Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 249/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Asesor WSA Andrzej Nikiforów, Aneta Brzezińska, , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 maja 2023 r. nr BP.501.697.2023.2334.DL1.403506 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 maja 2023 r. nr BP.501.697.2023.2334.DL1.403506 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) — po rozpatrzeniu odwołania K. A. (dalej: skarżący, strona skarżąca) od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, WITD) z 3 lutego 2023 r. nr WITD.DI.0152.I0567/14/23 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł — utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Kara pieniężna została nałożona na skarżącego jako na osobę zarządzającą transportem w rozumieniu art. 7a ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2022 r., poz. 2201 ze zm.) — dalej: u.t.d.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy administracyjnej wynika, że w dniu 19 września 2022 r. o godz. 7:25 w J. przy "ul. [...]" inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, w celu przeprowadzenia kontroli, zatrzymali zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki S. nr rej. [...] wraz z naczepą marki M. nr rej. [...]. Opisywanym pojazdem P. S. wykonywał przejazd po ładunek do miejscowości P. w ramach krajowego przewozu drogowego rzeczy, na podstawie licencji [...]-[...] wystawionej na spółkę "[...]" Sp. z o.o. w J., "ul. [...]". Przebieg i wyniki kontroli drogowej potwierdzono protokołem z 19 września 2022 r. nr WITD.DI.P.I0567/377/22. Z protokołu wynika, że na podstawie okazanych dokumentów (w tym dowodu rejestracyjnego) inspektorzy stwierdzili, że wyznaczony termin badania technicznego pojazdu M. nr rej. [...] upłynął wraz z dniem 1 września 2022 r. Informację tą potwierdzili danymi uzyskanymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz w z systemu historiapojazdu.gov.pl. Wobec powyższego stwierdzono naruszenie art. 81 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2022 r., poz. 988 ze zm.) — dalej: p.r.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego.

16 listopada 2022 r. (data doręczenia) WITD zawiadomił skarżącego jako zarządzającego transportem w spółce "[...]" Sp. z o.o. w J. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego. Pismem z 9 grudnia 2022 r. skarżący złożył wyjaśnienia. Po zakończonym postępowaniu organ pierwszej instancji w dniu 3 lutego 2023 r., na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. wydał decyzję nr WITD.DI.0152.I0567/14/23 o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 200 zł za naruszenie art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu.

W rezultacie wniesionego odwołania, GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w podstawie prawnej powołując art. na 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) — dalej: k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d., a także art. 2 pkt 41, art. 81 ust. 1, 2 i 5 p.r.d. oraz lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Organ odwoławczy poczynił tożsame ustalenia z tymi, które dokonano w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Uznał także, że wyjaśnienia zgłaszane w toku postępowania przez skarżącego są niezasadne. Wyjaśnił, że przepisy art. 189d i art. 189a §2 pkt 1 k.p.a. nie mają zastosowania w sprawie. Nałożenie bowiem kar pieniężnych na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. uniemożliwia organowi ich miarkowanie. Z kolei reguła kolizyjna z art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo stosowania odrębnym uregulowaniom w zakresie przesłanek odstąpienia od kary pieniężnej, czyli zawartych w u.t.d., a nie w dziale IVa k.p.a. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Przewoźnik wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu.

Jak dalej podnosi organ odwoławczy, na podstawie danych zawartych w bazie KREPTD ustalono, że osobą zarządzającą transportem ww. przedsiębiorstwie jest K. A. posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]/[...]/[...]. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe postępowanie toczyło się wobec K. A. jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym). W omawianym przypadku doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez skarżącego jako osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie "[...]" Sp. z o.o. w J. W dalszej części organ odwoławczy wyjaśnił, że do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien m.in. nadzorować utrzymanie i konserwację pojazdów oraz kontrolować procedury związane z bezpieczeństwem i przestrzeganiem przepisów obowiązujących w transporcie drogowym, co jest bezsporne. Strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków, ponieważ wykonywano przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu. Jak podnosi dalej organ odwoławczy, uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawierał natomiast dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego.

Skargę na decyzję GITD wniósł K. A. i zarzucił naruszenie:

- art.15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu pierwszej instancji,

- zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. realizowanej na mocy art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych. Którymi organ pierwszej instancji kierował się przy załatwieniu sprawy i w konsekwencji wydanie decyzji bez wyczerpującego umotywowania i oceny akt sprawy;

- art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przede wszystkim niewzięcie pod uwagę zakresu obowiązków wynikających z umowy o pracę, deklaracji dotyczącej zakresu obowiązków i umowy zarządczej;

- art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a także przez brak rozpatrzenia przepisu art. 93c u.t.d. oraz orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami art. 7a §1 i art. 81a k.p.a., które nakazują rozstrzygać wątpliwości co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.

Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., 1634 ze zm.) — dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialną decyzji organu I instancji stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem zarządzający transportem, osoba o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 ustawy wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku l do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 — dalej: rozporządzenie 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d. Z treści lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. wynika, że sankcjonuje się wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie (waga naruszeń według rozporządzenia 2016/403) karą pieniężną w wysokości 200 zł (słownie: dwieście zł).

W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły w sposób nie budzący zdaniem Sądu, wątpliwości, że w związku z przejazdem dokonywanym w dniu 19 września 2022 r. pojazdem ciężarowym marki S. nr rej. [...] wraz z naczepą marki M. nr rej. [....], doszło do ww. naruszenia opisanego w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Jak wynikało z okazanych przez kierującego pojazdem dokumentów (w tym dowodu rejestracyjnego), informacji zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz w systemie historiapojazdu.gov.pl., pojazd M. nr rej. [...] nie posiadał aktualnych badań technicznych, bowiem termin na ich wykonanie upłynął bezskutecznie 1 września 2022 r. Przebieg i wyniki kontroli drogowej zostały opisane w protokole kontroli z 19 września 2022 r. Do protokołu załączono kopię dowodu rejestracyjnego oraz wydruki informacji pobranych z systemów CEPiK i historiapojazdu.gov.pl. Protokół z kontroli, stanowiący dokument urzędowy, został podpisany przez kierowcę pojazdu bez wnoszenia zastrzeżeń.

Trzeba podkreślić, że skarżący nie kwestionuje samej okoliczności wystąpienia naruszenia uzasadniającego wymierzenie kary. Jednakże zarówno w postępowaniu prowadzonym przez organy obydwu instancji, jak i w rozpatrywanej skardze podnosi, że nie jest osobą odpowiedzialną za wyżej opisane naruszenie. Dla potwierdzenia przedstawił zarządzenie z 1 stycznia 2018 r. w sprawie podziału obowiązków zarządczych w firnie "[...] Sp. z o.o.", według którego nadzór nad stanem technicznym pojazdów sprawuje Ł. S. oraz oświadczył, że w okresie, w którym doszło do naruszenia, przebywał na miesięcznym urlopie wypoczynkowym.

W tym miejscu należy zauważyć, że odpowiedzialność każdego z podmiotów biorących udział w transporcie drogowym — przewoźnika, kierowcy, zarządzającego transportem, wynika z przepisów ustawy i została przez ustawodawcę tak ukształtowana, że jest od siebie niezależna. Każdy z nich odpowiada bowiem z uwagi na własną rolę w procesie transportu i we własnym zakresie odpowiedzialności przypisanej mu przepisami prawa. Wprowadzenie odpowiedzialności osób zarządzających transportem w założeniu nowelizacji ustawy o transporcie drogowym miało umożliwić osiągnięcie skuteczniejszego efektu prewencyjnego i zapobiegnie naruszaniu przepisów prawa przez ww. osoby, co przełoży się na zwiększenie poprawy konkurencyjności w transporcie drogowym.

Wskazać należy, że w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.EU.L Nr 300 z 14.11.2009, str. 51 ze zm.) – dalej: rozporządzenie 1071/2009, w art. 3 ust. 1 w stosunku do przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego sformułowano następujące wymogi: a) posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, b) cieszenia się dobrą reputacją, c) posiadania odpowiedniej zdolności finansowej oraz d) posiadania wymaganych kompetencji zawodowych.

Z kolei definicja zarządzającego transportem została określona w art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009, zgodnie z którym zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną — zarządzającego transportem — która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Zgodnie natomiast z ust. 2, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:

a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;

b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;

c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz

d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

Ponadto państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c). (ust.3).

W myśl ust. 4, przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem.

Przedstawione powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji. Ujednolicone wymogi dotyczące ustanowienia w przedsiębiorstwie zarządzającego transportem drogowym oraz odnoszące się do jego osoby, a dotyczące posiadania wymaganych kwalifikacji zawodowych oraz dobrej reputacji, zostały wprowadzone w interesie przewoźników drogowych, ich klientów i całej gospodarki jako sposób realizacji celów wskazanych w preambule rozporządzenia 1071/2009 — podniesienia poziomu kwalifikacji zawodowych przewoźników, racjonalizacji rynku, poprawy jakości świadczonych usług, a także do zwiększenia bezpieczeństwa drogowego, a ponadto mają ułatwić również przewoźnikom drogowym skuteczne korzystanie ze swobody przedsiębiorczości (pkt 1 preambuły). Wyznaczenie osoby zarządzającej transportem, czy to na zasadach wskazanych w ust. 1, czy w ust. 2 art. 4 ww. rozporządzenia jest warunkiem wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, dlatego też wymagania związane z tą osobą są wysokie i nie mogą być redukowane w stosunku do wynikających z rozporządzenia, jako że prowadziłoby to do zniwelowania jego celów. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 1 u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji dołącza się oświadczenie osoby zarządzającej transportem, iż będzie ona pełnić taką rolę w przedsiębiorstwie, a także kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby. Oświadczenie, o którym mowa w art. 5 ust 3 pkt 1 składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (podobnie art. 7a ust.2 pkt 7, art.7a ust.3 pkt 1 u.t.d.).

Ponadto osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD), który został utworzony w oparciu o przepisy art. 82 g i następne ustawy o transporcie drogowym, przy czym rejestr ten jest jawny i ogólnie dostępny.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy bezspornie ustalono na podstawie zapisów rejestru KREPTD z 19 września 2022 r., że skarżący był w dniu kontroli osobą zarządzającą transportem, o której mowa w art. 4 rozporządzenia 1071/2009 w przedsiębiorstwie "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w J. i posiadał certyfikat nr [...]/[...]/[...]. Powierzenie skarżącemu tejże funkcji potwierdza również prezes Zarządu spółki "[...]" sp. z o.o. w piśmie z 3 października 2022 r. znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się również zarządzenie przedsiębiorcy z 1 stycznia 2018 r., w którym zgodnie z ustalonym podziałem i zakresem obowiązków skarżącemu przypisano obowiązki takie jak: zarządzanie operacjami transportowymi, nadzór nad kierowcami, rozdysponowywanie zleceń transportowych, nadzorowanie dokumentacji licencyjnej, zgłaszanie zmian do licencji oraz nadzór nad dokumentacją kadrowo-płacową. Według powyższego zarządzenia m.in. nadzór nad stanem technicznym pojazdów miał należeć do prezesa Zarządu Ł. S.

W przekonaniu Sądu powyższe zarządzenie nie może jednak przesądzać o zakresie odpowiedzialności skarżącego jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie. Zakres zadań, a co za tym idzie, także odpowiedzialności zarządzającego transportem dotyczy bowiem – co wynika z treści rozporządzenia 1071/2009 – zarządzania całością operacji transportowych w przedsiębiorstwie, przy czym zarządzanie to musi mieć charakter rzeczywisty i ciągły. Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że w zarządzie operacjami transportowymi mieści się m.in. czuwanie nad odpowiednim stanem technicznym pojazdu, ten bowiem warunkuje zgodne z prawem wykonywanie działalności w zakresie transportu.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 81 u.t.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust.1). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (ust. 5).

Zadania w zakresie utrzymania i konserwacji pojazdów zostały również wprost wymienione w art. 4 ust. 2 pkt a rozporządzenia 1071/2009 jako wchodzące w zakres zarządu operacjami transportowymi, a które należy w szczególności sprecyzować w umowie zawieranej z osobą uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 art. 4 rozporządzenia 1071/2009.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został zgłoszony do KREPTD jako jedyna osoba pełniąca funkcję zarządzającego przedsiębiorstwem, wobec tego to na nim, jako na osobie spełniającej warunki dotyczące dobrej reputacji i wymaganych kompetencji zawodowych, udokumentowanych odpowiednim certyfikatem, spoczywała odpowiedzialność za takie kompleksowe zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa, które zapewni zgodność z przepisami prawa. Warunek zarządzania tymi operacjami w sposób ciągły i rzeczywisty organ poprawnie interpretuje jako konieczność zapewnienia takiej organizacji transportu, by warunki wynikające z przepisów prawa były spełnione także podczas nieobecności skarżącego. Czas urlopu osoby zarządzającej transportem nie powoduje bowiem, że na ten okres zawieszeniu ulegają wynikające z przepisów prawa obowiązki i normy dotyczące wykonywania transportu.

Powyższe prowadzi do wniosku, że organy prawidłowo nie uznały podnoszonej przez skarżącego argumentacji jako przemawiającej za odstąpieniem od wymierzenia kary. Jakkolwiek bowiem odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem nie ma charakteru bezwzględnego, to może być ona zniesiona wyłącznie w przypadkach wskazanych w przepisach prawa. Okoliczności egzoneracyjne wymienione zostały w tym wypadku w art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem – nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

To osoba zrządzająca transportem jest zobowiązana do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jednak na żadnym etapie postępowania nie wskazał czynności, które przedsięwziął w celu zapewnienia, że podczas jego nieobecności zapewnione zostanie zarządzanie operacjami transportowymi w sposób spełniający wymogi rozporządzenia 1071/2009. Podniesione przez niego argumenty dotyczące wewnętrznego podziału obowiązków pomiędzy niego oraz osobę nie będącą zarządzającym transportem oraz faktu przebywania na urlopie wypoczynkowym w okresie kontroli, z powodów wyżej wyjaśnionych nie stanowią okoliczności świadczącej o braku wpływu na powstanie naruszenia. W konsekwencji rozstrzygnięcie organu w zakresie nałożenia kary za stwierdzoną podczas kontroli poważną usterkę pojazdu należało uznać prawidłowe.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego i w tym zakresie w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. W szczególności w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady przekonywania, bowiem, w ocenie Sądu, organ wyczerpująco, przejrzyście i przekonująco wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował przy wydawaniu decyzji, zarówno w zakresie stanu prawnego, jak i ustaleń faktycznych w sprawie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.