Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 283/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. II SA/OI 590/22 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 27 czerwca 2022 r. nr Rep. 1152/ŚR/22 w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/OI 590/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 27 czerwca 2022 r. nr Rep. 1152/ŚR/22 w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego orzekł o: oddaleniu skargi (pkt 1 sentencji wyroku); przyznaniu radcy prawnemu A. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 2 sentencji wyroku).

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. (dalej: Prezydent) z 16 maja 2022 r., którą odmówiono przyznania M. L. (dalej: Skarżący) specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnioskowanego na matkę K. L. (dalej: matka).

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że Skarżący i matka legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, są jedynymi osobami wchodzącymi w skład rodziny. Ponieważ wniosek dotyczył okresu zasiłkowego 2021/2022 ustalono dochody tych osób w roku 2020. W związku z utratą dochodu przez

Skarżącego do obliczeń przyjęto tylko dochód niepełnosprawnej w kwocie 21.133,70 zł: 12 miesięcy = 1761,14 zł: 2 = 880,57 zł na osobę. Wskazano, że kwota ta przekracza kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 16a ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615, dalej: "u.ś.r."), wynoszące 764 zł - o kwotę 116,57 zł. Kwota przekroczenia przewyższa kwotę odpowiadającą najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany specjalny zasiłek opiekuńczy (tj. 95 zł), co powoduje, że nie ma w sprawie zastosowania art. 16a ust. 3 u.ś.r. Kolegium wskazało, że wobec przekroczenia kryterium dochodowego nie ma potrzeby oceny badania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą tego wymagającą.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji) wniósł Skarżący.

Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/OI 590/22 – Sąd I instancji orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu I instancji, organy orzekające zasadnie wskazywały, że prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. Wynika to jednoznacznie z treści art. 16a ust. 2 u.ś.r., który stanowi, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.ś.r., gdy członkiem rodziny jest osoba legitymująca się orzeczeniem o niepełnosprawności, dochód nie może przekraczać w przeliczeniu na osobę w rodzinie kwoty 764 zł. Dalej Sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny jest bezsporny. Skarżący jest synem niepełnosprawnej i z nią zamieszkuje, jednak ponieważ ukończył 25 lat, dla potrzeb ustalenia dochodu, należało uznać, że prowadzą z matką odrębne gospodarstwa domowe (art. 3 pkt 16 i art. 16a ust. 4 pkt 2 lit. d u.ś.r.). Niemniej jednak, na podstawie art. 16a ust. 2 u.ś.r. sumowaniu podlega łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę i rodziny osoby wymagającej opieki. Oznacza to, że w stanie faktycznym sprawy, wobec nieosiągania dochodu przez Skarżącego, dochód matki będzie obejmował Skarżącego. Ponieważ wniosek złożony został Prezydentowi 14 kwietnia 2022 r., to dotyczył okresu zasiłkowego 2021/2022. Zgodnie z art. 3 pkt 10 u.ś.r. okres zasiłkowy oznacza okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych. Dlatego prawidłowo do obliczeń przyjęto dochody z 2020 r. Zgodnie z art. 3 pkt 2a u.ś.r. ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie członka rodziny - oznacza to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Skarżący utracił dochód w 2020 r. i od tego czasu nie podjął innego zatrudnienia. W związku z tym do obliczeń uwzględniono tylko dochód osiągnięty przez osobę wymagającą opieki w 2020 r. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) przez dochód należy rozumieć przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Z akt sprawy wynika, że w 2020 r. matka Skarżącego osiągnęła dochody z tytułu emerytury w łącznej kwocie 26 438,16 zł (k. 13 akt administracyjnych). Organy odjęły od tej sumy "13" emeryturę w kwocie 1200 zł (kwota ta nie jest wliczana do dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 1 u.ś.r., co wynika z art. 10 z ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów; Dz. U. z 2021 r. poz. 1808), pobrany podatek w kwocie 1833 zł i podlegające potrąceniu składki na ubezpieczenie zdrowotne (2271,46 zł; k. 6 akt administracyjnych). Po potrąceniach pozostała suma 21.133,70 zł, którą prawidłowo rozliczono na dwie osoby, gdyż ani Skarżący, ani niepełnosprawna nie mają innych osób na utrzymaniu. Ustalony miesięczny dochód na osobę wyniósł 880,57 zł i przekraczał kryterium dochodowe o kwotę 116,57 zł. Jest to suma wyższa od najniższego zasiłku rodzinnego wynoszącego 95 zł (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.ś.r.). Dlatego w sprawie nie mógł mieć w ogóle zastosowania art. 16a ust. 3 u.ś.r. Przepis ten pozwala na przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego mimo przekroczenia kryterium dochodowego, ale tylko wówczas, gdy przekroczenie jest niższe lub równe kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu. Zatem przekroczenie kryterium dochodowego może maksymalnie wynieść 95 zł. W niniejszej sprawie przekroczenie jest wyższe. Dlatego, w ocenie Sądu I instancji, nie było potrzeby rozważać, czy w poprzednim okresie zasiłkowym przysługiwało Skarżącemu wnioskowane świadczenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

a) art. 16a ust. 3 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że Skarżący w 2021 r. spełniał przesłanki udzielenia specjalnego zasiłku opiekuńczego, a zatem powinien on być przyznany w 2022 r.;

b) art. 16a ust. 2 u.ś.r. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania zasiłku opiekuńczego.

2. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez uznanie decyzji za prawidłową, pomimo że została wydana z naruszaniem zasady prawdy obiektywnej, gdyż organ nie przeprowadził właściwie postępowania dowodowego, mającego na celu wszechstronne i pełne wyjaśnienie sprawy co skutkowało błędnym ustaleniem wysokość dochodu przypadającego na jedną osobę.

Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów nieodpłatnej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych w przypadku stwierdzenia, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście uzasadnione. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest, bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza, zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., może dotyczyć błędnej wykładni przepisu lub jego niewłaściwego zastosowania, co jest formą naruszenia związaną z błędem kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego. Zarzut błędnej wykładni dotyczy zaś czynności interpretacyjnych, związanych z ustaleniem treści normy prawnej (w modelu derywacyjnym) lub wyjaśnieniem znaczenia treści przepisu (w ujęciu klaryfikacyjnym). Zarzut dotyczący błędów w wykładni wymaga zatem wskazania, jakie dyrektywy interpretacyjne zostały naruszone, jakie dyrektywy powinny znaleźć zastosowanie, aby rezultat wykładni był prawidłowy. Takich argumentów skarga kasacyjna nie zawiera.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. zawarty w petitum skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Przepis ten dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jego ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzował zarzutu, nie przytoczył właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwił ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 77 k.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżący kasacyjnie musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1151/21, źródło CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie powołano się na obie podstawy kasacyjne, co generalnie wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów prezentowanych w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania. Mając jednak na uwadze, że istota sporu dotyczy kwestii materialnoprawnych, w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną (środek odwoławczy) stwierdzić należy, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając zarzut naruszenia art. 16a ust. 2 u.ś.r. wskazać należy, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Jednocześnie w myśl art. 3 pkt 16 u.ś.r. przez rodzinę rozumie się odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092 oraz z 2019 r. poz. 1818); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko.

Przenosząc treść powyższych przepisów na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Skarżący jest synem niepełnosprawnej i z nią zamieszkuje, jednak ponieważ ukończył 25 lat, dla potrzeb ustalenia dochodu, należało uznać, że prowadzą z matką odrębne gospodarstwa domowe (art. 3 pkt 16 i art. 16a ust. 4 pkt 2 lit. d) u.ś.r.). Niemniej jednak, do kryterium dowodowego, zgodnie z zacytowanym powyżej art. 16a ust. 2 u.ś.r., należało zaliczyć dochód matki Skarżącego, jako osoby wymagającej opieki, oraz ewentualny Skarżącego, jako jej opiekuna.

Odnosząc się do zarzutu związanego z błędną wykładnią przepisu art. 16a ust. 2 u.ś.r. stwierdzić należy, że Sąd i instancji prawidłowo zinterpretował powyższy przepis. Art. 16a ust. 2 u.ś.r. jest sformułowany w sposób precyzyjny i nie nastręcza istotnych trudności interpretacyjnych z punktu widzenia wykładni gramatycznej, językowej jak i celowościowej.

Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 16a ust. 3 u.ś.r. także nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przepis art. 16a ust. 3 u.ś.r. stanowi, że "W przypadku gdy łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę uprawniającą daną osobę do specjalnego zasiłku opiekuńczego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje". Przepis ten normuje sytuację osoby uprawnionej do specjalnego zasiłku opiekuńczego, otrzymującej go w poprzednim okresie zasiłkowym i przewiduje, że jeśli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki przekroczy nieznacznie kryterium dochodowe w kolejnym okresie (o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi), to osoba taka nie traci automatycznie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, aby nie destabilizować jej sytuacji życiowej, ukształtowanej w poprzednim okresie. Jest to jednak sytuacja "przejściowa", dająca czas na ukształtowanie na nowo sytuacji życiowej osoby uprawnionej, po ewentualnej zmianie dochodu. Może ona zakończyć się w dwojaki sposób, w zależności od tego, czy zmiana taka jest trwała, czy też nie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3387/15, źródło CBOSA). Jeśli bowiem przekroczenie kryterium dochodowego utrzymuje się "w kolejnym roku kalendarzowym specjalny zasiłek opiekuńczy [już] nie przysługuje".

Norma ta w żaden sposób nie odnosi się do sytuacji Skarżącego, który dotychczas nie był uprawniony do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przekroczenie kryterium dochodowego przez Skarżącego w chwili składania wniosku (co jest okolicznością bezsporną), nawet nieznaczne, nie powoduje więc potencjalnie destabilizacji jego sytuacji życiowej. Uniemożliwia natomiast otrzymanie tego świadczenia ze względu na kryterium dochodowe (art. 16a ust. 2 u.ś.r.), które to kryterium, jako odpowiadające zasadom konstytucyjnym, zostało zaakceptowane przez Trybunał Konstytucyjny w cytowanym przez Sąd I instancji wyroku TK z 21 października 2014 r., K 38/13.

Sąd I instancji (podobnie jak i organy administracji) dokonał więc prawidłowej wykładni art. 16a ust. 3 u.ś.r. Ocena ta jest poprawna również w świetle zasad konstytucyjnych powołanych w skardze kasacyjnej, gdyż o naruszeniu zasady równości oraz sprawiedliwości społecznej można byłoby mówić wówczas, gdyby "sytuacja wyjściowa" Skarżącego nie odbiegała od istotnych założeń przyjętych w normie zawartej w art. 16a ust. 3 u.ś.r. Tymczasem tak nie jest, gdyż Skarżący nie był dotychczas uprawniony do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a zatem odmowa przyznania tego świadczenia – z powodu przekroczenia kryterium dochodowego – nie naraża jego na utratę dotychczasowego źródła utrzymania. Jednocześnie jednak jego sytuacja dochodowa nie uprawnia do tego typu pomocy ze strony Państwa, w świetle przyjętego przez ustawodawcę kryterium dochodowego.

W dalszej kolejności autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez brak zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego skutkujące błędnym ustaleniem wysokość dochodu przypadającego na jedną osobę. Należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły odnieść skutku bowiem zarówno uzasadnienie decyzji organów, jak i Sądu I instancji zawierało odniesienie się do konkretnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd natomiast dokonał oceny zaskarżonej decyzji, zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone.

Stwierdzić zatem należy, że zaskarżony wyrok nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Pełnomocnik Skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wniosek wraz ze stosownym oświadczeniem.