Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 451/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 2 i art. 24
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 9 ust. 2, art. 14 i art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania R.J. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] października 2012 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu wysokości poniesionej straty za 2010 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 23 § 2 i art. 24 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"), a także art. 9 ust. 2, art. 14 i art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.").

1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ

I instancji po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego wobec skarżącego. Z ustaleń tych wynika, że w 2010 r. skarżący osiągał dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie handlu ciągnikami siodłowymi, maszynami, naczepami oraz w zakresie usług transportowych świadczonych na terytorium Wspólnoty (PHU "[...]" Eksport - Import). Dochody z tej działalności podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W zeznaniu podatkowym (PIT – 36) za 2010 r. skarżący wykazał stratę

z działalności gospodarczej ([...] zł). Organy ustaliły, że skarżący dopuścił się szeregu nieprawidłowości dotyczących zarówno przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów. Nie wykazał przychodów ze sprzedaży kruszarki ([...] zł) i z tytułu pośrednictwa w sprzedaży używanych samochodów ([...] zł). Łącznie zaniżył przychód o kwotę [...] zł. Zdaniem organów podatkowych, skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, w szczególności na podstawie faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistości ([...] zł netto; płatność gotówką), wystawionych przez E. C. (PHUW "[...]"), a także zaliczając do kosztów podatkowych wydatki, które nie miały związku z przychodami podatnika ([...] zł, zob. s. 4 – 6 decyzji organu I instancji).

1.3. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego (adwokat) wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postawił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, kwestionując ustalenia faktyczne dokonane przez Naczelnika US oraz sposób przeprowadzenia postępowania podatkowego. Zdaniem autora odwołania, organ podatkowy obowiązany był w szczególności przeprowadzić dowód z opinii biegłego odnośnie remontu kruszarki i naczepy, a także przeprowadzić dowody z zeznań świadków (A. J. i E. C.).

1.4. Dyrektor IS powołał się na zeznania E. C. złożone w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L. (sygn. akt [...]), z których wynika wprost, że nie świadczył on na rzecz skarżącego usług dotyczących remontu kruszarki do betonu oraz remontu naczepy [...]. Stąd wniosek, że faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistości. Także w części dotyczącej zapłaty kwot ujawnionych w spornych fakturach (poniesionych przez skarżącego wydatków). E. C. zeznał bowiem, że faktury wystawił na prośbę A. J. (brata skarżącego). W rzeczywistości otrzymał z tego tytułu połowę kwoty podatku należnego (VAT), wynikającej z treści tych faktur. Zdaniem organu odwoławczego, ocena pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zeznań skarżącego, nie daje podstaw do wniosku, że usługi remontowe zostały rzeczywiście wykonane przez podmiot ujawniony w treści spornych faktur jako ich wystawca. Brak jest nadto podstaw do wniosku, że skarżący poniósł wydatek, o którym mowa w treści spornych faktur. Czyli skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów bezpodstawnie zaliczając w ich ciężar wydatek, którego w rzeczywistości nie poniósł lub (i) wydatek ten nie ma związku z przychodami skarżącego. Dyrektor IS powołał się przy tym na art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zarzuty odwołania Dyrektor IS uznał za chybione. Organ I instancji przeprowadził bowiem dowody wskazywane przez skarżącego. Podjął także inicjatywę dowodową działając z urzędu odnośnie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. J. W wyznaczonym terminie nie stawił się jednak zarówno świadek A. J., jak i skarżący R.J. Dyrektor IS wyjaśnił nadto, że przedmiotową kruszarkę skarżący nabył w W. B. [...] czerwca 2009 r. za kwotę [...] zł netto. Brak jest dowodów na to, że towar ten wymagał remontu. W dniu rozpoczęcia kontroli skarżący nie był już właścicielem kruszarki do betonu (sprzedana B. N. i R. B.) i naczepy (sprzedana B. N.). Kruszarka została 2 dni później sprzedana B. N. przez B. N. i R. B. Po kolejnych 7 dniach została sprzedana J. B. z W., który wykorzystuje kruszarkę do działalności gospodarczej. Zdaniem Dyrektora IS, dowód z przesłuchania E. C. w toku postępowania karnego jest dowodem, o którym mowa w art. 180 § 1 Op. Skarżący nie występował zaś z wnioskiem o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania A. J. oraz E. C. Nie wskazał nadto, jakich okoliczności czynności te miałyby dotyczyć. Nie występował także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Prowadzoną przez skarżącego podatkową księgę przychodów i rozchodów należało więc uznać za nierzetelną i (lub) wadliwą w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie Naczelnik US odstąpił od szacowania podstawy opodatkowania, na podstawie art. 23 § 2 Op. Prawidłowo określił skarżącemu stratę w kwocie [...] zł za 2010 r. (skarżący deklarował [...] zł). Dyrektor IS za prawidłowe uznał ustalenia Naczelnika US dotyczące wysokości przychodów skarżącego ([...] zł) i kosztów uzyskania przychodów ([...] zł).

2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] kwietnia 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, autor skargi postawił zarzuty dotyczące uchybień związanych z ustalaniem stanu faktycznego w niniejszej sprawie, tj. naruszenie przepisów:

- art. 120, art. 123 § 1, art. 216 § 1 – 2, art. 187 § 1 w związku z art. 196 § 1 i 3 Op poprzez zaniechanie przesłuchania E. C. w charakterze świadka, celem złożenia zeznań pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, a jedynie oparcie ustaleń faktycznych na jego wyjaśnieniach złożonych w charakterze podejrzanego w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w L. w sprawie o sygn. akt [...], w którym strona nie brała udziału; zdaniem autora skargi wyjaśnienia te nie mogą stanowić dowodu, gdyż w przeciwieństwie do zeznań, nie są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej;

- art. 187 § 1 w związku z art. 198 § 1 Op poprzez zaniechanie dokonania oględzin kruszarki do betonu oraz naczepy celem ustalenia, czy przedmiotowe maszyny były remontowane i piaskowane;

- art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 1 Op poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu [z opinii – dopisek Sądu] biegłego na okoliczność ustalenia, czy przedmiotowe maszyny były remontowane i piaskowane;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, tj. organ nie przesłuchał świadka A. J.; zaniechał przesłuchania E. C.; nie dokonał oględzin kruszarki do betonu oraz naczepy, zaniechał dopuszczenia dowodu z opinii biegłego;

- art. 121 § 1 Op poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 193 Op poprzez bezzasadne uznanie ksiąg za nierzetelne w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, nie wykorzystano wszystkich możliwości dowodowych i nie oceniono właściwie zebranych dowodów, a organ podatkowy nie wykazał, że księgi nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.

2.2. Uzasadniając skargę jej autor powtórzył zasadnicze elementy dotychczas prezentowanej argumentacji. Jego zdaniem organy w sposób dowolny dokonały ustaleń faktycznych i oceny zebranych dowodów. Rozwijając następnie każdy z postawionych zarzutów stwierdził, że decyzja jest wadliwa, gdyż poczynione przez organ podatkowy ustalenia są nieprawdziwe i nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości. Opierają się bowiem na wyjaśnieniach E. C. złożonych w toku postępowania karnego. Te zaś, w ocenie pełnomocnika skarżącego, są niewiarygodne i nie mogą stanowić dowodu w sprawie, w świetle art. 180 § 1 Op. Wyjaśnienia podejrzanego nie są nadto równoznaczne z zeznaniami oskarżonego lub świadka, który byłby pouczony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Organy bezpodstawnie odmówiły nadto wiarygodności zeznaniom skarżącego i korzystnym dla niego zeznaniom świadków. Odstąpiły nadto od obowiązku dokonania oględzin spornych towarów (kruszarki i naczepy), celem ustalenia, czy były one remontowane. W przypadku wątpliwości, należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego. Wskazane uchybienia stanowią w ocenie pełnomocnika skarżącego podstawę do wyeliminowania obu decyzji z obrotu prawnego.

2.3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Zauważył, że zarzuty skargi są zasadniczo tożsame z tymi, które zostały podniesione w odwołaniu. W całości uznał

je za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

4.1. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, które przyjęły, że skarżący nie nabył prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwot (łącznie [...] zł) wynikających z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Zdaniem organów, skarżący nie przedstawił przy tym dowodów świadczących o poniesieniu wydatków związanych z nabyciem usług od osoby widniejącej w treści spornych faktur jako ich wystawca. Nie wykazał w szczególności, że zostały wykonane na jego rzecz przez E. C. usługi remontowe (naprawcze) kruszarki do betonu i naczepy [...]. Zauważył, że zapłata kwoty [...] zł wynika tylko z treści faktur (gotówka), które nie odzwierciedlają rzeczywistości.

Autor skargi wskazuje zaś na uchybienia procesowe organów podatkowych, które doprowadziły do wadliwych ustaleń faktycznych. Kwestionuje w szczególności kompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego ocenę. Zdaniem autora skargi, obowiązkiem organów podatkowych było przeprowadzenie szeregu dodatkowych dowodów w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym dowodów, których nie zgłaszał podatnik.

Bezsporne są pozostałe uchybienia skarżącego w zakresie przychodów (zaniżenie o [...] zł) oraz dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodów (łącznie o [...] zł).

4.2. Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 (zdanie pierwsze). Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Istotny jest również cel poniesienia wydatku. Celem tym powinno być co do zasady osiągnięcie przychodu. Podatnik ma natomiast obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów. Poniesienie określonych wydatków nastąpiło przy tym w celu osiągnięcia przychodów. To zaś oznacza, że spoczywa na nim obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania poszczególnych wydatków, w sposób wykluczający wątpliwości zarówno co do ich faktycznego poniesienia, jak i związku tych wydatków z przychodami.

5.1. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy przyjmując, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. Trafnie przyjęły w szczególności, że bezpodstawnie skarżący zaliczył do kosztów podatkowych kwotę [...] zł wynikającą z treści faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Zasadnie przyjęły, że dowodem w niniejszej sprawie są wyjaśnienia E. C. składane w trakcie postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L.. Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności tego dowodu tylko z tej przyczyny, że wyjaśnienia zostały złożone przez podejrzanego, a nie przez oskarżonego. Zgodzić należy się z organami podatkowymi także co do tego, że brak jest podstaw do wniosku, iż dowody przeprowadzone przez organ I instancji ze źródeł osobowych potwierdzają wykonanie spornych usług przez E. C. na rzecz skarżącego. Świadkowie i skarżący nie wskazali bowiem okoliczności potwierdzających wykonanie spornych usług przez E.C. Skarżący nie potrafił nawet wskazać na czym polegały świadczone jakoby na jego rzecz usługi remontowe. Skoro wyjaśnienia osoby ujawnionej w treści spornych faktur złożone w trakcie postępowania karnego stanowią dowód w rozumieniu art. 180 § 1 Op, są nadto spójne i logiczne, a skarżący nie podważył ich wiarygodności, to brak jest podstaw do nakładania na organy obowiązku poszukiwania dowodów przeciwnych, korzystnych dla skarżącego. Podkreślenia wymaga, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) nie składał stosownych wniosków dowodowych dotyczących uzupełnienia materiału dowodowego o inne dowody ponad te, które zostały przeprowadzone z inicjatywy skarżącego.

W szczególności brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego kruszarki do betonu i naczepy po upływie 2 lat od ich sprzedaży przez skarżącego. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał, czemu taki dowód miałby służyć. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sprawność techniczna kruszarki i naczepy w 2012 r. nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Istotne bowiem jest to, czy sporne faktury odzwierciedlają rzeczywistość. Jeżeli nawet miały miejsce bliżej nieokreślone remonty (naprawy) tych towarów, to nawet ta okoliczność nie ma znaczenia dla sprawy w spornym zakresie. Za wiarygodny należy bowiem uznać dowód z wyjaśnień rzekomego kontrahenta skarżącego. Dowód ten nie został skutecznie podważony przez skarżącego lub (i) wskazywanych przez niego świadków. Dobry stan techniczny kruszarki mógłby co najwyżej stanowić podstawę do podjęcia postępowania zmierzającego do ustalenia wartości rynkowej kruszarki na potrzeby ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania. Skarżący kupił bowiem [...] czerwca 2009 r. przedmiotową kruszarkę za kwotę [...] zł. Nie wykazał, że kupił towar uszkodzony. Nie wykazał także, iż po kilku miesiącach towar ten utracił ponad połowę swojej wartości (organy dały wiarę skarżącemu, że sprzedał kruszarkę za [...] zł). Wątek ten nie został rozwinięty przez organy podatkowe, ale w świetle art. 134 § 2 u.p.p.s.a., nie jest to wystarczający powód do uchylenia zaskarżonej decyzji.

5.2. W świetle powyższego uznać należy, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia innych dowodów, poza wskazywanymi przez skarżącego. W szczególności, nie miały obowiązku wzywania po raz kolejny brata skarżącego celem przesłuchania w charakterze świadka, skoro z takim wnioskiem nie występował skarżący. Organ I instancji postanowieniem z [...] lutego 2012 r., doręczonym skarżącemu, włączył jako dowód do prowadzonego postępowania kontrolnego protokół przesłuchania E. C. w charakterze podejrzanego, sporządzony przez Prokuraturę Okręgową w L. Skoro skarżący nie składał w związku z tym żadnych wniosków dowodowych dotyczących powtórzenia dowodu z przesłuchania jego rzekomego kontrahenta w charakterze świadka w trakcie postępowania podatkowego, to uznać należy, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia tego dowodu z własnej inicjatywy. Podkreślenia wymaga, że skarżący był reprezentowany w trakcie postępowania podatkowego przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata). Brak jest zatem podstaw do stawiania organom podatkowym skutecznych zarzutów związanych z brakiem stosownej inicjatywy dowodowej ze strony skarżącego. Tym bardziej, że skarżący nie wskazał, na jaką okoliczność dowody te miałyby zostać przeprowadzone. Zdaniem Sądu, dowód z przesłuchania w charakterze podejrzanego rzekomego kontrahenta skarżącego (E. C.) został prawidłowy oceniony przez organy, w powiązaniu z innymi dowodami zebranymi w trakcie postępowania podatkowego. Zauważyć należy, że ocena zeznań skarżącego i wskazanych przez niego świadków, nie daje podstaw do wniosku, że sporne usługi zostały faktycznie wykonane przez E. C. Nie podważa ustaleń dokonanych przez organy.

6. W związku powyższymi rozważaniami za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi. Organy podatkowe nie naruszyły bowiem wskazywanych przez autora skargi przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 134 § 2 u.p.p.s.a., odstąpienie przez organy podatkowe od przeprowadzenia dowodów zmierzających do ustalenia wartości rynkowej kruszarki do betonu, nie może zostać uznane za uchybienie dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Biegły mógłby bowiem ustalić wartość rynkową kruszarki na dzień sporządzenia opinii, gdyż skarżący nie wyjaśnił, z jakich względów kruszarka utraciła ponad połowę swojej wartości na przestrzeni kilku miesięcy. Pomimo przeprowadzenia jakoby jej remontu i piaskowania. Odstąpienie przez organy od wyjaśnienia przyczyn znacznego obniżenia wartości kruszarki nie daje Sądowi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wbrew zakazowi reformationis in peius. Ustalenie, że kruszarka była remontowana i (lub) piaskowana w przeszłości, nie wpływałoby zaś na wynik sprawy, gdyż tylko wykonanie tych usług przez podmiot ujawniony w treści spornych usług jako ich wystawca dawałoby podstawę do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów rzekomo poniesionego z tego tytułu wydatku. Z podobnych względów brak było podstaw do dokonania oględzin kruszarki 2 lata po jej sprzedaży przez skarżącego (w świetle art. 134 § 2 Op brak podstaw do uchylenia decyzji z powodu niedokonania tejże czynności). Skarżący nawet na etapie skargi nie wskazał, na jaką okoliczność należało przesłuchać jego brata A. J. w trakcie postępowania podatkowego. Nie wykazał inicjatywy dowodowej w tym zakresie. Organ I instancji z własnej inicjatywy podjął próbę przeprowadzenia tego dowodu na wczesnym etapie postępowania. Zasadnie odstąpił od dalszych prób przesłuchania brata skarżącego, który nie stawił się na wezwanie. Zarzuty skargi w tym zakresie należało zatem uznać za oczywiście chybione.

Organy podatkowe zasadnie uznały w konsekwencji za nierzetelną podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzoną przez skarżącego w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących przychodów oraz kosztów ich uzyskania. Okoliczność ta nie wpływa przy tym na wynik sprawy, gdyż organy na podstawie art. 23 § 2 Op odstąpiły od oszacowania podstawy opodatkowania. Skarżący nie podważył wiarygodności dowodu z przesłuchania E. C. w charakterze podejrzanego, który to dowód zasadnie został włączony do postępowania kontrolnego (podatkowego), zgodnie z art. 180 § 1 Op. Zaskarżona decyzja została zdaniem Sądu uzasadniona w sposób zrozumiały, zasadniczo spełniający przesłanki, o których mowa w przepisach art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Op. Z oczywistych względów, mając na względzie powyższe rozważania, organy nie naruszyły zasad ogólnych postępowania podatkowego, o których mowa w powołanych przez autora skargi (lub innych) przepisach Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu także w części dotyczącej bezspornych uchybień skarżącego w zakresie przychodów oraz kosztów ich uzyskania.

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.