Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2551/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 304/22 w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 lutego 2022 r., nr SKO.4113.2843.2021 w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 304/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 18 lutego 2022 r.,

nr SKO.4113.2843.2021, w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika: I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z 16 listopada 2021 r., nr 3/2021; II. zasądził od organu na rzecz skarżącej 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

I.P., jako pracodawca, złożyła w dniu 13 października 2021 r. do Urzędu Gminy [...] wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika W.M.K. zam. [...].

Decyzją z 16 listopada 2021 r., nr 3/2021 Wójt Gminy [...] odmówił przyznania pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w celu nauki zawodu. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 122 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021, poz. 1082 ze zm.; dalej: "p.o."). Organ przytoczył § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r.

w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2019 r., poz. 391; dalej "rozporządzenie MEN") i uznał, że przepis przewiduje trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu, w przypadku, gdy instruktor praktycznej nauki zawodu posiada świadectwo ukończenia szkoły w zawodzie innym niż ten, którego naucza. Pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego (ponadpodstawowego). Drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego-robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Trzecie kryterium stanowi sześcioletni staż pracy w tym zawodzie, nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego.

W ocenie organu skarżąca posiada wymagany dla instruktorów praktycznej nauki zawodu ukończony kurs pedagogiczny w wymiarze 80 godzin oraz świadectwo ukończenia liceum ekonomicznego w zawodzie innym niż sprzedawca, tj. technik ekonomista o specjalności [...]. Organ wskazał, że dopuszcza się uprawnienie do wykonywania obowiązków instruktora praktycznej nauki zawodu o ile poza przygotowaniem pedagogicznym lub kursem osoba posiada świadectwo i tytuł zawodowy, ale wyłącznie w zawodzie równorzędnym do nauczanego. Zdaniem organu zawodem równorzędnym do zawodu sprzedawca nie jest zawód technik ekonomista. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. z 2018 r., poz. 227) zawód technika ekonomisty umieszczony został tam w tzw. trzeciej grupie wielkiej (technicy i inny średni personel), a sprzedawcy w piątej grupie wielkiej (pracownicy usług i sprzedawcy). Z klasyfikacji wynika, że oba te zawody wymagają różnej wiedzy, umiejętności i doświadczenia. Ponadto, zdaniem organu, skarżąca nie przedłożyła stosownego dokumentu potwierdzającego sześcioletni staż pracy w zawodzie sprzedawca, co i tak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ przedłożone dokumenty nie potwierdzają posiadania przez nią stosownego tytułu zawodowego, bądź tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego miała nauczać. Bez znaczenia jest więc okres prowadzenia działalności, skoro sześcioletni staż pracy zaczyna się liczyć dopiero po uzyskaniu tytułu zawodowego (sprzedawcy lub równorzędnego), którego pracodawca nie posiada.

Decyzją z 18 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ także uznał, że skarżąca spełnia dwie z wymaganych przesłanek, zaś sporna w sprawie pozostaje kwestia, czy skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą i jako prowadząca przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, spełniła trzecią z wymaganych przesłanek przyznania dofinansowania w postaci posiadania wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego zawodu sprzedawcy. Organ wskazał, że z wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą od [...] związaną w przeważającej części z produkcją [...], ich sprzedażą. Organ podkreślił, że tak szeroki zakres działalności powoduje, że osoba prowadząca tę działalność nie jest w stanie wykonywać osobiście wszystkich prac związanych z jej prowadzeniem. Ponadto wykształcenie jakie posiada skarżąca to ukończone Liceum Ekonomiczne w [...] w [...] w [...] i uzyskanie tytułu technik ekonomista o specjalności [...].

W ocenie Kolegium zostały wprawdzie spełnione przesłanki dotyczące młodocianego pracownika, z którym pracodawca zawarł umowę o pracę, bowiem W.K. ukończyła naukę zawodu i złożyła w dniu [...] przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w [...] egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie sprzedawca, jednakże zdaniem organu po stronie pracodawcy nie zostały dochowane wszystkie wymogi wynikające z przepisów. Zdaniem Kolegium, skoro wnioskodawczyni posiada świadectwo dojrzałości liceum ekonomicznego i posiada tytuł technika o specjalności [...], a zatem na innym kierunku niż tym, w którym prowadziła praktyczną naukę zawodu młodocianego, winna posiadać sześcioletni staż pracy w zawodzie sprzedawca. Strona zaś w toku postępowania nie wykazała, aby posiadała jakikolwiek staż pracy w nauczanym zawodzie sprzedawcy. W przekonaniu Kolegium nie do przyjęcia jest argumentacja przedstawiana przez stronę, że okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej przez blisko [...] lat, powoduje, że nabyła ona taki staż. Kolegium zauważa, że z informacji z CEIDG wynika, że strona prowadzi działalność gospodarczą w szerokim zakresie i posiadanie stażu w konkretnym zawodzie oznacza wykonywanie stałej pracy - w tym przypadku na stanowisku sprzedawcy, nie zaś pełnienie funkcji zarządzającej i nadzorczej we własnej firmie oraz mniej lub bardziej sporadyczny kontakt z zagadnieniami związanymi z zakresem pracy sprzedawcy.

Organ podkreślił, że z brzmienia ww. przepisów oraz stanu faktycznego wynika, że skarżąca, jako pracodawca (§10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MEN), niemająca tytułu mistrza w zawodzie, posiadająca ukończony kurs pedagogiczny, ażeby móc prowadzić zajęcia praktyczne powinna była legitymować się dodatkowo albo świadectwem ukończenia szkoły średniej lub dyplomem studiów wyższych oraz wymaganym stażem pracy w zawodzie, którego będzie nauczać, o których mowa w punktach 1-4 ust. 5 § 10 rozporządzenia. Z dokumentów złożonych przez stronę wynika, że jej wykształcenie odpowiada sytuacji w pkt. 3, a więc ukończone liceum ekonomiczne kształcące w innym zawodzie niż ten, którego nauczała, i w tym wypadku powinna mieć 6 letni staż w zawodzie sprzedawcy. Takiego stażu jednak nie posiadała.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie wniosła skarżąca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uwzględniając skargę, sąd pierwszej instancji omówił przepisy ustawy Prawo oświatowe oraz rozporządzenia MEN. W odniesieniu do decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że organ ten dokonał nieprawidłowej wykładni normy § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN, uznając, że przepis przewiduje trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu, w przypadku, gdy instruktor praktycznej nauki zawodu posiada świadectwo ukończenia szkoły w zawodzie innym niż ten, którego naucza. W ocenie organu pierwszej instancji pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego (ponadpodstawowego), drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego-robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać, trzecie kryterium stanowi sześcioletni staż pracy w tym zawodzie, nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. Zdaniem sądu organ nie dostrzegł jednak, że funktor alternatywy "lub" oznacza, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu mogą̨ spełniać́ jedną z wymienionych w ust. 5 pkt 3 przesłanek. Zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, posiadają (...) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego.

Zdaniem sądu wykładnia powyższej normy prowadzi do niebudzącego wątpliwości wniosku, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu (np. pracodawcy), niemający tytułu mistrza w zawodzie, muszą legitymować się przygotowaniem pedagogicznym (także w formie ukończonego kursu pedagogicznego) oraz co najmniej sześcioletnim stażem pracy w tym zawodzie nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego, natomiast alternatywnie świadectwem ukończenia wskazanych liceów, technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytułem robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego będą nauczać. Stąd poszukiwania organu pierwszej instancji zawodu równorzędnego i dowodzenie, że technik ekonomista to nie sprzedawca jest dla tej sprawy bez znaczenia – w ocenie sądu pierwszej instancji przepisy bowiem nie wymagają od osoby legitymującej się świadectwem dojrzałości liceum ekonomicznego by posiadała także świadectwem i tytułem zawodowym "ale wyłącznie w zawodzie równorzędnym do nauczanego". Taka wykładnia powyższej normy jest nieprawidłowa i stanowi jej naruszenie.

Zdaniem sądu organy obu instancji niedostatecznie przeanalizowały stan faktyczny i stan prawny sprawy. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji także nie przekonuje, że skarżąca nie spełnia przesłanki 6 letniego stażu pracy w zawodzie sprzedawca, choć organ uzasadnił szeroko ich niespełnianie przez szkolącą. W ocenie sądu niesporne w sprawie jest, że pracodawca posiadał zawartą umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego, co jest zgodne z art. 122 ust. 7 pkt 3 p.o. i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018 r. poz. 2010; ze zm.). Umowa została zawarta [...], na okres od [...] do [...]. Okres kształcenia wyniósł więc 36 miesięcy, a po upływie okresu nauki młodociany w dniu [...] zdał egzamin zawodowy w zawodzie sprzedawca (z racji tego, że pracodawca nie jest rzemieślnikiem) przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w [...] z wynikiem pozytywnym i otrzymał dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie sprzedawca, zatem wymagania z art. 122 ust. 1 pkt 2 P.o. zostały w sprawie spełnione. Natomiast osią sporu pozostaje kwestia czy skarżąca, jako pracodawca, posiadała stosowne kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Na podstawie załączonej do wniosku kserokopii umowy o pracę zawartej z młodocianym pracownikiem stwierdzono, że nauka zawodu odbywała się pod nadzorem pracodawcy - skarżącej. Skarżąca dostarczyła na potwierdzenie posiadanych kwalifikacji: zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, kopię świadectwa dojrzałości Liceum Ekonomicznego w [...] z [...] o 4 - letnim okresie nauczania na podbudowie szkoły podstawowej oraz oświadczenie o posiadaniu stażu pracy w zawodzie sprzedawca bez wskazania, ile ten staż pracy wynosił. W ocenie sądu niesporne zatem jest, że skarżąca posiada ukończony kurs pedagogiczny oraz tytuł zawodowy technik ekonomista, a prowadziła przygotowanie zawodowe w zakresie zawodu sprzedawca. W ocenie organów obu instancji nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie prawa do dofinansowania kosztów kształcenia.

Sąd ten podkreślił, że do akt sprawy dołączone zostało oświadczenie skarżącej o posiadanym stażu pracy w zawodzie, wymienionym w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN, na który powoływała się w skardze, zaś z ustaleń organu drugiej instancji wyraźnie wynika, że skarżąca od [...] prowadzi działalność gospodarczą polegająca m.in. na handlu. Dodatkowo do skargi dołączono oświadczenia pracowników, z których niezbicie wynika wystarczający staż pracy w zawodzie sprzedawcy skarżącej (takie oświadczenia mogły także z powodzeniem odebrać organy).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd nakazał organom, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględniły powyższą̨ wykładnię. W szczególności ponownie przeanalizowały przesłanki z § 10 ust. 5 rozporządzenia MEN, mając na uwadze, że w kontekście świadectwa wystarczy spełnienie jednej z nich, żeby zostały spełnione warunki niezbędne dla uznania, że szkoląca posiadała odpowiednie kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu. Szczególnie natomiast wnikliwie, w oparciu o złożone oświadczenia pracowników skarżącej, organy przeanalizują czy skarżąca spełniała przesłankę wystarczającego stażu zawodowego, o którym mowa w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok

w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi strony na skutek błędnego przyjęcia przez sąd, że doszło do nieprawidłowej wykładni normy § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN, mającej wpływ na wynik sprawy, uznającej, że przepisy wymagają od osoby legitymującej się świadectwem dojrzałości liceum ekonomicznego, posiadania również świadectwa i tytułu zawodowego wyłącznie w zawodzie równorzędnym do nauczanego, podczas gdy wykładnia ww. przepisu dokonana w zaskarżonej decyzji Kolegium nie prowadziła do takiego wniosku;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie normy tego przepisu i uwzględnienie skargi strony pod błędnym zarzutem przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, iż organy administracji nie przeprowadziły prawidłowego postępowania wyjaśniającego czy skarżąca spełnia przesłankę 6 letniego stażu pracy w zawodzie sprzedawca, w sytuacji złożonego przez nią oświadczenia oraz oświadczeń pracowników, podczas gdy zaskarżona decyzja Kolegium nie naruszyła przepisów k.p.a., albowiem wnikliwie przeprowadzono wszystkie dowody na podstawie dokumentów (zgodnie z art. 122 ust. 7 pkt 1 ustawy p.o.), a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające

i dowodowe jednoznacznie wskazuje na wszechstronne i kompletne wyjaśnienie sprawy. Naruszenie przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy skarga strony jako niezasadna podlegała oddaleniu stosownie do normy art. 151 p.p.s.a.;

- naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga powinna być oddalona, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby nie doszło do zarzutu błędnej wykładni i uznania, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, skarga podlegałaby oddaleniu.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Niniejsza sprawa zastała rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie

art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., bowiem organ zrzekł się rozprawy, zaś skarżąca, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała jej przeprowadzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem wyrok sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić, wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Jako pierwszy zostanie rozpoznany zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż jest on najdalej idący. Istota zarzutu ogniskuje się wokół wykładni § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN. Zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 3 instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, posiadają przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz: świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego.

Prawidłowa wykładnia powyższego przepisu wymaga uwzględnienia kontekstu systemowego, w tym przypadku całości regulacji zawartej w § 10 rozporządzenia. Jednostka ta odnosi się do kwalifikacji instruktorów praktycznej nauki zawodu. Kwalifikacje te oparte są na kryterium formalnym w postaci określonego wykształcenia udokumentowanego odpowiednim świadectwem lub dyplomem oraz kryterium faktycznych umiejętności w zakresie nauczanego zawodu w postaci odpowiedniego stażu pracy instruktora w zawodzie, którego ma nauczać. Każdy z podpunktów od 1 do 4 ustępu piątego § 10 opiera się o oba kryteria, zaś poszczególne wymogi są związane z tożsamością lub podobieństwem kwalifikacji formalnych do zawodu, którego instruktor ma nauczać, co z kolei oddziałuje na długość stażu pracy instruktora w zawodzie, którego ma nauczać. Jakakolwiek inna wykładnia prowadząca do dopuszczenia do nauczania zawodu osoby, która nie posiada umiejętności praktycznych w zakresie zawodu, którego ma nauczać, jest nie tylko nieracjonalna, ale także sprzeczna z ratio legis omawianej regulacji prawnej. Warstwa językowa przepisu § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia nie jest prosta i nie prowadzi do wyniku jednoznacznego. Przepis ten różni się od pozostałych podpunktów, gdyż w pkt 1 i 4, jak również w pkt 2 (choć to wynika dopiero z kontekstu), w odniesieniu do kryterium stażu prawodawca posłużył się wyraźnym sformułowaniem, że chodzi o określony w latach staż pracy w zawodzie, którego instruktorzy będą nauczać. Natomiast w pkt. 3 w to miejsce pojawił się inny zwrot "co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego", który może być interpretowany na dwa sposoby: po pierwsze staż może być odnoszony do zawodu wyuczonego stwierdzonego odpowiednim dokumentem urzędowym, po drugie staż może być odnoszony do zawodu nauczanego.

Zastosowanie metod wykładni językowej nie prowadzi, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, do jednoznacznego rezultatu. Należy odrzucić wynik zakładający dopuszczenie do sprawowania funkcji instruktora przez osoby, które nie posiadają kwalifikacji formalnych w zakresie nauczanego zawodu oraz umiejętności praktycznych w zakresie zawodu nauczanego. Oznacza to, że w odniesieniu do § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia instruktor musi, poza spełnieniem kryterium formalnego, legitymować się 6 letnim stażem w zawodzie, którego ma nauczać, nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego. Za tego rodzaju rozumieniem interpretowanego przepisu przemawia zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej, która musi uwzględniać inne rozwiązania prawne dotyczące tej formy nauczania. Należy także zastosować wykładnię funkcjonalno-celowościową i przyjąć takie rozumienie przepisu, który będzie odpowiadać celowi regulacji prawnej. Nie sposób zaś przyjąć, iż celem ustawodawcy było dopuszczenie do roli instruktora osoby, która ani nie posiada wykształcenia w zakresie zawodu, którego ma nauczać, ani umiejętności wynikających ze stażu pracy w zawodzie, którego ma nauczać. Przepis § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia służy dopuszczeniu do roli instruktorów osób posiadających wykształcenie średnie, generalnie w innym zawodzie ("świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać") oraz umiejętności praktyczne związane z wykonywanym zawodem (",oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub").

Dokonana przez sąd pierwszej instancji wykładnia prawa nie jest zatem prawidłowa. Sam wyrok jednak jest prawidłowy, gdyż w sprawie winien być ustalony staż pracy skarżącej w zawodzie sprzedawcy, tj. w zawodzie, którego miała nauczać jako instruktor skarżąca. Przedłożone do akt oświadczenie nie wskazuje na długość jej stażu w zawodzie sprzedawcy, a jest to okoliczność kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy. Wykazanie w toku postępowania co najmniej 6 letniego stażu pracy oznaczałoby bowiem spełnienie przesłanek określonych w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MEN. Mimo zatem błędu wykładni prawa materialnego, który pozostaje bez wpływu na treść wydanego wyroku, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił przebieg postępowania wyjaśniającego i słusznie uznał, że obie decyzje nie mogły się ostać i konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie stażu pracy skarżącej w zawodzie, którego miała nauczać w roli instruktora. Z tej przyczyny zarzut II. nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.