Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 755/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 105 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2023 r. nr 121/2023 znak: WOP.7721.117.2023.DB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, decyzją z 22 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z 18 kwietnia 2023 r., którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...], zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z 9 marca 2018 r. E.K. zwróciła się do organu stopnia powiatowego z prośbą o przeprowadzenie kontroli w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w P., w celu sprawdzenia czy zastosowano właściwe materiały i technologię przy zamontowaniu paneli podłogowych oraz oddziaływania takiego ułożenia podłogi na jej mieszkanie.

Następnie 10 kwietnia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], w trakcie których ustalono, iż właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] jest E.K., a właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] jest Gmina Miejska P., a najemcą jest Ż.B. Organ ustalił na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, sporządzonego 20 lipca 2017 r., że w jednym z pokoi w lokali nr [...] ułożony był parkiet w stanie dostatecznym, w drugim z pokoi, przedpokoju oraz kuchni płytki PCV w stanie niedostatecznym. W sierpniu i wrześniu 2017 r. Ż.B zerwała parkiet w dwóch pokojach i przedpokoju, a następnie ułożyła panele podłogowe w tych pomieszczeniach. Zdaniem E.K. po wykonanych robotach związanych z wymianą parkietu na panele pogorszyły się warunki akustyczne w jej mieszkaniu. Znacznie wyraźniej słychać w jej mieszkaniu dźwięki wydostające się z mieszkania nr [...]. Podczas kontroli potwierdzono, że dźwięki przedostające się poprzez strop między kondygnacyjny mogą być uciążliwe. Ponadto jak wynika z pisma Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej z 6 marca 2018 r. powyższe prace wykonane zostały zgodnie z zasadami sztuki budowlanej.

W dniu kontroli Ż.B. przygotowała fragment posadzki z odkrytą podłogą, co uwidoczniło, że na stropie międzykondygnacyjnym żelbetowym ułożono panele podłogowe na piance grubości 3 mm. Ż.B. nie występowała do właściciela lokalu o zgodę na przeprowadzenie prac. Ponadto stwierdzono, że zmieniono funkcję pomieszczeń - w części przedpokoju zrealizowana jest kuchnia, a w dawnej kuchni zrealizowano pokój. Ż.B. oświadczyła, że takie jak obecnie funkcje pomieszczeń zastała z chwilą najmu lokalu oraz, że parkiet był tylko w dużym pokoju, w przedpokoju były płytki PCV ułożone na parkiecie, a w drugim pokoju (wcześniej kuchnia) były płytki PCV.

Przy piśmie z 30 grudnia 2021 r. Zakład Gospodarki Mieszkaniowej przesłał organowi pierwszej instancji badania i pomiary natężenia hałasu w lokalu nr [...], które nie potwierdzają zarzutów kierowanych w stosunku do najemczyni lokalu nr [...].

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach decyzją z 18 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...] zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...].

Utrzymując w mocy powyższa decyzję ŁWINB wyjaśnił, że prace polegające na wymianie parkietu na panele podłogowe nie mieszczą się w wyliczonych w art. 29 – 31 prawa budowlanego przypadkach. Zdaniem ŁWINB roboty objęte przedmiotowym postępowaniem, tj. wymiana parkietu na panele podłogowe, nie stanowi ani budowy, ani montażu, ani remontu (rozumianego jako odtworzenie stanu pierwotnego), ani wreszcie rozbiórki, nie stanowią także przebudowy, w rozumieniu prawa budowlanego. Zatem wykonanie robót polegających na wymianie parkietu na panele podłogowe są takimi robotami budowlanymi, które nie wymagają ani pozwolenia na budowę (art. 28 p.b.) ani zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 p.b.). Zdaniem organu wykonane roboty są bieżącą konserwacją, o której mowa w art. 3 pkt 8 p.b., polegającą na utrzymaniu w dobrym stanie podłogi w lokalu mieszkalnym, a to wiązało się z wymianą starego parkietu na nowe panele podłogowe. Z kolei wykonanie bieżącej konserwacji nie wymagało ani uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia, a tym samym należało tak prowadzone postępowanie morzyć w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Także główny zarzut, dotyczący przekraczania dopuszczalnych norm poziomu hałasu przez użytkowników lokalu nr [...], zdaniem organu nie został potwierdzony, przez co organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Wobec tego, w ocenie ŁWINB wszczęte i prowadzone postępowanie należało umorzyć ze względu na brak podstaw do prowadzenia tego postępowania, gdyż oceniane roboty budowalne nie wymagały uzyskania pozwolenia bądź dokonania zgłoszenia, a także zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną.

Odnosząc się do kwestii natężenia się hałasu w lokalu nr [...] spowodowanego wymianą parkietu na panele podłogowe, po zacytowaniu stosownych przepisów prawa wyjaśniono m.in., iż w aktach sprawy znajdują się wyniki badań i pomiarów przeprowadzone przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną w Łodzi z 16 grudnia 2021 r. w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym w P. przy ul. [...]. Jak wynika z w/w opracowania poziom dźwięku przenikającego do pomieszczenia od wszystkich źródeł hałasu łącznie wynosił w porach nocnych: 21dB w związku z czym nie przekroczył wartości dopuszczalnej dla pory nocnej wynoszącej 30dB i maksymalnie 32dB w dzień w związku z czym nie przekroczył wartości dopuszczalnej dla pory dziennej wynoszącej max. 40dB. Dodano, że kwestia ochrony przed hałasem uregulowana została w art. 115a ust. 1 ustawy — Prawo ochrony środowiska i to wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu.

W skardze na powyższą decyzję E.K. zarzuciła naruszenie:

- art. 10 § 1, w zw. z art. 77 1 i art. 81 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji;

- art. 7, w zw. z art. 77 § 1 , art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, nie dokonanie szczegółowej analizy stanu faktycznego sprawy i oparcie się na ustaleniach, iż wymiana parkietu na panele w lokalu mieszkalnym nr [...] nie wymagała ani uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia, wobec czego nie było podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie oceny wykonania tych robót zgodnie ze sztuką budowlaną.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Na rozprawie skarżąca podtrzymała zarzuty skargi, wyrażając zgodę na rozpoznanie sprawy bez udziału pełnomocnika. Dodała, że ma świadomość, że na położenie paneli podłogowych nie jest wymagane zgłoszenie, ani pozwolenie na budowę, a jej celem jest prawidłowe wygłuszenie położonych paneli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w stopniu powodującym jej uchylenie.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach w sprawie wykonanych robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...], zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...].

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - k.p.a.), który wskazuje, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Przepis art. 105 § 1 k.p.a. zezwala zatem organom administracji na wydanie decyzji o umorzeniu prowadzonego postępowania w sytuacji, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Podkreślenia wymaga, że decyzja umarzająca postępowanie ma charakter procesowy, gdyż nie załatwia sprawy merytorycznie. Badanie przez sąd zgodności z prawem takiej decyzji wymaga oceny, czy zasadne jest stanowisko organu, że w sprawie wystąpiły przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.

Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o jakim mowa w powyższym przepisie, oznacza zatem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Posłużenie się przez ustawodawcę w cytowanym przepisie sformułowaniem "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne w razie, stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Przedstawione uwagi znajdują swoje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Gliwicach z 9 maja 2013 r., II SA/Gl 1474/12; w Krakowie z 4 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 177/13; we Wrocławiu z 4 marca 2013 r., II SA/Wr 776/12; w Rzeszowie z 8 stycznia 2013 r., II SA/Rz 833/12; w Lublinie z 8 listopada 2012 r., II SA/Lu 725/12; w Warszawie z 18 października 2012 r., II SA/Wa 442/12 i inne -orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięcie tej zasady przewiduje art. 77 § k.p.a. nakładający na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to niewątpliwie, iż organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jako warunku koniecznego do przekonującego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. Dopiero na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie składu orzekającego organ nadzoru budowlanego sprostał tym obowiązkom i w konsekwencji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co skutkować musiało umorzeniem postepowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Jak już wskazano ŁWINB utrzymał w mocy decyzję PINB, którą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wykonanych robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...], zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...].

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje stanowisko organu nadzoru budowlanego, że roboty budowlane polegające na wymianie płytek PCV i parkietu na paneli podłogowe stanowi bieżącą konserwację, o której mowa w art. 3 pkt 8 prawa budowlanego, przez którą rozumieć należy wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Bieżącą konserwacją, będą zatem roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne - nowe, bez konieczności odtwarzania stanu pierwotnego, co jest warunkiem koniecznym przy kwalifikowaniu robót budowlanych jako remontu.

Nie jest zatem na ich wykonanie przedmiotowych robót wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia. Stanowisko takie zostało zaprezentowane w wyrokach: NSA z 12 stycznia 2007 r., II OSK 460/06; z 30 sierpnia 2007 r. II OSK 1164/06; z 18 listopada 2014 r., II OSK 1033/13; WSA w Warszawie z 14 czerwca 2007 r. VII SA 74/07; WSA w Poznaniu z 27 sierpnia 2015 r., IV SA/Po 330/15, a skład orzekający w niniejszej sprawie je podziela.

Jak wynika z akt sprawy, roboty wykonane w lokalu nr [...] polegały na: wymianie parkietów (płytek PCV) na panele podłogowe, a tego typu prace stanowią bieżącą konserwację, o której mowa w art. 3 pkt 8 p.b. Skoro w niniejszej sprawie można mówić jedynie o bieżącej konserwacji lokalu mieszkalnego, która nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia to brak było podstaw materialnych do prowadzenia postepowania i wszczęte postępowanie należało umorzyć, gdyż miało ono od samego początku znamiona bezprzedmiotowości.

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy właściwej izolacji akustycznej stropu między mieszkaniami w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, pomiędzy mieszkaniem skarżącej a lokalem mieszkalnym znajdującym się nad nią. Skarżąca domaga się od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem stropu oddzielającego oba mieszkania, który w jej ocenie nie spełnia wymagań w zakresie izolacyjności akustycznej.

Do tego zagadnienia odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 czerwca 2013 r., II OSK 360/12, stwierdzając, że organy administracji, co do zasady nie zostały powołane do rozstrzygania sporów o charakterze cywilnym, czyli sporów rodzących się m.in. pomiędzy użytkownikami sąsiadujących ze sobą lokali. Zdaniem NSA tego rodzaju sprawa tylko pozornie wygląda na sprawę administracyjną, z tego względu, że organy nadzoru budowlanego na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane są, co do zasady zobowiązane do nakazania w drodze decyzji administracyjnej usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, zaś kwestia właściwej izolacji akustycznej stropów międzymieszkaniowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jak wynika z § 326 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest jednym z warunków technicznych budynków. Zdaniem NSA tego rodzaju spór jest sporem o charakterze cywilnym. Tożsame stanowisko wyraził WSA w Olsztynie w wyroku z 8 grudnia 2015r. II SA/Ol 856/15 WSA stwierdzając, że jeśli strona uważa, że na skutek wykonanych robót polegających na bieżącej konserwacji poniosła jakieś szkody bądź jest narażona na uciążliwości związane z hałasem lub wibracjami, może wystąpić z roszczeniem na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej stanowisko to podziela.

W konsekwencji skoro sprawa niniejsza miała charakter sporu cywilnego i nie należała do kompetencji organów nadzoru budowlanego zasadne było umorzenie postepowania w zakresie spornych robót. Jeżeli skarżąca uważa, że na skutek wykonanych prac w lokalu nr [...] jest narażona na uciążliwości związane z hałasem, powinna rozważyć wystąpienie z roszczeniem na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, bowiem jak wynika z powyższych rozważań nie ma w tym zakresie podstaw prawnych do ingerencji organów nadzoru budowlanego.

Nawet gdyby przyjąć za zasadną tezę, że organy nadzoru budowlanego powinny w niniejszej sprawie uwzględnić treść § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie to i tak przedmiotowe postępowanie podlegałoby umorzeniu. Po pierwsze w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia przepisy tegoż aktu stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków (...). Tym samym przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do robót budowlanych, stanowiących bieżącą konserwację, polegających na wymianie płytek PCV czy parkietu na panele podłogowe. Po wtóre ze względu na to, że jak wynika z wyników badań i pomiarów przeprowadzonych przez Powiatową Stację Sanitarno — Epidemiologiczną w Łodzi 16 grudnia 2021 r. w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym w P. przy ul. [...] poziom dźwięku przenikającego do pomieszczenia od wszystkich źródeł hałasu nie przekroczył wartości dopuszczalnej dla pory nocnej oraz pory dziennej. Przyjąć zatem należy, że poziom dźwięków przenikających do lokalu skarżącej nie przekroczył dopuszczalnych norm, a skarżąca nie przedstawiła przy tym jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałyby inne wnioski.

Wobec powyższego, w ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została w niniejszej sprawie dokonana przez organ odwoławczy w sposób prawidłowy, choć różni się zasadniczo od oceny dokonanej przez skarżącą. Zdaniem sądu zgromadzony materiał dowodowy jest pełny, tym samym zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postepowania nie mogły zostać uwzględnione. Organ w sposób wszechstronny wyjaśnił okoliczności sprawy i podjął wszelkie czynności pozwalające na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy.

Uwzględniając powyższe - w ocenie sądu - skargę należało oddalić w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.

IS