Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 728/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36, art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 58 § 1 pkt 3, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 08 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę [...]zł (słownie [...]) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego oraz doradcy podatkowego pismem z 21 października 2024 r. wniósł skargę na interpretację wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Wraz ze skargą nie przedłożono dokumentu pełnomocnictwa procesowego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 listopada 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania) pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

W terminie otwartym do uzupełnienia braku pełnomocnik skarżącego nadesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego datowany na 20 października 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do art. 57 § 1 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te zostały sprecyzowane w art. 46 powołanego ostatnio aktu. Zgodnie zaś z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Stosownie zaś do postanowień art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

Zgodnie z art. 36 powołanej ustawy, pełnomocnictwo może być:

1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi;

2) do prowadzenia poszczególnych spraw;

3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu.

Na tle przytoczonego przepisu wskazać należy, że skoro w pełnomocnictwie ogólnym w rozumieniu art. 36 pkt 1 p.p.s.a. winno być wskazane, przed jakim sądem pełnomocnik jest umocowany do działania, to tym bardziej udzielając pełnomocnictwa do działania w poszczególnych sprawach również należy wskazać sąd, przed którym pełnomocnik miałby działać, a ponadto doprecyzować o jaką konkretnie sprawę chodzi np. poprzez wskazanie nazwy organu administracyjnego oraz daty i numeru skarżonej decyzji administracyjnej [tak: postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., I FSK 516/08]. Regulacje p.p.s.a. nie przewidują instytucji pełnomocnictwa domniemanego. W każdym przypadku, bez względu na okoliczności, wymagane jest, aby udzielenie pełnomocnictwa miało charakter wyraźny [tak: postanowienie WSA w Bydgoszczy z 26 lutego 2018 r., I SA/Bd 18/18]. Podkreśla się przy tym brak podstaw do stosowania rozszerzającej wykładni pełnomocnictwa [tak: postanowienie NSA z 13 września 2023 r., I FZ 184/23]. Oceniając treść pełnomocnictwa sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika należy przyjmować, że redakcja takiego pełnomocnictwa jest fachowa i precyzyjna, a zatem jego zakres powinien być ustalany zasadniczo według wykładni językowej [por. postanowienie WSA w Warszawie z 22 stycznia 2024 r., VI SA/Wa 6100/23].

Kierując się powyższymi rozważaniami nie sposób uznać aby pełnomocnictwo z 20 października 2024 r. upoważniało pełnomocnika skarżącego do występowania w niniejszej sprawie.

Z omawianego dokumentu wynika, że skarżący udzielił pełnomocnictwa występującemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi do reprezentowania go "w sprawie podatkowej przed wszystkimi sądami administracyjnymi, osobami i organami z prawem udzielenia substytucji". Kierując się powyższym złożone pełnomocnictwo nie może zostać uznane za pełnomocnictwo ogólne w rozumieniu art. 36 pkt 1 p.p.s.a. Pełnomocnictwo nie upoważnia bowiem pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego we wszystkich jego sprawach przed sądami administracyjnymi. W dokumencie pełnomocnictwa wprost wskazano na udzielenie pełnomocnictwa do reprezentacji w "sprawie podatkowej" bez jednak jakiegokolwiek jej określenia. W konsekwencji udzielone pełnomocnictwo nie może zostać również uznane za pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw, o którym mowa w art. 36 pkt 2 p.p.s.a. Podstawowym wymogiem pełnomocnictwa z art. 36 pkt 2 p.p.s.a. jest skonkretyzowanie przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej [tak: postanowienie NSA z 20 listopada 2020 r., II OZ 998/20]. W złożonym pełnomocnictwie nie sprecyzowano jednak w żaden sposób jakiej konkretnie dotyczy ono sprawy podatkowej, w szczególności nie podano w nim daty oraz numeru interpretacji indywidualnej wskazanej w sentencji niniejszego orzeczenia.

Kierując się powyższym należy uznać, że pełnomocnik skarżącego mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie przedłożył dokumentu pełnomocnictwa procesowego, z którego treści wynikałoby upoważnienie do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe zastosowanie muszą znaleźć postanowienia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II. sentencji dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.