Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 373/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020r. sprawy ze skargi M. F. Z. S. O. i R. Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. prowadzi wobec majątku M. T. (dalej także Skarżąca, Spółka) postępowanie egzekucyjne obejmujących zaległości z tytułu składek na: ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zawiadomieniami z dnia [...] r. nr: [...], [...], [...], skierowanymi do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku. Zawiadomienia te zostały doręczone Spółce w dniu [...] r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] r. z użyciem środków komunikacji elektronicznej.

Pismem zatytułowanym "Zarzuty wraz ze skargą na czynności egzekucyjne" Strona odwołała się do zawiadomień nr: [...], [...], [...] wnosząc "zarzuty oraz skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku z racji faktu, że większość należności objętych tytułami wykonawczymi jest przedawniona a podejmowane czynności egzekucyjne są nieskuteczne z racji braku majątku po stronie spółki". W związku z powyższym żądała uchylenia zaskarżonych czynności i umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zaznaczyła, że skarżonymi czynnościami egzekucyjnymi ZUS Oddział w T. zajął wierzytelności dłużnika z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku. Przedmiotem egzekucji mają być zaległości składkowe za lata począwszy od 2006 r. Zaległości te zdaniem Spółki są przedawnione, ponieważ wierzyciel nie dokonał skutecznej czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia. Ponadto wszystkie podejmowane czynności egzekucyjne względem Spółki są nieskuteczne z racji braku majątku.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 54 § 1, § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a." oddalił skargę na czynności egzekucyjne zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku. W uzasadnieniu stwierdził, że dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przesyłając Spółce i dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia sporządzone według stosownego wzoru.

Z kolei postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], organ egzekucyjny na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. odmówił rozpatrzenia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, że wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotyczące przedmiotowych tytułów wykonawczych następowały w przedziale czasowym od [...] r. do [...] r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tytułach wykonawczych, zobowiązanej Spółce prawo zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przysługiwało w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zarzuty zaś zostały złożone dopiero w dniu [...] r., czyli po terminie.

Pismem z dnia [...] r. Spółka złożyła w terminie zażalenie na postanowienie w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku, zarzucając brak wzięcia pod uwagę faktu, że zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku jest nieskuteczne, ponieważ Spółce nie przysługuje wierzytelność tego rodzaju, większość należności objętych tytułami wykonawczymi jest przedawniona, a pozostałe podejmowane czynności egzekucyjne są nieskuteczne z racji braku majątku po stronie Spółki. Zdaniem Spółki zaległości są przedawnione, ponieważ wierzyciel nie dokonał skutecznej czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia. Nadto wszystkie podejmowane czynności egzekucyjne względem Spółki są nieskuteczne z racji braku majątku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem organu skarżona czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z art. 89 i 89a ustawy. Zawiadomienia z dnia [...] r. nr: [...], [...], [...] zostały sporządzone zgodnie z przepisami. Omawianie zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, w zakresie prawidłowości treści, odpowiadają wzorowi dokumentu stanowiącego załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1804 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutu braku wzięcia pod uwagę faktu, że zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku jest nieskuteczne, ponieważ Spółce nie przysługuje wierzytelność tego rodzaju Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że Spółka jest podmiotem gospodarczym z otwartymi obowiązkami podatkowymi w Drugim Urzędzie Skarbowym w T.. Oznacza to, że możliwe jest wystąpienie nadpłaty lub zwrotu podatku w związku z rozliczeniami podatkowymi. Zgodnie art. 89a § 1 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku dotyczy także wierzytelności przyszłych, powstałych w ciągu roku od dnia dokonania zajęcia, zatem fakt, że do tej pory nie wystąpiła omawiana wierzytelność, nie oznacza, że zastosowany środek egzekucyjny nie zostanie zrealizowany. Również nie może stanowić uzasadnienia uchylenia przedmiotowej czynności egzekucyjnej twierdzenie Spółki, że pozostałe podejmowane czynności egzekucyjne są nieskuteczne z racji braku majątku zobowiązanej Spółki.

Skarga przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego. Zatem oceniając czynności egzekucyjne w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego, bada się czy wypełnione zostały dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Stanowisko Strony, że większość należności objętych tytułami wykonawczymi jest przedawniona stanowi zagadnienie, leżące poza sprawą skargi na czynności zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku.

W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie przepisów art. 11, art. 12 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 54 § 2 pkt 1 b) u.p.e.a.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zaległości wskazane w przedmiotowych zawiadomieniach o zajęciu wierzytelności są przedawnione a wierzyciel nie wskazał, że dokonał skutecznych czynności przerywających bieg przedawnienia. Ponadto, wszelkie czynności egzekucyjne podejmowane wobec Skarżącej okazały się nieskuteczne z uwagi na brak majątku, co wynika z akt sprawy. Dalej zarzuca się, że wydane rozstrzygnięcie narusza art. 54 § 2 pkt 1 lit. b u.p.e.a., ponieważ organ wiedząc, że dalsza realizacja zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności nie doprowadzi bezpośrednio do wyegzekwowania środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne, nie zdecydował się na uchylenie z urzędu tej czynności egzekucyjnej, jak również nie zbadał postawionego zarzutu przedawnienia w odniesieniu do każdej zaległości wymienionej w zawiadomieniach o zajęciu. Zdaniem Skarżącej organ nie wskazał w szczególności, w jaki sposób w odniesieniu do konkretnych zaległości został zawieszony bądź przerwany bieg przedawnienia, czym naruszył przepisy art. 11 i 12 § 1 k.p.a., nakazujące mu wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy oraz działać w sprawie wnikliwie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi ostatecznych postanowień, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia [...] r. Nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku, dokonaną zawiadomieniami z dnia [...] r.

Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. prowadzi wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie wyszczególnionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia 37 tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Tytuły wykonawcze zostały Spółce prawidłowo doręczone. Celem wyegzekwowania należności organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia [...] r. dokonał czynności polegającej na zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku. Zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono w dniu [...] r., natomiast Skarżącej w dniu [...] r.

Istotą sprawy jest ocena zgodności z prawem powyższej czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku.

Należy wobec tego w pierwszej kolejności wskazać, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis ten wyznacza zatem zakres i przedmiot kontroli Sądu.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wobec tego, na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego.

Skład orzekający w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję zawarto w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (por.: P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII, WKP 2015).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznaje czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku, za dokonaną zgodnie z przepisami prawa. Organ egzekucyjny zastosował bowiem środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a także dochował wymogów formalnych przewidzianych w przepisie art. 89 i 89a tej ustawy, normujących egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Zgodnie z art. 89 § 1 i 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Wraz z przesłaniem tego zawiadomienia organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Ponadto organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem.

Jednocześnie stosownie do art. 89a § 1 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa obejmuje także wierzytelności przyszłe, wynikające z nadpłaty lub zwrotu podatku powstałych w ciągu roku od dnia dokonania zajęcia.

Te obowiązki w analizowanej sprawie zostały przez organ egzekucyjny wykonane. Zawiadomieniami z dnia [...] r. dokonano zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku. Zawiadomienia o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności (Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w T.) w dniu [...] r., natomiast Spółce w dniu [...] r., bez ponownego doręczania odpisów tytułów wykonawczych, ponieważ zostały jej one doręczone wcześniej, co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru (por. k. 47, 51, 62, 69, 73, 77, 81, 85, 89, 92, 95, 99 akt admin.). Zawiadomienia o zajęciu zostały sporządzone również zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 67 § 2 u.p.e.a.

W skardze na postanowienie organu odwoławczego Spółka wskazuje, że zajęcie wierzytelności dokonane przez organ egzekucyjny w niniejszej sprawie było nieskuteczne, gdyż nie przysługują jej wierzytelności wskazane w zawiadomieniach z dnia [...] r. oraz nie posiada ona majątku, a ponadto zdecydowana większość należności objętych tytułami wykonawczymi jest przedawniona.

Skarżąca podniosła również, że wydane rozstrzygnięcie narusza art. 54 § 2 pkt 1 lit. b u.p.e.a., ponieważ organ egzekucyjny nie uchylił zajęcia wierzytelności "widząc, że dalsza realizacja zastosowanego środka egzekucyjnego (...) nie doprowadzi bezpośrednio do wyegzekwowania środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne", przy czym pełnomocnik Skarżącej na rozprawie skorygowała, że chodzi o przepis art. 54b § 2 pkt 1 lit. b u.p.e.a.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w związku z tym, że skoro Spółka jest podmiotem gospodarczym i podatnikiem, dla którego właściwy jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T., to możliwe jest wystąpienie nadpłaty lub zwrotu podatku w związku z rozliczeniami podatkowymi Skarżącej. To z kolei oznacza, że w takiej sytuacji znajdzie zastosowanie, powołany wyżej art. 89a § 1 u.p.e.a., przewidujący objęcie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku, nadpłat lub zwrotów, do których prawo powstało w ciągu roku od dnia dokonania zajęcia. Brak wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku na dzień dokonania zajęcia nie stanowi zatem przeszkody do prawidłowego dokonania tej czynności stosownie do art. 89 i art. 89a u.p.e.a.

Podobnie brak majątku Spółki akcentowany zarówno w toku postępowania egzekucyjnego, jak i w skardze skierowanej do sądu nie stanowi nie daje podstaw do przyjęcia zasadności skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku. Należy zauważyć, że zastosowanie tego środka egzekucyjnego odnosi się do konkretnego prawa majątkowego, także mogącego powstać w przyszłości.

W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być również podnoszone kwestie związane z przedawnieniem dochodzonych należności. Tym celom służą zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, rozpoznawane w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Natomiast, przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne mogą być kwestie odnoszące się do czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie jak wynika z wniesionej skargi na czynności egzekucyjne – materialnoprawnych, związanych z przedawnieniem egzekwowanych należności. Tego rodzaju okoliczności mogą być przedmiotem zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wnoszonych w oparciu o przepis art. 33 u.p.e.a., a nie skargi na czynności egzekucyjne, składanej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.

Analiza akt sprawy potwierdza, że czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku nie zawiera wad, których zaistnienie mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi wniesionej w trybie przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną, i przesądzają o niezasadności podniesionych w skardze zarzutów.

Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 54b § 2 pkt 1 lit. b u.p.e.a. należy zwrócić uwagę, że przepis ten został dodany na podstawie art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070 ze zm.) i stosownie do art. 29 tej ustawy, zaczął obowiązywać po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia (29 października 2019 r.), tj. od dnia [...] r. Wobec powyższego, w świetle okoliczności, że organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy wydały stosowne rozstrzygnięcia odpowiednio w dniach: [...] r. oraz [...] r., przepis art. 54b § 2 pkt 1 lit. b u.p.e.a. siłą rzeczy nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania.

W ocenie Sądu należy także przychylić się do stanowiska Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że nie doszło do naruszenia art. 11, art. 12 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie kwestii wyjaśnienia kwestii zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia należności, których dotyczyły czynności egzekucyjne. Zasadnie bowiem organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedawnienie należności może być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i w związku z tym kwestia ta nie stanowi przedmiotu analizy przy rozpoznaniu skargi na czynności egzekucyjne.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska