Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 695/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1, 2, art. 73 ust. 1, art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 par. 4 zd. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 2 ust. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 1522
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w Nakle nad Notecią od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 800/23 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Nakle nad Notecią na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 26 maja 2023 r. nr SKO-4203/189/2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 1 grudnia 2023r., sygn. II SA/Bd 800/23 oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w Nakle nad Notecią (dalej: Prokurator, Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy (dalej: Kolegium, SKO) z 26 maja 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zarejestrowaniu pojazdu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z 17 maja 2016 r. nr WWK.5410.3327.2016.LN Starosta Nakielski (dalej: Starosta), na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: p.r.d.), po rozpatrzeniu wniosku S. B., zarejestrował pojazd marki [...] o nr nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne zalegalizowane znakiem legalizacyjnym oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu.

Pismem z 28 marca 2023 r. Prokurator wniósł sprzeciw od ww. ostatecznej decyzji w zakresie, w jakim organ rozstrzygnął o wydaniu dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych, znaku legalizacyjnego, nalepki kontrolnej i karty pojazdu. Powołując się na treść art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.) wnosił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji we wskazanym zakresie, uznając, że rozstrzygnięcie to wydane zostało bez podstawy prawnej, ponieważ organ wydał decyzję administracyjną w sytuacji gdy w zakresie wydania dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych, znaku legalizacyjnego, nalepki kontrolnej i karty pojazdu – a więc czynności wtórnych wobec decyzji, które nie wyznaczają sytuacji prawnej jednostki - przewidziana była inna forma działania, tj. czynność materialno-techniczna.

Decyzją z 26 maja 2023 r. SKO, po rozpoznaniu wszczętej z urzędu sprawy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty w żądanej części - odmówiło stwierdzenia jej nieważności w tej części. Uzasadniało, że stosownie do zapisów p.r.d. wydanie dowodu rejestracyjnego, zalegalizowanych tablic rejestracyjnych oraz nalepki kontrolnej i karty pojazdu stanowiło czynność materialno-techniczną, gdyż zawsze musiało być poprzedzone wydaniem przez dany organ decyzji administracyjnej. Przy czym, w sprawie Starosta, wydając decyzję o rejestracji pojazdu, wydał jednocześnie dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne, nalepkę kontrolną oraz kartę pojazdu. Takie działanie Starosty, zdaniem Kolegium, nie wypełniło w okolicznościach sprawy przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ sama formuła wydawanego rozstrzygnięcia miała swoją podstawę prawną w obowiązującym w dacie wydania decyzji przepisie § 2 ust. 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2014 r. poz. 1522 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie rejestracji), przewidującym, że wzór decyzji o rejestracji, czasowej rejestracji lub wyrejestrowaniu określa załącznik nr 2a do rozporządzenia, zaś wzór ten, obok stwierdzenia o rejestracji pojazdu, opatrzony jest również zapisami dotyczącymi wydania dowodu rejestracyjnego/ pozwolenia czasowego, tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym oraz nalepki kontrolnej i karty pojazdu. Kolegium nie znalazło również podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA) uznał, zaskarżoną decyzję za prawidłową, nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty we wskazywanej przez Prokuratora części i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) orzekł o oddaleniu skargi.

Sąd stwierdził, że nie było sporne pomiędzy stronami, iż rejestracji pojazdu dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, natomiast wydanie dowodu rejestracyjnego, zalegalizowanych tablic rejestracyjnych, nalepki kontrolnej i karty pojazdu stanowią jedynie czynności materialno-techniczne, wtórne wobec decyzji w przedmiocie rejestracji. Przepis art. 73 ust. 1 p.r.d. stanowi o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego, tj. o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego, zalegalizowanych tablic rejestracyjnych i nalepki kontrolnej. Wydanie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, tablic rejestracyjnych, nalepki kontrolnej jako czynność materialno-techniczna nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Wydanie ich może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, nie może funkcjonować oddzielnie od rejestracji pojazdu i nie ma statusu niezależnego od rejestracji pojazdu.

Odnosząc powyższe do decyzji Starosty z 15 maja 2016 r., stanowiącej przedmiot wniosku Prokuratora o stwierdzenie jej nieważności w części, WSA podał, że Starosta orzekł decyzyjnie o rejestracji pojazdu, następczo wskazując, że rejestruje pojazd "wydając" dowód rejestracyjny, zalegalizowane tablice rejestracyjne, nalepkę kontrolną i kartę pojazdu, czyli wskazując jedynie na konsekwencje rejestracji pojazdu w postaci wskazanych czynności materialno-technicznych, a nie na decyzyjne rozstrzygnięcie o czynności materialno-technicznej. Nie stanowią one odrębnej sprawy i nie mają statusu niezależnego od rejestracji pojazdu, są jedynie jej konsekwencją, i to wynika wyłącznie z decyzji z dnia 15 maja 2016 r. Sąd podkreślił przy tym, że Starosta w decyzji z 15 maja 2016 r. powtórzył w istocie przepis art. 73 ust. 1 p.r.d. Poza tym treść decyzji o rejestracji pojazdu została unormowana przepisami wydanego na podstawie delegacji z art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d., rozporządzenia w sprawie rejestracji, którego Załącznik 2B (powinno być 2A) stanowi wzór m.in. decyzji o rejestracji pojazdu. We wzorze tym zaznaczono, że organ orzeka "Rejestruję pojazd .... wydając dowód rejestracyjny, nalepkę kontrolną, zalegalizowane tablice rejestracyjne". Zatem przepisy prawa materialnego przewidują rozstrzygnięcie decyzyjne dla rejestracji pojazdu, z dookreśleniem wyłącznie konsekwencji rejestracji pojazdu w postaci ww. czynności materialno-technicznej. Do tego też się sprawdza decyzja ww. Starosty.

WSA podkreślił, że w orzecznictwie wyrażono stanowisko, że nie istnieje podstawa prawna dla orzeczenia, przy uchyleniu decyzji o rejestracji pojazdu, o nieważności wydanych jednocześnie dokumentów potwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu. Weryfikacja w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego (art. 145, art. 156 k.p.a.) może dotyczyć tylko decyzji administracyjnych wydanych w oparciu o przepisy k.p.a. i prawa materialnego (chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej), a nie dokumentu urzędowego (czynności materialno-technicznych). Poddanie takiej procedurze weryfikacyjnej dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny, karta pojazdu, tablice rejestracyjne i inne oznaczenia legalizacyjne, sprawia, że decyzje wydane w postępowaniu prowadzonym w wyniku wznowienia, "o unieważnieniu" tych dokumentów są dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podzielając stanowisko Prokuratora, że wydanie decyzji administracyjnej dla czynności materialno-technicznej powinno powodować stwierdzenie nieważności takiej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawne, Sąd wykluczył wystąpienie takiej sytuacji w sprawie, gdyż rozstrzygnięcie decyzyjne dotyczyło jedynie rejestracji pojazdu, a zawarty w decyzji zwrot "wydając" dowód rejestracyjny, zalegalizowane tablice rejestracyjne, nalepkę kontrolną i kartę pojazdu, odnosił się do czynności rejestracji pojazd, nie ma niezależnego bytu i wskazywał wyłącznie na konsekwencje decyzji o rejestracji pojazdu.

Prokurator. nie zgadzając się z powyższym wyrokiem wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżył orzeczenie w całości na podstawie art. 173 i art 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 in principio ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.), które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię ww. przepisu i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania, iż decyzja Starosty z 17 maja 2016 r. o rejestracji ww. pojazdu marki [...] w części dotyczącej orzeczenia o wydaniu dowodu rejestracyjnego seria i nr [...], tablic rejestracyjnych nr [...] zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym nr [...] oraz nalepki kontrolnej i karty pojazdu nr [...], została wydana bez podstawy prawnej, podczas gdy ustalenia organu w sprawie wskazują na istnienie przesłanek, o jakich mowa w art 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a.

W oparciu o powyższy zarzut Prokurator wnosił o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w całości i uchylenie decyzji Kolegium z 26 maja 2023 r. oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji stwierdzającej nieważność ww. decyzji Starosty z 17 maja 2016r. o rejestracji ww. pojazdu w części dotyczącej orzeczenia o wydaniu dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych oraz nalepki kontrolnej i karty pojazdu, jako wydanej bez podstawy prawnej oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Organ – Kolegium nie zajął stanowiska co do skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prokuratora nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Należy wskazać, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a, ponieważ Skarżący kasacyjnie Prokurator zrzekł się rozprawy, a druga strona – organ (SKO) oraz uczestnicy, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zajęli stanowiska w tej kwestii.

Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której rozpoznaje ją Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Mając na uwadze powyższe założenia oraz brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości stanowiska WSA w kontekście podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

W sprawie było sporne, czy zawarty w decyzji Starosty Nakielskiego nr WWW.5410.3327.2016.LN z 17 maja 2016 r. element: "wydając dowód rejestracyjny seria i numer [...], tablice rejestracyjne nr [...] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...] oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu nr [...]" nabrał cech decyzji, do tego wydanej w tym zakresie bez podstawy prawnej, skoro wydanie dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych, nalepki kontrolnej i karty pojazdu, w świetle art. 73 ust. 1 p.r.d., stanowiło czynność materialnoprawną. Jednocześnie bezsporne było, że wraz z ww. decyzją o rejestracji pojazdu zostały wydane: dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne, nalepka kontrolna i karta pojazdu, opisane w tymże rozstrzygnięciu.

Należy wyjaśnić, że w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej następuje, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy wydania w danej sytuacji decyzji administracyjnej, postanowienia czy milczącego załatwienia sprawy. Brak ten musi mieć charakter obiektywny i może dotyczyć części rozstrzygnięcia. Rdzeń znaczenia pojęcia «decyzja wydana bez podstawy prawnej» jest jednoznaczny, bo albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1800/16; opubl., podobnie jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el.2024, komentarz do art. 156 k.p.a. t. 2).

W kontrolowanej sprawie podstawą wydania decyzji z 17 maja 2016 r. przez Starostę był przepis art. 73 ust. 1 p.r.d., który stanowił, że "rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5." W przepisie tym jest mowa o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego: o dokonaniu rejestracji (co następuje w formie decyzji) oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego, tablic (tablicy) rejestracyjnych, nalepki kontrolnej, karty pojazdu co z kolei jest czynnością materialno-techniczną. Postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i decyzja ta poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych, nalepki kontrolnej, karty pojazdu (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 6/01).

Należy podnieść, że stanowisko powyższe przyjmował nie tylko WSA w zaskarżonym wyroku, ale i Prokurator w skardze kasacyjnej (s. 5).

Przyjmuje się, że przepisy prawa materialnego przewidują decyzyjną formę załatwienia danej sprawy nie tylko w sposób bezpośredni, ale także przez wyrażoną w formie czasownikowej kompetencję organu administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy, np. zezwala, przydziela, stwierdza (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 12 października 1998 r., sygn. akt OPS 6/8; R. A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, WKP 2024, komentarz do art. 73).

Według wspomnianego wzorca został skonstruowany art. 73 ust. 1 u.t.d. Przepis ten ma formę zdania złożonego podrzędnie, składającego się ze zdania głównego i równoważnika zdania wyrażonego imiesłowem przysłówkowym współczesnym. Równoważnik imiesłowowy zakończony na "ąc" zastępuje zdanie czasowe, przyczynowe, przyzwalające i sposobowe. Wskazuje również na czynność równoczesną (przeszłą, teraźniejszą) z czynnością zdania głównego. Taka składnia omawianego przepisu eksponuje łączność między określonymi w nim zachowaniami organu. Wydanie zatem dowodu rejestracyjnego i tablic może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje o tyle jednocześnie, że decyzja o zarejestrowaniu poprzedza materialno-techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego, tablic, nalepki kontrolnej, karty pojazdu. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w art. 71 ust. 1 i ust. 2 p.r.d. Z przepisów tych bowiem wynika, że co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem stwierdzającym dopuszczenie takich pojazdów do ruchu jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny więc spełnia dwojakiego rodzaju funkcję: potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu (por. R.A. Stefański, tamże, t. 1, 9; uchwała NSA w sprawie OPS 6/01; czy przywoływany przez WSA wyrok NSA 26 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 760/08).

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, decyzja Starosty z 17 maja 2016r., o stwierdzenie nieważności której wystąpił Prokurator, została sformułowana według wspomnianego wzorca ustawowego z art. 73 ust. 1 p.r.d., zawierając wyraźnie wyodrębnione sformułowania: "rejestruję pojazd marki [...] nr nadwozia: [...]" i poniżej: "wydając dowód rejestracyjny seria i numer [...], tablice rejestracyjne nr [...] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...] oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu nr [...]".

Wobec powyższego, należało zgodzić się z WSA, a nie z Prokuratorem, że ostatni element nie miał charakteru rozstrzygającego, a wyłącznie wskazujący następczo (informacyjny), skoro mówił o wydaniu dowodu rejestracyjnego, tablic (tablicy) rejestracyjnych, nalepki kontrolnej, bo czynnością materialno-techniczną było wydanie tychże przedmiotów. Na występowanie zapisów o różnym charakterze w tejże decyzji wskazywał także dalszy zapis na druku decyzji: "Potwierdzam odbiór decyzji o rejestracji pojazdu, dowodu rejestracyjnego seria i numer [...], zalegalizowanych tablic rejestracyjnych nr [...] oraz nalepki kontrolnej [...] i karty pojazdu nr [...]", zaakceptowany podpisem właściciela pojazdu".

Dlatego niezasadne było stanowisko skarżącego kasacyjnie Prokuratora przypisujące spornemu elementowi, rozpoczynającego się od wyrazu "wydając" – do zapisu o uzasadnieniu decyzji, także charakter rozstrzygnięcia - decyzji, wywodzone jedynie z faktu zawarcia tego zapisu w decyzji Starosty. Decyzja nie zawierała uzasadnienia, gdyż zgodnie z art. 107 § 4 zd. pierwsze k.p.a. odstąpiono od jej uzasadnienia, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony.

Jak słusznie podniósł WSA, a co próbował podważyć Prokurator, nie bez znaczenia dla oceny charakteru prawnego spornego zapisu decyzji było uregulowanie w załączniku 2A do rozporządzenia w sprawie rejestracji wzoru decyzji o rejestracji, czasowej rejestracji albo wyrejestrowaniu pojazdu, według którego została wydana kwestionowana decyzja Starosty z 17 maja 2016 r. Do wzorca tego odsyła § 2 ust. 16 rozporządzenia w sprawie rejestracji, stanowiąc, że wzór decyzji o rejestracji, czasowej rejestracji albo wyrejestrowaniu pojazdu określa załącznik nr 2a do rozporządzenia. Akt ten został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.r.d. mówiącego, że minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji, wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, 3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis.

Prokurator nie podważał podstawy prawnej wydania rozporządzenia, a tylko okoliczność, że omawiany wzór decyzji został uregulowany w rozporządzeniu, a nie ustawie, mimo że załącznik nr 2A do ww. rozporządzenia miał charakter techniczny, a nie merytoryczny. Do tego akceptacja opinii Prokuratora oznaczałaby, że rozporządzenie określa wzór decyzji o rejestracji pojazdu, niezgodny z obowiązującymi przepisami, szczególnie art. 73 ust. 1 p.r.d. Natomiast podzielenie stanowiska WSA o informacyjnym charakterze omawianego wzoru o konsekwencjach rejestracji pojazdu nie powoduje niezgodności ww. wzoru decyzji z przepisami ustawowymi: art. 73 ust. 1 i art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.r.d.

W świetle powyższego, skoro sporny element ujęty w decyzji Starosty nie miał charakteru rozstrzygającego, to nie można dokonywać jego oceny w kontekście przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że został w niej zawarty bez podstawy prawnej. Zatem niezasadny okazał się zarzut zgłoszony w skardze kasacyjnej.

Wobec powyższego skargę kasacyjną Prokuratora na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.