Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1675/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6246 Orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.K. (dalej: "Skarżąca") jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "CWKL", "Komisja II instancji") z dnia [...] lipca 2023 roku nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W dniu [...] marca 2023 r. Dowódca [...] Brygady Zmechanizowanej w [...] skierował szer. DZSW M.K. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "RWKL", Komisja I instancji") w celu ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] RWKL, działając na podstawie art. 190 ust. 1, 6 pkt 1, 7 i 10 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022, poz. 2305), dalej: "ustawa", § 2 pkt 1, § 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, § 10 oraz § 11 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Obrany Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1243 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 7 czerwca 2022 r.", oraz § 4 pkt 4 - 12 i § 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2022 r., poz. 2305), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 24 sierpnia 2012 r.", określiła, że M.K. jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej (kategoria [...], zał. 1, grupa [...]).

RWKL rozpoznała u Skarżącej: 1) krwinkomocz i białkomocz do diagnostyki - § 48 pkt 8; 2) tatuaż dłoni lewej - § 2 pkt 9; 3) przebyte złamanie kości nadgarstka lewego - § 75 pkt 1; 4) ubytki zębów z utratą zdolności żucia do 67% - § 24 pkt 1; 5) tatuaż przedramienia i ramienia lewego - § 2 pkt 8; 6) zmiany potrądzikowe skóry pleców - § 2 pkt 1.

RWKL stwierdziła, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, a Skarżącej nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa.

W uzasadnieniu orzeczenia RWKL wskazała, że niezdolność Skarżącej do pełnienia zawodowej służby wojskowej stanowią schorzenia wymienione w punktach 1 i 2.

Pismem z dnia [...] maja 2023 r. M.K. wniosła odwołanie od ww. orzeczenia wskazując, że tatuaż, który został rozpoznany jako "szpecący" jest cyklicznie usuwany w studiu "[...]" w R., co potwierdza załączone od odwołania zaświadczenie. Nadto wskazała, że przeprowadziła ponowne badania moczu, co odzwierciedlają załączone wyniki badania. Podkreśliła, że odbywa szkolenie specjalistyczne w ramach DZSW w [...] Brygadzie Zmechanizowanej w [...].

CWKL orzeczeniem z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 58 ust. 6, art. 84 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MON z dnia 24 sierpnia 2012 r. oraz § 11 ust. 1 i § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r., uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała nowe rozpoznając u Skarżącej: 1) tatuaż dłoni lewej - § 2 pkt 9; 2) przebyte złamanie kości nadgarstka lewego - § 75 pkt 1; 3) ubytki zębów z utratą zdolności żucia do 67% - § 24 pkt 1; 4) tatuaż przedramienia i ramienia lewego - § 2 pkt 8; 5) zmiany potrądzikowe skóry pleców - § 2 pkt 1.

W związku z powyższym CWKL określiła, że Skarżąca jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej (kategoria [...], zał. 1, grupa [...]).

Wskazała jednocześnie, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, zaś określenie inwalidztwa nie dotyczy Skarżącej.

W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, że odwołanie zostało rozpatrzone na podstawie dokumentacji orzeczniczej znajdującej się w aktach sprawy i dostarczonej dokumentacji medycznej.

Stwierdziła, że RWKL w ramach procesu orzeczniczego przeprowadziła badania niezbędne do określenia stanu zdrowia i zdolności Skarżącej do zawodowej służby wojskowej. Mianowicie, w dniu 29 marca 2023 r. wykonano badanie ogólne moczu stwierdzając obecność leukocytów 15 leu/uL (norma neg.), białka 78,10 mg/dL, erytrocytów 25 Ery/uL (norma 0-3). W kontrolnym badaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. stwierdzono: leukocyty 15 Leu/uL, urobilinogen 3,2 umol/l (norma 3,20-16,00), białko 139.00 mg/dL, erytrocyty 25 Ery/uL. Powyższemu rozpoznaniu RWKL przyporządkowała § 48 pkt 8 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. w grupie [...] orzekanych - kategoria zdrowia [...].

Ponadto RWKL stwierdziła u Skarżącej obecność tatuażu ręki lewej kwalifikując go do § 2 pkt 9 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. w grupie [...] orzekanych - kategoria zdrowia [...].

Dalej CWKL wskazała, że Skarżąca we własnym zakresie wykonała badanie ogólne moczu w dniu 13 maja 2023 r. uzyskując wynik prawidłowy. Z odwołania zaś wynika, że Skarżąca w dniu 17 maja 2023 r. rozpoczęła serię zabiegów usuwania tatuażu ręki lewej, czego dowodem jest dołączone zaświadczenie ze Studia Tatuażu i Kolczykowania.

Uwzględniając powyższe CWKL stwierdziła, że u kandydata na żołnierza zawodowego niezakończenie całkowitego usuwania tatuażu, bez pozostawienia po tym procesie szpecących blizn, stanowi przeciwwskazanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W związku z powyższym, zdaniem CWKL, istniały podstawy do uchylenia § 48 pkt 8 oraz utrzymania w mocy § 2 pkt 9 rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. w grupie III badanych. RWKL bowiem prawidłowo zakwalifikowała rozpoznanie opisane w punkcie 8.2 do kategorii [...], co powoduje, że Skarżąca jest aktualnie niezdolna do zawodowej służby wojskowej. Po wykonaniu całkowitego usunięcia tatuażu oraz wygojeniu tych miejsc możliwa jest ponowna ocena zdolności orzekanej do zawodowej służby wojskowej przez właściwą RWKL.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2023 r. M.K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie w części, tj. w zakresie punktu 8.1 rozpoznania "tatuaż dłoni lewej - § 2 pkt 9" oraz punktu 9 "Kategoria zdolności do zawodowej służby wojskowej: Kategoria [...] - Zał. 1 Grupa [...] - niezdolna do zawodowej służby wojskowej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie orzeczenia a także art. 8 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie faktu, iż posiadany przez Skarżącą tatuaż nie znajduje się w całości na powierzchni grzbietowej ręki, a jedynie jego niewielka część i zarazem najmniej widoczna znajduje się na powierzchni grzbietowej ręki, a przez to błędne uznanie Skarżącej za niezdolną do służby,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia w zakresie dotyczącym kwalifikacji tatuażu Skarżącej jako szpecącego, co skutkowało uznaniem jej za niezdolną do służby;

- § 2 pkt 9 załącznika do rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że tatuaż Skarżącej należy uznać za szpecący w sytuacji, gdy z przepisu tego wynika, że jedynie tatuaż na całej powierzchni grzbietowej ręki należy uznać za szpecący, a nadto uznaniu tatuażu za szpecący w okolicznościach niniejszego stanu faktycznego sprzeciwia się wykładnia celowościowa przepisu.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części oraz zasądzenie od CWKL zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W motywach skargi Skarżąca podniosła w szczególności, że tatuaż przedstawia gałązkę róży. Tatuaż w całości nie znajduje się na powierzchni grzbietowej ręki. Na powierzchni grzbietowej ręki znajduje się jego niewielka, najmniej widoczna i najmniej rzucająca się w oczy część. Na nadgarstku (czyli części przedramienia) Skarżącej znajduje się kwiat róży, następnie od kwiatu róży wytatuowana jest mała, cienka gałązka, która delikatnie zachodzi na część grzbietową ręki w kierunku kciuka. Cały tatuaż jest umiejscowiony na bocznej części nadgarstka i części grzbietowej ręki. Jest on zatem widoczny tylko w przypadku, gdy Skarżąca będzie trzymać rękę pod odpowiednim kątem.

Skarżąca zaznaczyła, że zdefiniowanie części grzbietowej ręki jest wiedzą niefachową i powszechną. Nawet dla nie-lekarza wydaje się być oczywistym, że nadgarstek nie jest częścią grzbietową ręki. Zatem zasadne jest podważenie ustalenia CWKL odnośnie położenia tatuażu, co ma istotne znaczenie dla interpretacji przesłanki "szpecącego tatuażu". Gdyby bowiem CWKL chciała oprzeć się jedynie na literalnym brzmieniu przepisu, to powinna zakwalifikować tatuaż Skarżącej jako szpecący, gdyby cały znajdował się na powierzchni grzbietowej ręki.

Skarżąca podniosła, że CWKL nieprecyzyjnie wskazała przyczynę niezdolności Skarżącej do zawodowej służby wojskowej rozpoznając w punkcie 8.1. orzeczenia "tatuaż dłoni lewej". Zgodnie z objaśnieniami do § 2 pkt 9 rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. "osoby posiadające tatuaże twarzy, szyi lub powierzchni dłoniowej/grzbietowej ręki i palców należy kwalifikować jako niezdolne". Powołane wyżej rozporządzenie nie wskazuje, że "tatuaże dłoni" należy uznać za szpecące. Za takie uznaje się tatuaże umiejscowione na "powierzchni dłoniowej/grzbietowej ręki i palców". Uznać zatem należy, że CWKL uznało Skarżącą za niezdolną do zawodowej służby wojskowej podając za przyczynę obecność tatuażu, którego zgodnie z rozporządzeniem nie można zakwalifikować jako tatuaż szpecący.

Uznaniu Skarżącej za niezdolną do służby wojskowej sprzeciwia się cel wydania ww. rozporządzenia. Nie budzi wątpliwości, że ww. rozporządzenie MON z dnia 7 czerwca 2022 r. zostało wydane po to, aby określić warunki psychofizyczne, które powinni spełniać żołnierze. Najważniejszym celem ustawodawcy było kwalifikowanie do służby osób, które dają rękojmię należytego wykonywania obowiązków. Ponadto w interesie publicznym leży to, aby do służby wojskowej dopuścić jak największą liczbę osób, których warunki psychofizyczne umożliwiają zatrudnienie jako żołnierza zawodowego. Kwestia obronności jest bowiem strategiczna z punku widzenia bezpieczeństwa i stabilnego rozwoju państwa. W tym kontekście trudno przyjąć za słuszną intencję ustawodawcy, aby mały, prawie niewidoczny tatuaż, decydował o zdolności do służby. W przypadku żołnierzy zawodowych najważniejsza powinna być ocena przydatności do służby pod kątem podstawowego celu i zawodu żołnierza - realizacji zadań z zakresu obronności państwa. To kryterium zostało przez Skarżącą spełnione.

W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Dodatkowo CWKL podniosła, że w przypadku orzekanych w grupie III (kolumna szóstej wykazu), obejmującej osoby ubiegające się o powołanie do zawodowej służby wojskowej, ustawodawca odnośnie § 2 pkt 9 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. przewidział kategorię Z/N. Zgodnie jednak z objaśnieniami szczegółowymi do § 2 pkt 9 "osoby posiadające tatuaże twarzy, szyi lub powierzchni dłoniowej/grzbietowej ręki i palców należy kwalifikować jako niezdolnych". Zatem rozpoznanie tatuażu powierzchni dłoniowej/grzbietowej ręki i palców stanowi wystarczającą przesłankę do określenia kategorii [...]. Bez znaczenia pozostają przy tym subiektywne przesłanki Skarżącej odnoszące się do wielkości tatuażu, czy jego "widoczności pod odpowiednim katem".

W piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. orzeczenia nr [...] w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej Lekarza Wojskowego Centrum Rekrutacji [...] z dnia [...] lipca 2022 r., na okoliczność posiadania nieszpecącego tatuażu ramienia i przedramienia ręki lewej oraz zdolności Skarżącej do zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś Centralna Wojskowa Komisja Lekarska nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, stosownie do art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga oceniana w świetle powyższych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną orzeczenia CWKL z dnia [...] lipca 2023 r. oraz poprzedzającego je orzeczenia RWKL w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wydanego na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655 i 974).

Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi określony przepisami ww. rozporządzenia ma charakter szczególny i stanowi lex specialis wobec regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 851/14, publ. CBOSA). Wojskowe komisje lekarskie mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami zawartymi w ww. rozporządzeniu, zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować zasady ogólne właściwe dla postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że kontrola sądowoadministracyjna orzeczeń wojskowych komisji lekarskich ma charakter ograniczony i sprowadza się do badania prawidłowości postępowania orzeczniczego pod względem formalnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania w zakresie stwierdzonych schorzeń ani oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich. Sąd nie rozstrzyga bowiem kwestii medycznych. W zakresie swoich uprawnień sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy komisje lekarskie prawidłowo przeprowadziły postępowanie, czy orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, a także czy rozpoznane schorzenia zostały przez nie w sposób prawidłowy zakwalifikowane do przepisów ww. rozporządzenia (wykazów schorzeń lub chorób uwzględnianych przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby wojskowej stanowiących załączniki do ww. rozporządzenia).

W niniejszej sprawie zastosowanie miał Załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. "Wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz warunki orzekania w tych sprawach".

W Wykazie tym wskazano, że do grupy III badanych zalicza się osoby ubiegające się o powołanie do zawodowej służby wojskowej. Do tej grupy należy Skarżąca.

RWKL w [...] orzekła, że podstawą uznania Skarżącej za niezdolną do zawodowej służby wojskowej (Grupa [...]) jest rozpoznanie w postaci: krwinkomoczu i białkomoczu do diagnostyki (zakwalifikowane do § 48 pkt 8 ww. Wykazu) oraz tatuażu dłoni lewej (zakwalifikowane do § 2 pkt 9 ww. Wykazu).

Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy CWKL uwzględniła nowe wyniki badania moczu załączone przez Skarżącą do odwołania. W konsekwencji wydała orzeczenie reformatoryjne, tj. uchyliła zaskarżone orzeczenie RWKL w [...] i wydała nowe uznając, że podstawą stwierdzenia niezdolności Skarżącej do zawodowej służby wojskowej w dalszym ciągu pozostaje tatuaż dłoni lewej zakwalifikowany przez RWKL do § 2 pkt 9 ww. Wykazu. Stanowisko to, w ocenie Sądu, jest prawidłowe.

Zgodnie z § 2 pkt 9 Wykazu tatuaże szpecące kwalifikuje się do kategorii Z/N. Zgodnie jednak z objaśnieniami szczegółowymi do ww. paragrafu, które to objaśnienia mają charakter normatywny, osoby posiadające tatuaże twarzy, szyi lub powierzchni dłoniowej/grzbietowej ręki i palców należy kwalifikować jako niezdolnych.

Z akt sprawy wynika, że w badaniu przeprowadzonym przez lekarza orzecznika RWKL w [...] tatuaż dłoni lewej został uznany za szpecący (§ 2 pkt 9 Wykazu; k. 22). Stanowisko to podzieliła RWKL i następnie CWKL podkreślając, że u kandydata na żołnierza zawodowego, który nie zakończył całkowitego usuwania tatuażu bez pozostawienia po tym procesie szpecących blizn, przedmiotowy tatuaż stanowi przeciwwskazanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Skarżąca podnosiła bowiem w odwołaniu, że rozpoczęła sesję usuwania tatuażu na dłoni. Na potwierdzenie powyższego Skarżąca przedstawiła zaświadczenie wydane przez Studio Tatuażu i Kolczykowania "[...]" T.S.. W zaświadczeniu tym wskazano, że w dniu [...] maja 2023 r. (w dacie nadania odwołania) Skarżąca rozpoczęła proces cyklicznego usuwania tatuażu w ww. firmie. Proces usuwania tatuażu odbywa się w sesjach co 4-6 tygodni w zależności od gojenia się skóry w miejscu wykonywanego zabiegu. Podkreślono, że usuwanie tatuażu może potrwać kilka miesięcy w zależności od głębokości położenia barwnika pod skórą oraz rozbijania tegoż barwnika przez organizm.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, stanowisko Komisji I i II instancji jest prawidłowe. Skoro tatuaż umiejscowiony był na dłoni, a więc obejmował również powierzchnię dłoniową ręki, a dodatkowo znajdował się w procesie usuwania i gojenia szpecących blizn, to trafnie został zakwalifikowany do § 2 pkt 9 Wykazu.

Zgodzić należy się z CWKL, że po wykonaniu całkowitego usunięcia tatuażu i wygojenia blizn, możliwa będzie ponowna ocena zdolności Skarżącej do zawodowej służby wojskowej.

Prawidłowości tego stanowiska CWKL nie podważają zarzuty skargi. Brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 80 k.p.a. Jak już wyżej zaznaczono, przepisy k.p.a. mają zastosowanie tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie o obronie Ojczyzny oraz rozporządzeniu z dnia 7 czerwca 2022 r. Stosownie zaś do § 12 ww. rozporządzenia wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne, badania psychologiczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, jeżeli wyraża na to zgodę, oraz przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.

Zgodnie z ww. przepisem zasadą jest zatem orzekanie przez CWKL na podstawie zgromadzonej dokumentacji, zaś przeprowadzenie dodatkowego postępowania jest uprawnieniem CWKL, realizowanym "w razie potrzeby", a nie jej obowiązkiem.

W niniejszej sprawie CWKL prawidłowo rozpatrzyła sprawę na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem był on wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Skoro Skarżąca zapoczątkowała proces usuwania tatuażu dłoni lewej, to niewątpliwie do czasu zakończenia tego procesu i wygojenia szpecących blizn kwalifikacja Skarżącej jako niezdolnej do zawodowej służby wojskowej jest prawidłowa.

Stanowisko Skarżącej, iż CWKL wadliwie oceniła zgromadzony materiał dowodowy nie jest trafne. Skarżąca sama wskazała w skardze, że tatuaż "nie znajduje się w całości" na powierzchni grzbietowej ręki, co oznacza, że co najmniej część "całości" tatuażu umiejscowiona jest na powierzchni grzbietowej/dłoniowej ręki. A skoro tak, to kwalifikacja tego tatuażu (szpecących blizn po jego usunięciu) została prawidłowo dokonana do § 2 pkt 9 Wykazu. Brzmienie objaśnień szczegółowych do tego paragrafu nie zostało zróżnicowane w zależności od położenia poszczególnych części tatuażu, lecz odnosi się do "tatuażu" jako całości i tak też przyjęła CWKL podzielając stanowisko RWKL przyjęte na podstawie przeprowadzonych badań.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. i art. 8 k.p.a. W sprawie ma bowiem zastosowanie przepis § 10 ust. 1 pkt 9 ww. rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2022 r., zgodnie z którym orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera m.in. ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej wraz z uzasadnieniem. Orzeczenie CWKL posiada te elementy, zaś uzasadnienie jest wystarczające z punktu widzenia okoliczności faktycznych i prawnych podjętego rozstrzygnięcia. Dodatkowo, trafnie CWKL zaznaczyła, że w świetle § 2 pkt 9 Wykazu i objaśnień szczegółowych nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy subiektywne przesłanki Skarżącej odnoszące się do wielkości, kształtu tatuażu, czy jego "widoczności pod odpowiednim katem".

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Jak już wyżej wskazano, CWKL wydała orzeczenie reformatoryjne na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. CWKL uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i wydała nowe prawidłowo podzielając stanowisko RWKL co do kwalifikacji Skarżącej jako niezdolnej do zawodowej służby wojskowej z powodu rozpoznania "tatuażu szpecącego".

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia § 2 pkt 9 Wykazu. Jak już wyżej wskazano, CWKL uznała tatuaż Skarżącej za szpecący również w kontekście gojenia szpecących blizn, które - co oczywiste - występują w procesie usuwania tatuażu.

Nie ma racji Skarżąca podnosząc kwestię wykładni celowościowej ww. przepisu. Zdaniem Sądu, § 2 pkt 9 Wykazu wraz z objaśnieniami szczegółowymi należy rozumieć zgodnie z jego literalnym brzmieniem. Wykładnia literalna ma pierwszeństwo przed innymi rodzajami interpretacji. Odstąpienie od wykładni gramatycznej może nastąpić tylko wówczas, gdy prowadzi do wyników absurdalnych (nielogicznych) lub wniosków oczywiście sprzecznych z treścią przepisów, co do znaczenia których nie ma żadnych wątpliwości. Taka sytuacja nie ma miejsca w kontrolowanej sprawie. Kwalifikacja tatuażu Skarżącej tak ze względu na jego umiejscowienie (dłoń lewa - według rozpoznania lekarza orzecznika RWKL w [...]) oraz proces gojenia szpecących blizn po jego usunięciu, została dokonana zgodnie z ww. Wykazem.

Końcowo Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny co do zasady kontroluje legalność zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) na podstawie akt sprawy (art. 133 ust. 1 p.p.s.a.), tj. według ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu albo na wniosek strony może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ. Oznacza to, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentu, a ponadto dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1054/21; z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2846/21; CBOSA). Co istotne, przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyroki NSA z: dnia 25 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 1592/14; z dnia 25 października 2015 r., sygn. akt I OSK 300/14; z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08; CBOSA).

W ocenie Sądu w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a. Przeprowadzenie wnioskowanego dowodu na okoliczności podane przez Skarżącą nie było niezbędne, bowiem Sąd nie powziął istotnych wątpliwości co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu orzeczniczym był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Zaznaczyć należy, że objęte wnioskiem dowodowym orzeczenie LWCR z dnia [...] lipca 2022 r., w którym dokonano innego rozpoznania, zapadło w odrębnej sprawie i w odmiennych okolicznościach faktycznych (przed rozpoczęciem procesu usuwania tatuażu i gojenia szpecących blizn), zatem nie mogło mieć znaczenia dla rozpoznania i kwalifikacji przyjętych przez Komisję lekarską I i II instancji w niniejszej sprawie.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa zaś zarzuty i argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.