Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 332/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 271 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 490/21 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 lutego 2021 r., nr SZ.ZUO.1.051.15.2021.MZ w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 692 (sześćset dziewięćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Sz 490/21 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej: spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni, organ) z 26 lutego 2021 r., nr SZ.ZUO.1.051.15.2021.MZ w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w informacji z 15 stycznia 2021 r., znak SZ.ZUO.1.4700.443.2021.JP, Dyrektor Zarządu Zlewni ustalił dla spółki opłatę stałą za pobór wód podziemnych za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. w wysokości 4613 zł.

W reklamacji z 10 lutego 2021 r. spółka wskazała, że w powyższej informacji nie zastosowano prawidłowo dyspozycji wynikającej z art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne, ustalającej wysokość opłaty stałej za pobraną wodę podziemną. Zdaniem strony, cytowany przepis nakazuje uwzględnić przy obliczeniu opłaty stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Tymczasem organ ustalając opłatę za usługi wodne nie uwzględnił wspomnianej proporcji.

Decyzją z 26 lutego 2021 r., nr SZ.ZUO.1.051.15.2021.MZ, Dyrektor Zarządu Zlewni, na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 2, art. 14 ust. 2 ustawy Prawo wodne, określił spółce opłatę stałą za pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w miejscowości K., za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. w wysokości 4613zł.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w kontrolowanej sprawie pozwolenie wodnoprawne, którym legitymuje się skarżąca, nie określa zakresu korzystania z wód w m³/s. Tymczasem, jak wynika z przywołanych regulacji, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m³ na godzinę maksymalnych ilości możliwych do pobrania wód podziemnych - określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i przeliczonych na m³/s. Stawka opłaty za pobór wód podziemnych wynosi 500 zł na dobę za 1 m³/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym (albo w pozwoleniu zintegrowanym) maksymalny pobór wód w dniach, w 2021 r. za 365 dni. W art. 9 ww. ustawy nowelizującej wskazano także, że art. 552a, p.w. stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Według Sądu I instancji, na tle powołanych regulacji istotą w sprawie jest okoliczność, który z parametrów wskazanych w posiadanym przez skarżącą pozwoleniu wodnoprawnym należy zastosować przy ustaleniu opłaty stałej.

Udzielone skarżącej pozwolenie wodnoprawne zawiera bowiem 3 parametry określające maksymalną ilość pobieranej wody: na godzinę (m³/h), na dzień (m³/d) oraz na rok (m³/r). Wysokość opłaty stałej została w zaskarżonej decyzji ustalona według wyznaczonego w pozwoleniu wodnoprawnym parametru maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych przeliczonych na m³/s, czyli zgodnie z art. 271 ust. 2 p.w. oraz art. 552a pkt 1 tej ustawy w zw. z ww. art. 9 ustawy nowelizującej. W ocenie Sądu, do ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych organ prawidłowo zastosował współczynnik godzinowy, dokonując jego przeliczenia na współczynnik m³/s, a ponadto - wbrew argumentacji skarżącej - opłata ta dotyczy maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych - określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i przeliczonych na m³/s. To ustalenie, po prawidłowym przeliczeniu, odpowiada ww. regulacji prawnej.

W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez r. pr., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego przez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z 26 lutego 2021 r., wydaną z oczywistym naruszeniem przepisu prawa materialnego, a to art. 271 ust. 2 Prawa wodnego oraz dokonanie błędnej wykładni art. 271 ust. 2 Prawa wodnego polegające na całkowitym pominięciu czynnika proporcji maksymalnej ilości wody która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych, podczas gdy czynnik ten stanowi podstawę ustalenia opłaty stałej za pobór wód, a w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z 26 lutego 2021 r., podczas gdy opłata została naliczona z naruszeniem art. 271 ust. 2 Prawa wodnego,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na ustaleniu, iż przepis ten stanowi prawidłową podstawę zaskarżonej decyzji, podczas gdy decyzja nie uwzględnia proporcji maksymalnej ilości wody która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia nieprawidłowej opłaty za pobór wód podziemnych,

b) art. 274 ust. 1 ustawy Prawo wodne w zw. z § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten jest podstawą określenia wysokości opłaty stałej, podczas gdy przepis ten wejdzie w życie dopiero w dniu 1 stycznia 2022 r.

Podnosząc tak sformułowane zarzuty wniesiono o: 1) uwzględnienie niniejszej skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny ewentualnie: 2) uwzględnienie niniejszej skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 3) rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Zarządu Zlewni, reprezentowany przez r.pr., wniósł o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości; 2. zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 3. przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, niezależnie od treści postawionych przez skarżącą zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej wskazano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. W pkt 1) a) petitum skargi kasacyjnej zarzucono "naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego". Odnosząc się do tak sformułowanego zrzutu wyjaśnić należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. reguluje - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W piśmiennictwie wskazano, że "Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., może polegać bądź na błędnej jego wykładni, czyli mylnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumcji). Naruszenie prawa materialnego uzasadni uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama" (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 145, s. 494). W petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie postawiono zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z innymi przepisami. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest bowiem podstawą uchylenia decyzji w razie stwierdzenia, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, tylko w sytuacji stwierdzenia, że jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 16.05.2024 r., I OSK 65/23, LEX nr 3728681). Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuca błędną wykładnię art. 271 ust. 2 Prawa wodnego polegającą na całkowitym pominięciu czynnika proporcji maksymalnej ilości wody która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych, podczas gdy jej zdaniem czynnik ten stanowi podstawę ustalenia opłaty stałej za pobór wód.

Powyższa argumentacja wskazuje, że skarżąca kasacyjnie w ramach powołanego zarzutu naruszenia prawa materialnego usiłuje podważyć ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny, swoje zarzuty odnosząc do prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny czy Dyrektor Zarządu Zlewni przy obliczeniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych w informacji rocznej, uwzględnił stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Oznacza to, że skarżąca kasacyjnie usiłuje zatem zakwestionować zarówno prawidłowość oceny jednego z istotnych elementów stanu faktycznego sprawy jakim jest stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia, do dostępnych zasobów wód podziemnych, jak i innych okoliczności faktycznych związanych z faktycznym ustaleniem wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Tak skonstruowany zarzut niewątpliwie nie stanowi zarzutu błędnej wykładni powołanych w skardze przepisów ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej: p.w.), zwłaszcza gdy się zważy, że przepisy te odnoszą się do materialnoprawnych podstaw ustalenia wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych i materialnoprawnych podstaw kwalifikowania wysokości tej opłaty.

W związku z tym, że w ramach naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość oceny elementów stanu faktycznego sprawy należy przypomnieć, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do podważanego stanu faktycznego sprawy, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 7.06.2019 r., I OSK 3152/18, LEX nr 2682437). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych również w związku z ich wykładnią zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżąca kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a czyni to podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09; z 7 czerwca 2019 r., I OSK 3152/18, LEX nr 2682437).

W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 271 ust. 2 p.w. Zgodzić należy się Sądem I instancji, że wysokość opłaty stałej została w zaskarżonej decyzji ustalona według wyznaczonego w pozwoleniu wodnoprawnym parametru maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych przeliczonych na m³/s, czyli zgodnie z art. 271 ust. 2 p.w. oraz art. 552a pkt 1 tej ustawy w związku z ww. art. 9 ustawy nowelizującej. Zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że do ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych organ prawidłowo zastosował współczynnik godzinowy, dokonując jego przeliczenia na współczynnik m³/s, a ponadto - wbrew argumentacji skarżącej - opłata ta dotyczy maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych - określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i przeliczonych na m³/s. W zaskarżonej decyzji, Dyrektor Zarządu Zlewni przy obliczeniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych w zaskarżonej decyzji, uwzględnił stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia, do dostępnych zasobów wód podziemnych.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że art. 271 ust. 2 p.w. został zmieniony przez art. 23 pkt 4 ustawy z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 2029) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2024 r. Zmiana polegała na wykreśleniu z treści art. 271 ust. 2 p.w. fragmentu tego przepisu obejmującego "z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych". W uzasadnieniu projektu ustawy z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw wskazano, że "Projekt przewiduje ponadto zmiany mające na celu wyeliminowanie trudności praktycznych w ustaleniu średnich niskich przepływów z wielolecia (SNQ) dla poszczególnych wód, a także dostępnych zasobów wód podziemnych, które w wielu przypadkach nie są ustalone. P.w. przewiduje powiązanie wysokości opłaty jednostkowej za usługi wodne za pobór wód podziemnych oraz wód powierzchniowych odpowiednio z dostępnymi zasobami wód podziemnych oraz SNQ, przy czym zastosowanie wskazanych kryteriów, różnicujących wysokość jednostkowej stawki opłaty, zostało odroczone w czasie (pierwotnie do końca 2019 r., a obecnie do końca 2023 r.). Ze względu na trudności praktyczne w ustaleniu SNQ dla poszczególnych wód, a także dostępnych zasobów wód podziemnych, które w wielu przypadkach nie są ustalone, zdecydowano o odstąpieniu od powiązania wysokości opłat za usługi wodne za pobór wód podziemnych oraz wód powierzchniowych odpowiednio z dostępnymi zasobami wód podziemnych oraz SNQ. Przedmiotowa zmiana ma na celu także uproszczenie systemu opłat za usługi wodne, w ramach którego bierze się pod uwagę różne przesłanki. Definicję dostępnych zasobów wód podziemnych zawiera art. 16 pkt 14 P.w., wskazując, że są to zasoby wód podziemnych, które stanowią średnią roczną z wielolecia wielkość całkowitego zasilania wód podziemnych określonej jednolitej części wód podziemnych (JCWPd) pomniejszoną o wielkość średnią z wielolecia przepływu wód wymaganego dla osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych związanych z określoną JCWPd. Należy podnieść, że wielkość zasobów dostępnych w JCWPd nie jest ustalana zgodnie z podaną w ustawie definicją, a jedynie jest szacowana na potrzeby oceny stanu ilościowego JCWPd przez przeliczenie wartości modułowych zasobów dyspozycyjnych w obszarach bilansowych. Z tego względu oszacowane dostępne zasoby wód podziemnych w JCWPd, jako opracowanie eksperckie, a nie akt prawny czy administracyjny, nie powinny być podstawą do naliczania opłaty stanowiącej daninę publiczną. Analogiczne zastrzeżenie dotyczy wyznaczania średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), co do którego brak regulacji prawnych określających metodykę jego wyznaczania. Przedstawiona sytuacja może godzić w zasadę szczególnej określoności przepisów daninowych, a także generować liczne spory sądowoadministracyjne na tle stosowanych w toku ustalania opłat za usługi wodne danych związanych z dostępnymi zasobami wód podziemnych oraz średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ) w kontekście ich jakości. W związku z powyższym usunięto uzależnienie opłat za usługi wodne od dostępnych zasobów wód podziemnych oraz średniego niskiego przepływu z wielolecia zawarte w art. 270 ust. 6 i art. 271 ust. 2 i 3 P.w." (zob. rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw – druk nr 3238).

Podobnie do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, sytuacja w przypadku drugiego podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutu naruszenia art. 271 ust. 2 p.w., przedstawionego w pkt 2) a) petitum skargi kasacyjnej. W ramach tego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzono, że decyzja nie uwzględnia proporcji maksymalnej ilości wody która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia nieprawidłowej opłaty za pobór wód podziemnych. Treść zarzutu, jak i jego uzasadnienie wskazują, że i w tym przypadku strona skarżąca kasacyjnie uważa, że decyzja nie uwzględnia proporcji maksymalnej ilości wody która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych. Odnosząc się do tego zarzutu ponownie należy wyjaśnić, że w zaskarżonej decyzji, Dyrektor Zarządu Zlewni przy obliczeniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych w zaskarżonej decyzji, uwzględnił stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Potwierdza to treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 2) b) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia "art. 274 ust. 1 ustawy Prawo wodne" w zw. z § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten jest podstawą określenia wysokości opłaty stałej, podczas gdy przepis ten wejdzie w życie dopiero w dniu 1 stycznia 2022 r. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że w treści art. 274 p.w. nie występują jednostki redakcyjne w postaci ustępów. Zapewne autor skargi kasacyjnej miał na myśli jednostkę redakcyjną nazwaną "punkt", która występuje w treści art. 274 p.w. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że okoliczność, że art. 274 pkt 1 p.w., określający górną granicę tych stawek, wejdzie w życie dopiero 1 stycznia 2022 r., nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie organ zastosował stawkę wymaganą dla obliczenia opłaty uregulowaną w art. 561 pkt. 1 p.w., oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502 ze zm.). Treść art. 561 pkt. 1 p.w. odnosi się bezpośrednio do ustalania opłat do dnia 31 grudnia 2021 r. Przepis ten reguluje górne stawki opłat za pobór wód do końca 2021 r. Art. 561 pkt 1 p.w. znajduje się w rozdziale 2 zatytułowanym "Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe". W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd "(...) że stosownie do art. 274 pkt 1 lit. a u.p.w. najniższa górna jednostkowa stawka opłat za usługi wodne, o których mowa w art. 268 ust. 1 pkt 1-3 oraz w art. 269 P.w., za pobór wód w formie opłaty stałej, za pobór wód podziemnych została określona na 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód, jeżeli pobór wód nie jest większy niż 10% dostępnych zasobów wód podziemnych i jest to najniższa stawka za pobór wód podziemnych. Na takim też poziomie, zatem najbardziej korzystnym dla podmiotów korzystających z usług wodnych, została określona stawka obowiązująca do 31 grudnia 2023 r. (art. 561 pkt 1 u.p.w.), co potwierdza tezę, że stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia do dostępnych zasobów wód podziemnych został uwzględniony przez ustawodawcę" (zob. wyrok NSA z 18.06.2024 r., III OSK 3876/21, LEX nr 3737147).

Z powyższych powodów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieskuteczne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego od skarżącej na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.