Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2317/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a i lit c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2022 r. nr DSZ-V.4321.1.67.3.2022.MK w przedmiocie świadczenia rodzinnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z [...] lipca 2022 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r, poz. 735 z późn. zm.); art. 3 pkt 16, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 8 ust 4a, ust 6, art. 12a, art. 14, art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 23a ust. 1 i ust. 4 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615), art. 1 lit. i oraz z, art. 67, art. 68 ust. 1 lit. a oraz ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, z późn. zm.); art. 60 ust. 3 oraz art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r., z późn. zm.), a także rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa doświadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1466) oraz § 1 pkt 4, 8 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 2021 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U. z 2021 r. poz. 1481) - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r. w sprawie przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na dzieci J. K., G. K. i A. K., utrzymano ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

[...] września 2021 r. U. K., dalej "Skarżąca", złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we [...] wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na dzieci: J. K., G. K. i A. K. wraz z dodatkami do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej oraz dodatku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego.

W ww. wniosku oświadczyła, że ojciec dzieci – J. K. jest zatrudniony na terytorium [...] (dalej: [...]).

Przedmiotowy wniosek został przekazany do [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...], zgodnie z art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w celu ustalenia, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 2022 r., Wojewoda [...] przyznał prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami do zasiłku rodzinnego na dzieci: J. K., G. K. i A. K. na okresy od [...] listopada 2021 r do [...] października 2022 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego a polskie ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadach pierwszeństwa. Wojewoda [...] ustalił, że w sprawie zachodzą wszelkie przesłanki pozytywne do przyznania wnioskowanego zasiłku, wynikające z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jednocześnie, Wojewoda [...], ustalił, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego określonego w art. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poinformował również, wniosek został przekazany do [...] instytucji właściwej w celu ustalenia uprawnienia do dodatku dyferencyjnego.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie.

Skarżąca zakwestionowała wysokość przyznanego jej zasiłku rodzinnego z tytułu wychowania dziecka w rodzinie wielodzietnej przyznaną na dziecko J. K. w kwocie [...] zł złotych miesięcznie. Przywołała przepis Uchwały Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie podniesienia kwoty dodatku do świadczeń rodzinnych, traktujący o podniesieniu kwoty ww. dodatku o [...] zł na trzecie i następne dzieci uprawnione do zasiłku rodzinnego.

Organ rozpoznając odwołanie nie podzielił tezy o konieczności podwyższenia zasiłku o kwotę o jakiej mowa w uchwale Rady Miejskiej [...] z [...] września 2014r.

Wydając zaskarżoną decyzję, Wojewoda [...] działał na podstawie przepisów przywołanych w podstawie prawnej: rozporządzeń [...] oraz [...] dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje m.in. rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi faktycznemu dziecka. Natomiast wysokość zasiłku rodzinnego, na podstawie art. 6 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 4 powołanej ustawy oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 2021 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy (dalej: rozporządzenie z 13 sierpnia 2021 r.), wysokość świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna, wynosi miesięcznie:

95,00 zł na dziecko w wieku do ukończenia 5. roku życia, 124,00 zł na dziecko w wieku powyżej 5. roku życia do ukończenia 18. roku życia, 135,00 zł na dziecko w wieku powyżej 18. roku życia do ukończenia 24. roku życia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 oraz art. 19 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 2021 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna, zasiłek rodzinny przysługuje opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674,00 zł. Zgodnie z art. 8 pkt 4a w związku z art. 12a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 19 ust. 4 powołanej ustawy oraz § 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 13 sierpnia 2021 r. matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka przysługuje dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w wysokości 95,00 zł miesięcznie na trzecie i następne dzieci uprawnione do zasiłku rodzinnego, jak również. Zgodnie z art. 8 pkt 6 w związku z art. 14 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 19 ust. 4 powołanej ustawy oraz § 1 pkt 10 rozporządzenia z 13 sierpnia 2021 r. matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na częściowe pokrycie wydatków związanych z rozpoczęciem w szkole nowego roku szkolnego przysługuje dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w związku z rozpoczęciem roku szkolnego albo rocznego przygotowania przedszkolnego, w wysokości 100 zł raz w roku. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 23a ust. 3 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku, gdy wojewoda ustali, że osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Polski w państwie, którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzje w sprawie świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 15a ustawy o świadczeniach rodzinnych ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - oznacza to rozporządzenie 883/2004 oraz nr 987/2009.

Wymienione przepisy o koordynacji, tj. rozporządzenie 883/2004 oraz rozporządzenie 987/2009, zawierają normy kolizyjne pozwalające uniknąć sytuacji, w której członkowie rodziny uprawnieni do świadczeń rodzinnych przebywający na terenie różnych państw Unii Europejskiej będą pobierać świadczenia i w jednym i w drugim państwie zgodnie z kryteriami ustawowymi przepisów prawnych tych państw.

W odniesieniu do przepisów unijnych, zgodnie z art. 67 rozporządzenia 883/2004, osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Oznacza to, że przepisy o koordynacji świadczeń rodzinnych mają zastosowanie (według uregulowań ww. rozporządzeń) już ze względu na sam fakt zamieszkiwania członka rodziny w drugim Państwie Członkowskim. Jak wskazuje art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia 883/2004, w przypadkach w których na podstawie więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny zastosowanie mają zasady pierwszeństwa, które przewidują, że w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów w pierwszej kolejności prawa udzielone z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskane na postawie miejsca zamieszkania. W sytuacji świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z tego samego tytułu, kolejność pierwszeństwa ustalana jest poprzez odniesienie do kryteriów dodatkowych. W przypadku świadczeń uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek takim dodatkowym kryterium jest zgodnie miejsce zamieszkania dzieci. Działania te wynikają z zakazu kumulacji świadczeń o charakterze rodzinnym, przewidzianego w art. 10 rozporządzenia 883/2004. Należy wskazać jednocześnie, że zgodnie z przepisami unijnymi, wnioskodawca nie ma możliwości wyboru kraju właściwego do wypłaty świadczeń.

Zgodnie z art. 68 ust. 2 rozporządzenia 883/2004 w przypadku zbiegu uprawnienia świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie art. 68 ust. 1 rozporządzenia. Uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw zawieszane są do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych w sprawie zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ze względu na fakt, że ojciec dzieci, J. K. jest zatrudniony na terytorium [...]. W związku z tym, że ojciec dzieci jest aktywny zawodowo na terytorium [...], a Skarżąca jest osobą aktywną zawodowo na terytorium Polski, państwem właściwym na zasadzie pierwszeństwa, zgodnie żart. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia 883/2004 jest Polska.

Zatem, w celu ustalenia uprawnienia na terytorium Polski należało obliczyć dochód na członka rodziny zgodnie z art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl art. 3 pkt 2a powołanej ustawy, dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Na gruncie omawianej sprawy podstawę stanowi dochód osiągnięty w roku 2020. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji, stosując powyższe regulacje prawidłowo obliczył dochód, na podstawie przeliczenia kwoty dochodu uzyskanego przez Skarżącą z tytułu zatrudnienia oraz dochodu uzyskanego z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dzieci.

W związku z powyższym spełnione zostało kryterium dochodowe i przysługuje Skarżącej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Uchwała Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie podniesienia kwoty dodatku do świadczeń rodzinnych, zgodnie z § 2 tejże uchwały, wykonywana jest przez Prezydenta [...]. Zgodnie z art. 19 kpa, organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zatem, Wojewoda [...] nie jest organem właściwym do przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w wysokości określonej w uchwale Rady Miejskiej [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Skarżąca zaskarżając decyzję w całości.

Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

-art. 19 kpa poprzez błędne uznanie, że Wojewoda [...] nie jest właściwy do wydania decyzji w sprawie dodatku rodzinnego, przysługującego na trzecie dziecko w rodzinie wielodzietnej,

-art. 6 kpa w zw. z art. 21 pkt 1 ppkt 2 kpa poprzez niewydanie decyzji w sprawie przyznania dodatku w wysokości ustalonej Uchwałą [...] Rady Miejskiej [...], z [...] września 2014r., podczas gdy jest to decyzja w sprawach świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego i decyzję w tym zakresie wydaje Wojewoda, a nie jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydent [...].

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022, poz. 2492, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej jako: "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy ppsa.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii tego czy Wojewoda [...] powinien, jako organ wydający decyzję o świadczeniach w ramach systemu koordynacji uwzględnić treść uchwały Rady Miejskiej [...] o podniesieniu kwoty dodatku do zasiłku rodzinnego.

W pozostałym aspekcie, Sąd, jako że w pełni podziela ustalenia organu co do prawa Skarżącej do otrzymania świadczenia, nie będzie powielał wywodów organu, uznając je za własne.

Sąd nie podziela natomiast wywodów organu II instancji o tym, że Wojewoda nie jest właściwy do ustalenia wysokości świadczenia z uwzględnieniem treści uchwały Rady Miejskiej [...] z [...] września 2014 r. w sprawie podwyższenia kwoty dodatku do świadczeń rodzinnych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] września 2014 r., poz. [...]), dalej "uchwała".

Materialnoprawną podstawę wymienionych decyzji stanowiły przepisy ustawy z z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 23 a ustawy o świadczeniach rodzinnych zastosowanie miały przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ze względu na fakt, że ojciec dzieci jest zatrudniony na terytorium [...]. I ojciec dziecka i Skarżąca są aktywni zawodowo a więc państwem właściwym za zasadzie pierwszeństwa, zgodne z art. 68 ust. 1 lit a rozporządzenia 883/2004 jest Polska a organem właściwym do ustalania wysokości świadczenia jest Wojewoda.

Uchwała Rady Miejskiej [...] została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym (D:U: 2013, poz. 594 ze zm.) i art. 15 a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Ten ostatni stanowi, że Rada Gminy w drodze uchwały może podnieść kwoty dodatków do zasiłku rodzinnego o którym mowa w art. 9-15. Podwyższenie kwot dochodów finansowane jest ze środków własnych gminy. Z § 1 uchwały Rady Miejskiej [...] wynika, że Rada Gminy postanowiła podnieść kwoty dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowania dziecka w rodzinie wielodzietnej, o którym mowa w art. 12 a ustawy o świadczeniach rodzinnych o kwotę [...] zł na trzecie i następne dziecko uprawnione do zasiłku rodzinnego.

Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni ogłoszenia a więc po 1 października 2014 r.

Uchwały Rady Gminy są aktami prawa miejscowego, co oznacza, że obowiązują na terenie gminy, która je podejmuje. Akt prawa miejscowego jest bowiem źródłem powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły - co wprost wynika z art. 87 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres obowiązywania uchwał odnosi się bowiem do podziału terytorialnego kraju. Akt prawa miejscowego jest wydawany na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie oraz na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Ustawodawca decyduje, którym organom będącym organami jednostki samorządu terytorialnego albo terenowym organem administracji rządowej przyznać kompetencję prawotwórczą. Wyłącznie organ wskazany w przepisie kompetencyjnym do ustanowienia aktu prawa miejscowego może samodzielnie zrealizował przyznaną mu kompetencję. W tym wypadku uchwała Rady Miejskiej [...] została wydana na podstawie delegacji zawartej w art. 15 a ustawy o świadczeniach rodzinnych a kompetencja Rady do podjęcia takiej uchwały wynika z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (D.U. 2013, poz. 594 ze zm.), powołanej zresztą w podstawie prawnej uchwały.

Sumując, organy administracji mają obowiązek, uwzględnienia przy podejmowaniu decyzji treści obowiązujących aktów prawa miejscowego. Normy prawne zawarte w akcie prawa miejscowego obowiązują co do zasady każdy podmiot, który znajdujące się w sytuacji opisanej w treści przepisu. Nie każdy akt prawa miejscowego jest jednak adresowany do wszystkich podmiotów. O tym decyduje już przedmiot regulacji. W tym wypadku akt prawa miejscowego skierowany jest do osób które ubiegają się o przyznania świadczenia rodzinnego a taką osobą jest Skarżąca. Poza tym powołany akt został ogłoszony [...] września 2014 r. a więc wszedł w życie.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do jego zadań należy m.in. przygotowywanie projektów uchwał rady gminy oraz określanie sposobu ich wykonywania (art. 30 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Nie oznacza to zatem, tak jak wywodzi organ, stosowanie tej uchwały w praktyce.

Tym samym organy administracji związane są uchwalonymi przez radę gminy aktami prawa miejscowego, które stanowią źródła obowiązującego prawa (por. komentarz do ustawy o świadczeniach rodzinnych pod red. Piotra Rączki, opublikowany WKP 2021, Lex do art. 15a ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Prowadzi to do konstatacji, że organ dopuścił się naruszenia art. 87 pkt 2 Konstytucji i art. 6 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 a ppsa stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozstrzygający sprawę miał obowiązek, obok art. 15 a ustawy o świadczeniach rodzinnych, powołać akt prawa miejscowego, o ile oczywiście nadal obowiązuje. Jak się w nim wskazuje, nawet w sytuacji gdy Prezydent Miasta jako organ wykonujący uchwałę nie będzie dysponował funduszem pozwalającym na wypłatę świadczenia w podwyższonej kwocie nie zwalnia organu od podwyższenia tej kwoty w decyzji ustalającej wysokość świadczenia.

Ma przy tym rację Skarżąca, że organ wadliwie uznał, że Wojewoda nie jest właściwy do podwyższenia świadczenia zgodnie z uchwałą, co jednak nie stanowi naruszenia przez organ art. 19, 21 pkt 1 ppkt 2 kpa. W sprawie generalnie orzekał organ właściwy a więc Wojewoda który był właściwym na podstawie art. 23 a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych tyle, że nie zastosował się do przepisów prawa miejscowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali czy uchwała nadal obowiązuje na terenie [...], czy skarżąca mieszka na terenie gminy [...], bo tylko w takiej sytuacji treść tej uchwały może odnieść skutek prawny (na datę składania skargi do WSA Skarżąca wskazywała adres w tej gminie). Poza tym, zgodnie z art. 23a ust. ustawy o świadczeniach rodzinnych właściwy do wydania decyzji o przyznaniu świadczenia rodzinnego w przypadku gdy zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, właściwym organem jest Wojewoda.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko przedstawione w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ppsa Sąd orzekł jak w wyroku.