Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 709/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 5a pkt 6,  art. 9 ust. 1, 2,3,  art. 9a ust. 1,  art. 10 ust. 3 i pkt 9,  art. 14 ust. 1,  art. 22 ust. 1,  art. 27 ust. 1,  art. 45 ust. 1,6
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędzia WSA Marta Semiczek, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: referent Izabela Kremza, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 17 lipca 2024 r. nr 0201-IOD2.4102.29.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubinie (dalej organ pierwszej instancji, NUS) z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr 0212-SPV.4102.26.2020 wydaną wobec S. B. (dalej: Strona, Skarżący Podatnik) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1, art. 234, art. 21 § 3, art. 21b, art. 23 § 2 pkt 1, art. 24, art. 74a, art. 77 § 1 pkt2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej O.p.) oraz art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 9a ust. 1, art. 10 ust. 3 i pkt 9, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 27 ust.1, art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej u.p.d.o.f.).

Podatnik w zeznaniu podatkowym złożonym za 2017 rok wykazał przychód z działalności wykonywanej osobiście (w tym umowy o dzieło i zlecenia) w kwocie 11.843,00 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 2.043,86 zł oraz dochód w kwocie 9.799,00 zł

W wyniku kontroli przeprowadzonej wobec Podatnika przez NUS w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 1.01.2015 r. do 31.12.2017 r. stwierdzono, iż w 2017 r. uzyskiwał on przychody z prowadzonej bez zgłoszenia działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami. W postępowaniu podatkowym wykazano, że w okresie od I 2015 r. do XII 2017 r. sprzedał 37 pojazdów, z tego w roku 2015 - 3 szt., w roku 2016 - 20 szt., a w roku 2017-14 szt., z tego 25 sprzedał z zyskiem, a 10 ze stratą. W tym samym okresie nabył 97 pojazdów, z tego w roku 2015 - 34 szt., w roku 2016 - 41 szt., w roku 2017-22 szt. Organ ustalił ponadto, że 6 sprzedanych przez Podatnika samochodów (z tego 1 w 2015 r., 4 w 2016 i 1 w 2017) zakupionych w latach 2010 i 2011, objętych było postępowaniem w toczącej się sprawie o podział majątku pomiędzy Podatnikiem a jego byłą żoną. Z informacji uzyskanych z Sądu Okręgowego w L. wynikało, że wskutek podziału majątku środki pochodzące ze sprzedaży wymienionych pojazdów zostały przyznane Podatnikowi. Takie też konkluzje w tej kwestii przyjął organ I instancji w wydanym rozstrzygnięciu.

Organ podatkowy stwierdził, że Podatnik wykorzystując swoje doświadczenie nabywał sprawne lub uszkodzone pojazdy, sprowadzał je z zagranicy swoimi lawetami, naprawiał je samodzielnie lub oddawał do naprawy, a następnie je sprzedawał. Ponadto organ stwierdził, że działalność tę prowadził we własnym imieniu, w sposób ciągły, powtarzalny, w celach zarobkowych, choć nie zawsze dokonywał sprzedaży pojazdów z zyskiem. Uznano, że działalność ta miała charakter pozarolniczej działalności gospodarczej, a zatem przychody z tego tytułu należały do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych.

Mimo braku prowadzonych ewidencji, organ podatkowy odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, uznając, że zgromadzone dokumenty, w tym m.in. umowy, faktury nabycia pojazdów, umowy sprzedaży, zeznania świadków pozwalają określić podstawę opodatkowania. Przychody ze sprzedaży w 2017 r. pojazdów organ l instancji ustalił w kwocie 252.352,47 zł, którą wyliczył w oparciu o wartość umów dokumentujących sprzedaż oraz faktur VAT, pomniejszoną o podatek od towarów i usług, określony decyzją z 25 marca 2020 r. nr 0212- SPV.4103.17.2019.BK BA. 16702/2020. Koszty uzyskania przychodu ustalono w kwocie 240.533,37 zł, uwzględniając wydatki poniesione na zakup sprzedanych pojazdów, ich obowiązkowe ubezpieczenie, opłatę recyklingową i opłaconą akcyzę. W związku z powyższym stwierdzono, iż Podatnik w 2017 r. uzyskał dochód z działalności gospodarczej w kwocie 11.819,10 zł.

Zgodnie z art. 9 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f. organ I instancji obniżył uzyskany przez Podatnika w 2017 r. dochód o wysokość straty poniesionej z prowadzonej działalności gospodarczej w 2015 r. określonej w decyzji z 5.10.2020 r. w kwocie 41.509,40 zł, z której do odliczenia w 2017 r. przypadła kwota odpowiadająca wysokości ustalonego dochodu w wysokości 11.819,10 zł.

Organ I instancji uznał też, że uzyskane przez Podatnika w 2017 r. dochody z tytułu działalności wykonywanej osobiście, wykazane w złożonym zeznaniu, podlegają opodatkowaniu łącznie z pozostałym przychodami uzyskanymi w 2017 r. według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2017 r. wyniósł 0 zł, w związku z czym NUS decyzją z 5.10.2020 r. określił Podatnikowi wysokość dochodu niepowodującego powstanie zobowiązania podatkowego za 2017 r. w kwocie 11.819,10 zł.

Strona zaskarżyła przedmiotową decyzję. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dla uznania konkretnej działalności jako działalności gospodarczej, bądź innej, nie ma znaczenia indywidualna ocena czy kwalifikacja przez wykonujący ją podmiot, lecz łączne wypełnienie zawartych w ustawie kryteriów: zarobkowy charakter, wykonywanie jej w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzenie jej we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek a także niezaliczanie uzyskanych przychodów do innych przychodów ze źródeł wymienionych w ustawie. Jako niewiarygodną i przeczącą logice i zdrowemu rozsądkowi organ uznał argumentację Strony dotyczącą nabywania pojazdów w ramach "hobby" wynikającego z zamiłowania do motoryzacji, oraz posiadanie samochodów w ilości 30 - 50 sztuk jako stanu normalnego, a także używania ich do celów prywatnych w zależności od wewnętrznej potrzeby. Organ odwoławczy, wskazując na zaplanowany i zorganizowany charakter działań prowadzonych przez Podatnika, podtrzymał ocenę zawartą w weryfikowanej decyzji o prowadzeniu przez Podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej, która nie zawsze musi się wiązać z uzyskaniem zysku. Zwrócono również uwagę, że taka kwalifikacja nie jest uzależniona od szybkości realizowanych transakcji.

W kwestii obowiązku spłaty przez Podatnika połowy środków, uzyskanych ze sprzedaży 6 samochodów objętych postępowaniem w zakresie podziału majątku, organ odwoławczy, mając na względzie zgromadzony materiał, w tym dokumenty uzyskane z Sądu, jak również ustalenia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług, dokonał ponownego rozliczenia przychodów i wydatków Podatnika za 2017 r. W rozliczeniu tym uwzględniono przypadającą na Podatnika połowę przychodów i kosztów ich uzyskania w odniesieniu do sprzedanego w 2017 r. jednego z sześciu pojazdów, objętych ustaleniami postępowania w zakresie podziału majątku. W wyniku tych wyliczeń stwierdzono różnicę pomiędzy ustalonymi kosztami uzyskania w kwocie 204.768,44 zł, a ustalonymi przychodami w kwocie 248.102,47 zł, która stanowiła o uzyskaniu dochodu z działalności gospodarczej w kwocie 43.334,03 zł. Mając jednak na uwadze wynikające z art. 234 O.p. ograniczenie w kwestii możliwości wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej, utrzymano ustalenia weryfikowanej decyzji organu I instancji, o czym organ odwoławczy orzekł w decyzji z 17 grudnia 2020 r. nr 0201- IOD2.4102.56.2020.

Strona zaskarżyła ww. decyzję DIAS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2023 r. I SA/Wr 578/21 uchylił decyzję DIAS, wskazując, że organy podatkowe nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w ustaleniu stanu faktycznego odnośnie pojazdów wchodzących w skład majątku wspólnego małżonków, a uznanych przez organy podatkowe jako sprzedane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Poza tym Sąd zgodził się z ustaleniami organów podatkowych, iż model sprzedaży samochodów używanych, stosowany przez Podatnika, charakteryzuje się ciągłością i zorganizowaniem, wykorzystywaniem doświadczenia i praktyki oraz zmierza do uzyskania celu zarobkowego, a zatem stanowi o prowadzeniu przez Podatnika działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami używanymi i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 5a ust. 6 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. W związku z powyższym mając na uwadze treść powołanego wyroku, decyzją z 2 stycznia 2023 r., DIAS uchylił decyzję organu I instancji z 5 października 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Prowadząc postępowanie, organ I instancji ponownie przeanalizował zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a także dodatkowo 10.05.2023 r. przeprowadził dowód z przesłuchania Strony. Następnie NUS decyzją z 21 września 2023 r. nr 0201-SPV.4102.26.2020, określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2017 r. w kwocie 1.472,00 zł. Kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie pismem z 16 października 2023 r. (data wpływu: 30 października 2023 r.). Skarżący złożył do tut. organu odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania podatkowego. W odwołaniu z 16 października 2023 r. Strona podniosła tożsame zarzuty, jakie przedstawiła w odwołaniu z 3 listopada 2020 r. oraz skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Organ odwoławczy uznał, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał jednoznacznie stwierdzić, czy sporne samochody, o których mowa w postanowieniu wstępnym Sądu Rejonowego w L.(1) z 14 października 2014 r. sygn. akt [...], zostały sprzedane przez Podatnika, jak twierdzi organ I instancji, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Dlatego też decyzją z 18 grudnia 2023 r. nr 0201-IOD2.4102.45.2023 DIAS ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Z uwagi na to, że organowi I instancji w dalszym ciągu nie udało się jednoznacznie ustalić czy sporne samochody były przez Stronę wykorzystywane w działalności gospodarczej, stosując art. 10 ust. 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.), organ ten uznał, iż stanowiły one majątek prywatny Strony. W związku z powyższym organ I instancji decyzją z 30.04.2024 r. nr 0212-SPV.4102.26.2020, określił Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego za 2017 r. w kwocie 13.596,00 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 23 maja 2024 r., Strona złożyła odwołanie do DIAS wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Strona zarzuciła, że nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów, gdyż kupowanie aut stanowi jej hobby.

Decyzją z 17 lipca 2024 nr. 0201-1002.4102.29.2024 (doręczoną Stronie 31 lipca 2024 r.), DIAS utrzymał w mocy decyzję NUS z 30 kwietnia 2024 r. nr 0212-SPV.4102.26.2020 określającą Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 13.596,00 zł, wskazując na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) tj. związanie wykładnią wskazaną przez Sąd w wyrokach wydanych w sprawie.

W skardze Strona zarzuciła naruszenie zarówno przepisów postępowania podatkowego jak i prawa materialnego, tj.:

1. art. 3 pkt 4 i pkt 9, art. 21 § 1 pkt 1, art. 23 § 2 pkt 1, art. 21b oraz art. 207 O.p. w zw. z art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 2, art. 9 ust. 1 i ust. 3 pkt 1, art. 9a ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1, ust. 1c, ust. 1i, art. 22 ust. 1, ust. 4, ust. 5, ust. 5a, ust. 5b, ust. 5c, ust. 6, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, 1a pkt 2, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 24b ust. 1, 24c ust. 4 i art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że zaistniało zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2017 r., kiedy prawidłowa wykładnia przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów, a kupowane przez niego samochody stanowią hobby skarżącego, nie były kupowane w celu osiągnięcia zysku o czym świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz kupowane samochody były wykorzystywane do celów prywatnych;

2. Skarżący zarzucił zaniżenie przez organ kosztów uzyskania przychodów., wskazując też, że za 2015 r. uzyskał stratę.

3. art. 120, art 121 § 1, art. 122, art. 125 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przy ustaleniu zobowiązania podatkowego za 2017 r. kwoty stanowiącej 50% straty poniesionej w 2015 r. oraz 50% straty poniesionej w 2016 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, czym organ naruszył zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie.

W uzasadnieniu skargi wskazano na zamiłowanie Skarżącego do samochodów i wynikający z tego fakt posiadania wielu (30-50) aut wykorzystywanych dla celów prywatnych, nie nabywanych dla osiągnięcia zysku. Ponadto podniesiono, że sprzedaż, jakiej Skarżący dokonywał w kontrolowanym okresie nie odpowiada żadnemu modelowi prowadzonej działalności gospodarczej, o czym świadczy treść decyzji organu I instancji.

W oparciu o powyższe, Skarżący wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a następnie umorzenie postępowania,

- dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącego,

- zasądzenie od DIAS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1627, ze zm.; dalej: p.u.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

` Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest zasadna. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z 178 p.p.s.a, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające związanie oceną prawną, a Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2022 r. zgodził się z ustaleniami organów podatkowych, iż model sprzedaży samochodów używanych, stosowany przez Podatnika, charakteryzuje się ciągłością i zorganizowaniem, wykorzystywaniem doświadczenia i praktyki oraz zmierza do uzyskania celu zarobkowego, a zatem stanowi o prowadzeniu przez Podatnika działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami używanymi i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 5a ust. 6 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zatem w tym zakresie zarzuty są bezzasadne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Strony Skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ zasad prowadzenia postępowania podatkowego i nieuwzględnienia przy ustaleniu zobowiązania podatkowego za 2016 r. kwoty stanowiącej 50% straty, uzyskanej w 2015 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, Sąd wskazuje, że postępowanie podatkowe za 2015 rok, na skutek upływu terminu przedawnienia stało się bezprzedmiotowe, a decyzja wskazana przez Stronę umorzyła postępowanie podatkowe, a nie określała stratę.

Wskazać należy, że stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p., została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu.

Zgodnie natomiast z art. 124 O.p., organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny, wywodząc z niego trafne wnioski, a swoje oceny i ustalenia w sposób szczegółowy i usystematyzowany przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Sposób rozumowania organu odwoławczego jest logiczny, a jego wywód jasny, przez co nie sposób dopatrzyć się w nim jakichkolwiek, choćby najmniejszych sprzeczności. Decyzja spełnia też wszystkie wymogi, określone w art. 210 § 4 O.p.

W sposobie prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa, zebrano w jego toku dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody oceniono i właściwie na tej podstawie ustalono stan faktyczny sprawy.

W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez Stronę na poszczególnych etapach postępowania w sposób wystarczający - oraz dokonał ich subsumpcji pod normy prawa materialnego.

Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów, nie okazał się trafny. Strona w istocie, poza zajęciem przeciwnego stanowiska co do dokonanej przez organy obu instancji oceny jej sytuacji prawnej, nie przedstawiła żadnych przekonywających argumentów, które w jakiejkolwiek mierze mogłyby wzruszyć rzeczową argumentację i logiczne wnioskowanie zawarte w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, Strona miała zapewniony pełny czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Tym samym, wobec prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia stanu faktycznego, zasadnym było zastosowanie wskazanych w decyzji przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do wniosku dowodowego o przesłuchanie strony, Sąd wskazuje, że w świetle art. 106 p.p.s.a. przeprowadzenie takiego dowodu jest niedopuszczalne, albowiem istnieje jedynie możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentu.

Reasumując, skoro w skardze nie przywołano żadnych nowych argumentów mogących mieć wpływ na zmianę podjętego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdza wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, a skarga podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.