Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 558/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. K. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I GSK 558/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 560/19 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 558/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 560/19 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. i doręczony skarżącemu wraz z uzasadnieniem w dniu 22 marca 2021 r. Pismem z dnia 22 marca 2021 r. (data nadania za pośrednictwem profilu zaufanego ePUAP) skarżący złożył wniosek o uzupełnienie uzasadnienia ww. wyroku poprzez odniesienie się do zarzutów kasacyjnych dotyczących:

1) art. 2 § 2 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej,

2) art. 189b KPA,

3) art. 6 ust. 1 Europejskiej Karty Praw Człowieka,

4) zarzutu nieważności postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Jak więc wynika z treści tego przepisu strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi.

Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV., str. 445 – 446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.

Wyrok, którego uzupełnienia domaga się skarżący, rozstrzyga o niezasadności skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 560/19 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Konsekwencją nieuwzględnienia wniesionej od tego wyroku skargi kasacyjnej było jej oddalenie. Sformułowana zatem w sentencji wyroku wypowiedź sądu, ujęta w formule "oddala skargę kasacyjną" (pkt 1) oraz "zasądza od S. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego" (pkt 2), zważywszy na stanowiący podstawę wyrokowania przepis art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) jest kompletna.

Wniosek skarżącego zmierza do uzupełnienia treści merytorycznej uzasadnienia wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. Tymczasem złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2015, str. 642).

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14 oraz z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11; wyrok NSA z 24 października 2013 r., sygn. akt II GZ 476/13, publ. CBOSA).

Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku strony.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.