Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2315/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wrocław dnia 23 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A spółki z o.o. w D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W piśmie wniesionym w dniu 02 grudnia 2014 r. A spółka z o.o.

w D. (dalej jako spółka) wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu podniosła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. wystosował do niej upomnienie nr [...]/14 z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uregulowania należności wynikającej między innymi ze wskazanej wyżej decyzji. Dalej podała, że w dniu 31 października 2014 r. częściowo opłaciła przedmiotową należność, uiszczając w tym celu 50.000 zł. Nie jest jednak wstanie zapłacić pozostałej kwoty z uwagi na to, że ponosi obecnie zdecydowanie wyższe koszty swojej działalności operacyjnej na koniec roku, związane

z kończeniem przez nią szeregu postępowań sadowych.

Zapłata pozostałej kwoty w drodze przymusu egzekucyjnego mogłaby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej spółki i doprowadzić do zaprzestania kontynuacji prowadzonej przez siebie działalności a w konsekwencji możliwości pozyskania środków na spłatę zobowiązania podatkowego wynikającego

z zaskarżonej decyzji.

Zdaniem spółki wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest tym bardziej zasadny, że zaskarżony akt jest dotknięty sankcją nieważności.

Wreszcie, jak wskazała spółka, ewentualne postępowania egzekucyjne może doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnych dla niej skutków finansowych

i ograniczenia zakresu jej działalności.

Do wniosku spółka załączyła kopię potwierdzenia dokonania przelewu kwoty 50.000 zł na rzecz Urzędu Skarbowego w D. oraz kopię upomnienia nr [...]/14 z dnia [...] listopada 2014 r. wystosowanego przez Naczelnika urzędu skarbowego w D. na łączną kwotę 53.639,94 zł.

Jako łączną wartość sporu, spółka oznaczyła w skardze z dnia [...] września 2014 r. kwotę 74.985 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa, połączonej z likwidacją jego majątku.

W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie spółka nie wykazała, aby groziło jej niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Spółka nie załączyła bowiem do wniosku jakichkolwiek dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową, zaś samo uzasadnienie jej stanowiska ogranicza się do ogólnikowych twierdzeń, bez wskazania konkretnych informacji. Nie jest zatem nawet znana relacja wysokości zobowiązania podatkowego, jakie spółka jest zobowiązana uiścić, do aktualnie osiąganego przez nią przychodu. Również analiza akt sprawy nie pozwoliła na ustalenie jej sytuacji majątkowej.

W związku z powyższym wniosek spółki nie zasługuje na uwzględnienie, zwłaszcza, że groźba wyegzekwowania ciążących na niej zobowiązań podatkowych nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności, gdy brak jest dowodów na groźbę utraty przez nią płynności finansowej. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego poglądem, samo wykonanie decyzji, dotyczącej należności pieniężnych, nie jest jednoznaczne z powstaniem znacznej szkody. W razie zaś korzystnego dla strony rozstrzygnięcia przed sądami administracyjnymi, może ona liczyć na zwrot niezasadnie wyegzekwowanych kwot.

Na marginesie należy dodać, odnośnie podnoszonej poprzez spółkę nieważności zaskarżonej przez nią decyzji, że w ramach postępowania

w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem

z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej ewentualnego uchylenia.

Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak na wstępie.