Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 439/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1, art. 107, art. 138 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii [...] w R. z dnia 13 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zapomogi 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii [...] w R. na rzecz skarżącej K. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 439/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 roku, nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna Akademii Handlowej Nauk Stosowanych w R. wskazując na przepisy art. 173, art. 175, art. 176, art. 207 ust.1 i 4 ustawy z 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym( Dz.U z 2018 roku, poz. 1668 ze zm. dalej jako ustawa) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako k.p.a.) w związku z regulaminem dla studentów Akademii Handlowej Nauk Stosowanych ( nr [...] zarządzenia) i zarządzeniem Rektora Akademii Handlowej Nauk Stosowanych nr [...] z dnia 26 listopada 2022 roku w sprawie ogłoszenia wysokości kwot stypendium dla osób niepełnosprawnych w zależności od stopnia niepełnosprawności oraz jednorazowej zapomogi dla studentów po rozpatrzeniu odwołania – orzekła nie przyznać K G zapomogi.

W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do przepisów regulaminu Świadczeń dla Studentów Akademii Handlowej Nauk Stosowanych w R i wskazał, że łączny okres przysługiwania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust.1 pkt 1 -4 i art. 359 ust.1 oraz 93 ust.5 ustawy wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach:

- pierwszego stopnia – nie dłużej niż przez 9 semestrów,

- drugiego stopnia – nie dłużej niż przez 7 semestrów.

Skarżąca przekroczyła długość przysługiwania świadczeń ponieważ na studiach pierwszego stopnia studiuje przez okres 13 semestrów, co powoduje, iż nie mógł zostać uwzględniony wniosek o przyznanie jej świadczenia w postaci zapomogi.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła K G, zaskarżając decyzję organu odwoławczego w całości oraz zarzucała jej:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania tj.:

art. 6 k.p.a. w zw, z art, 14 § la k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez złożenie pod decyzją podpisu wyłącznie przez jednego członka składu orzekającego Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii Handlowej Nauk Stosowanych, podczas gdy w myśl obowiązujących przepisów prawa, decyzje organów kolegialnych powinny być podpisane przez wszystkich członków składu, co stanowi nieważność decyzji organu II instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 14 § la k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez brak podania imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, podczas gdy zgodnie z wymogami przepisów prawa, wyłącznie własnoręczny i nieczytelny podpis nie jest wystarczający do wydania legalnej decyzji, co stanowi nieważność decyzji organu II instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.;

art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie przez Odwoławczą Komisję Stypendialną Akademii Handlowej Nauk Stosowanych rozstrzygnięcia "odmawiającego Stronie przyznania zapomogi’", podczas gdy taki sposób załatwienia sprawy przez organ 11 instancji nie wynika z katalogu rozstrzygnięć wskazanych enumeratywnie w art. 138 § 1 i 2 k.p.a., co stanowi nieważność decyzji organu II instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.;

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przywołanie we wstępnej części decyzji podstaw prawnych nieodnoszących się do przedmiotu postępowania (w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym z działu IV "Federacje" - art. 173, art. 175, art. 176 oraz z Oddziału 2. Działu V "Kształcenie doktorantów" - art. 207 ust. 1 i 4 (!!!)), co wskazuje na nierozpoznanie istoty sprawy przez organ II instancji oraz wydanie wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie;

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak szczegółowego określenia przepisów prawa wewnętrznego Akademii Handlowej Nauk Stosowanych stanowiących podstawę wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, co uniemożliwia stronie dokonanie oceny jej legalności;

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego decyzji niedotyczącego podstaw prawnych przywołanych przez organ we wstępnej części decyzji, co uniemożliwia stronie dokonanie oceny jej legalności;

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6, 7 i 9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w tym brak odniesienia się przez Odwoławczą Komisje Stypendialną Akademii Handlowej Nauk Stosowanych do wszystkich zarzutów strony wymienionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz niewyjaśnienie w pouczeniu wszystkich warunków wniesienia skargi do właściwego sądu administracyjnego, co uniemożliwia skarżącej dokonanie oceny jej legalności oraz utrudnia drogę do sądowego dochodzenia swoich praw;

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii Handlowej Nauk Stosowanych na "rekomendacjach" Ministerstwa Edukacji i Nauki o których mowa w piśmie organu z dnia 13 marca 2023 r., co wskazuje na brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego i bezrefleksyjne powielenie "wytycznych" podmiotu nadzorczego niezaangażowanego w sprawę;

art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

art. 93 ust. 4 w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z § 1 ust. 2 Regulaminu Świadczeń dla Studentów Akademii Handlowej Nauk Stosowanych w R. stanowiącego załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 53 Rektora Akademii Handlowej Nauk Stosowanych z dnia 1 sierpnia 2022 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą powiązaniem przez organ prawa do jednorazowej zapomogi wyłącznie z posiadaniem przez Skarżącą statusu studenta przez okres dłuższy niż 9 semestrów na studiach I stopnia bez uwzględnienia charakteru pomocy materialnej, co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy przyznania świadczenia socjalnego;

art. 93 ust. 4 w zw. z art. 86 ust. t pkt 3 ustawy w zw. z § 1 ust. 2 Regulaminu Świadczeń dla Studentów’ Akademii Handlowej Nauk Stosowanych w R. stanowiącego załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 53 Rektora Akademii Handlowej Nauk Stosowanych z dnia 1 sierpnia 2022 r. poprzez błędną wykładnię pojęć "przysługiwania świadczenia", a także "pobierania świadczenia" oraz uzależnienia prawa do zapomogi od czasu posiadania statusu studenta przez skarżącą i bezpodstawne przyjęcie, że jednorazowa zapomoga może przysługiwać z tego samego powodu przez okres kilku semestrów studiów wyższych;

art. 86 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 90 ustawy w zw. z § 6 Regulaminu Świadczeń dla Studentów Akademii Handlowe/ Nauk Stosowanych w R. poprzez ich błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie skutkujące całkowitym pominięciem przesłanek warunkujących przyznanie zapomogi i uzależnieniem prawa do tego świadczenia wyłącznie od okresu posiadania statusu studenta przez Skarżącą;

art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 90 w zw. z art. 93 ust. 4 ustawy poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nierównym traktowaniem studentów ubiegających się o przyznanie jednorazowej zapomogi, wynikającym z faktu uzależniania prawa do tego świadczenia jedynie od okresu posiadania statusu studenta, a nie realnych przesłanek dotyczących przejściowego znalezienia się w trudnej sytuacji życiowej.

Z uwagi na powyższe wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego albo uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podnosiła w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące uchybień i naruszeń procedury w wydawaniu decyzji. Wskazywała na niewłaściwy sposób podpisania decyzji przez członków składu orzekającego. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja winna być podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego, a nie tylko jej przewodniczącego. Nadto w decyzji – w miejscu podpisu zabrakło określenia imienia i nazwiska tejże przewodniczącej. Brak identyfikacji również pozostałych członków komisji.

Skarżąca wskazywała, że wydane orzeczenie przez organ odwoławczy nie odpowiada wymogom z art. 138 § 1 lub § 2 k.p.a. Wydane rozstrzygniecie przez organ odwoławczy o treści : ,, nie przyznać zapomogi ‘’ nie odpowiada prawu. Każdy inny sposób załatwienia sprawy niż wskazany w art. 138 k.p.a. jest nieprawidłowy i powoduje nieważność decyzji administracyjnej.

Skarżąca wskazała również, że organ powołał w decyzji jako jej podstawa prawna przepisy art. 173, art. 175, art. 176, art. 207 ust 1 i 4 ustawy, której jej zdaniem nie mają związku z przedmiotem sprawy. Również zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 6, art. 8, art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Uzasadnienie jej jest lakoniczne i w rzeczywistości nie pozwala poznać motywów, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Strona musi się domyślać w jaki sposób czas posiadania statusu studenta wpływa na jej prawo do jednorazowej zapomogi, ponieważ organ tego nie wyjaśnia.

Odnośnie naruszeń przepisów prawa materialnego skarżąca wskazywała, że organy pominęły cechy i specyfikę zapomogi finansowej przyznawanej studentom oraz przesłanki jej przysługiwania. Należy zauważyć, iż jej uzyskanie jest możliwe wyłącznie jednorazowo. Nie jest to świadczenie ciągłe i w związku z tym nie może przysługiwać przez okres kilku miesięcy. I tylko na podstawie posiadania statusu studenta. Ubieganie się o to świadczenie jest możliwe tylko w razie zaistnienia przejściowej, trudnej sytuacji życiowej. Stąd też powiązanie jej wyłącznie z okresem studiowania jest nieracjonalne, a także niesprawiedliwe.

Zdaniem skarżącej okres 12 miesięcy przysługiwania świadczenia trzeba powiązać bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie tylko z okresem posiadania statusu studenta przez osobę ubiegającą się o przyznanie pomocy. Taki sposób interpretacji przepisów przez organ również pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, określoną w art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Zdaniem organu decyzja odpowiada prawu, jak i okolicznościom faktycznym. Organy nie dopatrzyły się spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania jej wnioskowanego świadczenia.

Odnosząc się do zarzutu formalnego dotyczącego nie podpisania decyzji przez wszystkich członków Komisji, to w świetle zapisu § 10 pkt 9 regulaminu Świadczeń dla Studentów Akademii Nauk Stosowanych decyzję w przedmiocie świadczeń pomocy materialnej podpisuje przewodniczący właściwej komisji stypendialnej.

Użyte sformułowanie w decyzji organu odwoławczego ,, nie przyznać zapomogi ‘’ należy rozumieć, że zostało utrzymane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Również nie zasadny jest zarzut braku wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w odniesieniu do przepisów prawa wewnętrznego, bowiem w sentencji decyzji został przywołany załącznik nr 1 do zarządzenia nr 53 Rektora Uczelni. Tym samym skarżąca miała możliwość dokonania kontroli legalności decyzji.

W odniesieniu do zarzutów prawa materialnego organ wskazywał na treść przepisów art. 86 ust. 1 pkt 1 -4 , art. 359 ust.1 w związku z art. 93 ust.5 ustawy, który wskazuje, że ,, łączny okres przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust.1 pkt 1 -4 i art. 359 ust.1 wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach : pierwszego stopnia – nie dłużej niż prze 9 semestrów, drugiego stopnia – nie dłużej niż przez 7 semestrów.

W związku z tym, że skarżąca przekroczyła okres przysługiwania świadczenia z wyżej wynikających przepisów dlatego organ odmówił przyznania świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6 i art. 7 kpa - zasada praworządności oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Przywołany przepis ściśle określa kompetencje decyzyjne tego organu, co oznacza, że podjęte przez niego rozstrzygnięcie musi przyjąć postać jednej z decyzji wskazanych w tym przepisie. Organ odwoławczy wydaje więc na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Ponadto na podstawie § 2 wspomnianego artykułu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Dalej wskazać należy, że rozstrzygnięcie (osnowa) decyzji jest jednym z zasadniczych i najistotniejszych jego elementów. Stanowi bowiem jego kwintesencję, jako że wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie przesądza o istocie sprawy. Rozstrzygnięcia nie można zatem ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, winno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1923/07 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że określone w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. rodzaje rozstrzygnięć są bezwzględnie wiążące dla organu odwoławczego, w tym znaczeniu, że decyzja (tu: postanowienie), która nie mieści się w ramach tego przepisu, może zostać w konkretnych uwarunkowaniach uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 926/10).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż organ naruszył przepisy postępowania w sposób istotny, mogący mieć wpływ na wynik sprawy, co obliguje Sąd do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu najdalej idącym uchybieniem było wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, które nie odpowiada treści art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Co prawda z treści decyzji wynika, że rozpoznaje odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, ale treść rozstrzygnięcia jest wadliwie sformułowana. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. wskazuje jakie elementy winna zawierać decyzja administracyjna, co powoduje, że braki w tym zakresie stanowią wadliwość decyzji. Przedmiotowa decyzja organu odwoławczego w komparycji decyzji odwołuje się do przepisów art. 173, art. 175, art. 176, art. 207 ust.1 i 4 ustawy oraz przepisy regulaminu i zarządzenia rektora oraz przepis art. 104 k.p.a. Organ nie przywołuje zasadniczego przepisu procesowego art. 138 k.p.a., który wskazuje na sposób rozstrzygnięcia organu odwoławczego, a dopiero w treści uzasadnienia odwołuje się właściwych uregulowań materialnoprawnych – art. 86 ust.1 pkt 1 – 4, art. 359 ust.1 oraz art. 93 ust.5 ustawy. Podstawa prawna decyzji powinna być powołana dokładnie, tj. ze wskazaniem mających zastosowanie w danej sprawie przepisów zarówno prawa formalnego i materialnego. Należy zgodzić się ze skarżącą, że przywołane w komparycji przepisy ustawy nie są powiązane z treścią decyzji i nie mogą stanowić jej materialnej treści. Nadto organ odwołuje się do przepisów wewnętrznych regulaminu świadczeń oraz zarządzenia rektora nie załączając dokumentów w tym zakresie. Jednym z elementów decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności winno zawierać ocenę zebranego materiału w toku postępowania, dokonaną przez organ, wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Sporządzenie prawidłowego uzasadnienia jest silnie powiązane z realizacją zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. Podpis pod decyzją to wyraz oświadczenia woli organu. W sytuacji organu kolegialnego, w sytuacji gdy przepisy wewnętrzne regulują sposób reprezentacji, to brak załączenia przepisów w tym zakresie uniemożliwia weryfikację prawidłowości działania organu.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, to wskazać należy, że z uwagi na stwierdzony zakres uchybień procesowych, przedwczesnym na tym etapie postępowania byłoby odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze w tym zakresie.

Organ ponownie rozpoznając odwołanie wyda rozstrzygniecie zgodnie ze sposobem określonym w art. 138 k.p.a., które będzie zawierało wszystkie elementy wymagane przez art. 107 kpa, a akt postępowania będą zawierały cały materiał w sprawie, w tym uregulowania aktów wewnętrznych.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.