Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 222/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art 149 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: aart 13 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. skargi stowarzyszenia K. z siedzibą w J. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice w przedmiocie rozpoznania wniosku z 18 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice do wydania aktu lub podjęcia czynności w sprawie załatwienia punktu 7. wniosku skarżącego z 18 września 2023 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice w zakresie załatwienia punktu 7. wniosku skarżącego z 18 września 2023 r. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice na rzecz stowarzyszenia K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi stowarzyszenia K. z siedzibą w J. (dalej: skarżący) jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W stanie faktycznym sprawy skarżący 18 września 2023 r. drogą mailową wniósł do organu o udostępnienie następujących informacji:

1. kopie/skany protokołów kontroli zewnętrznych przeprowadzonych w Urzędzie Miasta i Gminy Myślenice,

2. kopie/skany protokołów kontroli przeprowadzanych przez Burmistrza lub Urząd w Przedszkolu Samorządowym nr [...] w latach 2022 oraz 2023,

3. kopia/skan arkuszy organizacyjnych Przedszkola Samorządowego nr [...] zatwierdzony przez organ prowadzący (lub Burmistrza jako reprezentującego organ prowadzący) na lata szkolne 2022/2023 oraz 2023/2024,

4. kopie/skany otrzymanych od Małopolskiego Kuratora Oświaty i/lub Kuratorium Oświaty w Krakowie opinii na temat arkuszy (przed ich zatwierdzeniem), o których mowa w pkt. 3 wniosku,

5. dane statystyczne (wszelkie kopie/skany zestawień, raportów, źródła danych) analizowane przez Urząd lub Burmistrza, na podstawie których ustalano arkusze organizacyjne oraz liczbę oddziałów/ miejsc w przedszkolach w gminie Myślenice na lata 2022/2023 oraz 2023/2024,

6. liczba zawiadomień kierowanych przez Burmistrza lub Urząd do Prokuratury (jakiejkolwiek jednostki Prokuratury) z roku 2023,

7. skany/kopie zawiadomień, o których mowa w pkt. 6 wniosku.

Skarżący wniósł o przesłanie powyższych informacji drogą mailową.

W odpowiedzi, pismem z 2 października organ wezwał skarżącego o sprecyzowanie punktu 1. wniosku poprzez wskazanie okresu, w odniesieniu do punktów 2-6 poinformował, że żądane dane zostaną udostępnione w terminie do 17 listopada 2023 r. z uwagi na obszerność i wielowątkowość. Przygotowanie danych w ustawowym terminie wiązałoby się z nakładem wielogodzinnej pracy kosztem bieżących czynności jednostki. Z kolei w zakresie punktu 7. organ wskazał, że żądane informacje nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p., gdyż wnioskowane dokumenty stanowią element akt postępowania przygotowawczego/sądowego, a tym samym ich udostępnienie regulują przepisy k.p.k.

Pismem z 3 października 2023 r. skarżący wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu odnośnie do punktu 7. i zawnioskował o udostępnienie żądanej informacji. W odpowiedzi organ pismem z 19 października 2023 r. podtrzymał stanowisko w tym zakresie.

Następnie 5 października 2023 r. skarżący wniósł do WSA w Krakowie skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

– art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

– art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki - w zakresie punktów 2-6 wniosku,

– art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a-c u.d.i.p. oraz art. 1 ust. 2 tejże ustawy w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, tj. każda informacja o sprawach publicznych, jest udostępniana na wniosek - w zakresie punktu 7. wniosku.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku bez zbędnej zwłoki, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zawnioskował również o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że kwestia punktu 1. wniosku nie jest przedmiotem skargi.

W zakresie punktów 2-6 skarżący ocenił, że nie było podstaw do przedłużania terminu odpowiedzi. Zdaniem skarżącego wniosek nie jest ani obszerny, ani wielowątkowy na tyle, aby nie można było nawet części informacji w podstawowym terminie 14 dni, a organ równocześnie nie wykazał w jaki sposób wniosek jest obszerny i wielowątkowy. Organizacja pracy organu jest ustalana przez sam organ i to organu obowiązkiem jest ustalić ją tak, aby móc w terminie realizować wnioski o udostępnienie informacji.

W zakresie punktu 7. wniosku skarżący zwrócił uwagę, że przedmiotem wniosku jest wystąpienie organu zobowiązanego (które zgodnie z art. 6. ust. 1 pkt 4 lit. a-c stanowi informację publiczną oraz zgodnie z art. 10 ust. 1 podlega udostępnieniu na wniosek), a nie część akt postępowania karnego. Organ mimo tego nie udostępnił informacji. Z tego powodu organ jest w stanie bezczynności w zakresie pkt. 7 wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, względnie stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i niewymierzanie grzywny. Organ zaakcentował, że nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej są na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre, tak jak niniejsza sprawa wymagają postępowania wyjaśniającego. Bezczynność ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2 u.d.i.p., nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku do niego procedować oraz tego, co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, aby nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie nie wzywa strony do określenia rodzaju trybu, w jakim występuje ona o udostępnienie informacji publicznej. Organ poinformował skarżącego, że informacje zostaną mu udostępnione do dnia 17 listopada 2023 r. Tym samym skarżący ma wiedzę, że jego wniosek w tym zakresie w istocie został rozpoznany pozytywnie. Ze względu jednak na obszerność, wielowątkowość wniosku żądane dane zostaną udostępnione w terminie późniejszym. Trudno zatem w tym kontekście doszukać się jakiejkolwiek bezczynności. Organ dodał, że takie określenie terminu pozwala na wcześniejsze udzielenie części lub całości żądanych dokumentów, w miarę przebiegu procesu ich odszukania, selekcjonowania, analizy i ewentualnej anonimizacji danych wrażliwych. Twierdzenie skarżącego, że żądane dane nie mają obszernego, rozbudowanego charakteru pozostaje bezpodstawne. Pozornie proste pytania o protokoły kontroli zewnętrznych może bowiem sprawić organowi pewne trudności. Organ po odszukaniu wskazanych dokumentów musi bowiem poddać je procesowi szczegółowej analizy pod kątem ewentualnej anonimizacji danych wrażliwych. Podobnie kwestia udostępnienia "wszelkich’’ danych statystycznych wiąże sic z odszukaniem wszystkich możliwych zestawień, raportów, informacji w tym zakresie. Sam proces odszukania takich dokumentów może być zatem czasochłonny i pracochłonny. Z pozoru zatem czynność nie wymagająca czasu może generować wiele pracy i wiązać się z zaangażowaniem dodatkowych pracowników. Rozpoznanie wniosku nie sprowadza się do automatycznego udostępniania wszelkich żądanych informacji, bez koniecznej w tym zakresie wnikliwości organu, ustalenia ich charakteru i powiązania z konstytucyjnie i ustawowo chronionymi dobrami.

Odnosząc z kolei do zarzutów dotyczących nieudzielenia informacji żądanych w pkt. 7 wniosku, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie posiadają bowiem samodzielnego bytu, a sporządzane są wyłącznie w ramach i na potrzeby ewentualnie toczących się postępowań objętych procedurą karną. Nie są więc dokumentami dotyczącymi spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa nie jest zwykłym dokumentem urzędowym, nie jest dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem, czy opinią. Takie zawiadomienie nie mieści się w pojęciu "danych publicznych". Udostępnienie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa jest możliwe w trybie uregulowanym w k.p.k. Dopiero ewentualny akt oskarżenia który, jeżeli będzie dotyczył spraw ze sfery spraw publicznych, stanowi informację publiczną. Niedopuszczalne jest, aby osoby postronne mogły posiadać w zakresie dostępu do dokumentów postępowania przygotowawczego/sądowego prawa szersze lub tożsame, co formalni uczestnicy tych postępowań. Skoro dostęp stron i uczestników postępowań (ich przedstawicieli i pełnomocników) do takich dokumentów (a zatem także do treści zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa) jest ściśle określony przepisami stosownych procedur, to tym bardziej takiego samego, a nawet dalej idącego dostępu do takich dokumentów nie mogą mieć osoby trzecie. Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa stanowi żądanie podjęcia określonych działań przez stosowny organ władzy państwowej, którego zadaniem jest wykrywanie i ściganie przestępstw oraz wnoszenie i popieranie aktu oskarżenia przed sądem, ma więc charakter wyłącznie procesowy i poza tym procesem nie funkcjonuje. Za informację publiczną zdaniem organu mógłby zostać uznany jedynie fakt wniesienia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. Jak wskazał organ udostępnienie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa jest natomiast możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w kodeksie postępowania karnego (art. 156 k.p.k.). Organ będący stroną tego postępowania, do czasu jego zakończenia znajduje się więc w szczególnej sytuacji procesowej. Z jednej bowiem strony formułuje zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, do czego znajduje oparcie w przepisach procedury karnej, z drugiej zaś strony pozostaje podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W takiej sytuacji należy dojść do wniosku, że udostępnienie jako informacji publicznej treści wskazanego zawiadomienia w trakcie trwania postępowania przygotowawczego, nie będzie mogło odbywać się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jego udostępnienie w toku trwającego jeszcze postępowania, może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów procedury karnej w zakresie dostępu do akt postępowania.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie chodzi o pismo procesowe organu - zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, a więc dotyczy ono indywidualnej sprawy podmiotu. Pismo takie zatem nie należy do kategorii informacji o sprawach publicznych wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy, a w szczególności nie stanowi "stanowiska w sprawie publicznej". Wręcz przeciwnie, jest to stanowisko procesowe w sprawie jednostkowej, toczącej się przed innym organem, który po jego wniesieniu jest wyłącznym dysponentem tego rodzaju pisma.

W piśmie z 6 listopada 2023 r. skarżący zaznaczył, że organ w piśmie o przedłużeniu terminu nie wykazał konieczności przedłużenia terminu. Choć nie jest to decyzja administracyjna, która musi mieć dokładne uzasadnienie, to w ocenie skarżącego nieprawidłowe jest przedłużenie "bo wniosek jest złożony" bez żadnego uzasadnienia. Burmistrz jest profesjonalnym organem administracji (w przeciwieństwie np. do spółki miejskiej czy przedszkola) i prowadzonego przez niego Urzędu nie powinno przerastać zanonimizowanie kilkunastu dokumentów. O ile pewna część wniosku być może nie mogła zostać załatwiona w terminie (dane statystyczne), o tyle anonimizacja publicznych wystąpień organu do innego organu (mowa o wnioskowanych skanach/kopiach pism od Małopolskiego Kuratora Oświaty) nie powinna stanowić żadnego problemu. Część informacji (protokoły kontroli zewnętrznych prowadzonych w Urzędzie) zaś powinna być dostępna w BIP na podstawie art. 8 ust. 3 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 pkt. a tiret drugim i poprawną reakcją na tę część wniosku byłoby odesłanie do BIP (co jednak by wymagało poprawnego prowadzenia BIP). Zatem tym bardziej niezasadne jest przedłużanie terminu, jeżeli organ próbuje przedłużenie wniosku uzasadnić koniecznością anonimizacji, której w dużej części wnioskowanych dokumentów nie trzeba robić lub powinna być zrobiona wcześniej.

W kwestii nieudostępnienia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa skarżący zaznaczył, że wystąpienie organu do innego organu zgodnie z art. 6. ust. 1 pkt 4 lit. a-c stanowi informację publiczną oraz zgodnie z art. 10 ust. 1 podlega udostępnieniu na wniosek. Skoro zawiadomienie jest wytworem organu skierowanym do innego organu oraz dotyczy sprawy publicznej oraz majątku organu (wg nieoficjalnych informacji posiadanych przez skarżącego skierowano bowiem zawiadomienie o kradzieży mienia organu przez byłego kierownika jednostki podległej organowi), stanowi informację publiczną. Art. 156 K.p.k. określa tryb dostępu do akt przez strony postępowania. Nie jest zatem ominięciem tej procedury wnioskowanie o udostępnienie tego dokumentu w trybie u.d.i.p. przez stowarzyszenie, gdyż stowarzyszenie stroną tej sprawy nie jest. Tym samym nie może ono korzystać z uprawnienia określonego w art. 156 K.p.k.. Przepisy K.p.k. nie wykluczają zaś jawności informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a).

W myśl art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W niniejszej sprawie wskazany w skardze organ jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, co nie budziło wątpliwości stron.

Dla porządku należy zauważyć, że skarga na bezczynność nie odnosiła się do punktu 1. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co jednoznacznie zaakcentował skarżący. W związku z powyższym kwestia ta nie wymaga dalszych rozważań.

W odniesieniu do punktów 2-6 wniosku Sąd nie dopatrzył się bezczynności organu. Zwrócić należało uwagę, że nawet skarżący w skardze dopuszcza, że przez wzgląd na charakter zadanych pytań, część wniosku (dane statystyczne dotyczące arkuszy organizacyjnych – czyli punkt 5) mogła nie zostać załatwiona niezwłocznie. W ocenie Sądu skarżący wezwał organ do udostępnienia informacji w jednym wniosku i nie sposób czynić organowi zarzutu, że realizował on jednocześnie całość wniosku skarżącego. Należy zaakcentować, że instytucja przedłużenia terminu udostępnienia informacji (nawiązująca do art. 36 § 1 K.p.a.) została przewidziana przez ustawodawcę w u.d.i.p. W cytowanym wyżej art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek kryteriów stanowiących jakie powody niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni należy uznać za dopuszczalne, a jakie za niedopuszczalne. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2023 r. sygn. IV SAB/Wr 170/23). Na gruncie orzecznictwa wyprażono również stanowisko, że wielowątkowość wniosku jest uzasadnioną podstawą do przedłużenia termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 lipca 2023 r. sygn. II SAB/Go 74/23). W niniejszej sprawie organ w ustawowym czternastodniowym terminie (2 października 2023 r., tj. czternastego dnia od złożenia wniosku z 18 września 2023 r.) udzielił skarżącemu informacji o przedłużeniu do dwóch miesięcy (do 17 listopada 2023 r.) terminu rozpoznania jego wniosku. Organ zaznaczył jednocześnie, że dane zostaną udostępnione. Nie sposób uznać, że przedłużenie terminu odpowiedzi na wniosek miało charakter "automatyczny", skoro organ wyjaśnił skarżącemu, że powodem przedłużenia jest obszerny i wielowątkowy zakres żądanych informacji, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Wniosek skarżącego w tym zakresie obejmuje bowiem pięć punktów, z których cztery obejmują żądanie przesłania dokumentów dotyczących przestrzeni dwóch lat i dotyczą wielu różnych dokumentów o różnorodnej tematyce – protokołów kontroli w przedszkolu, arkuszy organizacyjnych przedszkola, opinii na temat arkuszy organizacyjnych, danych statystycznych ("wszelkich kopii/skanów zestawień, raportów, źródeł danych"), a ponadto informacji o liczbie zawiadomień kierowanych do prokuratury z roku 2023. Zdaniem Sądu organ wypełnił wszystkie przesłanki uregulowane w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. – powiadomienia dokonał w czternastodniowym terminie, wskazał powody opóźnienia, a wyznaczony termin, w jakim organ miał udostępnić informację, nie był dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W związku z powyższym organ w tym zakresie działał na podstawie i w granicach prawa i nie sposób było stwierdzić bezczynności. W tej części skarga podlegała więc oddaleniu.

Kolejno w odniesieniu do punktu 7 wniosku, należało stwierdzić, że w tym zakresie organ dopuścił się bezczynności. Nie sposób podzielić argumentacji organu odwołującej się do art. 156 k.p.k. W niniejszej sprawie przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Zwrócić należało uwagę, że skarżący nie wnioskuje o dostęp do akt sprawy postępowania karnego – po pierwsze wnioskuje o konkretny dokument, a nie akta sprawy. Po drugie zaś zwraca się do burmistrza, który nie jest organem prowadzącym akta na podstawie k.p.k.

Sąd podziela wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że sporządzone przez organ administracji zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przestępstwa podlega udostępnieniu na gruncie u.d.i.p. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2022 r., II SAB/Łd 152/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 grudnia 2020 r., II SAB/Op 69/20). Żądana przez skarżącego informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) i c) u.d.i.p. Tego rodzaju zawiadomienie posiada charakter wystąpienia organu władzy publicznej. Z samego charakteru takiego zawiadomienia wynika, że organ władzy publicznej, jakim jest burmistrz, dokonuje w nim oceny stanu przestrzegania przez inny podmiot przepisów powszechnie obowiązującego prawa, sankcjonowanych odpowiedzialnością karną domagając się interwencji właściwych organów. Nie jest trafna argumentacja skarżonego organu, jakoby przez fakt, że zawiadomienie dotyczy indywidualnego podmiotu, traciło ono charakter danych publicznych. Trzeba bowiem mieć na względzie, że również akty administracyjne, czy orzeczenia sądowe dotyczą przecież zindywidualizowanych podmiotów, a podlegają one udostępnieniu na gruncie u.d.i.p. Sposobem zaś na pogodzenie konstytucyjnych praw do prywatności i do informacji publicznej jest udostępnienie informacji publicznej w wersji zanonimizowanej. Trzeba również mieć na względzie, że przedmiotowy wniosek nie dotyczył dokumentu wytworzonego przez piastuna organu, jako osoby prywatnej, poza zakresem sprawowanego urzędu, ale dokumentu wytworzonego przez organ władzy publicznej.

W zakresie więc, w jakim skarżący domagał się udostępnienia skanów/kopii zawiadomień kierowanych przez Burmistrza lub Urząd do prokuratury w 2023 r., wniosek powinien zostać rozpatrzony, jako obejmujący informację publiczną. Jeśli organ nie dysponowałby żądaną informacją, np. z powodu niesporządzenia takich zawiadomień, powinien poinformować o tym skarżącego. Jeśli natomiast informacja taka istniałaby, a zawierałaby tajemnice ustawowo chronione (zob. art. 5 u.d.i.p.), to organ powinien postąpić stosownie do stwierdzonych okoliczności. Należy mieć na względzie, że udostępnianiu informacji publicznej w sposób nienaruszający wskazanych dóbr chronionych, w tym ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych służy anonimizacja danych wrażliwych.

Zakreślając organowi termin, w jakim ma on wydać akt lub podjąć czynność w sprawie załatwienia wniosku skarżącego, Sąd wskazał, że ma to nastąpić w ciągu 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku. Okres ten Sąd uznał za odpowiedni, bowiem wprost nawiązuje on do terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Jednocześnie należało stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Trzeba przypomnieć, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, a także w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla dokonanej przez Sąd oceny charakteru bezczynności organu znaczenie miał fakt udzielenia skarżącemu odpowiedzi ujawniającej (choć błędne) stanowisko organu w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Ponadto Sąd przyjął, że niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z intencjonalnego lekceważenia skarżącego, ile raczej z niewłaściwej interpretacji mających zastosowanie przepisów.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., orzekając w przedmiocie wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej Sąd nie jest związany ani wnioskiem, ani zakresem żądania strony. Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 P.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu. Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się sąd, przyznając określoną sumę pieniężną lub wymierzając grzywnę. W orzecznictwie zaznacza się, że Sąd korzysta z tych uprawnień, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony, bierze się zaś pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy leżące zarówno po stronie organu, jak i samej strony, takie jak np. okres bezczynności czy przewlekłości postępowania, czy dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona. Sam skarżący sformułował w skardze wniosek o grzywnę w sposób alternatywny, tj. w sytuacji, w której Sąd stwierdziłby bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Jak wspomniano powyżej, bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, organ nie dopuścił się jawnego lekceważenia wniosku skarżącego. Ponadto skarżący nie wykazał, że w związku z bezczynnością organu doświadczył szczególnych uciążliwości. W tym zakresie Sąd zatem oddalił skargę.

O kosztach Sąd orzekł w punkcie 4. sentencji wyroku, działając na postawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzone koszty postepowania składa się kwota 100 zł uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego od skargi (k. 26 akt sądowych).