Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 337/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust. 4 pkt 4, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 2 i 4, art. 93 pkt 1, art. 95, art. 35 ust. 2, art. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Wojewody z dnia 12 lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 lutego 2016 r. znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołań T. R. i M. D., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 16 września 2015 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. K. pozwolenia na rozbudowę, przebudowę, nadbudowę budynku gospodarczo-garażowego z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr 190 w P., gm. B..

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w dniu 13 lipca 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek J. K. o wydanie pozwolenia na realizację ww. inwestycji. W dniu 9 września 2015 r. wnioskodawca, w odpowiedzi na wezwanie organu, przedłożył uzupełniony projekt budowlany. Następnie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 16 września 2016 r. Od tej decyzji dwa odrębne odwołania wnieśli T. R. i M. D., właściciele sąsiednich działek, odpowiednio nr 188 i 192. T. R. zarzucił szereg niewyjaśnionych i nierozstrzygniętych kwestii oraz brak uzasadnienia dla realizacji obiektu na tak znacząco już zabudowanej działce. M. D. podniosła natomiast, że inwestor posiada firmę transportową i nowy budynek będzie służył do celów związanych z tą działalnością.

Organ odwoławczy pismem z dnia 4.11.2015r. wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Następnie, pismem z dnia 11.01.2016r. wezwał inwestora do uzupełnienia części graficznej projektu zagospodarowania działki poprzez wrysowanie granic terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolami 2KDZ1, 1.RM.5 i 1.R.3 oraz doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami planu miejscowego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1.RM.5. Inwestor dokonał żądanych uzupełnień w dniach, odpowiednio 8.12.2015r. i 20.01.2016r.

Pismem z dnia 6.02.2016r. M. D. i T. R. wnieśli swoje uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazali, że linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu naniesione na projekcie zagospodarowania działki kolorem zielonym wraz z domiarami są nieprawdziwe w świetle danych uzyskanych z Urzędu Gminy B., właściwą mapę powinien wykonać uprawniony geodeta, a nie projektant. Zarzucili, że w rzeczywistości na działce inwestora brak jest terenów zielonych, a przedmiotowa inwestycja nie jest rozbudową, przebudową i nadbudową, lecz budową nowego budynku, większego, szerszego i wyższego od dotychczasowego.

Organ odwoławczy stwierdził, że dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy B. – miejscowość P. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy B. z dnia 28 marca 2006 r. nr [...]. Zgodnie z jego zapisami część działki nr 190 znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1.RM.5 – tereny zabudowy zagrodowej z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem obiektów garażowo-gospodarczych (§ 9 ust. 2 pkt 2) oraz remont, przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącej zabudowy pod warunkiem utrzymania obowiązującego przeznaczenia terenu wraz z przyjętymi zasadami zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy jak dla obiektów noworealizowanych (§ 9 ust. 2 pkt 9).

Analizując projekt budowlany pod kątem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb), organ stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki w zakresie zgodności z warunkami wynikającymi z planu miejscowego w zakresie maksymalnego wskaźnika zabudowy (30% - wskaźnik dla inwestycji 29,8%), wysokości obiektów garażowo-gospodarczych (jedna kondygnacja nadziemna, wysokość do 6 m, z dopuszczalnym odstępstwem w przypadku zmiany użytkowania istniejącej zabudowy, bądź innego charakteru budynków sąsiadujących do wysokości tych budynków - poziom kalenicy planowanego obiektu nie przekracza poziomu kalenicy budynków gospodarczych na działkach sąsiednich), rodzaju dachów (dwuspadowych symetrycznych lub czterospadowych o nachyleniu połaci dachowej 35-50º - zaprojektowano dach dwuspadowy symetryczny o kącie nachylenia połaci 35º), powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy zagrodowej (minimum 50% - wskaźnik dla inwestycji 52,8%). Spełniony został również warunek z § 4 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego, dopuszczający remont, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy w istniejących liniach zabudowy.

Zdaniem organu projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 § 1 pkt 2 uPb). Ustalono, że działka nr 190 graniczy od strony zachodniej z działką nr 188 i budynki na tych działkach będą przylegać do siebie. Od strony wschodniej działka inwestora graniczy z działką nr 192, a planowany budynek zaprojektowano w odległości 0,5 m od granicy; istniejący budynek na działce nr 192 usytuowany jest w granicy działek. Plan miejscowy w § 4 ust. 1 pkt 8 dopuszcza realizację zabudowy w granicach działki, a zatem spełniony został warunek z § 12 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśniono, że planowany budynek od strony zachodniej ma w granicy zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, posiadającą własny fundament, wysuniętą 30 cm poza lico ścian zewnętrznych i wprowadzoną ponad pokrycie dachu na 30 cm (REI60), przez co spełniony został warunek z § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia. Na usytuowanie budynku w odległości 0,5 m od granicy działki i ściany budynku na działce nr 192 inwestor uzyskał natomiast zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), udzieloną przez Starostę postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r. Ściana od strony działki nr 192 spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie posiada otworów okiennych i drzwiowych, ma własny fundament i została zaprojektowana jako wysunięta 30 cm poza lico ścian zewnętrznych i wprowadzona ponad pokrycie dachu na 30 cm (REI60). Na styku budynków na działkach nr 190 i 188 przewidziano wykonanie dylatacji.

Organ wskazał, że projekt budowlany zawiera ekspertyzę techniczno-konstrukcyjną stanu technicznego istniejącego budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 190 i możliwości jego rozbudowy, przebudowy i nadbudowy, ekspertyzę techniczno-konstrukcyjną stanu technicznego budynku na działce nr 188 oraz ekspertyzę techniczno-konstrukcyjną stanu technicznego budynku na działce nr 192, przez co spełniony został warunek z § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Wody opadowe z dachu przedmiotowego budynku zaprojektowano odprowadzić poprzez rynny i rury spustowe na teren własnej działki, Działka inwestora posiada zjazd z drogi powiatowej (działki nr 314), co odpowiada wymogom z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Analizując spełnienie warunków z art. 35 ust. 3 i 4 uPb stwierdzono, że projekt budowlany jest kompletny.

Odnosząc się do zarzutów odwołania T. R. organ wyjaśnił, że o możliwości lokalizacji przedmiotowej inwestycji przesądziły zapisy planu miejscowego, projekt budowlany jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), inwestycja jest rozbudową, przebudową i nadbudową istniejącego budynku, a nowe fundamenty zaprojektowano tylko pod nowoprojektowanymi ścianami. Funkcja inwestycji, tj. budynek gospodarczo-garażowy została zachowana, a zaprojektowane ocieplenie poddasza, schodów na poddasze oraz lukarn i okien połaciowych nie przesądza o innym niż zamierzony sposobie użytkowania obiektu. W przypadku innego użytkowania fakt ten można zgłosić do organu nadzoru budowlanego.

Odpowiadając na zarzuty M. D. organ wskazał, że przepisy nie zabraniają garażowania samochodów na terenie własnej działki, a w przypadku przekroczenia norm oddziaływania na tereny działek sąsiednich, można ten fakt zgłosić do organu nadzoru budowlanego. W przypadku zaś zakłócenia korzystania z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę, właścicielom tych nieruchomości przysługuje roszczenie na podstawie art. 144 Kc.

Odnosząc się do uwag wniesionych w piśmie z dnia 6.02.2016r. organ wyjaśnił, że linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu naniósł projektant na podstawie oryginału mapy w skali 1:2000, będącej załącznikiem do planu miejscowego i nie wiadomo na jakiej podstawie Urząd Gminy w B. wskazuje inne usytuowanie linii rozgraniczających. Wskazano, że geodeta nie ma obowiązku nanoszenia na mapie do celów projektowych granic podziału na tereny o różnym przeznaczeniu. Zdaniem organu, obiekt podlegający rozbudowie, przebudowie i nadbudowie zgodnie z definicjami określającymi ww. pojęcia, ma prawo być większy, szerszy i wyższy od dotychczasowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. R. i M. D. zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego zastosowanie zamiast art. 138 § 2 Kpa, a nadto naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz nierozpatrzenie materiału dowodowego prowadzące do błędnego ustalenia, że projekt budowlany spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 uPb.

Skarżący stwierdzili brak oznaczenia na mapie do celów projektowych linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, a na projekcie zagospodarowania nieprawidłowo naniesioną linię zabudowy. Nie zgodzili się z zakwalifikowaniem przedmiotowej inwestycji jako rozbudowy, przebudowy i nadbudowy, podnosząc, że zaprojektowano zupełnie nowy budynek. Zdaniem stron skarżących nie wykazano, że inwestor jest rolnikiem, a projektowany budynek jest bezpośrednio związany z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Pominięto również okoliczność istnienia na działce inwestora budynku handlowego oraz faktycznie wykonanych utwardzeń działki.

Skarżący podnieśli, że inwestor faktycznie prowadzi działalność gospodarczą na szeroką skalę, w tym handel i usługi transportowe. W projekcie budowlanym nie określono, jakiego rodzaju samochody będą garażowane, a określenie pomieszczenia nr 03 jako "pom. gospodarcze" jest zbyt lakoniczne. Zdaniem skarżących budynek zaprojektowano wyraźnie pod działalność gospodarczą, jaką od lat prowadzi inwestor. Świadczy o tym ocieplenie stropodachu wełną mineralną grubości 20 cm, izolacja posadzki styropianem grubości 10 cm, a ścian zewnętrznych styropianem grubości 12 cm, tj. jak dla pomieszczeń mieszkalnych. Skarżący zarzucili niewyjaśnienie, jaką funkcję będzie miało tak ocieplone i doświetlone dwoma lukarnami i oknami połaciowymi poddasze budynku, tym bardziej, że na poddasze zaprojektowano wygodne schody wewnętrzne.

Według skarżących, projekt przyłącza wodociągowego pod projektowanym budynkiem jest niezgodny z warunkami technicznymi, nie określono oddziaływania projektowanego budynku na budynki i działki sąsiednie, nie zaprojektowano dylatacji, na rysunku 1-3 Przekrój A-A podano zaś niewłaściwą rzędną posadzki – poziomu 0.00 = 325,7, tj. rzędną o około 1,9 m wyższą niż teren na podwórku, a około 3,7 m wyższą niż teren przy budynku mieszkalnym, co jest nieprawdą. Zdaniem skarżących wnioski z inwentaryzacji i oceny technicznej budynku istniejącego są nieprawdziwe, ponieważ istniejący budynek jest niezgodny z warunkami technicznymi, m.in. dobudowa wykonana od strony północnej pokazana na rys. 1.1 nie posiada od strony granicy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Nieprawdziwe jest również przeznaczenie pomieszczeń budynku, ponieważ jest to faktycznie budynek inwentarsko-składowy, tj. stodoła z przejazdem.

Dalej skarżący podkreślili, że zaprojektowany nowy budynek o długości 13 m jest znacznie dłuższy od budynku istniejącego zarówno na działce inwestora, jak i od budynku skarżącego, co jest niezgodne z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nadto, w projekcie nie wyróżniono stanu istniejącego, co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Z kolei zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku w odległościach mniejszych niż 3 m bez uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych, stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę M. D..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Na wstępie zaznaczyć należy, że granice postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (rozbudowę, nadbudowę, przebudowę) wyznacza przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej uPb. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 uPb oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Przepis art. 35 ust. 4 uPb nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie sprawdza więc, czy inwestor rzeczywiście zrealizuje obiekt budowlany, którego projekt przedstawił do zatwierdzenia, a jedynie dokonuje oceny, czy przedłożony projekt spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 uPb. Ewentualne istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego stanowić będą podstawę do wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb. Obowiązkiem inwestora jest bowiem zrealizować planowany obiekt zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, w tym w sposób nieodbiegający istotnie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W ocenie Sądu warunki określone w art. 35 ust. 1 uPb zostały w niniejszej sprawie spełnione, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 uPb, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07, wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 uPb przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Podobne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3002/13.

Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 uPb oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 uPb) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 Kpa). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb).

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 uPb do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności (ust. 2). Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (ust. 4). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 ust. 1-2b uPb stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 uPb). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 uPb).

W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb). W niniejszej sprawie oświadczenia, w zakresie architektury i konstrukcji, zostały złożone na kartach 30 i 31 projektu budowlanego, a w zakresie instalacji elektrycznych na kartach 72 i 73 projektu budowlanego. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. W konsekwencji, organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Obowiązkiem organu było natomiast dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie Sądu zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowlany prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. – miejscowości P. [...]. Przedmiotowa inwestycja nie narusza maksymalnego wskaźnika zabudowy, ilości kondygnacji, wysokości obiektu, rodzaju dachu i nachylenia połaci dachowej, powierzchni biologicznie czynnej oraz linii zabudowy. Projektowana rozbudowa, przebudowa i nadbudowa, w odniesieniu do działki nr 188, spełnia również wymogi § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Przepis ten dopuszcza bowiem sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie ww. plan miejscowy dopuszcza w § 4 ust. 1 pkt 8 realizację zabudowy w granicach działki. Natomiast w odniesieniu do działki nr 192 Starosta, po uzyskaniu stosownego upoważnienia Ministra Infrastruktury, udzielił inwestorowi, w trybie art. 9 ust. 2 uPb, zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), umożliwiając wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 0,5 m od granicy.

Projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, a dokumenty potwierdzające aktualność mapy przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 30.05.2014r. i zaewidencjonowano pod nr [...]. Przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb. Posiada niezbędne opinie (ekspertyzy techniczne) oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W skardze jej autor zarzucił organowi niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy. W tym kontekście wymienił w sposób dość chaotyczny i w dużej mierze hasłowy, najczęściej bez podania konkretnych argumentów na poparcie swoich twierdzeń, szereg kwestii, w jego ocenie wymagających wyjaśnienia. Sąd nie stwierdził wadliwości w zakresie naniesienia przez projektanta na mapie do celów projektowych linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, co wynika z projektu zagospodarowania działki (K II 15). Nie stwierdzono też aby linia zabudowy wyznaczona została w sposób nieprawidłowy, a skarżący nie wskazał żadnych okoliczności na poparcie tej tezy. Poza tym projektowany budynek znajduje się w głębi działki, daleko od linii zabudowy.

Zaprojektowanie planowanego do realizacji budynku o większych parametrach niż dotychczasowe, uzasadnia zakres inwestycji polegający na jego rozbudowie, nadbudowie i przebudowie. W takiej sytuacji przepisy prawa budowlanego nie zabraniają zmiany charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, a nadto zmiany parametrów użytkowych. Nie budzi wątpliwości, że w projekcie, nowe fundamenty zaprojektowano tylko pod nowoprojektowanymi ścianami.

Bez znaczenia w sprawie pozostaje kwestia bezpośredniego związania budynku z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Istotne natomiast jest ustalenie, że przedmiotowy budynek ma charakter gospodarczo-garażowy i z tego względu może być zgodnie z zapisami planu miejscowego lokalizowany na terenach zabudowy zagrodowej. Z żadnej regulacji prawnej nie wynika obowiązek wykazania, że obiekt taki jest bezpośrednio związany z prowadzonym gospodarstwem rolnym.

Również okoliczność, że na działce inwestora znajduje się budynek handlowy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zadaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie było ustalenie, czy projekt budowlany dotyczący rozbudowy, przebudowy i nadbudowy konkretnego budynku gospodarczo-garażowego spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 uPb. Nie ma przeszkód, aby takiego rodzaju budynek funkcjonował w sąsiedztwie obiektu handlowego.

Przedmiotem analizy organów nie mogło być faktyczne wykonane utwardzenia działki. Organy oceniały bowiem projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki, nie zaś stan istniejący na gruncie. Jak już wyżej wskazano, obowiązkiem inwestora jest zrealizować planowany obiekt zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, w tym w sposób nieodbiegający istotnie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W świetle art. 35 ust. 1 uPb przedmiotem analizy organów nie mogła być okoliczność prowadzenia przez inwestora działalności gospodarczej. Przepisy nie zabraniają garażowania samochodów na terenie własnej działki, nie określają jakiego rodzaju samochody mogą być garażowane w budynku garażowym. Nie zabraniają również ocieplenia poddasza, wykonania schodów na poddasze oraz lukarn i okien połaciowych. Brak jest regulacji nakazujących precyzyjne określenie przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń, stąd użycie sformułowania "pomieszczenie gospodarze" jest w pełni prawidłowe. Gdyby okazało się, że inwestor w rzeczywistości wykonał budynek mieszkalny, a nie gospodarczo-garażowy, będzie to stanowić podstawę do wszczęcia postępowania przez organy nadzoru budowlanego.

O sposobie użytkowania przedmiotowego budynku przesądza decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, gdzie wyraźnie stwierdzono, że chodzi o budowę budynku gospodarczo-garażowego. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny w przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ocenie organów podlegał projekt budowlany z określoną w nim funkcją budynku, a nie hipotezy skarżącego o innych niż w projekcie budowlanym zamierzeniach inwestora. Inwestor, jako właściciel ma prawo rozporządzać swoim budynkiem w sposób dowolny, pod warunkiem, że nie będzie się to kłóciło z gospodarczo-garażową funkcją budynku.

Oddziaływanie projektowanej inwestycji na budynki i działki sąsiednie określono w załączonych do projektu budowlanego ekspertyzach techniczno-konstrukcyjnych, wskazując na możliwość rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku gospodarczego na działce nr 190. Z uwagi zaś na wskazaną wyżej zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej, organ nie miał obowiązku odnosić się do kwestii zgodności z warunkami technicznymi przyłącza wodociągowego, dylatacji między budynkiem istniejącym a projektowanym, rzędnych posadzki, zaprojektowanych ścian oddzielenia przeciwpożarowego, wyróżnienia w projekcie stanu istniejącego. W konsekwencji zarzuty skarżącego w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadny jest również zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), ponieważ dotyczy on zabudowy jednorodzinnej, nie zaś zagrodowej jak w niniejszej sprawie.

W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 uPb organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 Ppsa.