Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5995/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.154 , 153, 134,142,139,149,152
journal: Dz.U. 2022 poz 2561
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie konkursu ofert na zawarcie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "MOW NFZ", "Organ") z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...] oddalająca odwołanie Centrum Medycznego i Rehabilitacji K. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka". "Odwołujący") od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego przez Narodowy Fundusz Zdrowia – [...] Oddział Wojewódzki z siedzibą w [...] w trybie konkursu ofert w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia domowa, w tym fizjoterapia domowa dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze gmin D. i T., na okres od 1.07.2023 r. do 30.06.2028 r. (dalej: "Zaskarżona decyzja").

Zaskarżona decyzja zostało wydana na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: k.p.a.").

Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 23 marca 2023 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia domowa w tym fizjoterapia domowa dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze gmin D. i T., na okres od 1 lipca 2023 r. do 30 czerwca 2028 r. (dalej: "Postępowanie"), wskazując na możliwość zawarcia maksymalnie trzech umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej po przeprowadzeniu Postępowania.

Do konkursu wpłynęło trzynaście ofert. Odwołujący złożył ofertę z zachowaniem terminu określonego w ogłoszeniu o postępowaniu.

Komisja konkursowa dokonała analizy złożonych ofert, pod kątem spełnienia przez oferentów wymogów koniecznych określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz.U. z 2021 r. poz. 265, dalej: "rozporządzeniem w sprawie świadczeń gwarantowanych") oraz kryteriów określonych w pozostałych aktach prawnych przywołanych w ogłoszeniu o postępowaniu. W toku postępowania odrzucono dziewięć ofert.

W wyniku rozstrzygnięcia Postępowania 14 czerwca 2023 r. do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zostało wybranych trzech świadczeniodawców, zgodnie z wyznaczonymi przez liczbę otrzymanych punktów miejscami w rankingu końcowym. Oferta Odwołującego została odrzucona w toku postępowania z powodu niespełniania wymaganych warunków określonych w przepisach prawa, w tym warunków określonych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach.

W dniu 22 czerwca 2023 r. do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej również: "Prezes NFZ") wpłynęło odwołanie Spółki.

Po rozpatrzeniu odwołania Organ Zaskarżoną decyzją oddalił odwołanie.

Na wstępie Zaskarżonej decyzji Prezes NFZ powołał znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa i wskazał, że zgodnie z postanowieniami art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przysługuje środek odwoławczy i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 ustawy o świadczeniach. I tak w myśl art. 154 ust. 1-3 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do Prezesa Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu. Wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie.

Stroną postępowania, o którym mowa w art. 154 ust. 1-3 ustawy o świadczeniach jest świadczeniodawca, który złożył odwołanie oraz świadczeniodawcy, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w danym postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Na podstawie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, w przypadku uwzględnienia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przeprowadza się postępowanie w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, który złożył wskazane odwołanie, chyba że z opisu przedmiotu zamówienia wynika, że umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera się z jednym świadczeniodawcą na danym obszarze. W takim przypadku Prezes Funduszu ponownie przeprowadza postępowanie w sprawie zawarcia umowy.

W dalszej kolejności, uzasadniając motywy rozstrzygnięcia, Organ wskazał, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług, co kształtuje sposób postępowania w przypadku wniesienia środka odwoławczego. Rozpoznanie odwołania wniesionego na podstawie art. 154 w związku z art. 152 ustawy o świadczeniach jest ograniczone wyłącznie do zbadania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy (oferenta). Organ wskazał, że pojęcie strony i interesu prawnego może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego i ma charakter materialnoprawny. W przypadku udziału w postępowaniu więcej niż jednego oferenta, interes prawny każdego z nich polega także na tym, by wszyscy świadczeniodawcy ubiegający się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej traktowani byli równo i by postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji pomiędzy oferentami. W ocenie Prezesa NFZ Odwołujący nie przedstawił żadnych faktów pozwalających na uznanie, że kwestionowane postępowanie konkursowe było obarczone wadą, przez co interes prawny Odwołującego doznał uszczerbku, a oferenci wybrani do udzielania świadczeń przedstawili gorszą ofertę niż oferta Odwołującego.

Organ wskazał, że oferta Odwołującego została odrzucona z uwagi na niespełnianie wymogów obligatoryjnych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w ramach umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia, wskazanych w rozporządzeniu w sprawie świadczeń gwarantowanych, tj. brak zestawu do biostymulacji laserowej (nr seryjny JG075221) oraz paszportów technicznych wykazanego sprzętu (zestaw do elektroterapii z osprzętem nr seryjny 2003541502 i 2003547274), wobec wymaganego wyposażenia w sprzęt: przenośny zestaw do elektroterapii z osprzętem - nie mniej niż 1 zestaw na 2 fizjoterapeutów; przenośny zestaw do biostymulacji laserowej - nie mniej niż 1 zestaw na 2 fizjoterapeutów. W ocenie Prezesa NFZ odrzucenie oferty Odwołującego było prawidłowe, a zatem pozostałe zarzuty względem następczych weryfikacji i ocen ofert w postępowaniu nie mogły wywołać uszczerbku w interesie prawnym Odwołującego.

Niezależnie od powyższego ustalenia, Organ odnosząc się do zarzutu niezawiadomienia Odwołującego o planowanej przez Komisję konkursową wizytacji, którą Odwołujący łączy z faktem nieodpowiedniego przygotowania się do tej czynności, a w następstwie odrzuceniem jego oferty, wyjaśnił. W dniu [...] kwietnia 2023 r. członek Komisji konkursowej dokonując połączenia telefonicznego na wskazany w ofercie numer telefonu: 22 [...], poinformował Odwołującego o planowanej wizytacji. Rejestratorka, która odebrała połączenie przekazała do kontaktu jednak inny numer telefonu, tj. [...] (nie został wskazany w ofercie). Chcąc skutecznie poinformować o wizytacji, członek Komisji podjął bezskuteczną próbę skontaktowania się telefonicznie na przekazany przez rejestratorkę numer. Niezależnie od powyższego tego samego dnia Pani M. K. - pracownik Odwołującego, wykonała połączenie telefoniczne z numeru [...], do członka Komisji konkursowej, w celu potwierdzenia terminu wizytacji i jej zakresu. Prezes NFZ wskazał, że w dniu wizytacji Spółki zespół dokonujący weryfikacji podczas wizytacji, przedłożył Odwołującemu upoważnienie z 20 kwietnia 2023 r., którego odbiór został potwierdzony w dniu wizytacji, tj. 24 kwietnia br. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. poz. 1858), informacje na temat umocowania i powołania Komisji konkursowej były przedstawione oferentom w siedzibie [...]OW NFZ przed otwarciem ofert tj. 13 kwietnia 2023 r. Natomiast odnośnie samej wizytacji Organ wskazał, że osoby obecne w lokalu podczas wizytacji Odwołującego były informowane na bieżąco o wszystkich wpisach w protokole z wizytacji. Nikt z zespołu dokonującego weryfikacji nie zabraniał żadnej osobie uczestniczącej ze strony Odwołującego, dokonania ponownej weryfikacji informacji przed podpisaniem protokołu, w zakresie braku wymaganego urządzenia lub braku stosownej dokumentacji. Tym samym, podpisanie przez zespół dokonujący weryfikacji podczas wizytacji i Odwołującego protokołu z wizytacji, potwierdza bez wątpliwości zgodność osób obecnych na wizytacji co do ustalonego i opisanego stanu faktycznego i stanowi niepodważalne potwierdzenie niespełniania przez Odwołującego warunków wymaganych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

W kwestii zarzutu nieprzyjęcia oświadczeń woli od prezesa Zarządu Centrum Medycznego i Rehabilitacji K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w toku wizytacji, Organ wskazał, że prezes Zarządu Odwołującego nie był obecny podczas wizytacji oraz w momencie podpisania protokołu z wizytacji. Spotkał się z członkami Komisji konkursowej dopiero w chwili, gdy zostali oni ponownie zaproszeni do lokalu po tym jak wracali z lokalu innego oferenta, u którego również przeprowadzali wizytację. W ocenie Organu przyjęcie oświadczenia woli Odwołującego, które miałoby zmienić treść protokołu po zakończonej już co najmniej godzinę wcześniej wizytacji, oznaczałoby ponowne dokonanie czynności wizytacji Odwołującego i stanowiłoby również rażące naruszenie art. 134 ustawy o świadczeniach. Zatem z uwagi na powyższe ustalenia nie było również możliwości uzupełnienia protokołu.

Odnosząc się do w zarzut rozbieżności protokołu z weryfikacji przekazanej Odwołującemu i znajdującej się w aktach postępowania, Organ podniósł, że Odwołujący nie wskazuje na rzekome rozbieżności, nie załącza również do odwołania kopii własnego protokołu.

W kwestii nieuprawnionego przyznania innemu oferentowi punktów za posiadanie certyfikatów ISO 9001 oraz 27001 dla komórki organizacyjnej, podczas gdy w ocenie Odwołującego certyfikaty te winny zostać zakwestionowane przez Komisję konkursową z uwagi na to, że komórka organizacyjna - Zespół rehabilitacji domowej D., o kodzie resortowym VII cz. 013, rozpoczęła swoją działalność w dacie 1 czerwca 2023 r.

Prezes NFZ w tym zakresie wskazał, że celem certyfikatów ISO jest zwiększenie wiarygodności oferenta. Potwierdzają one wdrożenie u oferenta danego sposobu zarządzania jakością, co zwiększa gwarancję należytego świadczenia usług oraz jego wiarygodności. Certyfikaty, o których mowa, zostały wydane przez firmy posiadające akredytację Polskiego Centrum Akredytacji. Polskie Centrum Akredytacji jest jedyną krajową jednostką akredytującą. Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest instytucją audytującą firmy certyfikujące. Ponadto Organ wskazał, że dodatkowe miejsce udzielania świadczeń, na które został rozszerzony certyfikat zostało zarejestrowane w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą 5 kwietnia 2023 roku, a jedynie rozpoczęcie działalności w tej lokalizacji ustalono na dzień 1 czerwca 2023 r. Reasumując, Prezes NFZ stwierdził, że Komisja konkursowa prawidłowo uznała fakt posiadania ww. certyfikatów i przyznała oferentowi dodatkowe punkty.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego wyliczenia przez Komisję konkursową punktacji za kryterium ceny Organ wskazał, że wszystkie oferty w toku postępowania weryfikowane były w jednakowy sposób, a metodyka wyliczenia punktów składających się na ocenę zawartą w rankingu powstała przy pomocy systemu informatycznego w kolejności malejącej łącznej liczby punktów oceny. Prezes NFZ podkreślił również, że cena i liczba udzielanych świadczeń są elementami podlegającymi negocjacji. Natomiast do negocjacji są zapraszani oferenci według kryterium niecenowego z uwagi na to, że cena w toku negocjacji mogła ulegać zmianie. Z uwagi na powyższe system informatyczny generujący punktację ofert, określił cenę 1,10 zł za cenę, która generowała dla oferenta maksymalną liczbę punktów w zakresie tego kryterium. Należało zatem przyjąć, iż cena ta jest ceną minimalną, nie zaś rażąco niską. Komisja konkursowa nie mogła uznać tej ceny jako wątpliwej, a tym bardziej niedopuszczalnej.

Za niezasadny Prezes NFZ uznał również zarzut niewykazania w ofercie, przez oferenta M. Sp. z o.o. kodu resortowego. Organ wskazał, iż w księdze rejestrowej ww. podmiotu wskazany został ogólny kod rehabilitacja lecznicza, który swym zakresem obejmuje wszystkie czynności rehabilitacyjne, w tym również poradę lekarską.

Natomiast odnosząc się do zarzutu braku umocowania Komisji do prowadzenia postępowania, Prezes NFZ wskazał, że Komisja konkursowa do prowadzenia Postępowania została powołana przez upoważnionego do ogłoszenia i przeprowadzenia postępowania o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej Dyrektora [...]OW NFZ na mocy zarządzenia nr [...] Dyrektora [...]OW NFZ z dnia [...] marca 2023 r. w sprawie ogłoszenia postępowań prowadzonych w trybie konkursu ofert poprzedzających zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres od 1.07.2023 r. do 30.06.2028 r. oraz powołania komisji konkursowych w rodzaju rehabilitacja lecznicza. Skład powołanej Komisji konkursowej oraz funkcje poszczególnych jej członków zostały określone w załączniku do ww. zarządzenia.

Organ odmówił także racji Spółce w zakresie zarzutów błędnego pouczenia wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia Postępowania oraz w zakresie braku ponumerowania wszystkich stron oferty innego podmiotu uczestniczącego w Postępowaniu.

Z rozstrzygnięciem Prezesa NFZ nie zgodziła się Spółka i pismem z dnia 12 sierpnia 2023 r. złożyła skargę na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2023 r., zaskarżając ja w całości. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. poz. 1858) (dalej "rozporządzenie konkursowe") przez ich niezastosowanie polegające na niezawiadomieniu Skarżącego przez komisję konkursową o terminie i zakresie przeprowadzenia weryfikacji w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie ze stanem faktycznym w formie papierowej albo elektronicznej, uniemożliwiające Skarżącemu należyte przygotowanie się do wizytacji, mimo iż pozostali startujący w Konkursie oferenci zostali zawiadomieni zarówno o czasie, miejscu i zakresie weryfikacji,

2) § 17 ust. 5 w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia konkursowego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wola przeprowadzenia przez Organ negocjacji z wybranymi Oferentami nie skutkowała brakiem uprawnienia komisji konkursowej do uprzedniej weryfikacji Skarżącego, mimo literalnego brzmienia § 17 ust. 5 rozporządzenia konkursowego,

3) § 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (dalej "uchylone rozporządzenie konkursowe") przez jego błędne zastosowanie, polegające na powołaniu przez przewodniczącego komisji konkursowej w dniu 20.04.2023 r. Zespołu nr 1, mimo uchylenia ww. rozporządzenia z dniem 22.10.2020 r., a tym samym powołanie Zespołu nr 1 na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa,

4) § 17 uchylonego rozporządzenia konkursowego przez jego wadliwe zastosowanie polegające na wydaniu przez przewodniczącego komisji upoważnienia do przeprowadzenia weryfikacji oferenta ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie ze stanem faktycznym z dnia 20.04.2023 r. mimo uchylenia ww. rozporządzenia z dniem 22.10.2020 r., a tym samym wydania upoważnienia na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia, nadto wskazania przez przewodniczącego niewłaściwej podstawy prawnej, wreszcie wydania przez przewodniczącego upoważnienia mimo braku istnienia ku temu podstawy prawnej (i to zarówno w uchylonym rozporządzeniu konkursowym, jak i obowiązującym rozporządzeniu konkursowym),

5) § 7 ust. 4 pkt 5 w zw. z § 7 ust. 5 rozporządzenia konkursowego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przewodniczący komisji konkursowej posiada samodzielną kompetencję do powoływania, spośród członków komisji konkursowej, zespołów do realizacji określonych zadań, mimo, że prawidłowa wykładnia ww. przepisu wskazuje wprost, iż decyzja o powołaniu zespołu podejmowania jest na wniosek komisji konkursowej, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez Organ, że Zespół nr 1, powołany do przeprowadzenia weryfikacji Oferentów, został powołany prawidłowo,

6) § 7 ust. 5 rozporządzenia konkursowego przez jego wadliwe zastosowanie polegające na nieustaleniu przez przewodniczącego komisji konkursowej kierownika Zespołu nr 1 oraz braku precyzyjnego określenia zadań Zespołu nr 1,

7) § 9 ust. 3 i 4 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego przez ich niezastosowanie polegające na powołaniu Zespołu nr 1 przez przewodniczącego bez podjęcia przez komisję konkursową wymaganej uchwały zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym w obecności 2/3 jej składu w przedmiocie dokonania wyboru, spośród członków komisji konkursowej, stałych lub doraźnych zespołów do realizacji określonych zadań,

8) § 7 ust. 6 pkt 1 w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia konkursowego przez błędne zastosowanie polegające na przeprowadzeniu weryfikacji Skarżącego, o której mowa w § 17 ust. 2 rozporządzenia konkursowego, przez dwóch członków komisji na podstawie "upoważnienia do przeprowadzenia weryfikacji z dnia 20.04.2023 r.", mimo iż przedmiotowej weryfikacji mógł dokonać wyłącznie zespół do określonych zadań, o którym mowa w § 7 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia konkursowego, a w konsekwencji dokonanie niezgodnej z prawem weryfikacji Skarżącego przez nieuprawnionych do tego członków komisji,

9) art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia konkursowego przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez Organ, że zmiana protokołu "wynik weryfikacji oferenta" z dnia 24.04.2023 r. po jego podpisaniu przez członków komisji konkursowej oraz upoważnionego pracownika Skarżącego skutkowałaby rażącym naruszeniem art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, mimo popełnienia oczywistej omyłki co do posiadanego sprzętu medycznego przez Skarżącego oraz działania pod wpływem błędu przez pracownika Skarżącego – M. H..

2. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak dokonania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia pełnej i samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności brak weryfikacji oraz ustosunkowania się przez Organ do dokumentów załączonych przez Skarżącego do Protestu z dnia 2.05.2023 r. (dalej "Protest") i Odwołania z dnia 20.06.2023 r. (dalej "Odwołanie") w postaci:

a) oświadczenia M. H. o działaniu pod wpływem błędu,

b) dokumentacji zestawu do biostymulacji laserowej nr seryjny JG075221, zestawu do biostymulacji laserowej nr seryjny JG075149, zestawu do elektroterapii z osprzętem nr seryjny 2003541502, zestawu do elektroterapii z osprzętem nr seryjny 2003547274,

c) faktur zakupu,

d) zdjęć aparatów z numerami seryjnymi,

e) paszportów technicznych aparatów,

potwierdzających posiadanie ww. sprzętu medycznego przez Skarżącego w dniu 24.04.2023 r., tj. w dniu dokonania weryfikacji przez komisję konkursową, a w konsekwencji przez przyjęcie przez komisję konkursową, te Skarżący nie posiadał jednego wymaganego urządzenia i dwóch paszportów technicznych aparatów medycznych,

2) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosków Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do Protestu i Odwołania mających kluczowe znaczenie dla sprawy, tj. dokonania przez Organ prawidłowego ustalenia czy Skarżący w dniu 24.04.2023 r. rzeczywiście posiadał urządzenie do biostymulacji laserowej nr seryjny JG075149 i paszporty techniczne do aparatów medycznych nr [...] i [...],

3) art. 80 k.p.a. przez przekroczenie przez Organ zasady swobodnej oceny dowodów i ustalenie, że:

a) Skarżący został prawidłowo zawiadomiony przez komisję konkursową o terminie i zakresie weryfikacji Skarżącego dokonanej w dniu 24.04.2023 r., mimo iż brak w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów potwierdzających ww. fakt, nadto Organ nie przeprowadził dowodu z zeznań świadków obecnych podczas weryfikacji Skarżącego w dniu 24.04.2023 r., opierając się wyłącznie na twierdzeniach dwóch członków komisji dokonujących przedmiotowej weryfikacji,

b) Skarżący w trakcie dokonywania przez komisję konkursową weryfikacji w dniu 24.04.2023 r. nie posiadał urządzenia do biostymulacji laserowej nr seryjny JG075149 i paszportów techniczne do aparatów medycznych nr [...] i [...], mimo iż Skarżący przedłożył do Protestu i Odwołania dokumenty potwierdzające fakt posiadania niezbędnych urządzeń i paszportów technicznych, nadto komisja konkursowa stwierdziła, że Skarżący "w zamian" przedłożył bliżej nieokreślone urządzenia o "innych" (nieokreślonych) numerach seryjnych,

c) poinformowanie członków komisji konkursowej przez pracownika Skarżącego o dokonaniu wadliwej weryfikacji posiadanego przez Skarżącego sprzętu medycznego nastąpiło "co najmniej po godzinie" od podpisania protokołu z weryfikacji w dniu 24.04.2023 r., mimo te brak ku temu jakichkolwiek dowodów, a w protokole z weryfikacji nie wskazano godziny dokonania weryfikacji, nadto pracownicy Skarżącego niezwłocznie, tj. od razu po dokonaniu samodzielnej weryfikacji numerów seryjnych urządzeń, poinformowali członka komisji konkursowej o powstałej pomyłce,

d) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. przez sporządzenie przez Organ uzasadnienia decyzji, które nie zawiera wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności z uwagi na brak wskazania przyczyn dla których Organ odmówił mocy dowodowej dokumentom załączonym przez Skarżącego do Protestu i Odwołania.

Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości Zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego.

W obszernym uzasadnieniu Skarżąca rozwinęła i uzasadniał zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowania przez Skarżącą zasadności odrzucenia jej oferty. Źródła w bezzasadnym jej odrzuceniu Spółka upatruje m.in. w popełnionych przez przewodniczącego komisji konkursowej uchybieniach polegających na powołaniu zespołu nr 1 bez stosownej uchwały oraz w oparciu o przepisy nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 września 2018 r., a przede wszystkim braku zawiadomienia Skarżącej o planowanej weryfikacji.

W ocenie Organu odrzucenie oferty Skarżącej było uzasadnione, bowiem wbrew deklaracji, w miejscu oferowania świadczeń rehabilitacyjnych nie posiadała sprzętu medycznego lub wymaganych dokumentów do tych urządzeń, co zostało potwierdzone w toku weryfikacji. W ocenie Organu przewodniczący komisji konkursowej w żaden sposób nie uchybił przepisom oraz procedurom powoływania zespołu weryfikacyjnego. Nie naruszone zostały również prawa Spółki dotyczące informowania o weryfikacji oraz poczynionych ustaleniach.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga Spółki jest bezzasadna. W ocenie Sądu Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Prezesowi NFZ na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisach Działu VI Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcą - ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem. Umowa taka może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w dziale VI przedmiotowej ustawy. W myśl art. 134 tej ustawy Fundusz jest zobowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, zaś wszelkie wymagania, wyjaśnienia, informacje i dokumenty związane z danym postępowaniem są udostępniane świadczeniodawcom na takich samych zasadach. W świetle art. 139 ww. ustawy zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy o świadczeniach zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zamówienia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców. Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa w obecności oferentów, w myśl art. 142 ust. 2 ustawy o świadczeniach stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 pkt 2 tj. warunki wymagane od świadczeniodawców oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia. Art. 146 daje Prezesowi NFZ ustawowe upoważnienie do określenia przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteriów oceny ofert oraz warunków wymaganych od świadczeniodawców. Przed ich określeniem Prezes Funduszu zasięga opinii właściwych konsultantów krajowych. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach). W przypadku gdy oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu, wówczas komisja konkursowa, zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach odrzuca ofertę.

W myśl art. 152 ustawy o świadczeniach świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Natomiast w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy, do czasu jego zakończenia oferent może złożyć do komisji konkursowej umotywowany protest w terminie 7 dni od dnia dokonania zaskarżonej czynności.

Tryb odwoławczy został unormowany w art. 154 ust. 1, 3 i 4 ustawy o świadczeniach. Wynika z niego, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do Prezesa Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Decyzja Prezesa Funduszu jest ostateczna. Świadczeniodawcy przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego.

Uzupełnieniem przepisów ustawy o świadczeniach są przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. poz. 1858, dalej: "rozporządzenie w sprawie zawierania umów"). W § 6 ww. rozporządzenia została przewidziana kompetencja dla Prezesa NFZ albo dyrektora oddziału do powołania komisji konkursowej spośród pracowników centrali albo oddziału w licznie nieparzystej, nie mniejszej niż 3 członków i określenia jej właściwości rzeczowej. Odpowiedni Prezes Funduszu albo dyrektor oddziału, powołując komisję konkursową, wyznacza spośród jej członków m.in. przewodniczącego. Rozporządzenie w sprawie zawierania umów w § 7 określa kompetencje i zadania przewodniczącego, natomiast § 9 ww. rozporządzenia określa sposób działania komisji konkursowej. Z kolei § 17 rozporządzenia w sprawie zawierania umów określa uprawnienia komisji w toku postępowania konkursowego, w szczególności uprawnienia wobec oferentów. Komisja konkursowa może w szczególności przeprowadzić weryfikację oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta. Natomiast weryfikacja jest obligatoryjna wobec oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania lub z którymi rozwiązano uprzednią umowę w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie oferenta.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rozpoznanie odwołania wniesionego na podstawie art. 154 w związku z art. 152 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jest ograniczone wyłącznie do zbadania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy (oferenta), zaś w granicach tego postępowania nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II GSK 999/12, z dnia z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 625/12, z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 748/08). W orzecznictwie przyjmuje się również, że w postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, prowadzonego na podstawie ustawy o świadczeniach, jak i postępowania prowadzonego w związku z odwołaniami można wyodrębnić dwa etapy: cywilnoprawny i administracyjnoprawny. Na etapie cywilnoprawnym postępowanie prowadzone jest przez komisję konkursową i zmierza do wyłonienia najkorzystniejszej oferty. Postępowanie to jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej uregulowanych w kodeksie cywilnym (art. 66 i nast. oraz art. 72 § 1 k.c.), zaś rozstrzygnięcie komisji jest wyborem najkorzystniejszej oferty. Natomiast etap administracyjnoprawny rozpoczyna się z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt, II GSK 54/07, postanowienie NSA z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 37/07, postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 370/06). Postępowanie administracyjnoprawne ma na celu weryfikację rozstrzygnięcia (wyboru lub odrzucenia ofert) dokonanego przez komisję. A zatem Prezes NFZ w trakcie tego postępowania nie prowadzi ponownie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lecz rozpoznaje sprawę w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności. Tym samym Prezes NFZ nie ustala nowego stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia lecz bada, czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania i czy na skutek tego doszło do naruszenia interesu prawnego odwołującego się (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 995/09).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym zauważa, że zarządzeniem nr [...] Dyrektor [...]OW NFZ z dnia [...] marca 2023 r. ogłosił Postępowanie. Przedmiotowym zarządzeniem została powołana komisja konkursowa, dalej "Komisja" (k. 1 i 3 akt administracyjnych). W ogłoszeniu dyrektor [...]OW NFZ określił m.in. przedmiot, zakres czasowy umowy, maksymalną liczbę umów przewidzianych do zawarcia oraz charakterystykę przedsiębiorców, którzy mogą ubiegać się o zawarcie umowy ze wskazaniem wymogów jakie muszą spełnić (k. 4 akt administracyjnych).

Do konkursu wpłynęło 13 ofert, w tym oferta Skarżącego. Po analizie formalnej Komisja uznała, że oferta Skarżącej zawiera wszystkie dokumenty formalno-prawne określone szczegółowych warunkach postępowania. skutkiem powyższego było podjęcie przez Komisję na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. uchwały nr 1, której treścią był wniosek, na podstawie § 7 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia w sprawie zawierania umów, o powołanie spośród członków Komisji zespołów do przeprowadzenia weryfikacji oferentów. Z treści uchwały wynika, że podstawą wniosku o powołanie zespołów był § 17 ust. 4 ww. rozporządzenia. Wykonując dyspozycję uchwały nr 1 z 20 kwietnia 2023 r. przewodniczący Komisji powołał m.in. zespół nr 1, który weryfikował ofertę Skarżącej oraz określił jego zadanie, którym było przeprowadzenie weryfikacji oferentów. W formularzu ofertowym (k. 000011 akt administracyjnych) Skarżąca zawarła wykaz zasobów, w którym znajdował się zestaw do biostymulacji laserowej (nr seryjny JG075221) oraz dwa zestawy do elektroterapii z osprzętem nr 2003541502 i 2003547274. W ofercie Spółka wskazała osoby uprawnione do jej reprezentowania w stosunku do [...]OW NFZ, którym była M. B. oraz A. M.. Wskazany został również telefon kontaktowy (k. 000001 akt administracyjnych).

Przeprowadzona w dniu 24 kwietnia 2023 r. weryfikacja w miejscu planowanego świadczenia usług medycznych – T., ul. [...], wbrew oświadczeniu Strony wykazała, iż brak było zestawu do biostymulacji laserowej (nr seryjny JG075221) oraz paszportów technicznych wykazanego sprzętu (zestaw do elektroterapii z osprzętem nr seryjny 2003541502 i 2003547274). Ustalenia weryfikacji zostały ustalone w protokole weryfikacji oferenta z dnia 24 kwietnia 2023 r. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez przedstawiciela Spółki, tj. M. H. – pełnomocnika Spółki do udziału m.in. do reprezentowania Spółki w trakcie wizytacji Narodowego Funduszu Zdrowia.

Mając na względzie obowiązujące przepisy prawa, w szczelności przepisy ustawy o świadczeniach oraz orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd wskazuje, że w działaniu organów NFZ nie sposób doszukać się naruszenia przepisów rzutujących na wadliwość przeprowadzonego postępowania konkursowego, a następnie jego weryfikacji w toku procedury odwoławczej.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach w zw. z § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie zawierania umów jest niezasadny. Sąd zauważa, że wbrew stanowisku Skarżącej ani ustawa o świadczeniach, ani rozporządzenie w sprawie zawierania umów nie przewidują obowiązku zawiadamiania oferenta o terminie weryfikacji oraz jego zakresie. § 17 ww. rozporządzenie stanowi materialną podstawę przeprowadzenia weryfikacji, niemniej jednak nie nakazuje on organom o planowanej czynności zespołu powiadomić oferenta. Podstawy zawiadomienia oferenta próżno również doszukiwać się w treści w § 5 przedmiotowego rozporządzenia. Faktycznie przepis zawiera regulacje dotyczącą sposobu komunikowania się w toku postępowania konkursowego. Tym niemniej, skoro przepis § 17 rozporządzenia w sprawie zawierania umów nie zawiera wyraźnego wskazania dotyczącego obowiązku zawiadomienia oferenta o planowanej weryfikacji lub odpowiedniego stosowania § 5, zatem nie można się zgodzić się ze Skarżącą, iż taki obowiązek istnieje. Na marginesie Sąd zauważa, że przyznanie racji Spółce w tym zakresie, tj. obowiązku organów NFZ zawiadamiania o planowanej weryfikacji byłoby de facto zaprzeczeniem jej celu. Skoro składając ofertę Skarżąca zapewniła, iż w planowanym miejscu udzielania świadczeń medycznych zapewnia odpowiedni personel oraz posiada odpowiednią ilość sprzętu, to niezrozumiały jest zarzut nieprzygotowania się do weryfikacji złożonej przezeń oferty. Ewentualne zawiadomienie o dacie prowadzenia weryfikacji, co podkreślił Organ, miało na celu jedynie zapewnienie podczas tych czynności osób upoważnionych do reprezentowania oferenta oraz sprawnego przeprowadzenia tych czynności. Prezes NFZ wskazał jednocześnie, że w tym samym dniu (24 kwietnia 2023 r.) i w tym samym miejscu (T., ul. [...]) weryfikowanych było kilku oferentów, którzy wzięli udział w Postępowaniu, niemniej jednak żaden z nich nie został poinformowany o dokładnej godzinie weryfikacji.

Sąd zauważa, że art. 134 ustawy o świadczeniach dotyczy równego traktowania świadczeniodawców. Skarżąca podnosząc zarzut jego naruszenia nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających brak jego poszanowania ze strony Organu. Zgodnie bowiem z ust. 2 tegoż artykułu, wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Innymi słowy Skarżąca, oprócz twierdzeń w zakresie naruszenia przedmiotowej normy nie wykazała, że na etapie zawiadomienia o terminie weryfikacji Organ wobec innych oferentów stosował inne standardy, np. zawiadomił ich w trybie § 5 rozporządzenia w sprawie zawierania umów, podał godzinę weryfikacji lub szczegółowy jej zakres.

W związku z powyższym zarzut w tym zakresie uznać należy za bezzasadny.

Z podobnych względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zawierania umów. Przeprowadzenie weryfikacji na podstawie § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia ma jasno określony cel. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę intencja ustawodawcy wyrażona w tym przepisie jest jasna i ma na celu potwierdzenie oświadczenia zawartego w ofercie, będącej odpowiedzią na ogłoszenie o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy, iż oferent spełnia zadeklarowane warunki. Skoro zatem oferta ma potwierdzać pewien stan rzeczy odnoszący się do oferenta, to tym samym zadeklarowany stan rzeczy powinien być niezmienny od momentu złożenia ofert; w toku trwania postępowania konkursowego; aż do momentu zawarcia umowy. W rozpoznawanej sprawie w dniu weryfikacji członkowie zespołu nr 1, w obecności osób upoważnionych przez Stronę stwierdzili brak jednego urządzenia wykazanego w ofercie oraz brak dokumentów dotyczących dwóch innych urządzeń. Ustalenia weryfikacji zostały zawarte w protokole, który został podpisany bez zastrzeżeń przez przedstawiciela oferenta. Tym samym, uwzględniając charter czynności, jaką była weryfikacja oraz wagę protokołu, jako dokumentu potwierdzającego przez strony dokonane ustalenia, następcza zmiana protokołu po jego podpisaniu stanowiłoby wyraz naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców. W ustalonym stanie faktycznym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż brak urządzenia oraz brak dokumentacji dwóch innych urządzeń zadeklarowanych w ofercie był wynikiem oczywistej omyłki co do posiadanego sprzętu medycznego przez Skarżącą oraz działania pod wpływem błędu przez pracownika Skarżącej. Sąd zauważa, że z formularza ofertowego – V. wykaz zasobów wynika, że spółka w miejscu prowadzonej weryfikacji posiadała łącznie 7 pozycji zasobów, w tym telefon i dwa przenośne stoły do terapii. Zatem nieprzekonujący jest argument, że wśród pozostałych 5 zasobów przedstawiciele Spółki mieli problemy z odszukaniem tych właściwych.

Za nie trafny Sąd uznaje również zarzut naruszenia § 17 ust. 5 w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zawierania umów. W orzecznictwie przyjmuje się, że nowe miejsce udzielania świadczeń wykazywane w ofercie, które nie było dotychczas weryfikowane, podlega obowiązkowemu sprawdzeniu w zakresie potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie ze stanem faktycznym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II GSK 394/18). Ustęp 5 § 17 ww. rozporządzenia umożliwia prowadzenie weryfikacji wyłączenie u oferentów zakwalifikowanych do negocjacji i warunkowany jest prowadzeniem negocjacji. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zawierania umów do negocjacji zaprasza się oferentów zaproszonych do negocjacji. Przy czym warunkiem koniecznym udziału w negocjacjach jest spełnianie przez oferenta wymogów koniecznych do zawarcia i realizacji umowy.

Jak już wyżej zostało wskazane, wobec Skarżącego została zastosowana procedura weryfikacji na zasadzie § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji oferta Strony została odrzucona, na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. W związku z tym ustaleniem oferta Strony nie spełniała wymogów koniecznych do zawarcia i realizacji umowy.

Jako chybiony Sąd uznaje zarzut naruszenia § 7 ust. 5 i § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy. Skarżąca zarzuty w tym zakresie buduje w oparciu o przekonanie, iż powołanie się przez przewodniczącego Komisji na uchylone rozporządzenie bezskutecznym czyni podjęte na tej podstawie czynności, tj. powołania zespołu nr 1 i wydania upoważnienia do przeprowadzenia weryfikacji. Należy w tym miejscu wskazać, że tak w doktrynie jak i w orzecznictwie jednolicie podnosi się, że o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy w ogóle nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji (postanowienia). Natomiast decyzja (postanowienie), która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej (por. wyrok z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 675/07, wyrok z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 564/08, wyrok z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1952/08, wyrok z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1401/08, wyrok z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 876/09). W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji (postanowieniu). W tej sytuacji można mówić o uchybieniu formy aktu administracyjnego z racji naruszenia art. 210 czy też 217 Ordynacji podatkowej, ale nie można mówić o braku podstawy prawnej do wydania tego aktu stanowiącej podstawę do stwierdzenia jego nieważności (art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, wyd. 7; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa komentarz, wyd. z 2004 r.).

W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z takim przypadkiem.

Po za sporem jest, iż faktycznie w podstawie prawnej powołania zespołu nr 1 oraz upoważnienia dla członków zespołu do przeprowadzenia weryfikacji (k. 20 i 21 akt administracyjnych) wskazana została data uchylonego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 grudnia 2014 r. Nie może jednak z pola widzenia umknąć, iż tytuł uchylonego i obowiązującego rozporządzenia jest tożsamy, akt uchylony i obowiązujący dotyczą tej samej materii. Wreszcie w obu kwestionowanych dokumentach, mimo przywołania daty uchylonego aktu, w publikatorze wskazana została data i pozycja obowiązującego rozporządzenia. Tym samym, zaistniały błąd nie powinien być rozpatrywany inaczej, niż li tylko oczywista omyłka. Po wtóre podstawa prawna powołania zespołu numer 1 i wydania upoważnień członkom zespołu w dacie dokonania tych czynności faktycznie istniała. W związku z czym zaistniała omyłka w żadnej mierze nie może rzutować na legalność czynności dokonanych przez osobę upoważnioną oraz legalność ustaleń dokonanych w związku z wydaniem stosownych upoważnień.

Za niezasadne należy uznać również zarzuty naruszenia przez Organ § 7 ust. 4 pkt 5 w zw. z § 7 ust. 5; § 7 ust. 5; § 9 ust. 3 i 4 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 4; § 7 ust. 6 pkt 1 w zw. z § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zawierania umów. Wbrew stanowisku Skarżącej weryfikacja oraz powołanie zespołów i upoważnienie ich członków zostało poprzedzone uchwałą nr 1 Komisji z dnia 20 kwietnia 2023 r. Uchwała została podjęta jednogłośnie, przy obecności wszystkich (pięciu) członków Komisji. Na tej podstawie przewodniczący Komisji 20 kwietnia 2023 r. powołał zespół nr 1, wskazując jego zakres, tj. przeprowadzenie weryfikacji oferentów. Weryfikację z kolei mieli przeprowadzić dwaj członkowie tego zespołu, na podstawie upoważnienia z dnia 20 kwietnia 2023 r. Upoważnienie również określało jego zakres, tj. przeprowadzenie weryfikacji oferentów, w tym skarżącej. W związku z czym nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym argumentacja Skarżącej, iż przewodniczący Komisji powołał zespół nr 1 bez wyraźnego wniosku Komisji, a członkowie zespołu byli de facto członkami Komisji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przeczy całkowicie argumentacji Strony.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut, że zespół nr 1 nie miał określonych rzeczowo zadań. Z aktu powołania wynika, że jego celem było dokonanie weryfikacji. W ocenie Sądu określenie zadania zespołu w taki sposób było w zupełności wystarczające na tym etapie. Przypomnieć należy, że podstawą prawną jego powołania był przepis § 17 ust. 4 rozporządzenia w sprawie zawierania umów. Zatem przedmiotem weryfikacji Skarżącej było w szczególności potwierdzenie prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, przy pomocy którego wykonywana ma być umowa.

Sąd nie podziela natomiast prezentowanego w tym zakresie stanowiska Skarżacej, dodatkowo wspartego orzecznictwem sądów administracyjnych. Należy bowiem zauważyć, że przywołane przez Skarżącą wyroki wydane zostały w odmiennym stanie faktycznym, aniżeli rozpatrywany w niniejszej sprawie. Owa różnica stanu faktycznego polegała na tym, iż w sprawach osądzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przewodniczący komisji powołał zespół bez wniosku komisji i bez określenia jego kompetencji. Ponadto zespoły zostały powołane w celu prowadzenia negocjacji, m.in. w zakresie ceny oferowanych usług medycznych. W rozpatrywanej sprawie po pierwsze zespół został powołany na wyraźny wniosek Komisji wyrażony w uchwale nr 1 z dnia 20 kwietnia 2023 r., po wtóre weryfikacja dotyczyła potwierdzenia złożonej oferty ze stanem rzeczywistym w miejscu świadczenia usług medycznych.

Przewodniczący Komisji powołując w dniu 20 kwietnia 2023 r. zespół nr 1 faktycznie nie wskazał jego kierownika, a co powinien zrobić odczytując literalnie brzmienie § 7 ust. 5 rozporządzenia w sprawie zawierania umów. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, uchybienie w tym zakresie nie jest na tyle istotne, aby powodowało wadliwość powołania takiego zespołu i dokonane przez ten zespół ustalenia. Taki wniosek wydaje się całkowicie uzasadniony w kontekście brzmienia rozporządzenia w sprawie zawierania umów. Sąd wskazuje, iż w całym rozporządzeniu "kierownik zespołu" jest wskazany tylko jeden raz, właśnie w § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia w sprawie zawierania umów z funkcją kierownika zespołu nie łączą jakichkolwiek szczególnych i samodzielnych uprawnień mających wpływ na przeprowadzoną weryfikację. Sąd zauważa, że w toku tych weryfikacji kierownik zespołu nie jest uprawniony do podejmowania szczególnych czynności, np. w imieniu Komisji lub jej przewodniczącego. Kierownik zespołu w toku weryfikacji nie rozstrzyga żadnych kwestii, które wyłoniły się w toku prowadzonych czynności. W ocenie Sądu zadania kierownika zespołu należy oceniać przez pryzmat zadań zespołu, w szczególności przez § 17 ust. 2, a więc weryfikację treści oferty ze stanem rzeczywistym zastanym w miejscu świadczenia usług.

W związku z powyższym niewskazanie kierownika zespołu nr 1 nie spowodowało wadliwości pracy zespołu. Natomiast podpisanie protokołu z weryfikacji przez dwóch członków zespołu potwierdza dobitnie, iż weryfikacja została przeprowadzona przez zespół.

Sąd uznał również, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia przez Organ, w trybie art. 154 ustawy o świadczeniach, czy odrzucenie oferty Strony Postępowania było zgodne z przepisami prawa. Zdaniem Sądu, Prezes NFZ działał w sprawie zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a w treści podjętych rozstrzygnięć dostatecznie wyjaśnił, dlaczego nie dopatrzył się w działaniu Komisji naruszenia obowiązujących zasad. Zdaniem Sądu, w świetle dokonanych ustaleń nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 78 § w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Sąd zauważa, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełniania lub dopuszczania kolejnych dowodów. Dokonana weryfikacja w niebudzący wątpliwości sposób potwierdziła, iż w miejscu planowanego świadczenia usług medycznych, po uzyskaniu kontraktu z NFZ, Skarżąca nie posiadała deklarowanego urządzenia lub dokumentów do innych urządzeń. Dokonane ustalenie zaprzeczyło deklaracji Strony o nieprzenoszeniu urządzeń medycznych pomiędzy różnymi placówkami świadczenia takich usług. W związku z tym ustalenia dokonane przez Komisję były wystarczające do podjęcia decyzji w sprawie. Tym samym wnioski dowodowe Skarżącej nie mogły zmienić poczynionych w toku weryfikacji ustaleń. Organ odniósł się również do przywołanych przez Skarżącą argumentów i zarzutów oraz wyjaśnił szczegółowo wszystkie aspekty oceny w przedmiocie zgodności postępowania konkursowego z przepisami prawa. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja, w ocenie Sądu, zasługuje na akceptację. Wydana w sprawie decyzja spełnia wymogi art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Wbrew stanowisku Skarżącej Prezes NFZ podał faktyczne i prawne motywy rozstrzygnięcia oraz dowody, na podstawie których dokonał rozstrzygnięcia, a także do wniosków dowodowych Strony.

Sąd uznając niezasadność wszystkich podniesionych zarzutów oraz nie stwierdziwszy z urzędu wystąpienia innych okoliczności uzasadniających uchylenie Zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.

Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).