Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1258/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 211 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 212 ust. 3 pkt 1 i ust.4, art. 214 ust. 1 pkt 1, art. 219 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Marzenna Linska- Wawrzon Protokolant: asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2434/22 w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 4 października 2022 r. nr DL.WIPO.410.1174.2018/EK/I w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2434/22, oddalił skargę L. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 4 października 2022 r. nr DLWIPO.410.1174.2018/EK/l przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca – L. T. (dalej: strona, skarżąca, strona skarżąca) w dniu 17 listopada 2017 r. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego (dalej: Wojewoda, organ I instancji) o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, uzasadniając go wykonywaniem pracy w Polsce.

Następnie, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 21 czerwca 2018 r. odmówił skarżącej udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Wojewoda stwierdził, że skarżąca nie udokumentowała posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce.

Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia 21 czerwca 2018 r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ odwoławczy) decyzją z 4 października 2022 r. nr DLWIPO.410.1174.2018/EK/l utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia 21 czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że przedmiotowa sprawa została wszczęta przed dniem 12 lutego 2018 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107). Zgodnie z art. 12 powyższej ustawy, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z 2 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach) oraz przepis art. 88j zmienionej w art. 4 (tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, ze zm.) stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Następnie organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 211 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 212 ust. 3 pkt 1 i ust. 4, art. 214 ust. 1 pkt 1, art. 219 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2023 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.), podał, że dokonał ponownej analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca wykazała spełnienie wymogu co najmniej 5-cio letniego, legalnego pobytu na terytorium Polski, bezpośrednio poprzedzającego złożenie wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Dalej organ był zobowiązany do badania, czy strona wykazała posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu, w wysokości określonej przez art. 114 ust. 2 o cudzoziemcach, w okresie co najmniej 3 lat poprzedzających datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

W rozpatrywanej sprawie początek okresu, o którym mowa w art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przypadał na dzień 17 listopada 2014 r. Skarżąca zadeklarowała w oświadczeniach z dnia 17 listopada 2017 r. oraz z dnia 16 maja 2022 r., że nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Jednocześnie w części A15 wniosku skarżąca oświadczyła, że jest mężatką. Pismem z 14 czerwca 2022 r. organ odwoławczy zwrócił się do pełnomocnika strony o wyjaśnienia dotyczące pobytu męża skarżącej na terytorium RP. W dniu 1 lipca 2022 r., w odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik strony nie udzielił żadnych wyjaśnień; poinformował jedynie, że cudzoziemka rozwiodła się w 2019 r. W odpowiedzi na kolejne wezwanie organu odwoławczego z 1 lipca 2022 r. nadesłano kopię, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, wyroku rozwodowego skarżącej z 4 czerwca 2019 r. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że do dnia uzyskania rozwodu, tj. 4 czerwca 2019 r., skarżącą obowiązywała ustawowa wspólność majątkowa małżeńska i dochody w niniejszym postępowaniu zostały zbadane przy uwzględnieniu dwóch osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Źródłem dochodu cudzoziemki w czasie pobytu na terytorium Polski w badanym okresie była praca zarobkowa. Z załączonych do akt sprawy zeznań o wysokości osiągniętego dochodu PIT-37 za lata 2014, 2015, 2016 i 2017 wynika, że dochody skarżącej w okresie 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożony wniosek, tj. od 17 listopada 2014 r. do 17 listopada 2017 r. kształtowały się następująco: 1) w roku 2014 dochód miesięczny na osobę w rodzinie wyniósł 608,14 zł, zatem skarżąca spełniła kryterium dochodowe; 2) w roku 2015 dochód miesięczny na osobę w rodzinie wyniósł 517,47 zł, wobec tego skarżąca spełniła kryterium dochodowe; 3) w roku 2016 dochód miesięczny na osobę w rodzinie wyniósł 422,09 zł, zatem skarżąca nie spełniła kryterium dochodowego; 4) w roku 2017 dochód miesięczny na osobę w rodzinie wyniósł 415,59 zł, wobec tego skarżąca nie spełniła kryterium dochodowego.

W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie spełniania przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Nie wykazała bowiem, aby w całym okresie 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku jej dochód spełniał wymóg określony w art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, mającym zastosowanie w sprawie na podstawie art. 211 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że wobec skarżącej ziściła się obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE zawarta w art. 214 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 211 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wobec powyższego organ odwoławczy odstąpił od ustalania, czy w okresie późniejszym, a także obecnie dochód strony, spełniał wymóg określony w art. 114 ust. 2 ww. ustawy, gdyż powyższe czynności dowodowe pozostawałyby bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia wniosku.

Organ odwoławczy nie stwierdził, aby organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego czy proceduralnego; ponadto uznał, że materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym. Organ II instancji ocenił, że brak było tym samym podstaw do zmiany decyzji organu I instancji i udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP.

Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:

1) przepisów postępowania, tj.: art. 80 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) przez błędne uznanie, że skarżąca miała na swoim utrzymaniu męża w latach poprzedzających złożenie wniosku, i w konsekwencji nie spełniła kryterium dochodowego wymaganego prawem; podczas gdy małżeństwo skarżącej zostało zakończone rozwodem w 2019 r., a przed orzeczeniem rozwodu mąż cudzoziemki przebywał i utrzymywał się sam w Wietnamie;

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 214 ust. 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, przez błędne zastosowanie, w sytuacji w której skarżąca spełniła wszelkie wymogi do udzielenia jej przedmiotowego zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opisanym na wstępie wyrokiem, uznał, że skarga nie jest zasadna.

Sąd pierwszej instancji podał, że z załączonych do akt sprawy zeznań skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu PIT-37 za lata 2014, 2015, 2016 i 2017 wynika, że dochody skarżącej w okresie 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, tj. od 17 listopada 2014 r. do 17 listopada 2017 r., kształtowały się następująco:

1) w roku 2014 dochód miesięczny na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 608,14 zł, zatem cudzoziemka spełniła kryterium dochodowe; 2) w roku 2015 dochód miesięczny na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 517,47 zł, wobec tego skarżąca spełniła kryterium dochodowe; 3) w roku 2016 dochód miesięczny na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 422,09 zł, zatem skarżąca nie spełniła kryterium dochodowego, 4) w roku 2017 dochód miesięczny na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 415,59 zł, wobec tego cudzoziemka nie spełniła kryterium dochodowego.

Oznacza to, że skarżąca w 2016 i 2017 roku nie posiadała stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium RP. Dochód skarżącej kształtował się poniżej kwoty wskazanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058). Z przepisów ww. rozporządzenia wynika bowiem, że kryterium dochodowe w okresie od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r. na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 634 zł, natomiast na osobę w rodzinie wynosiło 514 zł.

W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe zostało prawidłowo ocenione przez organ odwoławczy, jako niespełnienie przez skarżącą wymogu posiadania dochodu, o którym mowa w art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, tym samym niespełnienie jednego z obligatoryjnych warunków ubiegania się o taką zgodę, co w konsekwencji musiało doprowadzić do odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego na podstawie art. 214 ust. 1 ww. ustawy. Dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w powyższym zakresie przez organ, pozostawałoby bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, wobec ustalenia, że dochód skarżącej w badanym okresie kształtował się poniżej wysokości określonej w art. 114 ust. 2 ww. ustawy.

Zatem wobec niewykazania przez skarżącą posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, w wysokości określonej przez art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, i w okresie co najmniej 3 lat poprzedzających datę złożenia wniosku, organ odwoławczy zobligowany był przepisem art. 214 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy do utrzymania w mocy decyzji Wojewody odmawiającej udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w Polsce.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca powinna podać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności, na które powołuje się. Skarżąca w toku postępowania, w tym również w postępowaniu odwoławczym, ostatni raz w piśmie z 16 maja 2022 r. oświadczyła, że nie ma nikogo na utrzymaniu. Tymczasem organ odwoławczy zauważył, że skarżąca we wniosku, w części A w pkt 15 dot. stanu cywilnego, oświadczyła, że jest mężatką. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 1 lipca 2022 r. poinformował, że skarżąca rozwiodła się w 2019 r., w związku z tym załączył korektę wniosku. Próba dokonania zmiany danych wniosku, podjęta przez pełnomocnika skarżącej w 2022 r., nie mogła doprowadzić do odmiennej oceny, bowiem wykazana przez skarżącą zmiana stanu cywilnego nastąpiła dopiero w 2019 r., a więc nie dotyczyła okresu 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o status rezydenta długoterminowego. Natomiast źródłem informacji o nieprzebywaniu na terytorium Polski ówczesnego męża skarżącej była dopiero skarga. Oznacza to bezzasadność zarzutu skargi wskazującego na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że skarżąca miała na swoim utrzymaniu męża w latach poprzedzających złożenie wniosku i w konsekwencji niespełnienia kryterium dochodowego, podczas gdy małżeństwo skarżącej zostało zakończone rozwodem w 2019 r., a przed orzeczeniem rozwodu mąż skarżącej przebywał i utrzymywał się sam w Wietnamie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając wskazany wyrok w całości i zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji wskazania w uzasadnieniu wyroku argumentów, którymi kierował się Sąd oddalając skargę oraz zaniechanie wyjaśnienia przyczyn, z powodu których nie podzielił zarzutów skarżącej, co doprowadziło w konsekwencji do uniemożliwienia kontroli orzeczenia wydanego przez Sąd pierwszej instancji;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy istniały podstawy do stwierdzenia naruszenia przez organy obu instancji art. 80 i art. 8 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy powinna doprowadzić do uznania, że skarżąca nie posiada żadnego członka rodziny na utrzymaniu, a tym samym spełniła wszystkie przesłanki uprawniające do uzyskania statusu rezydenta długoterminowego UE;

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, skutkujące uznaniem, że skarżąca posiada na utrzymaniu męża, podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania wynikało wprost, że skarżąca pozostawała w separacji faktycznej oraz nie posiadała nikogo na utrzymaniu, bowiem jej mąż nie pozostawał ze skarżącą już w związku oraz mieszkał i utrzymywał się sam w Wietnamie, a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżąca nie spełnia wszystkich przesłanek uprawniających ją do uzyskania statusu rezydenta długoterminowego UE;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 214 ust. 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, przez błędne zastosowanie w sytuacji, w której skarżąca spełniła wszelkie wymogi do udzielenia jej przedmiotowego zezwolenia.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną, należało uznać, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, co wskazywałoby na konieczność oceny w pierwszej kolejności zasadności pierwszych ze wskazanych wyżej naruszeń.

Najdalej idący zarzut dotyczy naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie wskazał w zaskarżonym wyroku argumentów, którymi kierował się oddalając skargę oraz zaniechał wyjaśnienia przyczyn, z powodu których nie podzielił zarzutów skarżącej, co, zdaniem skarżącej, uniemożliwiło kontrolę wydanego przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia. Odnosząc się do powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09; CBOSA).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że: "Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu. Nawet sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a." (zob. wyrok NSA z 26 października 2023 r., III OSK 2943/21, LEX nr 3634433).

Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyroki NSA: z 23 listopada 2022 r., II OSK 3514/19 oraz wyrok z 20 grudnia 2022 r., II OSK 2315/21; CBOSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada takich wad, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Zawiera ono wszystkie niezbędne elementy określone w ww. przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a. Oceniając uzasadnienie zaskarżonego wyroku w jego całokształcie, należało uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżone orzeczenie i pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia.

Analiza pozostałych zarzutów prowadzi do wniosku, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy prawidłowo Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów administracji wskazujące, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej wykładnia art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach została dokonana prawidłowo, a analiza dokumentów i innych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy przekonuje Naczelny Sąd Administracyjny, że ich ocena pozwalała na przyjęcie, że skarżąca nie spełniała przesłanki posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania wymienionej w art. 211 ust. 1 pkt 1 i art. 114 ust. 2 powyższej ustawy, co uzasadniało zastosowanie art. 214 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Podkreślić należy, że ścisłe kryteria wysokości dochodu, jakim musi się legitymować cudzoziemiec wnioskujący o udzielanie zezwolenia, określa art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Co do zasady zatem dochód ten, powinien być wyższy niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu (art. 114 ust. 2 powyższej ustawy). Niekwestionowane są ustalenia organów obu instancji, że ww. kryterium dochodowe:

1) w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2015 r. na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 542 zł, a na osobę w rodzinie 456 zł (według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823);

2) w okresie od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r. na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 634 zł, natomiast na osobę w rodzinie 514 zł (według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058).

W tym miejscu należy podkreślić, że art. 211 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, wskazywał, że wymóg stałego i regularnego dochodu, w wysokości co najmniej określonej w art. 114 ust. 2 ustawy, będzie spełniony wówczas, gdy wymogi te były spełnione w okresie 3 lat od daty złożenia wniosku. Wykładnia omawianych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że warunek uzyskiwania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu cudzoziemca, jest spełniony tylko wtedy, gdy cudzoziemiec może się wylegitymować faktycznym uzyskiwaniem takiego dochodu w wysokości wynikającej z art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Taki warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony przez skarżącą kasacyjnie. Wysokość jej dochodów w okresie od 17 listopada 2014 r. do 17 listopada 2017 r. została szczegółowo wyliczona przez organy administracji oraz przyjęta przez Sąd pierwszej instancji za własne. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej ocenie dokonanej przez Sąd wojewódzki w tym zakresie nie można zarzucić nieprawidłowości, bowiem była wnikliwa i rzetelna. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że z załączonych do akt sprawy zeznań skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu PIT-37 za lata 2014, 2015, 2016 i 2017 wynika, że w latach 2014 i 2015 skarżąca spełniła kryterium dochodowe. Natomiast w latach 2016 i 2017 skarżąca nie spełniła kryterium dochodowego (w 2016 r. dochód miesięczny na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 422,09 zł, natomiast w roku 2017 wyniósł 415,59 zł). Dochód skarżącej w latach 2016 i 2017 kształtował się poniżej kwoty wskazanej w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Z przepisów rozporządzenia wynika bowiem, że kryterium dochodowe w okresie od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r. na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 634 zł, natomiast na osobę w rodzinie - 514 zł. Wysokość dochodów skarżącej oraz ich źródła w badanym okresie zostały szczegółowo, rzetelnie i wnikliwie wyliczone przez organ, zatem Sąd pierwszej instancji miał podstawy przyjąć je za prawidłowe.

Nie można zgodzić się ze skarżącą, że Sąd pierwszej instancji, analizując wysokość dochodów, powinien przyjąć, że skarżąca jest osobą samotnie gospodarującą. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyroku rozwodowego wynika bowiem, że skarżąca rozwiodła się 4 czerwca 2019 r. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że do dnia uzyskania rozwodu skarżącą obowiązywała ustawowa wspólność majątkowa małżeńska i dochody w niniejszym postępowaniu należało zbadać przy uwzględnieniu dwóch osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżąca dopiero w skardze do Sądu wskazała, że jej ówczesny mąż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i nie przebywa na terytorium Polski. W tym miejscu należy również zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, że skarżąca jest osobą samotnie gospodarującą to osiągane przez nią dochody w latach 2016 i 2017 (w wysokości odpowiednio 422,09 zł i 415,59 zł) kształtowały się tym bardziej poniżej kwoty wskazanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. (kryterium dochodowe w tym okresie na osobę samotnie gospodarującą wynosiło 634 zł). Zatem skarżąca w latach 2016 i 2017 nie spełniła kryterium dochodowego zarówno przy wyliczeniu dochodu miesięcznego na osobę w dwuosobowej rodzinie, jak i dochodu osoby samotnie gospodarującej.

W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 214 ust. 1 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ Sąd pierwszej instancji i organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżąca nie spełniała przesłanki posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania, co uzasadniało odmowę udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Chybione są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnej upatruje w nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, a przede wszystkim w błędnym uznaniu, że skarżąca posiada na utrzymaniu męża. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy w pierwszej kolejności wskazać, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organy dokonały właściwej wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie i zasadnie zastosowały je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wyjaśnić należy, że na gruncie przepisów postępowania administracyjnego każdy dowód powinien zostać rozpatrzony nie tylko osobno, ale także w powiązaniu z innymi dowodami. Zaniechanie przedstawienia przez stronę dowodów, pomimo wezwania przez organ odwoławczy pełnomocnika skarżącej do podania danych męża skarżącej (imienia i nazwiska, daty urodzenia) oraz udzielenia informacji czy przebywał na terytorium RP, wyłącza możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Realizując zasadę prawdy obiektywnej organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału, ale cudzoziemka nie jest przez to zwolniona od rzetelnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu – czy ówczesny mąż skarżącej przebywał czy przebywa na terenie Polski i jaki jest jego status pobytu - może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że brak informacji w tym przedmiocie pochodzących bezpośrednio od skarżącej, przy zgodności ze stanem faktycznym oświadczenia skarżącej co do bycia mężatką, uprawniał do przyjęcia omówionego wyżej ustalenia, opartego na danych podanych przez skarżącą we wniosku. Zauważyć również należy, że skarżąca kasacyjnie dopiero w skardze do Sądu podała informację o nieprzebywaniu ówczesnego męża na terytorium Polski i wyjaśniła, że jej mąż przebywał i utrzymywał się sam w Wietnamie. Jednak to oświadczenie skarżącej również nie zostało poparte żadnymi dowodami.

Z tych wszystkich względów należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw, co oznaczało, że skargę kasacyjną należało oddalić.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.