Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 632/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 lutego 2017 r., nr XLVI.572.2017 w sprawie zmiany uchwały w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania stwierdza nieważność § 1 pkt 1 lit. b zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Dnia 28 lutego 2017 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr XLVI.572.2017 zmieniającą uchwałę tego samego organu z 29 marca 2011 r. nr VIII.80.2011 w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania. Jako podstawę prawną aktu wskazano art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm. - w skrócie: "u.s.g.", art. 13b ust. 3 i 4 oraz art. 13f ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm. - w skrócie: "u.d.p.").

Zgodnie z § 1 pkt 1 uchwały z 28 lutego 2017 r. § 2 pkt 9 uchwały z 29 marca 2011 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania otrzymał brzmienie:

"9) abonament - umieszczany w pojeździe zgodnie z § 8 ust. 1 dokument potwierdzający wniesienie opłaty za parkowanie w strefie w okresie tygodnia, miesiąca, trzech miesięcy (abonament tygodniowy, miesięczny, trzymiesięczny), upoważniający okaziciela tego dokumentu do nieograniczonego parkowania pojazdu samochodowego na dowolnym miejscu wyznaczonym do parkowania;",

b) kropkę po pkt 15 zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu:

"16) karta pojazdu elektrycznego - dokument:

a) wydawany mieszkańcom Miasta lub pracownikom firm, których siedziba lub oddział znajduje się w [...], którzy są użytkownikami pojazdów samochodowych z elektrycznym układem napędowym lub hybrydowym elektrycznym układem napędowym o emisji CO2 poniżej 100 g/km lub napędem wodorowym,

b) wydawany na okres jednego roku, na pisemny wniosek mieszkańca Miasta lub pracownika firmy, której siedziba lub oddział znajduje się w [...], dla każdego pojazdu określonego w lit. a na podstawie wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, świadectwa homologacji lub świadectwa zgodności WE oraz na podstawie tytułu prawnego do pojazdu,

c) zawierający numer seryjny i nr rejestracyjny pojazdu samochodowego,

d) uprawniający do parkowania pojazdu samochodowego określonego w tej karcie na terenie strefy płatnego parkowania Miasta."

Zgodnie zaś z § 1 pkt 2 uchwały w uchwale nowelizowanej po § 6 dodano § 6a w brzmieniu: "wprowadza się roczną opłatę zryczałtowaną w wysokości 1,00 zł dla parkujących posiadających kartę pojazdu elektrycznego.

Zgodnie z § 3 uchwały, wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Uchwałę ogłoszono w Dz. Urz. Woj. z 28 lutego 2017 r. pod poz. 539.

Pismem z [...] czerwca 2017 r. Prokurator Okręgowy wniósł skargę na powyższą uchwałę. Zarzucił w niej istotne naruszenie prawa polegające na przekroczeniu upoważnienia ustawowego określonego w przepisach art. 13b ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 13b ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.p. oraz art. 32 Konstytucji RP w części dotyczącej § 1 pkt 1 lit. b/ ppkt a/ i b/ wprowadzającego zmianę w § 2 uchwały nr VIII.80.2011 Rady Miasta z 29 marca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania poprzez ograniczenie możliwości ustawowego obniżenia daniny publicznej poprzez wniesienie rocznej opłaty zryczałtowanej i wykupienia identyfikatora karty pojazdu elektrycznego za parkowanie do podmiotów spełniających określone warunki w zakresie wskazanego miejsca zamieszkania lub pracy, naruszając konstytucyjne zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej.

W związku z tak sformułowanym zarzutem Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 1 pkt 1 lit. b/ ppkt a/ i b/.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż jakkolwiek w art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. przewidziano możliwość wprowadzenia preferencyjnych opłat abonamentowych i opłat zryczałtowanych za parkowanie, to jednak nie oznacza to dowolności w kształtowaniu systemu opłat. Zdaniem Prokuratora organ stanowiący jest związany dyspozycją art. 13b ust. 2 u.d.p. tj. wytycznymi wyznaczania strefy płatnego parkowania i celem jaki powinien być realizowany poprzez obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w określonej strefie.

Prokurator zgodził się z dopuszczalnością wprowadzenia preferencji dla osób korzystających z samochodów o napędzie ekologicznym, tym niemniej uznał, iż ograniczenie osób uprawnionych do korzystania z preferencji wyłącznie do mieszkańców oraz pracowników firm które posiadają w [...] siedzibę lub oddział nie mieści się w celu jakim była promocja używania pojazdów elektrycznych i hybrydowych oraz narusza zasady konstytucyjne równości i sprawiedliwości społecznej.

Pismem z [...] lipca 2017 r. Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi.

Motywując takie stanowisko podniósł, iż zaskarżona uchwała przeszła pozytywnie weryfikację organu nadzoru - Wojewody, który nie wszczął postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trybie art. 90 u.s.g. Argumentował również, iż Rada Miasta wprowadzając pojęcie karty pojazdu elektrycznego nie przekroczyła upoważnienia ustawowego. Zdaniem prezydenta przepisy u.d.p. nie dają podstaw do przyjęcia, iż organ stanowiący nie był upoważniony do uzależnienia możliwości wydania tej karty od zamieszkiwania w mieście lub posiadania siedziby, bądź oddziału firmy w [...]. Uchwała nie łamie zasady równości, ponieważ nie różnicuje w prawach mieszkańców miasta i pracowników firm, których siedziby lub oddziały znajdują się w [...]. Kwestionowana regulacja traktuje jednakowo wszystkich mieszkańców oraz pracowników firm mających siedzibę w [...]. Zdaniem prezydenta żadne zasady sprawiedliwości społecznej czy też równości nie dają podstawy do przyjęcia tezy, że ulgi i odstępstwa przewidziane w art. 13b u.d.p. mają dotyczyć wszystkich, nie zaś tylko tych użytkowników dróg publicznych, wobec których władze samorządowe (komunalne) ze szczególnych względów pragną zastosować stosowne ulgi. Prezydent wskazał jednocześnie, iż celem wprowadzenia preferencyjnych zasad ponoszenia opłat była poprawa ochrony środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Przepis art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poddaje tak określonej kognicji sądów administracyjnych między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei art. 91 ust. 1 u.s.g. przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Analiza całości przepisu art. 91 u.s.g., w szczególności treść ust. 4, stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, prowadzi przy tym do wniosku, że stwierdzenie nieważności uzasadnione jest wystąpieniem istotnego naruszenia prawa. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 (art. 91 ust. 1 zd. 2 u.s.g.). W myśl art. 93 u.s.g., po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Natomiast w tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Takie uprawnienie w stosunku do uchwały organu gminy przysługuje również prokuratorowi, a to na mocy przepisu art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. , poz. 177 ze zm.), przewidującego, że jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego jest niezgodna z prawem prokurator - oprócz możliwości zwrócenia się o zmianę lub uchylenie wadliwej uchwały - może także wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego. Z uprawnieniem tym korelują przepisy art. 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 oraz art. 53 § 3 p.p.s.a. W szczególności, stosownie do art. 53 § 3 zd. 2 p.p.s.a. prokurator nie jest związany terminem zaskarżenia przewidzianym w art. 53 § 1-3 p.p.s.a. w sytuacji skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto Prokurator nie jest obowiązany skierować przed złożeniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania.

W pierwszej kolejności odnieść się należało do argumentu Prezydenta, który twierdzenie o niezasadności skargi wywodził również z faktu, iż zaskarżona uchwała objęta kontrolą sprawowaną przez organ nadzoru - Wojewodę, który w wyniku tej kontroli nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały. Takie stanowisko jest błędne, ponieważ brak rozstrzygnięcia nadzorczego nie tamuje kontroli sądowej aktu prawa miejscowego. Nadzór sprawowany przez wojewodę jest bowiem odrębnym od kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny trybem weryfikacji prawidłowości uchwał samorządowych, z których pierwszy nie wyklucza ani nie zastępuje drugiego (zob. wyr. WSA w Poznaniu z 21 czerwca 2017 r. IV SA/Po 147/17 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie: "CBOSA"). W szczególności okoliczność poddania zaskarżonej uchwały kontroli organu nadzoru nie stwarza stanu res iudicata w stosunku do tych uregulowań uchwały, co do których wojewoda nie stwierdził prawomocnie nieważności (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 30 kwietnia 2009 r., II SA/Sz 994/08, CBOSA). Powstrzymanie się od wydania rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w odniesieniu do danego aktu nie tworzy domniemania prawidłowości tego aktu i nie jest równoznaczne z wiążącym ustaleniem, że akt ten jest zgodny z prawem (por. P. Chmielnicki [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, [red. P. Chmielnicki], Warszawa 2013, wyd. elektr. LEX uw. 4 do art. 92).

Przechodząc już do rzeczowej oceny legalności zaskarżonej uchwały, należy stwierdzić, iż jest ona aktem prawa miejscowego wydanym na podstawie art. 13b ust. 3 i 4 u.d.p. Taki jej charakter powoduje, iż uchwała taka podlega kontroli sądowoadministracyjnej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a).

W ramach tej oceny zgodzić się należy z Prokuratorem, iż zaskarżona uchwała naruszała prawo, a ranga tych naruszeń uprawniała uznanie, iż były one istotne.

Przyznać jednak należy rację Prokuratorowi, iż Miasto miało prawo wprowadzić szczególne zasady ponoszenia opłat dla użytkowników samochodów o napędzie elektrycznym bądź spalinowym niskoemisyjnym. Tym niemniej argumentację uzasadnienia skargi w tej kwestii cechowała pewna sprzeczność. Prokurator bowiem z jednej strony stawiał tezę, iż wprowadzając opłaty abonamentowe i obniżone na podstawie art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. organ stanowiący gminy musi uwzględniać wytyczne i cele wprowadzenia strefy płatnego parkowania jakie wynikają z art. 13b ust. 2 u.d.p. Zgodnie z zaś tym przepisem "strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Z drugiej zaś strony prokurator dopuszczał możliwość wprowadzenia preferencji na podstawie art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. dla użytkowników samochodów o napędzie elektrycznym, hybrydowym, niskoemisyjnym i wodorowym przez wzgląd na ekologię. Cel taki jednak nie wynika z art. 13b ust. 2 tej ustawy.

Powyższa niespójność argumentacyjna nie podważała jednak zasadności ostatecznego stanowiska Prokuratora, iż gmina miała prawo do wprowadzania zapisów promujących użytkowników pojazdów o napędzie przyjaznym dla środowiska naturalnego oraz, że podstawą prawną z której wynika kompetencja prawodawcza do takiego kształtowania systemu opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania jest właśnie art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem rada gminy może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi. Przepis ten daje organom gminy swobodę w określaniu kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania z preferencyjnych lub zerowych stawek opłat za parkowanie przy zastrzeżeniu oczywiście wprowadzenia takich stawek w sposób nienaruszający prawa, w tym konstytucyjnych zasad równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Nie można uznać, by wprowadzenie tych stawek musiało służyć wyłącznie realizacji celu istnienia strefy płatnego parkowania jakim jest ograniczenie dostępności obszaru objętego strefą dla pojazdów samochodowych, czy też preferencji dla komunikacji zbiorowej. Zdaniem Sądu dopuszczalne jest różnicowanie stawek z uwzględnieniem innych celów, w szczególności znajdujących oparcie w przepisach Konstytucji RP, a takie umocowanie prawne mają właśnie obowiązki władz publicznych w zakresie zapewniania ochrony środowiska. Już w art. 5 Konstytucji RP mowa jest, iż Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, natomiast art. 31 ustawy zasadniczej dopuszcza ustawowe ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw m. in. przez wzgląd na ochronę środowiska, zaś art. 74 ust. 2 Konstytucji RP wprost wskazuje, że ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.

Z tych względów, w ocenie Sądu, wprowadzenie w uchwale dotyczącej parkowania w strefie płatnego parkowania, opłat promujących użytkowników pojazdów nieszkodliwych dla środowiska naturalnego zasługiwało na pełną aprobatę.

Jak wynika z uzasadnienia projektu uchwały oraz z uzasadnienia odpowiedzi na skargę, wzgląd na ekologię był jedynym celem wprowadzenia kwestionowanej przez Prokuratora regulacji. Zgodzić się jednak należy ze Skarżącym, iż z takim uzasadnieniem normatywnym nowelizacji nie harmonizowało ograniczenie kręgu użytkowników dróg uprawnionych do skorzystania z preferencyjnego abonamentu. Z przepisów uchwały nowelizującej wynika bowiem, że o uzyskanie karty pojazdu elektrycznego mogą ubiegać się tylko mieszkańcy miasta oraz pracownicy "firm" mających w [...] siedzibę bądź oddział. Skoro celem prawodawcy lokalnego było wprowadzenie preferencji dla pojazdów "ekologicznych" to należy uznać, że cechą wyróżniającą, (istotną, relewantną) której posiadanie przez określonych użytkowników dróg stanowi prawne kryterium uprawniające do uzyskania uprawnienia do niższych stawek abonamentu za parkowanie w strefie płatnego parkowania na terenie [...] jest używanie samochodu o napędzie ekologicznym. W świetle takiego uzasadnienia normatywnego, brak było podstaw do ograniczenia uprawnienia wyłącznie do określonych w uchwale mieszkańców miasta i pracowników "firm" mających w nim siedzibę lub oddział.

Takie wyróżnienie narusza konstytucyjną zasadę równości (równego traktowania) wynikającą z art. 32 Konstytucji RP.

W orzecznictwie TK przyjmuje, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa w ujęciu najszerszym polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo (orzeczenie TK z dnia 13 września 1990 r., sygn. U. 4/90, OTK 1990, poz. 10). Przyjmuje się też, że zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym (np. wyrok TK z dnia 9 marca 1988 r., sygn. U. 7/87, OTK 1988, poz. 1), ale pod warunkiem, że adresaci normy prawnej charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami. W wyroku TK z dnia 26 kwietnia 1995 r., sygn. K. 11/94 (OTK 1995, nr 1, poz. 12), stwierdzono, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są (wyr. NSA z 26 października 2016 r., II GSK 1405/16, CBOSA).

Z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów i sytuacji podobnych (identycznych), a z drugiej strony, założenie różnego traktowania podmiotów i sytuacji, które nie mają podobnego (identycznego) charakteru. Przy ocenie respektowania tej zasady przez prawodawcę konieczne będzie każdorazowo ustalenie, czy podobieństwo podmiotów lub sytuacji - z uwagi na określoną cechę (cechy) istotną (relewantną) - w danym przypadku zachodzi.

Uwzględniając cel kwestionowanej regulacji, czyli dbałość o środowisko naturalne i czystość powietrza w mieście, ograniczenie podmiotowe kręgu uprawnionych do uzyskania karty pojazdu elektrycznego wyłącznie do użytkowników pojazdów elektrycznych, hybrydowych, o napędzie niskoemisyjnym oraz wodorowym będących mieszkańcami miasta bądź pracownikami "firm" mających w nim siedzibę lub oddział, nie ma prawnego uzasadnienia i narusza konstytucyjną zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Takie ograniczenie w kontekście deklarowanego celu uchwały jest wręcz nielogiczne.

W ocenie Sądu zasada równości byłaby naruszona nawet przy przyjęciu niewynikającego ani z uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały ani z uzasadnienia odpowiedzi na skargę, założenia, iż celem wprowadzenia kwestionowanej regulacji było promowanie korzystania z pojazdów o napędzie przyjaznym przez mieszkańców lub osoby z miastem związane zawodowo. Cechą relewantną - wyróżniającą podmioty uprawnione do korzystania z preferencji pozostawałoby w tej sytuacji korzystanie z pojazdów o napędzie nieszkodliwym dla środowiska oraz zamieszkanie w mieście bądź związanie zawodowe z miastem. Niezrozumiałe w jest w tej sytuacji ograniczenie kręgu uprawnionych do korzystania z preferencyjnego abonamentu wyłącznie "pracowników firm".

Po pierwsze bowiem należy zwrócić uwagę na terminologiczną nieprecyzyjność tego warunku. Użyte w nim sformułowanie nastręcza oczywiste, widoczne prima vista, trudności interpretacyjne w określeniu kręgu osób uprawnionych. W treści wprowadzonego zaskarżoną uchwałą § 2 pkt 16 lit. a/ i b/ uchwały w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, posłużono się wyrażeniem "firma" w rozumieniu - jak należy zakładać - potocznym - oznaczającym przedsiębiorcę, czyli podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W znaczeniu prawnym natomiast "firma" to nazwa pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą lub zawodową (zob. art. 43[4] § 1 k.c. w odniesieniu do firmy osoby fizycznej i art. 43 [5] § 1 k.c. w odniesieniu do firmy osoby prawnej). Pomijając niedopuszczalność zawierania w tekście aktów prawnych wyrażeń nieścisłych i potocznych oraz sprzecznych z ich prawnym znaczeniem, należy wskazać że ograniczenie kręgu osób uprawnionych do korzystania z preferencji do pracowników "firm" czyli zapewne (w zamyśle prawodawcy lokalnego) przedsiębiorców posiadających w [...] siedzibę lub oddział, arbitralnie wyłącza z tego kręgu osoby:

- zatrudnione na podstawie innej niż umowa o pracę (np. na podstawie umowy zlecenie bądź umowy o dzieło),

- osoby zatrudnione przez mających siedzibę w [...] pracodawców niebędących przedsiębiorcami (np. pracowników instytucji publicznych bądź uczelni wyższych).

Podobne zastrzeżenia należy odnieść do użycia w przepisie sformułowania oddział "firmy". Pojęcie "oddziału" jest bowiem zdefiniowane w art. 5 ust. 4 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1892 ze zm.) i oznacza wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej wykonywanej poza siedzibą przedsiębiorstwa lub głównym miejscem wykonywania tej działalności. Z zawężenia wprowadzonego w kwestionowanej regulacji wynika zatem, iż z preferencyjnych stawek opłat abonamentowych nie mogliby skorzystać pracownicy zatrudnieni przez przedsiębiorców posiadających w [...] część działalności gospodarczej niemającą jednak charakteru samodzielnego i wyodrębnionego.

Należy przy tym zaznaczyć, iż z Zasad Techniki Prawodawczej (zwłaszcza § 6) stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) wynika generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Potrzeba jasnego redagowania tekstu prawnego w sposób precyzyjny i nierodzący wątpliwości interprertacyjnych ma swoje umocowanie także w wymogach płynących z zasady określoności przepisów prawa, stanowiącej składnik konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji. Wywieść z niej należy zakaz stanowienia przepisów niejasnych i wieloznacznych. Nierespektowanie tego zakazu przez prawodawcę prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady określoności regulacji prawnych, wywodzonej z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 28 października 2009 r. (sygn. akt Kp 3/09), zasada konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski odnieść należy również do oceny legalności aktów prawa miejscowego (zob. wyr. NSA z 17 listopada 2015 r. II OSK 618/14, CBOSA).

Ostatecznie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała, w zakresie zakwestionowanym w skardze, naruszała prawo, lecz za konieczne uznał stwierdzenie jej nieważności w zakresie całego § 1 pkt 1 lit. b/, ponieważ ograniczenie stwierdzenia nieważności wyłącznie do ppkt. a/ i b/ powodowałoby, iż w wyniku wyroku Sądu kartę pojazdu elektrycznego stanowiącą podstawę do uzyskania prawa do preferencyjnej stawki abonamentu mogliby uzyskać posiadacze pojazdów innych niż elektryczne, hybrydowe bądź z napędem nieskoemisyjnym lub wodorowym.

Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.