Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 386/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2023 r.; sygn. akt V SA/Wa 1171/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2023 r.; nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

28 lipca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1171/23 odrzucił skargę M. B. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2023 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych.

Sąd I instancji wskazał, że M. B. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] marca 2023 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 7 czerwca 2023 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia, pod rygorem jej odrzucenia.

Przesyłka z wezwaniem do uiszczenia wpisu zaadresowana do skarżącej (k. 11) wróciła do Sądu z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Z adnotacji znajdującej się na kopercie wynika, że przesyłka ta została prawidłowo przechowywana w placówce pocztowej w związku z niemożnością doręczenia jej w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., o czym adresat został powiadomiony w drodze stosownego zawiadomienia. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 23 czerwca 2023 r., powtórne w dniu 3 lipca 2023 r., a więc 14-dniowy termin przechowywania przesyłki w placówce pocztowej (art. 73 § 1 p.p.s.a.) rozpoczął bieg 24 czerwca 2023 r. i zakończył się 7 lipca 2023 r. Oznacza to, że skutek doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 7 lipca 2023 r., w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a., zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 24 lipca 2023 r.

Brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi został jednocześnie potwierdzony informacją z rejestru opłat sądowych z 25 lipca 2023 r. (k. 12).

Powyższe, wobec nieuiszczenia należnego wpisu sądowego, skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie mogła odebrać przesyłki sądowej z przyczyn od niej niezależnych, ponieważ w okresie od 6 maja 2023 r. do 8 lipca 2023 r. przebywała w Niemczech, gdzie pracowała jako opiekunka osoby starszej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia należnego wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

Należy wskazać, że Sąd I instancji zasadnie wezwał skarżącą w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, bowiem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 2193) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.

Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 – 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych okoliczności.

W przedmiotowej sprawie, co wynika z analizy akt sprawy, przesyłka z wezwaniem do uiszczenia wpisu zaadresowana do skarżącej (k. 11) wróciła do Sądu z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Z adnotacji znajdującej się na kopercie wynika, że przesyłka ta została dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 23 czerwca 2023 r., powtórne w dniu 3 lipca 2023 r., a więc 14-dniowy termin przechowywania przesyłki w placówce pocztowej (art. 73 § 1 p.p.s.a.) rozpoczął bieg 24 czerwca 2023 r. i zakończył się 7 lipca 2023 r. Oznacza to, że skutek doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 7 lipca 2023 r., w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. (koperta k. 11).

Wobec stwierdzenia, że skarżąca nie zastosowała się w zakreślonym terminie do wezwania i w ustawowym terminie nie uzupełniła wskazanego braku skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Na marginesie, należy zauważyć, że sąd badając, czy czynność procesowa została dokonana w terminie ustawowym, nie jest uprawniony do badania przyczyn ewentualnego uchybienia temu terminowi (por. postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 606/13, LEX nr 1344836; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego zawarta w zażaleniu argumentacja dotycząca niemożności odebrania przesyłki sądowej czy też niewydania przesyłki partnerowi skarżącej przez pracownika poczty będzie mogła stanowić ewentualną podstawę do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi jako ewentualnie wyłączające winę w niedochowaniu terminu - stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.