Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 626/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2023 r. sprawy ze skargi N. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 14 czerwca 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania N. W.

w [...] (obecnie: N. W.), reprezentowanej przez r.pr. M. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]

z 28 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r.

Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z 25 września 2020 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości wysokości [...] zł powstałej

w okresie od grudnia 2017 r. do września 2020 r. Wysokość nadpłaty za rok 2018 określono na kwotę [...]zł.

Spółka wskazała, że konieczność złożenia korekty deklaracji wynika ze skorygowania podstawy opodatkowania budynków należących do spółki znajdujących się przy ul., [...] w [...] zgodnie z przeprowadzoną inwentaryzacją architektoniczną. Wykazała ona, że w okresie od grudnia 2017 r. do sierpnia 2020 r. powierzchnia użytkowa budynków deklarowana była większa niż rzeczywista powierzchnia użytkowa, różnica wynosi 1.966,63m2. Na różnicę składa się powierzchnia omyłkowo zaliczanych klatek schodowych (17,23m2) oraz zawyżona z uwagi na wysokość w świetle podstawa opodatkowania hali garażowej oraz kilku mniejszych pomieszczeń (1.949,40m2). Z przeprowadzonej inwentaryzacji wynika, że wysokość pomiędzy podłożem a najniższym punktem konstrukcyjnym stropu hali i dodatkowych pomieszczeń, a więc wysokość w świetle, wynosi mniej niż 2.20m. W hali ze względów technologicznych (np. odprowadzanie wody deszczowej) występują obniżenia podłoża, które powodują, że w niektórych miejscach wyżej rozumiana wysokość w świetle, wynosi ponad 2.20m. Jednocześnie w kilku miejscach np. przy wjeździe do hali wysokość ta pozostaje poniżej 2,20m. Łączna powierzchnia niezasadnie zgłoszonych do opodatkowania pomieszczeń w 100% powierzchni użytkowej (powinno być 50%) to 3.898,80m2, czyli winna to być wartość 1.949,40m2. Spółka w tabeli nr 1 na str. [...] wniosku podaje, że dotychczasowa podstawa opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosiła 10.255,30m2.

Do deklaracji spółka załączyła załącznik na podatek od nieruchomości składany w przypadku posiadania większej liczby nieruchomości, z którego wynika, że w jej posiadaniu znajdują się budynki o pow. użytkowej 229,30m2 i 10.026,00m2.

Według pierwotnej deklaracji złożonej przez spółkę na poczet podatku od nieruchomości za 2018 r. spółka wykazała:

- 8.756m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podatek – [...] zł.,

- 10.255,30m2 - powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wys. w świetle powyżej 2,20m, podatek – [...] zł,

- budowle o wartości [...], podatek [...] zł.

Razem podatek – [...] zł.

[...] z 24 września 2020 r.:

- 8.756m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podatek – [...] zł,

- 6.346,58m2 - powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wys. w świetle powyżej 2,20m, 1.949,40m2 - powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wys. w świetle powyżej od 1,40 do 2,20m, podatek – [...] zł,

- budowle o wartości [...], podatek [...] zł.

Razem podatek – [...] zł.

Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty spółka załączyła poza korektą deklaracji zestaw powierzchni wraz z opisem oraz inwentaryzację architektoniczną.

W odpowiedzi na wezwanie organu z 14 października 2020 r., spółka pismem

z 26 października 2020 r. wyjaśniła, że na podstawie posiadanej inwentaryzacji architektonicznej nie jest w stanie wykazać w sposób bardziej szczegółowy niż jak to uczyniła we wniosku części kondygnacji powyżej 2,20m i tych które są od 1,40m do 2,20m. Nadto podała, że kondygnacja -1 jest już podzielona na części, gdzie hala parkingowa to jedna z nich. Nie widzi możliwości dokonywania jeszcze dodatkowych podziałów na mniejsze części. Dodaje, że nierówności podłoża powodują, że można

w niej odnaleźć miejsca o wysokości w świetle pow. 2,20m, ale są one nieregularne

i wykonanie miarodajnego pomiaru byłoby niezwykle skomplikowane. Podsumowując, spółka podała, że wskazuje tę samą powierzchnię hali parkingowej co we wniosku,

tj. 3.745,66m2, co powinno stanowić 50% tej wartości, a więc 1.872,83m2. Jednocześnie zmienia wysokość wnioskowanej kwoty nadpłaty na [...] zł.

Organ w dniach 16 grudnia 2020 r., 05 lutego 2021 r. oraz 26 października

2021 r. dokonał oględzin nieruchomości. Oględziny wykazały:

- wysokość hali mierzona od poziomu nawierzchni z kostki betonowej do ocieplenia na suficie jest zmienna,

- ocieplenie na suficie ma grubość ok. 10cm, na jego dolnej części jest siatka

z systemu lekkiego ocieplenia z warstwą kleju (nie ustalono rodzaju materiału ocieplenia),

- pomieszczenie hali od strony wjazdu wynosi 2,51m, 2,72m, 2,24m, w najniższym punkcie 2,18m,

- w myjni wysokość wynosi 2,45m, przed myjnią 1,94m, 2,18m,

- w hali w najwyższym punkcie wynosi 2,72m,

- chłodnia - wys. 2,20m,

- 4 pomieszczenia BRAMA 1 przy wejściu 2,21m, pomieszczenia po lewej stronie od wejścia o wys. 2,17m, pomieszczenie po prawej stronie od wejścia 2,19m

- BRAMA 2 przy wejściu 2,18m, w dalszej części 2,15m

- V. P. pomieszczenie o pow. użyt. 76m2, wysokość do poziomu dachu 5,31m, do belki stropowej 4,92m,

- magazynek - przestrzeń wydzielona elementami siatki,

- WC damski na zapleczu sklepu konstrukcja sufitu wykonana z dwuteowników stalowych, spawana, przytwierdzona do elementów nośnych stalowych, konstrukcja wykonana w technologii sufitu podwieszanego jako lekka konstrukcja nośna wypełniona płytami gipsowo-kartonowymi podwieszona więźbami do stropu.

Dnia 25 listopada 2021 r. Wydział Urbanistyki i Architektury przesłał organowi

I instancji skany dokumentacji dot. nieruchomości przy ul. [...]. Z planu architektonicznego oraz przekroju A-A, B-B i C-C wynika, że betonowy strop ma 8cm. W konsekwencji wysokość pomiędzy posadzką, a stropem przy uwzględnieniu izolacji termicznej wynosi 2,30m, przy ścianie 2,20m.

Kolejnym pismem z 05 września 2022 r. organ wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień co do powierzchni użytkowej hali parkingowej oraz wskazania podziału kondygnacji na część pow. o wys. w świetle od 1,40 do 2,20 i powyżej 2,20m.

W odpowiedzi z 14 września 2022r. spółka oświadczyła, że hala jest jednolitą częścią kognacji i nie ma możliwości wydzielania powierzchni jak w żądaniu organu.

Pismem z 22 września 2022 r. organ zwrócił się do Zarządu Geodezji [...] Miejskiego G. o wypis z rejestru budynków położonych na nieruchomości

o KW [...] Zgodnie z przekazanym dokumentem przez G. powierzchnia zabudowy spornego budynku wynosi 5.392,00m2, zaś użytkowa 10.026,00m2. Powyższe wartości potwierdziły kolejne dokumenty, tj. Księga Wieczysta

i wypis z kartoteki budynków załączony do KW.

Prezydent decyzją z 28 listopada 2022 r. ([...]) odmówił stwierdzenia nadpłaty w żądanej wysokości. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jest związany danymi ewidencyjnymi dotyczącymi spornego obiektu i przyjął wartości wskazane w ww. dokumencie.

Od tej decyzji skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie:

1. prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 122 w z w. z art. 191 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., a obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651

ze zm.; w skrócie: "o.p." ) oraz 194 § 1 i 3 o.p. polegające na braku wszechstronnej oceny dowodów, z pominięciem wyjaśnień skarżącej z 14 września 2022 r. a także inwentaryzacji architektonicznej przedłożonej przez skarżącą, nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i tym samym naruszeniu zasady prawdy materialnej, przejawiające się w oparciu rozstrzygnięcia o wielkość powierzchni użytkowej wskazanej w wypisie z rejestru budynków z 30 września 2022 r. oraz w dokumentach znajdujących się w aktach księgi wieczystej

nr [...], podczas gdy wartość z nich wynikająca nie uwzględnia sposobu obliczania powierzchni zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 ze zm.,

a obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 70; w skrócie: "u.p.o.l."), a nadto organ podatkowy tym razem odmówił nawet stwierdzenia nadpłaty w zakresie powierzchni klatek schodowych, które wprost w przepisie u.p.o.l. zostały wyłączone z podstawy opodatkowania budynku;

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 1a ust 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 21

ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U.

z 2021 r. poz. 1990 ze zm., a obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 ze zm.; w skrócie: "p.g.k.") poprzez posłużenie się przy ustalaniu podstawy opodatkowania budynku danymi z dokumentu urzędowego zamiast wytycznymi z u.p.o.l. wskazującymi, w jaki sposób należy ustalić powierzchnię użytkową budynku,

w sytuacji gdy powierzchnia wykazywana w ewidencji gruntów i budynków wyliczana jest na podstawie innych kryteriów niż wskazane w u.p.o.l., co dobitnie potwierdza wliczenie przez organ podatkowy powierzchni klatek schodowych do podstawy opodatkowania, podczas gdy tego rodzaju powierzchnia wprost została wyłączona z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez Prezydenta.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z 28 listopada 2022 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 14 czerwca 2023 r. – SKO w uzasadnieniu wyjaśniło, że o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji przesądza zgromadzony w sprawie dowód, jakim jest wypis z rejestru budynków. Według tego dokumentu sporządzonego ze stanem na dzień 30 września 2022 r. budynek handlowo-usługowy należący do skarżącej spółki, położony na nieruchomości o nr KW [...]

nr [...] przy

ul. [...] o funkcji hipermarket lub supermarket, posiada pole pow. zabudowy 5.392m2, a pow. użytkowej - 10026,00m2. Z akt sprawy wynika, że spółka oprócz tego obiektu posiada budynek o pow. użytkowej 229,30m2 (załącznik do deklaracji) wykazana również pierwotnie jako powierzchnia związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (razem 10.255,30m2).

SKO w podsumowaniu stwierdziło, że w rozpoznanej sprawie de facto przy dysponowaniu przez organ I instancji dokumentem, jakim jest wypis z rejestru budynków, nie było potrzeby wykładni przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. pojęć dotyczących sposobu dokonywania obmiarów spornego obiektu, odnoszących się do elementów konstrukcyjnych budynku, które przy tym obmiarze powinny (lub nie) stanowić punkt wyjścia.

Wiążące dla organów podatkowych były bowiem dane dotyczące powierzchni użytkowej wynikające z ewidencji. Te dane przyjął jako miarodajne organ I instancji. Wykazane natomiast w pierwotnej deklaracji stanowiły postawę do obliczenia należnego podatku.

Według ustaleń organu I instancji spółka na poczet podatku od nieruchomości za 2018 r. dokonała wpłaty [...] zł w tym od spornego przedmiotu od

pow. użytkowej 10.255,30m2 – [...] zł.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO wniosła skarżąca spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw.

z art. 191 o.p. i art. 187 § 1 oraz 194 § 1 i 3 o.p. polegające na:

a) błędnym przyjęciu, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy,

a tym samym nie odniesienie się przez organ II instancji do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu z 19 grudnia 2022 r., co również stanowi brak rozpoznania istoty sprawy poprzez brak wszechstronnej oceny dowodów,

b) nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i tym samym naruszeniu zasady prawdy materialnej przez organy podatkowe, przejawiające się w oparciu rozstrzygnięć o wielkość powierzchni użytkowej wskazanej w ewidencji gruntów

i budynków z 30 września 2022 r. oraz w dokumentach znajdujących się w aktach księgi wieczystej nr [...], podczas gdy wartość z nich wynikająca nie uwzględnia sposobu obliczania powierzchni zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.,

a nadto zarówno organ I, jak i II instancji odmówiły stwierdzenia nadpłaty

w zakresie powierzchni klatek schodowych, które wprost zgodnie z przepisami u.p.o.l. zostały wyłączone z podstawy opodatkowania budynku;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 1a ust 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 21

ust. 1 p.g.k. poprzez posłużenie się przy ustalaniu podstawy opodatkowania budynku danymi z dokumentu urzędowego, podczas gdy w toku postępowania wykazano i organ I instancji zgodził się z tymi ustaleniami, że powierzchnia użytkowa wskazana w ewidencji gruntów i budynków jest nieprawidłowa, ponieważ w wielu miejscach wysokość hali garażowej jest mniejsza niż 2,2 m,

a ponadto do powierzchni użytkowej została również doliczona powierzchnia klatek schodowych, co stoi w sprzeczności z przepisami u.p.o.l.

Spółka wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, jako naruszających prawo;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1

§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W kontekście powyższego zasadne okazały się zarzuty skargi odnoszące się do kwestii dotyczącej podstawy powierzchni wliczonej do podstawy opodatkowania, obejmującej klatki schodowe, jako powierzchni wyłączonej z podstawy opodatkowania. Wskazać należy, że spór swoje źródło ma w definicji powierzchni użytkowej na gruncie u.p.o.l.

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontroli sądowej poddana została decyzja SKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia skarżącej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r., wydana po uprzednim, dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji. Sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej, która

w dniu 25 września 2020 r. zwróciła się do Prezydenta o stwierdzenie nadpłaty

w podatku od nieruchomości powstałej w okresie od grudnia 2017 r. do września

2020 r., składając jednocześnie korekty deklaracji. Uzasadnieniem do złożenia korekt deklaracji była konieczność skorygowania podstawy opodatkowania budynków należących do skarżącej, znajdujących się w [...] przy ul. [...]. Zdaniem strony zgodnie z przeprowadzoną w 2018 r. inwentaryzacją zasadne było wyłączenie z opodatkowania powierzchni klatek schodowych oraz zmniejszenie powierzchni użytkowej hali parkingowej oraz kilku mniejszych pomieszczeń na kondygnacji -1 i 1, z uwagi na wysokość w świetle poniżej 2,2m, co zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. pozwala na zaliczenie powierzchni tych pomieszczeń do powierzchni użytkowej w 50%.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent w pierwszej decyzji

z 21 kwietnia 2021 r. nie zgodził się z powyższym stanowiskiem skarżącej i przyjął, że wszystkie pomieszczenia mają wysokość w świetle powyżej 2,20 m i ich powierzchnię należy w całości uznać za powierzchnię użytkową podlegającą opodatkowaniu. Przy czym, co istotne organ uwzględnił wyłączenie z opodatkowania powierzchni klatek schodowych zgodnie z wnioskiem skarżącej.

Następnie SKO decyzją z 21 lipca 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości

i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty. Po rozpoznaniu kolejnego odwołania, SKO uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W dniu 28 listopada 2022 r. Prezydent wydał kolejną decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, od której skarżący złożył odwołanie. Organ

I instancji wziął pod uwagę powierzchnię użytkową nieruchomości wskazaną

w ewidencji gruntów i budynków, która obejmuje również powierzchnię użytkową klatek schodowych. Organ przyjął, że dane wynikające z ewidencji są bezwzględnie wiążące. Zaskarżoną decyzją z 14 czerwca 2023 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta, podając w uzasadnieniu decyzji tożsame motywy co organ I instancji, nie odnosząc się w żaden sposób do argumentów skarżącej zawartych w odwołaniu.

Spór pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym zaistniał zatem na tle interpretacji i stosowania regulacji zawartych w przepisach u.p.o.l., a mianowicie art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Przepis art. 4 ust. 1 u.p.o.l. precyzuje, co stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości - dla budynków lub ich części jest to powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Natomiast przepis art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje, jak w przypadku budynków lub ich części obliczana jest powierzchnia użytkowa. Zgodnie z tym przepisem powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., przez powierzchnię użytkową rozumie się: powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

We wcześniejszych decyzjach organ podatkowy I instancji wyłączał z podstawy opodatkowania powierzchnię klatek schodowych, co do których nie było żadnych wątpliwości, że przepisy u.p.o.l. wprost i wyraźnie wyłączają tę powierzchnię

z podstawy opodatkowania budynku. Organy podatkowe za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię użytkową wskazaną w dokumencie urzędowym i to określoną

w sposób wprost sprzeczny z przepisem u.p.o.l. stanowiącym, że do powierzchni użytkowej nie można doliczać powierzchni klatek schodowych.

Przepis art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje precyzyjne wytyczne dotyczące sposobu obliczania powierzchni użytkowej przedmiotu opodatkowania, a także art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. określa w sposób niebudzący wątpliwości, jakie elementy nieruchomości się do niej zaliczają, a jakie należy pominąć.

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie pozostała argumentacja skargi odnosząca się do zarzutów art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.k.

Organy podatkowe prawidłowo przyjęły za podstawę opodatkowania (dla potrzeb podatku od nieruchomości) powierzchnię zawartą w wypisie z rejestru budynków położonych na przedmiotowej nieruchomości.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona

w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ

w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność

z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak

i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r. II FPS 1/09, ONSAiWSA z 2009 r. Nr 5, poz. 88). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania wymienionych wprost w ustawie podatkowej (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013 r. II FPS 2/ 13, ONSAiWSA 2014, Nr 2, poz. 21). W świetle art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów podkreślić należy, że zasady, według których przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, są takie same jak zasady uwzględniania wysokości lokalu przy ustalaniu podstawy opodatkowania lokalu podatkiem od nieruchomości

(w obu przepisach mowa jest o "wysokości w świetle"). To oznacza, że organy podatkowe ustalając wymiar podatku od nieruchomości są w tym zakresie bezwzględnie związane treścią ewidencji gruntów i budynków. W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w ewidencji gruntów i budynków zapis dotyczący powierzchni użytkowej przedmiotowego garażu nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian tej ewidencji, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu określenia podstawy opodatkowania udziału podatnika we własności tego lokalu. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika, same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji. Dopiero jednak wprowadzenie takich zmian umożliwi przyjęcie innej (choć w dalszym ciągu opartej na ewidencji) powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania (por. wyroki NSA: z 10.04.2018 r. II FSK 2399/17 oraz z 21.09.2022 r. III FSK 986/21

i III FSK 994/21, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ.; w skrócie "CBOSA"). Natomiast kto nie zgadza się z ustaloną przez organy wysokością podatku od nieruchomości z powodu nieścisłości w ewidencji, musi najpierw doprowadzić do ich usunięcia (por. wyroki NSA: z 15.07.2014 r. II FSK 2234/12 oraz z 13.01.2015 r. II FSK 3108/12, CBOSA). Weryfikacja danych w ewidencji gruntów i budynków nie może być zatem przeprowadzona ani przez organ I instancji, ani przez Kolegium.

Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe wezmą pod uwagę wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ uwzględni wyłączenie

z opodatkowania powierzchni klatek schodowych zgodnie z wnioskiem skarżącej. Niezbędne będzie prawidłowe, zgodne z art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie decyzji tak, aby wynikał z niej zarówno ustalony stan faktyczny, jak i prawidłowa wykładnia prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, orzekł jak w pkt I sentencji, na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono, jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł. Miarkując wysokość wynagrodzenia Sąd kierował się treścią art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania

w całości lub w części. Ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu tego przepisu zbadać należy m.in. nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy. Zasądzając wynagrodzenie pełnomocnika Sąd wziął pod uwagę, że zastępował on łącznie skarżącą w czterech analogicznych sprawach

w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za grudzień 2017 r., 2018 r., 2019 r. oraz za okres od stycznia do września 2020 r. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg są zbieżne, co wynika z powtarzalności spraw.

Z uwagi na powyższe okoliczności sporządzenie skargi w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika mniejszego niż przeciętny nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości [...] opłaty wskazanej w § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).