Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 67/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę /-/B.Popowska /-/G.Radzicka /-/E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

M. W. za pośrednictwem Rektora [...] złożył skargę na bezczynność Rektora w przedmiocie odmowy udostępnienia kopii "Wniosku Dyscyplinarnego" dotyczącego postępowania dyscyplinarnego [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] października 2009 r. zwrócił się do Rektora [...] o udostępnienie i przesłanie kopii wniosku dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec [...], byłego adiunkta [...], obwinionego o plagiat wykładu habilitacyjnego, wskazując jednocześnie, że jest dziennikarzem, zbiera materiały prasowe i specjalizuje się w publikacjach dotyczących patologii nauki.

W odpowiedzi na pismo Rektor [...] poinformował M. W., że wniosek dyscyplinarny w sprawie ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec [...] nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), a prowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec nauczyciela akademickiego jest związane z jego stosunkiem pracy, nie stanowi więc wykonywania przez publiczną szkołę zadań władzy publicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zarzucił Rektorowi [...] naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b i lit. c oraz art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wnosił o zobowiązanie Rektora do udostępnienia kopii Wniosku Dyscyplinarnego wraz z uzasadnieniem w terminie 14 dni od daty wydania wyroku i zasądzenie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucał, że żądana informacja ma przymiot informacji publicznej, a Rektor miał obowiązek ją udostępnić, gdyż wniosek dyscyplinarny dotyczy plagiatu pracy naukowej, która została publicznie udostępniona i została napisana przez osobę pełniącą funkcję publiczną – adiunkta szkoły wyższej.

Skarżący podkreślił, że jako dziennikarz specjalizuje się w publikacjach dotyczących patologii nauki w [...], a sprawa ze względu na nierzetelność naukową samodzielnego pracownika nauki ma duże znaczenie społeczne.

Przytaczając przepisy Ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwo sadów administracyjnych i podkreślając, że uczelnie wyższe sprawują władzę publiczną, Skarżący wnosił jak to przedstawiono wyżej.

W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 nr 112 poz. 1198 ze zm.). Ustawa ta określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie winno być zakończone.

Zgodnie z art. 10 ustawy podmiot, do którego złożono wniosek – jeżeli dotyczy on informacji publicznej, udostępnia tę informację w formie czynności materialnotechnicznej, albo w drodze decyzji odmawia jej udostępnienia (art. 116 ust. 1 ustawy). Na podstawie wymienionej wyżej ustawy może również dojść do umorzenia postępowania w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy.

Jeżeli żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, to ocenę taką przeprowadza podmiot, do którego skierowano wniosek, a następnie powiadamia wnioskodawcę w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma przymiotu informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w wąskim zakresie odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego, ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji odmownej stosuje się K.p.a. (Z orzeczeń NSA wynika, że również informacji przetworzonej). Taka regulacja powoduje, że skarga na bezczynność organu nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, również w sytuacji, kiedy skarga dotyczy skargi z art. 3 § 2 pkt 8 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano stanowisko Rektora [...] zareprezentowane w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r., polegające na twierdzeniu, że wniosek dyscyplinarny dotyczący ukarania i wszczęcia postępowania wobec wskazanego przez skarżącego określonego pracownika naukowego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, a znajduje ono uzasadnienie w przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz. U. z 2007 nr 58 poz. 391) wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 149 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm.)

Z § 5 rozporządzenia wynika, że rzecznik dyscyplinarny po uznaniu, że wyniki postępowania wyjaśniającego dostarczyły dowodów do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, składa wniosek o ukaranie. Na tym etapie jedynie obwiniony może złożyć dodatkowe wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe. Następnie Komisja dyscyplinarna, po rozpoznaniu wniosku o ukaranie wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego na posiedzeniu niejawnym (§ 9 rozporządzenia).

Wreszcie § 17 stanowi, że rozprawa dyscyplinarna jest jawna tylko dla pracowników danej uczelni, osoby pokrzywdzonej, przedstawicieli Rady i właściwego ministra, osoby, na żądanie której prowadzi się postępowanie w przypadku wymienionym w § 1 ust. 1 pkt 3, obrońcy z wyboru oraz, za zgodą obwinionego, dla przedstawiciela związku zawodowego, którego obwiniony jest członkiem.

Przepisy tegoż paragrafu przewidują również możliwość wyłączenia jawności.

Jak wynika z treści § 28 ust. 1 jedynie orzeczenie ogłasza się publicznie. Z przytoczonej regulacji zarówno postępowania wyjaśniającego jak i postępowania dyscyplinarnego wynika, że nie jest ono powszechnie dostępne, nie ma charakteru informacji publicznej w szczególności na etapie wniosku rzecznika dyscyplinarnego o ukaranie, tym bardziej, że orzeczenie może przybrać formę ukarania, ale też uniewinnienia czy umorzenia postępowania.

Również postępowanie odwoławcze przed Radą Główną Szkolnictwa Wyższego ma ograniczoną jawność z mocy § 34 rozporządzenia. Stąd należy uznać, że wykonywanie zadań publicznych przez uczelnię, czego zresztą Rektor [...] nie kwestionuje, nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne wobec nauczycieli akademickich ma cechy informacji publicznej, gdyż z woli ustawodawcy jedynie samo orzeczenie Komisji dyscyplinarnej czy też Komisji dyscyplinarnej do spraw nauczycieli akademickich przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego ma przymiot informacji publicznej, a z mocy art. 140 ust. 2 kara dyscyplinarna "pozbawienia prawa do wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego na stałe lub na czas określony" jest ogłaszana przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego w wydawanym przez niego dzienniku urzędowym.

Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, że postępowanie dyscyplinarne nauczycieli akademickich jest jawne – gdyż ustawodawca ograniczył jego jawność do określonego grona osób. Nie można też podzielić zarzutu skargi, że w rozpoznawanej sprawie Rektor [...] winien wydać decyzję, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji tylko w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Skoro w rozpoznawanej sprawie żądana informacja nie ma cech informacji publicznej – brak było podstaw do odmowy udostępnienia informacji w formie decyzji, a pismo Rektora [...] stanowiło wystarczającą formę powiadomienia wnioskodawcy, co ostatecznie w kontekście potwierdzenia zasadności oceny Rektora [...], iż żądana informacja nie jest informacją publiczną, wyklucza zarzut, iż organ pozostaje w bezczynności.

Zdaniem Sądu rozstrzygającego sprawę, nieuzasadnione są także zarzuty skargi, dotyczące motywów wskazanych przez skarżącego, dla których złożył wniosek, gdyż z mocy art. 3a Ustawy z 26 st7ycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 nr 5 poz. 24 ze zm.) "w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198) – co pozwala na twierdzenie, że przedstawiciele prasy korzystają z takich samych uprawnień jak każdy inny obywatel, a uregulowanie to pozostaje w zgodzie z art. 54 ust. 1, 51 ust. 3, 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyższych względów na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę jako nieusprawiedliwioną należało oddalić.

/-/ B. Popowska /-/ G. Radzicka /-/ E. Makosz – Frymus

za nieobecnego sędziego

/-/ G. Radzicka

ja