Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1011/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 6, art. 62 ust. 1, art. 66 ust. 5, art. 71 ust. 1 i  2, art. 72 ust. 1, art. 77 ust. 1 pkt 3, art. 79, art. 80, art. 86
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
article: par. 2 ust. 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 201 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2556
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: ust. 6 pkt 8 lit. b załącznika
journal: Dz.U. 2014 poz 1169
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie  poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości
article: art. 6, art. 8, art. 84
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 29 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z 26 maja 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie

art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 ustawy

z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., zwanej dalej: "u.o.o.ś.") i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. A. (zwanego dalej: "Stroną" lub "Skarżącym") z 24 stycznia 2020 r., Wójt Gminy W. (zwany dalej: "Organem I instancji") odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...], obręb Z..

W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (dalej w skrócie: "RDOŚ"), Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w B. (dalej: "RZGW"), uzgodnili pozytywnie realizację przedsięwzięcia. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. (zwany dalej: "PPIS") wydał opinię sanitarną, którą pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie.

Organ I instancji podał, że w ramach inwestycji planowana jest budowa budynku inwentarskiego o powierzchni zabudowy ok. 1880,20 m2. W kojcach ułożona zostanie posadzka w postaci ażurowych płyt betonowych grubości 10 cm, tzw. rusztów umożliwiających bezpośredni odpływ nieczystości do zbiornika gnojowicy. Posadzka oraz ściany zbiornika wykonane będą z betonu wodoszczelnego w systemie "białej wanny". Zbiornik na gnojowicę znajdować się będzie wewnątrz budynku pod rusztami betonowymi. Pojemność zbiornika przeznaczonego do magazynowania gnojowicy wynosić będzie 2483 m3. Na terenie gospodarstwa wytwarzane będą odpady zarówno na etapie realizacji, które związane będą z pracami budowlanymi i montażowymi oraz powstające z zaplecza socjalnego pracowników budowlanych, jak również odpady powstające w czasie eksploatacji przedsięwzięcia związane z prowadzonym odchowem zwierząt. Podczas eksploatacji inwestycji powstawać będą odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne.

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Organ I instancji wielokrotnie wzywał Stronę do podania maksymalnej możliwej obsady zwierząt, jaka będzie utrzymywana w projektowanym obiekcie. W swoich wyjaśnieniach Strona utrzymuje, że liczba ta wynosić będzie 1996 sztuk, tj. 279,44 DJP.

Z przedstawioną liczbą zwierząt Organ nie zgodził się. Stwierdził, że nie ma znaczenia deklarowanie przez Stronę jakie zwierzęta zamierza hodować, np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że maksymalna możliwa ilość stanowisk dla przedmiotowej inwestycji wynosi 2.490 szt. Liczba ta kwalifikuje przedsięwzięcie do instalacji przemysłowych, wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W tej sytuacji zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, wskazany w raporcie, będzie inny niż pierwotnie zakładała Strona.

Dalej Organ I instancji podnosił, że wyliczenia wskazane w raporcie oddziaływania na środowisko (z 10 stycznia 2020 r.) obarczone są błędem, ponieważ powinny również uwzględniać ilość zwierząt większą o 494 sztuk, niż pierwotnie zakładał raport. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zwierzęta te wyprodukują w ciągu roku 3.277,60 m3 gnojowicy. Niezbędny areał przeznaczony do nawożenia pól gnojowicą powinien wynosić 74,10 ha. Nawiązując do powyższego Organ wskazał, że Strona w wielu miejscach podaje informacje o tucznikach jako grupie zwierząt, która utrzymywana będzie na fermie. Natomiast przy obliczaniu nawozów naturalnych (gnojowicy) Strona wyróżnia drugą grupę zwierząt, tj. warchlaki. Nie ma też informacji od jakiej grupy zwierząt Strona będzie rozpoczynać tucz. Na podstawie podanej liczby cykli można wywnioskować, że będą to tuczniki. Cykl tuczu z warchlakiem będzie o 3 miesiące dłuższy, a więc Strona w najlepszym przypadku zdążyłaby przeprowadzić co najwyżej dwa cykle.

Z przedłożonych dokumentów wynika, że Strona zamierza zagospodarować większą ilość powstającej gnojowicy w biogazowni, natomiast pozostała część gnojowicy zostanie zagospodarowana na terenie gminy. W wyjaśnieniach nie wskazano działek do nawożenia gnojowicą.

Zdaniem Organu I instancji, z wykonanej ekspertyzy (z 2 kwietnia 2021 r.) wynika, że planowane nasadzenia, którymi będzie otoczona inwestycja będą niewystarczające do ograniczenia emisji różnych związków towarzyszących intensywnej produkcji zwierzęcej.

Organ I instancji wskazał, że wezwał Stronę o rozważenie możliwości prowadzenia przedmiotowej działalności w systemie ściółkowym argumentując tym, iż przemysłowa hodowla zwierząt jest jednym z głównych źródeł zanieczyszczeń środowiska przyrodniczego. Strona przedłożyła swoje stanowisko, z którego wynika, że chów ściółkowy został zaniechany na wstępnym etapie przygotowania inwestycji.

Z powyższym wystąpieniem Strony Organ nie zgodził się, bowiem uznał, że korzystniejsze dla środowiska będzie gospodarowanie obornikiem niż gnojowicą, i to temu wskaźnikowi należy przyznać wysoką wagę. Zgodnie z opinią PPIS, realizacja przedsięwzięcia, przy spełnieniu założeń raportu nie wpłynie na pogorszenie warunków sanitarno-zdrowotnych. Z opinią tą nie zgodził się Organ I instancji podnosząc, że sam PPIS w odpowiedzi na interpelację w sprawie wpływu wylewania gnojowicy na pola będące w bliskim sąsiedztwie z terenami zabudowanymi stwierdził, że "odory mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie człowieka. Wynika to przede wszystkim z oddziaływania na psychikę. Długotrwałe narażenie na uciążliwość zapachową może wywołać depresję, znużenie, problemy oddechowe, bóle głowy, nudności oraz podrażnienia oczu i gardła".

Jak argumentował Organ I instancji, lokalizacja niniejszego przedsięwzięcia budzi zdecydowany sprzeciw społeczności lokalnej. Okresowo jest wysoce prawdopodobne, że będzie następować kumulacja emisji odorów powodowana czyszczeniem rusztów oraz budynku chlewni, a także w związku z wywozem gnojowic na pola uprawne. Obecność odorów w powietrzu traktuje się jako czynnik pogarszający jakość życia ludzi. W związku z czym właściwe było uznanie przez Organ protestów mieszkańców jako zasadne.

Jak wskazał Organ I instancji, rozważając kwestie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi należy mieć na uwadze zasadę przezorności - zasadę prawa unijnego (art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej TFUE). Organ uznał, że realizacja inwestycji w sposób znaczący wpłynie na jakość życia ludzi w najbliższym otoczeniu. Na podstawie raportu oddziaływania na środowisko nie można wykluczyć, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób negatywny wpływać na zdrowie okolicznych mieszkańców. W przedłożonym przez Stronę raporcie przedstawione zostały obliczenia w zakresie uciążliwości odorowej pochodzącej z planowanego budynku inwentarskiego tylko w zakresie teoretycznym. Nie daje do pewności, że oddziaływanie planowanego obiektu na jakość powietrza w rejonie miejscowości Z. nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na zdrowie lokalnej społeczności, oraz że obszar tej uciążliwości będzie taki jak zakładała Strona.

Zdaniem Organu I instancji, intensywna produkcja zwierzęca może stanowić obciążenie dla wszystkich elementów środowiska naturalnego (gleby, wód i powietrza) poprzez emisję zanieczyszczeń do powietrza z budynków inwentarskich oraz poprzez odchody zwierzęce, głównie przez gnojowicę, która przedostaje się do gleby oraz wód zarówno powierzchniowych jak i gruntowych. Zgodnie z otrzymaną ekspertyzą, ilość powstającego amoniaku w przeliczeniu na azot i powierzchnię gruntów, są wielokrotnie większe niż wynosi średnia tolerancja ekosystemów. Również emisja amoniaku wskazana w raporcie jest mocno zaniżona, ponieważ Strona przyjęła bardzo niski współczynnik emisji amoniaku, który dotyczy warchlaków. Jest on porównywalny do emisji, która przypada na jedną kurę nioskę. Są to zwierzęta różne wagowo, które charakteryzuje różna specyfika, jeśli chodzi o wskaźniki. Kolejną substancją mającą wpływ na otoczenie jest siarkowodór. Obliczona ilość wyemitowanego siarkowodoru wyniesie 97,90 kg/rok. Siarkowodór jest wyczuwalny w bardzo niewielkich stężeniach, a zabudowa mieszkalna znajduje się w bliskiej odległości od analizowanej fermy. W okolicy istnieją już fermy wielkoprzemysłowe emitujące siarkowodór. Dodatkowa depozycja związków siarki w badanym regionie może przyczynić się do zwiększenia stężenia tego pierwiastka w glebie, wodzie i powietrzu, pogarszając standardy środowiska, a tym samym może to mieć negatywny wpływ na zdrowie i komfort życia mieszkańców oraz wpływać na zdrowotność zwierząt i roślin.

Nawiązując do powyższego Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja polegająca na bezściółkowym chowie zwierząt jest niewątpliwie najgorszym z możliwych rozwiązań.

Ponadto Organ I instancji argumentował, że hałas przy tak dużej inwestycji będzie znacząco wpływał na jakość życia mieszkańców. Instalacja pracować będzie w systemie ciągłym, siedem dni w tygodniu, 24 godziny na dobę. Nieustający hałas, którego źródłami będą agregat prądotwórczy, załadunek zwierząt, paszociągi, załadunek paszy do silosu, ruch pojazdów poruszających się po terenie gospodarstwa wpłynie negatywnie na życie mieszkańców. Wzrośnie natężenie ruch pojazdów na drodze dojazdowej do terenu inwestycji, tj. samochody ciężarowe tzw. ciężkie wywożące zwierzęta w jednym cyklu, samochody wywożące odpady, padłe zwierzęta a także pojazdy przywożące paszę. Każdy przejazd należy liczyć podwójnie, ze względu na ruch samochodu ciężarowego tam i z powrotem. Organ I instancji zwrócił również uwagę, że w okolicy działają jeszcze dwie fermy, które korzystają z tych samych dróg, a więc nastąpi znaczna kumulacja przejazdów na lokalnych drogach.

Organ I instancji stwierdził, że w ramach prowadzonego postępowania nie dostarczono argumentów, które zmieniłyby jego stanowisko. Po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego Organ ten uznał, że wariantem najbardziej zasadnym byłby wariant, który przyniósłby najmniej szkód w środowisku, a który został zaniechany przez Stronę na wstępnym etapie założeń planowanego przedsięwzięcia.

2. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu kwestionowanej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli kwestionowanej decyzji, w szczególności brak wystarczającego wyjaśnienia przez Organ dlaczego uznał, że planowana inwestycja negatywnie wpłynie na środowisko, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach niniejszej sprawy wynika, w szczególności z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, że żadna z ww. okoliczności nie ma miejsca; co więcej Organ I Instancji ww. twierdzeń nie poparł rzetelnymi dokumentami ani badaniami;

2) art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto Strona zarzuciła decyzji Organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 80 ust. 1 u.o.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię i tym samym oparcie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia na wynikach postępowania z udziałem społeczeństwa, podczas gdy wyniki uzgodnień i opinii o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.o.ś. oraz treść dołączonego do wniosku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przemawiały za wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia;

2) art. 80 ust. 1 pkt. 1 u.o.o.ś., który to przepis nakłada na organ obowiązek wydania decyzji zgodnej z wnioskiem wnioskodawcy oraz związuje organ ustaleniami zawartymi w pozytywnych uzgodnieniach wydanych przez RDOŚ, w pozytywnych uzgodnieniach RZGW oraz w pozytywnej opinii PPIS, podczas gdy pomimo wydania przez ww. organy pozytywnych uzgodnień oraz pozytywnej opinii, Organ odmówił wydania decyzji środowiskowej;

3) art. 80 ust. 1 pkt. 2 u.o.o.ś., który to przepis związuje organ ustaleniami zawartymi

w raporcie środowiskowym, podczas gdy Organ odmawiając wydania decyzji środowiskowej, de facto zakwestionował ustalenia zawarte w ww. raporcie, nie przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń dokumentów, mających równorzędną względem raportu środowiskowego moc dowodową,

4) art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. a u.o.o.ś., polegające na braku wskazania, w jaki sposób

oraz w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku

z udziałem społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności brak wskazania które konkretnie uwagi lub wnioski społeczeństwa stanowiły podstawę do wydania decyzji negatywnej, podczas gdy dyspozycja ww. przepisu nakłada na organ obowiązek wskazania w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski społeczeństwa w postępowaniu;

5) pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku

z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z § 24 ust. 3 pkt. 2 ppkt f rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2 powierzchni;

3. Decyzją z 29 września 2023 r., nr SKO.4170.1733.2023, wydaną na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 66 ust. 1 pkt 19 i pkt 19a, art. 74a ust. 2 i ust. 3 u.o.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów

z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, zwanego dalej: "rozporządzeniem z 10 września 2019 r."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (zwane dalej: "Organem II instancji") utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji z 26 maja 2023 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Organ II instancji podał, że kwestionowana odwołaniem decyzja Organu I instancji została wydana po uzyskaniu opinii i uzgodnień. PPIS pismem z 15 maja 2020 r. zaopiniował przedsięwzięcie pozytywnie. RDOŚ postanowieniem z 15 lipca 2020 r. uzgodnił pozytywnie realizację przedsięwzięcia i określił działania, jakie inwestor musi podjąć na etapie realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. RZGW postanowieniem z 13 maja 2020 r. również uzgodnił pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia. Organ I instancji nie uzyskał natomiast opinii Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego, wobec braku wskazania przez wnioskodawcę maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanym obiekcie. Organ I instancji nie podzielił stanowiska Strony, że deklarowana liczba zwierząt stanowi jednocześnie maksymalną możliwą obsadę zwierząt.

Następnie Organ II instancji podniósł, że kwestionowana decyzja Organu

I instancji jest czwartą w sprawie. Decyzją z 14 września 2020 r. Organ odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Od decyzji odwołała się Strona. SKO w Koszalinie decyzją z 30 grudnia 2020 r. uchyliło ww. decyzję w całości, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 10 czerwca 2021 r. Organ I instancji ponownie odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. SKO w Koszalinie decyzją z 15 grudnia 2021 r. uchyliło kwestionowaną decyzję w całości, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę.

Ponownie rozpatrujący sprawę Organ I instancji wystąpił do Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego o wydanie opinii w zakresie realizacji przedsięwzięcia, jako wymagającego pozwolenia zintegrowanego (pismo z 23 marca 2022 r.). Po kilkukrotnym wezwaniu o wykazanie maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanych budynkach, Marszałek Województwa pismem z 25 lipca 2022 r. odmówił wydania opinii w ww. zakresie, ponieważ wniosek w jego ocenie nie spełni warunków kwalifikujących do zaopiniowania, "gdyż nie podano maksymalnej możliwej obsady a wskazano liczbę 1996 szt.". Wnioskodawca winien złożyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z podaniem maksymalnej możliwej obsady zwierząt, jaką pomieści budynek inwentarski. Marszałek Województwa wskazał, że Organ prowadzący postępowanie nie dokonał oceny wniosku pod kątem maksymalnej możliwej obsady zwierząt. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Organ I instancji decyzją z 2 września 2022 r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowej przedsięwzięcia. SKO w Koszalinie decyzją z 20 grudnia 2022 r. uchyliło kwestionowaną decyzję w całości, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę.

Ponownie rozpatrując sprawę, Organ I instancji wezwał Stronę do przedłożenia:

1) zaktualizowanego i ujednoliconego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględniającego przedkładane uzupełnienia, wraz z oświadczeniem autora raportu, a w przypadku gdy wykonawcą raportu jest zespół autorów - kierującego tym zespołem, o spełnieniu wymagań o których mowa w art. 74a ust. 2 u.o.o.ś.,

2) zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 10 września 2019 r., w związku

z art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej w skrócie: "p.o.ś."). informacji dotyczącej maksymalnej możliwej obsady zwierząt, jaką pomieści budynek inwentarski;

3) oświadczenia o posiadaniu przez wnioskodawcę kwalifikacji wynikających z art. 74a ust. 2 u.o.o.ś. do uzupełniania i składania dodatkowych wyjaśnień co do treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wnioskodawca składał uzupełnienia i wyjaśnienia do raportu u.o.o.ś., potwierdzając je własnoręcznym podpisem.

W piśmie z 28 marca 2023 r. Strona wyjaśniła, że wzywanie do przedłożenia ujednoliconego dokumentu uznała za bezzasadne i przedłużające postępowanie. Oświadczyła również, że podtrzymuje swoje stanowisko, że będzie prowadziła chów tuczników w ilości 1996 sztuk (wyrażona jako DJP wynosić będzie 279,44) i deklaruje, że nie będzie prowadziła chowu tuczników powyżej 2000 szt., ponieważ zastosowana technologia chowu zakłada większą powierzchnię przeznaczoną dla zwierząt, niż minimalną wynikającą z przepisów. Strona nie podała informacji na temat maksymalnej możliwej obsady zwierząt, jaką pomieści planowany budynek, biorąc pod uwagę obowiązujące normy w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich.

W załączeniu do pisma z 21 kwietnia 2023 r. Strona przekazała pismo osoby, będącej specjalistą z zakresu ochrony środowiska, posiadającej kwalifikacje wskazane w art. 74a ust. 2 u.o.o.ś., która oświadczyła, że całość korespondencji w ramach wniosku Strony o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia, została wytworzona przez nią lub przy jej udziale, co potwierdza niniejszym oświadczeniem.

Wobec braku zastosowania się do ww. wezwania, Organ I instancji zawiadomił o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się. W wyznaczonym terminie strony postępowania nie skorzystały z ww. uprawnień.

Po upływie terminu, Organ I instancji wydał kolejną, czwartą decyzję (z 26 maja 2023 r.) o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji.

Rozpatrujący sprawę Organ II instancji uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie odwołanie Strony od decyzji Organu I instancji z 26 maja 2023 r.

Jak zauważył Organ II instancji, w toku postępowania Strona składała liczne uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na kolejne wnioski organów uzgadniających. Uzupełnienie przedłożone na wezwanie RZGW, które wpłynęło do Organu I instancji w dniu 21 kwietnia 2020 r. zawiera 10 kart obszernych uzupełnień, bez jakiegokolwiek podpisu. Wyłącznie pismo przewodnie podpisane jest przez Stronę. Uzupełnienie przedłożone na wezwanie PPIS, które wpłynęło do Organu I instancji 4 maja 2020 r. zawiera 25 kart obszernych uzupełnień, bez jakiegokolwiek podpisu. Wyłącznie pismo przewodnie podpisane jest przez Stronę. Uzupełnienie przedłożone na wezwanie RDOŚ które wpłynęło do Organu I instancji 6 maja 2020 r. zawiera 15 kart obszernych uzupełnień, podpisanych przez kierującą zespołem autorów, M. B.

i 57 kolejnych kart bez jakiegokolwiek podpisu. Pismo przewodnie podpisała Strona.

W ocenie Organu II instancji, powyższe stanowi o naruszenie przepisów art. 66 ust. 1 pkt 19 i 19a u.o.o.ś., uniemożliwiające ustalenie, czy raport jako całość, został sporządzony przez osobę uprawnioną.

Dalej Organ II instancji zauważył, że już w poprzedniej decyzji Kolegium

z 20 grudnia 2022 r. wskazano, że przedłożone bardzo obszerne wyjaśnienia w istocie stanowią uzupełnienie przedłożonego raportu. Podlegają one zatem wszelkim rygorom przewidzianym dla raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym przede wszystkim wymogom odnośnie do autorstwa tego opracowania. Brak podpisu raportu lub jego uzupełnienia przez autora stanowi brak formalny, który może mieć istotne znaczenie przy ocenie mocy dowodowej raportu. Brak podpisu raportu uniemożliwia identyfikację autora raportu, co oznacza w konsekwencji brak możliwości uwzględnienia jego treści w kontekście wydania decyzji środowiskowej. Takie same kryteria należy stosować przy "uzupełnieniu raportu". W przedmiotowej sprawie doszło zatem do naruszenia art. 74a ust. 2 u.o.o.ś., poprzez zaakceptowanie zarówno przez Organ prowadzący, jak i przez Organy uzgadniające, uzupełnienia raportu dotyczącego kluczowych kwestii z punktu widzenia oddziaływania na środowisko, który nie zawiera podpisu i oświadczenia,

o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19 i 19a w zw. z art. 74a ust. 3 u.o.o.ś. Z uwagi na brak załączenia do uzupełnienia raportu oświadczenia autora o spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji oraz oświadczenia dotyczącego świadomości odpowiedzialności karnej, kluczowy dokument, tj. raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami przedłożonymi przez pełnomocnika inwestora nie spełnia wymogów formalnych dla tego dokumentu i w konsekwencji nie może stanowić podstawy orzekania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto, jak stwierdził Organ II instancji, obszerne uzupełnienia do raportu, dokonywane na wezwanie organów uzgadniających, powodują, że jego pierwotna wersja, złożona wraz z wnioskiem, nie jest pełną i ostateczną wersją. Każdy z organów uzgadniających procedował na podstawie odmiennego raportu, bowiem uwzględniał wyłącznie uzupełnienia kierowane do tego organu, bez pozostałych uzupełnień. Organ II instancji, uznał, że zachodzi tu nieprawidłowość działania Organu I instancji (art. 77 § 1 k.p.a.). Dodał, że w razie stwierdzenia braków, należy wezwać stronę do uzupełnienia raportu, bądź złożenia stosownych wyjaśnień. Niemniej liczne uzupełnienia i zmiany w toku postępowania przed organami uzgadniającymi powodują, że pierwotny raport staje się nieaktualny, i co najmniej niekompletny. W tej sytuacji znacznie utrudniona jest weryfikacja zapisów raportu. Raport powinien zostać zatem ujednolicony i prawidłowo podpisany.

Organ II instancji uznał, że nie widzi podstaw do uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., bowiem Strona już na etapie postępowania

pierwszej instancji była wzywana o przedłożenie zaktualizowanego i ujednoliconego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z wymaganymi podpisami autora raportu lub zespołu autorów, do czego się nie zastosowała. W ocenie Strony, wezwanie to jest bezzasadne i przedłużające postępowanie (k. 116 teczka V). W ocenie natomiast Organu II instancji, uzupełnienie raportu o oświadczenie autora tego raportu, że "całość korespondencji w ramach wniosku o wydanie decyzji i środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia" została przez niego wytworzona lub przy jego udziale, nie może zastąpić prawidłowo sporządzonego i podpisanego raportu.

Ponadto Organ II instancji podkreślił, że Strona odmawiała podania maksymalnej możliwej obsady zwierząt jaką pomieści planowany budynek. Obowiązek wskazania tego parametru wynika z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 10 września 2019 r. Zgodnie z tym przepisem, za liczbę DJP (dużych jednostek przeliczeniowych) przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt, a nie deklarowaną obsadę przez wnioskodawcę. Jest to uzasadnione faktem, że wnioskodawca może deklarować mniejszą obsadę, niż jest możliwa ze względu na powierzchnię obiektów. W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ocenie należy poddać maksymalną możliwą obsadę zwierząt, jaką można będzie utrzymywać w projektowanym obiekcie z zachowaniem minimalnych warunków utrzymywania tego gatunku zwierząt, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 56, poz. 344 ze zm.. zwanego dalej: "rozporządzeniem z 15 lutego 2010 r."). Wprawdzie wskazanie wyłącznie deklarowanej obsady pozwoliło poczynić ustalenia, że przedsięwzięcie zalicza się do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest to jednak wystarczające w niniejszej sprawie. Brak jednoznacznego wskazania parametru maksymalnej możliwej obsady ze względu na powierzchnię kojców dla zwierząt, uniemożliwia zweryfikowanie, czy inwestycja nie wymaga tzw. pozwolenia zintegrowanego, a tym objęta jest grupa instalacji przemysłowych, z których wprowadzane są substancje do powietrza, (art. 201 p.o.ś.). Instalacje te zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. poz. 1169, dalej zwanego: "rozporządzeniem z 27 sierpnia 2014 r."). Zgodnie z ust. 6 pkt 8 lit. b załącznika do ww. rozporządzenia, należą do nich instalacje do chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg, Natomiast, jak deklaruje Strona w chlewni planowana jest obsada do 1996 szt. zwierząt jednorazowo, a zatem poniżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg. Łatwo dostrzec, że deklaracja wskazuje liczbę zwierząt tylko o 4 sztuki mniejszą od tej, która kwalifikuje do przedsięwzięcia wielkoprzemysłowego. Rozważenia wymagało, w jaki sposób organ ma dokonywać ustaleń w kwestii maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanym budynku.

Jak wyjaśnił Organ II instancji, po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 10 września 2019 r., przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić (wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17). Tylko bowiem na podstawie parametrów technicznych obiektu oraz norm powierzchni przewidzianych dla konkretnych zwierząt można w sposób wiarygodny i racjonalny ustalić, jaka jest maksymalna możliwa obsada zwierząt w planowanym budynku.

Według Organu II instancji, zarówno z raportu, jak i ekspertyzy wynika,

iż w planowanym budynku prowadzony będzie chów trzody chlewnej do masy ciała 110 kg (m.in. str. 3 raportu, str. 7 ekspertyzy) w wydzielonych kojcach o łącznej powierzchni hodowlanej (pow. kojców) 1.618,50 m2 (str. 10 raportu, str. 6 ekspertyzy). Zatem na końcowym etapie cyklu tuczu w budynku będą przebywały tuczniki o wadze z grupy "f", czyli powyżej 85 do 110 kg, dla których wymagana jest powierzchnia na sztukę co najmniej 0,65 m2 (§ 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 15 lutego 2010 r.). Dzieląc powierzchnie kojców na minimalną powierzchnię przeznaczoną dla sztuki w tej kategorii wagowej, otrzymujemy maksymalną możliwą ilość stanowisk dla świń o wadze powyżej 85 kg do 110 kg, która w niniejszej sprawie wynosi 2490 szt. Liczba ustalonych w ten sposób przez Organ II instancji stanowisk kwalifikuje przedsięwzięcie do instalacji przemysłowych, wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Wiąże się to z wymogami odnośnie treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oraz koniecznością zasięgnięcia również przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Organ II instancji podniósł, że Organ I instancji wezwał Stronę do uzupełnienia przedłożonego raportu i podania informacji dotyczącej maksymalnej możliwej obsady zwierząt, jaka pomieści planowany budynek inwentarski (ostatnio pismem z 10 marca 2023 r.) do czego Strona nie zastosowała się. Strona deklaruje, że nie będzie prowadziła chowu tuczników powyżej 2000 szt. Nie podziela ponadto stanowiska Organu, że rozporządzenie z 15 lutego 2010 r. znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie, ponieważ określa ono minimalne powierzchnie w przeliczeniu na jedną sztukę, co nie oznacza, że powierzchnie te nie mogą być większe.

Ustosunkowując się do powyższego Organ II instancji podkreślił, że czym innym jest obsada deklarowana, której nie można w żaden sposób zweryfikować (inwestor może zadeklarować w sposób dowolny, że będzie hodował przykładowo tylko 1000 szt. na powierzchni przeznaczonej wg minimalnych wymogów pod obsadę dwukrotnie większą), a czym innym jest maksymalna możliwa obsada na danej powierzchni, która podlega weryfikacji poprzez matematyczne przeliczenie. W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ocenie należy poddać maksymalną możliwą obsadę zwierząt (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 10 września 2019 r.), jaką można będzie utrzymywać w projektowanym obiekcie z zachowaniem minimalnych warunków utrzymywania tego gatunku zwierząt. Stanowisko to podziela również Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Podręczniku dla Wnioskodawców oraz Beneficjentów w zakresie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć (wersja z dnia 19.01.2022 r.) wskazując, że wskaźnik maksymalnej możliwej obsady zwierząt obliczany jest przez podzielenie projektowanej powierzchni przeznaczonej do chowu i hodowli zwierząt przez minimalną powierzchnię utrzymania określonego rodzaju zwierząt, wymagana przepisami ww. rozporządzenia. Otrzymany wynik należy pomnożyć przez określony w załączniku do rozporządzenia u.o.o.ś. współczynnik DJP odpowiadający rodzajowi zwierząt przewidzianych w hodowli.

Następnie Organ II instancji przywołał na poparcie swej argumentacji stanowisko Marszałka Województwa z 25 lipca 2022 r., który odmówił wydania opinii w sprawie, ponieważ wniosek w jego ocenie nie spełniał warunków kwalifikujących do zaopiniowania. Na wezwanie tego Organu z 28 czerwca 2022 r. do złożenia raportu z podaniem maksymalnej możliwej obsady zwierząt jaką pomieści budynek inwentarski, Strona ponownie wskazała obsadę deklarowaną. Organ uzgadniający uznał, że w tym stanie faktycznym przedłożony raport został sporządzony z naruszeniem art. § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 10 września 2010 r., poprzez niewskazanie maksymalnej możliwej obsady zwierząt, co uniemożliwia prawidłową kwalifikację przedsięwzięcia w zakresie oceny wymagalności uzyskania pozwolenia zintegrowanego.

W ocenie Organu II instancji stwierdzone nieprawidłowości w zakresie raportu stanowią podstawę do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia.

4. J. A., zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Organu II instancji wnosząc o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji z 26 maja 2023 r.

Wydanej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 80 ust. 1 u.o.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię i tym samym oparcie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia na wynikach postępowania z udziałem społeczeństwa, podczas gdy wyniki uzgodnień i opinii o których mowa art. 77 ust. 1 u.o.o.ś. oraz treść dołączonego do wniosku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przemawiały za wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia,

b. art. 80 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., który to przepis nakłada na organ obowiązek wydania decyzji zgodnej z wnioskiem wnioskodawcy oraz związuje organ ustaleniami zawartymi w pozytywnych uzgodnieniach wydanych przez RDOŚ, w pozytywnych uzgodnieniach RZGW oraz w pozytywnej opinii PPIS, podczas gdy pomimo wydania przez ww. organy pozytywnych uzgodnień oraz pozytywnej opinii, Organy odmówiły wydania decyzji środowiskowej,

c. art. 80 ust. 1 pkt. 2 u.o.o.ś., który to przepis związuje organ ustaleniami zawartymi

w raporcie środowiskowym, podczas gdy organy odmawiając wydania decyzji środowiskowej, de facto zakwestionowały ustalenia zawarte w ww. raporcie, nie przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń dokumentów, mających równorzędną względem raportu środowiskowego moc dowodową,

d. art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. a u.o.o.ś. polegające na braku wskazania, w jaki sposób oraz w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności brak wskazania, które konkretnie uwagi lub wnioski społeczeństwa stanowiły podstawę do wydania decyzji negatywnej, podczas gdy dyspozycja ww. przepisu nakłada na organ obowiązek wskazania w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski społeczeństwa w postępowaniu,

e. pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. w związku

z § 2 pkt 51 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (winno być z 10 września 2019 r.) w związku

z § 24 ust. 3 pkt. 2 ppkt f rozporządzenia z 15 lutego 2010 r., poprzez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2 powierzchni podczas gdy:

i. już sama literalna treść rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. określającego minimalną powierzchnię kojca jako wynoszącą co najmniej 0,65 m2 na każdą sztukę tucznika, jednoznacznie wskazuje, iż powierzchnia ta może być większa,

ii. rozporządzenie z 27 sierpnia 2014 r. jak i rozporządzenie z 9 listopada 2010 r. (winno być z 10 września 2019 r.), nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów rozporządzenia z 15 lutego 2010 r., które to rozporządzenie (z 15 lutego 2010 r.) zostało wydane w celach związanych z zapewnieniem dobrostanu zwierząt,

iii. o tym, iż deklarowana przez Skarżącego maksymalna obsada obiektu inwentarskiego powinna być wiążąca świadczy m.in. fakt, iż wskaźnik DJP został obliczony w oparciu o tuczniki o maksymalnej wadze do 110 kg (powierzchnia kojca dla takich tuczników powinna wynosić co najmniej 0,65 m2 na jedną sztukę), ponieważ Skarżący zadeklarował hodowlę tuczników do maksymalnej wagi 110 kg. Należy przy tym mieć na względzie, że hodowla tuczników powyżej 110 kg, dla których minimalna powierzchnia kojca winna wynosić co najmniej 1 m2 na jedną sztukę, w rezultacie przełożyłaby się na zupełnie inny wskaźnik DJP, decydujący o tym, czy dla danej inwestycji powinno być wydane pozwolenie zintegrowane. Z niezrozumiałych powodów Organ uznał, iż z jednej strony w przypadku maksymalnej wagi tuczników które mają być hodowane, wiążącym jest deklaracja Skarżącego, natomiast z drugiej strony w przypadku określenia minimalnej powierzchni kojca dla jednej sztuki tucznika deklaracja Skarżącego pozostaje bez znaczenia.

Ponadto wydanej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na należytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżanej decyzji w szczególności brak wystarczającego wyjaśnienie przez Organy, dlaczego uznano, że planowana inwestycja negatywnie wpłynie na środowisko, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach niniejszej sprawy wynika, w szczególności z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, iż żadna z ww. okoliczności nie ma miejsca. Co więcej Organ I jak i II Instancji ww. twierdzeń nie poparł rzetelnymi dokumentami ani badaniami;

b. art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

i. dowolnej ocenie i przyjęciu przez Organ I i II Instancji stanowiska nie mającego wystarczających podstaw, iż budowa obiektu w ramach przedmiotowej inwestycji doprowadzi do pogorszania stanu środowiska w konsekwencji czego rażąco przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów.

ii. bezpodstawnym przyjęciu, że bezściółkowy chów zwierząt jest najgorszym

z możliwych rozwiązań stosowanych w technologii produkcji, podczas gdy ww. rodzaj chowu jest najlepszym i najbezpieczniejszym rodzajem chowu dla zwierząt.

iii. art. 7a § 1 k.p.a. i wyrażonej w ww. przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku legalnej definicji pojęcia maksymalnej możliwej obsady zwierząt i tym samym istniejących wątpliwości w jaki sposób należy liczyć ową maksymalną obsadę zwierząt winno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej.

W uzasadnieniu skargi wnoszący ją nie zgodził się ze stanowiskiem Organu I i II instancji m.in., że przyjęcie technologii bezściółkowego chowu zwierząt jest jednym

z najgorszych rozwiązań dla zwierząt. Utrzymywanie zwierząt w chowie ściółkowym wiąże się stałym wprowadzaniem na teren gospodarstwa rolnego oraz samego budynku inwentarskiego materiałów, stosowanych jako środek, na którym leżą zwierzęta. Jest to najbardziej pracochłonny i jednocześnie najbardziej niebezpieczny sposób prowadzenia hodowli trzody chlewnej. Słoma, która w polskich warunkach hodowlanych jest głównym materiałem ściółkowym jest substratem, który bardzo często może być zanieczyszczony materiałem biologicznym zwierząt wolnożyjących (głównie dzików). Z tego też względu w programie zwalczania, w strefach, gdzie zarażeniu uległy stada trzody chlewnej istnieje zakaz stosowania słomy pozyskiwanej z obszarów objętych restrykcjami. Dodatkowym negatywnym aspektem lekarsko-weterynaryjnym stosowania słomy jako materiału ściółkowego jest pojawienie się chorób, związanych z samą słomą jak np. różyca świń - jest to choroba bakteryjna, która potrafi namnażać się w ściółce infekując zwierzęta i wywołując u nich w określonych warunkach objawy kliniczne. Kolejnym aspektem jest samo wprowadzenie słomy do budynku inwentarskiego, które zawsze wiąże się

ze zmianą temperatury w chlewni, a w sezonie jesienno-zimowo-wiosennym bardzo często powoduje gwałtowne wychłodzenie budynku, co pociąga za sobą możliwość wystąpienia infekcji układu oddechowego u zwierząt.

Według Skarżącego, tymczasem zwierzęta przebywające w budynku inwentarskim na ruszcie ażurowym mają stałą temperaturę przebywania. Głównym czynnikiem utrzymującym stałą temperaturę jest obecność wanny gnojowicowej, która dostosowana jest do wentylacji konkretnego budynku oraz która produkuje ciepło w procesach fermentacyjnych. Dodatkowym czynnikiem powodującym zwiększenie/utrzymanie stałej temperatury budynku inwentarskiego jest obecność samych zwierząt, które wydzielają ciepło poprzez unoszenie i promieniowanie.

Jednocześnie w skardze podkreślono, iż przepisy Dyrektywy Rady 2008/120/WE dotyczące możliwości zapewnienia zwierzętom dostępu do materiałów absorbujących są w całości spełnione. Co więcej program zwalczania ASF w Polsce zabrania wprowadzania do fermy materiałów biologicznych (torf, trociny, zielonki, słoma) w miejscach występowania ASF. Jako, że problem z tą choroby istnieje na terenie całego kraju ferma nie wprowadza takich materiałów ze względu na biobezpieczeństwo hodowli.

Jak zauważył Skarżący, w kwestionowanych decyzjach wskazano, że inwestycja od samego początku budziła wśród mieszkańców jak również osób z branży turystycznej wiele kontrowersji. Wobec tego Skarżący podkreślił, iż przy wydawaniu decyzji dotyczącej ustalenia uwarunkowań środowiskowych, Organ nie może się kierować wolą jedynie części mieszkańców. Powyższe stanowisko nie budzi większych wątpliwości w doktrynie, co znajduje swoje odzwierciedlenie w powszechnie obowiązującym orzecznictwie (wyrok WSA w Szczecinie z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 447/17, wyrok WSA w Łodzi

z 8 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 1086/15).

Skarżący zaznaczył również, że w wielu wypadkach, podstawą sprzeciwów lokalnej społeczności jest brak pełnej wiedzy na temat uciążliwości tego rodzaju obiektów inwentarskich oraz negatywne doświadczenia wynikające ponadnormatywnych nieprzyjemnych zapachów, wydobywających się z obiektów inwentarskich, wybudowanych w przestarzałych technologiach. Planowany przez Skarżącego obiekt, będzie powstawał w oparciu nowoczesne technologie, znacząco ograniczające emisję odorów oraz hałasu. Powyższa okoliczność, wynika jednoznacznie z raportu środowiskowego dostarczonego przez Skarżącego jak i z pozytywnej opinii sanitarnej PPIS. W ocenie Inwestora, stanowisko mieszkańców oparte jest na pewnych stereotypach i błędnych przekonaniach - trudno bowiem oczekiwać, aby przeciętny obywatel potrafił właściwe zinterpretować dane dotyczące uciążliwości odorowej, zawarte w raporcie o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Właściwa interpretacja takich danych wymaga bowiem posiadania szerokiej i fachowej wiedzy, której znaczna większość obywateli z oczywistych powodów nie posiada.

Według Skarżącego, argumenty przytoczone w decyzjach Organu I i II instancji m. in. że inwestycja negatywnie wpłynie na warunki sanitarno - zdrowotne, czy też że negatywnie wpłynie na stan środowiska naturalnego, nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w przedłożonym przez Skarżącego raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Doniosłość znaczenia raportu i jego szczególna wartość dowodowa nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, o czym świadczy m.in. stanowisko sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Białymstoku z 15 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk/443/16; WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa/2998/117). Skarżący uważa, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że Organy nie uzasadniły ani nie oparły swojego stanowiska na dokumentach mających wartość równoważną raportowi środowiskowemu.

Skarżący podniósł ponadto, że obwieszczenie Organu I instancji z 25 maja

2021 r., którym powiadomił strony prowadzonego postępowania o jego zakończeniu

i wyznaczył czternastodniowy termin na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej co uniemożliwiło terminowe złożenie stanowiska co do zebranego materiału.

Jak podkreślał Skarżący, organy które wydały pozytywne opinie i uzgodnienia, tj.: RDOŚ, RZGW oraz PPIS w żadnym stopniu nie podzielają zastrzeżeń i argumentów przytoczonych przez Organ I instancji, które to argumenty stanowiły podstawę do wydania decyzji negatywnej. Skarżący podkreślał, że organy administracji publicznej, są organami ustawowo powołanymi do dokonywania ocen odnośnie wpływu inwestycji na środowisko, którymi to ocenami Organ I instancji jak organ II instancji jest związany.

Ustosunkowując się do kwestii maksymalnej obsady chowu zwierząt, Skarżący podkreślał, że już sama literalna treść § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. określającego minimalną powierzchnię kojca, tj. co najmniej 0,65 m2 na sztukę tucznika, skłania do jednoznacznego wniosku, iż powierzchnia ta może być większa. Co istotne, Skarżący w wybudowanym obiekcie przyjął, iż na każdą sztukę tucznika w wadze do 110 kg, będzie przypadać powierzchnia kojca wynosząca 0,81 m2, kierując się w tym przypadku przede wszystkim dobrostanem zwierząt. Co oczywiste, większa powierzchnia kojca wpływa pozytywnie na warunki oraz dobrostan zwierząt. Co więcej ww. rozporządzenie określa jedynie minimalną wielkość danego kojca, co z oczywistych powodów daje prawo do budowy kojców o powierzchni większej niż minimalna, a co w konsekwencji jednakże nie powoduje, iż z tego powodu automatycznie wzrasta współczynnik DJP.

Skarżący wyjaśnił przy tym, że zarówno rozporządzenie z 27 sierpnia 2014 r., jaki i rozporządzenie z 9 listopada 2010 r. (winno być z 10 września 2019 r.), nie zawierają delegacji ustawowej do przepisów rozporządzenia z dnia 15 lutego 2010 r., dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. Tym samym brak jest podstaw do tego, aby przy obliczaniu wskaźnik DJP, jak i przy obliczaniu maksymalnej obsady danego obiektu inwentarskiego, stosować wskaźniki określone w rozporządzeniu z 15 lutego 2010 r. niezależnie nawet od tego, że dokument ten zawiera jedynie dolną granicę powierzchni kojca.

Dalej Skarżący wskazał, że powołany w treści wyrok NSA z 4 lipca 2017 r. dotyczy innego stanu faktycznego, w porównaniu ze stanem faktycznym obowiązującym w niniejszej sprawie. Do powyższej konkluzji prowadzi już sama pobieżna analiza przytoczonego powyżej wyroku. W realiach sprawy, której dotyczyło ww. orzeczenie, inwestor zadeklarował bowiem, iż w obiekcie planowanej tuczami wprowadzane będą grupy technologiczne i praca w cyklach co kilka, kilkanaście tygodni. Tym samym do ww. obiektu wprowadzane będą warchlaki, które zostaną odchowane przez 16 tygodni do tuczników. A zatem zgodnie z deklaracją inwestora, w obiekcie planowanej tuczami miały znajdować się zarówno warchlaki jak i tuczniki i tym samym inwestor obliczył wskaźnik DJP dla planowanego obiektu, uwzględniając określoną liczbę warchlaków dla których wskaźnik dla obliczenia DJP wynosi 0,07 oraz określoną liczbę tuczników dla których wskaźnik ten wynosi 0,14. NSA uznał, że takie obliczenie wskaźnika DJP nie jest dopuszczalne i wskaźnik ten powinien zostać obliczony niezależnie od tego jakiego rodzaju zwierzęta będą chowane (tj. czy warchlaki czy tuczniki posiadające różny wskaźnik DJP). W realiach niniejszej sprawy, taka sytuacja nie ma miejsca. Wskaźnik DJP został obliczony przez Skarżącego wyłącznie dla tuczników (1996 sztuk x 0,14), pomimo że w trakcie danego cyklu produkcyjnego prowadzonego na obiekcie tuczami Skarżącego początkowo znajdują się wyłącznie warchlaki.

5. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

6. W piśmie z 19 stycznia 2024 r. Skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

7. Na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę na wniosek Skarżącego przy braku sprzeciwu Organu. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Przeprowadzona w trybie uproszczonym, w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten odpowiada prawu.

8. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, która utrzymała w mocy decyzję Organu I instancji o odmowie ustalenia na rzecz Skarżącego środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...], obr. Z. .

9. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy

z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm., zwanej dalej: "u.o.o.ś.").

Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.o.ś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie tejże decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących:

1) zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś.), oraz

2) potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś.).

Stosownie do art. 79 u.o.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na mocy art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.o.ś., ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obejmuje zarówno weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu.

W ramach tej oceny określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.o.o.ś.).

W świetle art. 80 u.o.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm. zwanego dalej: "zarządzeniem z 10 września 2019 r."), jak sama jego nazwa wskazuje, określa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla:

a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP),

b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP.

Jak wynika z § 24 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344), powierzchnia kojca, w przeliczeniu na 1 sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania, grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała: a) do 10 kg - co najmniej 0,15 m2, b) powyżej 10 do 20 kg - co najmniej 0,2 m2, c) powyżej 20 do 30 kg - co najmniej 0,3 m2, d) powyżej 30 do 50 kg - co najmniej 0,4 m2, e) powyżej 50 do 85 kg - co najmniej 0,55 m2, f) powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2, g) powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2.

Zgodnie z art. 201 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm., zwanej dalej: "p.o.ś"), pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.

Wypełniając delegację ustawą z art. 201 ust. 2 p.o.ś.. Minister Środowiska wydał w dniu 27 sierpnia 2014 r. rozporządzenie w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169, zwanego dalej: "rozporządzeniem z 27 sierpnia 2014 r."). Zgodnie z ust. 6 pkt 8 lit. b załącznika do ww. rozporządzenia, do przedmiotowych instalacji zalicza się instalacje chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg.

Jak wynika z art. 66 ust. 5 u.o.o.ś., jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.

Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji, zasięga opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie p.o.ś, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że istotą decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w przypadku jego dopuszczalności - wymagań, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Rolą postępowania środowiskowego jest więc analiza dopuszczalności konkretnego planowanego dopiero przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko, ludzi, krajobraz, nie zaś wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia. W rezultacie postępowanie to sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 828/10 czy wyroki NSA z 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09, z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 988/09). W ramach tego postępowania przeprowadza się, przy udziale społeczeństwa, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko.

Innymi słowy, ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Stąd też obowiązkiem organu jest ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z nadmiernym zagrożeniem dla środowiska, czy podjęte zostały niezbędne kroki w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i czy nie zachodzą określone prawem przesłanki uniemożliwiające podjęcie określonej działalności na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym.

Zaakcentować także należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową – co oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji jest zobligowany wydać tę decyzję, o ile inwestor spełni wymagania określone przepisami u.o.o.ś. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tj. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i ustaleń faktycznych. Przy czym odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić

w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 372/22, wyrok WSA w Poznaniu z 14 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 11/13 czy wyrok WSA w Łodzi z 18 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 439/11).

10. Na gruncie kontrolowanej sprawy niesporne jest, że Skarżący planuje budowę budynku inwentarskiego powierzchni 1.880,20 m2 wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, deklarując prowadzenie trzody chlewnej w liczbie 1996 sztuk (warchlaki i tuczniki). Łączna powierzchni hodowlana (powierzchnia kojców) wynosić ma 1.618,50 m2. Chów świń będzie prowadzony w kojcach, gdzie zostanie ułożona posadzka w postaci ażurowych płyt betonowych (rusztów) umożliwiających bezpośredni odpływ nieczystości do zbiornika gnojowicy. Dla tak zadeklarowanej przez Skarżącego ilości zwierząt został przygotowany raport odziaływania inwestycji na środowisko oraz pozostałe dokumenty przedłożone do sprawy.

Odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej przez Skarżącego inwestycji Organy I i II instancji zgodnie argumentowały brakiem uzupełnienia przez Skarżącego wniosku o wskazanie maksymalnej możliwej obsady zwierząt w planowanym obiekcie. Na okoliczność tę zwracał także uwagę Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego, który odmówił uzgodnienia inwestycji z uwagi właśnie na nieuzupełnienie przez Skarżącego wniosku o ww. wskaźnik obsady zwierząt.

Dodatkowo ponoszona została przez Organ I instancji kwestia uciążliwości odorowych, hałasu dla terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją. Społeczność lokalna zgłaszała sprzeciw do ww. zamierzenia. Organ II instancji wskazywał ponadto, na kwestię niekompletności dokumentacji dołączonej przez Skarżącego do sprawy o wydanie decyzji środowiskowej zarówno aspekcie danych dotyczących maksymalnej obsady zwierząt, jaki w płaszczyźnie formalnej, tj. podpisania wszystkich wymaganych załączników, jak i ujednolicenia danych dotyczących planowanej inwestycji pod kątem ich aktualności. W tym zakresie Organ podnosił, brak pełnej wiedzy o wszystkich zmianach dotyczących inwestycji przez Organy uzgadniające. Natomiast Organ I instancji, z uwagi na uwarunkowania środowiskowe argumentował, że wariant Inwestora oparty na chowie zwierząt na kratach betonowych, a więc bez ściółki i gospodarowania gnojowicą, a nie obornikiem, nie jest wariantem korzystniejszym dla środowiska, a wręcz odwrotnie jest najgorszym z możliwych rozwiązań.

Kontrolujący sprawę Sąd, uznał, że Organy uznając, że nie zachodzą przesłanki do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa, którymi kierowały się badając wniosek Skarżącego z 24 stycznia 2020 r.

11. Sąd podkreśla, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia, w tym korzystania ze środowiska w fazie eksploatacji przedsięwzięcia. Z kolei rolą postępowania środowiskowego jest zbadanie, czy inwestycja jest dopuszczalna, a jeśli tak, to pod jakimi warunkami.

W ocenie Sądu, oś sporu w sprawie dotyczy wypełnienia przez Skarżącego obowiązku wskazania niezbędnych parametrów inwestycji, w szczególności obsady zwierząt, bowiem wyznacza to organowi wydającemu środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zakres poczynienia koniecznych ustaleń pod kątem wskaźników i ich wagi w poszczególnych elementach oceny środowiskowej. Decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wydanie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust.1 u.o.o.ś.). Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86 pkt 2 u.o.o.ś.).

W ocenie Sądu, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postepowania administracyjnego potwierdza ustalenia Organu odwoławczego, że warunek podania przez Skarżącego maksymalnej obsady zwierząt jaka pomieści planowany budynek, nie został w kontrolowanej sprawie spełniony.

Sąd uznaje bowiem, że kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana na podstawie rozporządzenia z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, odbywa się przy założeniu, że liczba DJP to maksymalna możliwa obsada inwentarza. Nie znajdują tym samym poparcia podnoszone przeciw zaskarżonej decyzji zarzuty skargi dotyczące wydana jej z naruszeniem prawa materialnego oraz prawa procesowego.

Sąd uważa, że wbrew przeciwnym wywodom skargi, na gruncie kontrolowanej sprawy pozostaje aktualne stanowisko judykatury, nawiązujące do stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2017 r. (sygn. akt II OSK 95/17). Niewątpliwe bowiem na gruncie obecnie obowiązującego rozporządzenia z 10 września 2019 r. (Skarżący powoływał się na nieobowiązujące rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.), funkcjonuje zasada niezwiązania organu stanowiskiem inwestora przedstawionym w projekcie co do liczy DJP zwierząt, które będą hodowane w projektowanym obiekcie. W sytuacji takiej, jak w kontrolowanej sprawie, gdzie Skarżący deklaruje mniejszą obsadę, a z wielkości obiektu wynika, że maksymalna obsada może być większa od deklarowanej, wielkością decydującą o zaliczeniu przedsięwzięcia do inwestycji wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest wielkość maksymalna, a nie deklarowana. Nie ma zatem znaczenia deklaracja inwestora co do ilości zwierząt planowanych do hodowania np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma dostarczyć wiążących informacji dla organów orzekających na kolejnym etapie realizacji inwestycji celem skonkretyzowania wymagań ochrony środowiska. Organ orzekający o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia ma więc obowiązek kierować się wynikającą z art. 6 p.o.ś. zasadą przezorności, obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko na etapie realizacji i eksploatacji planowanej inwestycji. Dlatego tak ważną rzeczą jest to, aby organ administracji dokonał rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 292/15).

W ocenie Sądu, Organ I i II instancji prawidłowo przyjęły, że z uwagi na charakter inwestycji - budynek chowu świń, konieczne było prawidłowe ustalenie przed wydaniem decyzji, obsady inwentarza w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe – DJP. Miało to istotne znaczenie z uwagi na ewentualną potrzebę przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku chowu lub hodowli zwierząt w liczbie przekraczającej 2000 szt. Odnotować należy, że od 1 sierpnia 2013 r. nastąpiła zmiana prawa - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r., zgodnie z którą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2738/19).

Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że Skarżący pomimo wezwania Organu

I instancji zaniechał wskazania wielkości maksymalnej obsady zwierząt

w planowanym obiekcie, w przeliczeniu na DJP. Skarżący, mimo wezwania, nie podał więc żądanych przez Organ danych, natomiast wskazał, że zakładana przez niego wielkość chowu wyniesie 1996 sztuk w cyklu. W ocenie Sądu, Skarżący nie uzupełnił wniosku zgodnie z ustawowymi wymaganiami, gdyż nie określił charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji.

Organ nie był związany stanowiskiem Inwestora określającym planowaną obsadę inwentarza i w związku z tym powinien samodzielnie, w oparciu o stosowne przepisy, ją zweryfikować. Jak wskazuje się w judykaturze, dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia należy mieć na uwadze, że przy obliczaniu maksymalnej możliwej obsady inwentarza konieczne jest uwzględnienie założeń projektowych dotyczących rodzaju hodowanych zwierząt i sposobu hodowli, tak, aby uwzględnić przepisy rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1994/20). Sąd uznaje, że w ww. sytuacji, Organy obu instancji prawidłowo powołały § 24 ust. 3 pkt 2 lit. f rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. z którego wynika, że powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2. Z dokumentów przedłożonych przez Inwestora płynie wniosek, że wskazana kategoria zwierząt, będzie na końcowym etapie cyklu tuczu w planowanym budynku. Mając właśnie na uwadze wskazaną normę powierzchni kojców, Organ wyliczył, że dla łącznej powierzchni hodowlanej (kojców), tj. 1.618,50 m2, łączna możliwa liczba stanowisk dla świń w ww. przedziale wagowym wyniesie 2.490 sztuk.

Zdaniem Sądu, uwzględniając powyższe ustalenia, prawidłowa była konkluzja Organów obu instancji, które w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji podniosły,

że ustalona liczba maksymalna możliwych stanowisk kwalifikuje przedsięwzięcie do instalacji przemysłowych, wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego,

o którym mowa w art. 201 ust. 1 p.o.ś. W świetle bowiem ust. 6 pkt 8 lit b. załącznika do rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r., instalację chowu lub hodowli drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk, o wadze ponad 30 kg, zalicza się do instalacji przemysłowych. Tymczasem wyliczenia w sporządzonym na potrzeby sprawy raporcie oddziaływania inwestycji dla środowisko, były dokonane dla zaniżonej liczby inwentarza. Niemożność wydania decyzji pozytywnej dla Skarżącego był w tej sytuacji konsekwencją uchylenia się przez niego od rzetelnego podania informacji umożliwiających analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 u.o.o.ś.. Skarżący był przy tym wielokrotnie wzywany do uzupełnienia wniosku o sporne dane, lecz nie zastosował się do tego wezwania.

Nie jest przy tym trafna argumentacja skargi, opierająca wadliwość kontrolowanych decyzji na przekonaniu, że zarówno rozporządzenie z 10 września

2019 r. jak i rozporządzenie z 15 lutego 2010 r., nie zawierają odesłania do przepisów rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. Związanie organu wydającego decyzję środowiskową w ww. zakresie, wynika bowiem z przepisu rangi ustawowej tj. art. 201 ust 1 u.o.o.ś. Jak wynika ponadto z powoływanego wyżej art. 77 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji zasięga opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie p.o.ś., jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy.

12. Zdaniem Sądu w zaistniałej sytuacji, Skarżący nie mógł powoływać się skutecznie na pozytywne uzgodnienia i opinie ze strony organów współdziałających (RDOŚ, PPIS, RZGW). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ww. rodzaju uzgodnienia i opinie nie zawsze są wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. Organ, wydając decyzję odmowną, powinien zatem wykazać wadliwość zajętych pozytywnych stanowisk (opinii, uzgodnień), co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów. W orzecznictwie wyrażono pogląd, według którego postanowienie organu uzgadniającego, którego dotyczą art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. nie ma charakteru wiążącego (por. wyrok NSA z 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 339/15). Sam fakt sprzeczności decyzji środowiskowej z takim uzgodnieniem nie świadczy więc

o wadliwości decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1784/15, wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 585/18).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość niezaakceptowania przez Organy I i II instancji, wskazywanych przez Skarżącego pozytywnych uzgodnień i opinii organów uzgadniających. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji. W konsekwencji Organ I instancji, jak i Organ odwoławczy, mają obowiązek sprawdzenia zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych, co oznacza zwłaszcza ustalenie, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym tereny sąsiednie, a zwłaszcza danych identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych. Obowiązkiem organów jest również sprawdzenie materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. W przypadku wątpliwości co do jego kompletności, czy rzetelności ocen w nim zawartych, organ prowadzący postępowanie winien wezwać do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy. Przy czym sama okoliczność uzupełnienia raportu zgodnie z wytycznymi nie zwalnia organów od jego dalszej merytorycznej analizy. Podkreślić także należy, że sam fakt, że raport zawiera elementy określone w art. 66 u.o.o.ś. oraz uzyskał wymagane prawem uzgodnienia nie stanowi o tym, że został sporządzony z zachowaniem rzetelności, a tym samym że powinien zostać w pełni zaakceptowany przez organ prowadzący postępowanie w zakresie ustaleń środowiskowych (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 997/19).

Sąd uznał, że kontrolowanej sprawie Organ I i II instancji trafnie przyjęły, że dane poddawane przez Skarżącego nie stanowią kompletu informacji pozwalających na ocenę oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Co wobec braku uzupełnienia danych o podanie maksymalnej obsady zwierząt, skutkować musiało wydaniem decyzji odmownej. Stąd nie był zasadny zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.

13. Jednocześnie, w ocenie Sądu, konieczna jest uwaga, że rozstrzygając wniosek Skarżącego Organ nie dysponował swobodą, w ramach której mógłby przyznać pierwszeństwo interesowi strony nad interesem ogólnym w postaci uwzględniania wymagań ochrony środowiska. Powyższa konkluzja stanowi odpowiedź Sądu na zarzuty skargi, którymi Skarżący kwestionował przyjęte przez Organ ustalenia na podstawie danych przedstawionych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz na podstawie innych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Rzecz dotyczy dokonanej przez Organ I instancji oceny inwestycji w wariancie zaproponowanym przez Skarżącego, przy uwzględnieniu sprzeciwu społeczności lokalnej do planowanej przez Skarżącego inwestycji.

Należy podkreślić, że z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. i jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 9 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 3374/21). Z uwagi na wskazane w raporcie dane dotyczące intensywności produkcji, Organ I instancji wskazywał na generujące większe emisje substancji i uciążliwości, w przypadku gospodarowania gnojowicą, niż ma to miejsce w przypadku produkcji obornika. Sąd uznaje te zastrzeżenia za zasadne. Ponadto Organ przekonująco uzasadnił stanowisko podważające proponowaną przez Skarżącego technologię chowu, z uwagi na dobrostan zwierząt. Pojęcie to odnosi się do warunków życia, opieki i traktowania zwierząt, które zapewniają im zdrowie, realizację ich potrzeb, wygodęi przestrzeganie ich praw. Dobrostan zwierząt odnosi się do stanu zdrowia i samopoczucia zwierząt. Obejmuje aspekty fizyczne i psychiczne, emocjonalne oraz społeczne. Dobrostan zwierząt polega na zapewnieniu zwierzętom gospodarskim odpowiednich warunków życia, które uwzględniają ich naturalne potrzeby i zdolności.

Skarżący podnosił, że Organy I i II instancji zakwestionowały ustalenia zawarte ww. raporcie, nie przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń dokumentów, mających równorzędną względem raportu środowiskowego moc dowodową. Powyższej argumentacji Sąd kontrolujący sprawę nie podziela. Jak wskazuje się w judykaturze, w sprawach trudnych do oceny, wymagających niejednokrotnie w tym zakresie specjalistycznej wiedzy, organy mają nie tylko możliwość, ale wręcz obowiązek zwrócenia się o wyjaśnienia nie tylko do autora raportu, wnioskodawcy, ale także przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1066/21).

Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie analizowanej sprawy. Na zlecenie Organu I instancji została sporządzona przez dr. inż. J. K. w dniu 2 kwietnia 2021 r. ekspertyza dotycząca potencjalnego oddziaływania na środowisko dla otoczenia planowanej przez Skarżącego fermy. Autor ekspertyzy wskazywał, że po obliczeniu ilości sztuk przelotowych wychodzi, że w ciągu roku przez planowaną chlewnię przejdzie 5.988 sztuk fizycznych warchlaków i 5.988 sztuk fizycznych tuczników.

Jako najmniej odpowiedni z możliwych rozwiązań systemu chowu zwierząt autor ocenił utrzymywanie zwierząt na rusztach. Jest to system stosowany najczęściej na dużych fermach. Autor argumentował, że świnie mają naturalny odruch rycia i lepiej czują się na ściółce. Spełnia on też rolę zabawową, gdyż poprzez rycie i pobieranie słomy zwierzęta są spokojniejsze i nie nudzą się. Ponadto ściółka dostarcza organizmowi pewnej ilości włókna, które działa pozytywnie na perystaltykę jelit, co jest ważne szczególnie w tuczu przy dużym natężeniu zwierząt w kojcu i tym samym małych możliwościach poruszania się. Ponadto autor ekspertyzy zwrócił uwagę, że stosowanie systemu bezściółkowego narusza zasady Dyrektywy Rady 2008/120/WE z 18 grudnia 2008 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony świń, w której mowa jest o tym, że:" Pomieszczenia dla świń muszą być zabudowane w taki sposób, aby każda świnia mogła: - mieć dostęp do czystego miejsca leżenia, wtórym będzie miała komfort fizyczny i termiczny". W przypadku chowu bezściółkowego nie jest to możliwe. Komfort leżenia na ażurowych, wilgotnych i zimnych podłogach jest raczej wątpliwy. Dodatkowo zapisy ww. Dyrektywy wskazują, że świnie muszą mieć dostęp do wystarczającej ilości materiału, który mogą ruszać w nim grzebać, takiego jak słoma, siano, drewno, trociny, kompost grzybniowy, torf lub mieszanki takich materiałów, bez narażenia na szwank życia zwierząt. Autor ekspertyzy wskazał, że z wyjaśnień Skarżącego nie wynika by taki dostęp był zapewniony.

W ocenie Sądu, Organ I instancji kierując się ww. argumentacją zasadnie zanegował wariant produkcji proponowany przez Skarżącego, właśnie z uwagi m.in. na możliwy szwank dla życia zwierząt. Wiedzą powszechną jest, że koncepcja dobrostanu zwierząt uznaje, że zwierzęta są istotami czującymi, zdolnymi do odczuwania bólu i przyjemności, a zatem zasługują na etyczną uwagę i ochronę. Utrzymywanie chowu na rusztach betonowych, bez ściółki, z uwagi na możliwość uniknięcia chorób i dotrzymania wymagań sanitarnych, ale bez uwzględnienia komfortu zwierzęcia, tj. zapewnienia mu możliwości naturalnego zachowania, poddaje w wątpliwość troskę Skarżącego o zachowanie dobrostanu zwierząt. Zwierzęta są czującymi istotami, które doświadczają emocji, takich jak radość, strach, cierpienie czy zadowolenie. Przestrzeganie dobrostanu oznacza przede wszystkim zmniejszenie poziomu cierpienia i stresu, a także umożliwienie im naturalnych zachowań, właściwych dla danego gatunku. Zwierzęta powinny mieć możliwość wyrażania swoich naturalnych zachowań, takich jak eksploracja, polowanie czy społeczne interakcje. Powinny mieć odpowiednią przestrzeń do poruszania się i możliwość wyboru otoczenia. W ocenie Sądu, daleki od spełnienia ww. wymogów jest wariant chowu proponowany przez Skarżącego.

Ponadto w ww. ekspertyzie jest mowa o tym, że emisja amoniaku obliczona przez autorów raportu jest mocno zaniżona. Przy dużym obciążeniu gruntów azotem

z amoniaku, ferma stanowiłaby poważne zagrożenie dla wód powierzchniowych, ale także dla jakości środowiska glebowego. Organ I instancji podniósł przy tym, że część gnojowicy zostanie zagospodarowana na terenie gminy, ale w wyjaśnieniach nie wskazano działek do nawożenia gnojowicą. Podnosił, że policzona potencjalna ilość siarkowodoru w planowanej farmie wyniesie 97,90 kg na rok, jest on wyczuwalny w bardzo niewielkich stężeniach, a w bliskiej odległości funkcjonują już tego typu podmioty. Autor ekspertyzy dostrzegł, że analizowana inwestycja będzie dużym źródłem metanu. Emisja metanu z produkcji zwierzęcej nie została policzona przez autorów raportu, podczas gdy wyniesie dla planowanej farmy 38,50 tony rocznie. Wskazał, że ilości CO2 podawane przez Skarżącego też są zaniżone, dlatego, że policzono tylko emisję na podstawie wydychanego przez trzodę powietrza. Natomiast duża ilość dwutlenku węgla będzie powstawała w trakcie rozkładu odchodów zarówno w pomieszczeniach jak i w zbiornikach na gnojowicę. Autor raportu wskazywał na 164 zidentyfikowane substancje gazowe powstające w procesie chowu zwierząt. Wyjaśniał, że większość tych gazów, oprócz niekorzystnego oddziaływania na ekosystem powoduje u ludzi wrażenie uciążliwości zapachowej, która nie jest bezpośrednio związana z fizycznym stężeniem w powietrzu zanieczyszczeń gazowych mierzonych aparaturowo.

Spoglądając na mapę zagrożeń sozologicznych, autor ekspertyzy stwierdził,

że zarówno planowana inwestycja jak i istniejące dwie fermy, znajdują się na gruntach szczególnie podatnych na infiltrację zanieczyszczeń z kierunku wód podziemnych. Nawożenie oraz depozycja zanieczyszczeń z analizowanej fermy może powodować deponowanie się różnych związków w glebie, a w konsekwencji ich migrację w kierunku płytko położonych w tym rejonie wód podziemnych. W kwestii natężenia ruchu pojazdów, autor ekspertyzy wskazał na liczbę 304 przejazdów (przyczepą o pojemności 10 t) oraz 1460 przejazdów lekkimi samochodami pracowników fermy. Każdy przejazd należy policzyć podwójnie, ze względu na ruch samochodu tam i z powrotem. W okolicy działa już kilka ferm, korzystających z tej samej drogi, a więc nastąpi znaczna kumulacja przejazdów na lokalnych drogach. Podał, że w przypadku ferm wielkoprzemysłowych zwykle obserwuje się wzmożone jednoczesne działanie wielu zanieczyszczeń powietrza (synergizm). Nawet w strefie do kilku kilometrów, przy tak dużej koncentracji produkcji w tej okolicy, może wystąpić niekorzystne oddziaływanie, które będzie uciążliwe dla okolicznych mieszkańców. Uciążliwość, przede wszystkim zapachowa, może np. hamować rozwój turystyki czy agroturystyki w tym regionie.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko, wbrew przeciwnym wywodom skargi, przy uwzględnieniu sprzeciwu społeczności lokalnej, uzasadniało przekonująco racje, którymi kierował się Organ I instancji wydając decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia planowanego przez Skarżącego.

14. Według zasad określonych w art. 6 i 8 k.p.a. (tj. zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej) organy zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa oraz prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby doszło do naruszenia tych zasad w stopniu obligującym do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro Organ I instancji zwracał się do Skarżącego o uzupełnienie niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy informacji o warunkach realizacji inwestycji na danym terenie. Co prawda Skarżący odpowiadał na wezwanie Organu jednakże odpowiedź ta sprowadzała się do polemiki nad zasadnością podawania maksymalnej obsady zwierząt DJP w miejscu planowanej inwestycji. Skarżący tak w odwołaniu, jak i w skardze nie przedstawił żadnych dodatkowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia.

Co istotne dostrzec należy, że Organ odwoławczy podzielił wszystkie istotne okoliczności, wskazane w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, które były przyczyną odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W tej sytuacji uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez uzyskanie podpisów pod licznymi uzupełnieniami dokumentacji oraz ujednolicenie żądania, pod kątem uaktualnienia parametrów inwestycji, wobec wyraźnego sprzeciwu Skarżącego do podania maksymalnej obsady zwierząt DJP, nie mogłoby skutkować odmiennym rozstrzygnięciem.

Nawet fakt istnienia dowodu w postaci raportu, uznawanego przez Skarżącegoza wiarygodny, jak i pozytywnych uzgodnień nie obligowało Organu do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania, w sytuacji gdy – tak jak na gruncie rozpatrywanej sprawy - można wskazać powody (podstawy) uniemożliwiające uwzględnienia żądania.

15. Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż Organ II instancji dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, który był wystarczający do oceny okoliczności istotnych dla sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Decyzja ta została wydana zgodnie z prawem i jest wynikiem postępowania przeprowadzonego z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu, nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

16. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł

o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.