Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 1061/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3; art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi O. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 18 X 2024 r. O. S. (dalej "skarżący"), działając przez pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz o dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Zgodnie ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru przesyłki zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego - 25 XI 2024 r. (wezwanie o wpis) i 4 XII 2024 r. (wezwanie o pełnomocnictwo).

Pismem z 26 XI 2024 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Następnie oświadczenie to powtórzył w piśmie z 10 XII 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

W myśl art. 46 § 3 ppsa, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Z kolei stosownie do art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Zgodnie zaś z art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych obliguje sąd, w świetle art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.

Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ma podstawę w art. 220 § 1 ppsa, stosownie do którego, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, którą jest m.in. wpis sądowy. Z kolei wedle art. 220 § 3 ppsa, skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Z akt sprawy wynika, że przesyłki zawierające wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz przedstawienia stosownego pełnomocnictwa zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego odpowiednio: 25 XI i 4 XII 2024 r. W zakreślonym terminie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący nie uiścił wpisu, lecz zamiast tego, złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Oświadczenie to następnie powtórzył w wyznaczonym terminie do przesłania pełnomocnictwa.

Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 26 XI 2024 r. skarżący cofnął skargę (potwierdzając to w piśmie z 10 XII 2024 r.), jednak czynność ta nie mogła wywołać żadnych skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; 27 VI 2008 r., II OSK 923/08 i 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA).

Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.