Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1277/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1277/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2023 r., sprawy ze skarg Ł. G. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 8 lipca 2021 r.: nr 1201-IEW-1.603.1.3.2021.13 oraz nr 1201-IEW-1.603.1.2.2021.9 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług skargi oddala.


UZASADNIENIE

Obecnie zaskarżonymi do WSA w Krakowie decyzjami z 8 lipca 2021 r. o nr 1201-IEW1.603.1.3.2021.13 oraz nr 1201-IEW1.603.1.2.2021.9, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (DIAS) utrzymał mocy decyzje: Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce (NUS) z 13 stycznia 2021 r., nr 1226-SEW.603.6.2020 oraz 17 grudnia 2020 r., nr 1226-SEW.603.8.2020, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych tego organu:

- z 11 grudnia 2019 r., nr 1226-SEW.4123.11.2019, wydanej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Ł. G. (skarżący, strona, podatnik) jako Prezesa Zarządu Spółki B. Spółka z o.o. (spółka) wraz z tą spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego;

- z 12.11.2019 r, nr 1226.SEW.4123.13.2019, wydanej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako Prezesa Zarządu spółki z o.o. wraz ze spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za: styczeń, luty, marzec 2016 r. z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, NUS wydał opisane powyżej decyzję w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako Prezesa Zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy, które stały się ostateczna wobec ich niezaskarżenia.

Pismem z 3.04.2020 r. skarżący złożył do NUS wniosek, na podstawie art 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej o.p.), o wznowienie postępowania prowadzonego przez ww. organ i zakończonego m. in. ww. decyzjami ostatecznymi (wniosek o wznowienie na podstawie art 240 § 1 pkt 4 o.p. został rozpoznany odrębnie), dołączając jako dowód Protokół oględzin z 27.10.2017 r. Skarżący za nową okoliczność nieznaną organowi podatkowemu istniejącą w dniu wydania decyzji uznaje fakt, że nie zamieszkiwał pod adresem K., ul. [...], a pod adresem K., ul. [...] - na co skarżący powołał Protokół z oględzin spisany 27.10.2017 r., w ramach toczącej się wobec skarżącego (jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "H.") kontroli podatkowej. Z treści wniosku wynika, że skarżący kwestionuje doręczenie decyzji (o których wznowienie wnioskował) wydanych przez NUS w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką z o.o. za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy.

NUS postanowieniami z 16.06.2020 r. wznowił postępowanie w sprawach zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce.

Po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie, NUS decyzjami z 13.01.2021 r. oraz 17 grudnia 2020 r., odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznych w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego wraz ze spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług, stwierdzając że nie zaszły warunki do uchylenia spornych decyzji ostatecznych.

W odwołaniach zarzucono, że sporne decyzje ostateczne nie zostały prawidłowo doręczone skarżącemu, bowiem zostały skierowana na adres niebędący adresem zamieszkania Prezesa zarządu. Zarzucono również naruszenie: art. 120, 121, 125, 187, 194 Ordynacji podatkowej, m. in. poprzez niezgodne z prawem ograniczanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, nieuzasadnione przedłużanie postępowania, nierzetelne, wybiórcze gromadzenie i ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie jego części, nieuzasadnione podważanie treści dokumentów urzędowych włączenie jako dowód dokumentów, które nie zostały potwierdzone procedurą badania ksiąg. Nadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to: art 7 ust. 1 w zw. z art 7 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa o VAT), poprzez wadliwe przyporządkowanie dostaw jako udziału w karuzeli podatkowej bez wskazania kto był brokerem kto podmiotem znikającym, naruszenie zasady praworządności poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w sytuacji, gdy transakcje zakwestionowane przez organ podatkowy miały miejsce w rzeczywistości, co potwierdzają protokoły niekwestionowane przez organ; art. 87 ust. 7 w zw. z art. 87 ust. 2 i ust. 5a ustawy o VAT przez odmowę uznania istnienia nadpłaty podatku naliczonego nad należnym za ww. okres X-XII 2015r; art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust 2 w zw. z art 86 ust 13 ustawy o VAT poprzez błędne zastosowane art. 106 § 1 i § 2 o.p.; niewłaściwe zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnie art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT, polegającą na przyjęciu, że dostawy w rozumieniu art. 7 ust.8 ustawy spełniają przesłanki tegoż przepisu jako zdarzenia nierzeczywiste. Ze względu na uchybienia i zarzuty wskazane powyżej wniesiono o uchylenie decyzji NUS w całości.

W piśmie stanowiącym wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego skarżący ponownie wskazał na naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórcze zebranie materiału dowodowego, w sposób jednostronny podważający status spółki oraz złożył szereg wniosków dowodowych. które postanowieniami z 7.07.2021 r. zostały oddalone.

Po rozpatrzeniu odwołań, DIAS decyzjami opisanymi na wstępie utrzymał w mocy decyzje organów pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor Izby wskazał na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, akcentując wyjątkową możliwość jej wzruszenia ograniczoną do enumeratywnie wskazanych sytuacji określonych m.in. w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. DIAS wskazał na prawidłowe zastosowanie ww. przepisu, bowiem w części dotyczącej zaistnienia przesłanki wskazanej we wniosku skarżącego z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - wznowił postępowania podatkowe w sprawach zakończonych odpowiednimi decyzjami ostatecznymi NUS. Po wznowieniu ww. postępowania, organ I instancji przeanalizował wniosek skarżącego pod kątem przesłanek wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu ww. postępowania, organ I instancji, działając m.in. na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa wydał decyzje odmawiające uchylenia ww. decyzji ostatecznych.

DIAS stwierdził, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący ocenił, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi NUS nie realizuje przesłanki wskazanej w ww. art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż nie ujawnił istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Odnosząc się do doręczenia decyzji ostatecznych NUS o odpowiedzialności solidarnej skarżącego na niewłaściwy adres, DIAS wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 148 § 1 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Natomiast stosownie do treści art. 146 § 1 o.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego. Stosownie do przepisów ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w zakresie obowiązku zgłoszeń identyfikacyjnych oraz zgłoszeń aktualizacyjnych podatników będących osobami fizycznymi wykonującymi działalność gospodarczą, stosuje się formularz wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Akta sprawy potwierdzają, że w dniu 16.12.2016 r. skarżący złożył wniosek CEIDG-1 (Wniosek o Wpis do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej), w którym wskazał adres zamieszkania: [...] K., ul. [...]. W związku z powyższym skarżący dokonał skutecznej zmiany danych rejestracyjnych tj. adresu zamieszkania z adresu: K., ul. [...] na adres K., ul. [...], jak również dokonał zmiany adresu do korespondencji z adresu K., ul. [...] na adres K., ul. [...]. W zakresie ustalenia miejsca zamieszkania podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w prowadzonych rejestrach. W szczególności, żaden przepis prawa nie zobowiązuje organu podatkowego do samodzielnego ustalania adresu w sytuacji, gdy podatnik podaje w zgłoszeniu konkretny adres. Mając na uwadze powyższe DIAS stwierdził, że adres do doręczenia ww. decyzji NUS tj. ul. [...] w K. jest prawidłowy, wynika bowiem z systemu Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP-KEP).

W związku z powyższym prawidłowo organ I instancji wywiódł w swojej decyzji, że okoliczność faktyczna zamieszkania pod innym adresem niż ten, pod który były kierowane decyzje wymiarowe dla spółki, nie może być uznana w świetle zebranego materiału dowodowego za mającą przymiot "istotności". Zapis w protokole oględzin nie może być dla organu podatkowego podstawą do zmiany adresu zamieszkania podatnika (ponadto z protokołu oględzin nie wynika, iż adres K., ul. [...] nie jest adresem zamieszkania skarżącego). DIAS stwierdził, że decyzje wymiarowe NUS, objęte wnioskiem o wznowienie, zostały prawidłowo zaadresowane i doręczone 2.01.2020 r., w trybie art. 150 o.p., co potwierdzają zwrotne potwierdzenie odbioru oraz pismo Poczty Polskiej z dnia 31.01.2020 r. Tym samym zarzuty naruszenia art, 240 § 1 pkt 5 o.p. oraz niewłaściwego doręczenia decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako osoby trzeciej, DIAS uznał za bezzasadne.

Podsumowując, DIAS stwierdził, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie uruchomienia trybów nadzwyczajnych (wznowieniowych) i po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., prawidłowo odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznych wobec braku istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

DIAS odniósł się również szczegółowo do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego, wykazując ich bezzasadność.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: art. 210 § 4 w zw. z art. 235 w zw. z art. 124 w zw. z art. 127 o.p. poprzez sporządzenie przez Organ II instancji wadliwego uzasadnienia, składającego się w znacznej części z powielonej argumentacji organu I instancji i nie odnoszącego się w pełni do zarzutów i argumentów skarżącego, które to uzasadnienie nie stanowi logicznej i spójnej całości, a także poddającego w wątpliwość i uniemożliwiającego sprawdzenie, czy organ przeprowadził postępowanie merytoryczne i czy rozważył zarzuty zawarte przez stronę w odwołaniu, skutkiem czego skarżący nie może dokonać jednoznacznej rekonstrukcji podstawy zaskarżanego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcie to nie może być przedmiotem skutecznej kontroli instancyjnej, podczas gdy organ formułując uzasadnienie wydawanego rozstrzygnięcia, powinien rzetelnie przedstawić własne stanowisko w sprawie, odnosząc się do zarzutów odwołania, umożliwiając w ten sposób skarżącemu podjęcie polemiki z jego stanowiskiem w sprawie; art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie ujawnił istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, podczas gdy skarżący dowiódł: - niewłaściwego doręczenia obu decyzji, tj. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z o.o. oraz decyzji wydanej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz z tą spółką za jej zaległości podatkowe; - wydania decyzji z art. 116 o.p. z naruszeniem art. 118 § 1 ustawy, a więc po upływie terminu na wydanie decyzji; art. 150 w zw. z art. 120 o.p. poprzez bezzasadne uznanie przez organ odwoławczy, za zgodne z przepisami działanie organu I Instancji, polegające na nieprawidłowym i niezgodnym z przepisami doręczeniu decyzji; art. 151a § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego i niezgodnego z przepisami doręczenia decyzji; art. 118 § 1 o.p. przez wydanie decyzji i wprowadzenie jej do obrotu prawnego po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego, którego termin upłynął 31.12.2019 r. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji DIAS oraz decyzji NUS i zobowiązanie organu I instancji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania z uwzględnieniem przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego postępowaniem oraz faktu nieskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, w terminie zakreślonym przez Sąd, Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna, a stanowisko organów prawidłowe.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023 r., poz. 239, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zaakcentowania wymaga, że obecnie zaskarżone do Sądu decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi NUS dot. odpowiedzialności solidarnej skarżącego ze spółką z o.o. za jej zaległości podatkowe. Jest to istotne w związku z granicami rozpoznania w niniejszej sprawie, które ograniczone jest jedynie do ustalenia istnienia lub nieistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku.

Jak już wspominał DIAS, zgodnie z zasadą trwałości decyzji rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne (art. 128 o.p.). Zasada ta służy pewności obrotu prawnego. Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych, do których należy m.in. tryb wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 o.p.). Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W ramach przesłanki określonej ww. przepisie należy zbadać czy zaszły: (1) istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które (2) wyszły na jaw, (3) istniały w dniu wydania decyzji, (4) nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Nowa okoliczność lub nowy dowód nie powinna być znana nie tylko organowi, ale również stronie. Pojęcie okoliczności faktyczne należy rozumieć w takim znaczeniu, w jakim funkcjonują w języku potocznym, tj. jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Pierwsze kryterium odnosi się do "nowości" przedstawianych dowodów. Nowymi będą te okoliczności faktyczne lub dowody, które istniały w dacie orzekania, lecz które nie były w posiadaniu organu w tamtym czasie, ponieważ nie zostały organowi ujawnione w toku postępowania. Drugim z kryteriów jest "istotność" tych okoliczności lub dowodów. "Istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy, o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zadaniem organu rozpatrującego jest dokonanie oceny, czy z uwzględnieniem tego nowego dowodu lub okoliczności, należałoby dojść do innych ustaleń, a w konsekwencji do podjęcia innej treściowo decyzji. Nie wystarcza więc, żeby dany dowód posiadał status nowości w rozumieniu komentowanego przepisu, lecz konieczne jest, aby miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Za istotne uważa się takie okoliczności faktyczne lub dowody, które bezpośrednio dotyczą przedmiot sprawy, mając wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

W badanej sprawie skarżący upatruje spełnienia przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w związku niedoręczeniem decyzji objętych wnioskiem o wznowienie (o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką) na adres zamieszkania Prezesa zarządu, a w konsekwencji niewejścia do obrotu prawnego ww. decyzji. W ocenie Sądu stanowisko to jest nieuzasadnione, w związku z czym brak było podstaw do zmiany decyzji ostatecznych w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką z o.o., a organy prawidłowo odmówiły uchylenia ww. decyzji ostatecznych po przeprowadzeniu postępowania w zakresie istnienia przesłanki wznowieniowej. Organy podatkowe przeanalizowały kwestię doręczenia ww. decyzji, dochodząc do wniosku, że decyzje ostateczne NUS zostały skierowany na prawidłowy adres K., ul. [...], ujawniony w CRP-KEP, a na skarżącym spoczywał prawny obowiązek aktualizacji danych. Skutkiem bowiem zaniechania tego obowiązku jest doręczenie decyzji na adres z ewidencji i tym samym wejście decyzji do obrotu prawnego. Sąd uznał za prawidłową analizę przeprowadzoną przez organy podatkowe w tej kwestii, szczegółowo przedstawioną w treści zaskarżonych obecnie decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce postąpił prawidłowo wysyłając sporne decyzje na adres [...]K., ul. [...] nie tylko widniejący od 9.12.2016 r. w rejestrze CRP-KEP jako adres rejestracyjny skarżącego, ale również podawany przez skarżącego w pismach składanych do urzędu skarbowego, czym wypełnił dyspozycję art. 148 § 1 o.p., zgodnie z którym pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Zaakcentowania wymaga, że organ miał obowiązek posługiwania się danymi z tego rejestru, gdyż stosownie do treści art. 14a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (w skrócie: u.z.e.i.p.p.) CRP-KEP jest wykorzystywany przez organy Krajowej Administracji Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych. Skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym przez nie postępowaniom, to wykluczone jest, aby organy te posiłkowały się innymi danymi. Skoro zatem organ administracji publicznej dysponował adresem skarżącego z KEP, doręczeń mógł dokonywać tylko na ten adres (zob: NSA w wyroku z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt IIFSK 3102/15, CBOIS).

Podsumowując, DIAS prawidłowo zastosował przepisy ustawy Ordynacji podatkowej w zakresie uruchomienia trybów nadzwyczajnych (wznowieniowych) i po przeprowadzeniu postępowania, działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p. prawidłowo utrzymał w mocy decyzje NUS o odmowie uchylenia w całości decyzji ostatecznych objętych wnioskiem wobec braku istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Nie znalazły również potwierdzenia zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. W okolicznościach niniejszej sprawy uprawnionym jest stwierdzenie, że organy podatkowe obu instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego oraz w zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący, jak i rzetelny materiału dowodowego, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwiając jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dokonano oceny znaczenia i wartości zebranych dowodów, oceniając je wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Wbrew zarzutom strony skarżącej organy podatkowe wywiodły ze zgromadzonych dowodów prawidłowe wnioski, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. Organy obu instancji wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zgodnie z zasadą przekonywania stron. Dokonana przez organy podatkowe odmienna od oczekiwanej przez stronę ocena dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie stanowi naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa.

W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259).