Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 530/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 43 i 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. ze skargi A.W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej A.W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 16 listopada 2009 r. do Ministerstwa Infrastruktury wpłynął wniosek skarżącej A.W. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] października 2009 r., nr [...], którą to odmówiono skarżącej nadania uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości. Jak wskazała, wspomnianą decyzję odebrała w dniu [...] października 2009 r., zaś od dnia 22 października 2009 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Przyczyna uniemożliwiająca wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ustała w dniu 31 października 2009 r.. Skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie stwierdzające jej niezdolność do pracy w okresie od 22 października 2009 r. do 5 listopada 2009 r.

Minister Infrastruktury, postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 2 kpa, odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] października 2009 r.

Według organu, powołującego się na zwrotne potwierdzenia odbioru omawianej decyzji, została ona doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 5 października 2009 r. Zdaniem organu data doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, a nie data dotarcia tego pisma do rąk adresata, ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy środek odwoławczy został wniesiony w terminie ustawowym. Niedoręczenie przez dorosłego domownika w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, termin 14 dni do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 19 października 2009 r., a nie jak wskazuje skarżąca w dniu 22 października 2009 r. Jak bowiem wskazała skarżąca, od 22 października 2009 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, co wynika z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego. Zresztą, dokument ten dotyczy okresu po upływie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej omawianą decyzją, tj. po dniu 19 października 2009 r. W związku z tym nie można przywrócić terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej sporną decyzją, ponieważ ważne okoliczności wskazane przez stronę skarżącą nastąpiły po upływie terminu do wniesienia wspomnianego wniosku. Zgodnie z art. 58 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, a prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Skarżąca złożyła skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. W świetle uzasadnienia skargi skarżąca zwróciła się do Poczty Polskiej z prośbą o przesłanie dowodu doręczenia przesyłki, za pośrednictwem której doręczono omawianą decyzję Ministra Infrastruktury z [...] października 2009 r. Pismem z 28 grudnia 2009 r. została poinformowana przez Pocztę Polską S.A., że list polecony został odebrany w dniu 5 października 2009 r. przez A.K. Osoba ta nie mieszka ze skarżącą, a tym samym nie jest dorosłym domownikiem zamieszkałym pod adresem skarżącej, nie jest także z nią spokrewniona.

Jak wyjaśniła skarżąca, A.K. sporadycznie wykonuje pomocnicze prace porządkowe na rzecz skarżącej w miejscu jej zamieszkania. Po odebraniu korespondencji od Ministra Infrastruktury, pod nieobecność skarżącej, A.K. przekazała skarżącej list dopiero w dniu 8 października 2009 r. Toteż od dnia otrzymania decyzji skarżąca liczyła termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie wiedząc o wcześniejszym odebraniu tej przesyłki. Skoro, zdaniem skarżącej, w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 43 kpa, tym bardziej nie mogło dojść do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dlatego skarżąca nie uchybiła temu terminowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/WA 251/10, oddalił skargę.

W ocenie Sądu Minister Infrastruktury prawidłowo uznał, że data doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, a nie data dotarcia tego pisma do rąk adresata, ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy środek odwoławczy został wniesiony w terminie ustawowym. Dlatego nie podzielił poglądu skarżącej, według, której termin do wniesienia odwołania powinien być liczony nie od dnia 5 października 2009 r., lecz od dnia 8 października 2009 r., czyli od dnia faktycznego doręczenia skarżącej decyzji przez dorosłego domownika.

W ocenie Sądu zwolnienie lekarskie skarżącej, obejmujące okres od dnia 22 października 2009 r. do dnia 5 listopada 2009 r., dotyczy okresu już po upływie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który upływał z dniem 19 października 2009 r.

Ponadto skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej A.W. od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 6 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 47/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Rozpoznając ponownie skargę A.W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie organ przyjął, że decyzja Ministra Infrastruktury z [...] października 2009 r. została prawidłowo doręczona dorosłemu domownikowi – mężowi skarżącej w dniu 5 października 2009 r.

Przyjmując za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uzasadnieniu powołanego wyroku, Sąd stwierdza, że powyższe ustalenie organu zapadło bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W świetle materiału dowodowego nie jest jednoznaczne, kto w dniu 5 października 2009 r. odebrał przesyłkę zawierającą wspomnianą decyzję: czy był to mąż skarżącej A.W., czy też A.K., która jako odbierająca tę przesyłkę została wskazana przez Urząd Pocztowy w L. 1 w piśmie z 28 grudnia 2009 r. adresowanym do skarżącej, które to pismo skarżąca załączyła do skargi. Jest to istotne z tego względu, że skarżąca twierdzi iż, A.K. nie jest domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa. Okoliczność tę może również potwierdzić załączone do skargi oświadczenie A.K., z którego wynika, że nie zamieszkuje ona wraz ze skarżącą pod jednym adresem i nie jest z nią spokrewniona oraz, że odebrała w dniu 5 października 2009 r. omawiany list polecony, adresowany do skarżącej.

Tylko prawidłowe, a więc zgodne z przepisami kpa, doręczenie skarżącej decyzji mogło skutkować rozpoczęciem biegu czternastodniowego terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Brak ustaleń organu w powyższym zakresie wskazuje, że doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 kpa, a w konsekwencji do naruszenia art. 43 i 58 kpa. Uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając ponownie wniosek A.W. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] października 2009 r. organ podejmie działania zmierzające do jednoznacznego wyjaśnienia, czy decyzja została doręczona w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 43 kpa. W szczególności wyjaśnień wymaga kto pokwitował odbiór przesyłki i czy osoba, która pokwitowała odbiór należy do kręgu osób wymienionych w art. 43 kpa. Dokonując ustaleń w tym zakresie organ winien uwzględnić także dowody, które skarżąca załączyła do skargi. Te ustalenia pozwolą organowi na ocenę czy przesyłka została doręczona w sposób zgodny z art. 43 kpa i czy rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w jakim terminie skarżąca mogła zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W przypadku ustalenia przez organ, że decyzja nie została skutecznie skarżącej doręczona to nie rozpoczął biegu termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a zatem nie mogło dojść do jego uchybienia.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.