Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 195/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 listopada 2021 r. I. stwierdza, że Burmistrz Gminy Trzebnica dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 3 listopada 2021 r. w zakresie punktu 3, 5 i 6, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Gminy Trzebnica do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 listopada 2022 r. w zakresie punktu 3, 5 i 6 w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Burmistrza Gminy Trzebnica na rzecz M. M. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. M. jest bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 listopada 2021 r.

W dniu 3 listopada 2021 M. M. radny Rady Miejskiej w Trzebnicy (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zwrócił się do Burmistrza Gminy Trzebnica (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii lub skanów na adres email w następującym zakresie:

1. Proszę o udostępnienie umów oraz faktur związanych z kosztami jakie poniosła Gmina Trzebnica w związku z uroczystością otwarcia H. w dniu 31.08.2021 r.

2. Czy Gmina zawierała umowę z P. nip: 8841804646 , w związku z uroczystością otwarcia H. w dniu 31.08.2021 r.?. Jeżeli nie to proszę o wskazanie jaka jednostka organizacyjna gminy lub spółka komunalna zawierała taką umowę

3. Proszę o udostępnienie umów lub zleceń zawieranych przez gminę z P. nip: 8841804646 w latach 2016- 2021 oraz faktur lub rachunków wystawionych na Gminę Trzebnica przez tą agencję.

4. Czy Gmina Trzebnica zawierała umowę z panią M. G. w związku z uroczystością otwarcia H. w dniu 31.08.2021 r.? Jeżeli tak to proszę o jej udostępnienie. Jeżeli nie to to proszę o wskazanie jaka jednostka organizacyjna gminy lub spółka komunalna zawierała taką umowę.

5. Czy Gmina Trzebnica poniosła koszty związane z wynajmem tej H. w dniu 31.08.2021 r.?.

6. Czy Gmina Trzebnica zgodnie z umową dzierżawy z dnia 30.08.2021 r. zawartej z G. sp. z o.o. zapłaciła tej spółce za wynajęcie H. w dniu 31.08.2021 r.? Jeżeli tak to proszę udostępnić dokumenty związane z wynajmem tej hali w dniu 31.08.2021 r.

7. Czy i kiedy przed organizacją uroczystością otwarcia H. w dniu 31.08.2021 r. Gmina Trzebnica otrzymał od G. sp. z o.o. Regulamin H..

8. Czy Gmina Trzebnica składała podanie do G. sp. z o.o. o możliwość wynajmu tej hali w dniu 31.08.2021? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie tego dokumentu

9. Czy pracownik Gminy Pani A. K. posiada pełnomocnictwo lub upoważnienie do dysponowania majątkiem Gminy Trzebnica? Jeżeli tak to proszę o udostępnienie tego dokumentu.

Pismem z dnia 17 listopada 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że realizacja wniosku nie jest możliwa w terminie 14 dni w związku z ogłoszonym stanem epidemii. Urząd Miejski w Trzebnicy stosownie do treści § 21 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 z późn. zm.) wykonuje wyłącznie zadania niezbędne do zapewnienia pomocy obywatelom. Stan ten również się wiązał z trudnościami i ograniczeniami zarówno organizacyjnymi jak też kadrowymi w pracy Urzędu Miejskiego w Trzebnicy. Ponadto Skarżący został poinformowany, że realizacja wniosku nie jest możliwa w terminie 14 dni z uwagi na ilość złożonych w organie wniosków o udostępnienie informacji publicznej i związane z tym obłożenie pracą. W związku z powyższym organ powiadomił, że rozpatrzenie wniosku nastąpi w terminie określonym przepisem art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.), tj. w terminie do dnia 3 stycznia 2022 r.

Pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 listopada 2021 r. wskazał, co następuje:

Ad 1. Zestawienie dokumentacji dotyczącej kosztów z tytułu otwarcia H.j Gmina Trzebnica znajduje się w załączniku do odpowiedzi - plik o nazwie "zestawienie kosztów hala widowiskowo-sportowa".

Ad 2. W związku z uroczystością otwarcia H., Urząd Miejski w Trzebnicy nie zawierał umowy ze wskazanym podmiotem. Organ nie jest dysponentem żądanej informacji.

Ad 3. Organ nie jest dysponentem żądanej informacji.

Ad 4. W związku z uroczystością otwarcia H., Urząd Miejski w Trzebnicy nie zawierała umowy ze wskazaną osobą. Organ nie jest dysponentem żądanej informacji.

Ad 5. Organ nie jest dysponentem żądanej informacji.

Ad 6. Organ nie jest dysponentem żądanej informacji.

Ad 7. Przed 31.08.2021 r. Gmina Trzebnica nie otrzymała od G. Sp. z o.o. Regulaminu H.

Ad 8. Gmina Trzebnica nie składała do G. Sp. z o.o. podania o wynajem hali w dniu 31.08.2021 r.

Ad 9. Żądana informacja nie stanowi informacji publicznej ze względu na fakt, że osoba ta nie pełni funkcji publicznej.

Strona w dniu 19 kwietnia 2023 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica o w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust, 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż nieprecyzyjnym i niepełnym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 listopada 2021 r.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 3 listopada 2021 roku w punkcie 3, 5 i 6 w zakresie opisania przyczyn związanych z faktem, że "Organ nie jest dysponentem żądanej informacji"; stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa; wymierzenia organowi kary grzywny oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ odpowiedział na 6 punktów jego wniosku, natomiast w odpowiedzi na punkt 3,5 i 6 wniosku zawarto lakoniczne oświadczenie "Organ nie jest dysponentem żądanej informacji. Zarzucił, że tak ogólnikowe i nieprecyzyjne stwierdzenie nie może być uznane za odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej, zatem są one niewystarczające. Takie stwierdzenia bowiem nie wyjaśniają, czy organ był w posiadaniu żądanych informacji, lecz ich nie ujawnił z uwagi na uznanie, że nie jest podmiotem właściwym do ich udzielenia, czy też, takich informacji po prostu nigdy nie posiadał lub wytworzył. Zauważył, że rozróżnienie płaszczyźnie interpretacyjnej słowa "dysponować" ma kapitalne znaczenie z punktu widzenia ciążących na organie obowiązków w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Podkreślił, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. Słowo dysponować nie jest bowiem równoznaczne ze słowem posiadać. Na poparcie swojego stanowiska wskazał na poglądy wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 198/21 oraz wyroki NSA: z 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09; z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, z 27 marca 2012 r., I OSK 156/12). Zdaniem skarżącego zachowanie organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa, albowiem mało precyzyjna i niejednoznaczna wypowiedź wprowadza niejasność co do przesłanek zajętego stanowiska. Strona nie może domniemywać intencji adresata wniosku, a powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu lub niedysponowaniu żądanej Informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, w tym zasad dobrej administracji. Odpowiedź organu powinna więc zawierać dane umożliwiające stwierdzenie rzetelności udzielonej stronie odpowiedzi, w tym, wskazanie, dlaczego organ nie posiada lub nie dysponuje żądanymi informacjami. W przeciwnym razie, akceptacja ogólnych twierdzeń organu pozbawiałaby wnioskodawcę należnej mu ochrony. W tej mierze wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjny z dnia 22 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 590/22. Końcowo podkreślił, że udostępniający informację pracownik Urzędu Miejskiego K. K., w czasie udzielania tej odpowiedzi nie miał umocowania Burmistrza Gminy Trzebnica, ani nie podpisywał pism, że działa w jego imieniu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. została udzielona i przesłana odpowiedź na wniosek skarżącego. W piśmie tym organ poinformował Skarżącego, że nie jest dysponentem informacji, żądanej w pkt. 3, 5 i 6 wniosku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozumienia słowa "dysponować" podkreślił organ, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym słowo to jest powszechnie stosowane jako synonim słowa "posiadać". W tej mierze organ wskazał na wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15, wyrok WSA we Wrocławiu z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 421/22; wyrok WSA w Gliwicach z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 122/22; wyrok WSA w Gliwicach z 10 maja 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 94/22; wyrok WSA w Krakowie z 24 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA B/Kr 44/22; wyrok WSA w Gliwicach z 23 czerwca 2022 r.). Odnosząc się do powołanych przez skarżącego wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2009 r. oraz z dnia 27 marca 2012 r. wskazał, że z tezy tych wyroków wynika, że organ powinien wyjaśnić, dlaczego nie posiada informacji, mimo że powinien ją posiadać. W rozpoznawanej sprawie organ nie miał obowiązku posiadania dokumentów, o których mowa pkt 3, 5 i 6 wniosku skarżącego - organ nie był zobowiązany do zawarcia umów, ani posiadania informacji jaki był koszt wynajmu H. Zauważył organ, że trudno oczekiwać aby organ każdorazowo wyjaśniał skarżącemu (który składa ponadstandardową ilość wniosków o dostęp do informacji publicznej do organu oraz jednostek organizacyjnych Gminy Trzebnica, żądając podania np. ilości działających umywalek i misek ustępowych w szkole gminnej) że nie musi posiadać określonych informacji, bo nie zobowiązują go do tego żadne przepisy prawa, tym bardziej, że skarżący jest radnym Rady Miejskiej w Trzebnicy, a więc powinien mieć podstawową wiedzę na temat dokumentów, jakie Gmina musi posiadać zgodnie z prawem. Mając na względzie powyższe, skarga w niniejszej sprawie - w ocenie organu -jest jednym z wielu elementów nadużywania przez skarżącego prawa do informacji publicznej. skarżącemu nie chodzi przy tym o faktyczne uzyskanie informacji, która nie istniała (co dla skarżącego było jasne przez ostatnie rok i trzy miesiące), a jedynie o dalsze angażowanie organu oraz pracowników Urzędu Miejskiego w Trzebnicy w działania utrudniające bieżące funkcjonowanie tego Urzędu. Zarzut skarżącego, że K. K. w czasie udzielania odpowiedzi na wniosek nie posiadał umocowań Burmistrza Gminy Trzebnica organ uznał za chybiony, ponieważ uprawnienia do przygotowywania treści i udzielania odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej wynikają z zakresu czynności, które K. K., jako pracownik Urzędu Miejskiego w Trzebnicy już w tym czasie posiadał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma sporu, że Burmistrz Gminy Trzebnica jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p), jak również, iż żądane informacje stanowią informację publiczną.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Stąd, aktualny pozostaje wypowiadany w orzecznictwie sądowym pogląd, że warunkiem wykluczenia zarzutu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, aby stosowne działanie podmiotu zobowiązanego podjęte było - w wymaganych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej - terminie i formie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 51/22).

Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy na dzień wniesienia skargi Burmistrz Gminy Trzebnica pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 3 listopada 2021 r. złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie dotyczącym żądań sformułowanych w punkcie 3, 5 i 6 tegoż wniosku.

Formułując zarzut bezczynności strona podnosi, że w odpowiedzi na jej wniosek organ udostępnił jedynie część z żądanych informacji publicznych, tj. zrealizował żądania wniosku z punktu 1, 2, 4, 7, 8 i 9. W odniesieniu do pozostałych żądań wniosku (sformułowanych w punktach – 3, 5 i 6 wniosku), organ ogólnikowo jedynie wskazał, że "nie jest dysponentem żądanej informacji". Zdaniem strony, odpowiedź jakiej organ udzielił jej w odniesieniu do żądań zawartych we wniosku pod numerem 3, 5 i 6 nie może zostać uznana za wystarczającą, a tym samym, za chroniącą organ przed zarzutem bezczynności co do odpowiedzi na objęte sporem żądania wniosku. Strona nie może bowiem domyślać się intencji adresata wniosku co do tego, jak organ rozumie słowo "dysponować".

Odpierając ten zarzut organ podnosi w odpowiedzi na skargę, że udzieloną stronie odpowiedź w zakresie żądań określonych w puncie 3, 5 i 6 wniosku, a mianowicie, że "organ nie jest dysponentem żądanej informacji" należy rozumieć jako informację o nieposiadaniu przez organ żądanych dokumentów.

W zaistniałym sporze Sąd przyznał rację skarżącemu, a zatem uznał, że odpowiedź, jakiej organ udzielił stronie odnośnie do zgłoszonych przez nią żądań w punkcie 3, 5 i 6 wniosku nie może zostać uznana za należyte wywiązanie się przez adresata wniosku z obowiązku udzielenie odpowiedzi na wniosek co do wymienionych żądań.

Spór zbliżony do rozpoznawanego był przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 590/22. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawarte w tym wyroku stanowisko Sądu oraz przedstawioną na jej poparcie argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w cytowanym wyroku wskazał, że w myśl art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są tylko podmioty, które są w posiadaniu żądanej informacji. Przepis ten nie zwalnia jednak organu od dbałości o pewne wymogi informacyjne, jakich organ powinien dochować informując pisemnie występującego z wnioskiem o tym, że nie jest w posiadaniu żądnych przez stronę informacji. Z tej perspektywy, już samo użyte przez organ sformułowanie, że nie jest dysponentem z żądanych przez stronę dokumentów nasuwa słuszne zastrzeżenia strony co tego, jak należy intepretować odpowiedź organu w odniesieniu do objętych sporem żądań wniosku. A zatem, jak należy rozumieć intencje adresata wniosku. Słusznie zarzuca strona że słowo dysponować można rozumieć dwojako. Słowo to może oznaczać że organ nie jest posiadaniu żądanych przez nią dokumentów. Ale również, że nie uznaje się być podmiotem władnym do udostępnienia żądanej przez nią dokumentacji, w szczególności z uwagi na to, że (jak w sprawie) jej sam nie wytworzył. To rozróżnienie w płaszczyźnie interpretacyjnej słowa "dysponować" ma kapitalne znaczenie z punktu widzenia ciążących na organie obowiązków w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Otóż trzeba wyraźnie podkreślić, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. w orzecznictwie sądowym, które Sąd w składzie orzekającym podziela, powszechnie aprobowany jest pogląd przyjmujący, że z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji i została przez niego wytworzona, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 397/19, LEX nr 2754110 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 122/15, LEX nr 2118718). Oznacza to, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest to, czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę. Nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także, jakie przepisy prawa materialnego i czy w ogóle zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Innymi słowy, obowiązek przekazania dotyczy nie tylko tych informacji, które podmiot sam wytworzył i zobowiązany jest posiadać, ale także takich, które uzyskał i przechowuje, mimo braku konieczności prowadzenia dokumentacji.

Tymczasem, z wypowiedzi organu wyrażonej w nawiązaniu do punktów 3 5 oraz 6 wniosku nie wynika kluczowa dla sprawy okoliczność, czy organ był w posiadaniu żądanych informacji, lecz ich nie ujawnił z uwagi na uznanie, że nie jest podmiotem właściwym do ich udzielenia, czy też, takich informacji po prostu nie posiadał.

W sprawie aktualny pozostaje pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 198/21, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien złożyć oświadczenie jednoznaczne w swej treści, tak aby wnioskodawca nie musiał jej domniemywać lub domyślać się tego, czy w udzielonej odpowiedzi nie jest ukryta jakaś informacja dająca możliwość swobodnej zmiany stanowiska co do posiadania przez ów podmiot wnioskowanych informacji publicznych. Adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (por. wyroki NSA z: dnia 24 listopada 2009 r., sygn. I OSK 851/09; z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14).

Przedstawione informacje winny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (por. wyroki NSA z: dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09; z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14).

Uznając, że udzielona wnioskodawcy w piśmie z dnia 3 stycznia 20212 r. odpowiedź organu co do żądań udostępnienia informacji z punktu 3, 5 i 6 wniosku tych standardów nie spełnia, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.w punkcie I wyroku stwierdził bezczynność organu w tym zakresie, a w punkcie II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w tym zakresie w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2893/21, z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2741/21). Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważącego traktowania strony. W ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ jako adresat wniosku zareagował na wniosek i wystosował do wnioskodawcy pismo z dnia 3 stycznia 2022 r., którego treść jednoznacznie wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek strony złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże stanowisko organu w zakresie spornym - z powodów, o których była już mowa wyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu .

Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny i w tym zakresie skargę strony oddalił (punkt III sentencji wyroku) uznając, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy samo zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku co do spornych punktów stanowić będzie dostateczny środek dyscyplinujący organ.

O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 100,00 zł orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.