Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 309/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/ Wr 309/02 Postanowienie Dnia 28 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant: Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązani podatkowego w podatku od towarów i usług za 2000 rok oraz zabezpieczenia tego zobowiązania umarza postępowanie.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy W. - K. w dniu [...]wydał decyzję Nr [...]w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za 2000 r. w wysokości [...]oraz dokonującą zabezpieczenia zobowiązania. Organ podatkowy w uzasadnieniu podał, iż w toku kontroli skarbowej ustalono, że wykazane na fakturach transakcje miały charakter pozorny i nigdy nie zostały zrealizowane. Urząd Skarbowy uzasadnił dokonanie zabezpieczenia również tym, że Spółka "A" posiada majątek o wartości znacznie niższej od przewidywanej kwoty przyszłego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług tj.: środki trwałe o wartości [...]oraz kapitał zakładowy w wysokości [...].

Od powyższej decyzji Strona, złożyła w dniu [...]odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie prawa materialnego przez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 33 oraz art. 121, 123, 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Strony zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na wyciągnięcie wniosków o możliwości uchylania się od zapłaty należności podatkowych.

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]Nr [...]uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2000 r. i określiła przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące roku 2000. Izba Skarbowa wskazała, iż organ podatkowy, wbrew przepisom ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr l l, póz. 50 z późn. zm. ) określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za cały rok 2000, a nie za poszczególne okresy miesięczne (art. 26 ww. ustawy). Natomiast w części dotyczącej dokonania zabezpieczenia zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymała w mocy z uwagi na istnienie podstaw wskazanych przez ustawodawcę w art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Izba Skarbowa podzieliła stanowisko organu podatkowego, który stwierdził w swojej decyzji, iż za dokonaniem zabezpieczenia przemawia wysoka kwota przyszłego zobowiązania podatkowego oraz fakt, że przewyższa ona wartość majątku Spółki "A".

Na powyższą decyzję Strona złożyła w dniu [...] skargę, w której wniosła o jej uchylenie w całości z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 121, 123, 124 i art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem w sprawie. Zdaniem skarżącego organ podatkowy wydając przedmiotową decyzję nie dokonał w swoich wywodach odniesienia kwoty zabezpieczenia do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego), która uprawdopodobniłaby nieściągalność zobowiązań podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa wywodziła, iż zarówno organ podatkowy I jak i II instancji działał w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

W toku postępowania sądowego w dniu [...]Izba Skarbowa przedłożyła decyzję z dnia [...] nr [...]określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego - zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z Art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Zgodnie z art. 33 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dniu [...]decyzja o zabezpieczeniu wygasa po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wobec tego, zaskarżona decyzja o zabezpieczaniu zobowiązań podatkowych wygasła w dniu [...].

W związku z tym decyzja ta nie istnieje już w obrocie prawnym. Postępowanie wszczęte skargą wniesioną w niniejszej sprawie stało się, więc bezprzedmiotowe. Takie stanowisko utrwalone zostało w orzecznictwie NSA, który w postanowieniu z dnia 21.12.1994. sygn. akt SA/Ka 99/94, orzekł iż "Stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wadliwości zaskarżonej decyzji o zabezpieczeniu, wydanej na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 27, poz. 111 z późn. zm.) - w sytuacji, gdy zabezpieczenie, w związku z wydaniem decyzji ustalającej utraciło swoją moc - skutkuje umorzeniem postępowania sądowego na podstawie art. 355 § 2 k.p.c. w zw. z art. 211 k.p.a." (postanowienie NSA Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach POP 1996/5/154 ).

Stosownie więc do treści art. 161 § 1 pkt. 1 cyt. ustawy należało umorzyć postępowanie w tej sprawie.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.