Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 368/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

z dnia 11 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku MR o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skarg MR i JB na decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] lutego 2015 r. nr [.] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca MR wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. referendarz sądowy przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Z zachowaniem ustawowego terminu w dniu 29 maja 2015 r. strona wniosła od orzeczenia tego sprzeciw.

Z uzasadnienia wniosku, treści sprzeciwu i akt sprawy wynika, że MR jest współwłaścicielką części udziału wynoszącego 153/1680 w budynku mieszkalnym objętym przedmiotem postępowania , w którym jednak nie zamieszkuje, a ponadto jest właścicielką mieszkania własnościowego o pow. 54 m2 oraz mieszkania własnościowego o pow. 49 m2, a także współwłaścicielką działki rolnej. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i uczącą się córką. Obydwoje z mężem są bezrobotni, bez prawa do zasiłku. Strona legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Na dochód rodziny składa się: 275,75 zł dodatku mieszkaniowego, 115 zł zasiłku rodzinnego, 490 zł zasiłku okresowego, 200 zł otrzymanego w marcu 2015 r. zasiłku celowego. Jako wydatki podano: opłaty za mieszkanie – 576 zł, gaz - 307 zł, prąd – 90 zł, telefon – 40 zł. Wnioskodawczyni podała też, że zaciąga pożyczki na opłacenie wydatków dotyczących utrzymania mieszkania i zakup lekarstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie zatem do art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuję, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast w zakresie częściowym – w myśl art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny

Analizując sytuację majątkową strony Sąd uznał, że nie wykazano w sposób przekonywający przesłanek do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a nawet częściowym. Skarżąca jest właścicielką dwóch mieszkań, udziału w zabudowanej nieruchomości będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a także nieruchomości rolnej. Powinna zatem podjąć wszelkie możliwe działania w celu uzyskania dochodu z tych nieruchomości, np. poprzez najem, dzierżawę czy nawet sprzedaż niektórych z nich, jeżeli nie są one wszystkie niezbędne w jedynym czasie do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych jej i rodziny, a nie pozbawiać się możliwego do osiągniecia dochodu, czy wręcz ponosić straty z tytułu samego jedynie faktu posiadania określonych nieruchomości, które nie służą zaspokojeniu potrzeb życiowych. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji powoływania się na trudna sytuację materialną, jak to czyni skarżąca. Podkreślić zatem należy, że instytucja prawa pomocy służy zapewnieniu prawa do sądu osobom, które nie są w stanie ponieść kosztów z nim związanych przy wykorzystaniu wszystkich swoich możliwości, zasobów i środków. Orzekając w przedmiocie prawa pomocy Sąd analizuje pełną sytuację materialną wnioskodawczyni, a nie jedynie jej zasób pieniężny, oraz to czy podjęła ona wszelkie możliwe działania, aby przezwyciężyć trudną sytuację materialną. Sąd zwraca również uwagę, że wnioskodawczyni w niedostateczny sposób udzieliła wyjaśnień na wezwanie referendarza sądowego. Natomiast podane przez nią informacje o wysokości osiąganych dochodów i czynionych wydatkach na utrzymanie trzyosobowej rodziny nie bilansują się. Nie uszczegółowiono przy tym, jakie wydatki ponoszone są na wyżywienie, ubranie, czy naukę córki, a z pewnością suma osiąganych dochodów nie pozwala pokryć wszystkich takich wydatków przy uwzględnieniu podanych w oświadczeniu wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania. Nie podano, w jakiej wysokości pożyczki są zaciągane i z jakich środków zwracane. Tak więc nie było na podstawie podanych przez stronę danych możliwe ustalenie rzeczywistego jej stanu majątkowego, który pozwalałby na przyjęcie, że wnioskodawczyni spełniła przesłanki do przyznania jej prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym. Wyjaśnienia strony budzą istotne wątpliwości co do ich wiarygodności i uniemożliwiały ocenę, czy wnioskodawczyni zasługuje na udzielenie jej wsparcia w ramach instytucji prawa pomocy.

Z podanych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.