Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 49/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53, art. 54, art. 56
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy W. (dalej Wójt) decyzją z dnia 17 marca 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 50 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 741 ze zm. dalej u.p.z.p.), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), w trybie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku C. sp. z o.o., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla terenu składającego się z działek o numerze ewid.: [...], [...], [...], [...] obręb K., gmina W., [...] obręb D. , gmina W., [...], [...], [...] obręb W., miasto W. dla inwestycji obejmującej: budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO.

Motywując rozstrzygnięcie organ podał, że 13 grudnia 2021 r. inwestorka zwróciła się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji: "Budowa linii energetycznych kablowych podziemnych SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO, w celu przyłączenia do krajowego systemu elektroenergetycznego farm fotowoltaicznych [...] i [...] wraz z niezbędną infrastrukturą", na terenie działek oznaczonych numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym K., gmina W., na działce [...] w obrębie geodezyjnym D., gmina W. oraz na działkach [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym W. .

Po rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych Wójt stwierdził, że wszystkie przesłanki mające zastosowanie do przedmiotowej inwestycji są spełnione oraz zaistniała podstawa do wydania niniejszej decyzji. Organ ustalił, że w obszarze objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Warunki zawarte w niniejszej decyzji ustalono po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w przepisach art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Przedstawione we wniosku przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm. dalej u.g.n.). Projekt decyzji uzgodniono:

- ze Starostwem Powiatowym w W. w zakresie gruntów wykorzystywanych na cele rolne,

- z Państwowym Gospodarstwem Wodnym [...] w zakresie prowadzenia prac na terenach zmeliorowanych,

- Wójtem Gminy W. jako właściwym zarządcą drogi,

- [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich w P. jako właściwym zarządcą drogi,

- Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w związku z położeniem inwestycji w obszarze objętym powierzchniową formą ochrony przyrody,

- Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w związku w z położeniem inwestycji w obszarze występowania stanowisk archeologicznych,

- Lasami Państwowymi (po zmianie przebiegu inwestycji przez inwestora poza gruntami leśnymi położonymi na dz. nr [...]).

Odwołanie od ww. decyzji (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) wniósł M. K., wskazując że wobec naruszenia przepisów postępowania: art. 10 § 1, art. 28, 49 i 49 a, art. 61 § 4, art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenia prawa materialnego, w szczególności z ustawą o gospodarce nieruchomościami oraz u.p.z.p. uznającym inwestycję dotyczącą położenia kabli elektroenergetycznych jako inwestycję celu publicznego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy W..

W odwołaniu skarżący zarzucił, że został pominięty jako strona postępowania. Argumentował, że nie powiadomiono go na żadnym etapie o przebiegu inwestycji, o zamiarze prowadzenia kabla w granicy jego działki nr [...]. Wskazał, że jego działka jest rozdzielona z działkami nr [...] i nr [...] tylko kamieniami granicznymi i pasem gruntu szerokości tego znaku granicznego - czyli 6 cm. Dowiedział się ze Starostwa, że kabel będzie przebiegał po stronie jego działki, czyli przy drodze - dukcie leśnym nr [...], przy jego gruncie. Dla działki leśnej nr [...] wskazano na nieprzekroczenie szerokości pasa tego duktu w stronę lasu. Pas ma tylko szerokość 2 m. Natomiast w granicy zachodniej jego działki nr [...] z działką nr [...] jest tylko rozdzielenie szerokości kamienia granicznego na 6 cm. Brak jest dokładnej informacji o przebiegu tego kabla. Wiadomym jest, że kablem będzie przesyłana energia z transformatora dużej mocy dlatego oddziaływanie promieniowania wokół kabla (właściwie 4 kabli poprowadzonych w odpowiednich rurach) będzie bardzo duże. Organ sobie zupełnie lekceważy jego zdrowie i życie, co nieustannie podnosi w swoich licznych prośbach i pismach. Przebieg kabla zakłóci jego własność, gdyż kabel będzie zakopany w gruncie, który należy do niego.

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2022 r. skarżący podał, że objęta wnioskiem inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego (postępowanie powinno się toczyć o wydanie warunków zabudowy), ma być zlokalizowana w obszarze chronionego krajobrazu, będzie wymagać zmiany przeznaczenia terenów leśnych i rolnych przez które przebiega i wpłynie na ład przestrzenny (wbrew wnioskom zawartym w analizie). Inwestycja powinna być zbadana pod kątem oddziaływania na środowisko (uzyskania decyzji środowiskowej), bowiem trzeba brać pod uwagę późniejsze funkcjonowanie elektrowni solarnej. Ponadto inwestycja przebiega przez teren objęty programem ochrony przyrody w ramach planu urządzenia lasu.

Skarżący podkreślił, że bezpodstawnie został pominięty jako strona postępowania, a inwestycja będzie oddziaływać na jego nieruchomość. Ponadto w postępowaniu pominięto kwestię wywłaszczenia. Jego wątpliwość budzi również to, że inwestor zamierza realizować inwestycję etapami, co jest jego zdaniem niedopuszczalne. Ponadto powinna być zagwarantowana kwestia bezpieczeństwa inwestycji (pod kątem bezpieczeństwa pożarowego).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją dnia 25 sierpnia 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 4 , art. 52 ust. 2 art. 53 ust. 1, 3 i 4 i 5, art. 54 ust. 2 u.p.z.p., w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium odnosząc się do kwestii dochowania terminu wniesienia odwołania przez M. K. ustaliło, że działki skarżącego nr [...] i [...] sąsiadują z działką objętą wnioskiem inwestora oznaczoną nr [...] obr. K.. Oznacza to, że M. K. powinien być zawiadomiony o rzeczonej decyzji w drodze obwieszczeń. Obwieszczenie o wydaniu badanej decyzji umieszczono w BIP Urzędu Gminy W., na tablicy ogłoszeń i elektronicznej tablicy ogłoszeń oraz na terenie sołectwa K. dnia 23 marca 2022r.

Biorąc pod uwagę powyższe SKO stwierdziło, że M. K. został zawiadomiony o decyzji dnia 6 kwietnia 2022r. (po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia), a 14-dniowy termin ustawowy na wniesienie odwołania ( art. 129 § 2 k.p.a.) upłynął dnia 20 kwietnia 2022r., zatem odwołanie wniesione dnia 15 kwietnia 2022r. uznano za wniesione z zachowaniem terminu. Nie było zatem podstaw do rozważania kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Kolegium odniosło się następnie do zarzutu, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów publicznych, o których mowa w art. 6 u.g.n. W art. 6 pkt 2 u.g.n. zdefiniowano, że budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także, innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowią inwestycje celów publicznych. Wobec tego Kolegium stwierdziło, że sporna inwestycja stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu cytowanego wyżej art. 2 pkt 5 ustawy w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n.

W ocenie SKO organ I instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a sporządzenie projektu decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy, powierzył osobie uprawnionej spełniającej warunki ustawowe. Zdaniem organu odwoławczego kwestie związane z dokonaniem wymaganych uzgodnień także zostały załatwione poprawnie. W kontrolowanej decyzji, zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Decyzja zawiera załączniki w postaci map geodezyjnych oraz analizy stanu prawnego i faktycznego terenu inwestycji.

Kolegium zwróciło uwagę, że zarówno Inwestor, jak i właściciele nieruchomości objętych wnioskiem, o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu byli powiadamiani pisemnie, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania - poprzez obwieszczenia na terenie objętym inwestycją i w siedzibie organu oraz BIP.

W ocenie organu odwoławczego, oceniając postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie stwierdza, że było ono prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w ustawie, kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach szczególnych. Wyjaśniono stan faktyczny sprawy, a decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne oraz prawne.

Kolegium przyznało, że decyzja o lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego może wywrzeć daleko idące skutki w sferze prawa własności osoby będącej właścicielem działki objętej wnioskiem, jak i działek sąsiednich. Jednakże decyzja ta sama w sobie takich skutków bezpośrednio nie wywołuje. Zwrócono uwagę, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest decyzją deklaratoryjną i pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja taka nie przesądza zatem o prawie do rozpoczęcia budowy. O naruszeniu prawa właściciela można mówić dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, albowiem na tym właśnie etapie przepisy prawa budowlanego przewidują wymóg wykazania się tytułem prawnym do terenu, na którym inwestor zamierza realizować swój cel i ewentualnie wówczas znaczenie miałby brak zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji.

Wskazano, iż w ramach kontrolowanego postępowania organ orzekający uwzględnił, zgodnie z dyspozycją art. 54 pkt 2 lit d u.p.z.p., wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W decyzji lokalizacyjnej w pkt 8 zaznaczono w szczególności, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego musi spełniać wymogi art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz.U. z 2021r., poz. 2351, ze zm.), realizacji inwestycji nie może m.in. powodować zakłóceń elektrycznych i przekroczenia wartości promieniowania przewidzianych w odrębnych przepisach. Podkreślono, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję lokalizacyjną nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 7 sierpnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1584/96, ONSA 2000/1/15, z 15 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 629/05, LEX nr 198329). Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia lokalizacji inwestycji nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do powołanego przez stronę rozporządzenia nr [...] Wojewody P. Kolegium stwierdziło, że nadal obowiązuje ono w części, dotyczącej wyznaczenia granic obszaru chronionego krajobrazu Doliny W. i R. i nazw tych obszarów. W pozostałym zakresie rozporządzenie utraciło moc obowiązującą od dnia 2 sierpnia 2001r., na podstawie art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000r o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2000r., nr 3, poz. 21) . W konsekwencji Kolegium stwierdza, że wprowadzony tym rozporządzeniem zakazy nie obowiązują.

M. K. skierował do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr [...], zaskarżając ją w całości i zarzucając:

1. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie :

a. art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4 i art. 138 § 1 pk. 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wadliwe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy organ I instancji błędnie określił strony postępowania, co skutkowało błędnym sposobem zawiadamiania stron, przez co uniemożliwił stronie skarżącej wzięcie czynnego udziału na każdym etapie w sprawie, czym naruszył jej prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenie się skuteczne co do zgromadzonego materiału dowodowego - zwłaszcza przed wydaniem decyzji i naruszył zasadę udzielania informacji i zaprzeczył idei zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej

b. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wypaczenie zasady dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, zaniechanie i nie rozważenie istotnych dla sprawy okoliczności sprawy, oparcie się na wadliwie zgromadzonym materiale dowodowym, co spowodowało, że organ II instancyjny za organem I instancji błędnie przyjął, iż istniały w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji lokalizacyjnej, mimo że :

- nie wykazano, że realizacja inwestycji, której dotyczy decyzja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem konkretnych potrzeb wspólnoty na poziomie gminnym

- nie wyjaśniono i nie uwzględniono interesu skarżącego w sytuacji lokalizacji inwestycji bezpośrednio w granicy z nieruchomością skarżącego

- nie przeprowadzono oceny stanu faktycznego i prawnego terenu przez który ma przebiegać inwestycja pod kątem wszelkich oddziaływań, wyrządzonych szkód i jej zgodności z prawem

c. art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez przewlekłe rozpoznanie odwołania skarżącego ze zwłoką 8 - miesięczną, podczas gdy z treści wymienionych przepisów wynika niezbicie, że sprawa winna być rozpoznana bez zbędnej zwłoki w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania

d. art. 8 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie właściwej kontroli zaskarżonej decyzji, co przejawia się w tym, że nie wyjaśniono:

- czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem jakichkolwiek potrzeb określonej wspólnoty na poziomie gminnym, a jeśli tak to w jakim zakresie będą realizowane interesy społeczności lokalnej wskutek tej inwestycji

- zlekceważenie wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego, zwłaszcza w piśmie z dnia 14 lipca 2022 r. i brak procesowego ustosunkowania się do nich

- pełnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji ograniczając się jedynie do szczątkowego przytoczenia ogólnych przepisów prawa

- żadnych przesłanek, które przemawiałyby za istnieniem i taką lokalizacją przedmiotowej inwestycji

e. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Wójta [...] z dnia 17 marca 2022 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i orzeczenie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., bowiem wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego był bezzasadny, ponieważ nie spełniał ustawowych przesłanek dla lokalizacji tego typu inwestycji

f. art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez nie zastosowanie w sprawie mimo obiektywnych okoliczności jego zastosowania, albowiem żądanie inwestora w świetle obowiązujących przepisów jest bezzasadne.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:

a. art. 2 pkt. 5 u.p.z.p. w z.w. z art. 6 pkt. 2 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego, o których mowa w/w przepisach, podczas gdy przedmiotem tej inwestycji będzie wytwarzanie energii elektrycznej, służące jedynie dobrze pojętemu interesowi prywatnemu inwestora i nie będzie spełniać wymogu istnienia celu inwestycji o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym dla określonej lokalnej zbiorowości, co jest niezbędne do orzeczenia o lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie zostało wykazane przez inwestora, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie tych przepisów

b. art. 6 ust. 2 pkt. 2 i art. 53 ust. 1 u.p.z.p. przez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, że zawiadamianie Skarżącego o czynnościach postępowania i rozstrzygnięciu w sprawie przebiegało prawidłowo, tymczasem część inwestycji ma przebiegać w granicy nieruchomości Skarżącego, co oznacza, że dla ochrony interesu prawnego, Skarżący winien być zawiadamiany pisemnie o wszelkich czynnościach postępowania, a nie jak przyjęto w sprawie przy pomocy jedynie elektronicznego obwieszczenia w BIP - ie Urzędu Gminy w W.

c. art. 53 ust. 3 i art. 54 pkt. 2 lit. b i art. 56 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i warunków zabudowy pod kątem ich zgodności z przepisami odrębnymi obowiązującego prawa materialnego

d. art. 140 kc. w zw. z art. 143 kc. w zw. z art. 144 kc. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 54 pkt. 2 lit. d u.p.z.p poprzez brak zastosowania tych regulacji w postępowaniu, zaniechanie zbadania inwestycji pod kątem ochrony interesów osób trzecich, a więc skarżącego i uznanie, że kwestie te badane są w postępowaniu o pozwolenie na budowę, mimo, że kwestie związane z oddziaływaniem inwestycji winny być zbadane w postępowaniu, a wymogi związane z ochroną interesu osób trzecich powinny zostać określone w rozstrzygnięciu

e. art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p. przez przekroczenie zasad uznania administracyjnego i poczynienie w sposób dowolny uzgodnień projektu decyzji o ustaleniu warunków lokalizacji celu publicznego w zakresie ochrony przyrody i konserwatorskiej ochrony zabytków, w sytuacji gdy wymogiem prawnym tego rodzaju decyzji powinno być zajęcie konkretnego stanowiska w odpowiedniej formie przewidzianej prawem z racji tego, że teren planowanej inwestycji objęty jest ustawowymi formami ochrony przyrody i na tym terenie znajdują się zabytki objęte wpisem do gminnej ewidencji zabytków, co bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu

f. art. 36 i art. 37 w zw. z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. przez ich nie zastosowania w sprawie mimo konieczności poczynienia w postępowaniu rozważań odszkodowawczych w związku z realizacją planowanej inwestycji

g. art. 112 - 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami ( rozdział 4 i 5 ustawy) przez ich niezastosowanie i nie przeprowadzenie procedury wywłaszczeniowej, co powinno być prawną koniecznością w przypadku realizacji inwestycji celu publicznego

h. art. 50 ust. 2 pkt. 2 w z. z art. 59 i art. 61 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie mimo prawnej konieczności, albowiem roboty budowlane polegające na budowie przyłącza elektroenergetycznego nie wymagają pozwolenia budowlanego, a ustalenie warunków zabudowy takiego przyłącza winna nastąpić jedynie w drodze decyzji o ustalenie warunków zabudowy.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości, a ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie.

W kolejnych pismach procesowych skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2023 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.

Następnie, postanowieniem z dnia 14 lutego 2024 r. podjęto zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie tych przepisów sąd analizuje całokształt sprawy objętej zaskarżonym aktem i ma obowiązek z urzędu uwzględnić wszelkie naruszenia prawa, które mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonej decyzji może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy W., którym ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie elektroenergetycznej linii kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO w W. .

Skarżący kwestionuje planowaną inwestycję ze względu na jej sąsiedztwo z należącymi do niego nieruchomościami. W skardze podniósł szereg zarzutów, które zasadniczo sprowadzają się do kwestionowania: kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego; nieprawidłowego uznania przez organ, że spełnione są przesłanki do wydania decyzji (w tym w zakresie poczynionych w sposób dowolny uzgodnień); nieuwzględnienie w decyzji konieczności ochrony interesów osób trzecich (skarżącego); naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w każdym etapie sprawy- w tym m.in. z uwagi na niezawiadamianie go pisemnie na każdym etapie spraw; naruszenia przepisów postępowania poprzez m.in. zbyt ogólnikowe uzasadnienie decyzji; przewlekłości w rozpoznaniu odwołania strony; braku odniesienia się przez organ do okoliczności odszkodowawczych i ewentualnego wywłaszczenia nieruchomości skarżącego.

Mając na uwadze tak skonstruowane zarzuty Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo wyjaśniły, że przedmiotowe zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. W realiach niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że budowie elektroenergetycznej linii kablowej, która służy do dystrybucji energii elektrycznej przez kilka obrębów gminy W., we wskazanym przez inwestora zakresie, jest działaniem o znaczeniu ponadlokalnym, wskazanym wprost w art. 6 pkt 2 u.g.n.

Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na budowie linii kablowej ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, CBOSA). Jest to inwestycja, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno odbiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii, zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, CBOSA). Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011r., sygn. II OSK 672/11, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się również, że nawet sam fakt, że inwestycja miałaby na celu przyłączenie do sieci energetyczne nieruchomości należącej do jednego podmiotu nie przesądza jeszcze tego, iż nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. Wskazać bowiem trzeba, że o ile przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1280/13, CBOSA). Należy więc podzielić zdanie organów, że planowana inwestycja służyć będzie lokalnej społeczności, skoro dotyczy wykonania kablowej linii elektroenergetycznej wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO na terenie działek [...], [...], [...], [...] obręb K., [...] obręb D. , [...], [...], [...] obręb W., w W. . Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącego planowana inwestycja nie ma charakteru prywatnego przedsięwzięcia, gdyż będzie służyła lokalnej społeczności i właścicielom ww. działek. Ponadto planowana inwestycja jest etapem większego przedsięwzięcia tj. służy przyłączeniu do krajowego systemu elektroenergetycznego farm fotowoltaicznych [...] i [...] wraz z niezbędną infrastrukturą. Niewątpliwie więc świadczy to o znaczeniu ponadlokalnym ww. inwestycji. Okoliczność, iż objęta wnioskiem inwestycja stanowi jeden z etapów większego przedsięwzięcia również w ocenie Sądu nie świadczy o wadliwości kwalifikacji jej jako inwestycji celu publicznego. Inwestor jako dysponent wniosku jest uprawniony do etapowania inwestycji. W ocenie Sądu nie przekreśla to jednak w żaden sposób uznania jej za inwestycję celu publicznego, gdyż jak wyżej wskazano już sam etap spełnia warunki określone w art. 6 pkt 2 u.g.n.

Tym samym do wnioskowanego zamierzenia miały zastosowanie przepisy o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które przewidują szczególny tryb procedowania w takich sprawach. Wbrew zarzutom skargi nie było podstaw, by dla planowanej inwestycji inwestor ubiegał się o decyzję o warunkach zabudowy, gdyż prawidłowo została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. zasadą powinno być ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak w przypadku jego braku, stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydania decyzji lokalizacyjnej w sytuacji braku planu wymaga w szczególności art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja nie należy do tego rodzaju przedsięwzięć, których lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi, może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego (art. 50 ust. 2b u.p.z.p.). Decyzja lokalizacyjna wydawana jest więc w wyniku braku planu miejscowego. Jest aktem stosowania prawa, w sposób władczy konkretyzuje uprawnienia wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przesądzenie zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Właściwy organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stanowi o tym wprost art. 56 u.p.z.p. Tym samym decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, organ nie może odmówić jej wydania. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących (takich jakie przysługiwałyby mu przy realizacji władztwa planistycznego).

Zgodnie ze zdaniem drugim art. 56 u.p.z.p: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje różne aspekty, które należy mieć na uwadze w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są to m.in: wymagania ładu przestrzennego (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7). Okoliczności te nie mogą być jednak decydujące przy rozpatrywaniu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci obiektu liniowego, jest dopuszczalna, nawet gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Przez przepisy odrębne należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa materialnego, które określają warunki zabudowy terenu lub warunki jakie dana inwestycja musi spełniać. W tym celu, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona. Na wnioskowanym terenie nie obowiązują zakazy ani ograniczenia, które uniemożliwiałyby uwzględnienie wniosku inwestora. Wykazał to organ I instancji w zawartych w decyzji lokalizacyjnej ustaleniach odpowiadających dyspozycji art. 54 u.p.z.p. Wskazać trzeba, że przepisy te miały w sprawie zastosowanie w następującym brzmieniu: "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W ocenie Sądu interpretacja tych przepisów musi uwzględniać charakter i cel decyzji lokalizacyjnej. Służy ona zapewnieniu ładu przestrzennego. Akt ten dotyczy wstępnego etapu inwestycyjnego i ma tylko ustalić czy na wnioskowanym terenie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa, ewentualnie jaki rodzaj zabudowy, o jakiej funkcji i jakich parametrach. Decyzja lokalizacyjna, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy, stanowi tylko wstępne zapewnienie dla inwestora, że planowana inwestycja może w danym miejscu powstać.

W rozpoznawanej sprawie treść decyzji organu I instancji potwierdza, że zawarto w niej wszystkie elementy wymagane ww. art. 54 u.p.z.p., adekwatnie do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zauważyć należy, że unormowania art. 54 u.p.z.p. nie konkretyzują przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikają one z innych przepisów, które należy ustalić dla poszczególnych przypadków odrębnie. Treść decyzji lokalizacyjnej będzie zależała od specyfiki terenu objętego wnioskiem, obowiązujących na nim uwarunkowań prawnych i faktycznych, a także charakteru wnioskowanego zamierzenia.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że z treści decyzji organu I instancji wynika wyraźnie rodzaj inwestycji i jego charakterystyka określona w sentencji decyzji i załącznikach graficznych. W decyzji lokalizacyjnej (części graficznej) wskazany został wyraźnie przebieg inwestycji. Należy dodać, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do obiektów liniowych nie ma zastosowania ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli nie określa się wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z kolei szczegółowy zakres robót budowlanych zostanie określony na etapie wydawania pozwolenia na realizację robót budowlanych. W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym celem decyzji lokalizacyjnej jest wytyczenie podstawowych parametrów urbanistycznych i architektonicznych, których uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. To dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę przesądza o dopuszczalności realizacji konkretnego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 865/19, CBOSA). Na obecnym etapie wystarczające było wytyczenie terenu pod linię elektroenergetyczną, niezbędnego do realizacji robót budowlanych i eksploatacji linii oraz wskazanie, że jest to elektroenergetyczna linia kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, wytyczenie przebiegu inwestycji wzdłuż granicy nieruchomości skarżącego w żaden sposób nie zmieni zasadniczo sytuacji na nieruchomości skarżącego. Ewentualnie roszczenia z tym związane skarżący może formułować na dalszym etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Nie można przy tym bowiem stawiać znaku równości pomiędzy lokalizacją inwestycji przy granicy z nieruchomością, a przechodzeniem przez tą nieruchomość. Kwestia nieuregulowanych granic nieruchomości skarżącego (rozdzielenia granicy działki kamieniami granicznymi, zgłaszane na etapie odwołania- dop. Sądu) również nie mogła obciążać inwestora przy wytyczaniu przebiegu spornej nieruchomości.

W zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska organ I instancji, słusznie zwrócił uwagę, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), stąd nie wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowy uwarunkowaniach. W decyzji wskazano, że inwestycja jest zlokalizowana w Obszarze Chronionego Krajobrazu Dolina W. i R. . Nakazano tak prowadzić inwestycję, by w fazie budowy przedsięwzięcia, w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza oraz emisji hałasu, nie doszło do przekroczenia standardów jakości poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto uwzględniono nakaz wdrożenia rozwiązań chroniących środowisko w tym w zakresie gospodarki odpadami, ochrony gleby oraz wód powierzchniowych i podziemnych.

W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2 lit. a) u.p.z.p.), odsyłając do realizacji inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym, jak i rozporządzeń technicznych. W decyzji zawarto również ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, jak i odniesiono się do kwestii określenia zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p.).

Wnioskowane zamierzenie nie musi też mieć zapewnionego dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2, czyli warunku, że teren ma dostęp do drogi publicznej, nie stosuje się do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

Jak już wcześniej wspomniano, decyzja Wójta Gminy W. uwzględnia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W tym zakresie organ I instancji wskazał, że ochrona ta będzie realizowana w oparciu o przepisy budowlane. Realizacja inwestycji nie może ograniczać m.in. korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności dla obiektów zlokalizowanych na innych działkach; nie może zmieniać stosunków wodnych na działkach sąsiednich ani powodować na nich zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego, a także nie może powodować przekroczeń, zakłóceń elektrycznych i promieniowań przewidzianych w przepisach odrębnych. Realizacja inwestycji nie może pozbawiać osób trzecich dostępu do drogi publicznej i dostępu do światła, ani powodować wzrostu zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

W zakresie ustalenia organu na potrzeby decyzji lokalizacyjnej są zdaniem Sądu wystarczające.

Wyjaśnić należy, że prawo własności i związane z tym uprawnienia nie mają charakteru absolutnego. Możliwość ingerencji w prawo własności zostało wprost dopuszczone w Konstytucji RP - zgodnie art. 21 ust. 2 dopuszczalne jest wywłaszczenie nieruchomości na realizację celów publicznych z obowiązkiem wypłaty odszkodowania za przejęte nieruchomości. Z uwagi na cel publiczny art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza też ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w sytuacji, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Także art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W orzecznictwie wskazuje się, że ustalenie przebiegu linii elektroenergetycznej przez niezabudowaną, rolną działkę nie narusza istoty prawa własności. W wyroku z 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 711/20 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, odnosząc się do inwestycji drogowej, która także jest inwestycją celu publicznego, że oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję celu publicznego działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. NSA podkreślił, że aby wykazać naruszenie prawa własności należy wskazać, który konkretnie przepis przewidujący określone uprawnienia lub obowiązki doznaje naruszenia wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Musi być to naruszenie konkretne i wynikające z okoliczności obiektywnych, bowiem ocena wniosku inwestora oraz kontrola sądu odnośnie do legalności decyzji lokalizacyjnej nie może uwzględniać przesłanek racjonalności, słuszności czy celowości przyjętych rozwiązań. Zdaniem NSA ingerencja organu w ocenę przebiegu inwestycji celu publicznego jest w wyjątkowych sytuacjach możliwa na płaszczyźnie celowości realizacji inwestycji. Zachodzi ona gdy doszło do niewątpliwej zbędności inwestycji w danej lokalizacji. W niniejszej sprawie taka okoliczność jednak nie zachodzi. Na tym etapie, wbrew zarzutom skargi, nie można mówić o jakiejkolwiek szkodzie, wymagającej od organu rozważań odszkodowawczych, ani kwestiach wywłaszczenia, które- o ile nastąpi- rozważane będzie w odrębnym postępowaniu. Brak zgody skarżącego na przebieg inwestycji, która sąsiadować będzie z jego nieruchomościami również nie mógł stanowić podstawy do odmownego rozpatrzenia wniosku inwestora. Podkreślenia ponownie wymaga, że na obecnym etapie spora część roszczeń skarżącego jest przedwczesna, a podnoszona może być na dalszych etapach postępowania i realizacji inwestycji.

Zwrócić należy uwagę, że budowa sieci, jej remont, czy przebudowa leży w gestii przedsiębiorstwa energetycznego, będącego jej właścicielem. Spółka C. sp. z o.o. będąca inwestorem, jest takim przedsiębiorcą energetycznym. W myśl art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1385) pojęcie "sieci" oznacza instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub energii, jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Niniejsza decyzja lokalizacyjna służy właśnie realizacji tego obowiązku. Służy budowie elektroenergetycznej linii kablowej SN celem podłączenia do krajowego systemu elektroenergetycznego farm fotowoltaicznych. Powyższa okoliczność również niezbicie dowodzi o charakterze inwestycji jako celu publicznego.

Dalej należy wskazać, że prawidłowo w sprawie oceniono, iż projekt decyzji uzyskał wszelkie wymagane uzgodnienia. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się, by poczyniono je w sposób dowolny, w szczególności w zakresie ochrony przyrody i konserwatorskiej. Powyższe zagadnienia zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto nie ulega wątpliwości, iż przepisy nie przewidują także, aby dla wydania decyzji pozytywnej konieczne było uzyskanie zgody pozostałych stron postępowania (w tym właścicieli nieruchomości przez które ewentualnie przebiegać będzie linia). Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 747/19, CBOSA).

W ocenie Sądu organy w przedmiotowej sprawie dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz dokonały ustaleń faktycznych w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji.

Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów skargi M. K..

Niezasadne okazały się zarzuty związane z pozbawieniem skarżącego czynnego udziału w sprawie poprzez brak zawiadamiania go pisemnie o wszelkich czynnościach postępowania. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego.

Postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odbiega od zasad ogólnych wynikających z k.p.a. Istotne zmiany w tym zakresie wprowadza art. 53 ust. 1 u.p.z.p., regulujący kwestię zawiadamiania stron postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie z tym przepisem, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach zapadłych w jego trakcie i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Przytoczona regulacja stanowi odstępstwo od wynikającej z k.p.a. zasady pisemności, zgodnie z którą sprawy załatwia się w formie pisemnej, a doręczanie pism stronom następuje do rąk adresatów za pokwitowaniem (art. 14, i art. 39 i art. 391 k.p.a.). Obowiązek zawiadomienia stron realizowany jest więc w sposób szczególny - w drodze obwieszczenia, a także w sposób przyjęty zwyczajowo w danej miejscowości, przy czym, co wynika z art. 49 k.p.a., zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Jednakże ta forma zawiadomienia nie będzie miała zastosowania do wszystkich stron postępowania, bowiem zgodnie ze zdaniem drugim art. 53 ust. 1 u.p.z.p., inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie, czyli w sposób określony w art. 39 i art. 391 k.p.a.

Przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zwalnia więc organ z obowiązku ustalenia wszystkich stron postępowania (poza inwestorem, właścicielami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których realizowana ma być inwestycja) i ich indywidualnego zawiadomienia o wszczętym postępowaniu oraz o postanowieniach i decyzji kończącej to postępowanie, co niewątpliwie stanowi ułatwienie proceduralne dla organu administracji publicznej i inwestora, jak i stanowi wyraz preferencji proceduralnych dla kwalifikowanego interesu publicznego, jaki reprezentuje inwestycja celu publicznego (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz do art. 53, wyd. 7, Warszawa 2013).

Jak ustalono, objęta wnioskiem inwestycja nie będzie przebiegać przez nieruchomość skarżącego, a jedynie przy granicy z jego działką. Powyższe nie powodowało po stronie organu konieczności pisemnego zawiadamiania skarżącego. W okolicznościach sprawy nie sposób dopatrzeć się by skarżący został pozbawiony czynnego udziału w sprawie, o czym świadczy m.in. wniesienie przez niego terminowo środków zaskarżenia (odwołania i skargi) jak i pism procesowych w toku sprawy.

Niezasadny był również postawiony w skardze zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, z tego względu że decyzja lokalizacyjna jest decyzją o charakterze związanym.

Skarżący zarzucał również, iż jego odwołanie rozpoznane zostało z 8 miesięczną zwłoką przez Kolegium. Należy wskazać, że tego typu zarzuty mogą być przedmiotem rozpoznania sądu w odrębnie wywiedzionej skardze na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący z tego środka nie skorzystał.

Mając powyższe na uwadze, skarga M. K. okazała się niezasadna i podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.