Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1136/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 13 czerwca 2024 r., znak: WO-II.621.5.1.2024, w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M. S., zwany dalej skarżącym złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na . postanowienie Wojewody Małopolskiego

z dnia 13 czerwca 2024 r., znak: WO-II.621.5.1.2024, w przedmiocie rozpoznania ponaglenia.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi

jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określa w pierwszym rzędzie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r.,

poz. 935, dalej: P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych

na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 P.p.s.a.); postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 P.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 P.p.s.a.); innego aktu lub czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 P.p.s.a.); czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej (pkt 4a art. 3 § 2 P.p.s.a.). Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających

z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania tych opinii.

Z kolei zgodnie z art. 37 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej w skrócie – k.p.a.) stronie służy prawo

do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:

1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności

lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:

a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,

b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności

lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie bezczynności

lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jest to postanowienie mające na celu

likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą

do sądu administracyjnego w zakresie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie

nie przysługuje zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SAB/Gl 21/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 83/18; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1879/17; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt

II SA/Kr 1425/17; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2017 r.,

sygn. akt II SA/Wa 1879/17 - wszystkie publ. CBSOA).

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego wydane na postawie przepisu art. 37 § 6 k.p.a., skarga jest więc niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji postanowienia.