Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 430/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 par. 1,  art. 62 par. 1, 1a
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w dniu 17 października 2023 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 marca 2023r. nr 0201-IER.7010.4.2023.AKU w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za I/2017r. I. uchyla w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Miliczu z dnia 28.12.2022r. nr 0214-7010.37680122/2022 II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 , 00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 marca 2023r. nr 0201-IER.7010.4.2023.AKU Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako DIAS, organ II instancji) po rozpatrzeniu zażalenia W. R. (dalej jako Strona, Skarżący) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Miliczu (dalej jako organ I instancji , NUS) z dnia 28.12.2022r. nr 0214-7010.37680122/2022 w sprawie zaliczenia wpłaty z 27.12.2022 r. w kwocie 200,00 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za I/2017r. na należność główną w kwocie 126 zł oraz na odsetki za zwłokę w kwocie 58 zł i koszty upomnienia w kwocie 16 zł.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na następujący stan faktyczny.

Na podstawie upoważnienia do kontroli z 16.05.2018 r., wydanego przez NUS przeprowadzono u Skarżącego kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2017 r. do 31.12.2017 r.

W dniu 9.07.2018 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego w Miliczu pełnomocnictwo szczególne PPS-1 z 9.07.2018 r. w którym Strona udzieliła pełnomocnictwa dla S. Z. Pełnomocnictwo obejmowało także reprezentowanie mocodawcy w postępowaniach prowadzonych przez organy w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług i podatku dochodowego, w szczególności: czynnościach sprawdzających, kontrolach podatkowych, kontrolach celno-skarbowych, postępowaniach podatkowych. W dniu 9.07.2018 r. S. Z. udzielił dalszego pełnomocnictwa M. P. Postanowieniami z 16.07.2019 r. NUS wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w zakresie podatku do towarów i usług za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. Postanowienia wysłano do S. Z. oraz M. P. i uznano za doręczone 20.09.2019r.

Decyzją z 12.02.2020 r. nr 0214-SPV.4103.3.2019 oraz 0214-SPV.4103.4.2019 BA: 3393/2020 NUS określił Stronie m.in. należne do wpłaty kwoty podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2017 r. Decyzja została wysłana do pełnomocników na mocy złożonego w postępowaniu kontrolnym pełnomocnictwa szczególnego PPS-1 z 9.07.2018 oraz uznana za doręczoną 28.02.2020 r.

S. Z. złożył 11.03.2020 r. odwołanie od ww. decyzji,

W dniu 13.10.2020 r. DIAS wydał postanowienie, którym pozostawił ww. odwołanie bez rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie zapadło wskutek nieuzupełnienia braku formalnego odwołania, gdyż S. Z. - mimo otrzymanego wezwania - nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania Strony w postępowaniu odwoławczym, natomiast Strona również - pomimo wezwania - nie podpisała się na odwołaniu.

S. Z. na powyższe rozstrzygnięcie wniósł zażalenie do DIAS.

Postanowieniem z 7.01.2021 r. DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

S. Z. złożył skargę do na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 5.10.2021 r. sygn. akt I SA/Wr 264/21 oddalił skargę w całości.

W dniu 27.12.2022 r. Strona dokonała wpłaty w kwocie 200,00 zł którą NUS postanowieniem z 28.12.2022 r. zaliczył na poczet zaległości w podatku od towarów i usług na 1/2017 r.

Pismem z 12.01.2023 r. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie NUS wnosząc o uchylenie postanowienia w całości. Zdaniem Strony organ dokonał zaliczenia na poczet zobowiązania za 2017 roku, które nie istnieje ponieważ, organ nie dysponuje decyzją, która mogłaby wywoływać takie skutki prawne. Organ nigdy nie doręczył decyzji Stronie, zatem zobowiązanie w zakresie, którego organ dokonuje zaliczenia nie istnieje.

DIAS, zaskarżonym postanowieniem, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji . Wyjaśnił, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja NUS z 12.02.2020 r. została prawidłowo doręczona i weszła do obrotu prawnego. DIAS uznał, że w/w decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi. Terminy płatności zobowiązań wynikających z ww. decyzji upłynęły. Skarżący nie zapłacił zaległych zobowiązań określonych tą decyzją, zgodnie więc z art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm. dalej jako o.p.) powstały zaległości podatkowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący zaskarżył postanowienie DIAS w całości i wniósł o :

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, z powodu rażącego naruszenia prawa ,

- zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu Skarżący zarzucił, że :

- zobowiązanie, na które powołuje się organ nie istnieje, zatem postanowienie o zaliczeniu wpłat nie może być prawidłowe,

- S. Z. nie składał pełnomocnictwa do reprezentacji Strony do akt postępowania podatkowego, w którym wydana została decyzja. S. Z. nie był i nie jestem też pełnomocnikiem ogólnym Strony,

- doręczana korespondencja w postępowaniu traktowana była jako korespondencja doręczana omyłkowo i nie była przekazywana Stronie postępowania.

Z tego powodu decyzja nie weszła do obrotu prawnego, ponieważ nigdy nie została Stronie doręczona (zakomunikowana). Skarżący wskazał, iż wątpliwości w tym zakresie zostały rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.04.2022 r. sygn. II FPS 1/22, zgodnie z którą pełnomocnictwo szczególne dla wywołania skutku procesowego powinno być złożone do akt sprawy w konkretnym postępowaniu podatkowym. Oznacza to - jak wskazał Skarżący - że dokonanie tej czynności w postępowaniu kontrolnym nie wywołuje skutku w postępowaniu podatkowym. Decyzja nie została doręczona stronie, zatem nie weszła do obrotu prawnego. W konsekwencji nie zaczęły biec terminy do złożenia jakichkolwiek środków odwoławczych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację .

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz.1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości postanowienia o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wydane na podstawie art.62 o.p.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż narusza ono prawo.

Zgodnie z art. 62 § 1 o.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Zaległością podatkową jest przy tym podatek niezapłacony w terminie płatności (art. 51 § 1 o.p.). Stosownie do art. 55 § 2 o.p., jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym formułowane były wielokrotnie wypowiedzi, co do charakteru prawnego postanowienia wydanego na podstawie art. 62 § 4 O.p. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, choć dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym jest ustalenie, że zaległość ta istnieje. (wyrok NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1439/11). W przypadku decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług oznacza to, że decyzja taka musi zostać skutecznie doręczona stronie lub pełnomocnikowi i wprowadzona do obrotu prawnego. Zgodnie z art. 212 o.p. decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2022 r., III FSK 456/22 - CBOSA). "Artykuł 212 o.p. jasno określa moment, w którym decyzja podatkowa wchodzi do obrotu prawnego. Jest nim chwila doręczenia tej decyzji stronie postępowania, niezależnie od sposobu, w jaki doręczenie to nastąpiło (w przypadku, gdy ustanowiono pełnomocnika - w chwili doręczenia temuż pełnomocnikowi). Dopiero od tego momentu decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym." (Wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., II FSK 2775/18, LEX nr 3161708).

Przechodząc do istoty sporu a więc przesądzenia czy decyzja z dnia 12.02.2020r. został skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 28.02.2020r. jak twierdzi DIAS, Sąd zauważa, że w tym zakresie na uwzględnienie zasługuje argumentacja zawarta w skardze. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zagadnienia czy doradca podatkowy S. Z. był – jak podnosi DIAS - pełnomocnikiem strony w postępowaniu podatkowym, w którym wydano tą decyzję. Z niespornego stanu faktycznego ustalonego przez organ wynika, że S. Z. złożył na etapie kontroli podatkowej pełnomocnictwo szczególne z dnia 27.06.2018r., udzielone przez Stronę, które obejmowało reprezentację w postępowaniach prowadzonych przez organy podatkowe w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług i podatku dochodowego, w szczególności: czynnościach sprawdzających, kontrolach podatkowych, kontrolach celno-skarbowych, postępowaniach podatkowych. W oparciu o w/w pełnomocnictwo postanowienie o wszczęciu podstępowania podatkowego oraz w/w decyzję NUS wysłał na adres e-PUAP S. Z. Odnotować należy, że w/w nie złożył pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w toku postępowania podatkowego. Istotna jest tutaj uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II FPS 1/22 ( CBOSA), w myśl, której :

1. "Użyty w art. 138e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) zwrot "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy rozumieć w ten sposób, że odwołuje się on do wynikającego ze stosunku podstawowego materialnego zakresu pełnomocnictwa szczególnego, co oznacza, że może ono obejmować każdą sprawę należącą do właściwości organu podatkowego, do której stosuje się przepisy tej ustawy.

2. Jednakże do wywołania skutku procesowego konieczne jest złożenie pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, stosownie do art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej."

Zdaniem Sądu w ww. uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie i wprost wskazał (w pkt 2), że do wywołania skutku procesowego w jakimkolwiek postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym przez pełnomocnictwo szczególne - stosownie do art. 138e § 3 o.p. niezbędne jest jego złożenie do akt sprawy wszczętego postępowania tzn. konkretnego postępowania przed organem podatkowym (w rozpatrywanej sprawie wszczętego z urzędu przez NUS). Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale - jest nią związany.

Zauważenia również wymaga uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 21 września 2020 r. sygn. akt II FPS 1/20, (CBOSA), zgodnie z którą najważniejszą kwestię przy wykładni art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowi zakres związania sądu administracyjnego podjętą wcześniej uchwałą, które to związanie rodziłoby obowiązek wystąpienia z pytaniem w przypadku, gdy sąd administracyjny rozpoznający sprawę "nie podziela stanowiska zajętego w uchwale". NSA zauważył, że w piśmiennictwie prawniczym dość powszechnie przyjmuje się, że ogólna moc wiążąca uchwał abstrakcyjnych i konkretnych obejmuje tylko wykładnię zawartą w sentencji uchwały, oczywiście w granicach wyznaczonych wnioskiem uprawnionego podmiotu lub postanowienia składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wykładnia podana w sentencji uchwały wykraczająca poza te granice, jak również te poglądy prawne wyrażane w uzasadnieniu uchwały, które nie mają bezpośredniego związku z wykładnią sformułowaną w jej sentencji, są pozbawione ogólnej mocy wiążącej (A. Kabat w; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2020, str. 906; J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz w: Hauser, Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, str. 712; R. Hauser, A. Kabat, Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w nowych regulacjach procesowych, PiP, nr 2, str. 37, D. Chaba, Jakość polskiego prawa administracyjnego w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, ST 2018, nr 11, str. 16 i nast., H. Duszka-Jakimko, B. Kozicka, Jasność prawa a (nie)przejrzystość języka prawnego, PPP 2018, z. 1, str. 9 i nast.). Zdaniem A. Skoczylasa, co do zasady jedynie sentencja uchwały (rozstrzygnięcie wątpliwości prawnej) posiada moc wiążącą. Uzasadnienie obejmuje natomiast jedynie przesłanki i argumenty, na których oparto uchwałę NSA. Wynika z tego, że uzasadnienie nie jest zdolne do samodzielnego (tzn. niezależnego od sentencji uchwały) wywołania skutków, jakie w postępowaniu sądowoadministracyjnym związane są z uchwałą NSA (A. Skoczylas w: R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, System prawa administracyjnego. Sądowa kontrola administracji publicznej, Warszawa 2014, Tom 10, str. 716, M.B. Wilbrand-Gotowicz, Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego - między siłą autorytetu a mocą ogólnie wiążącą (na przykładzie orzecznictwa dotyczącego wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego od udziału w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) - PS 2010, n. 10, str. 5 i nast.) - tak w wyroku tut. Sądu z 23 czerwca 2022 r. o sygn. akt I SA/Wr 870/21. Odnosząc się więc do uzasadnienia ww. uchwały o sygn. akt II FPS 1/22 Sąd wskazuje na korespondujący z jej sentencją pogląd:

"Nie ma (...) możliwości złożenia w organie podatkowym pełnomocnictwa szczególnego "na wypadek" wszczęcia kontroli bądź postępowania podatkowego. Zabezpieczeniu interesów strony w tak szerokim zakresie służy bowiem inna instytucja - pełnomocnictwo ogólne."

Skoro zatem z akt sprawy wynika, że doradca podatkowy S. Z. od wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego do daty wydania decyzji z dnia 12.02.2020r. nie złożył NUS pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania Strony w tym postępowaniu podatkowym, to zasadnym było doręczenie postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego i decyzji bezpośrednio Stronie zgodnie z art.145 § 1 o.p.

Reasumując doręczenie decyzji z dnia 12.02.2020 doradcy podatkowemu S. Z. było bezskutecznie prawne i nie skutkowało wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego w rozumieniu 212 o.p. w związku z art.145 § 2 o.p. Brak skutecznego doręczenia powoduje, że nie powstają żadne skutki materialnoprawne ani procesowe będące następstwem prawidłowego doręczenia (por. uchwała NSA z dnia 7.03.2022r. sygn. akt I FPS 4/21 CBOSA). W wyroku z dnia 7.04.2022r. sygn. akt I FSK 364/18 (LEX nr 3371527) NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji uznając, że decyzja organu pierwszej instancji nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi powinien uznać, że decyzja ta w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. W wyroku z 29.01.2021 r. (II FSK 2775/18, LEX nr 3161708) NSA zauważył, że "artykuł 212 o.p. jasno określa moment, w którym decyzja podatkowa wchodzi do obrotu prawnego. Jest nim chwila doręczenia tej decyzji stronie postępowania, niezależnie od sposobu, w jaki doręczenie to nastąpiło (w przypadku, gdy ustanowiono pełnomocnika – w chwili doręczenia temuż pełnomocnikowi). Dopiero od tego momentu decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym".

Sąd zauważa, że wbrew zarzutom organu kwestia wszczęcia postępowania i doręczenia decyzji nie była przedmiotem kontroli sądowej. W wyroku 5.10.2021 r. sygn. akt I SA/Wr 264/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie wypowiedział się w spornej kwestii. W wyroku tym Sąd wyjaśnił, że kontrola legalności dotyczy jedynie zaskarżonego aktu a zatem postanowienia DIAS stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia wydanego na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 239 o.p. Tymczasem treść skargi sprowadza się do stawianych zarzutów bez odniesienia się do konkretnych przepisów o.p. ale dotyczących okoliczności doręczenia nie tyle zaskarżonego postanowienia co braku doręczenia Stronie decyzji wymiarowej. Okoliczności te jednak, jak stwierdził Sąd, nie mogą być przedmiotem rozpoznania albowiem wychodzą poza granice sprawy po myśli art. 134 § 1 ppsa. Wszelkie twierdzenia pełnomocnika zawarte w skardze, a zwłaszcza te odnoszące się, do kwestii doręczenia decyzji wymiarowej Sąd uznał w w/w wyroku za bezprzedmiotowe.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c oraz art. 135 p.p.s.a w związku z art.62 § 1 i art.55 § 1 o.p. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy będą związane stanowiskiem zaprezentowanym w niniejszym wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.