Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1544/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 574
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Anna Pośpiech - Kłak, Protokolant: specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora oddala skargę


UZASADNIENIE

Rektor Uniwersytetu [...] zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2023 r., nr [...] , na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 91 ust. 1, art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm.; dalej: "ustawa"), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) oraz § 5 ust. 3 i 25 ust. 1-2 oraz ust. 4 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 142 Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 1 października 2019 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] (Monitor [...] z 2021 r. poz. 215 ze zm.; dalej: "Regulamin świadczeń"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2022 r., nr [...] o nieprzyznaniu B. N. (dalej: "skarżący") stypendium rektora na rok akademicki 2022/2023.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.

Skarżący 7 października 2022 r. złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2022/2023 na drugim roku studiów II stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze.

Decyzją z [...] grudnia 2022 r. Rektor Uniwersytetu [...] odmówił przyznania skarżącemu stypendium, powołując się na upływ 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że do okresu studiowania wliczono mu dwa semestry: semestr zimowy roku akademickiego 2020/2021 oraz semestr letni roku akademickiego 2020/2021. W tym zakresie wyjaśnił, że 25 października 2020 r. został skreślony z listy studentów na studiach stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo-wiedza o kulturze. Pomimo skreślenia z listy studentów w październiku 2020 r. nie rozpoczął semestru zimowego roku akademickiego 2020/2021. Odpowiednio wcześniej wyraził chęć skreślenia z listy studentów oraz w tym okresie m.in.: nie zapisał się na zajęcia, nie uczestniczył w nich, nie korzystał z biblioteki itp. Wyjaśnił również, że w semestrze letnim roku akademickiego 2020/2021 wznowił się tylko na krótki okres w celu obrony pracy licencjackiej. Zwrócił przy tym uwagę, że w Regulaminie nie znajduje się definicja "rozpoczętego semestru".

Rektor Uniwersytetu [...] zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2023 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] grudnia 2022 r.

W uzasadnieniu Rektor wskazał, że z informacji podanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie stypendium oraz danych znajdujących się w systemie USOS wynika, że skarżący posiadał status studenta na następujących kierunkach w okresach: rok akademicki 2016/2017 - 2 semestry (studia jednolite magisterskie na kierunku psychologia); rok akademicki 2017/2018 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2018/2019 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2019/2020 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze i na kierunku muzykologia); rok akademicki 2020/2021 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2021/2022 - 2 semestry (studia stacjonarne drugiego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2022/2023 - 1 semestr (studia stacjonarne, drugiego stopnia na kierunku kulturoznawstwo -wiedza o kulturze).

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że na 17 października 2022 r., zgodnie z § 5 ust. 3 Regulaminu świadczeń, skarżący posiadał status studenta przez okres 13 semestrów. Okres 12 semestrów, w którym możliwe było otrzymywanie stypendium upłynął 30 września 2022 r. Tym samym 17 października 2022 r. nie był uprawniony do otrzymania stypendium rektora.

Organ zgodził się ze skarżącym, że Regulamin świadczeń nie zawiera definicji zwrotu "rozpoczęty semestr". Zwrócił jednakże uwagę, że zwrot ten jest osadzony w określonym kontekście tj. "wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 3, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w § 43 ust. 1 oraz § 44 ust. 1 Regulaminu Studiów". Zdaniem organu dla potraktowania semestru za rozpoczęty przez studenta bez znaczenia jest zatem fakt czy student w okresie tego semestru zapisał się lub uczęszczał na jakiekolwiek zajęcia. Przyjęcie odmiennego poglądu pozwalałoby pobierać świadczenia bez żadnych ograniczeń czasowych, tj. jeśli student zostałby przyjęty na studia i nie uczęszczał na żadne zajęcia to przysługiwałoby mu prawo do świadczeń tak długo póki nie zostałby skreślony. W ocenie organu nie można znaleźć uzasadnienia dlaczego w gorszej sytuacji miałby zostać postawiony student, który uczęszczał na zajęcia i został skreślony w wyniku niezaliczenia roku studiów niż student, który rekrutował się na studia z zamiarem nieuczęszczania na zajęcia i pobierania świadczeń. Przy obliczaniu okresu studiowania, należy zatem liczyć wszystkie semestry posiadania statusu studenta z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego.

Zdaniem Rektora zasadnie semestr zimowy oraz semestr letni roku akademickiego 2020/2021 zostały wliczone do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy, jako odpowiednio 11 i 12 semestr studiowania. Zgodnie z § 10 ust. 1 uchwały nr 441 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (dalej jako: "Regulamin Studiów") prawa studenta nabywa się z chwilą złożenia ślubowania, z kolei do ich wygaśnięcia dochodzi, zgodnie z § 20 ust. 1 Regulaminu Studiów, z dniem ukończenia studiów lub skreślenia z listy studentów. Tym samym okoliczności tj.: niezarejestrowanie się na zajęcia i nieuczestniczenie w nich w październiku 2020 r. nie oznaczają, że skarżący nie rozpoczął semestru zimowego roku akademickiego 2020/2021. W tym semestrze posiadał status studenta na studiach stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze do dnia skreślenia z listy studentów 25 października 2020 r. W związku z tym nie ma żadnej podstawy prawnej by okresu, w którym student nie uczestniczył w zajęciach, nie uwzględniać przy obliczaniu okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy.

Rektor uznał, że nie istnieje również żadna podstawa prawna, która pozwala wyłączyć z obliczania okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy, czas studiów po wznowieniu na studia. Stosownie do treści § 13 ust. 1 Regulaminu Studiów (...) wznowienie następuje na te same studia, z których student uprzednio został skreślony, z zachowaniem rozstrzygnięć wydanych w dotychczasowym toku studiów. (...). Zatem w semestrze letnim roku akademickiego 2020/2021 od wznowienia studiów na trzecim roku na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze od 10 maja 2021 r. do ukończenia studiów 22 czerwca 2021 r. skarżący posiadał status studenta na tym kierunku.

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

prawa materialnego, tj.: art. 93 ust. 4 ustawy, przez jego błędną wykładnię polegająca na błędnym założeniu przez organy administracyjne obu instancji, że przepis ten określający łączny okres, przez który przysługują świadczenia o których mowa w art 86 ust 1 pkt 1-4 ustawy odnosi się do okresu studiowania a nie do okresu, w którym student pobierał stypendium, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania skarżącemu stypendium rektora tylko z tego powodu, że zdaniem organu skarżący posiadał status studenta przez okres dłuższy niż 12 semestrów, tj. 13 semestrów.

postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji z [...] grudnia 2022 r. o nieprzyznaniu skarżącemu stypendium rektora na rok akademicki 2022/2023, pomimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa,

art 7 i art 77 § 1 k.p.a., przez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącego stypendium rektora, brak uwzględnienia osiągnięć artystycznych i wadliwe, niepełne ustalenia faktyczne, co do spełnienia warunków otrzymania tego świadczenia.

z daleko posuniętej ostrożności procesowej:

art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez brak tak w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie oceny zasadności wniosku o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2022/2023 jak i w postępowaniu wszczętym na podstawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności z pominięciem istotnego stanowiska strony a tym samym dokonanie jedynie pobieżnej i niewyczerpującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia iż skarżący studiował przez 13 semestrów a nie przez 11 semestrów studiów.

W ocenie skarżącego okres, o którym mowa w art. 93 ust 4 ustawy, ograniczający możliwość pobierania świadczeń, powiązać należy bezpośrednio z pobieraniem świadczenia a nie z posiadaniem statusu studenta. Tym samym pojęciu "przysługuje", o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy, wobec braku definicji ustawowej, należy nadać powszechne rozumienie językowe i odnosić je do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów, a nie do okresu samego studiowania i związanego z nim samego prawa do ubiegania się o świadczenia. Skoro zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy student może ubiegać się o przyznanie pomocy materialnej, w tym o stypendium rektora, tak więc samo posiadanie statusu studenta nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do stypendium. W celu otrzymania stypendium student musi bowiem złożyć wniosek o przyznanie tego świadczenia oraz spełnić przesłanki. W związku z tym, iż z samym tylko statusem studenta nie wiąże się przysługiwanie świadczeń stypendialnych, to nie sposób uznać, że z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec wspomniany termin 12 semestrów (wcześniej 6-letni) ograniczający czas przysługiwania świadczenia.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, iż ustawa zawiera regulację wskazujące na sytuację, w których to studentom nie przysługuje prawo do stypendium lub kiedy decyzja o przyznaniu świadczenia wygasa tj. art 93 ust 3 ustawy. Powyższy przepis nie wskazuje sytuacji, kiedy to studentowi nie przysługuje prawo do stypendium z powodu "nadmiernie długiego okresu studiowania".

Mając na uwadze powyższe, w ocenie skarżącego, uznać należy, że stanowisko organu, który uprawnienia do pobierania świadczeń wiąże z okresem posiadania statusu studenta jest błędne. Okresu 12 semestrów nie należy łączyć z momentem rozpoczęcia studiów i uznawać, że od tego momentu zaczyna biec termin 12 semestrów ograniczający czas przysługiwania stypendium. Okres 12 semestrów ograniczający czas przysługiwania stypendium należy bowiem liczyć od momentu uzyskania świadczenia w postaci stypendium.

Z ostrożności procesowej w sytuacji niepodzielenia powyższego stanowiska co do interpretacji normy art. 93 ust. 4 ustawy skarżący podniósł, że przedstawiony przez organ sposób obliczania ilości semestrów studiowania wydaje się także błędny. Jak stanowi bowiem § 41 ust 1 pkt 3 Regulaminu Studiów, "kierownik jednostki dydaktycznej skreśla studenta z listy studentów w przypadku niezłożenia pracy dyplomowej w planowym terminie ukończenia studiów z zastrzeżeniem § 47 ust 2" tego aktu. Zgodnie zaś z § 47 ust 2 Regulaminu Studiów "na wniosek studenta lub na wniosek kierującego pracą dyplomową, kierownik jednostki dydaktycznej może przedłużyć okres trwania studiów nie dłużej jednak niż o trzy miesiące". Mając na uwadze powyższe trudno uznać, iż skarżący wobec niezłożenia pracy dyplomowej w terminie, co z kolei zostało poparte złożonym do dziekanatu (w formie wiadomości e-mail) wnioskiem o skreślenie z listy studentów, rozpoczął kolejny semestr studiów. Niewątpliwie bowiem niezłożenie pracy dyplomowej w terminie - zgodnie z regulacjami zawartymi w Regulaminie Studiów - implikuje utratę statusu studenta, a okres trwania studiów może zostać przedłużony jedynie na wniosek. Na gruncie przedmiotowej sprawy istotne są również zapisy dotyczące regulacji powtarzania etapów studiów. Zgodnie z § 39 Regulaminu Studiów "Student, który nie zaliczył wszystkich przedmiotów przewidzianych w planie studiów danego lub poprzedniego etapu studiów, może na swój wniosek zostać skierowany na powtarzanie etapu studiów". Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniami organu jakoby wydanie decyzji administracyjnej dopiero [...] października 2021 r. powodowało w październiku/ listopadzie 2020 r. utratę przez skarżącego status studenta.

Jednocześnie skarżący podniósł, że § 13 ust 5 Regulaminu Studiów prowadzą do stwierdzenia, że "wznowienie studiów" jest jedynie wznowieniem studiów w celu możliwości złożenia pracy dyplomowej i podjęcia obrony. Zdaniem skarżącego rozpoczęcie semestru powinno wiązać się z możliwością kształcenia się w tym czasie przez studenta, bez względu na to czy student z możliwości takiej korzysta czy też nie. Tymczasem na gruncie przedmiotowej sprawy - mając na uwadze zapisy Regulaminu Studiów - wbrew stanowisku organu administracyjnego, w semestrze zimowym roku akademickiego 202/2021 r. realnej możliwości kształcenia nie miał, albowiem studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo nie mogły "przedłużyć się" czy też być kontynuowane "automatycznie".

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Rektor zasadnie bowiem odmówił skarżącemu przyznania stypendium rektora na rok akademicki 2022/2023.

Jak wynika z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy student może ubiegać się o stypendium rektora. Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym.

Ograniczenie w przyznaniu przedmiotowego stypendium zostały zawarte w art. 93 ustawy. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 4 ustawy łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów.

Treść powyższego przepisu nie powinna budzić wątpliwości, że przyznawanie świadczeń – w tym stypendium rektora, ściśle powiązane zostało z okresem studiów, nie zaś z okresem w jakim student rzeczywiście ze świadczeń korzystał. Ustawodawca wprost w ww. przepisie wskazał bowiem, że określone w ilości semestrów ograniczenie czasowe uprawnienia studenta do pobierania świadczeń studenckich występuje "bez względu na ich pobieranie przez studenta".

Odnosząc się do stanowiska skarżącego, iż okres 12 semestrów ograniczający czas przysługiwania stypendium należy liczyć od momentu uzyskania świadczenia w postaci stypendium zwrócić należy uwagę, że de facto odnosi się ono do nieaktualnego brzmienia art. 93 ustawy. Zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami (do 17 grudnia 2021 r.) art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowił, że świadczenia studenckie przysługiwały na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Przepis ten wykładać należało w ten sposób, że wyczerpanie limitu czasu, w którym przysługiwały świadczenia następowało dopiero po zakończeniu 6 roku pobierania świadczenia, a nie samego studiowania (por. m.in. wyroki: WSA w Gdańsku z 17 lutego 2022 r., III SA/Gd 498/21; NSA z 7 marca 2023 r., III OSK 7051/21 i powołane w nim orzecznictwo). Na gruncie zaś aktualnie obowiązującego stanu prawnego okolicznością wpływającą na posiadanie prawa do świadczeń jest natomiast posiadanie statusu studenta. Dokonana przez ustawodawcę aktualizacja ww. przepisów była niewątpliwie na tyle istotna, iż nie ma podstaw – tak jak chce tego skarżący - aby stan prawny obowiązujący do 17 grudnia 2021 r. oraz od 18 grudnia 2021 r. interpretować w analogiczny sposób. Należy odróżnić przysługiwanie świadczenia, tj. stan, w którym prawo o ubieganie się świadczenia przysługuje od pobierania świadczenia, a zatem stanu, w którym dana osoba korzysta ze świadczenia.

W konsekwencji powyższego dla przyznania przedmiotowego świadczenia organ w pierwszej kolejności winien ustalić przez jaki okres skarżący posiadał status studenta.

Takie ustalenia zostały przez organy poczynione, a podstawą odmowy przyznania skarżącemu stypendium była analiza danych zawartych w systemie USOS, a także oświadczenia skarżącego, iż wprowadzone do systemu dane są prawidłowe. Na ich podstawie Rektor słusznie ustalił, że skarżący składając wniosek o przedmiotowe stypendium, przekroczył już okres 12 miesięcy, o których mowa w art. 93 ust. 4 ustawy, a tym samym brak jest podstaw do przyznania mu stypendium rektora. Do okresu studiowania organ prawidłowo w tym zakresie zaliczył: rok akademicki 2016/2017 - 2 semestry (studia jednolite magisterskie na kierunku psychologia); rok akademicki 2017/2018 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2018/2019 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2019/2020 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze i na kierunku muzykologia); rok akademicki 2020/2021 - 2 semestry (studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze), rok akademicki 2021/2022 - 2 semestry (studia stacjonarne drugiego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze); rok akademicki 2022/2023 - 1 semestr (studia stacjonarne, drugiego stopnia na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze).

Zdaniem Sądu niesłusznie skarżący wywodzi, że Rektor dokonał błędnego sposobu obliczania okresu studiowania przez skarżącego, bowiem zaliczył zarówno semestr zimowy jak i letni w roku akademickim 2020/2021.

Jak wynika z treści art. 93 ust. 6 ustawy, do okresu, o którym mowa w ust. 4 wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr.

W ustawie jak i w Regulaminie świadczeń brak jest definicji zwrotu "rozpoczęty semestr". Jak jednakże wynika z analizy uzasadnienia do ustawy nowelizującej, opublikowanego na stronie internetowej Sejmu RP, druk nr 1569, Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw, wyrażenie "rozpoczęty semestr" występujące w art. 93 ustawy należy traktować jako pełny semestr, bez względu na to, czy kształcenie trwało przez okres całego semestru czy krócej. Zgodnie z intencją projektodawcy nie miało mieć znaczenia, czy kształcenie trwało miesiąc czy dłużej, co wyraża jednoznacznie użyte w projektowanym przepisie sformułowanie "każdy rozpoczęty semestr".

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z § 10 ust. 1 uchwały nr 441 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (dalej: "Regulamin Studiów") prawa studenta nabywa się z chwilą złożenia ślubowania, z kolei do ich wygaśnięcia dochodzi, zgodnie z § 20 ust. 1 Regulaminu Studiów, z dniem ukończenia studiów lub skreślenia z listy studentów.

Odnośnie zaliczenia do okresu studiów semestru zimowego z roku akademickiego 2020/2021 zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie nie jest kwestią sporną, że decyzja o wykreśleniu skarżącego z listy studentów została wydana 25 października 2020 r. Tym samym, skoro skarżący został skreślony z listy studentów 25 października 2020 r., a zatem po rozpoczęciu roku akademickiego 2020/2021 - posiadał on status studenta w październiku 2020 r. Wygaśnięcie statusu studenta następuje bowiem, jak wynika z ww. § 20 ust. 1 Regulaminu Studiów, dopiero z dniem wydania decyzji o jego wykreśleniu, a nie jak stara się wywieść w skardze skarżący, z upływem terminu do złożenia pracy dyplomowej. Zatem do czasu wydania decyzji 25 października 2020 r. skarżącemu przysługiwał status studenta.

Jak słusznie przy tym wskazał Rektor w zaskarżonej decyzji, bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostawała okoliczność, czy skarżący zarejestrował się na zajęcia i uczestniczył w nich w październiku 2020 r. Jak już bowiem wskazano powyżej, istotne jest bowiem, że w semestrze zimowym roku akademickiego 2020/2021 skarżący posiadał status studenta. Sam fakt niezapisania i nieuczestniczenia w zajęciach w żaden sposób nie świadczy o nierozpoczęciu semestru. Okoliczności te nie uniemożliwiają bowiem złożenia wniosku o stypendium, a nawet jego przyznania, o ile dana osoba posiada status studenta w dniach odpowiednio określonych w § 25 ust. 3 i 4 Regulaminu świadczeń. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby, że w gorszej sytuacji znajdował się student, który uczęszczał na zajęcia i został skreślony w wyniku niezaliczenia roku studiów niż student, który rekrutował się na studia z zamiarem nieuczęszczania na zajęcia i pobierania świadczeń. Za powyższą argumentacją przemawia również fakt, że zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy, do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4, wlicza się również semestry na których student znajdował się na urlopie. Niewątpliwie zaś na urlopie student nie musi się rejestrować ani uczęszczać na zajęcia. Zauważyć zatem należy, że pojęcie rozpoczęcia semestru nie jest powiązane z realnym odbywaniem studiów (tj. uczestniczeniem w zajęciach przewidzianym w programie studiów). Wspólną cechą osób, które realnie odbywają studia i znajdują się na urlopie jest posiadanie statusu studenta, bez względu na długość tego statusu w danym semestrze.

Zaznaczyć przy tym jednocześnie należy, że twierdzenia skarżącego, iż przed rozpoczęciem roku akademickiego 2020/2021 złożył do dziekanatu (mailem) wniosek o wykreślenie go z listy studentów, nie znajduje oparcia w aktach sprawy. W mailu z 7 września 2020 r. skarżący zwrócił się bowiem jedynie z zapytaniem, czy z uwagi, iż nie uda mu się podejść do obrony, będzie skreślony z listy studentów.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skoro skarżący został skreślony z listy studentów 25 października 2020 r., a zatem po rozpoczęciu się roku akademickiego w 2020/2021, posiadał on status studenta w semestrze zimowym w 2020/2021.

Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy Rektor nie miał także podstaw do nieuwzględnienia semestru letniego z roku akademickiego 2020/2021 r. Skarżący bowiem także w tym semestrze posiadał statut studenta - 10 maja 2021 r. wznowił bowiem studia.

Zgodnie z § 13 ust. 1 Regulaminu Studiów (...) wznowienie następuje na te same studia, z których student uprzednio został skreślony, z zachowaniem rozstrzygnięć wydanych w dotychczasowym toku studiów. (...). Zatem w semestrze letnim roku akademickiego 2020/2021 od wznowienia studiów na trzecim roku na kierunku kulturoznawstwo - wiedza o kulturze od 10 maja 2021 r. do ukończenia studiów 22 czerwca 2021 r. skarżący posiadał status studenta na ww. kierunku.

W konsekwencji uznać trzeba, że Rektor zasadnie wliczył do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy, semestr zimowy oraz semestr letni roku akademickiego 2020/2021.

Odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia załączonego do wniosku o stypendium osiągnięcia artystycznego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, że właściwie zawsze w przypadku przyznawania świadczeń istnieją pewne kryteria formalne, które muszą zostać spełnione przez wnioskodawcę. Podobnie jest również w przypadku stypendium rektora. Brak oceny wskazanego we wniosku o stypendium rektora osiągnięcia artystycznego wynikał z braku spełnienia warunku, o którym mówi art. 93 ust. 4 ustawy. W przypadku stwierdzenia niespełnienia chociażby jednej z przesłanek do otrzymania stypendium nie ma konieczności oceny poszczególnych osiągnięć, gdyż niezależnie od tego, ile punktów można by było przyznać za te osiągnięcia, to stypendium nie mogłoby zostać przyznane.

Końcowo wskazać należy, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, pozwalający na wydanie w niniejszej sprawie decyzji. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. uznać należy za niezasadny. Podniesienia także wymaga, że wydając zaskarżoną decyzję Rektor odniósł się do argumentacji skarżącego. Okoliczność, iż skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i wydanym w sprawie rozstrzygnięciem, nie może natomiast stanowić o naruszeniu przez organ art. 8 k.p.a.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.