Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 15/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4 i 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. F. na bezczynność Burmistrza Michałowa w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej I. F. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. ,


UZASADNIENIE

W piśmie z 16 stycznia 2017 r. (data wpływu do organu 19 stycznia 2017r.) I. F. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy G. o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania o ustalenie naruszenia stosunków wodnoprawnych. Wskazała na zalewanie jej działki o nr [...] położonej przy ulicy [...] w G., które jest spowodowane – w jej ocenie – przebudową ulicy [...]. Wniosła o przeprowadzenie oględzin z udziałem biegłego. Wskazała, że istniejący stan rzeczy uniemożliwia zabudowę jej nieruchomości.

Postanowieniem z 8 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku, na podstawie art. 26 § 2 i § 3 w związku z art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), wyznaczyło do załatwienia wniosku Burmistrza M. (dalej: Burmistrz, organ).

Decyzją z 12 lutego 2018 r. znak IG.6332.6.2017.RK Burmistrz M. orzekając na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, odmówił wydania decyzji nakazującej przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec niewystąpienia zmian stosunków wodnych na gruncie, na nieruchomości nr [...] obręb G., gm. G.

Decyzją z 30 maja 2018 r. znak 408.42/F-1/2/218 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchyliło decyzję Burmistrza M. z 12 lutego 2018 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W dniu 27 grudnia 2018 r. I. F. złożyła skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 7 marca 2019 r. w sprawie II SAB/Bk 133/18 zobowiązał Burmistrza M. do załatwienia wniosku skarżącej z 16 stycznia 2017 r. dotyczącego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania o ustalenie naruszenia stosunków wodnoprawnych – w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi; stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzył organowi grzywnę w kwocie 2.000 zł; nie przyznał od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej.

W związku z brakiem wykonania tego wyroku przez Burmistrza M. (pomimo składanych wezwań), I. F. 23 września 2019 r. wniosła do sądu administracyjnego skargę na niewykonanie wyroku z 7 marca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r. w sprawie II SA/Bk 11/20 uwzględniając tę skargę wymierzył Burmistrzowi M. grzywnę w wysokości 10.000 złotych; stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od Burmistrza na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Sąd zauważył, że określony wyrokiem sądu 30 - dniowy termin minął z dniem 17 czerwca 2019 r. Po tej dacie do dnia wniesienia skargi, czyli do 26 września 2019 r., organ nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem skarżącej z 16 stycznia 2017 r. Na przestrzeni kolejnych dwóch i pół roku trwania przedmiotowej sprawy, zostały wydane kolejne trzy decyzje Burmistrza M., które na skutek odwołań były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku i przekazywane do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją z 3 czerwca 2020 r. nr IG.6332.6.2017.RK Burmistrz M. nakazał Gminie G. wykonanie podwyższenia krawężnika z prawej strony ulicy wraz z chodnikiem, zrównanie z krawężnikiem od strony przeciwnej (lewej) ulicy , zapobiegającego szkodom wystąpienia niekorzystnych zmian stosunków wodnych na gruncie na przedmiotowej nieruchomości nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 5 listopada 2020 r. nr 408.76/G-8/8/20 uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji – z uwagi na stwierdzenie zasadności większości zarzutów odwołania, niewypełnienie zaleceń zawartych w decyzji tego organu z 30 maja 2018 r. i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Kolegium stwierdziło, że przy uwzględnieniu opinii biegłych organ winien podjąć stosowne działania naprawcze, które zapobiegną szkodom związanym z wystąpieniem niekorzystnych zmian stosunków wodnych na terenie działki nr [...].

Pismem z 10 grudnia 2020 r. Burmistrz M. zwrócił się do biegłego z zakresu hydrologii, budownictwa wodnego i melioracji o wyjaśnienie, jaki był stan wody na gruncie przed jego naruszeniem, w jaki sposób ten stan został naruszony, w jaki sposób odbyło się to ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz jakie należy podjąć działania, aby je wyeliminować. Opinia biegłego wpłynęła do organu w dniu 14 stycznia 2021 r. W piśmie z 17 lutego 2021 r. skarżąca złożyła zarzuty do tej opinii.

28 kwietnia 2021 r. Burmistrz M. zawiadomił skarżącą i Wójta Gminy G. o wyznaczeniu rozprawy administracyjnej Po tej rozprawie. która miała miejsce 29 czerwca 2021 r. Burmistrz M., wskazując na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, w trybie art. 36 § 1 k.p.a. ustalił nowy termin jej zakończenia na 30 sierpnia 2021 r.

Zawiadomieniem z 3 sierpnia 2020 r. Burmistrz M. poinformował o zakończeniu postępowania i o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przesyłając kserokopie wnioskowanych na rozprawie dokumentów.

W piśmie z 23 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci Pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 11 sierpnia 2021 .r i o zobowiązanie Wójta Gminy G. do przedstawienia operatu wodno – prawnego obejmującego urządzenie melioracji wodnych jakim jest przepust betonowy znajdujący się w ul. [...] w G., , przy działce należącej do skarżącej (nr [...]).

Pismem z 29 listopada 2021 r. Burmistrz M. wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na 31 grudnia 2021 r.

Decyzją z 28 stycznia 2022 r. nr IG.6332.6.2017.RK Burmistrz M. nakazał właścicielowi działki nr [...] – Gminie G., wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w stosunku do działki nr [...] poprzez podniesienie krawężnika ul. [...] na długości przylegania do działki nr [...] w taki sposób, aby podczas opadów i roztopów wody opadowe z ulicy nie spływały na działkę nr [...]; wykonać odprowadzenie wód opadowych z przepustu w ul. [...] projektowanym rowem lub kanalizacją przechodzącą przez działkę nr [...] obręb G. – do cieku D. w działce nr [...], po uprzednim uzyskaniu zgody właściciela działki nr [...], a w przypadku braku zgody – wykonać rów otwarty lub rurociąg szczelny na działce na [...] (wedle uznania właściciela działki nr [...]) z odprowadzeniem wód z istniejącego przepustu konserwacji gruntownej rowu melioracyjnego na całej jego długości – w terminie 36 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Odwołanie od tej decyzji złożył zarówno pełnomocnik Gminy G., jak i pełnomocnik skarżącej.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2022 r., znak 408.28/G-8/8/22 uchylono zaskarżoną decyzję Burmistrza M. z dnia 28 stycznia 2022 r., znak IG.6332.S.2017 w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W decyzji tej organ przyjął, że organ pierwszej instancji nie poczynił ustaleń w zakresie dającym podstawę do wydania rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium uznało, że potwierdziła się większość zarzutów zawartych w odwołaniach. Zauważono, że przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych, organ winien podjąć stosowne działania naprawcze, które zapobiegną szkodom związanym z wystąpieniem niekorzystnych zmian stosunków wodnych na terenie działki nr [...]. Za zasadny uznano m.in. zarzut braku stwierdzenia naruszenia stosunków wodnych przez Gminę G. oraz w jakim zakresie. Za zasadny uznano również zarzut zbyt długiego, 36 miesięcznego, wyznaczenie okresu realizacji działań naprawczych. Zobowiązano Burmistrza M. m.in. do tego, aby w przypadku wątpliwości co do treści opinii zwrócił się do właściwego biegłego o wyjaśnienie wątpliwych kwestii i uzupełnienie opinii.

W dniu 27 października 2022 r. Burmistrz M. wydał decyzję nr IG.6332.6.2017.RK, nakazującą Gminie G. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w stosunku do działki nr [...] poprzez wykonanie kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z przepustu w ulicy [...] do cieku Dz. w działce nr [...], a w przypadku braku zgody któregoś ze współwłaścicieli na budowę kanalizacji deszczowej na jego terenie, nakazał obowiązek zakupu gruntu od wnioskodawczyni zgodnie z ceną wskazaną przez rzeczoznawcę ustalonego przez obie strony postępowania w terminie 12 miesięcy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik Gminy G., wskazując na nałożenie zbyt daleko idących obowiązków, a także pełnomocnik skarżącej.

W dniu 25 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku ponownie wezwało Burmistrza do niezwłocznego przekazania akt sprawy, zgodnie z art. 37 § 4 kpa.

Postanowieniem z 7 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uznało ponaglenie skarżącej za uzasadnione; zarządziło wyjaśnienie przyczyn i osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa.

Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 6 lutego 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzje Burmistrza M. z 27 października 2022 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Zawiadomieniem z 6 marca 2023 r. Burmistrz M., wskazując na skomplikowany charakter sprawy, wyznaczył przewidywany termin jej załatwienia na 30 kwietnia 2023 r.

Postanowieniem z 21 kwietnia 2023 r. Burmistrz M. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, wskazując na zagadnienie wstępne w postaci rozstrzygnięcia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dotyczącego legalności zlokalizowanego na działce nr [...] urządzenia wodnego - przepustu.

Na skutek złożonego przez pełnomocnika skarżącej zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku postanowieniem z 7 czerwca 2023 r. uchyliło to postanowienie w całości, uznając, że kwestia dotycząca tego, czy odprowadzenie wód opadowych ujętych kratkami wpustowymi zlokalizowanymi w przepuście wymaga pozwolenia wodnoprawnego powinna być rozpatrzona przez organ pierwszej instancji we własnym zakresie i brak jest podstaw prawnych do wystąpienia do PGW Wody Polskie.

W wyniku rozpoznania złożonej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 8 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Bk 40/23: 1. zobowiązał Burmistrza M. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 16 stycznia 2017 r. – w terminie 3 miesięcy od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierzył Burmistrzowi M. grzywnę w kwocie 10.000 zł; 5. przyznał od Burmistrza M. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 5.000 zł; 6. zasądził od Burmistrza M. na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego.

Organ złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji.

Pismem z 13 listopada 2023 r. skarżąca złożyła ponaglenie, a następnie w dniu 17 stycznia 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Burmistrza M. Ustanowiony przez nią pełnomocnik zarzucił organowi naruszenie:

- art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej kpa), poprzez naruszenie jednego z podstawowych praw obywatelskich, jakim jest prawo do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.

- art. 8 § 1 kpa poprzez rażące naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, wyrażające się w niestosowaniu się przez organ do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku, dotyczących załatwienia sprawy w terminie,

- art. 35 § 1 i § 3 kpa poprzez naruszenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej,

- art. 36 § 1 kpa poprzez rażące naruszenie terminu do załatwienia sprawy we wskazanym przez organ terminie bez podania przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu do załatwienia sprawy.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o: (-) stwierdzenie bezczynności z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie do 30 kwietnia 2023 r., (-) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, (-) zobowiązanie organu do podjęcia niezbędnych czynności w celu załatwienia sprawy w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie działki nr [...] położonej w G., (-) zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych; (-) wymierzenie grzywny oraz (-) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Skarżąca zwróciła uwagę, że WSA w Białymstoku potraktował jej skargę z dnia 26 kwietnia 2023 r., jako skargę na przewlekłość postępowania, a nie na bezczynność. W związku z zaistnieniem bezczynności w niniejszym postępowaniu skarżąca wniosła 13 listopada 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku za pośrednictwem Burmistrza M. - ponaglenie, tym samym spełniając ustawowy wymóg umożliwiający wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 53 § 2b P.p.s.a.).

Strona wskazuje, że Burmistrz M. od czasu wydania postanowienia SKO w Białystoku z dnia 7 czerwca 2023 r. uchylającego postanowienie z dnia 21 kwietnia 2023 r. z zakresie zawieszenia postępowania, nie dokonał żadnych czynności w sprawie. Fakt, iż równolegle toczy się postępowania przed NSA, które może toczyć się przez około 2 lata, nie skutkuje zwolnieniem organu z obowiązku dotrzymywania terminów zgodnie z art. 35 i 36 k.p.a.. powodując, iż organ pozostaje bezczynny w niniejszym postępowaniu. Jeżeli organ wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok WSA w Białymstoku z 8 września 2023 r. w całości, to pkt 1 przedmiotowego wyroku (o załatwieniu sprawy w 3 miesiące) nie uprawomocnił się, a więc na chwilę obecną nie wiąże organu. Nie zmienia to faktu, iż organ nadal pozostaje związany terminami ustalonymi w zawiadomieniu z 6 marca 2023, przedłużającym termin załatwienia sprawy na dzień 30 kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd jest każdorazowo zobowiązany ocenić, czy nie zachodzą ku temu przeszkody formalne. Powinność ta wynika z art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę w przypadku zaistnienia przesłanki wymienionej w tym przepisie, tj.

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Sąd zobowiązany jest badać dopuszczalność skargi na datę jej złożenia (w tej sprawie na datę 17 stycznia 2024 r.). Na tę datę musi istnieć przedmiot skargi, określony w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 p.p.s.a. W sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, będące stanem faktycznym, termin dopuszczalnego jej wniesienia jest identyfikowany w ramach wykładni art. 53 § 2b p.p.s.a.

Złożona w tej sprawie skarga dotyczy bezczynności Burmistrza M. w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z 16 stycznia 2017 r. w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych. Badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego.

Art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Chociaż treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w sytuacji wystąpienia przeszkód formalnych a więc np. w razie braku przedmiotu zaskarżenia czy gdy sprawa jest już objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami, ewentualnie występują inne przyczyny powodujące, że skarga jest niedopuszczalna.

Skarga na bezczynność i skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, choć są odrębnymi środkami, to rozstrzygnięcia w przypadku uznania ich skuteczności zasadniczo się nie różnią.

Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. :

§ 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W sytuacji, gdy w sprawie występuje przewlekłość postępowania a sąd, dostrzegając tę przewlekłość, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, to w postępowaniu tym niejako zostaje skonsumowane stwierdzenie bezczynności.

W tej sprawie tut. Sąd wypowiadał się już kilkakrotnie. Szczególne znaczenie dla obecnego rozstrzygnięcia miał wyrok Sądu z 8 września 2023 r. o sygn.. akt II SAB/Bk 40/23. Został on wydany w wyniku złożonej przez skarżącą skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd orzekł o przewlekłości postępowania, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 16 stycznia 2017 r. – w terminie 3 miesięcy od daty zwrotu akt organowi. W wyroku tym WSA przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2022 r. II OSK 871/22 wskazał, że z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość. Wojewódzki Sąd Administracyjny był więc zobowiązany ustalić rzeczywistą postać zwłoki organu administracji (bezczynność albo przewlekłość), bez względu na to, jak została sformułowana skarga dotycząca niezałatwienia sprawy przez organ administracji. Mając to na uwadze Sąd, analizując treść żądania skargi i okoliczności sprawy potraktował skargę skarżącej jako dotyczącą przewlekłości. Stwierdził, że na taką kwalifikację wskazuje treść żądania, akcentowany sposób procedowania, wskazywanie przez stronę na podejmowanie działań pozornych i rozciągniętych w czasie.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 września 2023 r. został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie jest on zatem prawomocny.

Strona skarżąca w złożonej w tym postępowaniu skardze podnosi okoliczności, które były kontrolowane w postępowaniu zakończonym w wyroku z 8 września 2023 r. Wskazuje, że organ pozostaje związany terminami ustalonymi w zawiadomieniu z 6 marca 2023, przedłużającym termin załatwienia sprawy na dzień 30 kwietnia 2023 r. a mimo to nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd zauważa, że stan ten został już uwzględniony w wyroku z 8 września 2023 r. Sąd dostrzegając tę sytuację zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 16 stycznia 2017 r. – w terminie 3 miesięcy od daty zwrotu akt organowi. Ponowne zobowiązanie organu przez sąd do wydania rozstrzygnięcia nie ma aktualnie racji bytu i nie jest dopuszczalne. Stoi temu na przeszkodzie przepis art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy należy przyjąć, ze sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.

Sąd przyjął, że zasadniczo po tym wyroku dopuszczalna mogłaby być skarga na niewykonanie wyroku sądu (art. 154 P.p.s.a.). Jednak w tej sprawie, jak sama strona zauważa, z uwagi na nieprawomocność wyroku WSA w Białymstoku z 8 września 2023 r. nie jest on jeszcze wykonalny. Wniesienie skargi kasacyjnej przez organ skutkuje tym, że wyrok sądu pierwszej instancji nie jest prawomocny. W efekcie w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 154 § 1 p.p.s.a., tj. organ nie miał jeszcze obowiązku wykonać wyroku zapadłego w sprawie II SAB/Bk 40/23. Termin do wykonania wyroku rozpoczyna swój bieg od doręczenia przez sąd prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 286 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienia NSA w sprawie I OSK 161/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem akta sprawy o sygn. II SAB/Bk 40/23 znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym wraz ze skargą kasacyjną w oczekiwaniu na wyznaczenie terminu rozpoznania sprawy.

Uznając więc, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku, a ewentualne potraktowanie skargi na niewykonanie wyroku nieprawomocnego byłoby w tej sprawie niedopuszczalne, skarga na bezczynność została odrzucona, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.(pkt 1 postanowienia).

O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.