Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2706/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit, art. 39a ust. 1 pkt 4, art. 39k ust. 1, art. 92a ust. 2, 5 i 6, art. 92c ust. 1, art. 7c, art. 39l  oraz lp. 4.3 zał. nr 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" października 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z [...] października 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. M. (dalej: Strona, Skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD) z [...] grudnia 2019 r.

nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Jako podstawę rozstrzygnięcia GITD powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit, art. 39a ust. 1 pkt 4, art. 39k ust. 1, art. 92a ust. 2, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej: u.t.d.), lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. przeprowadzili [...] maja 2019 r. w L. kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] Pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowanym pojazdem kierowca K. A. wykonywał krajowy okazjonalny transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. W trakcie kontroli kierowca okazał kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.

Na mocy art. 93 ust. 4 u.t.d. Komenda Miejska Policji w L. przekazała dokumenty z przeprowadzonej kontroli [...]WITD. Osobą zarządzającą transportem u przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. była Strona.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...]WITD decyzją z [...] grudnia 2018 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Strona złożyła w terminie odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz nie zebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

- prawa materialnego, tj. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1b u.t.d. poprzez błędne wskazanie adresata decyzji osoby zarządzającej transportem w firmie [...] sp. z o.o. w sytuacji gdy kierowca nie był zatrudniony w ww. firmie na podstawie umowy o pracę, a wykonywał przewozy na podstawie umowy cywilnoprawnej - umowy zlecenia (nie był więc pracownikiem w rozumieniu kodeksu pracy). Przepis art. 39a u.t.d. nie ma zastosowania do kierowców zatrudnionych na podstawie umów innych niż umowa o pracę.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Strony.

Powołując się na art. 4 pkt 22 i art. 92a ust. 2 u.t.d. wyjaśnił, że zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie, przy czym według art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3.000 zł. Stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa zał. nr 4 do u.t.d.

Organ odwoławczy zauważył, że art. 92c ust. 1 pkt 1-3 u.t.d. określa przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Wobec tego, według GITD, nie znajduje także zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 2 i ust. 8 w zw. z zał. nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów ww. załącznika. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Dlatego regulacja z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawie. Według GITD nie znajdowały także zastosowania

art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku przez art. 92b ust. 1 u.t.d Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia lp. 4.3 zał. nr 4 do u.t.d., sankcjonującego wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy karą pieniężną w wysokości 1.000 zł, GITD wyjaśnił, że jest on konsekwencją rozwiązań art. 39a ust. 1 pkt 4 i art. 39k ust. 1 u.t.d.

Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (m.in. protokołu kontroli drogowej, kserokopii umowy zlecenia, protokołu przesłuchania świadków, kserokopii licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), że kierowca K. A. w dniu [...] maja 2019 r. w L. wykonywał przewóz drogowy nie posiadając orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrolowanym pojazdem kierowca wykonywał przewóz okazjonalny jednego pasażera, który zamówił przewóz za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej na swoim telefonie i który z kierowcą nie zawierał umowy na przewóz, a zapłata za przewóz z ul. [...] na ul. [...] w L. nastąpiła w formie gotówki, której wysokość wskazała aplikacja zainstalowana w telefonie. W trakcie kontroli kierowca okazał: prawo jazdy, kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przedsiębiorcy [...] sp. z o.o., kopię umowy zlecenia zawartą przez [...] sp. z o.o. - zleceniodawca, a K. A. - zleceniobiorca, orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań do wykonywania zawodu kierowcy. Kierowca przewóz wykonywał w imieniu przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia zawartej z ww. firmą. Kontrolowany kierowca nie posiadał badań psychologicznych o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 75 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Podkreślił też wyjątkowy charakter protokołu kontroli drogowej, będącego dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Oznaczało to, że sporządzony w przepisanej formie protokół kontroli drogowej przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie omawianego protokołu bez zastrzeżeń, jak w niniejszej sprawie, stanowiło dowód co do okoliczności w nim stwierdzonych i wyznaczało granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego.

Ujawniony w trakcie kontroli stan faktyczny - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nie posiadającego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy [...]WITD zakwalifikował jako naruszenie określone w lp. 4.3 zał. nr 4 do u.t.d. Skutkowało to wszczęciem postępowania, którego stroną była T. M. jako osoba zarządzająca transportem u przedsiębiorcy [...] sp. z o.o., na którą nałożono karę przewidziana przez lp. 4.3. zał. nr 4 do u.t.d.

Organ odwoławczy w pełni zaakceptował ustalenia [...]WITD, że kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał przewóz okazjonalny drogowy w imieniu przedsiębiorcy [...] sp. z o.o.

Odnosząc się do zarzutu, że do kontrolowanego kierowcy jako nie zatrudnionego przez przewoźnika na podstawie umowy o pracę, nie miał zastosowania art. 39a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.t.d., GITD przyjął, że rodzaj umowy na podstawie której kierowca wykonywał przewozy na rzecz przedsiębiorcy nie ma znaczenia w rozumieniu art. 39a u.t.d. Zwrot "może zatrudnić kierowcę", zawarty w art. 39a ust. 1 u.t.d., GITD rozumie szerzej niż pojęcie "stosunek pracy". Według u.t.d. "zatrudnienie kierowcy" obejmuje zarówno nawiązanie stosunku pracy (na podstawie umowy o pracę), jak i nawiązanie innych stosunków niepracowniczego zatrudnienia, w szczególności stosunków cywilnoprawnych (np. na podstawie umowy zlecenia). Słowo "zatrudnić" użyte w art. 39a ust. 1 u.t.d. nie jest odnoszone wprost do pracodawcy w rozumieniu Kodeksu pracy, ale do przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 tego aktu. Tym samym przedsiębiorca [...] sp. z o.o. zlecając kierowcy wykonywanie okazjonalnych przewozów winien sprawdzić czy kierowca ten legitymuje się wymaganymi uprawnieniami do prowadzenia pojazdów w tym orzeczeniami lekarskim i psychologicznym o braku przeciwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Ponieważ osobą odpowiedzialną u przedsiębiorcy za czynności związane z transportem była Strona, to ona winna dopilnować tych formalności. Za niewywiązanie się ze swych obowiązków, a w konsekwencji dopuszczenie do wykonywania przewozów w imieniu przedsiębiorcy przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ponosi odpowiedzialność osoba zarządzająca transportem u ww. przedsiębiorcy.

GITD wyjaśnił, że kara została nałożona na stronę po przeprowadzeniu postępowania z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustalonego zgodnie z wymogami art. 7, 77 k.p.a. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ też zauważył, że zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażona w art. 7 k.p.a., nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż przepisy prawa materialnego wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organ, rozstrzygając sprawę, nie miał możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy u.t.d., gdyż zaistniał określony w tym przepisie stan faktyczny, co wynikało z zebranych dowodów.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., skoro do opisanego naruszenia doszło w okolicznościach, które zarządzający przedsiębiorstwem powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec dysponowania stosownymi uprawnieniami i wiadomościami. Strona w toku postępowania nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ podkreślił, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

Strona nie zgodziła się z decyzją GITD i zaskarżyła ją w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował z [...] Sp. z o.o.;

2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku u pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy;

3) przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji [...]WITD;

4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji [...]WITD w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie;

5) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Organ–GITD w odpowiedzi na skargę wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga Strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a. obligowałyby Sąd do jej uchylenia. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja, mocą której na Stronę, jako osobę zarządzającą transportem, została nałożona kara pieniężna za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Powinność ta istnieje także w trakcie zatrudniania kierowcy, gdyż na mocy art. 39j ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W odniesieniu do przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy, art. 39l ust. 1 u.t.d. zobowiązuje do:

1) kierowania kierowców na:

a) szkolenia okresowe,

b) badania lekarskie i psychologiczne;

2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych;

3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii:

a) świadectw kwalifikacji zawodowej,

b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych;

5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3.

Według art. 39l ust. 3 u.t.d. spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit.b, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.

Konsekwencją nieprzestrzegania powyższych uregulowań jest art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

W przypadku, gdy doszło do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, na podstawie lp. 4.3. zał. nr 4 do u.t.d. nakładana jest kara w wysokości 1.000 zł.

Organ inspekcji transportowej ustalił, że osobą zarządzającą w [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., na rzecz której kierowca wykonywał wyżej opisany przewóz okazjonalny jest Skarżąca (bezsporne).

Okoliczności przyjęte za podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, w zakresie istotnym z punktu widzenia zapadłego rozstrzygnięcia, nie budziły wątpliwości. Jak bowiem wynika z akt sprawy (protokół kontroli z [...] maja 2019 r., zeznania świadków –K. A. (kierowca), L. K. (pasażera), wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dla [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., umowy zlecenia nr [...]) kontrolowany kierowca wykonywał drogowy przewóz okazjonalny w imieniu przedsiębiorcy [...] sp. z o.o.- przewoził pasażera, który zamówił transport z wykorzystaniem aplikacji [...]

z ul. [...] na ul. [...] w L. i płatność nastąpiła w formie gotówki, której wysokość wskazała aplikacja zainstalowana w telefonie.

W rozpoznawanej sprawie na osobie zarządzającej transportem spoczywa odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań odnoszących się do dokumentów, jakie powinien posiadać kierowca i to niezależnie od formy jego zatrudnienia. Wynika to z art. 7a i 7c u.t.d. w zw. z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.), w myśl którego: "Przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b (cieszy się dobra reputacją) i d (posiada wymagane kompetencje zawodowe) i która: w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa (lit. a); ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą (lit. b) oraz posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty (lit. c) w zw. z art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d.

Z kolei co do kwalifikacji stosunku łączącego kierowcę z przedsiębiorcą, w świetle art. 92a ust. 6 u.t.d. za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. W rozpoznawanej sprawie bezspornie ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pasażerów w imieniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.. Wbrew twierdzeniom Strony nie było obowiązkiem organu wykazanie, że kierowca był zatrudniony w ww. Spółce na podstawie umowy o pracę. Wynika to z zacytowanego przepisu art. 92a ust. 6 u.t.d. i z takim osobistym przewozem w imieniu [...] sp. z o.o. mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Potwierdza to chociażby umowa zlecenia nr [...] zawarta między kierowcą a [...] sp. z o.o. Ustawodawca nie uzależnia uznania za kierowcę w rozumieniu u.t.d. tylko takiej osoby, która jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę ale także takie osoby, które faktycznie, osobiście wykonują czynność faktyczną prowadzenia pojazdu i to niezależnie od tego na jakiej podstawie prawnej to nastąpiło (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13; por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2016 r., sygn. akt II GSK 685/15 oraz z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1985/17). Nie zasługują zatem na uwzględnienie twierdzenia Strony zawarte w skardze odmiennie interpretujące art. 39a ust. 1 u.t.d.

Nie mogą też ostać się jako zasadne zarzuty skargi, że GITD nie odniósł się do formułowanych w odwołaniu zarzutów związanych z koniecznością zweryfikowania podstawy prawnej nawiązania współpracy pomiędzy kontrolowanym kierowcą a ww. Spółką. Jak już zostało to wyjaśnione, istotnym w sprawie był w tym zakresie fakt wykonania przewozu przez kierowcę na rzecz przedsiębiorcy i nie było potrzeby dowodzenia, że nastąpiło to na podstawie stosunku pracy. Organy bowiem niewadliwie ustaliły okoliczność istotną w sprawie (fakt osobistego wykonywania przewozu przez kierowcę na rzecz [...] sp. z o.o.) i właściwie oceniły jej wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu nie zasługuje na uwzględnienie sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w Spółce.

W ocenie Sądu Organy prawidłowo ustaliły w świetle zgromadzonych dowodów, że w dniu kontroli to Skarżąca była osobą zarządzającą transportem w ww. Spółce, a zatem to do jej obowiązków należało niedopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca takiego dokumentu nie był bowiem w stanie okazać w dniu przeprowadzanej kontroli. Opisane naruszenie obowiązków uprawniało organ do nałożenia na Stronę, jako osobę zarządzającą transportem, kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie stosownie do uregulowania art. 92 ust. 2 i ust. 8 w związku z lp. 4.3. zał. nr 4 do u.t.d.. Z tych też względów nie może też być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Utrzymanie decyzji I instancji w mocy było zasadne albowiem [...]WITD dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie i zasadnie przyjął, że ich zaistnienie wymaga nałożenia na Stronę kary pieniężnej na podstawie lp.4.3. zał. nr 4 do u.t.d.

Skarga zatem podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego. W ocenie Sądu, Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, zebrały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami wyznaczonymi przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i w konsekwencji dokonały ich właściwej oceny w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Organy w niniejszej sprawie nie naruszyły także art. 8 k.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Nie może zaś stanowić naruszenia tej zasady fakt, iż Strona nie zgadza się z kierowanym do niej rozstrzygnięciem organów administracji publicznej. Organ w zaskarżonej decyzji dał wyrazem należytej ocenie dowodowej, w pełni oddającej rzeczywisty stan rzeczy i zawarł przekonywującą argumentację oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej.

Nie wystąpiły przesłanki wyłączające odpowiedzialność Strony przewidziane przez art. 92c ust. 1a (Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.) w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d. (Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1), lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2), lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat – pkt 3).

Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej: ustawa COVID-19). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym.

Sąd podzielił przy tym stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r. sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20 (te oraz pozostałe powołane orzeczenia dostępne w CBOSA), zgodnie z którym art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o Covid należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a.

W opinii składu orzekającego rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie naruszyło prawa stron do sądu.

Z powyższych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.