Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1011/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6062 Ruch i likwidacja zakładu górniczego
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 par. 1 pkt 2, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1 pkt 14 i  pkt 18,  art.21 ust. 5  art. 108 ust. 9,  art. 224,
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant St. sekr. sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ruchu i likwidacji zakładu górniczego (zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Górniczego w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późno zm.) oraz art. 108 ust. 11 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 oraz z 2013 r. poz. 21), po rozpoznaniu odwołania z dnia [...] r., wniesionego przez Stowarzyszenie [...], od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W.

z dnia [...] r., znak: [...] zatwierdzającej "uproszczony plan ruchu zakładu górniczego "A" w miejscowości R., gmina S., woj. warmińsko-mazurskie do dnia [...] r.", decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w W. na podstawie art. 108 ust. 11 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, dalej .Pgg, zatwierdził, na wniosek z dnia [...] r., znak: [...] "B" Sp. z o.o., z dniem [...] r. przekształconej w "C" S.A. z siedzibą w O., uproszczony plan ruchu zakładu górniczego "A" w miejscowości R., gmina S., woj. [...], do dnia [...] r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że na wniosek odwołującego się z dnia [...] r., postanowieniem z dnia [...] r., dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego "A".

Przedłożony plan ruchu, postanowieniem z dnia [...] r. został negatywnie zaopiniowany przez Wójta Gminy S. W toku postępowania Stowarzyszenie wystąpiło m.in. z pismem z dnia [...] r., w którym, wnosząc uwagi, zażądało wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia przedmiotowego planu ruchu. Organ I instancji wskazał, że podstawę prawną tego postępowania stanowiło Prawo górnicze i geologiczne oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. Nr 94, poz. 840, z późno zm. dalej rozporządzeniem MSWiA).

Organ I instancji stwierdził, że zgodność prowadzenia zamierzonej działalności w zakresie wydobywania kopalin ze złóż z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego badana jest na etapie udzielania koncesji.

Wnioskujący o zatwierdzenie planu ruchu przedsiębiorca posiada koncesję ważną do dnia [...] r., która, w myśl art. 21 ust. 5 Pgg, uprawnia do wykonywania działalności gospodarczej w oznaczonej przestrzeni, a przedsiębiorca w planie ruchu zakładu górniczego "A" określił szczegółowe przedsięwzięcia niezbędne w celu zapewnienia m.in. ochrony elementów środowiska i zapobiegania szkodom oraz ewentualnych napraw tych szkód. W wyżej wymienionym postanowieniu Wójt Gminy S. nie odniósł się do znajdujących się w planie ruchu zapisów odnoszących się do ochrony środowiska, jak również nie przedstawił żadnych argumentów dyskwalifikujących ten plan ruchu pod względem niezgodności czy naruszania sposobu wykorzystywania nieruchomości, jak również naruszenia obszaru ochronnego Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] "[...] ". Ponadto w toku postępowania organ I instancji uzyskał informację od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., że zbiornik ten "położony jest w obrębie jednolitych części wód podziemnych niezagrożonych nieosiągnięciem celów środowiskowych do 2015 roku" i "nie został wskazany do ustanowienia dla niego obszaru ochronnego w ramach realizacji programów działań".

Zgodnie z wymogami art. 108 ust. 9 pkt 2 Pgg przedsiębiorca nie miał obowiązku dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż decyzje takie w myśl art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późno zm.) są wydawane przed uzyskaniem koncesji. Natomiast w czasie ubiegania się przez przedsiębiorcę o koncesję, tj. w [...] r., nie istniał obowiązek uzyskania takiej decyzji, a w przedłożonym do zatwierdzenia planie ruchu przedsiębiorca stwierdził, iż nie planuje przeróbki kopaliny, budowy obiektów budowlanych, korzystania z wód, czy też negatywnego wpływu na powietrze atmosferyczne, to nie ma również obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji takich przedsięwzięć. Zdaniem organu I instancji w przedstawionym planie ruchu określono zamierzenia w zakresie ograniczenia i usuwania ujemnych wpływów działalności górniczej, realizując tym samym wymogi pkt 19 "Ochrona Środowiska" część II załącznika nr 2 do rozporządzenia MSWiA. Organ I instancji podkreślił, że na etapie zatwierdzania planu ruchu nie jest rolą organów nadzoru górniczego rozważanie zasadności eksploatacji, gdyż prawo do eksploatacji nadaje koncesja, którą przedsiębiorca ubiegający się o zatwierdzenie przedmiotowego planu ruchu posiada. Jeżeli informacje zawarte w planie ruchu są zgodne z projektem zagospodarowania złoża i koncesją, to brak jest podstaw do żądania dodatkowych dokumentów. Tak więc w ocenie organu I instancji przedłożony do zatwierdzenia plan ruchu czyni zadość wszelkim wymaganiom określonym w przepisach prawa.

Od wymienionej decyzji Stowarzyszenie [...] w dniu [...] r. złożyło odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji merytorycznej w sprawie bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia postępowania, mimo złożenia w tym zakresie wniosku przez uczestnika na prawach strony,

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezawarcie w treści uzasadnienia decyzji jej niezbędnych elementów, tj. m.in. wskazania przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom i wnioskom przedstawionym przez Stowarzyszenie,

3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niedokładne ustalenie stanu faktycznego,

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 2 pkt 2 Pgg, poprzez przyjęcie, że zatwierdzony plan ruchu zakładu górniczego zawiera wskazanie przedsięwzięć niezbędnych w celu zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, ochrony elementów środowiska, zapobiegania szkodom i ich naprawy,

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 9 Pgg, poprzez wydanie decyzji bez przedstawienia przez koncesjonariusza wszystkich wymaganych prawem decyzji i pozwoleń.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący się podniósł, że z wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] r. obecnie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji koncesyjnej z dnia [...] r., znak: [...], Wojewody [...], na mocy której "B" Sp. z o.o. z siedzibą w O. została udzielona koncesja na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "A". To postępowanie, zdaniem odwołującego się, stanowiło przesłankę do zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu, o które to zawieszenie zresztą wniósł odwołujący się. Odwołujący się podniósł, że organ I instancji rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy jedynie wyrywkowo, pomijając całkowicie podnoszone przez odwołującego się argumenty.

Odwołujący się podniósł, że obowiązujące od dnia 1 stycznia 2012 r. Prawo górnicze i geologiczne nie przewiduje planu ruchu w formie uproszczonej (chyba, że dotyczy to zmiany planu ruchu zakładu górniczego, której dokonuje się w formie dodatku do planu w trybie uproszczonym, w przypadku, o którym mowa wart. 109 ust. 1 pkt 2 Pgg), wywodząc z tego, że przedstawiony przez przedsiębiorcę plan ruchu zakładu górniczego nie powinien być zatwierdzony, z uwagi na niespełnienie wymogów obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem odwołującego się sam plan ruchu zawiera wiele nieprawidłowości, jest sporządzony w sposób nierzetelny, nie odpowiada rzeczywistym zamierzeniom, w szczególności zawiera stwierdzenia: "w zakładzie górniczym "A" nie przewiduje się podstawowych obiektów budowlanych", "inwestor nie planuje korzystania z wód, nie przewiduje też negatywnego wpływu na powietrze atmosferyczne", zawiera opis przeróbki kopaliny, przy jednoczesnym staraniu się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbki kruszywa. Inne niejasności w treści planu ruchu, na które wskazuje odwołujący się, dotyczą w szczególności: zestawienia aktualnych zasobów geologicznych i przemysłowych, nie jest jasne, czy dane w tym zakresie dotyczą złoża kruszywa naturalnego "A", czy "D", wskazania "publicznej drogi kołowej" jako trasy wywozu przy braku uzgodnienia z Wójtem Gminy S. korzystania z tej drogi w zakresie przejazdu ciężkiego oraz zaznaczeniu, że droga ta jest drogą gminną i szlakiem rowerowym, wskazania, że koncesja umożliwia prowadzenie eksploatacji przez [...] lat, gdy z decyzji koncesyjnej wynika, że wygasa ona w [...] r., a więc za [...] lat.

Ponadto odwołujący się wskazał, że toczą się równolegle postępowania, które są bezpośrednio związane z planowanym rozpoczęciem eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "A" oraz planowaną przez "C" S.A. budową zakładu przeróbki kruszywa naturalnego "A". W ocenie odwołującego się, planowany obszar eksploatacji złoża nie pozostanie bez wpływu na jakość wód podziemnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] "[...] ", znajdującego się w obrębie występowania złoża, a taką informację pominął przedsiębiorca w przedstawionym do zatwierdzenia planie ruchu zakładu górniczego, nie wskazując jednocześnie w tym planie ruchu na zagrożenie związane z lokalizacją tego zbiornika i planowanym wydobyciem. Odwołujący się "istnienie znaczących różnic między informacjami zawartymi w Planie Ruchu Zakładu Górniczego "A" a informacjami zawartymi we wniosku o wydanie decyzji o warunkach środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbki kruszywa" uznał za działanie noszące znamiona wprowadzania organów administracji w błąd. Nadto odwołujący się wskazał, że do wniosku o zatwierdzenie planu ruchu przedsiębiorca nie dołączył odpisów decyzji, wymaganych art. 108 ust. 9 pkt 2 Pgg, np. decyzji w sprawie programu gospodarowania odpadami wydobywczymi dla zakładu górniczego "A", gdzie w tej sprawie postępowanie jest w toku. Ponadto zaznaczył, że plan ruchu nie uwzględnia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., nakazującej powstrzymanie się od wszelkich prac mogących naruszyć wschodnią skarpę na działce [...] w celu ochrony prawnie chronionej kolonii brzegówki. Odwołujący się podniósł, że plan ruchu narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 108 ust. 2 pkt 2 lit. f Pgg, poprzez brak charakterystyki elementów przyrodniczych środowiska wraz ze wskazaniem sposobów ich zabezpieczenia, jak również nie zawiera wszystkich elementów wymaganych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych ( Dz. U. poz. 372 ), które zresztą nie przewiduje formy uproszczonej planu ruchu. Odwołujący się nadmienił, że granice terenu górniczego przebiegają w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy wsi "R., zabudowań kolonii M. i w bliskim sąsiedztwie będącego w budowie osiedla domków jednorodzinnych, szkoły podstawowej oraz działek budowlanych. Natomiast z pisma z dnia [...] r. Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O., w którym nie wyrażono zgody na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej na gruntach stanowiących własność Lasów Państwowych, odwołujący się wywiódł nie tylko brak zgody na wydobycie, ale brak zgody na transport i jakiekolwiek użytkowanie tych terenów.

Prezes Głównego Urzędu Górniczego w K. rozpatrując powyższe odwołanie, dokonał wnikliwej i szczegółowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących w przedmiotowym zakresie przepisów i na tej podstawie doszedł do przekonania, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] r., znak: [...] , "B"

Sp. z o.o. z siedzibą w O. wystąpiły do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. o zatwierdzenie uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego "A". Do tego wniosku przedsiębiorca dołączył 2 egzemplarze planu ruchu, projekt zagospodarowania złoża "A" oraz kopię decyzji koncesyjnej.

Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w W. postanowieniem z dnia [...] r. dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego "A", a Stowarzyszenie to brało czynny udział w tym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego "A", a postanowienie to zostało utrzymane w mocy. Odwołujący się złożył do organu I instancji kolejny wniosek z dnia [...] r. o zawieszenie postępowania, wniosek ten nie został przez ten organ rozpatrzony przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ II instancji stwierdził, że powyższa okoliczność stanowi uchybienie proceduralne, jednakże w jego ocenienie takie uchybienie nie miało wpływu na wynik toczącego się postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu, gdyż obydwa wnioski o zawieszenie postępowania jako powód zawieszenia wskazywały identyczne zagadnienie odnoszące się do "kwestii ważności koncesji". W tym zakresie organy nadzoru górniczego, zarówno I instancji, jak i II instancji, wypowiedziały się, wydając wyżej wymienione postanowienia, które nie zostały zaskarżone do sądu. W uzasadnieniu wniosku z dnia [...] r. o zawieszenie postępowania odwołujący się wskazał, że toczy się postępowanie "o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. w sprawie udzielenia "B" Spółka

z o.o. w O. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "A", położonego w miejscowości A gmina S.". Zgodnie z art. 40 Pgg organ koncesyjny ma obowiązek doręczyć m.in. organom nadzoru górniczego kopię decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji, a do dnia wydania decyzji nie przesłano kopii decyzji stwierdzającej wygaśnięcie przedmiotowej koncesji, a zatem koncesja jest ważna i obowiązuje. Na uwagę zasługuje data, w jakiej został złożony drugi wniosek o zawieszenie postępowania ([...] r.). Ta data w kontekście toczącego się postępowania o zawieszenie postępowania z wniosku odwołującego się z dnia [...] r. oraz daty pisma przez organ I instancji skierowanego do stron postępowania, informującego o zakończeniu postępowania ([...] r.), sugerować może chęć dalszego przedłużania i tak już długo prowadzonego postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu.

Pismem z dnia [...] r. Stowarzyszenie złożyło "Uwagi do toczącego się postępowania", a następnie złożyło pismo z dnia [...] r. wraz z załącznikami. Organ II instancji stwierdził, że pisma te nie zawierają żadnych wniosków dowodowych, których nierozpatrzenia dopuściłby się organ I instancji, a zawierają jedynie sugestie i spostrzeżenia. W ocenie organu II instancji nie ma znaczenia dla rozpatrzenia sprawy również dołączone do odwołania pismo z dnia [...] r., "opinia Pana C.". Wobec tego organ II instancji stwierdził, iż zarzut, o którym mowa w pkt 2 odwołania, nie znajduje uzasadnienia, zaś do wniosków przedstawionych w wyżej wymienionych pismach organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów określonych w pkt 3-5 odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia w obowiązujących przepisach zarówno prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, które mają zastosowanie w sprawie. Organ II instancji podkreślił, iż w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie planu ruchu, tj. w dniu [...] r., miały zastosowanie przepisy Pgg, a w związku z art. 224 Pgg - także rozporządzenia MSWiA. Art. 224 Pgg, który stanowi, że: "Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ( ... ), art. 64 ust. 6, ( ... ) ustawy, o której mowa w art. 226, zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie ( ... ), art. 110, niniejszej ustawy", nakazywał bowiem m.in. stosowanie aktu prawnego wydanego na podstawie art. 64 ust. 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późno zm.). Tym aktem prawnym było rozporządzenie MSWiA. W załączniku nr 2 do tego rozporządzenia w pkt I określone były szczegółowe wymagania dotyczące planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego (tzw. forma "pełna"), zaś w pkt II tego załącznika określono kształt i treść, planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego wydobywającego kopalinę pospolitą, sporządzanego w formie uproszczonej. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wydobywa właśnie taki rodzaj kopaliny (choć podział kopalin na kopaliny podstawowe i pospolite został pominięty w Pgg) i zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem sporządził plan ruchu zakładu górniczego właśnie w formie uproszczonej. Istotą postępowania było zatwierdzenie planu ruchu, którego podstawę prawną stanowi powołany właściwie przez organ I instancji art. 108 ust. 11 Pgg. W ocenie organu II instancji treść wniosku, jak i brzmienie sentencji zaskarżonej decyzji, wskazujące jedynie na uproszczoną formę planu ruchu, nie stoją w sprzeczności z ustawą Prawo górnicze i geologiczne, a jednocześnie są dopuszczalne rozporządzeniem obowiązującym w dniu wystąpienia z wnioskiem o zatwierdzenie planu ruchu. W świetle powyższych wywodów zarzut odwołującego się dotyczący braku możliwości sporządzenia w formie uproszczonej przedstawionego do zatwierdzenia planu ruchu, zdaniem organu II instancji należy uznać za nietrafny w świetle obowiązującego stanu prawnego.

Rozpatrując sprawę, organ II instancji dokonał szczegółowej analizy planu ruchu i procedury jego zatwierdzania przez organ I instancji w kontekście wymogów przewidzianych przez przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie tego planu ruchu.

Analiza ta wykazała, że zgodnie z art. 108 ust. 10 Pgg do wniosku o zatwierdzenie planu ruchu przedsiębiorca dołączył odpis koncesji przyznanej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "A" oraz projekt zagospodarowania tego złoża. Organ I instancji na podstawie art. 108 ust. 11 Pgg uzyskał opinię Wójta Gminy S.

Zgodnie z art. 108 ust. 3 Pgg, plan ruchu zakładu górniczego sporządza się z uwzględnieniem warunków określonych w koncesji oraz w projekcie zagospodarowania złoża.

Głównym argumentem wniosku w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji koncesyjnej była wskazywana przez odwołującego się niemożność jej realizacji wskutek ograniczeń co do możliwości eksploatacji złoża, określonych w rozporządzeniu Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej. Jednakże uchwała Nr XV/284112 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego poz. 1450), która weszła w życie z dniem 22 maja 2012 r., uchyliła rozporządzenie nr 114 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 3 listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr 176, poz. 2582). Uchwała ta (§ 5 ust. 4 pkt 1 w związku z ust. 1 pkt 4 i 5) dopuszcza wydobywanie do celów gospodarczych m.in. skał i minerałów oraz wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu na terenie obszaru chronionego krajobrazu w przypadkach złóż kopalin udokumentowanych przez Skarb Państwa do dnia 2 grudnia 2008 r., tj. do dnia wejścia w życie powołanego rozporządzenia nr 114, które zresztą w § 4 ust. 4 pkt 1 w związku z ust. 1 pkt 4 i 5 przewidywało podobne wyłączenie.

Złoże kruszywa naturalnego "A" zostało udokumentowane przez Skarb Państwa przed tą datą, bowiem dokumentacja geologiczna złoża została zatwierdzona decyzją Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych już w dniu 29 grudnia 1989 r. Tym samym podnoszona przez odwołującego się argumentacja o bezprzedmiotowości koncesji wskutek zakazów określonych w ówcześnie obowiązującym rozporządzeniu Wojewody Warmińsko-Mazurskiego nie ma w sprawie uzasadnienia, a sama koncesja w tym kontekście jest możliwa do realizacji.

Odpowiadając na zarzut rozpatrywania przez organ I instancji wniosku o zatwierdzenie planu ruchu bez uwzględnienia toczących się postępowań w sprawach m.in.: wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbki kruszyw naturalnych na działce o nr ewidencyjnym [...], uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru "A", uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzenia programu gospodarowania odpadami wydobywczymi dla zakładu górniczego "A", stwierdzenia wygaśnięcia decyzji koncesyjnej, wobec braku rozstrzygnięć w tych postępowaniach nie mogły być one uwzględnione w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Nie oznacza to jednak, że organ I instancji w ogóle zignorował informacje o tych postępowaniach, o czym świadczyć może m.in. jego zapytanie skierowane do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w sprawie ustanowienia obszaru ochronnego dla Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] "[...] ", czy też podkreślenie ujęcia w planie ruchu zapisu (pkt 19.3), iż wszelkie roboty związane ze zdejmowaniem nadkładu prowadzone będą dopiero po uzyskaniu decyzji w zakresie gospodarowania masarni ziemnymi powstającymi w związku z eksploatacją złoża.

Jeśli chodzi o Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr [...] "[...] ", zgodnie z wyjaśnieniami Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. zawartymi w piśmie z dnia [...] r., znak: [...] , dla zbiornika tego nie ustanowiono obszaru ochronnego, a zatem nie było podstaw odmowy zatwierdzenia planu ruchu o treści przedstawionej przez przedsiębiorcę.

W pkt 13 planu ruchu znalazły się zapisy, iż złoże kruszywa naturalnego "A" jest złożem suchym, wobec czego nie przewiduje się negatywnego oddziaływania planowanej eksploatacji kopaliny na stosunki wodne, zaś aby zapobiec ewentualnemu zanieczyszczeniu gruntu, a zarazem wód gruntowych, przewidziano odpowiednie działania profilaktyczne.

Odnosząc się do zarzutu, że "w świetle obowiązującego prawa nie jest możliwe zatwierdzenie planu ruchu przed uzyskaniem przez inwestora niezbędnych decyzji ", organ II instancji zauważa, że przepisy ustaw, w oparciu o które wydawane są przedmiotowe decyzje, w tym wypadku ustawa z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz. U. Nr 138, poz. 865, z późno zm.), nie wskazują, że decyzje te należy uzyskać przed zatwierdzeniem planu ruchu. Tak np. z treści art. 8 powołanej ustawy o odpadach wydobywczych wynika, że "posiadacz odpadów wydobywczych jest obowiązany do przedłożenia właściwemu organowi programu gospodarowania odpadami wydobywczymi przed rozpoczęciem działalności związanej z wytwarzaniem lub gospodarowaniem odpadami wydobywczymi". Należy zwrócić uwagę, że przedsiębiorca nie uchyla się od tego obowiązku, ponieważ w pkt 19 planu ruchu zaznacza, iż" wszelkie roboty związane ze zdejmowaniem nadkładu prowadzone będą po uzyskaniu właściwych decyzji w zakresie gospodarowania masami ziemnymi powstającymi w związku z eksploatacją złoża ". Przy takim zapisie w planie ruchu i braku decyzji dołączonej do wniosku o jego zatwierdzenie, nie jest możliwe prowadzenie żadnych robót górniczych związanych ze zdejmowaniem nadkładu przed uzyskaniem stosownych decyzji. W przeciwnym wypadku byłaby to działalność prowadzona z naruszeniem warunków określonych w planie ruchu, a więc czyn zagrożony sankcjami jako wykroczenie. Natomiast przy braku cytowanego zapisu w pkt 19 planu ruchu, zatwierdzenie takiego dokumentu byłoby niedopuszczalne.

Również nie znajduje uzasadnienia zarzut odnoszący się do stwierdzenia, że w planie ruchu nie uwzględniono, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowił (postanowienie z dnia [...] r., znak: [...] ), iż "na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia", w celu ochrony kolonii brzegówki, należy powstrzymać się od prac mogących naruszyć skarpę stanowiącą wschodnią granicę obszaru inwestycji, a to dlatego, że postanowienie to wydano dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbki kruszyw naturalnych. Przeróbki kruszyw nie przewiduje przedmiotowy plan ruchu zakładu górniczego. Sam zakaz ma zaś charakter czasowy, ponieważ dotyczy okresu lęgowego, tj. od początku marca do końca sierpnia. Podkreślenia ponadto wymaga, że od dnia 1 stycznia 2012 r., zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 18 Pgg, określającymi definicje obiektu budowlanego zakładu górniczego oraz zakładu górniczego, obiekty i urządzenia przeróbcze nie są elementami odkrywkowego zakładu górniczego i nie jest dopuszczalne ujmowanie zagadnień dotyczących ich istnienia lub funkcjonowania w planie ruchu takiego zakładu górniczego.

Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów dotyczących merytorycznych błędów treści samego planu ruchu wskazał na to, że:

1) W pkt 3 planu ruchu "Opis terenu górniczego oraz jego zagospodarowania ... " zawarto m.in. informacje na temat lokalizacji w jego granicach dróg gruntowych oraz pojedynczych zabudowań.

Przedsiębiorca w żaden sposób nie ukrywa, że w terenie górniczym znajdują się działki budowlane. Nadto, dla drogi gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], łączącej wsie R. i G., znajdującej się w granicach obszaru górniczego, zaprojektowano pas ochronny o szerokości [...] m z każdej ze stron, przy czym należy zaznaczyć, iż w okresie obowiązywania planu ruchu nie przewidziano prowadzenia robót górniczych w sąsiedztwie omawianej drogi. Analizując zapisy dokumentu nie dopatrzono się zapisów powodujących konieczność wydania decyzji odmawiającej zatwierdzania planu ruchu. Zarzuty dotyczące braku, bądź błędnych zapisów dotyczących lokalizacji terenu budowy osiedla domków jednorodzinnych wykraczają poza wymagania planu ruchu, bowiem tereny te znajdują się poza granicami terenu górniczego. Zarzut pominięcia informacji, iż w obszarze górniczym znajduje się droga powiatowa nr [...], jest nieuzasadniony, bowiem droga o takim numerze nie przebiega w tym rejonie. Droga powiatowa nr [...] łączy miejscowości B. i S.

w gminach: B. i P., blisko [...] km od omawianego terenu (źródło: [...]).

Wskazane przez odwołującego się nieścisłości w treści pkt 3 planu ruchu w zakresie genezy starych wyrobisk na działce nr [...], na etapie zatwierdzania planu ruchu przez organ I instancji były trudne do ujawnienia. Organ nie mógł bowiem posiadać wiedzy na temat pochodzenia wszelkich wyrobisk (szczególnie powstałych blisko 30 lat temu) na terenie właściwości miejscowej Okręgowego Urzędu Górniczego w W. Biorąc pod uwagę fakt, że zapisy dotyczące pochodzenia "starych" wyrobisk na nieruchomości nie mają żadnego wpływu na jego planowane zagospodarowanie określone w planie ruchu, podnoszenie tej kwestii w toczącej się sprawie nie znajduje w ocenie organu II instancji żadnego uzasadnienia. Uzasadnienia takiego nie ma także argumentacja odwołującego się, a dotycząca braku zgody Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O. na prowadzenie działalności gospodarczej na gruntach stanowiących własność Lasów Państwowych. Zamierzona w okresie obowiązywania planu ruchu eksploatacja obejmuje bowiem tylko część działki nr [...], głównie na gruntach rolnych. Działka nr [...] stanowi zaś w całości własność "C" S.A.

Błędny zapis pkt II planu ruchu cyt.: "W złożu kruszywa naturalnego D kopalina towarzysząca nie występuje" zapewne dotyczy złoża "A" i jest oczywistą omyłką pisarską. Również zarzut o nieprawidłowym zapisie, iż teren górniczy znajduje się między innymi w miejscowości M., mimo, iż jest to tylko kolonia należąca do sołectwa R., nie ma wpływu na poprawność merytoryczną planu ruchu.

Wskazana w załączniku nr 10.2 do planu ruchu "publiczna droga kołowa" znajduje się poza zakładem górniczym. Mimo, że jest ona uwidoczniona w załączniku, plan ruchu w żaden sposób nie sankcjonuje jej użytkowania na potrzeby ruchu zakładu górniczego. Organizacja i kontrola transportu do i z kopalni po drogach publicznych wykracza poza zakres kompetencji organów nadzoru górniczego. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późno zm.), czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego kontrolowanie należą do zadań Policji.

Przypisany w zestawieniu "Wskaźniki charakteryzujące zakład górniczy" 6-letni okres ważności koncesji dotyczy lat jej obowiązywania (2012-2017) i nie modyfikuje terminu utraty mocy koncesji. Okres jej ważności został w sposób prawidłowy ustalony na dzień [...] r., zatem wnoszenie uwag w tym zakresie jest bezzasadne.

Zestawienie zasobów geologicznych i przemysłowych w części tabelarycznej pkt 11 planu ruchu zostało przedstawione w sposób prawidłowy, tj. wykazano aktualny stan zasobów dla całego złoża. Wielkość zasobów przemysłowych objętych eksploatacją w okresie obowiązywania planu ruchu przedstawiono w tabeli zamieszczonej w pkt 12 planu ruchu. Brak strat pozaeksploatacyjnych w okresie obowiązywania planu ruchu wynika z faktu, iż zakres projektowanych robót górniczych nie przewiduje osiągnięcia docelowych granic wyrobiska określonych w projekcie zagospodarowania złoża. Tym samym nie powstaną straty złoża związane z pozostawieniem ich w skarpach końcowych wyrobiska. Zarzuty o nieprawidłowościach w zestawieniu zasobów i wielkości strat złożowych są chybione.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że wykazane i opisane wyżej uwagi odnoszące się do merytorycznej treści planu ruchu zakładu górniczego, zauważone w trakcie szczegółowej analizy tego planu, w świetle obowiązujących przepisów, w ocenie organu II instancji nie są istotne i nie mają wpływu na poprawność merytoryczną tego planu ruchu, a także istotnego wpływu na wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie. Wobec tego stwierdzenie odwołującego się, że plan ruchu zakładu górniczego został opracowany w sposób nieprawidłowy i nierzetelny, uznać należy za nietrafne. Organ II instancji dokonał również analizy planu ruchu w pozostałym zakresie, nieobjętym uwagami podniesionymi przez odwołującego się, także tutaj nie dostrzegając uchybień merytorycznych.

Pismem z dnia [...] r. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego "A" w miejscowości R., znak: [...] wnosząc o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego "A" w miejscowości R., gmina S., woj. [...], znak: [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] r., ewentualnie o

2) uchylenie w całości decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego "A" w miejscowości R., gmina S., woj. [...], znak: [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;

3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., na podstawie przepisu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

4) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych wraz z podatkiem od towarów i usług w wysokości 23%.

Zaskarżonej decyzji Dyrektora Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

1) art. 156 § 1 pkt 2) K.p.a. oraz art. 108 ust. 2, art. 226 i art. 227 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163 poz. 981, ze zm.) oraz § 2 ust. 2, § 6 ust. l, § 7 ust. 1 - 3 i § 8 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2002 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. z 2002 r. Nr 94, poz. 840, ze zm.) postanowienia Załącznika Nr 2 do tego rozporządzenia pn. "Szczegółowe wymagania dotyczące planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego ( ... l" w części I odnoszącej się do szczegółowego planu ruchu, poprzez błędne i zastosowanie i zatwierdzenie uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego "A" w miejscowości R., gmina S., woj. [...], a więc w formie nie przewidzianej przepisami obowiązującego prawa;

2) art. 156 § 1 pkt 2) K.p.a. oraz art. 108 ust. 9 pkt 2) i art. 202 ust. 1 - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163 poz. 981, ze zm.) przez wydanie decyzji zatwierdzającej plan ruchu zakładu górniczego mimo, iż wnioskująca spółka nie posiada ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla zakładu górniczego "A" w miejscowości R., gmina S., woj. [...];

3) art. 156 § 1 pkt 2) K.p.a. oraz art. 7 ust. 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163 poz. 981, ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, ze zm.) przez wydanie decyzji zatwierdzającej plan ruchu zakładu górniczego dla obszaru, dla którego na dzień złożenia wniosku o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego ([...] 2012 r.) nie został uchwalony miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, a który dopuszczałby działalność górniczą, w sytuacji gdy obowiązujące w gminie "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S." nie dopuszcza prowadzenia eksploatacji górniczej na tym obszarze, zwłaszcza, że grunty na obszarze koncesyjnym objętym planem są w zdecydowanej większości gruntami ornymi i zajętymi pod lasy.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca w całości podtrzymała w całości prezentowane w dotychczasowym postępowaniu stanowisko, a nadto wskazała, iż wniosek o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego został złożony w dniu [...] r., a zatem pod rządami ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia [...] r. i obowiązujących aktów wykonawczych tj. rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. Wskazano również na treść art. 108 powołanej ustawy, który nie przewiduje wydania planu ruchu zakładu górniczego w formie uproszczonej, a wydana mimo tego decyzją narusza w sposób rażący powołane w petitum skargi przepisy. Strona skarżąca odwołała się do treści przepisów przejściowych i końcowych zawartych w art. 201-227 ustawy Prawo geodezyjne i górnicze z 2011 r., a w szczególności do treści art. 214 § 1 tej ustawy, który nakazuje pozostawienie w mocy decyzji wydanych przed wejściem w życie powyższej ustawy. Nadto wskazano, iż do wniosku o wydanie decyzji winny być załączone dokumenty w postaci min. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla zakładu górniczego "A" przed uzyskaniem koncesji wydobywczej. Strona skarżąca odwołała się do art. 7 ust. 2 P.g.g., który przewiduje, że w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i prowadzeni działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie narusza sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach, w tym wypadku w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., nr 121,poz.1266 ze zm.), natomiast katalog wyłączeń zawarty w tej ustawie nie odnosi się do wydobycia kruszywa. Rozpoczęcie eksploatacji na działce nr ew. [...] wymagać będzie uprzednich zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś nie ma tu istotnego znaczenia to czy wnioskodawca jest właścicielem działki.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, iż zarzuty podniesione w skardze były już przywoływane w toku postępowania i były przedmiotem rozważań organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę "C" S.A. w O. wniosły o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska strona w pełni podzieliła pogląd organu co do podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji i jej merytorycznych przesłanek, czemu organ dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Podkreślono, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej przepisy prawa nie wymagają przedłożenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami wydobywczymi czy też ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla zakładu górniczego "A", który uzyskał koncesję na poszukiwanie lub rozpoznanie złóż kopalin obejmującą ich wydobywanie przed dniem 1 [...] r. Nadto podkreślenia wymaga, iż wnioskodawca nie ubiegał się i nie uzyskał koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża kopaliny, a Spółka legitymuje się ostateczna i pozostającą w obrocie prawnym koncesją na wydobywanie kruszywa ze złoża "A".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w sprawie następujące stanowisko:

Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Na wstępie należy wskazać, iż podstawę wyrokowania w niniejszej sprawie stanowił stan faktyczny sprawy przedstawiony w zaskarżonej decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).Rozpoznając sprawę według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Stowarzyszenie [...] w O. zostało dopuszczone do udziału w sprawie postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] r. wydanym w trybie art. 31 § 1 pkt 2 kpa w oparciu o § 10 ust.6 i7 Statutu Stowarzyszenia, gdzie jako cel wskazano "działanie na rzecz ekologii, ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem terenów leżących na obszarze zainteresowania Stowarzyszenia". Organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w sprawie przemawia również interes społeczny, gdyż Stowarzyszenie jest reprezentantem społeczności lokalnej. Postanowienie to nie zostało zaskarżone w postępowaniu odwoławczym.

Odnosząc się do meritum sprawy należy wskazać, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze ( Dz.U. nr 163, poz.981, dalej P.g.g.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., na skutek wniosku z dnia [...] r. złożonego przez "C" S.A. w O. Jednakże art. 224 P.g.g. stanowi, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ( ...), 64 ust. 6, ( ...) ustawy, o której mowa w art. 226, zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie ( ...) art. 110, (...) niniejszej ustawy. Wobec powyższego zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz.U. nr 94, poz. 840 z późn.zm), w tym przepisy regulujące kwestie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego. Organ zarówno I jak i II instancji w oparciu o wskazane wyżej uregulowania wydały decyzję w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego. Specyfika tego postępowania sprowadza się bowiem do czynności specjalistycznych, technicznych obejmujących ustalenie sposobu prowadzenia działalności wydobywczej, na której wykonywanie udzielono zgody na etapie wydawania koncesji, którą w niniejszej sprawie wnioskodawca posada, a pozostawała ona w obrocie prawnym do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy. Organ nadzoru górniczego w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego sprawdza czy plan ten odpowiada szczegółowym wymaganiom z zakresu bezpieczeństwa powszechnego, przeciwpożarowego, prawidłowej i racjonalnej gospodarki złożem, ochrony środowiska i zapobieganiu szkodom oraz ich naprawie, a wymogi te określone są w powołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Takie też ustalenia zostały poczynione w ramach toczącego się przed organami obu instancji postępowania.

W tym miejscu należy podkreślić, iż powołane wyżej przepisy przejściowe ustawy Prawo geodezyjne i górnicze w art. 201-226 kładą istotny nacisk na ciągłość działań i decyzji wydanych w oparciu o poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm.). Zatem zarówno koncesje udzielone w oparciu o przepisy ustawy z 1994 r. jak i ich konsekwencje prawne i faktyczne są respektowane pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo geologiczne i górnicze wraz z ich konsekwencjami w granicach określonych w przepisach intertemporalnych zawartych w tejże ustawie. Uregulowania te pozostają w zgodności z zasadą zaufania do państwa prawnego i jego organów oraz ciągłości podejmowanych przez nie decyzji. Należy podkreślić, iż ustawodawca działający racjonalnie wiedział, że pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy Prawo geologiczne i górnicze udzielono koncesji na okres 20 lat, a zatem zmiany zawarte w ustawie z 2011 roku musiały odnosić się do tych faktów o czym zresztą dobitnie świadczy treść powoływanych już na wstępie przepisów przejściowych zawartych w art. 201-226ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Wobec powyższego nie można, jak czyni to strona skarżąca interpretować przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. z pominięciem zawartych w niej przepisów intertemporalnych. Powyższe rozwiązanie jest w pełni zgodne z zasadami tworzenia prawa, które wyrażają się miedzy innymi w tym, że według Konstytucji ustawa jest podstawowym źródłem prawa posiadającym samoistną moc obowiązującą. Z kolei rozporządzenia są wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie ustawowe z art. 92 ust. 1 Konstytucji musi być sformułowane tak, aby odsyłało do uregulowania w rozporządzeniu tylko te sprawy, które są już ogólnie unormowane w ustawie. Nie jest też dopuszczalne, by prawodawczym decyzjom organu władzy wykonawczej pozostawiać kształtowanie zasadniczych elementów regulacji ustawowej ( orzeczenie z 23 października 1995 r., sygn. K. 4/95, OTK w 1995 r., cz. II, poz. 31 i wyrok TK z 27 czerwca 2006 r., sygn. SK 35/04, OTK ZU nr 6/A/2006, poz. 68). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż upoważnienie ustawowe do określenia przez właściwego ministra szczegółowych zasad zatwierdzania planu ruchu zakładu górniczego płynące z ustawy Prawo geodezyjne i górnicze z 1994 r. nie budzi wątpliwości. Podobnie normy intertemporalne zawarte w ustawie Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r. nie budzą wątpliwości co do okresu obowiązywania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. Zatem również z powyższych względów zarzuty strony skarżącej w omawianym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Zarzuty zawarte w skardze odnoszące się do braku podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego nie zasługują więc na uwzględnienie. W tym miejscu należy podkreślić, iż do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie wpłynęła do niego informacja o wydaniu decyzji wygaszającej koncesję, a obowiązek taki dla organu koncesyjnego wynika z art. 40 P.g.g. Dokonując oceny powyższych faktów należy stwierdzić, iż zarzuty w zakresie toczącego się postępowania w przedmiocie utraty mocy decyzji koncesyjnej na eksploatację złoża nie zasługują na uwzględnienie, nie zachodziła zatem potrzeba zawieszania niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii ważności koncesji. Podobnie trzeba ocenić wpływ innych toczących się postępowań administracyjnych, na które wskazywała strona skarżąca w treści skargi, jak i już w trakcie toczącego się postępowania w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji postępowania te nie zostały zakończone wydaniem decyzji, nawet nieprawomocnej, a co za tym idzie nie mogły kształtować, a tym bardziej ograniczać, uprawnień Spółki w zakresie wykonywania koncesji.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi należy wskazać, iż zagadnienia związane z badaniem zgodności zamierzonej działalności w zakresie wydobywania kopalin z zapisami miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego odbywa się w trakcie postępowania koncesyjnego, zaś posiadanie koncesji uprawnia koncesjonariusza do wykonywania działalności górniczej zgodnie z art. 21 ust. 5 P.g.g. W decyzji z dnia [...] r. organ koncesyjny określił granice obszaru i terenu górniczego "A", a znalazły one swe odzwierciedlenie w dokumentacji geologicznej stanowiącej integralną część decyzji koncesyjnej. W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z art. 108 ust.9 pkt 2 P.g.g. do wniosku o zatwierdzenie planu ruchu podmiot winien dołączyć odpisy wymaganych dla zamierzonych w planie ruchu robót decyzji wydanych przez inne organy, w tym dotyczących ochrony środowiska. Wnioskodawca w niniejszej sprawie dostarczył komplet dokumentacji niezbędny do wydania decyzji w zakresie zatwierdzenia uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego. Odnośnie kwestii posiadania przez Spółkę ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia to zgodnie z art. 72 ust. 1, 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz.1227,t.j.Dz.U.2013.1232 ) w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w tym dotyczących terenów eksploatacji złóż kopalin i sposób zagospodarowania terenów zdegradowanych. Wnioskodawca uzyskał koncesję jedynie na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "A" metodą odkrywkową na okres 20 lat tj. do dnia [...] r. jednocześnie w treści koncesji zastrzeżono warunki eksploatacji złoża oraz konieczność uzyskania zatwierdzonego przez organ koncesyjny projektu zagospodarowania złoża przed rozpoczęciem eksploatacji. Nadto z treści koncesji w sposób jednoznaczny wynika, iż jej posiadanie nie zwalnia od obowiązku uzyskania innych zezwoleń i decyzji wymaganych odrębnymi przepisami, a w szczególności przepisami o ochronie środowiska. Zatem Wnioskodawca przed rozpoczęciem wydobycia będzie zobowiązany do uzyskania stosownych decyzji, np. w przedmiocie zagospodarowania odpadów wydobywczych, na co też zwrócono uwagę w pkt 19 planu ruchu. Należy również podkreślić, iż w ocenianym dokumencie "uproszczony plan ruchu zakładu górniczego" nie przewidziano przeróbki kopaliny ani też budowy zakładu przeróbki kruszywa, budowy obiektów budowlanych, korzystania z wód, czy też wpływania na powietrze atmosferyczne w zakresie terytorialnym określonym przez koncesję. Zarzuty zawarte w skardze, odnoszące się do braku uzupełnienia wniosku o zatwierdzenie planu ruchu o dokumenty odnoszące się do szeroko rozumianej ochrony trenów złoża i przynależących do niego terenów nie zasługują na uwzględnienie. W powyższym zakresie należy wskazać, iż do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy dla Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] "[...]" nie ustanowiono obszaru ochronnego, a ustalenia organu w tym zakresie opierają się na informacji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Powyższa informacja pozostaje w korelacji z treścią planu ruchu, gdzie w pkt 13 wskazano, iż złoże kruszywa "A" jest złożem suchym wobec czego nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na stosunki wodne. Odnosząc się do postanowienia z dnia [...] r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., w którym wskazano, że na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbki kruszyw naturalnych w celu ochrony brzegówki należy powstrzymać się od prac mogących naruszyć skarpę stanowiąca wschodnią granicę obszaru inwestycji w okresie lęgowym tj. od marca do sierpnia należy stwierdzić, iż kwestii tych nie dotyczy oceniany plan ruchu, gdyż nie przewiduje on budowy zakładu przeróbki kruszyw. Przedstawione stanowisko znajduje swe uzasadnienie w treści art. 6 ust. 1 pkt 4 i 18 P.g.g., które to przepisy definiują pojęcie zakładu górniczego i obiektu budowlanego zakładu górniczego, a definicje te nie odnoszą się do treści ocenianego dokumentu.

Należy także podkreślić, iż strona skarżąca w toku postępowania o zatwierdzenie uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego, jak również w odwołaniu od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w W. nie złożyła wniosków dowodowych, ani też nie wskazała na potrzebę przeprowadzenia dowodów na poparcie swego stanowiska w sprawie. Organy obu instancji dokonały całościowej i prawidłowej oceny złożonego przez "C" S.A. w O. wniosku o zatwierdzenie uproszczonego planu ruchu zakładu górniczego, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniosły się szeroko do stanowiska strony skarżącej.

Strona skarżąca w skardze wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. Sytuacje, w których sąd zobligowany jest do wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, poddanego jego kontroli, wymienione są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności, stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność takiego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., lub w innych przepisach szczególnych. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa ( wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a naruszenia prawa wskazane przez stronę skarżącą nie pozwalają na takie stwierdzenie, a Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji i oddalił skargę na mocy art. 151 P.p.s.a.