Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 589/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 30 ust 6 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa Sędziowie: SWSA Mirosław Bator SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lutego 2024 r. znak: WI-I.7840.2.9.2023.AŁ w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 grudnia 2022 r. nr AU-1245/6743/2022, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane

(t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez P. W. robót budowlanych polegających na ustawieniu dwóch tymczasowych obiektów kontenerowych na dz. nr [...] obr[...], ul. [...] w K..

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 12 grudnia 2022 r. do organu wpłynęło zgłoszenie P. W. zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. Zgłaszane obiekty tymczasowe - kontenery chłodnicze posiadają następujące wymiary zewnętrzne: obiekt A - długość 400 cm, szerokość 210 cm, wysokość 230 cm, obiekt B - długość 390 cm, szerokość 210 cm, wysokość 230 cm i mają zostać posadowione na płytach ażurowych. Przedmiotowe obiekty zaprojekowane zostały w konstrukcji z profili stalowych. Ściany zewnętrzne oraz wewnętrzne kontenerów wykonane będą z laminatu, stali nierdzewnej/aluminium oraz wypełnione pianką poliuretanową. Zgodnie z informacjami Inwestora zawartymi we wniosku planowany termin rozpoczęcia robót to 1 stycznia 2023 r., natomiast planowany termin przeniesienia zgłaszanych obiektów tymczasowych w inne miejsce to 30 czerwca 2022 r.

Organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "A. - rejon ulic: S. i C." (uchwała nr XCI/2401/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 grudnia 2017r.) w części terenu oznaczonego w planie jako U.6 - Tereny zabudowy usługowej. W Rozdziale II ustaleń obowiązujących na całym obszarze planu, zgodnie z § 7 ust. 12 istnieje zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (nie dotyczy obiektów tymczasowych lokalizowanych na czas trwania budowy) za wyjątkiem obiektów lokalizowanych wyłącznie na czas trwania wystawy, pokazu i imprez, takich jak: przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne oraz inne przekrycia o samodzielnej ażurowej konstrukcji. Organ stwierdził, że budowa zgłaszanych obiektów tymczasowych stoi w sprzeczności z ustaleniami ww. miejscowego planu. Zatem, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ wniósł sprzeciw.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. W..

Decyzją z dnia 16 lutego 2024 r. znak: WI-I.7840.2.9.2023.AŁ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U.2023.682 ze zm.) Wojewoda Małopolski utrzymał

w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy powtórzył, że przedmiotem zgłoszenia są roboty budowlane polegające na ustawieniu dwóch tymczasowych obiektów budowlanych będących kontenerami chłodniczymi o następujących wymiarach zewnętrznych: obiekt A – długość 400 cm, szerokość 210 cm, wysokość 230 cm, obiekt B – długość 390 cm, szerokość 210 cm, wysokość 230 cm. Kontenery zaprojektowane zostały w konstrukcji profili stalowych i będą posadowione na płytach ażurowych. Teren inwestycji wskazano jako działka nr [...], obr[...], przy ul. [...] w K..

Zdaniem organu realizacja ww. obiektów jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest to zgodne z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Przedmiotowa inwestycja dotyczy postawienia dwóch tymczasowych obiektów budowlanych (kontenerów chłodniczych), niepowiązanych trwale z gruntem i przewidzianych do przeniesienia w inne miejsce, zatem mieści się w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b. oraz w definicji zawartej w art. 3 pkt 5 u.p.b., zgodnie z którym poprzez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe (podkreślenie własne). Zgłaszany obiekt budowlany jest obiektem kontenerowym, wprost wyszczególnionym w ww. definicji, a ponadto posiada także pozostałe cechy umożliwiające klasyfikację przedmiotowego przedsięwzięcia jako tymczasowy obiekt budowlany, mieszczących się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagających zgłoszenia. W związku z powyższym, obiekt ten należy traktować, jako tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 u.p.b.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu zgłoszeniowym organy administracji architektoniczno-budowlanej badają jedynie zgodność planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. Dopóki bowiem poszczególne zapisy aktu prawa miejscowego nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, dopóty pozostają w mocy i są wiążące dla organów, które je stosują. Zatem bezpodstawne są zarzutu odwołania poddające w wątpliwość ważność ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ zauważył, że na terenie, na którym Inwestor planuje realizację przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "A. –rejon ulic: S., C.". Zgodnie

z zapisami tego planu teren inwestycji znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem "U.6" - tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi (§ 5 ust. 1 pkt 7 lit. j m.p.z.p.). Natomiast zgodnie z § 7 ust. 12 m.p.z.p., na całym obszarze objętym ww. planem istnieje zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (nie dotyczy obiektów tymczasowych lokalizowanych na czas trwania budowy) za wyjątkiem obiektów lokalizowanych wyłącznie na czas trwania wystawy, pokazu i imprez, takich jak: przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne oraz inne przekrycia

o samodzielnej ażurowej konstrukcji. Przepis ten został zlokalizowany w Rozdziale II m.p.z.p. zatytułowanym "Zasady zagospodarowania terenów obowiązujące na całym obszarze planu, w tym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego".

W związku powyższym, zdaniem organu odwoławczego nie sposób zgodzić się

z twierdzeniami skarżącego, że zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych nie ma zastosowania do terenów zabudowy usługowej (oznaczonych w MPZP symbolem U.6). Przepisy sformułowane w Rozdziale II dotyczą bowiem wszystkich obszarów, bez względu na ich przeznaczenie (jednostkę strukturalną) chyba, że wskazano inaczej. Ww. § 7 ust. 12 m.p.z.p. nie określa konkretnie na jakich terenach obowiązuje zakaz, a więc ma zastosowanie również na obszarze oznaczonym symbolem "U.6". Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż na całym obszarze planu zakazuje się lokalizować tymczasowych obiektów budowlanych Przepis ten jednocześnie określa konkretne wyłączenia, których zakaz nie dotyczy. Obiekty kontenerowe, będące przedmiotem planowanej inwestycji, nie zostały w nim wymienione, a więc jako tymczasowe obiekty budowlane, nie zostały zwolnione z ww. zakazu. Organ I instancji prawidłowo więc wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zamierzenia uznając, iż jest ono niezgodne z ustaleniami m.p.z.p.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji był wystarczający do wydania rozstrzygnięcie w sprawie i nie wymagał uzupełnienia. Przepis § 7 ust. 12 m.p.z.p. jest jednoznaczny i nie wymaga dodatkowej wykładni. Niewątpliwie budowa tymczasowych obiektów budowlanych na terenie objętym przedmiotowym planem miejscowym jest zabroniona. Zgłaszana inwestycja do takich obiektów się zalicza. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający zaskarżoną decyzję nie miał też obowiązku zawiadomić Inwestora o tym, iż dostrzega przesłanki uniemożliwiającej rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem strony, gdyż w niniejszej sprawie nie jest możliwe doprowadzenie do zgodności zgłaszanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ ma obowiązek wezwać Inwestora do ustosunkowania się w kwestiach, które mogą budzić wątpliwość, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Ponadto organy administracji architektoniczno-budowlanej odstępują od wzywania Inwestora, czy informowania o brakach będących przesłanką do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony, gdy usunięcie nieprawidłowości nie jest możliwe.

Wojewoda przyznał rację stronie odwołującej się, że organ I instancji nie dołożył wszelkich starań, aby wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko. Niemniej jednak obowiązek wyczerpującego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego wraz

z wyjaśnieniem podstawy prawnej zaskarżonej decyzji spełniony został przez organ odwoławczy w niniejszej decyzji, gdzie szczegółowo odniesiono się do wszystkich zarzutów oraz uzasadniono rozstrzygnięcie. Powyższe uchybienie nie stanowi więc podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa.

Na powyższą decyzję P. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zastosowanie w sprawie nieważnych ustaleń MPZP, to jest ustaleń wykraczających poza granice władztwa planistycznego Gminy oraz sprzecznych ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia MPZP), co doprowadziło do nieuzasadnionego naruszenia prawa własności Skarżącego oraz złożenia sprzeciwu od zgłoszenia bez uzasadnionych podstaw prawnych;

- art. 30 ust. 6 pkt 2 pr. bud., poprzez przyjęcie, że zgłoszona przez skarżącego inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - rejon ulic: Stachiewicza i Czerwieńskiego" (uchwała Rady Miasta Krakowa Nr XCI/2401/17 z dnia 20 grudnia 2017 r.), podczas gdy zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych nie ma zastosowania do terenów zabudowy usługowej (oznaczonych w MPZP symbolem "U.6");

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez Organ II instancji, w tym poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności dot. zgodności zgłoszonej Inwestycji z obowiązującym MPZP, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a.

- art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. art.79a §1 w zw. z §2k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo oczywistych uchybień procesowych popełnionych przez organ I instancji, tj. poprzez brak zawiadomienia skarżącego przez organ I instancji, że dostrzeżono w sprawie okoliczności, które mogą skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do tych okoliczności przed wydaniem decyzji przez organ, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo oczywistych uchybień procesowych popełnionych przez organ I instancji, tj. poprzez sporządzenie przez organ I instancji uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., tj. brak wskazania w jego treści faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga okazała się niezasadna.

Sądowej kontroli w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lutego 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 grudnia 2022 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ustawieniu dwóch tymczasowych obiektów kontenerowych na działce nr [...] obr. [...] w K..

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: p.b.) regulujące instytucję sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowalnych.

Zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 p.b., jest jednostronną czynnością prawną, dokonywaną przez inwestora. Polega na zawiadomieniu organu administracji architektoniczno-budowlanej o zamiarze realizacji określonej budowy lub wykonania określonych robót budowlanych, które na mocy art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 ww. ustawy zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymagają jednak dokonania zgłoszenia. Jak wynika z art. 28 ust. 1, który odsyła do art. 29–31, zgłoszenie jest rozwiązaniem alternatywnym dla pozwolenia na budowę, odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 p.b. (Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WK 2016).

Zgodnie z art. 30 ust. 5 ww. ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Z kolei zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Stwierdzając sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego

z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do wniesienia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., sprzeciwu wobec dokonanego zamiaru zgłoszenia budowy. Przyczyny wniesienia sprzeciwu wymienione w art. 30 ust. 6 p.b. mają charakter bezwzględny, gdyż całkowicie wykluczają możliwość realizacji danej inwestycji na podstawie dokonanego zgłoszenia. Tym samym, zakres swobodnego uznania organu w tym przypadku został zmniejszony do minimum lub zniesiony, co również wynika z kategorycznego sformułowania "organ wnosi sprzeciw" (por. II SA/Sz 770/22 LEX nr 3510882).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje kwestia konieczności uprzedniego zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu zamiaru wykonania robót budowlanych dla planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. zgłoszenia wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z kolei w art. 3 pkt 5 p.b. wprost wskazano, ze poprzez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekty kontenerowe. Przedmiotowe obiekty - kontenery chłodnicze o wymiarach: dł. 400 cm, szer. 210 cm. i wys. 230 cm oraz dł. 390 cm, szer. 210 cm i wys. 230 cm miały zostać posadowione na płytach ażurowych. Obiekty te niewątpliwie wpisują się w ww. definicje tymczasowych obiektów budowlanych, wymagających zgłoszenia.

Poza sporem pozostaje także lokalizacja planowanej inwestycji na terenie objętym ustaleniami uchwały nr XCI/2401/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory-rejon ulic: Stachiewicza i Czerwińskiego" w części stanowiącej teren oznaczony jako U6. – Tereny zabudowy usługowej.

W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw, na podstawie przesłanki określonej w art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., uzasadniając to naruszeniem przez planowane roboty ustaleń ww. aktu prawa miejscowego. Stanowisko to zaaprobował organ odwoławczy. W ocenie organów obu instancji planowane roboty budowlana są niezgodne z § 7 ust. 12 planu miejscowego, który ustanawia zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (nie dotyczy obiektów tymczasowych lokalizowanych na czas budowy) za wyjątkiem obiektów lokalizowanych wyłącznie na czas trwania wystawy, pokazu i imprez, takich jak: przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne oraz inne przekrycia o samodzielnej ażurowej konstrukcji.

Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów, zgodnie przepis zakazujący lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych, umieszczony w Rozdziale II ww. uchwały, zatytułowanym "Zasady zagospodarowania terenów obowiązujące na całym obszarze planu, w tym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego", dotyczy obszaru całego planu, w tym także terenów oznaczonych w planie symbolem "U.6", na którym znajduje się działka skarżącego.

Jednocześnie planowanych obiektów nie obejmują wyłączenia, określone w przywołanym przepisie. Ze zgłoszenia nie wynika w żaden sposób, by planowane obiekty kontenerowe były obiektami lokalizowanymi na czas budowy, czy też stanowiły obiekty lokalizowane na czas trwania wystawy, pokazu, czy imprezy.

W tej sytuacji niewątpliwie zachodzi sprzeczność między planem miejscowym a zgłoszonymi robotami budowlanymi, co obligowało organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.

Odnosząc się już do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że nietrafiona jest argumentacja w niej zawarta, która zmierza do zakwestionowania treści samego planu miejscowego, wskazująca na naruszenie granic władztwa planistycznego gminy, czy też sprzeczność planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Podkreślić wypada, że przedmiotem tej sprawy nie jest kontrola legalności planu miejscowego, lecz wydanej decyzji o sprzeciwie co do zgłoszonych robót. Trafnie przy tym akcentuje Wojewoda, że organy orzekające w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych nie są uprawnione do weryfikowania legalności planu miejscowego, a ich rola sprowadza się do dokonania oceny czy dokonane zgłoszenie jest zgodne m. in. z treścią uchwały. Jeśli taka zgodność nie zachodzi, tak jak to ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy, to organ zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu. Sąd zauważa tylko na marginesie, że sam skarżący może kwestionować przed sądem administracyjnym uchwałę w sprawie planu miejscowego na zasadach określonych w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnych.

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi, uznając, że organy wykazały podstawy do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 7 ust. 12 ww. uchwały, jak też nie dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania, w szczególności przepisów przywołanych w skardze. Zdaniem Sądu okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w należytym zakresie, a zatem nie naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niezbędne wyjaśnienia zawiera uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji, które uwzględnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się w nim należycie do zarzutów odwołania. W legalność decyzji nie godzi fakt, że w aktach sprawy brak jest dowodu pouczenia strony o prawie do zapoznania się z aktami i zebranym materiałem dowodowym. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Powyższych okoliczności Sąd nie dopatrzył się w okolicznościach niniejszej sprawy.

W tych okolicznościach skargę należało oddalić, o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.