Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 407/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "M." Sp. z o.o. w likwidacji w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1357/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. w likwidacji w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wgranych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

M. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] lipca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] maja 2015 r., którym obciążono Spółkę kosztami badania automatu do gier o niskich wygranych, w wysokości 900 zł.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumentując, że nie posiada majątku na uiszczenie należności określonej zaskarżonym postanowieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z 8 stycznia 2016 r. (sygn. akt II SA/Rz 1357/15) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Sąd uznał, że Spółka nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla niej skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Samo zaś prowadzenie postępowania likwidacyjnego w trybie art. 270 i następnych ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.), nie oznacza automatycznie, że spółka nie dysponuje majątkiem umożliwiającym spłatę zobowiązań. Nie wyklucza to bowiem również możliwości jej dokapitalizowania przez wspólników. Skarżąca nie skorzystała jednak z tego rozwiązania i nie wyjaśniła motywów takiej decyzji, jak i okoliczności jej uzasadniających, a w związku z tym nie sposób uznać, że wykazała aby zapłata określonej zaskarżonym postanowieniem kwoty mogła spowodować po jej stronie wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce M. znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do instytucji ochrony tymczasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Należy zauważyć, że sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku wyłącznie wtedy, gdy poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony.

Skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 244). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę –majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Jak już wspomniano twierdzenia spółki powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tymczasem – jak zasadnie zauważył Sąd I instancji – skarżąca na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla niej skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania jak i zażalenie na postanowienie zostały sformułowane lakonicznie i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącą ogólnikowe stwierdzenia nie pozwalają na ocenę, czy w jej aktualnej sytuacji materialnej egzekwowanie należności pieniężnych może spowodować wystąpienie którejkolwiek z ustawowych przesłanek, warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej.

Podkreślić należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, że w takiej sytuacji zawsze należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.