Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 85/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 40 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wolsztynie na uchwałę Rady Miejskiej w Wolsztynie z dnia 26 października 2022 r. nr XLV/577/2022 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie zasad i trybu korzystania z obiektu Pływalni Miejskiej stwierdza nieważność § 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały oraz załącznika zaskarżonej uchwały (Regulamin ogólny) w części "Zasady bezpieczeństwa" pkt 19 i w części "Zakazy" pkt 3 ppkt 2, 3, 8, 9, 10, 14, 16, 23.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w Wolsztynie wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wolsztynie z 26 października 2022 r. nr XLV/577/2022 zmieniającą uchwałę z 30 marca 2022 r. nr XXXIX/507/2022 w sprawie ustalenia zasad i trybu korzystania z obiektu Pływalni Miejskiej w Wolsztynie (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2022 r., poz. 3064) w w § 1 pkt 5 dotyczący załącznika (regulamin ogólny) w części "Zasady bezpieczeństwa" pkt 19 i w części "Zakazy" pkt 3 ppkt 2, 3, 8, 9, 10, 14, 16, 23.

Jako podstawę prawną wydania uchwał Rada Miejska w Wolsztynie powołała art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 559), dalej: "u.s.g.".

Skarżący Prokurator zarzucił:

- istotne naruszenie art. 41b § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm.), dalej: "K.k.", art. 39 ust. 2b K.k., art. 65 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1466 ze zm.), dalej: ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych", art. 6 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 147 ze zm.), dalej: "ustawa o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych", w zw. z art. 7, art. 31 ust. 1 i 3, art. 52 ust. 1 i 3 oraz art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja", w zw. z § 115 i 135 w zw. z § 143, § 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), dalej: "załącznik do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej", polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej w regulaminie zasad i trybu korzystania z obiektu Pływalni Miejskiej w Wolsztynie przez zawarcie w pkt 1 w części "Pozostałe" załącznika do uchwały, że "Osoby przebywające na terenie obiektu i naruszające porządek publiczny, dobre obyczaje w tym używające wulgaryzmów, stwarzające zagrożenie dla innych osób przebywających w obiekcie, a także osoby niestosujące się do przepisów niniejszego regulaminu i do zaleceń służb porządkowych lub pracowników pływalni mogą zostać usunięte z terenu obiektu, a także można odmówić im wstępu na pływalnię, jeśli zachodziły takie sytuacje wcześniej i zachodzi uzasadnione podejrzenie, że korzystający będzie naruszał zasady i tryb korzystania z obiektu, niezależnie od ewentualnego skierowania sprawy na drogę postępowania karnego i cywilnego".

- istotne naruszenie art. 50a § 1, art. 51 § 1, art. 52, art. 66 § 1 pkt 1, art. 106, art. 109 § 3, art. 143 § 1, art. 145 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2022 r., poz. 2151 ze zm.), dalej: "K.w.", art. 160 § 1 K.k., art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2021 r., poz. 1119 ze zm.), dalej: "ustawa o wychowaniu w trzeźwości", i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2020 r., poz. 2050 ze zm.), dalej: "ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii", w zw. z art. 7, art. 31 ust. 1 i 3, art. 52 ust. 1 i 3 oraz art. 94 Konstytucji, w zw. z § 115 i 135 w zw. z § 143, § 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznik do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej, polegające na zawarciu w Regulaminie ogólnym Pływalni Miejskiej w Wolsztynie regulacji z przekroczeniem delegacji ustawowej, i tak:

- w Rozdziale "Zasady bezpieczeństwa" w/wymienionego załącznika do Regulaminu - pkt 19 wprowadzenie zapisu, że "Dzieci do lat 8 (w przypadku strefy biologicznej do lat 16) mogą przebywać w obiekcie jedynie pod ustawicznym nadzorem osób pełnoletnich", co ma swoje unormowanie w art. 106 K.w.;

- w Rozdziale "Zakazy" w/wymienionego załącznika do Regulaminu – pkt 3 ppkt 2, 3, 8, 9, 10, 14, 16, 23 przez wprowadzenie zapisów:

- ppkt 2: "przebywać w stanie wskazującym na stan nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego", co wynika z art. 14 ust. 2a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

- ppkt 3: "wnosić i spożywać napojów, napojów alkoholowych oraz środków odurzających", co także ma unormowania w powyższych przepisach ustaw,

- ppkt 8: "wnosić opakowań szklanych, puszek, ostrych narzędzi, broni oraz innych niebezpiecznych narzędzi", co ma unormowanie w art. 50a § 1 i art. 52 § 1 K.w.,

- ppkt 9: "biegać, popychać i wrzucać do wody, krzyczeć oraz zachowywać się w sposób zagrażający bezpieczeństwu własnemu oraz innych użytkowników obiektu", co ma unormowanie w art. 51 § 1 K.w. i art. 160 § 1 K.k.,

- ppkt 10: "wszczynać fałszywych alarmów", co ma unormowanie w art. 66 § 1 pkt 1 K.w.,

- ppkt 14: "zaśmiecać i zanieczyszczać pomieszczeń oraz niecek basenowych", co ma unormowanie w art. 145 K.w.,

- ppkt 16: "niszczyć urządzeń i wyposażenia obiektu", co ma unormowanie w art. 143 § 1 K.w.,

- ppkt 23: "potrzeb fizjologicznych poza WC", co ma unormowanie w art. 109 § 3 K.w.

Skarżący wniósł na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "p.p.s.a.", o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych zapisów regulaminu ogólnego Pływalni Miejskiej w Wolsztynie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, co następuje.

W zakresie regulacji zawartej w pkt 1 części "Pozostałe" załącznika Regulaminu Ogólnego Pływalni Miejskiej w Wolsztynie zarzucono przekroczenie delegacji ustawowej i modyfikację treści. W sposób niezasadny skarżący zarzuca w/w regulacji Regulaminu naruszenie art. 65 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Skarżący nie wykazał, że przepisy tej ustawy należy uwzględnić przy ustalaniu zasad korzystania z Pływalni Miejskiej w Wolsztynie. Powołano definicję imprezy masowej z art. 3 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. W ocenie organu przepisy powyższej ustawy nie znajdują zastosowania i błędne jest powoływanie ich przez skarżącego w sprawie. W związku z tym nie znajdują w tym zakresie zastosowania art. 41b § 1 i art. 39 ust. 2b K.k.

Regulacja zawarta w pkt 1 części "Pozostałe" załącznika Regulaminu Ogólnego Pływalni Miejskiej w Wolsztynie nie stanowi powtórzenia art. 6 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, który odnosi się jedynie do zachowań osób korzystających wskazujących na stan nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Unormowanie regulaminowe wynika z wyraźnego upoważnienia ustawowego art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., zgodnie z którym organ stanowiący wydaje akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Rada Miejska w Wolsztynie ustaliła w Regulaminie Pływalni zasadę w jaki sposób osoby korzystające z pływalni powinny zachowywać się, czyich zaleceń słuchać, jak również mieć świadomość, że odpowiednie służby Pływalni mogą nakazać w określonych okolicznościach opuszczenie pływalni. Zapis Regulaminu w ocenie organu w żaden sposób nie narusza przepisów prawa, na które wskazuje skarżący, a w żadnym razie w sposób rażący, co powodowałoby nieważność uregulowań regulaminowych. Unormowanie wprowadzone do regulaminu oparte zostało na obowiązujących przepisach prawach, w tym także na przepisach ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych.

Powyższy zapis Regulaminu ma istotne znaczenie praktyczne, gdyż osoby korzystające z Pływalni zostają zapoznane z Regulaminem i w ten sposób otrzymują bezpośrednio informację o zasadach korzystania z pływalni. Nie dochodzi w niniejszej sprawie do modyfikacji przepisu, a jedynie ustalenia zasad, do których upoważniają organ przepisy u.s.g.

Ponadto niezasadne jest stwierdzenie, że odmowa wstępu na pływalnię w przypadkach określonych w zaskarżonym przepisie wkracza w wolności i prawa obywatelskie. Odmowa wstępu na obszar wodny uregulowana została również w art. 6 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych.

W zakresie regulacji zawartej w pkt 19 części "Zasady bezpieczeństwa", załącznika Regulaminu Ogólnego Pływalni Miejskiej w Wolsztynie, zarzucono naruszenie szeregu przepisów K.w., które w większości nie mają zastosowania i nie odnoszą się do regulacji regulaminowej.

Istotą regulacji, że dzieci do lat 8, a w przypadku strefy biologicznej do lat 16, mogą przebywać w obiekcie jedynie pod ustawicznym nadzorem osób pełnoletnich, była troska o bezpieczeństwo tych osób. Zapis ten nie znajduje odzwierciedlenia w art. 106 K.w. wskazującego na czyn, którego znamiona kwalifikują ten czyn wykroczeniem, za które osoba mająca obowiązek nadzoru nad dzieckiem może zostać ukarana. Zapis regulaminowy o nadzorze nad dzieckiem do lat 8 (a w strefie odnowy biologicznej - do lat 16) ustanowił zasadę korzystania z Pływalni przez osoby w pewnym przedziale wiekowym, co mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego wynikającego z u.s.g, a przy tym żaden przepis rangi ustawowej nie ustanowił zasady nadzoru nad dziećmi na pływalni. W związku z tym organ w sposób uprawniony uregulował powyższą materię.

W zakresie regulacji zawartej w pkt 3 części "Zakazy" załącznika Regulaminu Ogólnego Pływalni Miejskiej w Wolsztynie skarżący zarzuca, że zakazy uregulowane w Regulaminie Pływalni zostały wprost uregulowane w przepisach rangi ustawowej albo też można je wyinterpretować z przepisów ustawowych. Organ wskazał, że zapisy Regulaminu nie zostały wprost powtórzone, i tak:

- pkt 3 ppkt 2 dotyczący zakazu przebywania na Pływalni osób w stanie wskazującym na stan nietrzeźwości lub będących pod wpływem środka odurzającego nie stanowi powtórzenia ustawowego, gdyż art. 14 ust. 2a ustawy o wychowaniu w trzeźwości zabrania spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów, natomiast art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi o zakazie posiadania środków odurzających. Przepis § 137 załącznika do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej zakazuje w uchwale powtórzeń przepisów ustawowych, co nie miało miejsca;

- pkt 3 ppkt 3 dotyczący zakazu wnoszenia i spożywania napojów, napojów alkoholowych i środków odurzających nie stanowi powtórzenia ustawowego, a kwestie możliwości wyinterpretowania powyższego zakazu z przepisów ustawowych nie zostały objęte zakazem wynikającym z zasad techniki prawodawczej; brak jest unormowania w zasadach techniki prawodawczej dotyczących zakazu unormowania w uchwałach spraw, które można wyinterpretować z ustawy;

- pkt 3 ppkt 7 dotyczący zakazu wnoszenia opakowań szklanych, puszek ostrych narzędzi, broni i niebezpiecznych przedmiotów również nie stanowi powtórzenia ustawowego, gdyż art. 50a § 1 i art. 52 § 1 K.w. regulują kwestię posiadania w/w przedmiotów, zatem zakaz, o którym mowa w Regulaminie pływalni można by co najwyżej wyinterpretować z przepisów K.w., nie stanowi jednak wprost powtórzenia ustawowego, zatem brak rażącego naruszenia prawa w tym zakresie; nadto zapis jest istotny biorąc pod uwagę okoliczność, że uszkodzenie opakowania szklanego, tj. ewentualne rozbicie butelki spowoduje przestój w pracy obiektu, może wiązać się z ewentualnym spuszczeniem wody z niecki basenowej, a to wiąże się z ogromnymi kosztami;

- pkt 3 ppkt 8 dotyczący zakazu biegania, popychania, wrzucania do wody również nie stanowi powtórzenia ustawowego, gdyż art. 51 § 1 K.w. przewiduje sankcję za zakłócenie spokoju publicznego, natomiast art. 160 K.k. reguluje kwestię narażania człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu;

- pkt 3 ppkt 9 dotyczący wszczynania fałszywych alarmów również nie stanowi powtórzenia ustawowego, gdyż art. 66 § 1 K.w. przewiduje jedynie sankcję za powyższe zachowanie;

- pkt 3 ppkt 13 dotyczący zakazu zaśmiecania, zanieczyszczania pomieszczeń i niecek basenowych również nie stanowi powtórzenia ustawowego, gdyż art. 145 K.w. przewiduje jedynie sankcję za zanieczyszczanie lub zaśmiecanie obszarów kolejowych lub miejsc dostępnych dla publiczności, a w szczególności dróg, ulic, placów, ogrodów, trawników lub zieleńcy;

- pkt 3 ppkt 15 dotyczący zakazu zanieczyszczania pomieszczeń i niecek basenowych, podczas gdy art. 143 K.w. dotyczy złośliwego lub swawolnego utrudniania lub uniemożliwiania korzystania z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego, a w szczególności uszkadzania lub usuwania przyrządów alarmowych, instalacji oświetleniowej, zegarów, automatów, telefonów, oznaczenia nazwy miejscowości, ulicy, placu lub nieruchomości, urządzeń służących do utrzymania czystości lub ławkę; przepis art. 143 K.w. ma charakter sanacyjny;

- pkt 3 ppkt 22 dotyczący zakazu załatwiania potrzeb fizjologicznych poza WC, art. 109 § 3 K.w. ma charakter sanacyjny i dotyczy zanieczyszczania wody w pływalni, natomiast celem wprowadzenia zapisu regulaminu jest zakazanie załatwiania potrzeb fizjologicznych również w innych miejscach, jak np. pod prysznicem.

Wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżona regulacja normuje sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym i nie stanowi powtórzenia tego co zostało zawarte przez prawodawcę w przepisach powszechnie obowiązujących ani też nie modyfikuje zapisów ustawowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z § 143 załącznika do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

Poniższe przepisy załącznika do rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej stanowią, że: w rozporządzeniu zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym) - § 115, w rozporządzeniu nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (§ 118), w uchwale zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1, oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, o których mowa w § 134 pkt 2 (§ 135) oraz w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych (§ 137).

Zaskarżona uchwałę wydano na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. stanowiącym, że na podstawie u.s.g. organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów użyteczności publicznej. Oznacza to, że na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. nie można wydać aktu prawa miejscowego w innym niż określony w tym przepisie zakresie. Dana kwestia należy do tego innego zakresu, jeżeli jest już uregulowana przez przepis prawa powszechnie obowiązującego. Uregulowanie takiej kwestii w akcie prawa miejscowego wykracza poza delegację ustawową z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. przez powtórzenie przepisów innych aktów normatywnych.

W innym zakresie niż określony w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy jedynie na podstawie upoważnień ustawowych (art. 40 ust. 1 u.s.g.). Uregulowanie danej kwestii bez upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie art. 40 ust. 1 u.s.g.

Skarżący zakwestionował zgodność z prawem § 1 pkt 5 uchwały, zgodnie z którym w załączniku do uchwały w sprawie ustalenia zasad i trybu korzystania z obiektu pływalni wprowadza się zmianę: w pkt 1 w części "Pozostałe" otrzymuje brzmienie: "Osoby przebywające na terenie obiektu i naruszające porządek publiczny, dobre obyczaje w tym używające wulgaryzmów, stwarzające zagrożenie dla innych osób przebywających w obiekcie, a także osoby niestosujące się do przepisów niniejszego regulaminu i do zaleceń służb porządkowych lub pracowników pływalni mogą zostać usunięte z terenu obiektu, a także można odmówić im wstępu na pływalnię, jeśli zachodziły takie sytuacje wcześniej i zachodzi uzasadnione podejrzenie, że korzystający będzie naruszał zasady i tryb korzystania z obiektu, niezależnie od ewentualnego skierowania sprawy na drogę postępowania karnego i cywilnego".

Rację ma skarżący Prokurator, że zakaz wstępu do określonych miejsc publicznych uregulowano w przepisach ustawowych, które nie mogą być modyfikowane ani powtarzane w akcie prawa miejscowego. O ile zgodzić się należy z organem, że do zasad wstępu na pływalnię nie mają zastosowania regulacje ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, to jednak kwestię tą uregulowano w art. 6 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Zgodnie z tym przepisem zarządzający wyznaczonym obszarem wodnym lub osoba przez niego upoważniona może nie wpuścić na ten obszar osoby lub żądać opuszczenia przez nią tego obszaru, jeśli zachowanie osoby wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości lub jest pod wpływem środka odurzającego. Skoro zatem kwestię wstępu na pływalnię uregulowano w ten sposób, że jedynie w przypadku gdy zachowanie osoby wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości lub jest pod wpływem środka odurzającego, można jej odmówić do niej wstępu, to wykraczające poza delegację ustawową są zapisy § 1 pkt 5 uchwały

Ponadto, osoby używające słów nieprzyzwoitych (tzw. wulgaryzmów) nie podlegają karze zakazu wstępu na pływalnię, ale karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany (art. 141 K.w.).

Odnośnie zaś załącznika do uchwały (regulamin ogólny) w części "Zasady bezpieczeństwa" pkt 19 podnieść należy, że stanowi on, iż dzieci do lat 8 (w przypadku strefy odnowy biologicznej do lat 16) mogą przebywać w obiekcie jedynie pod ustawicznym nadzorem osób pełnoletnich. Sytuację taką przewidziano w art. 106 K.w. stanowiącym, że kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka, podlega karze grzywny albo karze nagany. Inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem może być małoletni między 7 a 8 rokiem życia lub małoletni do 16 roku życia).

Odnośnie pkt 3 załącznika do uchwały (regulamin ogólny) w części "Zakazy" podnieść należy, że:

- ppkt 2: zakaz przebywania na pływalni osobom w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego uregulowano w art. 6 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych; przepis ten stanowi, że zarządzający wyznaczonym obszarem wodnym lub osoba przez niego upoważniona może nie wpuścić na ten obszar osoby lub żądać opuszczenia przez nią tego obszaru, jeśli zachowanie osoby wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości lub jest pod wpływem środka odurzającego; ustawa ta przez "obszar wodny" rozumie również "pływalnię" (art. 2 pkt 1);

- ppkt 3: zakaz wnoszenia i spożywania napojów alkoholowych i środków odurzających sformułowano odpowiednio w art. 14 ust. 2a o wychowaniu w trzeźwości (zabrania się spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów) i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3);

- ppkt 8: zakaz wnoszenia opakowań szklanych, puszek, ostrych narzędzi, broni oraz innych niebezpiecznych narzędzi w miejscu publicznych uregulowano w art. 50a § 1 K.w. (Kto w miejscu publicznym posiada nóż, maczetę lub inny podobnie niebezpieczny przedmiot, a okoliczności jego posiadania wskazują na zamiar użycia go w celu popełnienia przestępstwa, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 3000 zł);

- ppkt 9: zakaz biegania, popychania, wrzucania do wody, krzyczenia i zachowywania się w sposób zagrażający bezpieczeństwu własnemu oraz innych użytkowników pływalni sformułowano w art. 51 § 1 K.w. (Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój i porządek publiczny, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny) i art. 160 § 1 K.k. (Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3); zakaz zachowań zagrażających bezpieczeństwu innych osób nie może wynikać z aktu prawa miejscowego, można go bowiem wyinterpretować z powszechnie obowiązujących przepisów ustaw przewidujących sankcje karne dla określonych osób na tle konkretnego zdarzenia (por.: wyroki o sygn. akt IV SA/Po 227/17 i II SA/Wa 1238/20);

- ppkt 10: zakaz wszczynania fałszywych alarmów uregulowano w art. 66 § 1 pkt 1 K.w. (Kto chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją lub w inny sposób wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 1500 zł);

- ppkt 14: zakaz zaśmiecania i zanieczyszczania pomieszczeń i niecek basenowych sformułowano w art. 145 K.w. (Kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 zł);

- ppkt 16: zakaz niszczenia urządzeń i wyposażenia obiektu uregulowano w art. 143 § 1 K.w. (Kto ze złośliwości lub swawoli utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny);

- ppkt 23: zakaz załatwiania potrzeb fizjologicznych poza WC uregulowano w art. 109 § 3 K.w. (Tej samej - co w art. 109 § 2 K.w. - karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni); za pływalnię rozumie się nie tylko nieckę basenową, ale również m. in. natryski (art. 2 pkt 8 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych), które są zatem także objęte zakazem, o którym mowa w art. 109 § 2 K.w.; istotne jest bowiem, że czyn podlegający karze zgodnie z ustawą jest jednocześnie czynem przez nią zakazanym.

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem - co w konsekwencji oznacza, że również z zasadami techniki prawodawczej, stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (por.: postanowienie TK z 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51).

Jednym ze wspomnianych rudymentarnych kanonów tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 w zw. z § 143 zasad techniki prawodawczej, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Podobnie zakotwiczona w art. 94 Konstytucji jest dyrektywa wynikająca z § 118 w zw. z § 143 zasad techniki prawodawczej, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Takie powtórzenie jest, co do zasady, zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych i TK jako rażące naruszenie prawa (por.: wyrok o sygn. akt IV SA/Po 431/11). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne można uznać powtarzanie w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241).

Zasady techniki prawodawczej nie tworzą upoważnienia do tworzenia prawa, lecz stanowią pewien zbiór zasad technicznych dotyczących sposobu tworzenia prawa. Naruszenie tych zasad nie stanowi o sprzeczności uregulowań z prawem. Stanowi tylko tyle, że przepisy zostały źle skonstruowane, co nie zawsze przekreśla ich wartość. Zdaniem Sądu naruszenie zasad techniki prawodawczej jednoznaczne z istotnym naruszeniem prawa występuje m. in. wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego.

W świetle powyższego, uznając, że zakwestionowane przepisy istotnie naruszają art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., Sąd stwierdził ich nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.