Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1285/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1237/19 w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr SKO.415/175/2019 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1237/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr SKO.415/175/2019 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 9 maja 2019 r., AR.6730.54.23.2016.BM54 (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego M.H. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).

Zaskarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 9 maja 2019 r., nr AR.6730.54.23.2016.BM54 o odmowie ustalenia warunków zabudowy pn.: "Remont i przebudowa dachu, zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkania w budynku przy ul. S. na działkach nr [...]1, [...]2, obr. [...], wraz z miejscami postojowymi na działce nr [...]3, obr. [...], przy ul. T.", o które to ustalenie wnioskował inwestor – M.H.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") polegające na uwzględnieniu skargi Skarżących i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr SKO.415/175/2019, oraz decyzji prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 9 maja 2019 r., znak AR.6730.64.23.2016.BM54, ze względu na fakt, że zdaniem Sądu, organy nie oceniły dowodu Skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. w sytuacji kiedy fakt czy wskazywana przez Skarżącego odległość wynosi ok. 120 m czy tak jak przyjął Organ około 200 m nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ mimo tego Organ prawidłowo stwierdził, że urządzenie miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji poza jej terenem, tj. przy ul. T. nawet przy przyjęciu odległości ok. 120 m stanowi fikcję spełnienia warunku w zakresie obsługi komunikacyjnej;

b. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a., polegające na uwzględnieniu skargi Skarżących i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr SKO.415/175/2019, oraz decyzji prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 9 maja 2019 r., znak AR.6730.64.23.2016.BM54 ze względu na fakt jak pośrednio wynika z treści uzasadnienia, Sąd uznał, że Skarżący w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. przedłożył jako dowód w sprawie wydruk z portalu google maps, z którego wynika, że miejsce postojowe oddalone jest od terenu inwestycji o 120 m, a dystans ten można pokonać pieszo w estymowanym czasie 2 minut w sytuacji, kiedy strona nie złożyła skutecznego wniosku o przeprowadzenie dowodu, ponieważ prawidłowym wnioskiem dowodowym ustalającym odległości pomiędzy dwoma punktami powinien być dokument urzędowy potwierdzający tę odległość, w konsekwencji czego twierdzenie strony dotyczące oddalenia miejsca postojowego od terenu inwestycji o 120 metrów jest nieuzasadnione i nie powinno podlegać ocenie;

c. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a., polegające na uwzględnieniu skargi Skarżących i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr SKO.415/175/2019, oraz decyzji prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 9 maja 2019 r., znak AR.6730.64.23.2016.BM54 ze względu na fakt, jak pośrednio wynika z treści uzasadnienia, Sąd uznał informacje zawarte w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. za prawdziwe, w sytuacji gdy w oparciu o portal google maps odległość pomiędzy adresem ul. S. oraz ul. T. wynosi 160 m, a nie tak jak wskazał skarżący 120 m;

d. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku sposób wadliwy i wskazanie organom administracji dalszego postępowania - poprzez bezpodstawne ustalenie, że oddalenie pomiędzy obiema terenami w odległości około 120 m będzie stanowiło realizację wymogu zapewnienia właściwej obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a taki dystans nie będzie zrywał związku funkcjonalnego pomiędzy obiema lokacjami, podczas gdy odległość pomiędzy inwestycją a miejscem postojowym wynosząca około 120-200 m nie jest wystarczająca, aby uznać ją za mającą związek funkcjonalny.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz Uczestniczki M.W. zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez Skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podnoszonego we wszystkich czterech zarzutach naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Otóż przepisy te nie mieszczą się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należą one do przepisów ustrojowych. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem odwołując się np. do zasad słuszności czy współżycia społecznego względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji, ewentualnie zastosował środki ustawie nieznane. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała, gdyż Sąd I instancji przeprowadził kontrolę decyzji objętej zakresem jego właściwości. To zaś, że ocena Sądu jest odmienna od oceny Skarżącej nie może stanowić o naruszeniu wyżej wymienionych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2014/19, LEX nr 2848053).

Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegający na uwzględnieniu skargi, ze względu na odstąpienie od oceny dowodu Skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r.

Zgodnie przywołanym w zarzucie art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższy obowiązek ma celu wypełnienie wymogów wynikających z zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a., z której wynika dyrektywa podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów.

Z tych też względów należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że brak oceny dowodu przedstawionego przez Skarżącego wraz z pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. doprowadził do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a., polegający na uwzględnieniu skargi ze względu na uznanie za dowód w sprawie wydruku z portalu google maps, albowiem zdaniem Skarżącej, dowodem ustalającym odległości pomiędzy dwoma punktami powinien być dokument urzędowy.

Zgodnie z art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Praktyka orzecznicza wskazuje, że powszechnie dostępne dane pochodzące z portali internetowych, są środkami, które mogą i przyczyniać się do wyjaśnienia sprawy w rozumieniu przywołanego przepisu (por. wyroki NSA z: dnia 20 października 2015 r., sygn. akt I OSK 201/14, LEX nr 1985801; dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 146/17, LEX nr 2612179; dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2081/14, LEX nr 2083417; dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 146/17, LEX nr 2612179).

Nie jest też skuteczny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a., polegający na uwzględnieniu skargi i uznaniu przez Sąd informacji zawartych w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. za prawdziwe, w sytuacji gdy – zdaniem Skarżącej – w oparciu o portal google maps odległość pomiędzy adresem ul. S. oraz ul. T. wynosi 160 m, a nie tak jak wskazał Skarżący 120 m.

Jak już wyżej wskazano, Sąd w zaskarżonym wyroku uwzględnił skargę ze względu na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast co do odległości dzielących działki nr [...]3 i nr [...]1 nie wypowiadał się kategorycznie, przyjmując że odległość między tymi działkami wynosi ok. 120 m. Weryfikacja stanu faktycznego w tym zakresie należała do organu właściwego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, który prowadząc postępowanie, nie odnosząc się do przedstawionego dowodu, takiej weryfikacji nie dokonał.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku sposób wadliwy i wskazanie organom administracji dalszego postępowania poprzez bezpodstawne – zdaniem Skarżącej – ustalenie, że miejsce postojowe pozostające w odległości około 120 m od terenu inwestycji zapewnieni właściwą obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, podczas gdy – zdaniem Skarżącej – odległość pomiędzy inwestycją a miejscem postojowym wynosząca około 120-200 m nie jest wystarczająca, aby uznać ją za mającą związek funkcjonalny.

Mając na względzie to, że miejsca postojowe mogą być urządzane na innej działce niż działka inwestycyjna (por. m.in. wyroki NSA z: dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2561/16, LEX nr 2574180; dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1008/17, LEX nr 2471031; dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1774/15, LEX nr 2292118), Sąd I instancji słusznie uznał, że w sytuacji, gdy odległość pomiędzy działkami nr [...]3 i nr [...]1 wynosi ok. 120 m i jest do pokonania pieszo w ok. 2 minuty, to dystans pomiędzy miejscem postojowym i lokalem mieszkalnym nie prowadzi do utraty zachowania związku funkcjonalnego pomiędzy tymi miejscami. Przy czym, co wypada podkreślić, Sąd wskazał również, że to organ w ponownie prowadzonym postępowaniu, biorąc pod uwagę przedstawioną przez Sąd ocenę co do możliwości zlokalizowania miejsc postojowych, uwzględni możliwość urządzenia miejsca postojowego na działce przy ul. T. (nr [...]3).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.