Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1120/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. Prezydent Miasta, nie uwzględnił zarzutów H.K. z dnia 6 kwietnia 2014 r., w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 12 listopada 2013 r. o nr od [...] do nr [...].

Od powyższego postanowienia wywiedziono zażalenie, podnosząc, że organ pierwszej instancji nie rozpoznał prawidłowo wniesionych zarzutów.

W zarzutach strona wskazywała, że to nie ona parkowała pojazdem, gdyż go nie używała. Z samochodu korzystał jej mąż W.K. Zatem organ powinien wystąpić o opłaty, jeżeli były wymagalne, bezpośrednio do jej męża, a nie do niej i nie powinien wszczynać wobec niej postępowania egzekucyjne gonarażając ją na koszty i bezpodstawne dochodzenie roszczeń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 lutego 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Wskazało, że wywiedzione przez skarżącą zarzuty nie znajdują uzasadnienia.

Przypomniano, że Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), uznał zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] za nieuzasadnione. Organ pierwszej instancji uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że wbrew zarzutom skarżącej, to ona jest zobowiązana do uiszczenia opłat parkingowych objętych w/w tytułami egzekucyjnymi albowiem, jest właścicielem samochodu, a w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego upomnień z dnia 29 kwietnia 2011 r. stanowiących podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych - doręczonych jej w dniu 12 maja 2011 r. i w dniu 17 czerwca 2011 r., nie wskazała osób ani spośród rodziny ani spośród innych osób, którym użyczała pojazd.

Stanowisko to podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Wskazało, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a niewniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynikało, zdaniem SKO, że niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta, tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, w okresach wskazanych w tytułach wykonawczych obejmujące lata 2008-2011 r.

W myśl art. 33 Ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. z dnia 2 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1-10). Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zażalenia dłużniczki jest stanowisko wierzyciela odmawiające uwzględnienia zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej, wobec czego - w związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionych przez wierzyciela tytułach wykonawczych, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. Obowiązek poniesienia takich opłat jak wyżej wskazano określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z w/w przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek.

SKO wskazało, ze skarżąca kwestionuje jakoby to ona we wskazanych w tytułach egzekucyjnych okresach użytkowała auto, którego jest właścicielem. Na etapie zgłoszonych zarzutów wskazała, że z samochodu korzystał jej mąż. Jednakże na tę okoliczność poza twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H.K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, że nie zostały rozpoznane prawidłowo wniesione przez nią zarzuty, w których podnosiła, że to nie ona parkowała pojazdem gdyż jego nie używała. Z samochodu korzystał jej mąż W.K., zatem błędne jest prowadzenie egzekucji przeciwko osobie, która nie jest dłużnikiem. Jednocześnie zgłosiła zarzut przedawnienia roszczeń.

Wnosząc o oddalenie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że do zarzutów podniesionych w skardze odniosło się szczegółowo w zaskarżonym postanowieniu i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w jego uzasadnieniu.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej dodatkowo podniósł zarzut naruszenia prawa w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, tj. niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy dotyczących uprawnienia osoby wystawiającej upomnienia, jak też i brak ustaleń co do objęcia opłatą miejsc, w których faktycznie był parkowany samochód.

Także podczas tej rozprawy mąż skarżącej (a także jej pełnomocnik) W.K. oświadczył, że to on korzystał z samochodu skarżącej w okresach objętych tytułami egzekucyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej argumenty zostały podzielone przez Sąd.

Przede wszystkim wywiedziony zarzut skarżącej, że roszczenia objęte tytułami wykonawczymi, będącymi podstawą prowadzonej egzekucji uległy przedawnieniu, jest niezasadny. Zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm.) obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej za brak opłaty za postój w strefie płatnego parkowania przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Tytuły wykonawcze na podstawie których w dniu 11 stycznia 2013 r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne obejmują należności za okres 2008-2011. Tym samym odnosząc się do najwcześniej wymagalnych należności z tytułu nieuiszczonych opłat za postój w strefie parkowania, które powstały w 2008 r. przedawnieniu uległyby z dniem 1 stycznia 2014 r. albowiem do dnia 31 grudnia 2013 r. organ mógł żądać uiszczenia należnej opłaty. Gdyby po dniu 31 grudnia 2013 r, a więc już w 2014 r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne to organ egzekucyjny powinien to postępowanie umorzyć. Jak wskazuje bowiem art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, lecz taka okoliczność w sprawie nie zaistniała.

Podobnie Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego wadliwości upomnień, jak i nieobjęcia opłatą miejsc faktycznego parkowania samochodu. Z akt sprawy wynika, że prawidłowo wypełnione upomnienia zostały doręczone 11 maja 2011 r. i 7 czerwca 2011 r., a miejsca gdzie był parkowany samochód skarżącej podlegały opłacie parkingowej.

Natomiast Sąd poparł argumentację strony skarżącej wskazującą na pominięcie jej wyjaśnienia, kto użytkował w okresach wskazanych w tytułach wykonawczych samochód skarżącej.

Należy przy tym mieć na względzie, że w rozpoznawanej sprawie egzekwowany obowiązek powstał z mocy prawa, a więc jego zasadność nie była uprzednio weryfikowana w żadnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym. Zatem to dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, a w przypadku gdy wierzyciel nie jest zarazem organem egzekucyjnym, właśnie na etapie rozpoznawania zarzutów przez wierzyciela, kwestie zasadności egzekwowanego obowiązku i wystawienia tytułu wykonawczego mogą (i powinny) być wyjaśnione.

Należy też wskazać, że wobec przewidzianego w art. 34 § 1 in fine u.p.e.a. związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, należy uznać, że to właśnie w tych sytuacjach organ egzekucyjny, będąc związany takim stanowiskiem, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i podważenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (vide: komentarz do art. 34 u.p.e.a. [w:] D.R. Kijowski (red.), E. Cisowska-Sakrajda, M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj, P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Starzyński, R. Suwaj, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX 2010).

Oznacza to (a contrario), że w wypadku, gdy organ egzekucyjny jest zarazem wierzycielem (a więc nie zasięga stanowiska wierzyciela), w takiej sytuacji jest on nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany, do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu zbadania zasadności zarzutu. Tym bardziej więc obowiązek ten dotyczy wierzyciela, niebędącego organem egzekucyjnym - w sytuacji takiej jak w rozpatrywanej sprawie, w której egzekwowany obowiązek powstał z mocy prawa, a więc nie został on ustalony np. decyzją administracyjną, wobec czego zobowiązana nie miała możliwości kwestionowania tego obowiązku w odrębnym postępowaniu. Brak takiej rzeczywistej możliwości obrony praw strony w postępowaniu administracyjnym (egzekucyjnym) stanowiłby naruszenie podstawowych zasad takiego postępowania, niedające się pogodzić z zasadami demokratycznego państwa prawnego i z zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego. Uznać więc należy, że w sprawach tego rodzaju (gdy obowiązek powstaje z mocy prawa), wierzyciel (lub organ egzekucyjny, gdy jest zarazem wierzycielem) obowiązany jest do wyjaśnienia podnoszonych zarzutów i do wykazania (udowodnienia), że egzekwowany obowiązek istnieje, przy uwzględnieniu zasad postępowania dowodowego określonego w przepisach k.p.a., - które mają "odpowiednie zastosowanie" w postępowaniu egzekucyjnym, w myśl art. 18 u.p.e.a.

W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek ponoszenia takich opłat parkingowych określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.) - dalej: "u.d.p.".

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej".

Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3).

Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2).

Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3).

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.

Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji.

Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy o drogach publicznych, czyniąc "korzystających z dróg publicznych" zobowiązanymi do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, ustawa ta nie definiuje bliżej tego podmiotu, tj. nie określa, kogo uważa za korzystającego z drogi publicznej. Z istoty omawianych opłat wynika jednak, iż związane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a jego realizacja następuje poprzez wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej. Wykazanie wykonania tego obowiązku następuje poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego, widocznym dla osób kontrolujących. Uznać przy tym należy, że definiowanie pojęcia "korzystających z dróg publicznych" obowiązanych do ponoszenia opłat za parkowanie było zbędne, gdyż bez znaczenia dla ww. sposobów realizacji obowiązku uiszczenia opłaty postojowej w strefie płatnego parkowania jest to, przez kogo obowiązek ten został wykonany, istotne jest bowiem jedynie to, że opłata postojowa została w określony sposób wniesiona. Oznacza to, że obowiązek taki może być zrealizowany w różny sposób (wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej) i przez różne podmioty, np. przez właściciela pojazdu, jego posiadacza (użytkownika), pasażera, kierującego itp. - czyli podmioty mające jakikolwiek związek z korzystaniem (używaniem) pojazdu.

Uwagi powyższe nie dotyczą jednak opłaty dodatkowej. W przypadku tej opłaty niezbędne jest więc precyzyjne określenie podmiotu zobowiązanego do jej zapłaty, bowiem podlega ona egzekucji w trybie przepisów u.p.e.a. (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Stwierdzić jednak należy, że art. 13f ust. 1 stanowi: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (tj. opłat za parkowanie), pobiera się opłatę dodatkową". Redakcja tego przepisu (jego wykładnia językowa) wskazuje, że opłata dodatkowa stanowi karę ("mandat") za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, a więc obciąża ona osobę, która nie wykonała tego obowiązku, co w praktyce jest zazwyczaj odnoszone do osoby "korzystającej z pojazdu", a zatem obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, co do zasady, obciąża właściciela pojazdu. Przyjmuje się bowiem domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to w głównej mierze on z niego korzysta. Jest to jednak, domniemanie, które może zostać przez właściciela obalone. Jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie (powinien wiedzieć), kto to czynił.

W sytuacji, gdy właściciel pojazdu wskaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny, wskazany przez niego podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu.

Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie sądowo - administracyjnym (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1514/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 591/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 70/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1730/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1852/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2762/12, prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/G1 1045/13, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, brak podstaw aby w sytuacji, gdy właściciel pojazdu wskazuje użytkownika pojazdu, nie objąć jej domniemaniem, że to ta osoba, faktycznie korzystała z dróg publicznych.

W tym miejscu zastrzec należy, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa bowiem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 oraz I OSK 868/09). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych opłat.

W ocenie Sądu skarżąca uczyniła temu zadość wskazując na męża W.K., co on potwierdził podczas rozprawy przed WSA.

W rozpoznawanej sprawie niezasadnie więc skierowano tytuły wykonawcze do skarżącej, która wskazała konkretną osobę, co powinno umożliwić skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych opłat.

Z tego względu zaskarżone postanowienie, należało uchylić.

Uznać bowiem należy, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego (art. 13f u.d.p. w zw. z art. 1a pkt 20 i art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uznanie skarżącej za zobowiązaną w przedmiotowym administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.

W związku z tym orzeczono jak w sentencji wyroku stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

DSz