Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1097/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. i M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1041/04 o odmowie przyznania U. i M.H. prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi U. i M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2004 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia


UZASADNIENIE

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, postanowieniem z dnia 15 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r. (sygn. akt ) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę U. i M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2004 r., znak: [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę oraz postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący złożyli zażalenie. W dniu 18 lipca 2005 r. (data nadania), w związku ze złożonym zażaleniem, U. i M. H. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przyznania prawa pomocy, wskazał iż zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepisy dotyczące skarg mają odpowiednio zastosowanie do zażalenia. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Od powyższego wyroku skarżący nie wnieśli skargi kasacyjnej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić do chwili wydania wyroku w sprawie. Tylko do tej chwili Sąd mógłby wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy.

W związku z tym, iż w niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok oddalający skargę, oczywistym, zdaniem Sądu, jest iż wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie mógł być uwzględniony. Tym samym należy uznać, iż złożone przez nich zażalenie jest oczywiście bezzasadne. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania skarżącym prawa pomocy.

Pismem z dnia 20 września 2005 r. U. i M. H. złożyli na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2005 r. zażalenie. W związku z odmową przyznania obrońcy z urzędu skarżący wyrazili sprzeciw w myśl gwarancji Państw Stron Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. Ponadto, ich zdaniem, już sam fakt nie uznania ich stanowiska przez Głównego Inspektora Nadzoru pomimo ewidentnej krzywdy skarżących świadczy, że potrzebują oni ustanowienia pełnomocnika z urzędu, gdyż sprawa jest wysokiej wagi dla ich rodziny a brak przygotowania prawniczego naraża ich na katastrofalne dla rodziny konsekwencje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi . Tym samym Sąd może odmówić stronie przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi jedynie w takim przypadku gdy nie doprowadzi to do naruszenia prawa strony do Sądu .

Stosownie natomiast do art. 61 § 6 powołanej wyżej ustawy – Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji . Stąd też stwierdzić należy , iż po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, którym oddalono skargę nie ma on kompetencji do podejmowania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji objętej wydanym wyrokiem .

Dlatego w okolicznościach tej sprawy nie można uznać tak jak to przyjął Sąd I instancji oczywistej bezzasadności zażalenia wniesionego przez strony. Wszystkie bowiem okoliczności sprawy wskazują na to, iż postanowienie o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało wydane po zapadnięciu wyroku oddalającego skargę na tą decyzję .

Niezależnie od powyższego zauważyć należy , iż brak jest wbrew stanowisku Sądu I instancji w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownego odesłania , że przepisy dotyczące skarg stosuje się odpowiednio do zażaleń . Tym samym przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pomocy prawnej w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nie ma zastosowania przyjęty przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Ponadto podnieść należy , że Wojewódzki Sad Administracyjny nie ma kompetencji do oceny środka odwoławczego ( zażalenia ) skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego , bowiem to Naczelny Sad Administracyjny będzie orzekał o jego prawidłowości .

W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odmowie przyznania U. i M. H. prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności ich zażalenia należy uznać za wadliwe .

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 & 1 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie uwzględnić i orzec jak w sentencji ..