Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 879/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) Protokolant: St. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi O. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 września 2022 r. nr KO.400.464.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zgodnie z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu wniosku O. T. i V. I. (dalej także: "Skarżący" lub "Strony") z dnia 23 lutego 2022 r., uzupełnionego pismem z dnia 31 marca 2022 r., odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. nr PO.3120.02483.2018 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok (dot. nieruchomości położonej w B.). W uzasadnieniu Kolegium szczegółowo przedstawiło motywy zajętego stanowiska.

W odwołaniu z dnia 7 czerwca 2022 r. Skarżący zarzucili, że powyższa decyzja narusza ich prawa i czyni ich "uchylającymi się od podatków". Wskazali, że zgadzają się płacić podatki, ale nie otrzymali żadnej decyzji, z którą by się zgodzili. Wnieśli "odwołanie od decyzji bezpośrednio do organu podatkowego, który zignorował ich listy". Odwołanie za 2019 r. dotyczyło też roku 2018, bo sama istota opodatkowania się nie zmieniła, a sam proces egzekucyjny zaczął się w roku 2022, nawet po otrzymaniu decyzji uchylającej Kolegium z 2022 r. Zaznaczyli, że decyzja na korzyść Gminy Sulejów narusza ich prawa i wyrządza im szkodę "w oczach opinii publicznej, będziemy wyglądać, jako osoby niepłacące podatki i choć winą za wszystko jest to, że Urząd nie może znaleźć sposób na oszacowanie stawki podatku i dlatego ciągnie sprawę od 2017 roku, do tej pory nie było ani jednej decyzji o wymiarze podatku, jaką stawkę podatkową powinny mieć te domy i jak są formalnie ewidencjonowane".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 21 września 2022 r. nr SKO.400.464.2022, działając na podstawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej także: "O.p."), utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 27 marca 2017 r. nr SKO.4140.37.2017, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. nr PO.3120.02483.2018 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok.

Kolegium nie dopatrzyło się żadnej przesłanki wymienionej w art. 247 § 1 O.p., przemawiającej za stwierdzeniem nieważności decyzji organu podatkowego I instancji. Wobec powyższego uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. Nr PO.3120.02483.2018 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego Kolegium stwierdziło, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Strony - reprezentowane przez adw. K. Ż. - wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 września 2022 r. nr SKO.400.464.2022. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

- naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 92 § 1 O.p. w zw. z art. 3 ust 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 15 września 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 z późń zm., dalej także: "u.p.o.l.") w zw. z art. 40 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną niezastosowanie i jednostronne zobowiązanie do zapłaty wierzytelności podatkowej O. T. zamiast doręczenia decyzji o wymiarze podatku również dla V. I.;

b) art. 210 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego błędne niezastosowanie i brak powołania podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji o wymiarze podatkowym co stanowi rażące naruszenie prawa;

c) art. 180 § 1, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 181 i art. 191 O.p. w zw. z art. 5 ust 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ustalenia istotnych okoliczności przez organ podatkowy dotyczących zobowiązania podatkowego oraz braku udzielenia niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy przy załatwianiu sprawy i zobowiązania Skarżących do przedstawienia dowodów co naruszyło zaufanie do organów podatkowych i stanowiło rażące naruszenie prawa;

d) art. 240 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 3,5,6 i 8 u.p.o.l. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego błędnie niezastosowanie i niewznowienie postępowania podatkowego pomimo iż w roku podatkowym wystąpiło zdarzenie mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego skutkujące zmianą decyzji ustalającej podatek co powinno doprowadzić do wznowieniem postępowania, a jego brak przyczynił się do rażącego naruszenia prawa;

- naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a) art. 2 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że nieruchomość na którą nałożono zobowiązanie podatkowe jest budynkiem pomimo iż obiekt budowlany pozbawiony jest dachu.

W związku z powyższym Skarżący wnieśli o:

- wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji;

- rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym

- uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wcześniejszej decyzji organu I instancji oraz decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. nr PO.3120.02483.2018 w całości;

- zasądzenie od organu zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw na rzec Skarżących.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 grudnia 2022 r. I SA/Łd 879/22 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do wniosku podatnika o stwierdzenia nieważności wcześniej wydanej ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, nie powoduje przyznania stronie żadnego prawa, ani też nie nakłada na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Skoro decyzja taka nie nadaje się do wykonania, rozpatrywany wniosek o wstrzymanie jej wykonania był więc bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej także: "P.p.s.a,"), sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszym rzędzie podkreślić należy, że zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, jest dotknięta wadami enumeratywnie wskazanymi w art. 247 § 1 O.p., czy też wady te nie występują. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Taki zakres postępowania bez wątpienia ma związek z zasadą trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym, wyrażoną w art. 128 O.p. Stosownie do tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

W postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym (por. wyrok NSA z 11.03.2020 r., I FSK 1714/17, LEX nr 3027211; wyrok NSA z 19.08.2010 r., II FSK 614/09, LEX nr 745767).

Jak wskazuje się w judykaturze naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione (por. wyrok NSA z 14.09.2010 r., II FSK 644/09, LEX nr 745784). Oznacza to, że będzie istniała oczywista sprzeczność między przepisem prawa a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem. W efekcie decyzja, mimo że jest ostateczna, nie może pozostawać w obrocie prawnym. Treścią swego rozstrzygnięcia stanowi bowiem negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 1.10.2021 r., II FSK 375/19, LEX nr 3242075).

W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Ostrze zarzutów skargi skierowane jest przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenie dowodów dokonanych w postępowaniu wymiarowym. Tak należy oceniać stanowisko skargi, w którym zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 2 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że nieruchomość na którą nałożono zobowiązanie podatkowe jest budynkiem pomimo, iż obiekt budowlany pozbawiony jest dachu.

Pamiętać należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi kontynuacji postępowania podatkowego, które mogłoby zweryfikować powyższe zarzuty w toku instancji, ale jest odrębnym trybem weryfikacji rozstrzygnięć pod względem ich zgodności z prawem, o charakterze nadzwyczajnym, ograniczonym wyłącznie do badania wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 O.p. W przypadku przesłanki wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., na którą powołuje się pełnomocnik Strony, badanie ogranicza się do oceny wystąpienia rażącego naruszenia prawa wynikającego z samej treści decyzji, a nie całokształtu okoliczności sprawy, a zwłaszcza podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie problem podniesiony przez Skarżących w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej sprowadza się do prawidłowości oceny dowodów i - w konsekwencji - prawidłowości podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Żadna z tych kwestii nie stanowi przesłanki naruszenia prawa tkwiącego w samej treści decyzji, lecz odnosi się do ewentualnej wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w szczególności do zgodności z prawem oceny zgromadzonych dowodów, dokonanej przez organy podatkowe. Taką bowiem materię regulują art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Badanie, czy w postępowaniu wymiarowym organ przekroczył granicę swobody w ocenie dowodów winno się jednak odbywać w toku zwykłego postępowania podatkowego, ewentualnie także sądowoadministracyjnego, a nie w ramach trybów nadzwyczajnych, w tym stwierdzenia nieważności decyzji.

Tak więc ewentualne naruszenie wymienionych w skardze przepisów postępowania podatkowego mogło być weryfikowane w ramach instancyjnego postępowania podatkowego lub także postępowania sądowoadministracyjnego w wypadku skorzystania przez Strony z możliwości zaskarżenia do II instancji podatkowej a następnie do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym (wymiarowym), natomiast nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa, dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p., a ewentualna wadliwość decyzji nie wynika bowiem z rażącego błędu prawnego zawartego w jej treści, ale co najwyżej z hipotetycznie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wypada w tym miejscu zacytować pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4512/21, zgodnie z którym nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., gdy nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, co jest wykluczone w nadzwyczajnym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji. Sąd I instancji w pełni akceptuje powyższe stanowisko orzecznicze, przyjmuje je za własne i stwierdza, że znajduje ono odzwierciedlenie w rozpoznawanej sprawie.

Sąd zauważa, że w zaskarżonej decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do wydania decyzji organu podatkowego I instancji z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok. Przedstawiono też szczegółowy sposób naliczenia podatku, podstawę prawną jego naliczenia, okoliczności nabycia przez skarżących stanowiących przedmiot opodatkowania nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, iż ewentualne postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie przynależności budynku do danej kategorii jest możliwe jedynie w ramach "zwykłego" postępowania, mającego na celu ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości na dany rok, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Podkreślono, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może być ponowne rozpatrywanie sprawy co do istoty, w którym doszłoby do ponownego badania od nowa wszystkich zarzutów strony postępowania i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.

Kolegium słusznie w zaskarżonej decyzji wskazało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem odrębnym w stosunku do rozpatrywania sprawy w trybie zwykłym (odwoławczym) i w postępowaniu tym bada się wyłącznie istnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. SKO w również wyjaśniło na czym polega pojęcie rażącego naruszenia prawa i dlaczego w rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, tj. art. 2 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l., jak i z przepisami prawa procesowego, tj. art. 180 § 1, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 181 i art. 191 O.p. w zw. z art. 5 ust 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., nie zasługują na uznanie.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 210 § 1 punkt 4 i 6 O.p. w zw. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Jak już wyżej wskazano SKO dokonało prawidłowej interpretacji treści art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Kolegium w zaskarżonej decyzji zawarło zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne, a także wskazało przesłanki, które przemawiały za podjętych rozstrzygnięciem.

Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 3,5,6 i 8 u.p.o.l. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zdaniem Sądu poszukiwanie podstaw do wznowienia postępowania podatkowego, w sytuacji gdy oceniana decyzja Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. Nr PO.3120.02483.201 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r. (dot. nieruchomości położonej w B.) została wydana w trybie zwykłym, na podstawie art. 207 § 1 i art. 21 §1 pkt 2 O.p., nie może doprowadzić do uznania za zasadnego zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 240 § 1 O.p. W ocenie Sądu zarzut ten nie został powiązany z okolicznościami faktycznymi rozpatrywanej sprawy. Przywoływane przez pełnomocnika Skarżących przepisy art. 6 ust. 3, 4, 6 i 8 u.p.o.l. dotyczą zmiany decyzji, którą ustalono podatek, jeśli w trakcie roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego i korespondują z art. 254 § 1 O.p., a nie z art. 240 § 1 pkt 1 O.p., którego naruszenie zarzucono.

Sąd nie znalazł również podstaw do zaaprobowania zarzutu naruszenia art. 92 § 1 O.p. w zw. z art. 3 ust 4 u.p.o.l. w zw. z art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną niezastosowanie i jednostronne zobowiązanie do zapłaty wierzytelności podatkowej O. T. zamiast doręczenia decyzji o wymiarze podatku również dla V. I.

Sąd pragnie wyjaśnić, że wbrew temu co podniesiono w skardze, nie mają tu zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego tylko Ordynacji podatkowej. Brak zaś doręczenia współwłaścicielowi nieruchomości (V. I.) decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. nr PO.3120.02483.2018 ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2018 rok, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Zgodnie bowiem z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Należy jednakże zaważyć, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., tj. w sytuacji gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Sąd podkreśla, że ramy rozpoznawanej sprawy zakreśla wniosek Skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia 23 stycznia 2018 r. nr PO.3120.02483.2018 ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2018 rok.

Wyżej wskazane tryby nadzwyczajne nie mogą być przez Skarżących stosowane zamiennie, gdyż w doktrynie i orzecznictwie powszechnie podkreśla się zasadę niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji administracyjnych, w szczególności stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania (por. prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2011 r. III SA/Wr 688/10). Skoro ustawodawca wprowadził dwa różne tryby nadzwyczajne i przewidział zupełnie odrębny katalog podstaw ich zastosowania, to nie wolno trybów tych mieszać. Okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji.

Oznacza to, że rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać – jak chciałby tego autor skargi – z każdym naruszeniem prawa, a jedynie takim, które powoduje, że decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Teza ta od lat uchodzi za bezdyskusyjną w nauce prawa i postępowania administracyjnego. Jest ona także generalnie respektowana w orzecznictwie sądów administracyjnych.(por. wyrok NSA z 12 grudnia 2012 r. II FSK 938/11).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

lp