Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 257/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2023 r., sygn. akt SKO Gd/6903/21 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 lipca 2021 r. nr WF-PO.3120.3.1.2018 Prezydent Miasta W. ustalił R. K., T. K. oraz J. K. wysokość podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 611,00 zł. Doręczenie decyzji nastąpiło z upływem 16 sierpnia 2021 r. - w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej ze skutkiem wynikającym z § 4 tego artykułu.

Pismem z dnia 30 września 2021 r., które (jak wynika z kodu kreskowego doręczenia tego podania) wpłynęło do Urzędu Miejskiego w W. - Kancelarii Ogólnej w dniu 13 października 2021 r. od powyższej decyzji odwołanie R. K...

Pismami z dnia najpierw 2 listopada 2021 r. i 9 listopada 2021 r., organ pierwszej instancji nadesłał drogą elektroniczną informacje, że odwołania- w tym m. in. rzeczone odwołanie- od decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2018 r., zostały złożone przez R. K. w kancelarii Urzędu w dniu 13 października 2021 r.. Doprecyzowano, że nie wpłynęły one do Urzędu za pośrednictwem operatora pocztowego.

W następstwie powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku pismem wysłanym dnia 9 listopada 2021 r., w oparciu o przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) wyznaczyło R. K. termin 30 dni od dnia otrzymania pisma, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji. Odbiór korespondencji nastąpił 1 grudnia 2021 r..

Pismem z 1 grudnia 2021 r., nadesłanym dnia 9 grudnia 2021 r. (za pośrednictwem urzędu pocztowego) – R. K. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej dnia 29 lipca 2021 r. o ustaleniu wysokości podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. (str. 2 wniosku), wskazując, że wniosek (prośba) o przywrócenie uchybionego terminu ma związek z nieprawidłowym doręczeniem przez Pocztę Polską listu poleconego nr [...], w okresie pandemii COVID - 19, w dniu 1 grudnia 2021 r. na co złożona została w tej samej dacie skarga do Naczelnika Urzędu Pocztowego W. 1. Wnioskodawca podał, iż w dniu 13 października 2021 r. złożył do Kolegium odwołanie za pośrednictwem Prezydenta Miasta W. Nie dokonał w terminie czynności procesowej, a uchybienie terminowi pociąga za sobą ujemne skutki procesowe w postępowaniu administracyjnym, dla niego jako strony i zarazem, jako posiadacza samoistnego w 1/3 udziału należącego do brata – T. K. w nieruchomości stanowiącej działkę [...] w W. W uzasadnieniu wnioskodawca przywołał, że jest osobą niepełnosprawną od dzieciństwa, [...]. W dniu 9 kwietnia 2021 r. otrzymał szczepionkę P. na COVID-19, w wyniku czego nastąpiło bardzo mocne pogorszenie ostrości wzroku przez wiele miesięcy, a czynności nie zostały przez niego podjęte z powodu utrudnień związanych z COVID - 19. Strona podała, także, że od czasu nastania epidemii, dochodzi też do różnych zakłóceń w podejmowaniu czynności życia codziennego. Nie jest możliwe osobiste skorzystanie z nieodpłatnej pomocy prawnej oraz Rzecznika Praw Obywatelskich.

Natomiast, w ocenie wnioskodawcy (według jego wieloletniego doświadczenia), pomoc prawna z urzędu to tylko fikcja. Dalej, wnioskodawca podał, że dodatkowym argumentem przemawiającym za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania jest nieprawidłowe doręczanie przez listonoszy w okresie zwyczajnym, a szczególnie w okresie pandemii - listów poleconych sądowych i urzędowych. Wnioskodawca podniósł zarzut braku adresu adresata, braku numerów listów poleconych na awizach, brak doręczenia awiza nr 2, które doręczane są tylko w systemie śledzenia listów poleconych P. P., braku awiza I i II w ogóle, gdyż jak wskazał, miał taką sytuację wielokrotnie, że dowiedział się o dostarczeniu listów poleconych telefonicznie z Sądu Okręgowego w Gdańsku, kiedy prosił o podanie numerów listów poleconych, a pracownik Urzędu Miejskiego w dniu 30 września 2021 r. w osobie Z-cy Kierownika Wydziału Finansowego również twierdził, że wysłał do adresata list polecony - zawierający m. in. rzeczoną decyzję. Jak dalej podane zostało, na nieprawidłowości doręczeń listów poleconych urzędowych i sądowych przez P. P. złożono wiele skarg, lecz zmiany pozytywnej w tym zakresie brak do dnia dzisiejszego. Do wniosku dołączono załączniki.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z 2 stycznia 2023 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu przypomniano, że zastosowanie instytucji przywrócenia terminu wymaga w pierwszej kolejności stwierdzenia, że termin został uchybiony. W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy doręczenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 lipca 2021 r. nr Nr WF-PO.3120.3.1.2018 zostało dokonane z upływem dnia 16 sierpnia 2021 r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej ze skutkiem wynikającym z § 4 tego artykułu (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem kopia zwrotnego poświadczenia odbioru z adnotacjami o dwukrotnym awizowaniu przesyłki -zgodnie z adnotacją pracownika organu pierwszej instancji, oryginał znajduje się w aktach spraw przesłanych do WSA w Gdańsku przy piśmie - sygn. akt I DK/Gd 9/21 z dnia 3 sierpnia 2021 r.).

Z adnotacji umieszczonych na przesyłce wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przesyłka skierowana do wnioskodawcy, została najpierw nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 29 lipca 2021 r., a następnie skutecznie zastępczo doręczona z dniem 16 sierpnia 2021 r., w tym bowiem dniu, upływał 14 -dniowy termin od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej i możliwości jego odbioru tj. daty 2 sierpnia 2021 r. Potwierdza to także wydruk ze śledzenia przesyłek P. P., gdzie wprost wynika, iż przesyłka zawierająca decyzję, była przechowywana w placówce pocztowej w okresie od dnia 2 sierpnia 2021 r..

Koperta wraz ze zwrotnym poświadczeniem odbioru ww. decyzji zawiera numer listu poleconego, wymagane prawem adnotacje każdego z nadanych awiz, z odciśniętymi pieczęciami placówek pocztowych i podpisami. Dane adresata jak i adres, na który wysłana została korespondencja był prawidłowy, o czym świadczy fakt posługiwania się takim adresem przez samego zainteresowanego jak i to, że na adres ten korespondencja była odbierana (wielokrotnie po awizowaniu korespondencji). Z kolei, sam akt administracyjny wydany 29 lipca 2021 r. posiada prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia odwołania.

Z kolei pismo stanowiące odwołanie od opisanej wyżej decyzji, zostało złożone osobiście w kancelarii organu w dniu 13 października 2021 r. (co znajduje odzwierciedlenie w kodzie kreskowym i jego zarejestrowaniu w dzienniku podawczym). Zatem, realizacja ustawowego uprawnienia przez stronę, którego termin upływał 30 sierpnia 2021 r., nastąpiło z około 1,5-miesięcznym uchybieniem terminu do skutecznego wniesienia odwołania.

W treści pisma, które R. K. złożył tytułem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej dnia 29 lipca 2021 r. wskazano, że uchybienie terminowi ma związek z nieprawidłowym doręczeniem przez Pocztę Polską listu poleconego nr [...], w okresie pandemii COVID - 19, w dniu 1 grudnia 2021 r. na co złożona została w tej samej dacie skarga do Naczelnika U. P. W. Poza tym, powołano się na nieprawidłowości w doręczaniu przez listonoszy listów poleconych sądowych i urzędowych przez P.P., na które to strona złożyła wiele skarg. Strona podniosła również okoliczności braku w awizach adresu adresata, braku numeru listu poleconego. Nadto, zarzuciła brak doręczenia awiza nr 2, które doręczane są tylko w systemie śledzenia listów poleconych Poczty Polskiej, jak i braku awiza nr 1 i 2 w ogóle.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do nieprawidłowego doręczenia listu poleconego nr [...], stwierdzono, że twierdzenie to nie znajduje akceptacji, gdyż przesyłka została skutecznie doręczona adresatowi dnia 1 grudnia 2021 r.. Kwestionowana zaś korespondencja zawierająca decyzję wymiarową jest inną przesyłką, aniżeli ww., gdyż dotyczy daty 16 sierpnia 2021 r., jako daty jej odbioru a nie 1 grudnia 2021 r. Z kolei, odwoływanie się do ogółu nieprawidłowości doręczeń przez Pocztę Polską listów poleconych - korespondencji sądowej i urzędowej, w tym doręczanej stronie w innych jej sprawach, na które (jak sama wskazywała) złożyła wiele skarg, nie znajduje na tle sprawy uzasadnienia, gdyż poza sferą oceny pozostaje ogół doręczanej stronie przesyłek. Istota analizy natomiast sprowadza się do prawidłowości doręczenia konkretnie decyzji z dnia 29 lipca 2021 r., na którą wnioskodawca nie przedłożył jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony poczty, która uznawałaby nieprawidłowość tego doręczenia za racje przyznaną.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesieniu odwołania strona powołała się również na okoliczności swojego stanu zdrowia, mianowicie posiadanej niepełnosprawności, co potwierdza przedłożona do wniosku kopia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Jednakże zauważenia w tej materii wymaga, że niepełnosprawność u strony powstała w wieku dziecięcym, gdzie wnioskodawca uszczegółowił, że w wieku 2 lat chorował na koklusz i otrzymał zastrzyk dla osoby dorosłej, co uszkodziło mu wzrok. Posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. [...] Jak podał dalej, w dniu 9 kwietnia 2021 r. otrzymał szczepionkę P. na COVID-19, w wyniku czego nastąpiło bardzo mocne pogorszenie ostrości wzroku przez wiele miesięcy i czynności nie zostały podjęte z powodu utrudnień związanych z pandemią.

Analizując treść wniosku przez pryzmat posiadanej niepełnosprawności stwierdzenia, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wymaga, że w podanym przypadku nie mamy do czynienia z chorobą nagłą, nieprzewidywalną. Z jego treści wynika również, że strona nie wymaga konieczności np. stałej, długotrwałej opieki lub pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, gdyż taka u strony nie występuje. Na marginesie powyższego zauważenia wymaga, że strona we wskazaniach ma zapisane także, że może nawet podjąć zatrudnienie "według możliwości psychofizycznych", co daje podstawę by uznać, że nie jest osobą leżącą, zależną od innych osób, wymagającą stałej i długotrwałej opieki itp. Wręcz przeciwnie, jak wynika z realizowanych przez zainteresowanego czynności, pozostaje on aktywnym w dochodzeniu swoich praw, skutecznie i na bieżąco składa środki zaskarżenia, ponaglenia. Kolegium z urzędu wiadomym jest, że w sprawach dotyczących wymiaru zobowiązania podatkowego za poszczególne lata podatkowe, R. K. aktywnie uczestniczy w prowadzonych postępowaniach m. in. składa odwołania, ponaglenia, wyjaśnienia, przedkłada pisma wnosząc o przeprowadzenie z nich dowodów na podane w ich treści okoliczności itp. Takim przykładem jest choćby złożenie w dniu 30 sierpnia 2021 r. (data wpływu podania do organu pierwszej instancji) zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr WF-PO.3120.3.1.2018 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w decyzji z dnia 29 lipca 2021 r. nr WF-PO.3120.3.1.2018, które następie w dniu 5 października 2021 r. zostało przez stronę rozszerzone (str. 6 wniosku). Powyższe potwierdza zatem, nie tylko fakt aktywności strony w podejmowaniu czynności celem realizacji swoich uprawnień, ale również i to, że czynność ta została przeprowadzona w terminie obejmującym wniesienie odwołania od decyzji z 29 lipca 2021 r. Dodatkowo, zauważono, iż w terminie tym strona wielokrotnie składała skargi do innych instytucji tj. Biura Obsługi Klientów Centrala Poczty Polskiej w Warszawie, o czym świadczą załączniki do wniosku ze strony 15 verte, 16 i 16 verte. W związku z tym, dotychczas przedstawione przez zainteresowanego twierdzenia co do trudności i przeszkód w realizacji czynności procesowej nie znajdują potwierdzenia. Nieuzasadniona jest również okoliczność otrzymania w dniu 9 kwietnia 2021 r. szczepionki P. na COVID-19, w wyniku czego (jak twierdzi strona) nastąpiło bardzo mocne pogorszenie ostrości wzroku przez wiele miesięcy, gdyż zaprzecza to zarówno realizacji czynności, o których mowa wyżej, jak i tego, że w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania strona nie była szczepiona a znacznie wcześniej. Okoliczność ta dotyczy także terminu podania drugiej dawki szczepionki, który przypadał na 14 maja 2021 r. A nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że szczepienie (w szczególnych przypadkach) wywołuje pogorszenie ostrości wzroku, to nie są znane przypadki by stan taki występował przez okres kilku miesięcy. Ponadto, strona tej okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Z kolei, dołączona do wniosku dokumentacja w postaci historii zdrowia i choroby R. K. nie dotyczy okresu terminu do skutecznego złożenia środka odwoławczego.

Dalsza argumentacja w postaci niemożliwości osobistego skorzystania z nieodpłatnej pomocy prawnej prawnika, czy konsultacji u Rzecznika Praw Obywatelskich również nie znajduje uzględnienia, gdyż jak potwierdza to aktualna linia orzecznicza, oczekiwanie na pomoc osoby świadczącej bezpłatną pomoc prawną, w okolicznościach które wskazują na to, że odwołujący powinien być uczulony na konieczność przestrzegania biegu terminów procesowych nie stanowi okoliczności dla której należy przywrócić uchybiony termin do wniesienia odwołania.

Mając zatem na uwadze argumentację przytoczoną przez wnioskodawcę. Kolegium stwierdziło, że strona domagająca się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie uprawdopodobniła, że nie dokonała czynności w terminie, ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie przeciwdziałać. Co ważne, strona nie uwiarygodniła, że nie była wykonać pożądanej czynności przez cały okres biegu terminu do jej wykonania. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił także, że dokonał wszystkich możliwych, w danych warunkach czynności, by uniknąć lub usunąć ewentualną przeszkodę (które Kolegium jak wcześniej zauważa, nie dopatrzyło się na tle sprawy) np. posługując się w podanym zakresie pomocą osób trzecich, w tym ustanawiając osobę pełnomocnika, bądź przesyłając odwołanie drogą elektroniczną przez platformę E-PUAP, profilem zaufanym lub za pomocą podpisu elektronicznego.

W związku z tym, w ocenie Kolegium na tle sprawy, nie zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 29 lipca 2021 r. nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Okoliczności podane przez zainteresowanego w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione. Wobec tego, nie stanowiły one przeszkody w realizacji skutecznego wniesienia odwołania od aktu administracyjnego. W świetle ukształtowanej linii orzeczniczej powyższe kwalifikowane jest jako brak należytej staranności w realizacji swoich praw, bowiem to do strony postępowania należy dbałość o swoje prawa i związaną z tym realizację swoich uprawnień. Dodatkowo, w ocenie Kolegium, wnioskodawca nie wskazał daty okoliczności bądź zdarzenia, która uzasadniałaby, że w terminie 30 dni, od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, złożył on wniosek o jego przywrócenie. Wniosek taki natomiast został dopiero złożony w dniu 9 grudnia 2021 r. na wystąpienie Kolegium.

Wobec powyższego, w tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że wnioskodawca nie spełnił przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. K. stwierdził, że wydane postanowienie narusza prawo. Podkreślił, że zasadność swojej prośby przywrócenie terminu wystarczająco uprawdopodobnił. Podkreślił też, że decyzja dotycząca podatku od nieruchomości jest obarczona wadami i pomija istotne okoliczności sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 162 § 1 i 2 oraz 163 § 2 w zw. z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900) - dalej: "O.p.". Zgodnie z nimi w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 162 § 1 O.p.); podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2), a przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy, a w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 163 § 1 i 2 O.p.).

Ponadto z brzmienia art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o COVID-19 wynika, że szczególny tryb przywrócenia terminu uregulowany w ustawie COVID-19 jest dodatkową ochroną prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii. Nie przewiduje on jednak innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej. Wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin na złożenie wniosku o przywrócenie.

Stosownie do art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminowi, należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ, oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy, powinien odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy strony można mówić tylko wtedy, gdy zaistniała rzeczywista przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi i przyczyna ta była niezależna od strony, przy czym strona nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie była w stanie owej przeszkody przezwyciężyć.

Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej, spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Jest ono środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Powyższe oznacza, że przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa (por. wyroki NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2369/16, z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2539/20; CBOS). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nieznajomość prawa, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, oczekiwanie na poradę profesjonalisty. Istniejący stan epidemii i związane z nim obostrzenia nie mogą bezwzględnie usprawiedliwiać i samo przez się tłumaczyć w każdym przypadku naruszenia obowiązujących przepisów.

W realiach badanej sprawy, zdaniem Sądu ocena organu, zgodnie z którą skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu było od niego niezależne, jest prawidłowa.

W zaskarżonym postanowieniu organ szczegółowo opisał skuteczność doręczenia decyzji z określoną datą i odniósł się do twierdzeń dotyczących problemów z otrzymywaniem przesyłek dotyczących innych jego spraw. Sąd w pełni podziela pogląd organu, że przytoczone przez skarżącego w tej kwestii okoliczności pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wykazano i uzasadniono stanowisko dotyczące oceny awizacji korespondencji w niniejszej sprawie.

Sąd podziela także pogląd, iż żadna ze wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodobniła braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Sąd dostrzega, że intencja strony skarżącej (jak sama przyznała) skierowana jest na wykreślenie z decyzji podatkowych brata – T. K., gdyż jej zdaniem, nie jest on stroną postępowania i tym samym podatnikiem w podatku od nieruchomości. Ukierunkowana jest także na okoliczność wydania przez organ pierwszej instancji decyzji uznającej R. K. za posiadacza samoistnego 1/3 udziału T. K. w nieruchomości stanowiącej działkę [...] którym jest (jak podaje) od 1995 r. (tj. zgonu matki) do nadal. W związku z tym, należy uznać, że przytaczane przez skarżącego okoliczności dotyczą nie tyle wadliwości samego, wydanego przez Kolegium postanowienia, lecz oczekiwań, jakie strona ma w stosunku do sposobu merytorycznego orzeczenia w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za podany okres podatkowy, co w niniejszej sprawie okoliczności te nie mogą podlegać ocenie.

Sąd ponadto informuje, że w niniejszej sprawie nie mogły podlegać ocenie wnioski i twierdzenia skarżącego przedłożone po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie narusza prawa. W tej sytuacji Sąd skargę jako niezasadną oddalił (art. 151 p.p.s.a.).