Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 222/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 13zzg ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 10a ust. 1, 1a i 1b
journal: Dz.U. 2022 poz 2157
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
article: art. 7, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 lutego 2024 r. nr 9016-2024-183/M-8110 w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej producentowi rolnemu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. nr 9016-2024-183/M-8110 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: "organ II instancji", "Dyrektor ARiMR"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), § 13zzg ust. 1 - 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 z późn. zm.) - dalej jako: "rozporządzenie", utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] (dalej: "organ I instancji", "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR") z 14 grudnia 2023 r. nr 0299-00000020823/23, odmawiającą przyznania Z. K. (dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") pomocy finansowej producentowi rolnemu, który spełnił warunki przyznania pomocy związanej z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych i mimo tego nie otrzymał pomocy, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 25 października 2023 r. wpłynął wniosek strony o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który spełnił warunki przyznania pomocy związanej z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych i mimo tego nie otrzymał pomocy. Do wniosku strona dołączyła fakturę VAT Nr [...] z dnia 12 sierpnia 2022 r. za sprzedaż rzepaku oraz wystawione do niej następujące faktury korygujące: [...] z dnia 04.05.2023 r. oraz [...] z dnia 19.08.2022 r. wraz z umową sprzedaży nr [...] z dnia 11.08.2022 r.

W dniu 14 grudnia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr 0299-00000020823/23 o odmowie przyznania pomocy. W motywach decyzji organ I instancji wskazał, że płatność do faktury Nr [...] z dnia 12.08.2022 r za sprzedaż rzepaku została odmówiona ze względu na fakt, że jest to faktura spoza okresu określonego w rozporządzeniu. Natomiast przedstawione faktury korygujące stanowią jedynie potwierdzenie rozliczenia finansowo-księgowego między wnioskodawcą, a A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

W dniu 28 grudnia 2023 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, w treści którego nie zgodziła się z odmową przyznanej pomocy. Twierdzi, że celem rozporządzenia była pomoc rolnikom, którzy ponieśli straty i on ten warunek spełnił. Jednocześnie oświadczył że sprzedaż rzepaku nastąpiła w kwietniu 2023 r. - zgodnie z korektami faktur.

Decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wskazał, że Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, producentowi rolnemu:

1) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy;

2) który spełnił warunki przyznania pomocy, o której mowa w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (Dz. U. poz. 762, 928 i 1320), i mimo tego nie otrzymał tej pomocy.

Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 3ust. 1 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (Dz.U. poz. 762, 928 i 1320) pomoc przyznaje się rolnikowi, który dokonał sprzedaży żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych lub nasion rzepaku lub rzepiku w okresie od dnia 01 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r. podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż lub nasion oleistych, jak również podmiotom skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzona przez te podmioty produkcją zwierzęcą.

Wskazał także, że zgodnie z § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2023 r. do wniosku rolnik dołącza faktury Vat potwierdzające sprzedaż przez rolnika żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych lub nasion rzepaku lub rzepiku w okresie od dnia 01 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r. lub kukurydzy w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.- podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż lub nasion oleistych, jak również podmiotom skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzona przez te podmioty produkcją zwierzęcą.

Dyrektor ARiMR zauważył, że w oparciu o powyżej wskazane przepisy zweryfikowano wniosek strony. W wyniku tej weryfikacji ustalono, że strona poprawnie złożyła wniosek, jednak wymagany załącznik jakim jest faktura VAT potwierdzająca sprzedaż rzepaku nie może zostać zakwalifikowana do przyznania pomocy, gdyż przedmiotowa faktura Nr [...] z dnia 12.08.2022 r. za sprzedaż rzepaku wskazuje na sprzedaż w sierpniu 2022 roku. Ponadto strona dołączyła korekty faktur: [...] z dnia 04.05.2023 r. oraz [...] z dnia 19.08.2022 r.

W ocenie organu II instancji powoływanie się przez organ I instancji na przepisy ustawy podatkowej mają w niniejszej sprawie zastosowanie, gdyż dowodem potwierdzającym sprzedaż w rozumieniu rozporządzenia jest faktura VAT, a nie umowa sprzedaży.

Organ II instancji wskazał również, że w świetle art. 106e ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570) - zwanej dalej ustawą VAT, faktura powinna zawierać m.in. datę wystawienia oraz datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury.

Zdaniem Dyrektora ARiMR skoro w fakturach korygujących nie znalazły się żadne dodatkowe informacje, poza wskazaniem na korektę zmiany ceny, należy zatem przyjąć, że data sprzedaży pozostaje bez zmian, tj. zgodnie z pierwotną fakturą VAT, a więc 12 sierpnia 2022 roku. Na powyższe wskazuje również pozyskana w toku postępowania umowa sprzedaży NR [...] z 11 sierpnia 2022 r., w której, w § 1 ust. 2 wskazano jako termin realizacji: sierpień, co potwierdza data wystawienia faktury 12 sierpnia 2022 r.

Organ II instancji, stwierdził także, odwołując się do treści art. 2 pkt 22 ustawy VAT i definicji sprzedaży oraz art. 106i ust. 1 ustawy VAT, że wystawienie faktury VAT, będącej konsekwencją dostawy pszenicy, jest jednoznacznym potwierdzeniem jego sprzedaży.

Dyrektor ARiMR uznał, że faktyczna dostawa i sprzedaż na podstawie umowy

i faktury nastąpiła przed dniem 01 grudnia 2022 r. Natomiast faktury korygujące stanowią korektę pierwotnej ceny, a nie daty sprzedaży i została ustalona na podstawie ustalonej przez kupującego i sprzedającego ceny końcowej z uwzględnieniem notowań giełdy MATIF. Wobec powyższych faktów nie można przyjąć, że pszenica została sprzedana

w dacie wystawienia faktury korygującej.

Organ II instancji zauważył także, że rzepak jest rzeczą oznaczoną co do gatunku, w związku z czym z cywilistycznego punktu widzenia do sprzedaży dochodzi w dniu przeniesienia posiadania rzeczy (art. 155 § 2 kodeksu cywilnego). Skoro w umowie jest informacja o terminie realizacji sierpień, co jest potwierdzone treścią faktury VAT (data sprzedaży), to nie można twierdzić, że wydanie miało miejsce dopiero w roku 2023 (wówczas dokonano ostatecznej korekty ceny sprzedaży).

W konsekwencji, organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że w analizowanej sprawie, na podstawie przedłożonej do wniosku faktury nr [...] z 12 sierpnia 2022 r. oraz umowy, należy stwierdzić, że sprzedaż rzepaku nastąpiła w sierpniu 2022 roku, a więc przed datą 01 grudnia 2022 roku. W konsekwencji, w ocenie organu II instancji nie został spełniony warunek § 4 ust. 3 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. i pomoc nie przysługiwała, zaś organ I instancji nie naruszył przepisów materialnych i proceduralnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji

i przekazanie sprawy do ponownego wyliczenia wysokość pomocy, a także o przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- § 3 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2023 r. poprzez błędne przyjęcie, że sprzedaż rzepaku nastąpiła w sierpniu 2022 r., podczas gdy w rzeczywistości miała ona miejsce w kwietniu 2023 r.;

- art. 1 ust. 2 rozporządzenia unijnego nr [...] poprzez jego niezastosowanie;

- art. 1 ust. 2 rozporządzenia unijnego nr [...] poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że celem rozporządzeń zarówno krajowych jak i unijnych była pomoc rolnikom działającym w sektorze zbóż

i nasion oleistych, którzy ponieśli straty gospodarcze spowodowane przywozem zbóż

z Ukrainy. Tymczasem pomimo faktu, że skarżący taką stratę faktycznie poniósł, to odmawia mu się wsparcia i pomocy finansowej.

Zgodnie z umową cena za tonę rzepaku wynosiła [...] zł. Natomiast rzepak został ostatecznie sprzedany w kwietniu 2023 r. za kwotę [...]zł za tonę (przy czym skarżący sprzedał 125 ton).

Wskazano, że z zestawienia otrzymanego z firmy A. Sp. z o.o. zawierającego tabelę z numerem umowy, ilością sprzedanych ton rzepaku, ceną z umowy oraz ostateczną ceną za jaką rzepak został sprzedany, jasno wynika, że skarżący poniósł stratę w wysokości [...] zł netto na 1 tonie ([...]) x 125 ton = [...] zł netto. Wyliczoną kwotę należy powiększyć o należny podatek Vat w wysokości 8%, co daje ostateczną kwotę straty poniesioną przez skarżącego w wysokości [...] zł brutto.

Skarżący kierując się zapewnieniami Ministra Rolnictwa wstrzymał się ze sprzedażą. Ponieważ nie posiadał technicznych możliwości aby przechowywać rzepak, musiał to zlecić firmie zewnętrznej, co dodatkowo naraziło go na dalsze straty. Organ, nie patrząc na powyższe odmówił skarżącemu ww. wsparcia powołując się na datę faktury (12 sierpnia 2022 r.). W ocenie organu to właśnie w tej dacie nastąpiła sprzedaż rzepaku, zaś faktura korygująca dotyczyła jedynie korekty ceny sprzedanego towaru, powołując się przy tym na art. 106e ust. 1 ustawy VAT.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem podatkowych, dlatego powoływanie się przez organ na przepisy podatkowe jest błędne. Podkreślił, że gdyby sprzedaż faktycznie nastąpiła w sierpniu 2022 r. to rzepak zostałby sprzedany po cenie wskazanej w umowie a skarżący nie musiałby zwracać różnicy kontrahentowi.

Tymczasem w rzeczywistości rzepak został sprzedany w kwietniu 2023 r., po cenach jakie obowiązywały w dniu jego faktycznej sprzedaży. W błędzie zatem pozostaje organ twierdząc, że faktura korygująca stanowi jedynie korektę pierwotnej ceny. Faktura korygująca została wystawiona nie dlatego, że po 8 miesiącach od sprzedaży zaszła potrzeba skorygowania cen, tylko dlatego, że to właśnie wtedy nastąpiła faktyczna sprzedaż rzepaku, co z kolei wymusiło korektę cen.

Jak słusznie zauważył sam organ cytując Dyrektora Izby Skarbowej w P. zwrot "data sprzedaży" jest tożsamy z określeniem "data dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi", pod warunkiem, że data opisana na fakturze, jako ,,data sprzedaży" będzie faktycznie odnosić się do daty dokonania dostawy lub wykonania usługi. Ponieważ ceny w dniu sprzedaży były niższe niż cent z dnia podpisania umowy powstała strata, którą skarżący musiał zapłacić spółce A. (w chwili podpisania umowy skarżący otrzymał jedynie 80% ceny z umowy, zaś po ostatecznej sprzedaże rzepaku musiał dodatkowo zwrócić do spółki A. kwotę [...]zł, potwierdzenie zapłatę ww. kwoty znajduje się w aktach sprawy).

Autor skargi podniósł, że jak wskazano w części wstępnej rozporządzenia nr [...] zwiększony przywóz zbóż i nasion oleistych z Ukrainy do państw członkowskich Unii położonych blisko Ukrainy, (...) ma wpływ na lokalnych rolników. W niektórych regionach Unii dodatkowy przywóz powoduje nadmierną podaż, obniża ceny lokalne i przeciąża łańcuchy logistyczne. Biorąc pod uwagę sytuację u zakresie dostaw krajowych i wyzwania logistyczne w państwach członkowskich położonych blisko granicy ukraińskiej, uznaje się, że rolnicy w Bułgarii, Polsce i Rumunii są najbardziej dotknięci, w szczególności ci, których gospodarstwa znajdują się najbliżej granicy lub węzła tranzytowego Spadek lokalnych cen zbóż i nasion oleistych wpływa na rentowność produkcji wspomnianych rolników i może mieć wpływ na ich decyzje dotyczące zasiewów.

W takiej sytuacji organ powinien wspierać rolników (zgodnie z celem przytoczonych rozporządzeń zarówno krajowych, jak i unijnych) a nie szukać luk, które umożliwiłyby mu odmowę przyznania takowego wsparcia finansowego.

Dyrektor ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę, dodatkowo argumentując, że pomoc finansowa została udzielna córce skarżącego, której sytuacja prawna jest identyczna jak skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zgodności z prawem odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu sprzedaży przez skarżącego rzepaku. Organ I instancji stwierdził, a organ II instancji zaakceptował stanowisko, że skarżący przedłożył wraz z wnioskiem fakturę VAT nr [...] z dnia 12 sierpnia 2022 r. oraz wystawione do niej faktury korygujące: [...] z dnia 04.05.2023 r. oraz [...] z dnia 19.08.2022 r. wraz z umową sprzedaży nr [...] z dnia 11.08.2022 r., stwierdzające dokonanie transakcji sprzedaży rzepaku przed datą 1 grudnia 2022 r., uznając, że nie przysługiwała mu wnioskowana pomoc finansowa z tytułu tej faktury, gdyż to jej wystawienie jest jednoznacznym potwierdzeniem sprzedaży. Natomiast nie można przyjąć, że rzepak został sprzedany w dacie wystawienia faktur korygujących.

Skarżący wskazywał natomiast, że spełnił warunki uzyskania pomocy finansowej, gdyż rzepak został sprzedany w kwietniu 2023 r., po cenach jakie obowiązywały w dniu jego faktycznej sprzedaży. W błędzie zatem pozostaje organ twierdząc, że faktura korygująca stanowi jedynie korektę pierwotnej ceny. Faktura korygująca została wystawiona nie dlatego, że po 8 miesiącach od sprzedaży zaszła potrzeba skorygowania cen, tylko dlatego, że to właśnie wtedy nastąpiła faktyczna sprzedaż rzepaku, co z kolei wymusiło korektę cen.

Sąd podziela argumentację organu.

Na wstępie wskazać należy, że podstawą prawną dochodzonego przez skarżącego wsparcia był § 13 zzg ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2015 r., poz. 187 ze zm. – dalej: rozporządzenie z 27 stycznia 2015 r.)

Wyjaśnić też należy, że w dniu 19 września 2023 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1965, dalej także jako "rozporządzenie zmieniające"). Na mocy § 1 pkt 5 rozporządzenia zmieniającego do rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. dodano ww. przepis § 13zzg.

Zgodnie z ust. 1 § 13zzg rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy;

2) który spełnił warunki przyznania pomocy, o której mowa w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (Dz. U. poz. 762, 928 i 1320), i mimo tego nie otrzymał tej pomocy.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana, w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony do dnia 31 października na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej (ust. 2 § 13 zzg).

Stosownie do ust. 3 § 13zzg, wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1;

2) numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

3) numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

4) oświadczenie producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1:

a) o zagrożeniu utratą płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy oraz niewypłaceniu mu pomocy, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych,

b) o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych.

Wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (ust. 4 § 13zzg).

Na mocy § 2 rozporządzenia zmieniającego pomoc publiczna określona w § 13zzg ust. 1 rozporządzenia zmienianego w § 1 może być udzielana od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy publicznej określonej w tym przepisie.

Stosowna decyzja Komisji Europejskiej nr SA 109486 (2023/N) została podjęta w dniu 6 października 2023 r.

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że pomoc finansowa wprowadzona na podstawie § 1 pkt 5 rozporządzenia zmieniającego z dnia 19 września 2023 r., została adresowana do producentów rolnych, którzy spełnili warunki przyznania pomocy, o której mowa w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych, i mimo tego nie otrzymali tej pomocy. Jednakże podstawa prawna tej nowej pomocy była odrębna, stanowił ją bowiem § 13zzg rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. Odrębne były też środki, z których pomoc była realizowana. Dla uzyskania pomocy konieczne też było złożenie odrębnego wniosku, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej, stosownie do ust. 2 § 13zzg ostatnio wymienionego rozporządzenia, a elementem wniosku było oświadczenie producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2023 r. (§ 13zzg ust. 3 pkt 4 lit. b. rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r.). Podstawa prawna zaskarżonej decyzji nie była kwestionowana, jednakże należało ją na wstępie wyjaśnić.

Warunki przyznania pomocy finansowej, udzielanej na podstawie § 13zzg rozporządzenia z 27 stycznia 2015 r., określone zostały zatem w § 3 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023r., który stanowi, że pomoc przyznaje się rolnikowi:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2022 r. poz. 2001 i 2727 oraz z 2023 r. poz. 412), i który wyraził zgodę, o której mowa w art. 10c ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa;

2) który dokonał sprzedaży:

a) żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych lub nasion rzepaku lub rzepiku w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r. lub

b) kukurydzy w okresie od dnia 15 kwietna 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

- podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż lub nasion oleistych, jak również podmiotom skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą;

3) który poniósł stratę gospodarczą, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2023/739 oraz w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2023/1343;

4) który w 2022 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i zadeklarował w tym wniosku powierzchnię upraw kukurydzy, żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych, rzepaku lub rzepiku;

Stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, rolnik dołącza faktury VAT potwierdzające sprzedaż przez rolnika:

1) żyta, jęczmienia, owsa, pszenżyta, mieszanek zbożowych lub nasion rzepaku lub rzepiku w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r. lub

2) kukurydzy w okresie od dnia 15 kwietna 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

- podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż lub nasion oleistych, jak również podmiotom skupującym zboża lub nasiona oleiste w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą.

Rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. i z 21 kwietnia 2023 r. wydano na podstawie ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2157, ze zm.), dalej: "ustawa o ARiMR".

Wskazać więc także należy, że zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81.

Stosownie do art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Zgodnie z art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Porównanie regulacji dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku przyznawania przedmiotowej pomocy obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku i innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę.

Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wprowadzone istotne odstępstwa od ogólnych zasad przewidzianych w k.p.a. wskazują na obowiązek (ciężar) aktywnego uczestnictwa w postępowaniu przez wnioskodawcę, w tym przedstawienia dowodów. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Organ nie był zatem zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy.

Mając na względzie opisane wyżej odstępstwa procesowe, szczególną rolę wnioskodawcy w tym postępowaniu, który je inicjuje i jednocześnie ponosi ciężar dowodzenia faktów z których wyprowadza korzystne dla siebie skutki - przyznanie pomocy, należy stwierdzić, że w realiach kontrolowanej sprawy skarżący nie wykazał w stosownym terminie i w oparciu o przedłożone dokumenty istnienia warunków niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy, tj. na podstawie przedłożonych faktur sprzedaży.

Sąd podziela ocenę organów, że faktura z 12 sierpnia 2022 r. wraz z korektami z 19 sierpnia 2022 r. i 4 maja 2023 r. nie dokumentowały sprzedaży rzepaku przez skarżącego w okresie wynikającym z rozporządzenia. Zasadnie więc organ I instancji nie przyznał skarżącemu pomocy finansowej z tytułu tychże faktur i korekt faktur, skoro faktury te nie kwalifikowały się do obliczenia wysokości pomocy. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy wynikający z dokumentów przedłożonych przez skarżącego, który w przedmiotowej sprawie stanowił materiał dowodowy podlegający ocenie organu. Zasadnie też organ II instancji, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zaakceptował stan faktyczny ustalony przez organ I instancji. Sąd przyjmuje ustalenia faktyczne poczynione przez organy oraz ich stanowisko w sprawie i uznaje je za własne.

Zdaniem Sądu, oceny na gruncie § 3 ust. 1 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r., czy producent dokonał sprzedaży należy dokonywać zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, które charakter takiej umowy regulują. Biorąc zaś pod uwagę, że sprzedaż rzepaku stanowi klasyczną sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku – zgodnie z art. 155 § 2 zd. pierwsze K.c. – do przeniesienia własności takiej rzeczy potrzebne jest wydanie a więc przeniesienie posiadania rzeczy (realny charakter umowy). W takiej sytuacji umowa sprzedaży nie zostanie zawarta wskutek złożenia zgodnych oświadczeń woli jej stron (solo consensu), ale dopiero w momencie przeniesienia posiadania (wydania) sprzedawanych rzeczy (por. komentarz do art. 535 K.c. pod red. J. Cieszewskiego i P. Nazaruka, opubl. Lex/el. 2023).

W tym kontekście zasadne było stwierdzenie organu w zaskarżonej decyzji, że faktyczna dostawa i sprzedaż na podstawie faktury nastąpiła przed dniem 1 grudnia 2022 r., skoro przedstawiona faktura miała datę 12 sierpnia 2022 r. i wtedy też doszło do wydania przedmiotu sprzedaży, a więc przeniesienia posiadania. Potwierdzają to także postanowienia umowy nr [...] z dnia 11.08.2022 r., gdzie w § 1 ust. 2 ustalono, że towar zostanie dostarczony w sierpniu 2022 r. Strony umowy ustaliły także, że termin odbioru mógł być przedłużony maksymalnie o 14 dni (§ 1 ust. 4).

Wobec tego, podnoszone w skardze argumenty, że sprzedaż nastąpiła w kwietniu 2023 r., zgodnie z datą na fakturze korygującej, wymuszoną korektą cen, nie wpływa na ocenę, że przeniesienie posiadania nastąpiło przed 1 grudnia 2022 r.

Skarżący niezasadnie rozdziela transakcje sprzedaży na dwie oddzielne czynności – dostawy plonów do magazynu skupu i potem sprzedaży. Brak jest podstaw aby czynić odstępstwo od ogólnych zasad wynikających z prawa cywilnego, dotyczących sprzedaży rzeczy oznaczonych co do gatunku, jakimi bez wątpienia jest rzepak. Jak wyżej wskazano, do ich sprzedaży dochodzi z chwilą przeniesienia posiadania. Tymczasem skarżący skutecznie nie wykazał, że do wydania towaru, wbrew postanowieniom umowy doszło w kwietniu 2023 r., co ma potwierdzać faktura korygująca wystawiona w maju 2023 r.

Ponadto, przypomnieć należy, że rozporządzenie mówi o dokumentowaniu sprzedaży fakturą, zaś ten dokument jest wystawiany w ściśle określonych ustawą VAT okolicznościach. Ustalenia niniejszej sprawy potwierdzają, że do dostawy skutkującej obowiązkiem wystawienia faktury oraz wydania towaru doszło w sierpniu 2022 r. Zdaniem Sądu, organ w zaskarżonej decyzji zasadnie uznał zatem, w odniesieniu do faktury korygującej z 4.05.2023 r., że w zestawieniu z pozostałymi dowodami (z treścią umowy, treścią faktury z 12.08.2022 r. i korekty z 19.08.2022 r.), stanowi ona wyłącznie udokumentowanie korekty pierwotnej ceny, a nie daty sprzedaży i wydania towaru Została wystawiona z uwagi na uzgodnienia przez strony transakcji, ceny końcowej z uwzględnieniem notowania giełdy MATIF. Skarżący skutecznie nie podważył w swych wywodach powyższych ustaleń organów.

Organ II instancji zasadnie również przytaczał w uzasadnieniu decyzji przepisy ustawy VAT, przy czym nie oceniał czynności sprzedaży w oparciu o przepisu ustawy podatkowej, jak w postępowaniu podatkowym, a właśnie kodeksu cywilnego. Przywołanie w zaskarżonej decyzji przepisów ustawy VAT (art. 2 pkt 22, art. 106b, art. 106i) nie stanowiło materialnoprawnej podstawy decyzji, miało charakter pomocniczy, służyło ocenie czy transakcja stanowiła sprzedaż - dostawę, z którą właściwe przepisy wiążą obowiązek wystawienia faktury (wymaganej w postępowaniu o pomoc finansową) oraz czy przedłożony dokument spełnia definicję faktury oraz korekty, w kontekście weryfikacji spełnienia warunków przyznania pomocy w oparciu o rozporządzenie. Organ zasadnie wskazał na definicję sprzedaży na gruncie prawa podatkowego także w kontekście treści dokumentu jakim jest faktura i faktura korygująca, aby stwierdzić, czy doszło do modyfikacji terminu przeniesienia posiadania (wydania towaru). Natomiast czynność sprzedaży, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zasadnie została odniesiona do art. 155 k.c., gdyż organ napisał, że sprzedaż rzepaku jako rzeczy określonej co do gatunku nastąpiła z chwilą wydania towaru w sierpniu 2022 r.

Organy w niniejszej sprawie działały zatem prawidłowo na podstawie przepisów prawa i stosowały przepisy ww. rozporządzenia, których treść jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jak wyżej wskazano, § 4 ust. 3 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. stanowi wyraźnie, że do wniosku producent dołącza faktury VAT potwierdzające sprzedaż m.in. rzepaku okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

W ocenie Sądu, nie są zatem trafne zarzuty skargi. Decyzje organów nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani postępowania w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Sąd stwierdza, że organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie pomijając żadnych dowodów i dokonały prawidłowej wykładni przepisów rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. Organy prawidłowo rozpoznały istotę sprawy. Zarzuty skarżącego i jego argumentacja, są polemiką z prawidłowym stanowiskiem organów, która nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawach pomocy finansowej określonej w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. materiał dowodowy, jak wyżej wskazano, dostarczany jest wyłącznie przez beneficjenta pomocy. Inicjatywa organów administracji publicznej, tutaj organów ARiMR, ograniczona jest do weryfikacji materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę. Ten zaś został prawidłowo oceniony w rozpoznawanej sprawie.

Ponownie wskazać też należy, że ustanowiona w ww. art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR reguła dowodzenia oznacza, że w niniejszym postępowaniu to na skarżącym ciążył obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organów Agencji żądanie przyznania pomocy finansowej. Tym samym ciężar dowodu wykazania warunków przyznania pomocy spoczywał na skarżącym. W ocenie Sądu, organy w rozpoznawanej sprawie sprostały regule określonej w art. 10a ustawy o ARiMR wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, odniosły się bowiem do wszystkich dowodów, nawet do tych które nie miały znaczenia z punktu widzenia stosowanych przepisów. To, że stanowisko organów nie przekonało strony, która inaczej ocenia wagę poszczególnych dowodów, koncentrując się wyłącznie na tych, które nie zaprzeczają jej stanowisku i pomijając pozostałe, nie oznacza jeszcze, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 10a ustawy o ARiMR.

Sąd nie stwierdził także naruszenia wskazanych przepisów unijnych, tj. art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2023/739 i rozporządzenia 2023/1343 poprzez ich niezastosowanie.

Skarżący nie zgadza się z odmową przyznania pomocy w sytuacji, gdy faktycznie poniósł stratę spowodowaną zwiększonym przywozem zbóż z Ukrainy. O poniesieniu straty gospodarczej w rozumieniu tych przepisów unijnych jako warunku przyznania pomocy finansowej, o którą ubiegał się skarżący jest mowa w § 3 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia

z dnia 21 kwietnia 2023 r.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie o przyznanie pomocy finansowej przyznawanej na podstawie rozporządzeń krajowych jest szczególnie sformalizowane, co wynika z faktu, że pomoc dla rolników odbywa się z wykorzystaniem środków unijnych. Wynika to z § 1 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r., zgodnie z którym określa ono zadania realizowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, związane z udzielaniem pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/739 z dnia 4 kwietnia 2023 r. ustanawiającego środek wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych w Bułgarii, Polsce i Rumunii (Dz. Urz. UE L 96 z 5 kwietnia 2023, str. 80) oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/1343 z dnia 30 czerwca 2023 r. ustanawiającego środek wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych w Bułgarii, na Węgrzech, w Polsce, Rumunii i Słowacji (Dz. Urz. UE L 168 z 3 lipca 2023, str. 22). Organ rozpoznający niniejszą sprawę respektował te przepisy.

Należy zgodzić się, że celem regulacji zawartej w § 3 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r. jest, polegające na poprawie dochodowości gospodarstw, wsparcie tych producentów rolnych dokonujących rzeczywistej sprzedaży zbóż, którzy odczuwają negatywne skutki zakłóceń na rynku rolnym spowodowane agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy i którym zagraża utrata płynności finansowej, a także - tak jak skarżący (czego nie neguje się) - ponieśli realne straty. Nadto, istotna jest również stabilizacja i przywrócenie płynności rynku rolnego. Jednakże dla przyznania wnioskowanej pomocy istotne jest przede wszystkim, by wnioskodawca w pierwszej kolejności wykazał, że dokonał rzeczywiście sprzedaży zboża w okresach określonych rozporządzeniem. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wskazano skarżący sprzedaży rzepaku w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 15 lipca 2023 r. skutecznie nie wykazał. Przedłożone dokumenty tego nie potwierdzają. Prawidłowo zatem organ odstąpił od badania pozostałych warunków określonych tym przepisem, gdyż wszystkie warunki muszą być spełnione łącznie.

W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2023/739 i rozporządzenia 2023/1343.

Odnosząc się do złożonego na rozprawie oświadczenia o przyznaniu pomocy córce skarżącego w oparciu o tożsame dokumenty, wskazać należy że argument przyznania pomocy innym rolnikom nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

Dotyczy bowiem innego, niż objęte aktualnie kontrolą Sądu, postępowania administracyjnego, którego stroną nie jest skarżący. W każdej sprawie administracyjnej organ odrębnie ustala stan faktyczny i ocenia dowody, a Sąd nie może prowadzić dowodów na okoliczność sposobu prowadzenia przez organ postępowania dowodowego czy sposobu oceny dowodów w innej sprawie, która nie stanowi przedmiotu kontroli Sądu w aktualnie rozpoznawanej sprawie sądowoadministracyjnej. Wobec tego, oceny Sądu nie zmienia odwoływanie się pełnomocnika skarżącego do decyzji administracyjnej, które zapadła w indywidualnej sprawie dotyczącej córki skarżącego, a więc w odrębnym stanie faktycznym i która nie podważa oceny przeprowadzonej w rozpatrywanej sprawie.

Reasumując, zdaniem Sądu stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy został w wystarczający sposób przeanalizowany, a wyciągnięte z niego wnioski są prawidłowe. Organy nie pominęły żadnego dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, a dokonana przez organ odmienna ocena dowodów nie oznacza naruszenia reguł postępowania dowodowego. Wszystkie wymagane przepisami prawa ustalenia zostały w sprawie poczynione i zgodnie z wolą ustawodawcy prawidłowo ocenione przez organy administracji, które dokonały prawidłowej ich subsumcji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest przekonywujące i zrozumiałe, a tym samym spełnia przesłanki wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Pomimo, że wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.