Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 123/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 6, 11,
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach,, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 12 grudnia 2023 r. nr SKO PO-41/9064/1030/2023 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2019 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 12 grudnia 2023 r. nr SKO PO-41/9064/1030/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Końskie (burmistrz, organ I instancji) z 29 czerwca 2023 r. nr Fn.3120.43/2719.2020 orzekającą o uchyleniu decyzji z 23 stycznia 2019 r. nr Fn. 3127.1944.2019 w sprawie wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2019 rok pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok w kwocie 954 zł i orzekającą o ustaleniu P. G. (skarżący) i E. G. (uczestnik) wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2019 rok pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok w kwocie 1441 zł.

Stan faktyczny sprawy wskazuje, że E. G. i P. G. (zwani również łącznie jako podatnicy) są współwłaścicielami nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. W dniu 22 września 2020 r. P. G. złożył organowi I instancji informację IN-1 wraz z załącznikiem oraz opinią biegłego sądowego z 16 listopada 2019 r. M. N.. W pozycji określenie zdarzenia powodującego obowiązek złożenia informacji wskazał opinię biegłego sądowego. W dniu 21 października 2020 r. E. G. złożyła informację IN-1 wraz załącznikiem [...], powołując się na opinię biegłego sądowego. Ze złożonych informacji wynikało, iż występują różnice w powierzchniach opodatkowanych, a tych wynikających z nowych pomiarów ujętych w opinii biegłego sądowego. W oparciu o te dokumenty organ uznał, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W dniu 9 lipca 2021 r. burmistrz wydał postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu w sprawie wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2019 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego dla ww. podatników, określonego decyzją ostateczną.

W toku postępowania podatnicy wskazali, że na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] nie były prowadzone żadne prace budowlane. Zdaniem organu I instancji wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowa okoliczność faktyczna i nowy dowód w postaci opinii biegłego sądowego wydanej po przeprowadzeniu pomiarów na przedmiotowej nieruchomości w dniu 16 listopada 2019 r. ma bezpośredni wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego określonego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego decyzją ostateczną z 23 stycznia 2019 r. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji podatnicy nie złożyli korekt informacji IN-1 oraz dokumentów świadczących o nowych pomiarach, w związku z czym organ oparł się na dokumentach zebranych w trakcie przeprowadzonego postępowania. Do opodatkowania ww. nieruchomości na 2019 r. burmistrz przyjął dane zawarte w informacji IN-1 złożonej 22 września 2020 r. przez P. G. wraz z opinią biegłego sądowego M. N. oraz 21 października 2020 r. przez E. G., zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Koneckiego, stosując stawki podatkowe obowiązujące na 2019 r.

Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji, kolegium wskazało, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, a także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem kolegium organ I instancji zasadnie wzruszył decyzję podatkową w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2019 i do opodatkowania ww. nieruchomości na 2019 r. przyjął dane zawarte w przekazanych przez podatników informacjach.

Przedmiotem opodatkowania organ I instancji objął podatek rolny od pow. fiz. 0,0806 ha, podatek od nieruchomości od budynków mieszkalnych od pow. 191,20 m˛x 0,59 zł =112,80 zł (za okres 01.01.2019 r. - 31.12.2019 r.), budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej - od powierzchni 29,00 m˛x 18,98 zł = 550,42 zł (za okres 01.01.2019 r. - 31.12.2019 r.) oraz budynki pozostałe (w tym organizacje pożytku publicznego) o pow. 64,50 m˛ x 6,50 zł = 419,25 zł (za okres 01.01.2019 r. - 31.12.2019 r.) i budynki gospodarcze o pow. 34,80 m˛x4,64 zł =161,47 zł (za okres 01.01.2019 r. - 31.12.2019 r.) oraz garaż o pow. 27 m˛ x 6,50 zł w kwocie 175,50 zł za okres 01.01.2019 r. - 31.12.2019 r.

Z akt sprawy wynika, iż pierwotną decyzją z 23 stycznia 2019 r. burmistrz wskazał do opodatkowania podatek rolny w stosunku do pow. fiz. 0,0806 ha oraz ustalił podatek od nieruchomości od budynków mieszkalnych od pow. 70 m˛ i 114 m˛, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od pow. pozostałej, tj. 28,00 m˛ oraz od budynków gospodarczych o pow. 25,00 m˛ oraz od garaży o pow. 27 m˛.

Jako nową okoliczność faktyczną i nowy dowód organ I instancji uznał opinię biegłego sądowego M. N. wydaną po przeprowadzeniu pomiarów na przedmiotowej nieruchomości 16 listopada 2019 r., która ma bezpośredni wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, zaś o zaistnieniu powyższej okoliczności organ ten uzyskał wiedzę w wyniku złożonych przez podatników informacji podatkowych z 22 września 2020 r. oraz 21 października 2020 r.

Odnosząc się do pozostałych podnoszonych w odwołaniu kwestii, kolegium wskazało, że organem właściwym w sprawie ewentualnych zastrzeżeń co do prawidłowości prowadzonej modernizacji i ewidencji pozostaje organ geodezyjny - w przedmiotowej sprawie - Starosta Konecki, który jako organ geodezyjny zobligowany jest do prowadzenia i aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, a tym samym do rozpatrywania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu kwestii współwłasności i wzajemnych rozliczeń między podatnikami i współwłaścicielami nieruchomości, organ odwoławczy podkreślił, iż organ podatkowy przy ustaleniu zobowiązania podatkowego w stosunku do współwłaścicieli nieruchomości nie ma podstaw do dokonywania podziału kwoty wynikającej z decyzji podatkowej w stosunku do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Ustanowienie solidarnego obowiązku zapłaty podatku oznacza, że każdy ze współwłaścicieli będzie obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego, bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty.

P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję kolegium.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Ponadto wniósł o:

1/ nakazanie Starostwu Powiatowemu w Końskich PODGiK Wydział Geodezji i Nieruchomości oraz Sądowi Rejonowemu w Końskich Wydział Ksiąg Wieczystych usunięcie błędnych wpisów praw własności dotyczących nieruchomości położonych w S. ul. [...] Nr KW [...] oraz w K. ul. [...], dla której jest prowadzona KW [...];

2/ przeprowadzenie dowodów z uzyskanych ze starostwa i sądu wymienionych dokumentów z obu nieruchomości powstałych w czasie trwania wspólnoty majątkowej małżeńskiej P. i E. G. na okoliczność użycia podrobionych aktów notarialnych będących podstawą wpisu praw własności tylko jednego ze współmałżonków w Starostwie Powiatowym PODGiK w K. oraz Sądzie Rejonowym w K. Wydział Ksiąg Wieczystych;

3/ wystąpienie z wnioskiem do PODGiK Starostwa Powiatowego w K. o udostępnienie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach dowodów ze zbioru [pic]dokumentów będących podstawą do wpisu prawa własności i zmian obu nieruchomości w S., ul. [...] oraz w K. ul. [...] powstałych w czasie trwania wspólnoty majątkowej małżeńskiej;

4/ wystąpienie z wnioskiem do Sądu Rejonowego w K. Wydział Ksiąg Wieczystych o udostępnienie oryginalnych (nie odpisów) KW [...] [...] z dołączonymi do niej aktami i dokumentami księgi wieczystej, będącymi podstawą założenia i zmian wpisów praw własności oraz zabezpieczenia hipotecznego zaciąganych kredytów na budowę i rozbudową S. i nieruchomości w K.;

5/ przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. K. na okoliczność bezumownego użytkowania lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą;

6/ przeprowadzenie dowodu z postępowania dotyczącego podziału majątku wspólnego dotyczącego nieruchomości w K. i S.;

7/ przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków – sołtysów wsi S. (wskazanych w sprawie I Ns [...]) na okoliczność zabudowy działki w S. Nr [...], na której postawił dom i zabudowania gospodarcze oraz potwierdzenia, że ta nieruchomość była własnością rodziców.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że po wniesieniu do Sądu Rejonowego w K. I Wydziału Cywilnego w czerwcu 2016 r. wniosku o podział majątku P. i E. G. urzędy (starostwo i UMIG w K.) zaczęły wydawać E. G. podrobione dokumenty, na podstawie których przejęła prawie cały wspólny majątek powstały w czasie trwania wspólnoty majątkowej małżeńskiej. Podniósł, że w wyniku wniesionej apelacji od niekorzystnego (eksmitującego skarżącego) orzeczenia Sądu Rejonowego w K., Sąd Okręgowy w K. przywrócił mu posiadanie nieruchomości w S., ale uczestniczka zdążyła wyzbyć się majątku w S.. Wskazał jednocześnie, że został eksmitowany, ponieważ uczestniczka użyła podrobionego aktu notarialnego. Dodała, że Sąd Rejonowy w K. powołał już czterech biegłych, z których dwóch wycofało się ze sporządzenia opinii. Dwóch biegłych dokonuje pomiarów w K. z pominięciem nieruchomości w S., w K. popełniają rażące błędy w dodawaniu powierzchni użytkowych.

W złożonym do WSA w Kielcach piśmie z 11 kwietnia 2024 r. podtrzymał twierdzenie o przejęciu praw własności na podstawie podrobionych dokumentów, użytych przez uczestniczkę, załączając dokumenty na potwierdzenie swojego stanowiska. Wniósł także o zobowiązanie E. G. do przedstawienia dowodu z umów najmu, dzierżawy, budynków związanych z działalnością gospodarczą w sprawie naliczenia nieprawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] i w K. przy ul. [...]; zobowiązanie J. K., prowadzącego działalność gospodarczą w nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], do przesłania umów zawartych z właścicielami nieruchomości jako dowód na potwierdzenie prawidłowego naliczanego podatku od nieruchomości; zobowiązanie Starostwa Powiatowego PODGiK w K. do złożenia oryginalnych dokumentów – zbioru dokumentów, na podstawie których została wpisana uczestniczka jako jedyna właścicielka nieruchomości zakupionych w czasie trwania wspólnoty majątkowej małżeńskiej 1983-2010 w S. ul. [...] i w K. ul. [...].

W złożonym 7 maja 2024 r. do tut. Sądu piśmie skarżący wyjaśnił, że nietrafne jest twierdzenie, że wypełnił deklaracje IN1, bo zmieniła się powierzchnia związana z działalnością gospodarczą budynku w 2019 r. Dodał, że pierwszą opinię biegłego sądowego M. N. oraz drugą – biegłej E. M. dołączył w komplecie do prowadzonego postępowania, by wykazać, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w K. i Sądu Rejonowego w K. Wydział Ksiąg Wieczystych są nieprawdziwe. Zdaniem skarżącego decyzja podatkowa burmistrza jest poświadczeniem nieprawdy. Wniósł o zmianę decyzji i naliczanie podatku zgodnie z obowiązującym prawem po uprzednim wpisaniu praw własności skarżącego. Załączył informacje oraz szkice dotyczące ww. nieruchomości oraz fragment opinii o możliwości podziału i wycenie nieruchomości.

W dniu 28 maja 2024 r. skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w postaci dokumentów potwierdzających prawo własności do obu nieruchomości powstałych w czasie trwania wspólnoty majątkowej małżeńskiej, wyszczególnionych w dwunastu punktach pisma i do niego załączonych.

Na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. skarżący przedłożył sądowi kserokopie dokumentów: postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 28 października 2021 r. w sprawie II Kp [...], zatwierdzonego przez prokuratora postanowienia z 29 stycznia 2021 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, wyroku Sądu rejonowego w K. z 30 października 2017 r. (I C [...]), postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 21 sierpnia 2017 r. (II Cz [...]), zatwierdzonego przez prokuratora postanowienia z 9 kwietnia 2021 r. o odmowie wszczęcia śledztwa.

W odpowiedzi na skargę, kolegium wniosło o oddalenie skargi.

Uczestniczka wniosła o oddalenie skargi.

Sąd odmówił przeprowadzenia dowodów z dokumentów objętych wnioskami skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492; ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem skargi P. G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 12 grudnia 2023 r., które utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Końskie z 29 czerwca 2023 r. orzekającą o uchyleniu decyzji z 23 stycznia 2019 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2019 rok pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok i orzekającą o ustaleniu P. G. i E. G. wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2019 rok pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok.

Oceniając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada trwałości decyzji. Została ona wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zatem zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić bądź to w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246 Ordynacji podatkowej), stwierdzenia nieważności decyzji (art. 247-252 Ordynacji podatkowej), bądź też w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 253-256 Ordynacji podatkowej). W myśl art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;

4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania środków ograniczających umowne korzyści;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

10) rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji;

12) uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji.

Natomiast zgodnie z art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie ustala się stanu faktycznego, a jedynie stwierdza, czy tenże stan faktyczny został ustalony w postępowaniu zwykłym (w realiach sprawy tym zakończonym wydaniem decyzji z 23 stycznia 2019 r.) z pominięciem istotnych dowodów lub okoliczności.

Niewątpliwie podstawą wznowienia z urzędu postępowania było złożenie przez skarżącego i uczestniczkę postępowania korekty informacji, o której mowa w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70; ze zm., dalej: u.p.o.l.). Zgodnie z powołanym przepisem osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

Stwierdzić należy, że złożenie korekty przedmiotowej informacji rodzi określone skutki w sferze danin publicznych. W tej sytuacji organ jest obowiązany odnieść się do korekty w sposób prawem przewidziany. Sąd orzekający w sprawie akceptuje pogląd, zgodnie z którym zobowiązanie ustalone przez organ podatkowy na podstawie informacji niezgodnych ze stanem faktycznym może być zmienione zarówno na wniosek podatnika, jak i z urzędu, w trybie wznowienia postępowania. Składane przez podatnika informacje zmieniające wcześniejsze, nieaktualne niekiedy od paru lat dane, są w rzeczywistości wnioskami o wznowienie postępowania z powodu wyjścia na jaw nowych okoliczności, nieznanych organowi w momencie podejmowania decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Łodzi z 5 grudnia 2023 r., I SA/Łd 647/23; ten jak i pozostałe przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić zatem należy, że wybór drogi procesowej dokonany przez organ dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy był prawidłowy.

W myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W związku z treścią cytowanego przepisu w ramach postępowania wznowieniowego obowiązkiem organu jest stwierdzić, czy takie okoliczności lub dowody zaistniały w realiach przedmiotowej sprawy. Organ I instancji powołał się na informację oraz opinię biegłego sądowego M. N. z 16 listopada 2019 r., złożone przez skarżącego 22 września 2020 r. i informację złożoną przez uczestniczkę 21 października 2020 r., z których wynika, że zdarzeniem powodującym obowiązek złożenia informacji jest opinia biegłego sądowego.

Ze złożonych informacji wynikało, że występują różnice w powierzchniach opodatkowanych, a tych wynikających z nowych pomiarów ujętych w opinii biegłego.

W toku prowadzonego postępowania organ wzywał skarżącego i uczestniczkę do wyjaśnienia, czy w 2019 r. na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] była prowadzona rozbudowa budynków oraz skarżącego do złożenia dokumentów potwierdzających powierzchnię budynków. Od skarżącego i uczestniczki uzyskał informację, że na tej nieruchomości nie były w 2019 r. prowadzone żadne prace budowlane.

Szczególnego podkreślenia wymaga, że wszczęcie postępowania wznowieniowego nastąpiło w reakcji na złożone przez skarżącego i uczestniczkę organowi I instancji dokumenty (informacje z 22 września 2020 r. i 21 października 2020 r., opinię biegłego sądowego M. N. z 16 listopada 2019 r.). Mając zapewniony czynny udział w postępowaniu i pomimo stosownych wezwań organu I instancji, zarówno skarżący, jak i uczestniczka nie przedstawili żadnych innych dowodów, mających wpływ na opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości (w szczególności przedstawiających inne pomiary nieruchomości rzutujące na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego).

W okolicznościach sprawy zdaniem sądu trafnie przyjęły orzekające organy, że nowa okoliczność i nowy dowód w postaci opinii biegłego sądowego M. N. miała bezpośredni wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego na 2019 rok.

W kontekście stanowiska skarżącego i załączanych sukcesywnie w ramach postępowania podatkowego, jak i sądowego dokumentów na potwierdzenie między innymi błędnych wpisów prawa własności w księdze wieczystej, czy też w ewidencji gruntów i budynków, podkreślić należy, że na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752; ze zm.) organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten bowiem stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków) są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym, zmiana taka jest możliwa tylko w odrębnym postępowaniu administracyjnym (zmiana, aktualizacja, sprostowanie) i wywiera skutki na przyszłość (tak NSA w wyroku z 9 lutego 2023 r., III FSK 96/22).

Zatem faktyczne obmiary dokonywane czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika, same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie kwestionowania wpisów w księdze wieczystej, sąd zauważa, że przepisy prawa przewidują różne tryby (w zależności od konkretnej sytuacji) ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości, między innymi powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.

Ponadto z akt sprawy, w szczególności decyzji organu I instancji z 23 stycznia 2019 r., decyzji organu I instancji z 29 czerwca 2023 r., jak i zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wynika, że podstawą wydania decyzji w trybie wznowieniowym była aktualizacja danych dotyczących jedynie nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., podczas gdy skarżący kwestionuje wpisy dotyczące nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], jak i tej w S. przy ul. [...].

Dodatkowo sąd wyjaśnia, że o wyborze stawki podatku decyduje charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe (osobiste) podatników, a zobowiązanie podatkowe dotyczy solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania. Solidarny charakter zobowiązania wyklucza możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników, z zastosowaniem zróżnicowanych, z uwagi na właściwości podmiotowe poszczególnych podatników, stawek opodatkowania (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27 lutego 2018 r., I SA/Gl 1280/17).

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd odmówił przeprowadzenia dowodów z dokumentów objętych wnioskami skargi. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone jedynie do dowodów z dokumentów. Przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów (tj. dowodu z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego czy też oględzin) jest niedopuszczalne. Z kolei przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Innymi słowy sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a tylko kontroluje zgodność z prawem wydanej w sprawie przez organ decyzji (por. wyrok NSA z 7 listopada 2023 r., I FSK 1476/19). Należy także zaznaczyć, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu.

Rolą sądu orzekającego w sprawie była ocena, czy właściwie w sprawie organy uznały, że stan faktyczny został ustalony w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji z 23 stycznia 2019 r., z pominięciem istotnych dowodów lub okoliczności. Dokonując kontroli wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, sąd stwierdził, że zostały one wydane zgodnie z prawem i miały oparcie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym.

Zadaniem sądu administracyjnego nie było, bo nie mogło być w świetle powołanych na wstępie rozważań przepisów prawa, rozstrzyganie o prawidłowości wpisów prawa własności w księdze wieczystej, a także: ustalanie powierzchni nieruchomości do opodatkowania, ocena dorobku majątkowego skarżącego i uczestniczki, prawidłowości ich podziału majątkowego, ocena zapadłych w innych postępowaniach (cywilnych, karnych) orzeczeń, ocena prawdziwości złożonych przez uczestniczkę dokumentów w innych postępowaniach, czy też ustalenia dokonania podrobienia wskazanych dokumentów (między innymi aktów notarialnych).

Podsumowując, zdaniem sądu, skoro we wznowionym postępowaniu organ ustalił, że ocena złożonych przez skarżącego i uczestniczkę dokumentów prowadzi do wniosku, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, to zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ powinien uchylić decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie i taki wynik sprawy jest zgodny z omówionymi już przepisami prawa. Zdaniem sądu, organy orzekające w sprawie nie naruszyły zarzucanych im przepisów prawa. Sąd zwraca uwagę, że skarżący powołał się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tymczasem w sprawie miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Nie zmienia to jednak faktu, że w ocenie sądu, nie doszło do naruszenia również odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - z omówionych już względów.

Zdaniem sądu sformułowane zarzuty w świetle okoliczności sprawy i znajdującego się w aktach sprawy materiału jawią się jako chybione. Stan faktyczny został wyjaśniony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, zaś postępowanie wznowieniowe, de facto zainicjowane przez skarżącego i uczestniczkę, nie służyło ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.