Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 338/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. W.C. na pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. W. C. wpis sądowy w wysokości 200,00 (słownie: dwustu) złotych.-


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. A. W. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] odmawiające zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu skarżący wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. podał, iż ustawową podstawę do pobierania opłaty za kartę pojazdu stanowi art. 77 ust.3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, a jej wysokość została określona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, stąd też organ zobowiązany był do jej pobrania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.

Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie, bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cytowanej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, gdyż skarżący, wbrew pouczeniu zawartemu z piśmie z dnia [...] kwietnia 2010r., nie wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym, nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu, co uzasadniało jej odrzucenie.

Końcowo, mając na względzie normę zawartą w art. 6 p.p.s.a. zobowiązującą Sąd do udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, należy wyjaśnić, że skarżący może w dalszym ciągu dochodzić zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu - pomimo odrzucenia jego skargi – zwracając się ponownie do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o zwrot tejże nadpłaty. Skarżący po ponownym złożeniu takiego wniosku, powinien mieć z kolei na względzie treść cytowanych wyżej przepisów art. 52 § 3 i art. 53 §2 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.