Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 242/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 4, art. 14, art. 92a i 92b, lp. 1.3 i lp. 1.12 zał. nr 3
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Dorota Fleszer, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2023 r. nr BP.501.1942.2022.0164.LB3.352689 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 23 stycznia 2023r. nr BP.501.1942.2022.0164.LB3.352689 Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania skarżącej E. Sp. z o.o. w K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 września 2022r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych,

1. uchylił zaskarżoną decyzję w całości,

2. nałożył m na stronę karę pieniężną w wysokości 500 złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do utd.

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną.

Wskazał, że 10 czerwca 2022 r. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...], którym kierowca wykonywał transport drogowy taksówką na terenie L. w imieniu skarżącej spółki. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozów taksówką. W toku postępowania ustalono, że stronie udzielono licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednak uprawnienie to nie zostało udzielone stronie na pojazd o tym numerze rejestracyjnym, którym wykonywany był kontrolowany przewóz. Zgłoszenie tego pojazdu do licencji nr [...] nastąpiło 15 czerwca 2022 r. (dowód: pismo z Urzędu Miasta L. z 22 czerwca 2022 r.).

Decyzją z 12 września 2022r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 2000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.

Pismem z 29 listopada 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę, że może nastąpić zmiana kwalifikacji prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego z Ip. 1.3 załącznika nr 3 do utd (wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu) na lp. 1.12 załącznika nr 3 do utd, (niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym).

Pismem z 8 grudnia 2022 r. strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że zmiana danych w licencji wymaga przedłożenia wypisu z licencji organowi licencyjnemu a na dokonanie zmian ma 28 dni od powstania zmiany.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy orzekł jak Sąd wskazał na wstępie.

Organ zauważył, że zgodnie z art. 1 ust. 5c ustawy z 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1180) ustawodawca wprowadził od 1 stycznia 2020 r. zmianę treści art. 6 ust. 4 utd, który stanowi: "Licencja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący: (...)''. Wcześniejsze brzmienie art. 6 ust. 4 utd dotyczyło udzielania licencji na określony pojazd i obszar. Zmiana wprowadzona od 1 stycznia 2020 r. wyeliminowała zatem udzielanie licencji taksówkowych na pojazd i tym samym zastosowanie sankcji z tytułu naruszenia lp. 1.3 załącznika 3 utd nie jest uzasadnione. Również z art. 5c ust. 4 utd wykreślono zastrzeżenie, zgodnie z którym licencja na świadczenie usług taksówkarskich udzielana była na określony pojazd.

Aktualny pozostał natomiast obowiązek wynikający z art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 utd, zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niź w terminie 28 dni od dnia ich powstania (ust. 1 pkt 2). Taką zmianę skarżący zgłosił organowi licencyjnemu 15 czerwca 2022 r., tj. 5 dni po kontroli.

W ocenie organu odwoławczego nie doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp. 1.3 załącznika nr 3 utd. Tym samym organ I instancji nieprawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2000 zł tytułem popełnienia ww. naruszenia. Uznał natomiast, że doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do utd polegającego na niewyposażeniu kierowcy przez stronę w licencję bądź wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jest to naruszenie, które może być popełnione niezależnie od faktu zgłoszenia pojazdu do licencji. Według art. 87 ust. 4 utd podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji.

Natomiast fakt, że podczas kontroli kierowca nie okazał licencji ani wypisu z niej potwierdza protokół kontroli podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń.

Organ stwierdził zatem, że koniecznym było uchylenie decyzji I instancji w całości i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do utd.

Wyjaśnił także, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 Kpa określająca przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, gdyż ustawa o transporcie drogowym zawiera własne regulacje w tym zakresie. Uzasadnił także, że - w jego ocenie – nie było zasadne zastosowanie art. 92a ust. 1. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż znajduje on zastosowanie, gdy podmiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za to samo naruszenie została wymierzona kara przez inny podmiot. Natomiast skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności. Nie mógł także znaleźć zastosowania art. 92b utd, gdyż odnosi się on do naruszeń przepisów regulujących czas pracy kierowców, a takie zarzuty nie zostały stronie postawione.

W skardze na to rozstrzygnięcie, skarżąca zarzuciła :

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a. art. 14 w zw. z art. 87 zw. z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy, przez ich błędną wykładnię i uznanie, że:

- skarżący dopuścił się naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 ustawy, w sytuacji gdy przewoźnik drogowy może wykonywać przewozy przez okres 28 dni od dnia powstania zmiany, która to zmiana została prawidłowo zgłoszona a wypis zdany do uprawnionego organu, a więc kierowca nie mógł być w jego posiadaniu, również z uwagi na praktykę Urzędu Miasta Wydziału Komunikacji w L. w tym przedmiocie i obowiązku złożenia wypisu podlegającego zmianie wraz z wnioskiem o jego zmianę,

- doszło do naruszenia z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przy jednoczesnym wskazaniu, że w ocenie organu odwoławczego nie doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp.1.3 załącznika nr 3 do ustawy, w sytuacji, gdy u podstaw braku ww. naruszeń leżą te same przesłanki,

b. art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na skarżącego mimo, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć, bowiem jak wskazują akta sprawy toczącej się przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego w sprawie o sygn. akt [...], stanowisko w tym zakresie nie jest jednolite i na dzień składania skargi, na skarżącego są nakładane kary pieniężne w przypadku posiadania wypisu zmienianego, jak i jego nieposiadania, co natomiast nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla skarżącego, który wielokrotnie podnosił tę w kwestię w analogicznych postępowaniach wszczynanych przez Inspektorów Transportu Drogowego,

II. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, w postaci:

a. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 15 kpa polegające na nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, pomimo uchylenia w punkcie pierwszym decyzji w całości i objęcia nowym rozstrzygnięciem innego zakresu, który pod względem przedmiotowym nie był już tożsamy w porównaniu do przedmiotu rozstrzyganego przed organem I instancji, a zaistniały przesłanki uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie,

b. art. 7a kpa przez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej wyrażonej w art. 14 w zw. z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy, dotyczącej postępowania w przypadku zgłoszenia zmian wypisie z licencji, co w konsekwencji prowadzi do dowolności w działaniu organu i niesłusznego nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł, kiedy to wypis jest w trakcie zmiany, a więc fizycznie winien znajdować się w Urzędzie Miasta w Wydziale Komunikacji.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ppsa wniósł o dołączenie akt sprawy prowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego sygn. akt [...] i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów znajdujących się w ww. aktach, w tym zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Dokumentacja ta pozwoli na wykazanie spornej praktyki [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wszczynania postępowań zarówno w sytuacji analogicznej do objętej powyższą skargą, jak i sytuacji, w której wykonujący przewozy został wyposażony w zmieniany wypis z licencji. Powyższe – zdaniem strony - uzasadnia uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, bowiem okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia.

Wskazując na ww. zarzuty wniósł o :

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 i 3 p.p.s.a.

2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pkt. 2 przez organ albo Sąd,

3. rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym,

4. zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdził, że skarżąca zyskała licencję po 1 stycznia 2020r. czyli już po zmianie przepisów, a więc blankiet udzielonej jej licencji nie zawierał już w swej treści numeru rejestracyjnego pojazdu i nie było konieczności zmiany danych zawartych w formularzu licencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Kontrola, której wyniki były podstawą wszczęcia postepowania w przedmiotowej sprawie miała miejsce 10 czerwca 2022r. W tym dniu stosowne zapisy załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 180) – dalej powoływana jako utd, brzmiały następująco:

Lp. 1.3, którego popełnienie zarzucił stronie organ I instancji:

Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję lub o zmianę licencji przed wykonaniem przewozu.

Natomiast opis naruszenia przypisanego stronie przez organ odwoławczy przewidzianego w lp. 1.12 brzmi: Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument.

Stosownie do art. 87 ust. 4 utd, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji.

Z powyższego wprost wynika, że kierowca winien okazać licencję kontrolującym, czego bezspornie nie uczynił.

Skarżąca twierdzi, że przewoźnik może wykonywać przewozy przez okres 28 dni od powstania zmiany, a skoro "wypis był zdany do właściwego organu, kierowca nie mógł być w jego posiadaniu".

Tym niemniej zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 4 utd w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2019r., licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3) miasto stołeczne W.

Natomiast stosownie do art. 6 ust. 4 tej ustawy, ale wg stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2020r. licencja, o której mowa w ust. 1 (tj. w zakresie przewozu osób taksówką - przyp. Sądu) jest udzielana na określony obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3) miasto stołeczne W.

Z powyższego wynika, że z dniem 1 stycznia 2020r. ustawodawca zrezygnował z wpisywania do licencji numerów rejestracyjnych pojazdów, którymi wykonywany jest przewóz.

Skarżąca musiała mieć świadomość obowiązującej treści licencji i faktu, że nie zawiera ona już numerów rejestracyjnych pojazdów, gdyż licencja została jej udzielona 13 lutego 2020r. (karta 33 akt administracyjnych).

Wobec powyższego, skoro organ I instancji nałożył na stronę karę za wykonywanie przewozu pojazdem niewpisanym do licencji w sytuacji, gdy nie było już takiego obowiązku, organ odwoławczy zasadnie uchylił taką decyzję.

Natomiast niekwestionowane jest, że w dniu kontroli kierowca nie okazał licencji ani wypisu z niej, zatem nałożenie kary za to naruszenie w kwocie 500 zł także było uzasadnione.

Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skargi oznaczony jako I.a dot. błędnej wykładni art. 14 w zw. art. 87 utd i niesłusznego nałożenia kary wobec faktu, że "wypis został zdany do uprawnionego urzędu, a więc kierowca nie mógł być w jego posiadaniu", a okres 28 dni od powstania zmiany do jej zgłoszenia jeszcze nie minął.

Jest tak po pierwsze dlatego, że zgodnie z art. 14 utd, którego naruszenie zarzuca strona w skardze,

1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

Biorąc pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie licencja została udzielona 13 lutego 2020r., a więc już po zmianie przepisów, zmiany w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu nie były danymi zawartymi w licencji, a więc nie było konieczności zmiany jej treści zgodnie z ust. 2, a jedynie dokonanie zgłoszenia zmiany danych. Dlatego – jak wyżej wspomniano – nie było potrzeby składania licencji celem ujawnienia zmiany danych, które wpisowi do licencji nie podlegają. Nie było więc przeszkód ku temu, aby kierowca licencją dysponował w dniu kontroli.

Po wtóre, organ ustalił, że zgłoszenie zmiany danych, o których mowa w art. 8 udt (a więc m.in. numeru rejestracyjnego podjazdu – przyp. Sądu) nastąpiło dopiero 15 czerwca 2022r., a więc 5 dni po kontroli.

Zatem niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji 10 czerwca 2022r. nie mogło być wynikiem zdarzenia, jakie miało miejsce 15 czerwca 2022r. i polegało jedynie na zgłoszeniu zmiany danych organowi, a nie jej wpisaniu do licencji.

Niezrozumiały jest zarzut wyrażony w punkcie I.b, jakoby u podstaw obu naruszeń tj. lp.1.3 i lp. 1.12 leżały te same przesłanki. Wszak jak wynika z cytowanych wyżej przepisów w pierwszym przypadku karze podlegało wykonywanie przewozów pojazdem niewpisanym do licencji, z czego pośrednio wynika, że kierowca taką licencją dysponował, a jedynie jej treść nie odpowiadała stanowi faktycznemu w zakresie pojazdu, którym wykonywany był przewóz. Natomiast w drugim przypadku kara jest nakładana za niewyposażenie kierowcy w licencję, ż czego wynika, że nie posiadał (nie okazał ) on jej w ogóle.

Zarzuty naruszenia art. 92b i 92c nie są uzasadnione.

Stosownie do powołanych przepisów:

Art. 92b ust. 1 utd: Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: (...).

Zatem przepis ten z oczywistych względów nie znajduje zastosowania w sprawie, jako że przypisywane stronie naruszenie i nałożona za nie kara, nie dotyczą naruszenia przepisów dot. czasu pracy kierowców.

Natomiast zgodnie art. 92c utd:

1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, (za wykonywanie przewozów z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego – przyp. Sądu) na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Przenosząc powyższe regulacje na stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, ani nawet nie twierdziła, aby znajdowała do niej zastosowanie przesłanka przewidziana w pkt.2, a od ujawnienia naruszenia do dnia wszczęcia postępowania upłynęły 4 dni, co wyklucza istnienie przesłanki z pkt.3.

Trudno też przyjąć, że skarżący nie miał wypływu na powstanie naruszenia, skoro to on nie wyposażył kierowcy w licencję (lub wypis niej), bo to jemu a nie kierowcy jest ona udzielana.

Sąd nie podziela stanowiska strony co do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 Kpa poprzez orzeczenie w drugiej instancji w innym zakresie, niż objęty decyzją I instancji.

Zgodnie z art. 15 Kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Stosownie zaś do art. 138 § 1 pkt 2 Kpa , organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zatem strona jako naruszony wskazała przepis Kpa, który wprost odpowiada treści wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego zarzutu podniosła, że organ odwoławczy rozstrzygnął inną sprawę, niż była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. Stwierdził też, że podjęcie decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Co do drugiego stwierdzenia Sąd go w pełni podziela, tym niemniej sytuacja, aby to organ II instancji przeprowadzał postępowanie wyjaśniające nie zachodzi. Natomiast co do tożsamości sprawy zauważyć należy, że oparcie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji na częściowo odmiennej podstawie prawnej nie stanowi naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art.15 Kpa., ani też wskazanego we skardze art.138 Kpa, lecz jest konsekwencją realizacji istoty postępowania odwoławczego polegającej na obowiązku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja pierwszoinstancyjna, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz zmierza do ponownego merytorycznego zbadania i rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc to do stanu faktycznego sprawy stwierdzić trzeba, że obie decyzje dotyczą tego samego, ustalonego przez organ I instancji, stanu faktycznego, a organ odwoławczy jedynie dokonał jego częściowo odmiennej kwalifikacji prawnej, do czego ma prawo we wspomnianych wyżej ramach ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia. Zmiana ta została zresztą dokonana z korzyścią dla strony, gdyż wskutek tego kara pieniężna uległa obniżeniu z 2 000 zł do 500 zł. Wreszcie zauważyć trzeba i to, że w toku postępowania drugoinstancyjnego strona została zawiadomiona o możliwej zmianie kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, zatem nie została tym zaskoczona ani pozbawiona możliwości obrony swych praw czy zgłaszania wniosków dowodowych w zakresie zmienionej kwalifikacji.

Nie uznał Sąd zasadności zarzutu naruszenia art. 7a Kpa poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy z art. 14 w zw. z lp. 1.12

Zgodnie z art. 7a § 1 Kpa, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Natomiast żadne wątpliwości co treści norm stanowiących podstawę nałożenia kary nie występowały. Tym samym skoro ich nie było, nie mogły być rozstrzygane na korzyść lub niekorzyść strony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.