Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1102/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc- Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 10 października 2023 r., nr SKO.PS/40/876/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 października 2023 r., znak: SKO.PS/40/876/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (organ) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Grabowiec z 5 czerwca 2023 r., znak GOPS.4042.000004.1.2023 odmawiającą przyznania T. A. (skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego.

Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z 9 maja 2023 r. skarżąca wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką W. W., legitymującą się orzeczeniem z 24 maja 2021 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe. Zgodnie z jego treścią, niepełnosprawność istnieje od 16 stycznia 2002 r., a ustalony stopień datuje się na 26 kwietnia 2010 r.

Decyzją z 5 czerwca 2023 r., znak GOPS.4042.000004.1.2023 Wójt Gminy Grabowiec (organ I instancji) odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że niepełnosprawność W. W. powstała po terminie wskazanym w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.). Ponadto, forma, rodzaj i zakres opieki nie stanowi przeszkody w wykonywaniu przez skarżącą pracy zarobkowej, choćby we własnym gospodarstwie rolnym.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, wbrew stanowisku organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło, że okoliczność powstania niepełnosprawności po okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie powinna skutkować pozbawieniem opiekuna osoby niepełnosprawnej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, badanie czy ustalony stan faktyczny wypełnia dyspozycję normy prawnej wynikającej z art. 17 ust. 1 u.ś.r., powinno odbywać się przy uwzględnieniu zakresu, w jakim art. 17 ust. 1b u.ś.r. został uznany za niekonstytucyjny, a więc z pominięciem kryterium wieku powstania niepełnosprawności.

Niezależnie od powyższego Kolegium uznało, iż zakres opieki sprawowanej nad matką nie wymaga konieczności rezygnacji przez skarżącą z aktywności zawodowej. Zdaniem organu, możliwe jest takie zorganizowanie tej opieki, aby skarżąca dalej ją sprawując, mogła podjąć zatrudnienie, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W konsekwencji brak jest bezpośredniego i ścisłego związku między rezygnacją z zatrudnienia (jego niepodejmowaniem) przez skarżącą, a sprawowaną przez nią opieką.

W uzasadnieniu organ wskazywał, że większość czynności jakie wykonuje skarżąca, związana jest z prowadzeniem gospodarstwa domowego (gotowanie, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, palenie w piecu, prace porządkowe) i to na nie skarżąca poświęca większość czasu w ciągu dnia. Z kolei czynności opiekuńcze wykonywane przy matce to mycie, ubieranie, podawanie leków, mierzenie ciśnienia, smarowanie maściami. Jak wskazała skarżąca, czynności opiekuńcze wykonuje od 7.00 do 9.00 i od 19.00 do 21.00, czyli około 4 godzin dziennie. Gospodarstwo rolne skarżącej jest niewielkie i nie wymaga dużego nakładu pracy.

W świetle opisanych okoliczności organ ocenił, że zakres opieki nie wymusza rezygnacji przez skarżącą z podjęcia pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Dodatkowo, W. W. ma jeszcze dwie córki, które mają możliwość pomocy w opiece. Mając na uwadze, iż obowiązek opieki nad niepełnosprawnym rodzicem obciąża wszystkie dzieci w równym stopniu, Kolegium uznało, iż skarżąca i jej siostry są w stanie wspólnie zorganizować opiekę nad matką, bez konieczności rezygnacji z aktywności zawodowej przez skarżącą.

Końcowo organ odnotował, że W. W. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności od 2010 roku, natomiast skarżąca wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dopiero w dniu 9 maja 2023 r. We wniosku oświadczyła, że pracy w gospodarstwie rolnym zaprzestała od 11 września 2018 r., co oznacza, że pomimo niepełnosprawności matki mogła podejmować zatrudnienie.

W świetle opisanych okoliczności organ podsumował, że w sprawie nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z pracy przez skarżącą (jej niepodejmowaniem) a sprawowaniem przez nią opieki nad matką. Tym samym przesłanka pozytywna przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na gruncie art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie jest spełniona.

W skardze na decyzję Kolegium skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób stronniczy, nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji;

2. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że w sprawie nie zachodzi bezpośredni i ścisły związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo jej niepodejmowaniem przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad matką, a nadto, że rodzaj i zakres sprawowanej opieki daje możliwość podjęcia pracy;

3. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że matka skarżącej ma jeszcze dwie córki, które mają możliwość pomocy w opiece, a skarżąca i jej siostry są w stanie wspólnie zorganizować opiekę nad matką, bez konieczności rezygnacji z aktywności zawodowej przez skarżącą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy wskazać, że skarga w przedmiotowej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na gruncie kontrolowanej sprawy wniosek w powyżej opisanym zakresie złożyła zarówno skarżąca, jak i organ.

Przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie dotyczące odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Kolegium prawidłowo skorygowało błąd organu I instancji co do podstaw odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Argumentacja organu I instancji, który oparł decyzję odmowną m.in. na art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest wadliwa, ze względu na to, że zgodność z Konstytucją tego przepisu została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13; OTK-A 2014, z. 9, poz. 104). Trybunał uznał za niekonstytucyjne uzależnienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od okresu powstania niepełnosprawności. Wypada przypomnieć, że – na dzień wydania zaskarżonej decyzji - prawodawca nie podjął działań w celu uchylenia lub zmiany art. 17 ust. 1b u.ś.r., niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się jednolity już pogląd, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zob. przykładowo wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16; z 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z 21 października 2016 r., I OSK 1853/16; z 4 listopada 2016 r., I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16; z 14 grudnia 2016 r., I OSK 1614/16; z 11 lipca 2017 r., I OSK 1600/16, CBOSA). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje niezależnie od momentu kiedy powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Nie ma przy tym znaczenia, czy opieka jest sprawowana nad małżonkiem, dzieckiem, czy rodzicem (por. analogiczne stanowisko wyrażone w wyrokach tutejszego sądu, tj. wyrok WSA w Lublinie z 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 55/19; wyrok z 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 87/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 174/22; wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 lutego 2022 r., II SA/Lu 20/22; wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 maja 2022 r., II SA/Lu 185/22; CBOSA).

Sąd podziela zatem trafność oceny organu odwoławczego w zakresie wyeliminowania wymienionej przesłanki odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest jednak zasadna.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny czy zakres opieki sprawowanej nad niepełnosprawną matką obiektywnie uniemożliwia skarżącej podjęcie pracy w ramach posiadanego gospodarstwa rolnego.

W świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeśli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Literalne brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jak i cel świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że świadczenie to ma stanowić pomoc ze strony państwa dla osoby zdolnej do pracy, lecz niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2008 r., P 27/07, opubl. OTK-A 2008/6/107). Ten kluczowy cel świadczenia pielęgnacyjnego, czyli rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie stracił na aktualności. Świadczenie pielęgnacyjne niezmiennie jest formą rekompensaty osobie zobowiązanej do alimentacji, sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – za rezygnację z zatrudnienia albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania tej opieki. Niezbędne zatem dla uzyskania świadczenia, jest niebudzące wątpliwości ustalenie zakresu sprawowanej opieki oraz związku rezygnacji z zatrudnienia z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sam fakt legitymowania się przez członka rodziny orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie gwarantuje automatycznie uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zakres sprawowanej opieki musi być tego rodzaju, że obiektywnie wyklucza możliwość jakiegokolwiek zarobkowania (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 1148/20, CBOSA). Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno, a wręcz nie może być okazją do zwiększenia dochodu w sytuacji, gdy rezygnacja z pracy nie jest ściśle powiązana z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy rozważyć czy ustalenia organu co do zakresu sprawowanej przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną matką były prawidłowe.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że sama tylko okoliczność legitymowania się matki skarżącej orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie gwarantuje automatycznie uzyskania przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ nie bada bowiem stanu zdrowia matki skarżącej, lecz weryfikuje czy zakres opieki sprawowanej nad niepełnosprawną uniemożliwia opiekunowi podjęcie zatrudnienia. Podkreślić przy tym trzeba, że zakres sprawowanej opieki musi być tego rodzaju, że obiektywnie wyklucza możliwość jakiegokolwiek zarobkowania (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20, CBOSA).

W tym kontekście wymaga także podkreślenia, że organy orzekające w sprawach świadczeń pielęgnacyjnych nie posiadają specjalistycznej wiedzy medycznej uprawniającej do kwestionowania orzeczeń innych organów orzekających w przedmiocie stopnia niepełnosprawności, jednakże mają obowiązek dokonać oceny określonej przesłanki przyznania świadczenia w kontekście wszystkich okoliczności sprawy. Zgodnie bowiem z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Możliwość weryfikacji wątpliwości w tym zakresie została przewidziana przez ustawodawcę wprost w art. 23 ust. 4aa u.ś.r., a środkiem umożliwiającym taką weryfikację jest rodzinny wywiad środowiskowy.

Z informacji zgromadzonych w ramach wywiadu środowiskowego w niniejszej sprawie wynika, że matka skarżącej jest osobą logiczną, sama załatwia potrzeby fizjologiczne, lecz korzysta z pieluchomajtek, potrzebuje pomocy przy skorzystaniu z toalety oraz poruszaniu się po mieszkaniu. Niepełnosprawna sama spożywa posiłki przygotowane wcześniej przez córkę. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej, pomoc przy czynnościach opiekuńczych i pielęgnacyjnych wobec matki zajmują jej około 4 godzin dziennie (po 2 rano i wieczorem) i obejmują one: mycie, ubieranie, podawanie leków, mierzenie ciśnienia, smarowanie maściami przeciw odparzeniom. Jak wskazała sama skarżąca jej matka potrzebuje jedynie pomocy przy skorzystaniu z toalety. Większość czynności wykonywanych przez skarżącą w ciągu dnia stanowią aktywności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, takie jak gotowanie, pranie, robienie zakupów, palenie w piecu, rąbanie drewna, porządkowanie obejścia. Z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką skarżąca zrezygnowała z pracy w posiadanym gospodarstwie rolnym o powierzchni 1,09 ha.

W ocenie Sądu, czynności wymienione w wywiadzie środowiskowym oraz deklarowane w złożonym do akt sprawy haromonogramie zakresu opieki (k.10 akt administracyjnych) nie przesądzają o konieczności całodobowej czy też stałej w ciągu dnia obecności skarżącej. Takie stanowisko wynika także wprost z deklaracjach samej skarżącej, która w toku wywiadu środowiskowego oświadczyła, że czynności pielęgnacyjne względem matki zajmują jej około 4 godziny dziennie (od 7 do 9 rano oraz od 19 do 21 wieczorem). Wskazać przy tym należy, że aktywności zajmujące większość czasu skarżącej w ciągu dnia, takie jak pranie, sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów czy przygotowanie opału wykonywane są w każdym gospodarstwie domowym, również przez osoby pracujące. Trudno zatem uznać, że są one czynnościami opiekuńczymi. Ponadto, niektóre z deklarowanych czynności nie muszą być wykonywane codziennie (robienie zakupów, prasowanie, realizacja recept czy zamawianie wizyt lekarskich). Z zebranego materiału dowodowego wynika również, że matka skarżącej ma wprawdzie trudności w poruszaniu się, ale nie jest osobą leżącą, głównie siedzi. Nie wymaga czynności rehabilitacyjnych, ani leczenia specjalistycznego, co mogłoby skutkować koniecznością dodatkowego zaangażowania i czasu ze strony skarżącej.

W tych okolicznościach sąd ocenia, że zakres czynności wykonywanych przez skarżącą w rzeczywistości nie odbiega od zwyczajnego prowadzenia gospodarstwa domowego przez osoby podejmujące zatrudnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe czynności mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo, gdyż mają one charakter uniwersalny, tzn. nie dotyczą tylko grona osób, co do których istnieje konieczność zapewnienia opieki i pomocy w związku z legitymowaniem się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności przez członka rodziny. W tym stanie sprawy należało więc zgodzić się z organem, że czynności wykonywane przez skarżącą w ramach opieki nad matką mają zasadniczo charakter typowych aktywności wykonywanych w ramach prowadzenia gospodarstwa domowego i – zważywszy na ich istotę i zakres – mogą być łączone z pracą (nie implikują konieczności rezygnacji z zatrudnienia).

Należy mieć także na uwadze, że skarżąca jako właściciel gospodarstwa rolnego, może tak zorganizować sobie pracę, aby jednocześnie zarządzać gospodarstwem rolnym i sprawować opiekę nad niepełnosprawną matką. To skarżąca jest przecież organizatorem własnej pracy, ma możliwość jej zaplanowania, dostosowania rozkładu zajęć do potrzeb rodziny, w tym swobodnego wyznaczenia czasu niezbędnego na czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną. Trafne jest przy tym spostrzeżenie organu, że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności już od 2010 r., a skarżąca odstąpiła od pracy w gospodarstwie rolnym dopiero w 2018 r. Pozwala to przyjąć – w ślad za organem - że mimo niepełnosprawności matki, skarżąca mogła wykonywać prace zarobkową.

W zakresie zarzutu bezpodstawnego przyjęcia przez organ, że pozostałe dwie córki niepełnosprawnej (siostry skarżącej) również mogą uczestniczyć w opiece nad matką, sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała dostatecznie jakie dowody czy okoliczności w sprawie pozwalałyby dojść do konkluzji odmiennej od tej, jaką przyjął organ. W konsekwencji za słuszne należało przyjąć stanowisko organu, że skarżąca może współdzielić z siostrami wykonywanie obowiązków opiekuńczych nad matką bez konieczności rezygnacji z aktywności zawodowej.

Przypomnieć należy, że świadczenie stałej pomocy osobie bliskiej, będące elementem obowiązku alimentacyjnego, będącego skutkiem tradycji, więzi rodzinnych i obowiązku moralnego odróżnia się od stałego świadczenia czynności opiekuńczych wymuszonych stanem niepełnosprawności, bez wykonania których zagrożona byłaby egzystencja niepełnosprawnego i jego godne funkcjonowanie. "Stałość" opieki warunkującej świadczenie pielęgnacyjne musi być tego rodzaju, że ma być nieprzerwana i dlatego wykluczająca nawet częściowe zarobkowanie. Nie spełnia tego warunku codzienna pomoc przy czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy, wynikający z zebranego materiału dowodowego charakter i zakres opieki wykonywanej przez skarżącą pozwala stwierdzić, że nie musi ona całkowicie rezygnować z pracy, w szczególności w posiadanym gospodarstwie rolnym. Pomimo, że zakres samodzielności matki skarżącej jest ograniczony, to jednak nie wyklucza wykonywania pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, gdyż nie jest to bezwzględnie potrzebne dla zaspokojenia podstawowych życiowych potrzeb niepełnosprawnej matki.

Sąd zaznacza, że powyższe stwierdzenie nie umniejsza roli i wysiłku, jaki podejmuje skarżąca sprawując opiekę nad niepełnosprawną matką, niemniej jednak, przepis art. 7 K.p.a. wyrażający zasadę prawdy obiektywnej nakazuje badać nie tylko słuszny interes obywatela (skarżącej), ale także interes społeczny. Ten ostatni wymaga natomiast, aby orzekając w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego mieć na uwadze cel tego świadczenia, jakim jest z jednej strony, zapewnienie chociażby częściowej rekompensaty osobom niemającym szans na podjęcie zatrudnienia wedle własnego wyboru, z uwagi na przyjęcie na siebie obowiązku stałej i długotrwałej opieki nad bliskim niepełnosprawnym w stopniu znacznym, a z drugiej, odmienne potraktowanie osób, które w takiej sytuacji z przyczyn obiektywnych się w niej nie znajdują.

W ocenie Sądu nie można zatem zarzucić Kolegium naruszenia przepisów postępowania, w szczególności poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie, czy błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro prawidłowe ustalenia doprowadziły do wniosku, że nie ma bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką, nie została spełniona podstawowa przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikająca z art. 17 ust. 1 u.ś.r., co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji odmownej.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.