Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 303/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 1,  art. 9 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 44 poz 287
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 4,  art. 52 par. 3,  art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 8, 77, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2009 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odpadów I. uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne, II. stwierdza, ze zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...],[...],[...] w S. A. "A", Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Szczecinie zarządził:

1. Klasyfikowanie odpadów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia

27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1206).

2. Przekazywanie odpadów uprawnionym podmiotom, zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy

z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251) oraz

§ 28 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 lipca 2004 r.

w sprawie ograniczeń, zakazów lub warunków produkcji, obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych oraz zawierających je produktów (Dz. U. Nr 168, poz. 1762 ze zm.).

3. Prowadzenie ewidencji odpadów zgodnie z art. 36 ww. ustawy o odpadach na drukach zgodnych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 lutego 2006 r.

w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów

(Dz. U. Nr 30, poz. 213).

W uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w S.A. "A" stwierdzono, iż Spółka nieprawidłowo klasyfikuje odpady, wytwarzane podczas remontu drogi kolejowej, jako inne niebezpieczne odpady o kodach 170201 - drewno, 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, 170508 - tłuczeń torowy inny niż wymieniony w 170507. Zdaniem organu administracyjnego odpady wytworzone podczas remontu drogi kolejowej powinny być zakwalifikowane, zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 27 kwietnia 2001 r. w sprawie katalogu odpadów w grupie 17 tj. jako odpady niebezpieczne o kodach 170204* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (podkłady kolejowe), 170503* - gleba i ziemia w tym kamienie, zawierające substancje niebezpieczne, 170507* - tłuczenia torowe (kruszywo) zawierające substancje niebezpieczne.

Ponadto kontrola wykazała, że skarżąca Spółka przekazuje odpady w postaci podkładów kolejowych impregnowanych preparatem rakotwórczym kategorii 2 (olej kreozotowy nr CAS 90640-85-0) osobom fizycznym do wykorzystania na ich własne potrzeby oraz podmiotom gospodarczym, dla których nie przedstawiła dowodów, że wypełniają wymogi określone art. 25 ust. 2 ww. ustawy o odpadach.

Stwierdzono także, że Spółka "A" posiadając jedną decyzję administracyjną na wytwarzanie odpadów, obejmującą wszystkie sekcje oddziału, prowadzi ewidencję odpadów oddzielnie w każdej sekcji Oddziału Regionalnego [...]. Ponadto Spółka przemieszczając odpady pomiędzy magazynami sekcji wystawia nieprawidłowo karty przekazania odpadów.

Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższe zarządzenie pokontrolne w zakresie pkt 1 i 2 oraz uzasadnienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, zarzucając:

- rażące naruszenie przepisów prawa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w tym w szczególności przez przyjęcie, iż skarżący wytwarza tylko odpady niebezpieczne w postaci podkładów kolejowych, tłucznia torowego, gleby

i ziemi, dokonując ich błędnej klasyfikacji jako odpady nie niebezpieczne, podczas gdy klasyfikacji odpadów skarżący dokonuje zgodnie z decyzjami administracyjnymi wydanymi w tym zakresie przez Urząd Wojewódzki [...] i przy zachowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska

z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne,

- naruszenie art. 16 § 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez bezpodstawne kwestionowanie ostatecznych decyzji administracyjnych w sposób prawem nieprzewidziany i wymuszanie od skarżącego niestosowania się do decyzji wydanych wobec niego w związku z gospodarowaniem odpadami, co narusza słuszny interes skarżącego.

Zdaniem "A", organ kontroli wydając zarządzenie pokontrolne zakwestionował decyzję Urzędu Wojewódzkiego [...] z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymogów dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania, odzysku, zbierania i transportu odpadów. Skarżąca spółka dokonuje klasyfikacji odpadów zgodnie z ww. decyzjami, których wydanie poprzedzone było badaniami przeprowadzonymi w Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska i Instytutu "Z" w oraz opinią Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] .

Spółka zwróciła uwagę, iż podkłady kolejowe wyprodukowane po dniu wejścia do Unii Europejskiej nasycane są olejem kreozotowym - CAS 8001-58-9, a nie jak stwierdzono w zarządzeniu pokontrolnym CAS 90640-85-0. Ponadto podkłady posiadają protokół odbioru technicznego, zgodnie z którym zawierają stężenia substancji toksycznych o wartościach przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w spawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne (Dz. U. Nr 128, poz. 1347).

Również analizy wysiewek tłucznia z dwóch linii kolejowych wykonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Szczecinie wykluczają ilości substancji niebezpiecznych przekraczających wartości dopuszczalne. Spełniają one wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 165, poz. 1359), które zezwala na stosowanie go do rekultywacji terenów.

Z kolei tłuczeń torowy stanowiący skruszoną skałę pochodzenia naturalnego jest zupełnie pozbawiony zdolności sorpcyjnych, a więc nie ma możliwości by wchłonął jakiekolwiek substancje chemiczne. Tylko zewnętrzne potraktowanie ich, substancjami o dobrej przyczepności może nanieść na jego powierzchnię materiał, łatwiej albo gorzej zmywalny powodując, iż wówczas są to odpady niebezpieczne dla których strona posiada odrębne kody, zgodnie z ww. decyzjami.

Sprzedaż podkładów kolejowych, po ich przekwalifikowaniu na odpady inne niż niebezpieczne, w oparciu o wykonane analizy chemiczne ich zawartości i zgodnie

z posiadanymi decyzjami wydanymi przez Zachodniopomorski Urząd Wojewódzki

w Szczecinie, odbywa się zgodnie z art. 33 ustawy o odpadach oraz przepisami rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, których posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, poz. 527).

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, iż odpady wytworzone podczas remontu drogi kolejowej zwyczajowo winny być zakwalifikowane w grupie 17 jako odpady niebezpieczne, natomiast gdy nie przekraczają stężeń składników z załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r., mogą być kwalifikowane jako odpad inny niż niebezpieczny.

Według decyzji Wojewody z dnia [...] udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwalającej na prowadzenie odzysku, zbierania i transportu odpadów w tabeli 1 określono rodzaje i ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia przez "A" a wśród nich :

- odpady niebezpieczne – pozycja 10 kod odpadu 17 02 04* odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi ( podkłady kolejowe),

- odpady inne niż niebezpieczne – pozycja 8 kod 17 02 01 drewno,

- odpady inne niż niebezpieczne – pozycja 15 kod odpadu 17 05 08 tłuczeń torowy (kruszywo) inny niż wymieniony w 17 05 07*.

Decyzją Wojewody z dnia [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] rozszerzono listę odpadów przewidzianych do wytworzenia w pozycji 17 dodano między innymi odpad o kodzie 17 05 04 glebai ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03*.

W uzasadnieniu tej decyzji powołano się na pozytywną opinię Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] dotyczącą przydatności przebadanego odpadu dla celów rekultywacyjnych. Nie podjęto oceny kwalifikacji odpadów tłucznia torowego w sposób zgodny z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne. Ponadto wskazano, iż powołana opinia dotycząca przydatności przebadanego odpadu do celów rekultywacyjnych odnosi się wyłącznie do badanych próbek odpadów, zatem nie do wszystkich odpadów powstających przy wymianie drogi kolejowej tj. ziemi, tłucznia.

Dotyczy to również sprawozdania nr 37/GE -1/2004 z badań laboratoryjnych prób pobranych z drewnianych podkładów kolejowych, które "odnosi się tylko do badanej partii towarów". Dla odpadów podkładów kolejowych wytwarzanych przez "A" nie przedstawiono wyników badań laboratoryjnych w odniesieniu do warunków określonych w rozporządzeniu z dnia [...].

Spółka "A" odpady w postaci podkładów kolejowych impregnowanych preparatem o właściwościach rakotwórczych sprzedaje z naruszeniem prawa osobom fizycznym do wykorzystania na ich własne potrzeby. Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o odpadach posiadacz odpadów może je przekazać wyłącznie podmiotom posiadającym zezwolenia właściwych organów na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, nie dopuszczono do przekazania odpadu o kodzie 170204* tj. odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (podkłady kolejowe). W przypadku odpadu o kodzie 170201 tj. drewno, zezwolono jedynie do wykorzystania tego odpadu jako paliwo, o ile nie jest zanieczyszczone impregnatami i powłokami ochronnymi lub do wykonywania drobnych napraw i konserwacji, lub do wykorzystania jako materiał budowlany.

Ponadto rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 lipca 2004 r.

w sprawie ograniczeń, zakazów lub warunków produkcji, obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych oraz zawierających je produktów (Dz. U. Nr 168, poz.1762 z późniejszymi zmianami) w § 28 ust. 6 określa, że drewno impregnowane substancjami lub preparatami, o których mowa w ust. 1, wprowadzane ponownie do obrotu, nie może być stosowane do celów wymienionych

w ust. 5 tj.

- wewnątrz budynków, niezależnie od ich przeznaczenia (mieszkalnych, wypoczynkowych, pomieszczeń pracy);

- do wyrobu pojemników służących do hodowli roślin ani do wyrobu lub naprawy opakowań, które mogą mieć kontakt z surowcami, półproduktami lub produktami przeznaczonymi do spożycia przez ludzi lub zwierzęta lub które mogą zanieczyścić inne materiały mające taki kontakt;

- na placach zabaw lub innych miejscach publicznych przeznaczonych do rozrywki oraz w innym celu, jeżeli istnieje ryzyko, że drewno takie będzie miało kontakt ze skórą człowieka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje

w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych.

W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarga na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287) jest dopuszczalna. W tej kwestii skład orzekający tutejszego Sądu w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 216/08 w świetle którego zarządzenie pokontrolne, wydane przez organ kontroli, stwierdzające istnienie po stronie obywatela określonego obowiązku, jest działaniem władczym organu, podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jako akt z zakresu administracji publicznej dotyczący obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga do Sądu na ww. akt może zostać wniesiona po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a.).

Sąd po zbadaniu akt sądowoadministracyjnych sprawy uznał, iż skarga została wniesiona z zachowaniem trybu art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane w urzędzie pocztowym dnia [...], natomiast skargę, wobec nieudzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, wniesiono w dniu [...], a więc z zachowaniem sześćdziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, należy stwierdzić, iż sądowa kontrola zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego dokonana według kryterium zgodności z prawem doprowadziła do uznania, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie odpowiada prawu, bowiem wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, doszedł do wniosku, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, niż powołane w skardze.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] nr [...]nakładające obowiązki na "A" S.A. w punkcie pierwszym: do klasyfikowania odpadów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1206), w punkcie drugim: do przekazywania odpadów uprawnionym podmiotom, zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251) oraz § 28 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie ograniczeń, zakazów lub warunków produkcji, obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych oraz zawierających je produktów (Dz. U. Nr 168, poz. 1762 ze zm.)

Podstawę materialnoprawną wydania zarządzenia pokontrolnego stanowi art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. j. Dz. U.

z 2007r. Nr 44, poz. 287 ze zm.). W myśl tego przepisu na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Podmiot kontrolowany, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, ma obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (art. 12 ust. 2 ww. ustawy). Z powyższych przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska wynika, iż zarządzenie pokontrolne wydawane jest w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, w trakcie przeprowadzonej kontroli, naruszeń prawa i ma na celu wyeliminowanie tych naruszeń.

Istotą kontroli jest po pierwsze - badanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zasięgu i przyczyn rozbieżności, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, a czasem i wynikających stąd dyspozycji, podmiotowi kontrolowanemu lub też jego jednostce nadrzędnej. Realizacja ostatniej

z wymienionych kompetencji organu inspekcji ochrony środowiska przejawia się

w wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które ma charakter władczy. Niedoinformowanie o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych, lub niezgodne z prawdą poinformowanie o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych, zagrożone jest odpowiedzialnością karną, co wynika z art. 31a ust.1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Jak wyżej wskazano, zarządzenie pokontrolne jest aktem administracji publicznej rozstrzygającym indywidualną kwestię określonego podmiotu, tak więc inspektor ochrony środowiska jako organ administracji publicznej, zobowiązany jest prowadzić postępowanie w oparciu o zasady wynikające z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 200 r. Nr 98, po. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Obowiązek ten odnosi się zarówno do czynności kontrolnych jak i wydania zarządzenia pokontrolnego.

Stosownie do art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania właściwej jego oceny, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Prawidłowe uzasadnienie aktu administracyjnego związane jest ściśle z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. zgodnie z którą, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony rozstrzygnięcia bez potrzeby stosowania środków przymusu. Postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.).

Analiza prowadzonego przez Inspektora Ochrony Środowiska

[...] postępowania, jak i wydanego w ramach tego postępowania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego doprowadziła Sąd do przekonania, iż organ administracyjny naruszył ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie zapisy zawarte w protokole kontroli jak i zarządzeniu pokontrolnym nie pozwalają na weryfikację przez Sąd wskazanego przez organ naruszenia przepisów prawa.

W punkcie 1 zaskarżonego aktu zarządzono klasyfikowanie odpadów zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206). Rozporządzenie to określa katalog odpadów wraz z listą odpadów niebezpiecznych i sposób klasyfikowania odpadów (§ 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia).

Uzasadnienie zaskarżonego aktu administracyjnego jest lakoniczne, ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że strona skarżąca odpady wytworzone podczas remontu drogi kolejowej klasyfikuje jako odpady inne niż niebezpieczne. Zdaniem organu odpady te powinny być zakwalifikowane jako niebezpieczne. Organ poprzestał jedynie na wskazaniu w zarządzeniu pokontrolnym naruszeń prawa dokonanych przez spółkę, nie przytaczając żadnych dowodów potwierdzających ten fakt i całkowicie pomijając decyzje Wojewody z dnia [...] i [...] dotyczące zezwoleń na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymogów dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów. Decyzje te zawierają tabele odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytworzenia w ciągu roku ( odpadów niebezpiecznych i odpadów innych niż niebezpieczne). Powołanie się jedynie ogólnie na wyniki kontroli, bez szczegółowego ich podania, nie spełnia wymogu prawidłowego uzasadnienia aktu administracyjnego. W szczególności, inspektor ochrony środowiska nie wyjaśnił

w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego, czy przeprowadzono stosowne badania laboratoryjne na podstawie, których w sposób nie budzący wątpliwości, potwierdzona została okoliczność, iż odpady ze względu na podstawowy skład chemiczny przekraczają stężenie składników, o których mowa w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady są niebezpieczne (Dz. U. z 2004 r. Nr 128, poz. 1347). Tak więc nie wykazał, iż wszystkie przedmiotowe odpady wytwarzane przez Spółkę są niebezpieczne i należy je klasyfikować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 27 kwietnia 2001 r. w sprawie katalogu odpadów w grupie 17 tj. jako odpady niebezpieczne o kodach 170204* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi(podkłady kolejowe), 170503* - gleba i ziemia w tym kamienie, zawierające substancje niebezpieczne, 170507* - tłuczenia torowe (kruszyno) zawierające substancje niebezpieczne.

Natomiast stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor jest uprawniony do pobierania próbek, przeprowadzania niezbędnych badań lub wykonywania innych czynności kontrolnych w celu ustalenia na terenie kontrolowanej nieruchomości, w obiekcie lub jego części, stanu środowiska oraz oceny tego stanu w świetle przepisów o ochronie środowiska, a także indywidualnie określonych w decyzjach administracyjnych warunków wykonywania działalności wpływającej na środowisko.

W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się sprawozdanie z badań podkładów kolejowych drewnianych, przeprowadzonych na zlecenie skarżącej spółki.

Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do powyższych dokumentów.

Również organ nie wyjaśnił na podstawie jakich dowodów dokonał ustalenia, iż wszystkie podkłady kolejowe są impregnowane preparatem rakotwórczym kategorii 2 (olej kreozotowy nr CAS 90640-85-0), a tym samym, czy spółka może dokonywać obrotu podkładami kolejowymi w oparciu o przepisy z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz § 28 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie ograniczeń, zakazów lub warunków produkcji, obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych oraz zawierających je produktów.

Z załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006r.

w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku wynika, iż odpady o kodach 170201, 170504 i 170508 zostały dopuszczone do obrotu. Z kolei rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie ograniczeń, zakazów lub warunków produkcji, obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych oraz zawierających je produktów w § 28 ust. 1 stanowi, iż zakazuje się stosowania do impregnacji drewna następujących substancji i preparatów, w których one występują jako składniki lub zanieczyszczenia: kreozotu (CAS 8001-58-9), oleju kreozotowego (CAS 61789-28-4), destylatów ze smoły węglowej - olejów naftalenowych (CAS 84650-04-4), oleju kreozotowego - frakcja acenaftenowa (CAS 90640-84-9), destylatów wyższych (smoły węglowej) (CAS 65996-91-0), oleju antracenowego (CAS 90640-80-5), smółek kwaśnych, węgla, surówki, (CAS 65996-85-2), kreozotu drzewnego (CAS 8021-39-4), niskotemperaturowej alkalicznej smoły węglowej (CAS 122384-78-5), jeżeli zawierają:

1) benzo(a)piren w stężeniu większym niż 0,005 % ich masy;

2) fenole ekstrahowane wodą, w stężeniu przekraczającym 3 % ich masy.

W ust. 2 ustawodawca zakazał wprowadzania do obrotu drewna impregnowanego substancjami lub preparatami, o których mowa w ust. 1.

Mając na uwadze powyższe przepisy, istotne jest zatem wykazanie przez organ ponad wszelką wątpliwość, że dokonywana przez Spółkę klasyfikacja odpadów narusza obowiązujące przepisy prawa i wydane decyzje administracyjne

Należy również zaznaczyć, iż w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ nie przytoczył treści przepisów, z których wywiódł naruszenie prawa przez spółkę tj. art. 25 ust. 2, art. 36 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, § 28 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie ograniczeń, zakazów lub warunków produkcji, obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych oraz zawierających je produktów, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów.

Skoro organ nie wyjaśnił należycie podstawy prawnej, ani nie przedstawił sytuacji faktycznej w sposób nie budzący wątpliwości, jak i dowodów na których oparł swoje ustalenia, zatem jego twierdzenia o naruszeniu prawa przez spółkę są przedwczesne.

Wobec powyższych ustaleń, należy podkreślić, iż uzasadnienie takie nie pozwala na dokonanie przez Sąd prawidłowej oceny zasadności podjętego zaskarżonego rozstrzygnięcia albowiem wykazane uchybienia w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego, uniemożliwiły prześledzenie toku rozumowania organu.

Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę wyjaśnienia

i uzasadnienia swojego stanowiska zawartego w zarządzeniu pokontrolnym, jednakże odpowiedź na skargę nie może zastępować rozstrzygnięcia organu, albowiem rozważenia zawarte w tej odpowiedzi nie mogą być traktowane jako element uzasadnienia i poddawane kontroli sądowej.

Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien dokonać wszechstronnego rozważenia całokształtu sprawy, a w szczególności zobowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób nie budzący wątpliwości oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W uzasadnieniu aktu administracyjnego nakładającego na adresata określone obowiązki organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których oparł się oraz wyjaśnić przepisy z przytoczeniem ich treści.

Nie przesądzając treści ostatecznego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że organ administracji publicznej wydając zaskarżone zarządzenie pokontrolne, naruszył przepisy prawa procesowego,

w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.