Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1243/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 30b, art. 32 ust. 4b
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/22 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 września 2022 r. znak WI-I.7840.5.36.2022.SA w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę 1. prostuje zaskarżony wyrok w części dotyczącej oznaczenia przedmiotu zaskarżonej decyzji w ten sposób, że zwrot: "zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego" zastępuje słowami: "udzielenia pozwolenia na rozbiórkę"; 2. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 grudnia 2022 r., II SA/Kr 1258/22 oddalił skargę [...] S.A. w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 5 września 2022 r., znak: WI-I.7840.5.36.2022.SA, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., uchylił w całości odmowną decyzję Prezydenta [...] z 30 marca 2022 r. nr 33/6741/2022 i orzekł o udzieleniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na rozbiórkę budynków usługowo–magazynowych oraz zadaszenia miedzy budynkami wraz z urządzeniami i instalacjami wewnętrznymi na działkach nr ew. [...], obręb [...], j. ew. [...] przy ul. [...] w K.

[...] S.A. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 30b w zw. z art. 32 ust. 4b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., poprzez uznanie, że rozbiórka nie musi być zgodna z celem użytkowania wieczystego, ponieważ wymóg taki nie wynika z żadnego przepisu;

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu podczas wykonywania sądowej kontroli prawidłowości działania organów administracyjnych: (i) za prawidłowe pominięcie przez organ II instancji zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym prawomocnej decyzji Prezydenta [...] z 12 grudnia 2019 r., nr AU-2/6730.2/1064/2019 o ustaleniu warunków zabudowy w aspekcie oceny celu dokonania wnioskowanej rozbiórki, którym jest realizacja przyszłej inwestycji mieszkaniowej i jej wpływu na interes społeczny (zgodny z interesem skarżącej); (ii) że ocena wpływu inwestycji mieszkaniowej (poprzedzonej rozbiórką istniejących obiektów) na interes społeczny, winna być przedmiotem rozpatrywania dopiero na etapie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej interes społeczny winien być brany pod uwagę w każdej sprawie administracyjnej oraz na każdym etapie postępowania, albowiem obowiązek ten wynika z jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż analiza materiału dowodowego, ewentualnie zebranie dalszego, przy uwzględnieniu interesu społecznego, mogło skutkować uwzględnieniem skargi w wyniku uznania, że rozbiórka dotychczasowych obiektów stanowi pierwszy etap przygotowujący teren do inwestycji mieszkaniowej, która będzie niekorzystna dla obywateli miasta K. i niekorzystnie wpłynie na infrastrukturę społeczną, a nawet wpłynie na zwiększenie emisji zanieczyszczeń do środowiska.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. wniosła o jej oddalanie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącą na uzasadnionych podstawach.

Nieuprawnione jest przypisywanie Sądowi I instancji uchybienia w toku kontroli zaskarżonej decyzji art. 30b w zw. z art. 32 ust. 4b p.b. poprzez dokonanie błędnej wykładni tychże przepisów. Wniesiona skarga kasacyjna nie respektuje wymagania dotyczącego prawidłowego przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia, albowiem wskazując na dopuszczenie się przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. art. 30b w zw. z art. 32 ust. 4b p.b., autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, jakie znaczenie zostało nadane w zaskarżonym wyroku wskazanym przepisom prawa materialnego, jakie odmienne znaczenie powinno się im przypisywać i jakie racje stoją za tego rodzaju wnioskiem, które zostały przeoczone przez Sąd w toku podjętych czynności interpretacyjnych spornej regulacji prawnej. Czynione w skardze kasacyjnej przez stronę wyjaśnienia sprowadzają się wyłącznie do stwierdzenia, że skarżąca nie podziela stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym rozbiórka nie musi być zgodna z celem użytkowania wieczystego. Argumentacja skargi kasacyjnej nie podaje jednakże, dlaczego tenże wniosek należy uznać za błędny. Niezależnie od niewskazania, jakie znaczenie normatywne powinno się przypisywać art. 30b p.b., czemu towarzyszyło pominięcie, że przepis ten dzieli się na sześć ustępów normujących różne kwestie prawne, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 4) swoje uwagi skarżąca skoncentrowała na art. 32 ust. 4, a nie art. 32 ust. 4b p.b., pomimo że to ten ostatni przepis wysławia zasadę, do której nawiązała strona, że jeżeli podstawę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi użytkowanie wieczyste, niezgodność zamierzenia budowlanego z celem użytkowania wieczystego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nawet gdyby podzielić twierdzenie skarżącej, że ustawodawca część unormowań określających wymagania, które powinien spełniać podmiot zamierzający wykonywać roboty budowlane, odnosi do inwestycji budowlanej, nie różnicując, czy chodzi w danym przypadku o pozwolenie na budowę, czy rozbiórkę i to założenie odnieść do analizowanej regulacji art. 32 ust. 4b p.b., którą organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrujący wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na rozbiórkę powinien wziąć pod uwagę, to i tak argumentacja skargi kasacyjnej nie ujawnia, na czym miałby polegać błąd Sądu I instancji związany z niezastosowaniem ww. przepisu, skoro w jego dyspozycji ustawodawca posłużył się regułą przeciwną do tej, która zdaniem skarżącej powinna regulować ocenę zgodności z prawem zaprojektowanych przez uczestnika postępowania na działkach nr ew. [...], obręb [...], j. ew. [...] w K. robót budowlanych (rozbiórkowych).

Odnosząc się w toku postępowania do opisanego w art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b. wymagania, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się zgodę właściciela obiektu budowlanego (lub jej kopię), Wojewoda Małopolski prawidłowo stwierdził, że zostało ono przez [...] sp. z o.o. wypełnione, jeżeli w aktach sprawy znajduje się udzielona przez [...] sp. k. z siedzibą w K., pozostającej użytkownikiem wieczystym nieruchomości, zgoda na rozebranie znajdującej się na niej zabudowy budynkowej, będącej własnością tejże spółki (pismo z 19 sierpnia 2021 r., k. 22 akt adm.). Bez znaczenia prawnego pozostaje uwypuklona w skardze kasacyjnej kwestia tego, czy istniejąca zabudowa usługowo-magazynowa może być wykorzystywana zgodnie z celem ustanowienia użytkowania wieczystego, czy też nie, albowiem ustalenia tego dotyczące nie mogą być uznane za kryteria prawne oceny wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę, którymi mógłby kierować się organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Niezasadny jest również zarzut przypisujący Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ Sąd poddał prawidłowej analizie podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, zasadnie uznając, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nakazujący organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, został przez Wojewodę Małopolskiego spełniony, co uniemożliwia w skorzystaniu przez organ odwoławczy z kompetencji do wydania decyzji merytoryczno-reformacyjnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) dostrzec błędu ważącego na wyniku sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przyjął, że przedmiot rozpatrywanej sprawy dotyczy udzielenia zgody na rozbiórkę, co sprzeciwia się jej uwarunkowania faktyczne przeorientowywać, obejmując nimi również cele, które inwestor może zamierzać osiągnąć w przyszłości w następstwie wykonania decyzji, o wydanie której się obecnie ubiega. Przyjął również, że kierunek podejmowanego rozstrzygnięcia organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany określić w sposób odpowiadający ocenie spełnienia przez inwestora wymagań, które w przepisach p.b. warunkują uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę. Te trafne wnioski służyły Sądowi I instancji do odrzucenia argumentacji skarżącej, która odwoływała się do potrzeby rozważenia dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat oceny jej zgodności z interesem społecznym, który, jak zauważyła strona, wyraża się raczej w potrzebie zabezpieczenia terenu w obrębie miasta Krakowa pod zaplecze dla komunikacji miejskiej, a nie zwiększania w analizowanym obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wobec powtórzenia w skardze kasacyjnej tych samych argumentów, które stanowiły już przedmiot uwag Sądu I instancji ze względu na zasadniczą zbieżność treści wniesionej skargi i skargi kasacyjnej, akceptacja tychże uwag przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawia, że nie zachodzi potrzeba jej szczegółowego powtarzania w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował komparycję zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oznaczenia przedmiotu zaskarżonej decyzji wobec błędnego określenia go przez Sąd I instancji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.