Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2079/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt II OSK 2079 / 10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Zwykłego "Klubu Ekologicznego Ziemi Oławskiej" w Oławie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 172/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "Klubu Ekologicznego Ziemi Oławskiej" w Oławie na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 stycznia 2010 r. nr II-31/10 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2079/10

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 172/10 sprawy ze skargi Klubu [...] na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddalił skargę.

Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Starosta Oławski decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] II Spółce z o.o. we Wrocławiu ( obecnie:"[...] 22" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością & Wspólnik Spółka komandytowa we Wrocławiu ) pozwolenia na budowę pawilonu handlowego [...].

Decyzja ta została doręczona stronom uczestniczącym w postępowaniu w dniu [...] grudnia 2009 r., a w dniu 16 grudnia 2009 r. została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej.

Odwołanie od decyzji wniosło Stowarzyszenie Zwykłe "Klub [...]" w O., dalej zwane Stowarzyszeniem, przesyłając je listem poleconym w dniu 30 grudnia 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr II-31/10 Wojewoda Dolnośląski, na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wojewoda podał, iż w badanej sprawie Stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu toczącym przed organem I instancji, a legitymację procesową wywodzi z art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwaną dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku.

Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Strona skarżąca wywodziła, że jej odwołanie wpłynęło w ustawowym terminie, a zaskarżone postanowienie narusza art. 57 § 1 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, iż: przedmiotem tej sprawy jest jedynie to, czy strona skarżąca – Stowarzyszenie Zwykłe "Klub [...]" – złożyło odwołanie od decyzji Starosty Oławskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w terminie.

Sąd I instancji wskazał, iż z niespornych w niniejszej prawie okoliczności wynika, że skarżące Stowarzyszenie nie uczestniczyło w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a o decyzji Starosty Oławskiego z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] dowiedziało się z Biuletynu Informacji Publicznej, w którym informacja o tej decyzji została podana w dniu 16 grudnia 2009 r.

Niewątpliwym w ocenie Sądu jest to, że decyzja Starosty Oławskiego została doręczona stronom biorącym udział w postępowaniu w dniu [...] grudnia 2009 r., zaś w dniu 16 grudnia 2009 r. został ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej.

Sąd I instancji powołując się na przepisy art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskazał, iż:

- udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie nie jest równoznaczne z doręczeniem decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te stanowią bowiem, iż tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej,

- udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:

1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 ustawy,

2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 ustawy,

3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia

- że informacje publiczne udostępniane w sposób, o którym mowa w art. 10 i 11, są oznaczane danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację, oraz datą udostępnienia.

Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że kwestie związane z doręczeniem decyzji, przysługującymi stronie środkami zaskarżenia, trybem ich wnoszenia oraz terminami procesowymi i ich obliczaniem są regulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, a zatem w przepisach art. 129 § 2 kpa, który stanowi, iż odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie, oraz w przepisie art. 57 § 1 kpa , który stanowi, iż jeżeli początkiem terminu określonego w dniach zgodnie z art. 57 § 1 kpa, jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W przypadku uchybienia terminu zgodnie z art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Sąd wskazał, iż Stowarzyszenie powinno złożyć odwołanie od powyższej decyzji w terminie, w którym odwołanie mogły złożyć strony biorące udział w postępowaniu przed organem I instancji. Przewidziany w art. 129 § 2 kpa termin do wniesienia odwołania rozpoczął bowiem swój bieg nie z chwilą opublikowania przedmiotowej decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej, lecz z chwilą doręczenia tej decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu przed organem I instancji. Skoro w niniejszej sprawie wszystkim stronom biorącym udział w postępowaniu przed organem I instancji wspomnianą decyzję doręczono w dniu [...] grudnia 2009 r., to termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 29 grudnia 2009 r.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Stowarzyszenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie zarzuciło wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu:

1. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. 134 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej i art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez zaniechanie rozważenia wszelkich naruszeń prawa dokonanych przez organ administracyjny, a także rozważenia wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, a także zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a podaniu jedynie jako podstawy rozstrzygnięcia przepisów ustawy z dnia 14.06.1960 Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy z dnia 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej, pomimo faktu, iż właściwą podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostają przepisy ustawy z dnia 03.1 0.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (w szczególności art. 44 ust. 2) w związku z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący kasacyjnie wskazał, iż naruszenie prawa procesowego przez Sąd I instancji, w sposób wadliwy ukształtowało zaskarżone orzeczenie albowiem usankcjonowało postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r., który w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżące Stowarzyszenie odmawiając mu legitymacji procesowej do wniesienia przedmiotowego odwołania od decyzji Starosty Oławskiego dnia [...] grudnia 2009 r.

Skarżące stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Skarżący kasacyjnie wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego w przedmiotowym odwołaniu kwestii prawnych mających stanowić podstawę prawną legitymacji do złożenia odwołania, do czego był zobowiązany w myśl przepisu art. 134 i art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącego organ administracyjny jak i Sąd I instancji uznając, że w niniejszej sprawie odwołanie zostało zgłoszone przez Skarżącego po terminie skupili się jedynie na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, ewentualnie na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej zupełnie pomijając kwestię legitymacji procesowej Skarżącego zawartej wart. 44 ust. 2 ustawy z dnia 03.1 0.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku.

Skarżący podkreślił, iż przepis powyższy rozstrzyga jednoznacznie - w zdaniu ostatnim że Skarżący dopiero w postępowaniu odwoławczym uczestniczy na prawach strony, co implikuje twierdzenie, iż dopiero w drugiej instancji będąc uczestnikiem postępowania Skarżący może. korzystać z uprawnień strony. Tak więc bezsporne pozostaje, iż w toku przedmiotowego postępowania przed Starostą Oławskim Skarżący nie był stroną postępowania i tym samym nie mógł korzystać z żadnych praw i instytucji przypisanych jedynie do stron postępowania, w tym przepisów dotyczących terminów do wniesienia odwołania .

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie uznał, iż zasadnicze wątpliwości budzą twierdzenia zarówno organu administracyjnego jak i Sądu I instancji, iż Skarżący winien wnieść odwołanie w terminie zastrzeżonym dla strony, zgodnie z przepisem art. 129 § 2 k.p.a., a więc podlegać rygorom dla niej zastrzeżonym w ramach postępowania (w toku postępowania w I instancji), a co więcej, w przypadku przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, winien był skorzystać z instytucji przywrócenia terminu, która również bezspornie zastrzeżona jest jedynie dla strony. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Sądu, iż ,,skoro uchybiono terminowi do wniesienia odwołania, wypowiedzenie się w kwestii legitymacji procesowej Stowarzyszenia Zwykłego "Klub [...] pozostaje zbędne."

Skarżący podnosi, iż w jego ocenie podstawę prawną (legitymację procesową) uprawniającą go do złożenia odwołania stanowi art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, którego przepisy rozstrzygają jednoznacznie, iż składając odwołanie dana organizacja nie korzysta jeszcze z praw strony i

Skarżący wskazał że o fakcie, iż toczy się przedmiotowe postępowanie dowiedział się z Biuletynu Informacji Publicznej. Skarżący skutecznie wniósł odwołanie od powyższej decyzji - z zachowaniem 14 dniowego terminu od zdarzenia stanowiącego podstawę złożenia odwołania. Nie sposób przyjąć bowiem, iż termin 14 dniowy do złożenia odwołania należałoby liczyć tak jak to ma miejsce w sytuacji, gdy skarżącym jest strona postępowania, tj. od chwili doręczenia decyzji. W stosunku do Skarżącego doręczenie nigdy bowiem nie miało miejsca, zaś to właśnie data publikacji w Biuletynie Informacyjnym stanowi zdarzenie pozwalające w sposób jasny określić początkowy bieg terminu zaskarżenia dla organizacji społecznych, które dopiero w toku II instancji będą uczestniczyć na prawach strony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną przedstawiciel inwestora "[...] 22" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością &Wspólnik Spółka komandytowa we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy wskazać, iż żaden z nich w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie okazał się skuteczny.

Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku za art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 44 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Naruszenie powyższych przepisów spowodowało w ocenie skarżącego wadliwe wydanie postanowienia na podstawie art. 134 kpa.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, na które powołał się skarżący, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zatem sąd pierwszej instancji winien rozpatrzyć sprawę również w zakresie nieobjętym skargą (zob. Komentarz do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX 2009, wyd. III; wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09, LEX nr 597912).

Sądowa kontrola aktu administracyjnego nie jest jednak dowolna. Sąd administracyjny związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może oceniać sprawy innej niż ta, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji.

W świetle powyższych rozważań trafnie Sąd I instancji wskazał, iż przedmiotem tej sprawy jest jedynie to czy strona skarżąca –Stowarzyszenie "Klub [...]" złożyło odwołanie od decyzji Starosty Oławskiego w terminie. Wbrew żądaniom skarżącego Stowarzyszenia Sąd I instancji nie mógł przedmiotem swoich rozważań, i tym samym kontroli, poddać innych kwestii, niż te związane z badaniem prawidłowości stanowiska organu odwoławczego w przedmiocie zachowania terminu do wniesienia środka odwoławczego. Kontrola Sądu zgodna z żądaniem skarżącego kasacyjnie wprost naruszyłaby przepis art. 134 p.p.s.a.

Powyższy zarzut skarżący kasacyjnie powiązał z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Zarzutu tego również nie sposób podzielić, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje jakich elementów uzasadnienia zabrakło w wyroku Sądu I instancji. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera szczegółowe stanowisko w przedmiocie objętym zaskarżonym do tego Sądu postanowieniem, zaś przyjęte przez Sąd ustalenia faktyczne istotne dla oparcia kontrolowanego rozstrzygnięcia na regulacji zawartej w art. 134 k.p.a. znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd I instancji nie mógł natomiast odnieść się do "wszelkich naruszeń prawa dokonanych przez organ administracyjny" jeżeli pozostawały one poza granicami rozpoznawanej sprawy. Skarżący kasacyjnie nie podał o jakie przepisy i jakie rozważania zostały przez Sąd I instancji pominięte.

Podkreślenia natomiast wymaga, wobec treści skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie kwestionował prawa Stowarzyszenia do złożenia odwołania od decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, jako podstawę działania skarżącego Stowarzyszenia art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Art. 44 ust. 2 ustawy stanowi, iż organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Przepis ten w powiązaniu z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) określa sposób przystąpienia organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu w sprawach o pozwolenie na budowę. Nie zawiera natomiast norm dotyczących doręczenia organizacji przystępującej do sprawy pism procesowych, jak również skutków prawnych z tym związanych.

Trafnie również Sąd I instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 12 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacje publiczne udostępniane są w sposób, o którym mowa w art. 10 i 11 tej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie informacji publicznej nie jest równoznaczne z doręczeniem decyzji. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu, iż z treści przepisu jednoznacznie wynika, iż kwestie związane z doręczeniem decyzji, przysługującymi stronie środkami zaskarżenia, trybu ich wnoszenia oraz terminami procesowymi i ich obliczaniem są regulowane na zasadach ogólnych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W świetle powyższego niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który reguluje jedynie obowiązki podmiotu udostępniającego informację publiczną w zakresie kopiowania informacji publicznej albo jej wydruku lub przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Skarżący nie uzasadnił bowiem zarzutu w tym zakresie.

Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdzało w powołaniu na art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Sąd I instancji dokonując kontroli zgodności z prawem omawianego postanowienia prawidłowo uznał, iż odwołanie Stowarzyszenia od decyzji Starosty Oławskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. zostało wniesione po terminie określonym w art. 129 § 2 kpa. Skoro bowiem strona uczestnicząca w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego otrzymała decyzję w dniu [...] grudnia 2009 r. to z tym dniem rozpoczął bieg termin do wniesienia od tej decyzji odwołania. Termin ten wiązał również inne osoby, w tym organizację społeczną rozważającą wniesienie odwołania od decyzji na podstawie art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Termin do wniesienia tego środka zaskarżenia ma charakter procesowy i jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może on być przez organ administracji publicznej skracany lub wydłużany. Niedotrzymanie tego terminu przez stronę postępowania jest brane pod uwagę przez organ II instancji z urzędu i powoduje wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W literaturze prawniczej przyjmuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu nie zależy więc od swobodnego uznania organu administracji publicznej lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. (Por. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r. str. 777).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, iż w sytuacji gdy środek zaskarżenia wnosi podmiot nie będący stroną postępowania, a jest to okoliczność bezsporna, podmiot ten obowiązują terminy ustawowe obowiązujące strony postępowania, tj. termin na złożenie środka zaskarżenia przez organizację społeczną (w tym organizację ekologiczną), liczy się od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie.

W przedmiotowej sprawie decyzja Starosty została doręczona stronom w dniu [...] grudnia 2009r. i od tego dnia należało liczyć 14-dniowy termin na wniesienie odwołania. Nie jest zatem możliwe uznanie, że odwołanie od pozwolenia na budowę złożone przez skarżące Stowarzyszenie w dniu 30 grudnia 2009 r., wniesione zostało terminie.

Z uwagi na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.