Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 842/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1-8, art. 52, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem złożonym w dniu 11 września 2014 r. D.B. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na brak działań ze strony Prezydenta Miasta polegających na nieudzieleniu odpowiedzi na pismo Kolegium z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] przekazujące wniosek skarżącej do załatwienia wg właściwości.

Po zapoznaniu się z pisemnymi wyjaśnieniami organu pierwszej instancji oraz zbadaniu okoliczności sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) uznało zażalenie D.B. za nieuzasadnione, nie dopatrując się w działaniach Prezydenta Miasta uchybień w terminowości załatwiania spraw wszczętych żądaniami wnioskodawczyni.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem oraz zarzucając jego autorom niekompetencję i brak kwalifikacji do załatwiania tego typu spraw. Skarżąca podkreśliła, że organ drugiej instancji utrzymuje w mocy stanowiska organu pierwszej instancji wg linii raz przez siebie przyjętej i korespondencja ta nie ma żadnego związku ze sprawą wniesioną przez stronę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., a obejmuje on:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zgodnie zaś z § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Z treści pisma D.B. złożonego w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 11 września 2014 r. wynika, że zarzuca ona Prezydentowi Miasta bezczynność w przedmiocie załatwienia sprawy wszczętej jej pisemnym wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. Pismo to wyczerpuje znamiona zażalenia na niezałatwienie sprawy, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy

w terminie przez organ administracyjny pierwszej instancji jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, co wynika z treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi wyłącznie warunek formalny wniesienia tej skargi i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia w tym przedmiocie ma charakter wpadkowy, incydentalny, przy czym powinno mieć ono formę postanowienia. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, nie rozstrzyga ono o istocie sprawy i nie przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, LEX nr 1145135).

Zgodnie z cytowanym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznaje jedynie skargi wnoszone na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Natomiast zaskarżone postanowienie do takich postanowień nie należy, wobec czego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednocześnie brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a). Stronie przysługuje w tym zakresie prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, gdyż spełniony został warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, działając zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.