Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 519/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 306 ust. 2, art. 309 uat. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2305
law: Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Beata Drożdż, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi na decyzję Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji – Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2023 roku nr 43/2023/279 w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego w związku z poniesieniem kosztów z tytułu odprawy wypłaconej na rzecz pracownika pełniącego terytorialną służbę wojskową 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji – Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi na rzecz skarżącego Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 czerwca 2023 r., nr 43/2023/279, wydaną na podstawie art. 104, art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 34 ust. 2, art. 306 ust. 2, art. 309 ust. 1, ust. 3, ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2305 ze zm.), Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi, utrzymał w mocy decyzję Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Łodzi z 28 marca 2023 r., nr 106/55/WR/2023 o ustaleniu kwoty świadczenia przysługującego pracodawcy w wysokości 3 350,40 zł.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że 19 stycznia 2023 r. Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi wystąpił do Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Tomaszowie Mazowieckim z wnioskiem o wypłatę świadczenia pieniężnego w związku z poniesieniem kosztów z tytułu odprawy wypłaconej na rzecz pracownika K. G. odbywającego szkolenie podstawowe w ramach terytorialnej służby wojskowej w okresach 10-11 grudnia 2022 r. oraz 15-28 stycznia 2023 r. Po wstępnej analizie wniosku organ ten, stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie 20 stycznia 2023 r. przekazał jej materiały w trybie art. 65 § 1 k.p.a. do Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w Łodzi. Wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 309 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny, tj. przed upływem 90 dni od dnia zwolnienia żołnierza z terytorialnej służby wojskowej. Do wniosku załączono dokumenty określające m. in. składniki wynagrodzenia uwzględnione w obliczeniach wysokości wnioskowanej rekompensaty (listy płac wraz z dodatkowymi wyjaśnieniami pracodawcy) oraz bankowe potwierdzenia wykonanych operacji, zgodnie z którymi kwota 3 406,09 zł (netto) została przelana na konto pracownika 9 grudnia 2022 r., zaś kwota 98,00 zł na konto Urzędu Skarbowego Łódź – Śródmieście 13 grudnia 2022 r., co łącznie daje wnioskowaną wartość 3 504,90 zł.

Z Informacji Oddziału Kadr Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w sprawie usprawiedliwionej nieobecności K. G. z 13 grudnia 2022 r. wynika, że pozostawał on w stosunku pracy z wnioskodawcą począwszy od 16 października 2007 r., co oznacza iż w dacie powołania na szkolenie podstawowe, tj. 10 grudnia 2022 r. żołnierz był zatrudniony w ŁUW, zatem Urząd posiada przymiot strony niniejszego postępowania.

Organ drugiej instancji uznając za prawidłowe przyjęcie przez organ pierwszej instancji za podstawę obliczenia kwoty odprawy przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 8 stycznia 1997 r.", wskazał, że zgodnie z art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny pracownik powołany do terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 927), powoływane dalej jako "rozporządzenie z 29 maja 1996 r.", stanowiące zdaniem Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego podstawę obliczenia kwoty świadczenia, wydane zostało na podstawie art. 297 k.p., będącego delegacją ustawową w sprawach sposobów ustalania wynagrodzenia przysługującego w okresie niewykonywania pracy, stanowiącego podstawę ustalania wysokości kar pieniężnych, potrąceń, odszkodowań, odpraw pośmiertnych lub innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy, wysokości dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia. Zakres przedmiotowy art. 297 k.p. nie stanowi zatem wprost o sposobie obliczenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Taki zakres regulacji wynika natomiast z art. 173 k.p. będącego delegacją ustawową do wydania rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r., a który stanowi, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop. Wobec powyższego zgodnie z § 18 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. ekwiwalent za niewykorzystany przez pracownika urlop wypoczynkowy oblicza się dzieląc sumę miesięcznych wynagrodzeń ustalonych na podstawie § 15-17 przez współczynnik, o którym mowa w § 19, a następnie, dzieląc tak otrzymany ekwiwalent za jeden dzień urlopu przez liczbę odpowiadającą dobowej normie czasu pracy obowiązującej pracownika, a następnie, mnożąc tak otrzymany ekwiwalent za jedną godzinę urlopu przez liczbę godzin niewykorzystanego przez pracownika urlopu wypoczynkowego. Zgodnie z § 14 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r., ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, ustala się stosując zasady obowiązujące przy obliczaniu wynagrodzenia urlopowego, ze zmianami określonymi w § 15-19. Wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy, z wyłączeniem m. in. jednorazowych lub nieperiodycznych wypłat za spełnienie określonego zadania bądź za określone osiągnięcie (§ 6 pkt 1 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r.). Zgodnie z § 19 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. współczynnik służący do ustalenia ekwiwalentu za 1 dzień urlopu ustala się odrębnie w każdym roku kalendarzowym i stosuje przy obliczaniu ekwiwalentu, do którego pracownik nabył prawo w ciągu tego roku kalendarzowego. Współczynnik ustala się, odejmując od liczby dni w danym roku kalendarzowym łączną liczbę przypadających w tym roku niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, a otrzymany wynik dzieli się przez 12. W myśl § 16 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. składniki wynagrodzenia przysługujące pracownikowi za okresy nie dłuższe niż miesiąc (z wyjątkiem określonych w § 7), wypłacone w okresie 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu, uwzględnia się przy ustalaniu ekwiwalentu w średniej wysokości z tego okresu. Jeśli natomiast pracownik nie przepracował pełnego okresu, o którym mowa w ust. 1, wynagrodzenie faktycznie wypłacone mu w tym okresie dzieli się przez liczbę dni pracy, za które przysługiwało to wynagrodzenie, a otrzymany wynik mnoży się przez liczbę dni, jakie pracownik przepracowałby w ramach normalnego czasu pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.

Organ drugiej instancji ocenił, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął wartość składników stałych wynagrodzenia w postaci: wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 5 368,61 zł, dodatku stażowego w wysokości 858,98 zł stanowiącej 16% wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku funkcyjnego w kwocie 700,00 zł. Właściwie dokonano obliczeń wartości składników zmiennych wynagrodzenia, tj. dodatku za pracę w nocy z miesięcy: września 2022 r. (162,69 zł), października 2022 r. (12,20 zł + 15,77 zł) oraz listopada 2022 r. (51,12 zł), których średnia miesięczna wartość wyniosła 80,59 zł. W sprawie należało uwzględnić współczynnik służący do ustalenia ekwiwalentu w 2022 r., który wynosił 20,92.

Według organu drugiej instancji prawidłowo organ pierwszej instancji również przyjął okres z jakiego należy obliczyć średnią wartość składników zmiennych: wrzesień – listopad 2022 r. w kwocie 80,59 zł (wynagrodzenie za pracę w godzinach nocnych). Ekwiwalent za jeden dzień urlopu stanowiący sumę miesięcznych wynagrodzeń podzielonych przez wyżej opisany współczynnik wynosi 335,00 zł, obliczony jak poniżej: 7 008,18 zł (wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem stażowym i funkcyjnym) : 20,92 (współczynnik) = 335,00 zł. Tak otrzymany ekwiwalent za jeden dzień urlopu należało podzielić przez liczbę odpowiadającą dobowej normie czasu pracy obowiązującej pracownika: 335,00 zł: 8 (dobowa norma czasu pracy) = 41,88 zł. Otrzymany ekwiwalent za jedną godzinę urlopu należy pomnożyć przez liczbę godzin niewykorzystanego przez pracownika urlopu wypoczynkowego (żołnierz otrzymał odprawę za okres dwóch tygodni, tj. 10 dni roboczych, dobowa norma czasu pracy wynosi 8 godzin, więc liczba godzin niewykorzystanego przez pracownika urlopu wypoczynkowego wynosi 80 godzin (10 dni x 8 godzin = 80): 80 godzin x 41,88 zł = 3 350,40 zł.

Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci obrazy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sposobem ustalenia wysokości odprawy dla pracownika, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez błędną jego wykładnię i wyliczenie odprawy pieniężnej dla pracownika powołanego do terytorialnej służby wojskowej współczynnikiem służącym do ustaleniu ekwiwalentu za 1 dzień urlopu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że odprawa ta wynosi połowę miesięcznej kwoty wynagrodzenia pracownika powołanego do terytorialnej służby wojskowej obliczonej według zasad obowiązujących dla ustalenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy;

b. § 2 ust. 2 rozporządzenia z 29 maja 1996 r. zawierającego definicję pojęcia "dwutygodniowego wynagrodzenia" poprzez jego niezastosowanie dla ustalenia wysokości odprawy pieniężnej dla pracownika powołanego do terytorialnej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 14 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę i wnosi o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sporna jest różnica wynosząca 153,69 zł pomiędzy kwotą wypłaconą przez skarżącego a ustaloną w zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego uzasadniającego uwzględnienie skargi.

W myśl art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny pracownik powołany do terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby.

Stosownie zaś do art. 309 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy albo będącego żołnierzem OT pełniącym służbę wojskową rotacyjnie przysługuje świadczenie pieniężne za dni, w których pełnili oni służbę wojskową. Pracodawca przesyła wniosek w sprawie wypłaty świadczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty, o których mowa w ust. 2, szefowi wojskowego centrum rekrutacji właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy nie później niż przed upływem 90 dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy albo żołnierza OT z pełnienia tej służby (art. 309 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny). W art. 309 ust. 4 ustawy o obronie Ojczyzny wymienione zostały elementy, które musi zawierać wniosek pracodawcy. Kwotę świadczenia ustala właściwy szef wojskowego centrum rekrutacji (art. 309 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny). Odmowa wypłaty świadczenia lub ustalenie kwoty niższej niż wskazana we wniosku pracodawcy następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 309 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny).

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny w sprawie nie jest sporny i nie budzi wątpliwości. Pracownik Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego K. G. odbył szkolenie podstawowe w ramach terytorialnej służby wojskowej w okresie od 10 do 11 grudnia 2022 r. Pracodawca wypłacił pracownikowi odprawę, o której mowa w art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, a następnie w terminie określonym w art. 309 ust. 3, wystąpił do właściwego szefa wojskowego centrum rekrutacji o wypłatę świadczenia, o którym mowa w art. 309 ust. 1 ustawy. Wniosek zawierał wszystkie elementy wymienione w art. 309 ust. 4.

Sporu nie ma również co do wysokości podstawy wyliczenia odprawy, która wynosi 7 008,18 zł brutto i stanowi miesięczne średnie wynagrodzenie z okresu poprzedzającego nabycie prawa do tej odprawy ustalone zgodnie z regułami określonymi w § 14-17 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. Takie wyliczenie podstawy do ustalenia wysokości odprawy należy uznać za prawidłowe. W niniejszej sprawie obie strony sporu uczyniły to właściwie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest jedynie sam sposób obliczenia odprawy należnej pracownikowi i tym samym świadczenia należnego pracodawcy, który wypłacił odprawę, od właściwego szefa wojskowego centrum rekrutacji.

Pracodawca żołnierza – a więc Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi – ustalił odprawę należną pracownikowi na podstawie art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, w wysokości połowy ustalonej podstawy i wypłacił swojemu pracownikowi kwotę 3 504,09 zł brutto, a następnie o wypłatę takiej kwoty zwrócił się do właściwego szefa wojskowego centrum rekrutacji. Z kolei Szef Wojskowego Centrum Rekrutacji w Łodzi uznał takie wyliczenie za błędne i stosując przepisy § 18-19 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. wyliczył wysokość odprawy ustalając wysokość ekwiwalentu za 1 dzień urlopu, a następnie wysokość ekwiwalentu za 1 godzinę urlopu i przemnożył przez liczbę godzin roboczych zawartych w 10 dniach roboczych, co dało wynik 3 350,40 zł. Szczegółowe wyliczenia zawarte zostały w zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu rację w tym sporze należy przyznać Łódzkiemu Urzędowi Wojewódzkiemu w Łodzi. Stanowisko skarżącego znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa.

Jak stanowi art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny pracownik powołany do terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 6 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 187/23 wydanym w sprawie, której stan faktyczny i prawny był analogiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 6 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 187/23 stwierdził, że z treści art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny wynika, że wynagrodzenie stanowiące podstawę do określenia odprawy ma być ustalone według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, a pracownik otrzymuje odprawę w wysokości dwutygodniowego tak obliczonego wynagrodzenia. Ustawa posługuje się pojęciem "odprawy w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia" i jednocześnie wskazuje sposób obliczania wynagrodzenia, które ma stanowić podstawę do obliczenia wysokości odprawy. W świetle tak brzmiącej regulacji nie znajduje uzasadnienia obliczenie odprawy "w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia" przez ustalenie wynagrodzenia za urlop za 10 dni roboczych, tak jak to zrobił organ.

Ustawa o obronie Ojczyzny ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 2022 r w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego pracodawcom zatrudniającym pracowników będących żołnierzami rezerwy albo będących żołnierzami obrony terytorialnej pełniącymi terytorialną służbę wojskową rotacyjnie (Dz. U. poz. 1193) nie zawierają definicji pojęcia "dwutygodniowe wynagrodzenie" i nie wyjaśniają, w jaki sposób je obliczać. Dlatego w pełni usprawiedliwione jest odwołanie się do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy, które w § 2 ust. 2 stanowi, że odszkodowania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4, 5 (odszkodowania przysługujące pracownikowi, który rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika, lub którego umowa wygasła z powodu śmierci pracodawcy i odszkodowania przysługujące pracodawcy w razie nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia), przysługujące w wysokości wynagrodzenia za okres dwóch tygodni, stanowią połowę miesięcznej kwoty ustalonej według zasad przewidzianych w ust. 1.

Przyjęta przez Łódzki Urząd Wojewódzki metodologia ustalania wysokości odprawy jest zgodna z dotychczas stosowaną praktyką, na gruncie nieobowiązującej już ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, której art. 125 zawierał identyczne w swojej treści unormowanie: "Pracownik powołany do zasadniczej służby wojskowej, okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby."

Na gruncie tej ustawy sposób obliczania wysokości odprawy nie budził wątpliwości. Wykształciła się sądowa linia orzecznicza oparta o uchwałę Sądu Najwyższego z 9 maja 2000 r., sygn. akt III ZP 12/00 (OSNP 2000/22/806, LEX nr 40094). Wyżej wymieniona uchwała rozstrzyga, że: "Przy ustalaniu wysokości odprawy pieniężnej przewidzianej w art. 8 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r Nr 4, poz. 19 ze zm.) podstawę jej wyliczenia stanowi miesięczne średnie wynagrodzenie z okresu poprzedzającego nabycie prawa do tej odprawy ustalone zgodnie z regułami określonymi w § 14 – 17 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczególnych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14)". W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że zasadniczy problem sprowadza się do pytania, czy jest sens wykonywania wszystkich operacji wskazanych w § 18 i § 19 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. przy obliczaniu wysokości odprawy pieniężnej? Wyjaśnił, że odprawa pieniężna jest świadczeniem, które – w przeciwieństwie do urlopu wypoczynkowego ujętego w wymiarze dni roboczych – ustala się, przyjmując za podstawę miesięczne wynagrodzenie pracownika. Jest to argument przemawiający za zbędnością wykonywania w odniesieniu do odprawy operacji zmierzających do obliczenia ekwiwalentu z 1 dzień urlopu. Ostatecznie w konkluzji uzasadnienia przywołanej powyżej uchwały Sądu Najwyższego wskazano, że § 18 i 19 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r. ze względów logiczno-językowych i funkcjonalnych nie nadają się do zastosowania przy ustalaniu odprawy pieniężnej.

Sąd Najwyższy, dokonując szczegółowej analizy przepisów rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r, w sposób szczegółowy wyjaśnił, że stosowanie reguł, a więc i współczynnika, ujętych w § 18-19 rozporządzenia z 1997 r., prowadzi do sytuacji, w których wysokość odpraw byłaby w każdym przypadku trudna od ustalenia w sposób jednolity dla każdego ubiegającego się o taką odprawę. "Przyjęcie, że idzie o liczbę dni roboczych przypadających w okresach miesięcznych poprzedzających dzień ustania stosunku pracy ma tę wadę, że jest rozwiązaniem dowolnym, w tym sensie, że nie wiadomo z jakich miałoby ono wynikać przepisów, podobnie jak dowolne jest rozwiązanie, że idzie o liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresach miesięcznych poprzedzających dzień ustania stosunku pracy". Nie wdając się w cytowanie dalszych obszernych fragmentów wyżej wymienionej uchwały, w ocenie sądu w niniejszym składzie, intencją prawodawcy, który w art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny wysokość odprawy ujął jako "dwutygodniowe wynagrodzenie", nie było wypłacenie pracownikowi świadczenia za jedynie 10 dni roboczych, a do tego przecież sprowadza się interpretacja Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji.

Oczywiście sąd zdaje sobie sprawę, że powoływany przez Łódzki Urząd Wojewódzki § 2 ust. 2 rozporządzenia z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy, stanowiący, że odszkodowania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i 5, przysługujące w wysokości wynagrodzenia za okres dwóch tygodni, stanowią połowę miesięcznej kwoty ustalonej według zasad przewidzianych w ust. 1,zawiera regulacje nieodnoszące się wprost do odprawy, o której mowa w art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny. Tym niemniej zauważyć należy, że system prawa tworzy zamkniętą całość, mogą zatem wystąpić sytuacje, w których należy sięgnąć do przepisów regulujących zbliżone stany faktyczne, by wydane rozstrzygnięcie – jak w niniejszej sprawie – zgodne było z zasadami logicznego myślenia oraz z celem ustawodawcy. Dlatego też sąd uznał, stosując zaprezentowaną w niniejszych rozważaniach wykładnię, biorąc pod uwagę cytowaną uchwałę Sądu Najwyższego z 9 maja 2000 r., sygn. akt III ZP 12/00, że wysokość dwutygodniowej odprawy, o której mowa w art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, stanowi połowę miesięcznej kwoty wynagrodzenia ustalonej zgodnie z regułami określonymi w § 14 – 17 rozporządzenia z 8 stycznia 1997 r., z pominięciem współczynnika ekwiwalentu urlopowego.

Rozpoznając ponownie sprawę Szef Centralnego Wojskiego Centrum Rekrutacji Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi wyda decyzję zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w niniejszym wyroku. W ramach dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego organ odwoławczy ma uprawnienia do ustalenia odprawy w prawidłowej wysokości w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy.

Dlatego też sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił jedynie decyzję organu drugiej instancji.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. 2023 r., poz. 1935) sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 90 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym w wysokości 90 zł. Wartość przedmiotu sprawy stanowi bowiem w istocie kwota 153,69 zł.

e.o.