Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2270/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Joanna Grzegorczyk - Drozda, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. [...] w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2075/14 w sprawie ze skargi I. [...] w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. z tytułu opodatkowania dochodu wydatkowanego w 2011 r. na cele niestatutowe 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. [...] w O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2075/14 ze skargi Integracyjnego Stowarzyszenia [...] w O. (dalej: "Stowarzyszenie", "klub sportowy") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2014 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. z tytułu opodatkowania dochodu wydatkowanego w 2011 r. na cele niestatutowe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji przedstawia się następująco.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 31 marca 2014 określającą Stowarzyszeniu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. z tytułu dochodu wydatkowanego w 2011 r. na cele niestatutowe w kwocie 768 zł. W deklaracji CIT-8 za 2011 r., złożonej 21 marca 2012 r., strona wykazała: przychody w kwocie 132.825 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 132.816,57 zł, dochód w kwocie 8,43 zł, dochody wolne od podatku, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.") przeznaczone na cele statutowe w kwocie 8,43 zł (informacja CIT-8/O). Korekta tej deklaracji, wysłana do organu podatkowego 18 kwietnia 2013 r., została uznana za złożoną w toku postępowania kontrolnego, wszczętego 11 kwietnia 2013 r., tj. za niewywołującą skutków prawnych.

W wyniku postępowania kontrolnego ustalono, że strona w 2011 r. wydatkowała łącznie 4.040 zł na cele niezwiązane z jej celami statutowymi, w tym: 2.440 zł na finansowanie pobytu dwóch osób dorosłych i dziecka w V. [...] w T. w okresie 2 - 8.05.2011 r.; 1.600 zł na przejazd taksówką osoby niepełnosprawnej na turnus rehabilitacyjny.

Organ I instancji przyjął, że dochód stanowiący równowartość tych wydatków nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. i wskazał na uregulowania zawarte w art. 25 ust. 4 ww. ustawy.

Z decyzji organu I instancji wynika także, że strona w zeznaniu CIT-8 za 2011 r.: zaniżyła przychody o kwotę 24.658,43 zł (zadeklarowane 132.816,57 zł, wg kontroli 157.483,43 zł), w tym niewykazane: sprzedaż biletów na turniej i wpłaty osób uczestniczących w zajęciach z piłki siatkowej; zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 49.692,35 zł (zadeklarowane 132.816,57 zł, wg kontroli 83.124,22 zł), co spowodował zaniżenie dochodu wolnego o kwotę 70.313,78 zł (zadeklarowany 8,43 zł, wg kontroli 70.319,21 zł, tj. dochód 74.359,21 zł) dochód do opodatkowania wyniósł zatem 4.040 zł, a należny podatek dochodowy od osób prawnych kwotę 768 zł.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji, zrzucając naruszenie:

- art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O. p.") w zw. z art. 187 § 1 tej ustawy i w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 41, poz. 214 ze zm., dalej: "u.k.s.") przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych;

- art. 122 i art. 187 § 1 O. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy;

- art. 155 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p w zw. z art. 31 ust. 1 i 3 u.k.s. przez uwzględnienie w postępowaniu kontrolnym wyjaśnień niemożliwych do zweryfikowania;

- art. 122 w zw. z art. 191 O.p. i w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. przez oparcie rozstrzygniecie na wadliwie ustalonym stanie faktycznym,

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dochód w równowartości wydatków poczynionych przez stronę nie stanowi realizacji jego celów statutowych preferowanych przez ustawodawcę, tym samym nie zawiera się w katalogu dochodów zwolnionych z opodatkowania.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, jakkolwiek nie podzielił w pełni stanowiska wyrażonego w tej decyzji. Stwierdzone nieprawidłowości, jak wyjaśnił, nie dawały podstaw do uchylenia decyzji organ I instancji, gdyż w wyniku dokonanych korekt nie uległa zmianie wysokość zobowiązania podatkowego.

Organ odwoławczy rozważył kwestie dotyczące działania strony w kontekście stosowana zwolnienia podatkowego, w szczególności wskazał, że strona w 2011 r. działała na podstawie statutu złożonego do Starostwa Powiatowego w O. w dniu 7 grudnia 2009 r. oraz statutu złożonego w dniu 21 marca 2011 r., po zmianach przyjętych uchwałą z dnia 7 marca 2011 r. Ze statutu Stowarzyszenia wynika, że: działa ono na podstawie ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. 2001, nr 79, poz. 855 ze zm.) oraz ustawy z 25 czerwca 2010 r o sporcie, oraz nie prowadzi działalności gospodarczej, a majątek może być przeznaczony wyłącznie do realizacji celów statutowych, a nadwyżkę przychodów nad kosztami przeznacza wyłącznie na dzielność statutową pożytku publicznego. Cele strony to: propagowanie sportu wśród dzieci, młodzieży, i dorosłych, sprawowanie wszechstronnej opieki szkolnej i wychowawczej nad członkami, zapewnienie członkom odpowiednich warunków uprawiania sportu, szerzenie edukacji w zakresie kultury fizycznej i sportu, promocja zdrowia przez sport. Cele te strona realizuje przez organizowanie imprez w zakresie kultury fizycznej, sportu i rekreacji, współpracę z organizacjami o podobnym charakterze, zbieranie funduszy w postaci składek i w innej formie, organizowanie zajęć sportowych. Z ustaleń wynika także, że strona została wpisana do ewidencji klubów sportowych działających w formie stowarzyszeń, prowadzonej przez Starostę Powiatu O. i nie została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: KRS). Rejestracja Stowarzyszenia w ewidencji prowadzonej przez Starostę Powiatu O., a nie w KRS powoduje, że jest ono klubem sportowym działającym w formie stowarzyszenia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sportu z 16 stycznia 2006 r. w sprawie ewidencji klubów sportowych (Dz. U. nr 16, poz. 123) a nie stowarzyszeniem. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą wpisania do KRS. Stosowanie zaś do art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r., nr 127, poz. 857 ze zm.) działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, który działa jako osoba prawna. W art. 4 ustawy o sporcie wskazana została charakterystyka uczniowskiego klubu sportowego, który działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy Prawo o stowarzyszeniach z wyłączeniem przepisów o rejestracji.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że działalność wymieniona w statucie Stowarzyszenia wykracza poza wskazaną w przepisach podatkowych działalność, na którą poniesione wydatki objęte są zwolnieniem podatkowym. Podatnik jako uczniowski klub sportowy nie korzysta ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., ale ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 5a tej ustawy obejmującego kluby sportowe. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy za prawidłowe, mimo zastosowania niewłaściwej podstawy prawnej (tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 zamiast art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p.) uznał zakwestionowanie przez organ I instancji, jako zwolnionych z opodatkowania, wydatków w kwocie 2.440 zł na sfinansowanie pobytu w V. [...] w T. dwóch osób i dziecka (4-7 lat) oraz w kwocie 1.600 zł z tytułu zapłaty za przewóz niepełnosprawnego członka klubu na turnus rehabilitacyjny na trasie O. – W. – O. Wyjaśnił, że wydatki te nie mieszczą się w dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p. Za prawidłowe uznał też organ odwoławczy przyjęcie w decyzji pierwszoinstancyjnej, że wydatek w kwocie 13.100 zł na rzecz organizacji pożytku publicznego – Dolnośląskiej Fundacji Rozwoju Ochrony Zdrowia (dla E. na zakup wózka) nie stanowi wydatku związanego z celami statutowymi strony w zakresie działalności sportowej i szkoleniowej. Zauważył, że było to rozstrzygniecie korzystne dla klubu sportowego, gdyż spowodowało zwiększenie dochodu wolnego możliwego do wykorzystania w roku następnym.

Organ odwoławczy za nieprawidłowe uznał stanowisko organu I instancji odnośnie zaniżenia przez Stowarzyszenie przychodów o kwotę 9.840 zł z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży biletów na turniej i przyjął za realną wykazaną przez podatnika liczbę sprzedanych biletów.

Za prawidłowe organ odwoławczy uznał ustalenia organu I instancji odnośnie zaniżenia przychodu o kwotę 4.800 zł, stanowiącą niewykazane przez podatnika środków pieniężnych pobranych z tytułu wpłat dokonanych przez rodziców dzieci uczestniczących w zajęciach sportowych. Wskazana kwota została wyliczona na podstawie danych pochodzące od rodziców (opiekunów) dzieci biorących udział w zajęciach sportowych (imienne ankiety), a nie na podstawie przedstawionych przez stronę list członkowskich. Kwota 4.800 zł stanowi, w ocenie organu odwoławczego, zaniżony niezaewidencjonowany przychód z tytułu otrzymanych przez klub sportowy dobrowolnych wpłat.

Organ odwoławczy powołując przepis art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p., nie uznał za koszt uzyskania przychodu wydatków w kwocie 44.507,10 zł sfinansowanych z dotacji. Za wydatki niepodlegające dofinansowaniu ze środków dotacji uznano kwotę 5.992,90 zł, tj. wynagrodzenie P. L. dotyczące planowanych treningów oraz szkolenia sekcji siatkarskiej młodzików i juniorów w hali sportowej [...] O., co oznacza, że kwota ta stanowi dla strony koszt uzyskania przychodów.

W konsekwencji organ odwoławczy przyjął dochód w kwocie 60.519 zł (przychód 147.643,43 zł, w tym zadeklarowany 142.843,43 zł powiększony o 4.800 zł, tj. o wpłaty rodziców dzieci uczestniczących w zajęciach sportowych i koszty uzyskania przychodów w kwocie 83.124,22 zł), dochód wolny w kwocie 60.479 zł, podstawę opodatkowania w kwocie 4.040 zł i zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania dochodu wydatkowanego na cele niestatutowe w kwocie 768 zł, tj. w takiej samej kwocie jak organ I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zgodnie z art. 24 ust. 1 u.k.s. postępowanie kontrolne, wszczęto wobec strony 8 kwietnia 2013 r. w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi w 2011 r. jak i w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości obliczenia i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. i postępowania te zakończono odpowiednio wynikiem kontroli i decyzją.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenia kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie:

- art. 121 O.p. w zw. z art. 187 § 1tej ustawy i art. 31 ust. 1 uk.s., przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufania do organów podatkowych;

- art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz brak dokonania ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej;

- art. 155 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p. i art. 31 ust. 1 u.k.s. przez uwzględnienie w postępowaniu kontrolnym wyjaśnień niemożliwych do zweryfikowania i oparcie przez to ustaleń na dowodach, które nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy:

- art. 122 w zw. z at. 191 O.p. i art. 31 ust. 1 u.k.s. przez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym i ocenionym stanie faktycznym;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 31 ust. 1 u.k.s. przez brak podjęcia wszelkich starań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy ze względu na brak rozpatrzenia wnikliwie materiału dowodowego;

- art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że dochód w równowartości wydatków poczynionych przez podatnika nie stanowi realizacji celów statutowych preferowanych przez ustawodawcę, a tym samym nie zawiera się w katalogu dochodów zwolnionych od podatku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wniósł o oddalenia skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 29 grudnia 2014 r. Stowarzyszenie podtrzymało zarzuty skargi i wniosło o dopuszczenie szeregu dowodów dotyczących ustaleń w zakresie sprzedaży biletów na turniej. Wnioski dowodowe w tym zakresie cofnięto na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji na wstępie wskazał na ustalenia dokonane przez organ odwoławczy odnośnie statusu Stowarzyszenia, który decyduje o tym jaki jest zakres zwolnienia podatkowego, z którego może korzystać. Wyjaśnił, że zwolnienia podatkowe przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. jest skierowane przede wszystkim do fundacji, stowarzyszeń, jednostek badawczo-rozwojowych i innych osób prawnych wykonujących działalność wymienioną w tym przepisie, zaś zwolnienia przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p. skierowane jest do klubów sportowych, o których mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). W konsekwencji stwierdził, że nie może do strony skarżącej jako klubu sportowego, a nie stowarzyszenia odnosić się zwolnienia podatkowe przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Strona skarżąca może korzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p., z tym, że różny jest zakres zwolnienia podatkowego przewidziany w tych przepisach. Zwolnienie podatkowe, jakie przysługuje stronie skarżącej ma zarówno ograniczenia czasowe jak i przedmiotowe. Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p., zwolnieniem podatkowym są objęte wszelkie wydatki związane zarówno z organizowaniem zawodów sportowych dzieci i młodzieży, jak i uczestnictwem w tych zawodach (np. opłacenie podróży, noclegów itp.). Przychody klubu sportowego przeznaczone na inne wydatki niż szkolenie lub współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży - nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego na omawianej podstawie. Zwolnieniem tym nie jest zatem objęte wspieranie członków Stowarzyszenia lub innych osób czy fundacji w rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zasadnie zatem organ odwoławczy zakwestionował jako objęte zwolnieniem podatkowym wydatki na cele statutowe: w kwocie 2440 zł – pobyt dwóch osób i dziecka w V. [...] w T. w okresie od 2 do 8 maja 2011 r. oraz w kwocie 1600 zł – zapłata za przewóz niepełnosprawnego członka Stowarzyszenia na turnus rehabilitacyjny na trasie O. – W. – O.

Sąd wyjaśnił, że ujęty w statucie strony skarżącej cel jakim jest promocja zdrowia przez sport, który według Stowarzyszenia obejmuje działania rehabilitacyjne i wsparcie dla dzieci i młodzieży dotkniętych chorobą lub niepełnosprawnością nie mieści się w dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p. (szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży) tym samym nie może być objęty zwolnieniem podatkowych. Nie jest zatem wydatkiem na cel statutowy klubu sportowego wydatek w kwocie 13.100 zł – darowizna na cele ochrony zdrowia E., tj. zakup wózka, wydatek ten nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu, gdyż jako darowizna został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.p.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowych ustaleń organów podatkowych w zakresie zaniżenia przez Stowarzyszenie przychodu o kwotę 9.840 zł, z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży biletów na turniej, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że organ odwoławczy, jakkolwiek nie uchylił decyzji organu I instancji, to jednoznacznie w uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie podziela stanowiska organu I instancji w tym zakresie. W konsekwencji stwierdził, że brak jest dowodów, które potwierdzałyby, że Stowarzyszenie sprzedało bilety, a sprzedaży tej nie wykazało w przychodach. Zarzuty w tym zakresie formułowane w skardze Sąd uznał za bezzasadne. Organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w związku z dokonaną korektą wysokości przychodu, albowiem nie miała ona wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu opodatkowania dochodu wydatkowanego na cele niestatutowe w 2011 r.

Zdaniem Sądu niezasadnie strona skarżąca kwestionowała prawidłowość ustaleń organów obu instancji w zakresie zaniżenia przychody o kwotę 4.800 zł z tytułu opłat za zajęcia sportowe. Organy podatkowe przeprowadziły w tym zakresie postępowanie ustalając zarówno charakter wpłat dokonywanych na rzecz strony skarżącej jak i ich wysokość. W ocenie Sądu, ustalenia z których wynika, że osoby wskazujące na dokonywanie wpłat na rzecz Stowarzyszenia oraz brak wyraźnie określonego sposobu wpłat, np. przez wydawanie dowodów wpłat potwierdzanie tych wpłat na listach przez wypłacających pozwalały organom podatkowym na przyjęcie, że wskazane w ankietach przez rodziców dzieci uczestniczących w zajęciach sportowych kwoty zostały wpłacone i w części niewykazane przez stronę skarżącą. Zasadnie też przyjęto, że dokonywane wpłaty (łącznie 4.800 zł) były dobrowolnymi wpłatami, darowiznami na rzecz Stowarzyszenia. Wysokość tych wpłat organy podatkowe ustaliły na podstawie danych zawartych w ankietach podpisanych przez rodziców (opiekunów) dzieci uczestniczących z zajęciach sportowych prowadzonych. W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały, że Stowarzyszenie nie wszystkie dokonane na jego rzecz wpłaty wykazało i nie jest w tym zakresie konieczne prowadzenie dalszego postepowania, w tym z udziałem dzieci, które jak twierdzi strona skarżąca mogły mimo otrzymania od rodziców stosownych kwot nie dokonywać wpłat na rzecz klubu. Ankiety zostały skierowane do rodziców dzieci uczestniczących w zajęciach z siatkówki, organizowanych przez stronę skarżącą, zatem do osób znanych stronie skarżącej. Ankiety te zostały wypełnione i podpisane przez te osoby. Nie było zatem przeszkód aby uznać je za dowód w sprawie, stosownie do art. 180 § 1 O. p. Także ocena zebranego w tym zakresie materiału dowodowego, w zestawieniu z brakiem procedur ewidencjonowania wpłat, nie narusza przepisu art. 191 O. p. Zebrany w tym zakresie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, dawał podstawę do przyjęcia, że skarżąca zaniżyła przychód o kwotę 4.800 zł.

Sąd nie dostrzegł też naruszenia w sprawie zasady zaufania do organów podatkowych, przez uniemożliwienie stronie skarżącej zajęcie stanowiska w sprawie. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. wyznaczono stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a także postanowienie o włączeniu dowodów i odpowiedź na zastrzeżenia. Po upływie wyznaczonego terminu, wydano w dniu 7 lutego 2014 r. decyzję i wynik kontroli, które przesłano na adres pełnomocnika strony. Z informacji uzyskanej przez organ I instancji (notatka służbowa z dnia 18 lutego 2014 r. karta 280 akt) wynikało, że pełnomocnik strony nie otrzymał korespondencji nadanej 31 grudnia 2013 r. Przesyłkę tę, jak wyjaśnił kierownik Urzędu Pocztowego w O., doręczono do innego odbiorcy, tj. wydano ją osobie upoważnionej do odbioru korespondencji Miejskiego Ośrodka Kultury i Sportu w O., utożsamiając tą instytucję za stroną skarżącą, której siedziba mieści się na terenie Miejskiego Ośrodka Kultury i Spotu w O. i którego pełnomocnikiem jest także M. B., zamiast doręczyć przesyłkę w siedzibie Kancelarii Adwokackiej M. B. W tych okolicznościach, aby umożliwić pełnomocnikowi skarżącej wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji wycofał z Urzędu Pocztowego w O. niepodjętą jeszcze przez pełnomocnika strony decyzję z dnia 7 lutego 2014 r. i przesłał uwierzytelnione kserokopie postanowienia z dnia 23 lutego 2013 r. i z dnia 31 grudnia 2013 r. oraz pismo z 23 grudnia 2013 r. i po upływie stosownych terminów, umożliwiających stronie ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydał w dniu 31 marca 2014 r. decyzję określają stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. z tytułu opodatkowania dochodu wydatkowanego na cele niestatutowe. Opisany przebieg zdarzeń, w ocenie Sądu, wskazuje w sposób jednoznaczny, że organ I instancji podjął wszelkie możliwe działania, aby w szczególnej sytuacji, wynikającej z błędu Poczty, umożliwić stronie skarżącej ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Zbieżna treść decyzji z dnia 7 lutego 2014 r. i z dnia 31 marca 2014 r. oznacza jedynie, że organ podatkowy I instancji nie uwzględnił zastrzeżeń strony.

Odnośnie zaś przesłanej przez organ podatkowy do Burmistrza Miasta O. noty sygnalizacyjnej (pismo z dnia 3.04.2014 r.) Sąd wyjaśnił, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie odnosi się wyłącznie do decyzji określającej stronie skarżącej podatek dochodowy za 2011 r. z tytułu opodatkowania dochodu wydatkowanego w 2011 r. na cele niestatutowe nie dotyczy zaś ustaleń zawartych w protokole kontroli i skierowanych na jego podstawie sygnalizacji. W zaskarżonej decyzji, jakkolwiek pojawiła się kwestia dotacji i kwestia wynagrodzenia dla P. L., to pojawiła się one w kontekście uznania wydatków sfinansowanych z dotacji za koszt uzyskania przychodów. Zasadnie organy podatkowe, powołując przepis art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p., uznały, że wydatki bezpośrednio sfinansowane z dotacji nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Dotyczyło to, w ocenie organów podatkowych, kwoty 44.507,10 zł z dotacji w kwocie 50.500 zł. Wynagrodzenie P. L. w kwocie 5.992,90 zł jako niepodlegające sfinansowaniu z dotacji organ podatkowy zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.

Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym zastosowaniu przez Sąd art. 151 p.p.s.a, i oddaleniu skargi zamiast zastosowania art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm., dalej p.u.s.a.) i uchyleniu skarżonej decyzji, ewentualnie zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i stwierdzeniu nieważności skarżonej decyzji, pomimo:

- naruszenia przez organ przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 w zw. z art. 187 § 1, 155 § 1 w zw. z art. 187 § 1, art. 122, art. 191 O. p. oraz art, 31 ust. 1 i 3 u.k.s. z uwagi na fakt, że gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny wydanej decyzji pod względem zgodności z przepisami postępowania i dokonał oceny poczynionych przez organny ustaleń faktycznych w zakresie zaniżenia przez Stowarzyszenie przychodu o kwotę 4800 zł, to stwierdziłby naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględniłby skargę a nie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na początek przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sad Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają przedstawione zarzuty kasacyjne, sformułowane i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy wynikające z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a.

W przywołanych granicach skargi kasacyjnej skarga ta jest niezasadna.

W skardze kasacyjnej strona podniosła - ad meritum - zarzuty naruszenia art. 121, art. 122, art. 155 § 1, art. 187 § 1 (dwukrotnie) oraz art. 191 O. p. We wstępie skargi wskazano również zarzut naruszenia "art. 31 ust. 1 i 2 u.k.s.", jednakże zarzut ten nie został w żaden zindywidualizowany sposób uzasadniony, co sprzeczne jest z art. 176 p.p.s.a

Nie przedstawiono natomiast zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co nie jest bez znaczenia, ponieważ z niezakwestionowanej treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że organy podatkowe w spornym zakresie oparły swoje rozstrzygnięcia na podstawie dowodowej w postaci 22 oświadczeń różnych osób, zawartych w imiennych ankietach.

Nieprawdopodobna, nieuzasadniona - z punktu widzenia doświadczenia życiowego oraz doświadczenia Sądu płynącego z rozpoznawania wielu innych spraw - jest sugestia strony skarżącej, że w konkretnych okolicznościach sprawy niniejszej 22 osoby, z 26 zainteresowanych, złożyło takie samo i tak samo nieprawdziwe oświadczenie obciążające podatnika. Oceny dowodowe Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie naruszają zasad ani też nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów, przedstawionej dostatecznie poprawnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które (ponadto, co już podniesiono) nie zostało zaskarżone zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.