Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 234/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu p o s t a n a w i a: - odmówić J. N. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu


UZASADNIENIE

W toku postepowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą J. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, pismem z dnia 27 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie siedmiodniowym, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało mu doręczone, w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w dniu 19 marca 2015 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał zatem 26 marca 2015 r.

Ponieważ wpis w stosownym terminie nie został uiszczony, Sąd skargę odrzucił (postanowienie z dnia 23 kwietnia 2015 r.). Postanowienie doręczono stronie 13 maja 2015 r.

W dniu 14 maja 2015 r. (datownik na kopercie zawierającej przesyłkę) skarżący nadał do tutejszego Sądu pismo, z którego treści wynikało, że wnioskuje o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Jednocześnie strona uiściła wpis.

We wniosku J. N. wyjaśnił, że nie mógł odebrać z poczty przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, gdyż przebywał na leczeniu sanatoryjnym.

Do wniosku skarżący dołączył kartę informacyjną (kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem), z której wynikało, że w dniach od 6 marca do 27 marca 2015 r. przebywał na leczeniu sanatoryjnym w I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 ( 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ( 1 i 4 P.p.s.a.). Powyższe przesłanki zostały przez stronę spełnione.

Ponadto zgodnie z art. 87 ( 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotnym przy tym jest, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności ale także i te świadczące o podjęciu lub nie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu - por. np. wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, Lex nr 40381, z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA/Lu 1246/98, LEX nr 40367, z dnia 13 sierpnia 1999 r., III SA 7432/98, LEX nr 39470, czy postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/99, LEX nr 50679.

Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, stwierdzić należy, iż wskazana we wniosku argumentacja, w ocenie Sądu, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Okoliczność przebywania w sanatorium, w okresie gdy Sąd doręczył stronie wezwanie do uiszczenia wpisu, nie może przemawiać za przywróceniem terminu do dokonania czynności uiszczenia wpisu. Przede wszystkim wyjazd do sanatorium nie był sytuacją nagłą, której strona nie była w stanie przewidzieć – był wyznaczony i zaplanowany przynajmniej jakiś czas przed wyjazdem (strona nie wskazuje we wniosku kiedy dowiedziała się o wyznaczonym turnusie sanatoryjnym, Sądowi jest jednak wiadomym, iż terminy takie nie są wyznaczane " z dnia na dzień").

Leczenie sanatoryjne nie może zwalniać strony od obowiązków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to zainicjowane zostało przez samego skarżącego, który domagał się objęcia kontrolą sądowoadministracyjną decyzji organów podatkowych. W tej sytuacji powinien godzić się z faktem, że rozpoznanie sprawy przez sąd będzie następowało w ramach ustawowo uregulowanej procedury, a skuteczne dochodzenie swych praw wymaga od strony przestrzegania szeregu obowiązków o charakterze proceduralnym. Wyjazd do sanatorium nie stanowił okoliczności, na którą strona nie miała wpływu lub której nie można było przewidzieć, stąd skarżący powinien podjąć starania, które zapewniłyby mu możliwość odbierania korespondencji z Sądu (por. postanowienie NSA o sygn. II FZ 1074/12, System Informacji Prawnej LEX).

Okoliczności powołane przez skarżącego świadczą więc raczej o niedostatecznej dbałości o własne sprawy i o niezachowaniu należytej staranności.

W tym stanie rzeczy stwierdzając, iż uchybienie terminu w sprawie niniejszej nastąpiło w wyniku zaniedbania, a nie zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód, czy też okoliczności od strony niezależnych - działając na podstawie art. 86 ( 1 ustawy P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji