Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 490/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 10 § 1, art. 156
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 330/21 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 sierpnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 330/21 oddalił skargę E.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 listopada 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia 12 maja 2020 r., znak: Wl-1.7840.4.12.2019.PK, Wojewoda Pomorski, po wszczęciu postępowania z urzędu, stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2011 r. znak: WUAiOZ-l-6740.2060- 4.2011.3JAG.262633, w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu w zakresie budowy budynków oznaczonych symbolami "BUD5", "BUD6", "BUD7" i "BUD8" na działkach nr [...] i [...], obsługującej te budynki sieci wodociągowej i kanalizacji deszczowej na działkach nr [...] i [...], drogi dojazdowej na działce nr [...] i miejsc postojowych na działce nr [...], a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Od powyższej decyzji w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 23 listopada 2011 r. E.S. wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Decyzją z dnia 20 listopada 2020 r., DOA.7110.220.2020.JNO Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego w zaskarżonej części.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał oceny decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2011 r. jedynie w zaskarżonej części, tj. w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Osiedlu N. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę czterech domów jednorodzinnych ("BUD1", "BUD2", "BUD3" i "BUD4") w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą: siecią kanalizacji deszczowej z przyłączami, siecią oświetleniową oraz zjazdem z drogi publicznej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w G.

Na powyższą decyzję E.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę E.S. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2011 r. w części dotyczącej etapu I inwestycji nie narusza art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. poz. 1623 z późn. zm., zwana dalej: "Prawo budowlane") w zakresie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w G.) na cele budowlane, gdyż inwestor wraz z wnioskiem z 16 września 2011 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do tych nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że wskazane działki inwestycyjne w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Jelitkowo rejon ulicy [...] w mieście Gdańsku, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXI 11/912/09 Rady Miasta Gdańska z 26 lutego 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2009 r., nr 48, poz. 959) i znajdowały się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1M/U31 (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej zawierające wybrane tereny mieszkaniowe M22 i usługowe U33). Stosownie do treści § 3 ww. planu miejscowego, wskazany powyżej teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową M22 (teren zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej - domy mieszkalne do 4 mieszkań) oraz zabudowę usługową U33 (tereny zabudowy usługowej komercyjne i publiczne; dopuszcza się m.in.: parkingi i garaże dla samochodów osobowych, małe hurtownie do 2000 m2 powierzchni). Inwestycja polegająca na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej jest więc zgodna z przeznaczenia terenu przewidzianym w planie.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż inwestycja ta nie narusza w sposób rażący ustaleń planu miejscowego co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, co do wskaźnika miejsc postojowych (wymagane - minimum dwa miejsca postojowe na 1 mieszkanie; projektowane - 8 miejsc postojowych na 4 mieszkania - I etap inwestycji), co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - minimum 30% powierzchni działki; projektowana - 35% dla obu etapów inwestycji), co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (wymagana - maksymalnie 30%; projektowana - 25% dla obu etapów inwestycji), co do wysokości budynków (wymagana - maksymalnie 10 m; projektowana - 9,95 m) (zob. proj. bud. 6. Projekt zagospodarowania terenu, dane liczbowe dla całego zamierzenia). Jak wskazał organ I instancji, w związku z tym, że do bilansu terenu przyjęto m.in. fragment działki nr [...] o powierzchni [...] m2 będącej drogą dojazdową i stanowiącą współwłasność E. i J. G., nieruchomość ta nie może być wliczona do bilansu terenu. W związku z tym wielkość powierzchni zabudowy wynosi 26,41% (dopuszczalna 30%), powierzchnia terenów biologicznie czynnych - 36,59% (wymagana - minimum 30% powierzchni działki), intensywność zabudowy - 0,614 (maksymalnie 0,60). Ten ostatni wskaźnik został przekroczony o 0,014, lecz słusznie organy uznały, że nie stanowi to rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z późn. zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji, zwane dalej: "rozporządzeniem"), w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Organ odwoławczy ustalił, iż garaż nr 1 został zaprojektowany w odległości ok. 7 m od granicy z działką nr [...], zaś garaż nr 2 w odległości ok. 7,5 m od granicy z działką nr [...]. Garaż nr 3 o szerokości i długości 5,4 m został zaprojektowany w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], oraz w odległości 1,8 m od działki nr [...] w najbardziej zbliżonym do granicy miejscu. Na dachu garażu zaplanowano taras połączony z budynkiem mieszkalnym.

Sąd I instancji wskazał, iż wysokość garażu nr 3 wynosi ok. 3,05 m. Tym samym decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2011 r. w tej części została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Sąd podziela jednak stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że uchybienie to nie wypełnia znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jest to nieznaczne przekroczenie dopuszczalnej wysokości garażu (ok. 5 cm), a co za tym idzie skutki tego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia.

Sąd I instancji wskazał, że główny zarzut skargi dotyczył naruszenia § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia, który stanowi, iż odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa, 2) 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że garaż nr 3, na którym zaplanowano taras został zaprojektowany w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], 1,8 m od granicy działki nr [...] oraz mierząc od narożnika garażu w odległości ok. 2,5 m od granicy działki nr [...], której właścicielką jest skarżąca (proj. bud. Projekt zagospodarowania terenu, Plan sytuacyjny, rys. nr U-1). Natomiast ze znajdującego się w projekcie architektoniczno-budowlanym rysunku elewacji podłużnych (rys. A-9) oraz z analizy porównawczej rzutu parteru (rys. A-1) i rzutu piętra (rys. A-2) wynika, że taras nad garażem nr 3 wysunięty jest o ok. 30 cm w stronę działki nr [...] i znajduje się w odległości ok. 1,2 m od granicy działki nr [...]. Powyższy pomiar został dokonany linijką, z uwzględnieniem skali w jakiej zostały wykonane ww. rysunki (skala 1:100).

W ocenie Sądu I instancji, powyższa rozbieżność w projekcie budowlanym nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie w jakiej odległości od granicy z działką nr [...] zaprojektowano taras usytuowany na garażu nr 3. Powyższe uchybienie nie jest oczywiste, dostrzegalne na pierwszy rzut oka, lecz wymaga wnikliwej analizy porównawczej rysunków (rys. nr A-1, rys. nr A-8,rys. nr A-9) znajdujących się w projekcie budowlanym oraz dokonania pomiarów linijką (na rysunku rzut piętra nie zwymiarowano tarasu). Nie można więc stwierdzić, że w tej sprawie mamy do czynienia z oczywistym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Budowlanego, że nawet gdyby przyjąć, że taras na garażu nr 3 zaplanowano w odległości ok. 1,2 m od granicy działki nr [...], to decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2011 r. w tej części została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia, lecz z uwagi na niewielki zakres stwierdzonego uchybienia (ok. 30 cm), nie sposób w kontekście opisanych powyżej przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uznać, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga, że naruszenie to dotyczy odległości tarasu względem działki nr [...], której właścicielami są inne osoby, które nie kwestionują tej decyzji. Natomiast odległość projektowanego tarasu na garażu nr 3 względem działki skarżącej nr [...] wynosi ok. 2,5 m, a zatem w stosunku do działki skarżącej nie została naruszona odległość przewidziana w § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W tym kontekście nie można więc uznać, że zaskarżona decyzja w tej część powoduje powstanie skutków społeczno-gospodarczych, które nie są do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Podsumowując Sąd I instancji uznał, iż w wydana w przedmiotowej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzja organu I instancji w zaskarżonej części nie naruszają prawa, a podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje nie zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa jest nieuzasadniony.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła E.S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że nie nastąpiło rażące naruszenie prawa materialnego, które winno skutkować uchyleniem decyzji Wojewody Pomorskiego z 12 maja 2020r. znak WI- 1.7840.4.12.2019.PK w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2011r. znak WUAiOZ-I-6740.2060-4.2011.3JAG.262633 w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.;

2. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje nie zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa;

3. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. tj. naruszenie prawa strony poprzez niezapewnienie przez organy stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu o wydanie decyzji w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę, będącej przedmiotem niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, ewentualnie w razie nieuwzględnienia wniosku o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie wniosła o zasądzenie zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zrzekła się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uprawniających do stwierdzenia nieważności postępowania, a w konsekwencji Sąd przeszedł do rozpoznania skargi kasacyjnej w granicach podniesionego w jej treści zarzutu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu I instancji, że stwierdzone naruszenie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, nie stanowi rażącego naruszenia przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które powinno automatycznie skutkować nieważnością kontrolowanej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga bowiem ustalenia, że naruszenie prawa ma charakter oczywisty, wyraźny, niewątpliwy. Kryterium oczywistości naruszenia prawa nie jest przy tym wystarczające. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym przesądza ocena skutków prawnych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za rażące należy uznać takie naruszenie prawa w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a., PiP 1986/2, s. 104 -107; por też wyroki NSA: z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II OSK 2068/18, LEX nr 3070955, z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1383/19, LEX nr 3056312). Warunki te oznaczają, że ocena skutków w postaci zbliżenia tarasu do granicy działki, czy wysokości garażu, musi być prowadzona z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy i nie może automatycznie skutkować nieważnością decyzji. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1781/19, LEX nr 3391252).

Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny w tym zakresie wskazując, że przekroczenie dopuszczalnej wysokości garażu o 5 cm nie wywołuje skutków nie możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Podobnie jak wysunięcie płyty tarasu o 30 cm w kierunku granicy działki w jednym z czterech zaprojektowanych budynków. Niezależnie od tego wyjaśnił, także, iż okoliczności te zostały ustalone dopiero w wyniku szczegółowej analizy projektu i porównania poszczególnych rysunków, gdzie część z nich wskazuje prawidłową odległość od granicy działki a część zbliżenie o 30 cm, co powoduje rozbieżność w treści samego projektu i wątpliwość co do rzeczywistej odległości garażu nr 3 od granicy działki, stąd też nie może być mowy o ewidentnej widocznej na pierwszy rzut oka sprzeczności pomiędzy przyjętym w projekcie i zaakceptowanym w decyzji rozwiązaniem w zakresie lokalizacji obiektu, a normą zawartą w treści § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97, LEX nr 41819). Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie kwestionowanej decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1522/10, LEX nr 965193). Pozostawienie w obrocie prawnym kwestionowanej decyzji nie wpłynie na możliwość wykorzystania sąsiedniej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, a zatem nie wywoła negatywnych skutków społeczno-gospodarczych dla właścicieli tej nieruchomości, którzy zresztą nie kwestionują tych okoliczności. Natomiast podnoszenie przez skarżącą kasacyjnie istnienia takich skutków w stosunku do należącej do niej nieruchomości, w sytuacji gdy wszelkie normy wynikające z treści rozporządzenia o warunkach technicznych zostały w tym zakresie zachowane, uznać należy za nieuzasadnione. Stwierdzone przez organy naruszenie przepisów nie miało wpływu na podnoszone przez skarżącą kasacyjnie kwestie związane z utratą prywatności, czy spadkiem wartości należącej do niej nieruchomości. W konsekwencji należy zauważyć, że stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować, a z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia.

Fakt, że Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji nie świadczy o tym, że naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas gdyby Sąd I instancji stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, zastosował powyższy przepis i uchylił zaskarżoną decyzję. Z kolei naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy sąd wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa, to nie istniała przesłanka do uwzględnienia skargi, co czyniło zasadnym jej oddalenie.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., którego to naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w niezapewnieniu jej udziału w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że podnoszona okoliczność stanowi przesłankę wznowieniową i nie może być podnoszona w postępowaniu nieważnościowym, które nie jest konkurencyjne w stosunku do postępowania wznowieniowego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.