Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 584/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Asesor WSA Agnieszka Kosowska, , po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 16 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie skierowania J. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego oraz stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 16 grudnia 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta Lublin skierował J. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie kat. A, B, B+E, C, D. Przesyłka zawierająca decyzję, z powodu nieobecności adresata, była awizowana dwukrotnie: 23 grudnia 2022 r. oraz 2 stycznia 2023 r., po czym zwrócono ją nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 10 stycznia 2023 r. (k. 23 i 24 akt adm.).

Zawiadomieniem z dnia 14 marca 2023 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień wobec nie poddania się sprawdzeniu kwalifikacji. Zawiadomienie zostało odebrane z placówki pocztowej przez pełnomocnika pocztowego skarżącego w dniu 23 marca 2023 r. (k. 28 i 29 akt. adm.).

W dniu 28 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego (adwokat) przeglądał akta sprawy (k. 33 akt adm.).

W dniu 30 marca 2023 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 16 grudnia 2022 r., do którego załączył odwołanie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniósł, że decyzja z dnia 16 grudnia 2022 r. nie została skarżącemu doręczona, ponieważ w okresie świąteczno-noworocznym przebywał on wraz z rodziną poza miejscem zamieszkania, tj. u rodziny w województwie pomorskim. Dwukrotnie awizowana przesyłka pozostała na poczcie i nie została wydana skarżącemu, który wrócił do L. już po jej zwrocie do nadawcy. Niezłożenie przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia 16 grudnia 2022 r. było wynikiem braku wiedzy o fakcie wydania tej decyzji. Skarżący wskazał również, że o istnieniu decyzji w obiegu prawnym skarżący dowiedział się dopiero w dniu 28 marca 2023 r., po przejrzeniu akt przedmiotowej spraw przez jego pełnomocnika. Najwcześniej skarżący mógł dowiedzieć się o fakcie wydania przedmiotowej decyzji w dniu otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, tj. 23 marca 2023 r.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wysłana na adres strony (ul. [...]). Przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniach 23 grudnia 2022 r. oraz 2 stycznia 2023 r. i wobec nie podjęcia jej przez adresata zwrócona do nadawcy. Organ przywołał treść art. 44 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", stwierdzając, że doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z przepisami w dniu 9 stycznia 2023 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął 23 stycznia 2023 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożono 31 marca 2023 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność – wyjazd do rodziny – nie uzasadnia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Strona mogła, a nawet powinna przewidzieć, że w trakcie dłuższego wyjazdu mogą być jej doręczone pisma, w tym decyzje i ustanowić pełnomocnika do odbioru korespondencji. Będąc kierowcą winna też mieć świadomość obowiązujących przepisów dotyczących kierowania pojazdami. W sytuacji, gdy uzyskała w ciągu roku 25 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego mogła przypuszczać, że w związku z tym może być kierowana na jej adres korespondencja urzędowa. Organ wskazał również, że skarżący w dniu 12 grudnia 2022 r. pokwitował przyjęcie wysłanej przez organ I instancji informacji z dnia 24 listopada 2022 r. o konieczności poddania się badaniu psychologicznemu. Okoliczność ta dodatkowo dowodzi, że strona miała świadomość toczącego się w stosunku do niej przynajmniej jednego postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Tym samym mógł przewidzieć, że w czasie dłuższego wyjazdu mogą być dokonywane doręczenia pism bądź decyzji. Nie można więc uznać, że podana przeszkoda była niemożliwa do usunięcia i przewidzenia i wyłączała całkowicie winę strony w przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania.

Kolegium wskazało także, że skoro odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, a brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej oraz poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącego w toku postępowania oraz działanie w sposób sprzeczny z zasadą budowania zaufania obywateli do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą pod innym adresem i tam zapewnia odbiór korespondencji. Adres firmowy wskazuje również jako adres do korespondencji. Jedynie w wyniku pomyłki w aktach sprawy pozostał inny adres. Z tych względów skarżący nie przewidywał, że na jego prywatny adres wpłynie istotna korespondencja w czasie jego nieobecności. Wskazał również, że okres w którym organ wysłał decyzję to okres świąteczny, a zatem organ powinien przewidzieć możliwość trudności w doręczeniu korespondencji i w konsekwencji powinien wstrzymać wysyłkę decyzji, tak aby doręczenie nastąpiło po okresie świątecznym, ewentualnie przekazać przez e-mail lub telefonicznie informację o tym, że tak istotna przesyłka została nadana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji oraz stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Stosownie zaś do art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem skarżący złożył w dniu 30 marca 2023 r. (data nadania w placówce pocztowej), a więc ponad dwa miesiące po doręczeniu decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że decyzja z dnia 16 grudnia 2022 r. nie została skarżącemu doręczona, ponieważ w okresie świąteczno-noworocznym przebywał on wraz z rodziną poza miejscem zamieszkania, tj. u rodziny w woj. pomorskim. Dwukrotnie awizowana przesyłka pozostała na poczcie i nie została wydana skarżącemu, który wrócił do L. już po jej zwrocie do nadawcy. Niezłożenie przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia 16 grudnia 2022 r. było wynikiem braku wiedzy o fakcie wydania tej decyzji. Skarżący wskazał również, że o istnieniu decyzji w obiegu prawnym skarżący dowiedział się dopiero w dniu 28 marca 2023 r., po przejrzeniu akt przedmiotowej spraw przez jego pełnomocnika, zaś najwcześniej mógł się dowiedzieć o niej dowiedzieć w dniu otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, tj. 23 marca 2023 r.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu. Spełnione zostały także przesłanki, o których mowa w art. 58 § 2 k.p.a. – wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu oraz wraz z wnioskiem skarżący wniósł odwołanie.

W ocenie sądu, nie można jednak uznać, że zaprezentowana we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja daje podstawy do przyjęcia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (por. wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 360/13, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 106/13, WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 648/12, WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1697/10, WSA w Łodzi z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 573/14). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck, Warszawa 2012, s. 283). Przeszkoda, uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy, zachodzi zatem wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od strony, że w danych okolicznościach zachowa dany termin procesowy.

W rozpoznawanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Lublin z dnia 16 grudnia 2022 r. została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. Stosownie do § 1 pkt 1 tego przepisu, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).

Stosownie zaś do § 4 cytowanego przepisu, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Decyzja Prezydenta Miasta Lublin z dnia 16 grudnia 2022 r. została skierowana na znajdujący się w aktach sprawy adres skarżącego – ul. [...] w L.. Z adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz przesyłce wynika, że z powodu nieobecności adresata przesyłkę dwukrotnie awizowano. Przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej 23 grudnia 2022 r., o czym poinformowano adresata, poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. W dniu 2 stycznia 2023 r. przesyłka została awizowana powtórnie. Adresat nie podjął przesyłki w terminie, w związku z czym zwrócono ją nadawcy.

Skarżący nie odebrał przesyłki w przewidzianym terminie. Ostatni dzień czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma urzędzie pocztowym wypadał 6 stycznia 2023 r. (dzień ustawowo wolny od pracy), w związku z czym organ uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 9 stycznia 2023 r. (7 i 8 stycznia 2023 r. to odpowiednio sobota i niedziela).

W ocenie sądu organ prawidłowo ocenił poprawność doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia 16 grudnia 2022 r.

Wskazać należy, że stosownie do art. 41 § 1 k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania powyższego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2).

Ze znajdującego się w aktach materiału wynika, że skarżący od 11 kwietnia 1993 r. jako adres zamieszkania wskazywał ul. [...] w L.. W dniu 12 grudnia 2022 r. skarżący odebrał osobiście pod tym adresem informację o obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu (k. 21 i 22 akt adm.), zaś w dniu 23 marca 2023 r. skierowane na ten adres i odebrane przez pełnomocnika pocztowego w placówce pocztowej zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień (k. 28 i 29 akt adm.). Ten sam adres znajduje się w złożonym przez skarżącego do akt sprawy orzeczeniu psychologicznym nr [...] z dnia 16 grudnia 2022 r. (k. 25 akt adm.) oraz późniejszych pismach strony, w tym we wniosku o przywrócenie terminu i załączonym do niego odwołaniu (k. 3 i 2 akt adm. organu odwoławczego) oraz skardze wniesionej do sądu.

Wobec powyższego stwierdzić należy że, organ I instancji prawidłowo skierował decyzję z dnia 16 grudnia 2022 r. na adres skarżącego ul. [...] w L.. Jest to jedyny adres skarżącego znajdujący się w aktach sprawy. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego skarżący nie podał innego adresu zamieszkania czy też adresu do korespondencji. Nie można również uznać, że powyższy adres zamieszkania pozostał w aktach sprawy z powodu pomyłki skarżącego, skoro w toku całego postępowania strona sama wskazywała ten adres jako adres zamieszkania i nie wskazywała innego adresu do doręczeń. W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom strony, zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu.

W ocenie sądu, okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie stanowi również nieobecność skarżącego w okresie świąteczno-noworocznym, gdy skarżący przebywał wraz z rodziną poza miejscem zamieszkania.

Jak już wyżej wskazano, przeszkoda uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy cechuje się nagłym charakterem i tym, że nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą. Nawet zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Przy ocenie stopnia winy lub jej braku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu (por. post. NSA z 19 grudnia 2013 r., II GZ 752/13).

W szczególności przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia dłuższe przebywanie poza miejscem zamieszkania, np. w związku z urlopem. Wyjazd na urlop jest kwestią woli strony. Z pewnością nie jest przeszkodą obiektywną i nie uniemożliwia odbierania korespondencji. Strona należycie dbająca o swoje interesy, planując dłuższy pobyt poza miejscem swojego zamieszkania, powinna wskazać organowi inny adres do korespondencji bądź ustanowić pełnomocnika (procesowego lub do doręczeń), aby w ten sposób zapobiec niekorzystnym skutkom w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 2295/11). Strona powinna tym samym przewidzieć możliwość doręczenia jej przez organ korespondencji w czasie swojej nieobecności spowodowanej urlopem i zabezpieczyć możliwość jej odbioru.

Zważyć należy, że skarżący po powrocie z wyjazdu świątecznego nie wykazał zainteresowania pozostającymi w jego skrzynce pocztowej zawiadomieniami o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. Nie udał się do placówki pocztowej by uzyskać informacje o korespondencji będącej przedmiotem awiza. Strona po przekroczeniu 25 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów o ruchu drogowym ( przekroczenie dozwolonej prędkości na drodze ) i otrzymaniu skierowania do poddania się badaniu psychologicznemu, mogła się spodziewać na podstawie obowiązujących przepisów prawa kolejnego postępowania administracyjnego zmierzającego do sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami.

Oznacza to, iż mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy skarżący mógł się spodziewać doręczania mu korespondencji od organu. Nieprzewidzenie przez stronę takiej możliwości oraz niepodjęcie działań umożliwiających odbiór korespondencji świadczy o nienależytym prowadzeniu własnych spraw.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że rozstrzygniecie organu jest prawidłowe. W okolicznościach niniejszej sprawy organ zasadnie uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Lublin z dnia 16 grudnia 2022 r. została prawidłowo skierowana na znajdujący się w aktach sprawy adres skarżącego. Był to jedyny adres strony, jakim organ dysponował. Nie można również przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, bowiem skarżący nie wskazał żadnych obiektywnych powodów, które uzasadniałyby zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 58 k.p.a.

Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 8 k.p.a. Organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organy prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, zaś ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji obu instancji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.