Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 553/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] lipca 2023 r. nr OI.OP.0143.10.1.2023.SR w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. (organ) utrzymał w mocy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] (organ I instancji) z 26 maja 2024 r., nr D/P.0143.35.2023.AB o odmowie udostępnienia G. K. (skarżący, strona) informacji publicznej w postaci "odpowiedzi na pozwy osadzonych przeciwko zakładowi karnemu z powództwa cywilnego w roku 2022 i 2023, których było 27".

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 20001 2185 - k.p.a.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust.1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 – d.i.p.).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, 21 kwietnia 2023 r. skarżący złożył do organu I instancji wniosek o udostępnienie informacji publicznej dot. cyt.: " udostępnienie mi odpowiedzi na pozwy osadzonych przeciwko zakładowi karnemu z powództwa cywilnego w roku 2022 i 2023 których było 27".

Organ I instancji uznał, iż wnioskowane informacje stanowią informację publiczną o charakterze przetworzonym i pismem z 8 maja 2023 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania, że za udostępnieniem wnioskowanej informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny.

Wobec niewykazania w wyznaczonym terminie przez skarżącego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego organ I instancji odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania organ stwierdził, że stanowisko organu I instancji zajęte w decyzji z 26 maja 2023 r. jest prawidłowe, z zastrzeżeniem pominiętego wątku udostępniania akt postępowania cywilnego.

Organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych i ocenił, że żądanie skarżącego wymaga podjęcia szeregu czynności prostych faktycznie zmierzających do stworzenia oczekiwanego zbioru informacji. Wyjaśnił przy tym, że nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się m.in. z koniecznością odnalezienia, przeanalizowania, wyboru, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia.

W ocenie organu nie ulega wątpliwości, iż skarżący domagał się udzielenia informacji przetworzonej, udostępnienie której uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przymiot informacji przetworzonej w analizowanej sprawie wynikał zatem z okoliczności, że żądana przez skarżącego informacja byłaby przygotowana specjalnie dla niego, także zważywszy na jej zakres i ilość, co bezspornie wiązałoby się z bardzo istotnym obciążeniem i nakładem pracy. Organ I instancji nie posiada bowiem wnioskowanej informacji i dla jej wytworzenia niezbędnym jest przeprowadzenie pewnych działań na już posiadanych informacjach. Realizacja wniosku miałaby istotny wpływ na bieżącą działalność dysponenta informacji publicznej, ponieważ celem przygotowania informacji oddelegowani specjalnie funkcjonariusze nie wykonywaliby innych przydzielonych im zadań, a co za tym idzie aby zapewnić normalny tok służby, należałoby oddelegować do realizacji tych zadań na niezbędny okres innych funkcjonariuszy łub pracowników.

Organ ponownie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i ocenił, że spełnienie żądania skarżącego nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Uzyskanie przez skarżącego żądanych danych nie służyłoby szeroko pojętemu interesowi publicznemu, który odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych organów publicznych, w tym Służby Więziennej, jako pewnej całości. Wykazanie interesu publicznego jest przy tym niezbędne dla uzyskania informacji przetworzonej wiążącej się z koniecznością przeprowadzenia szeregu czynności i analiz na podstawie prowadzonych akt, dokumentów ewidencyjnych i rejestrów. W sprawie nie został natomiast wykazany jakikolwiek interes publiczny.

Organ zwrócił też uwagę, że odpowiedź na pozew stanowi jedno ze specyficznych pism procesowych, bowiem składane jest przez pozwanego w postępowaniu przed sądem powszechnym, celem zajęcia stanowiska w sprawie (wdania się w spór) i zaprezentowania argumentów odnoszących się do żądań pozwu. Specyficzny charakter tego dokumentu stanowi źródło informacji procesowej o przewidywanym sposobie prowadzenia przez pozwanego konkretnej sprawy. Organ uznał, iż przepis art. 525 Kodeksu postępowania cywilnego, umożliwiając każdemu, za zezwoleniem sędziego, dostęp do dokumentów akt sprawcy sądowej, stanowi regulację szczególną, o której mowa w art. 1 ust. 2 d.i.p. określającą odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza z kolei stosowanie w tym zakresie przepisów d.i.p.

W ocenie organu niepełne uzasadnienie decyzji organu I instancji nie wpływa w sposób istotny na zmianę rozstrzygnięcia, wobec czego decyzję te należało utrzymać w mocy.

G. K. zaskarżył decyzję organu do Sądu. Według skarżącego żądana informacja nie miała charakteru informacji przetworzonej i podlegała udostępnieniu. Nie było też podstaw, aby żądać od skarżącego wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący wskazał, że chce wiedzieć wszystko o działalności Służby Więziennej i ma prawo sprawować kontrolę obywatelska nad tą instytucją, która jest oceniana negatywnie przez społeczeństwo. Odmowa udostępnienia informacji publicznej sprawia, że organ pozostaje w tym zakresie w stanie bezczynności.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej i zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł za nieudostępnienie informacji żądanej publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wskazał, że skarżący od kilku lat jest autorem wielu wniosków o udostępnienie informacji publicznej kierowanych do jednostek organizacyjnych Służby Więziennej. Do jednostki aktualnego pobytu tj. Zakładu Karnego w [...] w roku bieżącym złożył już 51 wniosków o dostęp do informacji publicznej, co do których nie wykazał działania w interesie publicznym. Organ zauważył też, że całokształt postępowania skarżącego, które może opóźniać, bądź utrudniać sprawną realizację ustawowych zadań organu, w tym rozpoznanie innych wniosków o dostęp do informacji publicznej, wskazywać może na nadużycie prawa do informacji publicznej.

Pismem z 3 kwietnia 2024 r. ustanowiony pełnomocnik z urzędu skarżącego podtrzymał zarzuty skargi. Wskazał, że w Zakładzie Karnym funkcjonuje stanowisko radcy prawnego, który prowadzi ewidencje prowadzonych spraw sądowych i w prosty sposób możliwe jest skopiowanie posiadanych dokumentów odpowiedzi na pozew i ich anonimizacja. Anonimizacja dokumentu nie stanowi natomiast przetworzenia informacji publicznej. Uzyskanie informacji o przedmiocie toczących się spraw z powództwa osadzonych pozwala wyrobić sobie wiedzę o zakresie naruszeń praw osadzonych. Taka wiedza pozwala z kolei wystąpić do organów nadzoru celem wyeliminowania stwierdzonych nadużyć i w tym zakresie jest działaniem dla interesu publicznego. Skarżący przebywa w Zakładzie Karnym i jego zainteresowanie dotyczące funkcjonowaniem oraz finansowaniem tej instytucji nie powinno dziwić. Prawo do dostępu do informacji publicznej jest prawem każdego obywatela, a liczba składanych w tym zakresie wniosków nie przesądza o nadużyciu prawa przez skarżącego.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy udzielenia stronie informacji w postaci przekazania odpowiedzi na pozwy osadzonych przeciwko zakładowi karnemu z powództwa cywilnego w roku 2022 i 2023, których zdaniem strony było 27.

Wyjaśnić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.) w art. 61 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Następnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W realiach analizowanej sprawy spór między stronami skoncentrował się na zagadnieniu czy wniosek w zakresie udostępnienia stronie odpowiedzi na pozwy osadzonych przeciwko zakładowi karnemu z powództwa cywilnego w roku 2022 i 2023 obejmuje przetworzoną informację publiczną.

Skarżący przekonywał w tej mierze, że mamy do czynienia z prostą informacją publiczną.

Z kolei zdaniem organów, analizowany wniosek ma za przedmiot przetworzoną informację publiczną.

Sąd w składzie orzekającym jest zdania, że w tak zarysowanym sporze zgodne z prawem jest stanowisko organów.

Pojęcie informacji publicznej przetworzonej nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Wobec tego w pierwszej kolejności, kierując się dyrektywą wykładni językowej, trzeba zwrócić uwagę na językowe znaczenie pojęcia "przetworzenie".

Według "Wielkiego słownika języka polskiego" pod redakcją S. Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. 2018) "przetworzenie" należy rozumieć między innymi jako: przerabianie, zmienianie czegoś; nadawanie czemuś innego kształtu, wyglądu, postaci; analizowanie, opracowywanie zebranych danych, informacji.

W orzecznictwie sądowym konsekwentnie przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona nie jest przez organy gromadzona z urzędu bezpośrednio w związku z przedmiotem ich działalności, ale polega ona na przygotowaniu określonych dokumentów, na analizie, zestawieniu i opracowaniu określonych danych wyłącznie w związku z rozpatrywanym wnioskiem, na indywidualne życzenie wnioskodawcy, niezależnie od obowiązku realizowania przez organy ich podstawowych zadań, kompetencji (por. przykładowo sprawy sygn.: I OSK 89/13, I OSK 1347/05, I OSK 2149/12, I OSK 747/14, I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13, I OSK 1737/12, I OSK 2658/14, I OSK 33/15). Co bardzo istotne dla badanej sprawy, wskazuje się, że także suma informacji prostych, przy znaczącej skali niezbędnych nakładów, czasochłonności, zaangażowania organizacyjnego do ich zebrania, zestawienia i usystematyzowania, będzie przybierała postać informacji przetworzonej (por. przykładowo sprawy sygn. I OSK 863/14, I OSK 1645/14, I OSK 977/11). Kluczowe znaczenie ma przy tym zakres wniosku o udzielenie informacji publicznej, a w konsekwencji ilość dokumentów wymagających analizy i skala anonimizacji wszystkich danych prawnie chronionych (por. dla przykładu sprawy sygn. I OSK 140/14, l OSK 1477/12, I OSK 792/11, I OSK 426/11, I OSK 1347/05).

Co istotne wnioskodawca, który domaga się udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ma obowiązek wykazać, że jego inicjatywa jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.

Przechodząc do realiów analizowanej sprawy, Sąd podkreśla po pierwsze, że podziela stanowisko organów, według których rozpatrywany wniosek skarżącego z 21 kwietnia 2023 r. ma za przedmiot informację publiczną przetworzoną. Skarżący w tym wniosku wyraźnie domagał się przekazania odpowiedzi na pozwy osadzonych przeciwko zakładowi karnemu z powództwa cywilnego w roku 2022 i 2023, których (jego zdaniem) było 27.

W ocenie Sądu, udzielenie tego rodzaju informacji wymagało od organu I instancji podjęcia szeregu czynności prostych, faktycznie zmierzających do stworzenia oczekiwanego zbioru informacji. Trafnie jednak uznały organy, że nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się m.in. z koniecznością odnalezienia, przeanalizowania, wyboru, anonimizacji, co wpływa niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. W tym stanie rzeczy organ I instancji, chcąc uwzględnić wniosek skarżącego, musiałby istotnie odejść od bieżącej realizacji zadań ustawowo przypisanych zakładom karnym na rzecz dodatkowego zaangażowania pracowników w celu zastosowania d.i.p. i dokonania analizy, opracowania, kopiowania oraz anonimizacji dokumentów tylko na potrzeby skarżącego. Trzeba zaznaczyć, że czynności pracowników zakładu karnego mają służyć przede wszystkim jego prawidłowemu funkcjonowaniu w ramach szeroko pojętej służby więziennej. Jeśli natomiast skarżący oczekuje informacji w indywidualnej postaci, w jakiej z urzędu nie są one gromadzone przez służbę więzienną, ale co do zasady można je uzyskać w rezultacie analiz, opracowań, kopiowania i anonimizacji - a więc dodatkowego nakładu pracy służby więziennej, wówczas mamy do czynienia z przetworzoną informacją publiczną, służącą indywidualnym oczekiwaniom skarżącego. Nie ma przy tym znaczenia podniesiony w piśmie procesowym argument, że w zakładzie zatrudniony jest radca prawny. Wyjaśnić należy bowiem, że obowiązkiem radcy prawnego jest świadczenie pomocy prawnej zgodnie z art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 499), nie zaś udzielanie odpowiedzi na wnioski o dostęp do informacji publicznej, czy też techniczne przygotowywanie (w tym analiza, opracowanie czy kopiowanie i anonimizacja) dokumentów z tym związanych.

W świetle powyższego to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania organowi I instancji, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tymczasem skarżący przemilczał wezwanie w tej materii z 8 maja 2023 r. w którym organ I instancji zakreślił skarżącemu termin na wykazanie związku między wnioskowaną informacją publiczną przetworzoną a interesem publicznym. Jednocześnie organ I instancji w tym wezwaniu wyjaśnił skarżącemu, że jest to warunek prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku z 21 kwietnia 2023 r.

Niezależnie od powyższego, Sąd nie może rozpoznawać badanej sprawy bez uwzględnienia szeregu dalszych okoliczności, wskazywanych m.in. przez organ w odpowiedzi na skargę, a także znanych Sądowi z urzędu w związku rozpoznawaniem innych skarg strony, związanych z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, tj. liczby i charakteru składanych przez stronę wniosków o udostępnienie informacji publicznej do Zakładu Karnego w [...], w którym skarżący obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, a czemu strona nie zaprzeczyła, skarżący od lat jest autorem wielu wniosków o udostępnienie informacji publicznej kierowanych do jednostek organizacyjnych Służby Więziennej. Co istotne w roku 2023 (do dnia sporządzania odpowiedzi na skargę z dnia 9 października 2023 r.), skarżący złożył 51 wniosków o dostęp do informacji publicznej, co do których nie wykazał działania w interesie publicznym, co więcej jak wskazuje organ w tym samym roku (do dnia 6 października 2023 r.) złożył nadto 46 skarg na działalność ZK w [...]. Dodać należy, że w związku z rozpoznawaniem sprawy o sygnaturze I SA/655/23 Sąd pozyskał wiedzę, że na dzień 5 grudnia 2023 r. było to już 55 wniosków o dostęp do informacji publicznej i 47 skarg. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, powyższe wskazywać może na nieuprawnione wykorzystywanie prawa do informacji publicznej. Zdaniem bowiem organu, całokształt postępowania skarżącego absorbując organ – jego siły i środki, w tym pracowników – może opóźniać bądź utrudniać sprawną realizację ustawowych zadań, co należałoby postrzegać w kategoriach nadużycia prawa do informacji publicznej.

Z powyższym stanowiskiem należy się zgodzić. Jest to także stanowisko zbieżne z poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi m.in. w wyrokach z 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 938/22 oraz III OSK 939/22, gdzie inny skarżący składał podobne ilości wniosków do organu (w ciągu dwóch lat 120 wniosków), wnioski zbudowane były często z wielu pytań, a w aktach sprawy brak było informacji, aby wnioskodawca wykorzystywał informacje w celu realizacji zadań związanych z kontrolą administracji publicznej lub upowszechnienia zdobytych danych.

Za Naczelnym Sądem Administracyjnym przypomnieć zatem w tym miejscu należy, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa, 2005 r., s. 146–147; wyrok NSA z 16 października 2015 r. I OSK 1992/14; wyrok NSA z 23 listopada 2016 r. I OSK 1601/15; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. I OSK 2642/16).

Zasadniczo w doktrynie oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście:

1. wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji);

2. wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych;

3. złożenia wielu wniosków w celu uniknięcia wymogów stawianych dla informacji przetworzonych;

4. wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji.

Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15).

W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a zatem brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 799/12, ale także powołanych wcześniej wyrokach III OSK 938/22 oraz III OSK 939/22, zgodnie z którymi zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu (zob. Nadużywane prawa do informacji publicznej – Uwagi De Lege Lata i De Lege Ferenda, Agnieszka Piskorz – Ryń, Kontrola Państwowa nr 6/2008).

Powyższe uprawnia do wniosku, że celem złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 kwietnia 2023 r. nie była jakakolwiek dbałość o interes publiczny, lecz wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania określonego organu (ZK [...]) - co stanowi o nadużyciu prawa do informacji publicznej. Podkreślić należy, że strona oprócz wskazanego wniosku złożyła także do ZK [...] w roku 2023 co najmniej 54 inne wnioski, w tym składające się z wielu pytań (tak np. w sprawie I SA/Sz 655/23), a z powyższym skorelowana jest liczba skarg strony związanych z dostępem do informacji publicznej skierowanych do tutejszego Sądu, których na obecną chwilę zarejestrowano kilkadziesiąt (co najmniej 28 zgodnie z kartą 52 akt sądowych sprawy), a tylko w okresie od 27 marca 2024 r. do 17 kwietnia 2024 r. zapadło w tutejszym Sądzie 10 wyroków oddalających skargi strony w sprawach związanych z informacją publiczną.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.