Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 217/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 6, ust. 7, art. 21 ust. 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 2040
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.
article: art. 13 § 2a , art. 14b § 1, art. 14b § 5a, art. 122, 187 § 1 i 191
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 29a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 931
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 01 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie WSA Karol Pawlicki (spr) WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 01 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie uznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za bezprzedmiotowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 27 października 2022 r. stwierdził, że do zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez M. P. we wniosku z 24 sierpnia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...] opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 29 grudnia 2021 r. poz. 14. W związku z tym organ uznał, że wniosek jest bezprzedmiotowy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o uchylenie postanowienia oraz wydanie interpretacji.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 13 stycznia 2023 r., nr [...], na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. – dalej: "O.p.") utrzymał w mocy postanowienie o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że interpretacja ogólna Ministra Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...] dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, dokonanego z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 2040 - dalej: "ustawa przekształceniowa").

W interpretacji ogólnej Minister Finansów wskazał, że rozstrzygnięcie T. S. U. E. zawarte w wyroku C-604/19 powoduje brak możliwości traktowania czynności przekształcenia użytkowania wieczystego we własność jako kontynuacji pierwotnej czynności pomiędzy stronami, tj. dostawy towaru (gruntu) dokonanej w drodze czynności ustanowienia tego użytkowania wieczystego.

Zdaniem organu konsekwencją podjętego przez TSUE rozstrzygnięcia jest konieczność zmiany sposobu traktowania na gruncie VAT czynności przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych we własność, ustanowionego przed 1 maja 2004 r. (czyli uznania ich za odrębną dostawę towarów), które to czynności nie były dotąd uznawane za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

Organ nie zgodził się z argumentem strony, że nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 14b § 5a O.p. ze względu na brak analogii w stanie faktycznym zawartym we wniosku do stanu faktycznego wynikającego z ww. interpretacji ogólnej.

Jak wynika z przedstawionych we wniosku okoliczności, w analizowanej sprawie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności nastąpiło z mocy prawa, na podstawie ustawy przekształceniowej. Własność gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe przeszła zatem na użytkownika wieczystego, z czym wiąże się obowiązek uiszczenia opłaty. Organ podkreślił, że okoliczność, w jaki sposób jest ustalana wysokość opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej, którą ma ponosić nowy właściciel gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu z tytułu przekształcenia (tj. czy wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej), czy też opłatę roczną - jeżeli nie obowiązywała w dniu przekształcenia - ustala się po tym dniu, stosując odpowiednio przepis art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na podstawie wartości nieruchomości określonej na dzień przekształcenia (art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej), nie ma w tym przypadku znaczenia. Jak jednoznacznie wynika ze zdania drugiego art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej, opłata, o której mowa w tym przepisie, stanowi podstawę wymiaru opłaty określonej w art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej. Istotnym zatem w analizowanej sprawie jest fakt, że nowy właściciel ma obowiązek uiszczenia stosownej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności na podstawie ustawy przekształceniowej.

W skardze z 2 lutego 2023 r. M. P., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosło o uwzględnienie skargi oraz uchylenie postanowień obu instancji, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej, przez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że określona w tym przepisie procedura ustalenia wartości nieruchomości, będąca podstawą do późniejszego ustalenia opłaty przekształceniowej, nie ma wpływu na okoliczność, czy do ustalonej na jego podstawie opłaty doliczany jest podatek VAT;

- przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p., polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy postanowienia o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej z 22 grudnia 2021 r.;

- przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 27 października 2022 r. o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej z dnia 22 grudnia 2021 r., bez wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy wydane w pierwszej instancji postanowienie stwierdzające, że do zdarzenia przyszłego i stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastosowanie znajdzie interpretacja ogólna Ministra Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...]

W konsekwencji istotne jest ustalenie, czy zasadnie organ uznał za bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie określenia podstawy opodatkowania z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy przekształceniowej.

Zgodnie z art. 13 § 2a O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym - jako:

1) organ właściwy w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 i art. 14e § 1a;

2) organ pierwszej instancji w sprawach dotyczących wydawania wiążącej informacji stawkowej o której mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) organ odwoławczy od decyzji wydawanych w sprawach, o których mowa w pkt 2;

4) organ właściwy w sprawach zmiany wiążącej informacji stawkowej, w przypadkach, o których mowa w art. 42h ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 14a § 1 O.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:

1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),

2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)

- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub T. S. U. E..

Na podstawie art. 14a § 1a O.p. interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności:

1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego;

2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Rozpatrzenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie oznacza, że w trybie art. 14b § 1 O.p., organ zawsze jest zobowiązany do wydania w sprawie tego wniosku interpretacji indywidualnej. Uprawnienia organu przewidziane art. 14b § 1 O.p., tj. uprawnienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wydawania, na wniosek zainteresowanego, interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej), podlega pewnym ograniczeniom. Jak stanowi art. 14b § 5a O.p., jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. Przepis art. 14b § 5a O.p., odnosi się do sytuacji, gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym. W związku z powyższym, ustawodawca jednoznacznie wskazał, aby zaistnienie takiej sytuacji skutkowało otrzymaniem przez stronę potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej. Jak zasadnie podnosi się w orzecznictwem nie ma racjonalnych przesłanek, aby powielać treść interpretacji ogólnej w kolejnych aktach, tj. interpretacjach indywidualnych, tym bardziej, że każdy ma możliwość zastosowania się do interpretacji ogólnej, a w konsekwencji do powoływania się na wynikającą z tego tytułu ochronę prawną, której treść oraz zasady są analogiczne, jak przy interpretacji indywidualnej. Uzasadnione jest zatem, aby wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiony był poprzez stwierdzenie, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, opisanego we wniosku zastosowanie znajduje interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku (por. wyrok WSA: w Białymstoku z 21 kwietnia 2021 r., I SA/Bk 160/21, we Wrocławiu z 25 kwietnia 2019 r., I SA/Wr 43/19, wyrok WSA w Poznaniu z 5 stycznia 2023 r. o sygn. I SA/Po 459/22 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: baza CBOSA). W tym miejscu zaznaczenia również wymaga, że organ interpretacyjny po stwierdzeniu, że istnieje interpretacja ogólna odpowiadająca zakresowi sprawy będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, mając na uwadze zasadę legalizmu zawartą w art. 120 O.p., nie ma prawnej możliwości merytorycznego rozpatrzenia takiego wniosku. W takiej sytuacji organ zobligowany jest przepisami prawa (w szczególności dyspozycją art. 14b § 5a O.p.) do wydania postanowienia o bezprzedmiotowości wniosku.

Ponadto należy podkreślić, że instytucja interpretacji ogólnej gwarantuje ochronę prawną podmiotowi, który zastosował się do wydanej oceny prawnej danego zagadnienia, w zakresie unormowanym w art. 14k-14m O.p. Ustawodawca szczególne znaczenie przypisuje gwarancyjnej (ochronnej) funkcji instytucji interpretacji ogólnej. W myśl art. 14k § 2 O.p., zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych działający na podstawie art. 14a § 1 O.p., w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczącego m.in. podatku od towarów i usług wydaje - na wniosek lub z urzędu - akty prawne (interpretacje ogólne).

Na tle przytoczonych rozważań należy dostrzec, że występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej strona skarżąca poruszyła zagadnienie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, które było przedmiotem interpretacji ogólnej Minister Finansów z 22 grudnia 2021 r. nr [...] Dokonanie wykładni określonych przepisów w drodze interpretacji ogólnej celem wyjaśnienia określonego zagadnienia z uwagi na treść art. 14b § 5a O.p. wyłącza możliwość domagania się dokonywania powtórnej wykładni tych przepisów w postępowaniu z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu zasadnie organ powołał się na interpretację ogólną, w której Minister Finansów wskazał, że rozstrzygnięcie TSUE zawarte w wyroku C-604/19 powoduje brak możliwości traktowania czynności przekształcenia użytkowania wieczystego we własność jako kontynuacji pierwotnej czynności pomiędzy stronami, tj. dostawy towaru (gruntu) dokonanej w drodze czynności ustanowienia tego użytkowania wieczystego.

W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo organ wskazał, że w kontekście opodatkowania VAT czynności związanych z użytkowaniem wieczystym (całościowego rozliczenia podatku VAT z tego tytułu - od ustanowienia tego prawa aż po jego przekształcenie we własność z mocy prawa) - należy wyróżnić dwie odrębne dostawy towaru (gruntu):

1) czynność ustanowienia użytkowania wieczystego, skutkującą przekazaniem użytkownikowi wieczystemu władztwa ekonomicznego nad gruntem (właściciel gruntu - władztwo prawne, użytkownik wieczysty - władztwo ekonomiczne). Podstawa prawna czynności: art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm. - dalej: "u.p.t.u."), któremu w tej sytuacji odpowiada art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE;

2) czynność przekształcenia użytkowania wieczystego we własność z mocy prawa, skutkującą przeniesieniem przez dotychczasowego właściciela gruntu władztwa prawnego na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego z mocy prawa - transformacja dotychczasowego użytkownika wieczystego w nowego właściciela (władztwo prawne i ekonomiczne). Podstawa prawna czynności: art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., któremu w tej sytuacji odpowiada art. 14 ust. 2 lit. a dyrektywy 2006/112/WE.

Konsekwencją podjętego przez TSUE rozstrzygnięcia jest konieczność zmiany sposobu traktowania na gruncie VAT czynności przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych we własność, ustanowionego przed 1 maja 2004 r. (czyli uznania ich za odrębną dostawę towarów), które to czynności nie były dotąd uznawane za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę.

Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej, wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy przekształceniowej, opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. W myśl art. 7 ust. 7 ustawy przekształceniowej, właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6 albo 6a.

Powyższe opłaty, jako wynagrodzenie z tytułu dokonanej czynności przekształcenia użytkowania wieczystego gruntu we własność, podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych ustanowionych w u.p.t.u.

Mając na względzie treść art. 29a ust. 1 u.p.t.u., zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest co do zasady wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, jak również art. 29a ust. 6 pkt 1, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku, uznać należy, że otrzymane przez dotychczasowego właściciela gruntu opłaty zawierają już w sobie podatek VAT (są tzw. kwotami brutto).

Jak wynika z przedstawionych we wniosku okoliczności, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności nastąpiło z mocy prawa, na podstawie ustawy przekształceniowej. Własność gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe przeszła zatem na użytkownika wieczystego, z czym wiąże się obowiązek uiszczenia opłaty. Przedmiotem wniosku, jak strona wskazała w uzupełnieniu wniosku, było określenie podstawy opodatkowania z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tak więc przedmiot wniosku dotyczył przepisów prawa, których zakres i sposób stosowania w odniesieniu do przedstawionego zagadnienia wyjaśnia interpretacja ogólna.

Biorąc zatem pod uwagę, że w realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw prawnych do wydania oczekiwanej przez stronę skarżącą interpretacji indywidualnej, zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. należy uznać za chybiony.

Organ nie miał możliwości wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie, gdyż zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytanie dotyczące określenia podstawy opodatkowania zostało rozstrzygnięte wprost w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 22 grudnia 2021 r.

Brak wskazania przez Ministra Finansów w interpretacji ogólnej z 22 grudnia 2021 r. ograniczenia co do zastosowania interpretacji ogólnej wyłącznie do przypadku, gdy opłata za użytkowanie wieczyste była ustalona i obowiązywała w dniu przekształcenia, świadczy o tym, że interpretacją ogólną z 22 grudnia 2021 r., wbrew twierdzeniu skarżącego, nie są objęte jedynie zdarzenia, co do których opłata za użytkowanie wieczyste była ustalona i obowiązywała w dniu przekształcenia. Istotny jest fakt, że nowy właściciel ma obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej, z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności na podstawie ustawy przekształceniowej. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, brak było możliwości wydania interpretacji indywidualnej.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej. Organ powołał w zaskarżonym postanowieniu ten przepis jedynie dla wykazania, że sposób w jaki jest ustalana wysokość opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej, którą ma ponosić nowy właściciel gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu z tytułu przekształcenia (tj. czy wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej), czy też opłatę roczną - jeżeli nie obowiązywała w dniu przekształcenia - ustala się po tym dniu, stosując odpowiednio przepis art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na podstawie wartości nieruchomości określonej na dzień przekształcenia (art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej), nie zmienia faktu, że nowy właściciel ma obowiązek uiszczenia stosownej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności na podstawie ustawy i tym samym zagadnienie przedstawione przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odpowiada zagadnieniu, o którym mowa w interpretacji ogólnej z 22 grudnia 2021 r.

Należy podkreślić, że zarówno interpretacje ogólne, jak i interpretacje indywidualne dotyczą interpretacji przepisów prawa podatkowego. Treść art. 3 pkt 2 O.p. stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia natomiast art. 3 pkt 1 O.p. Na jego mocy, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Organ nie ma umocowania prawnego do dokonywania interpretacji przepisów prawa innych niż przepisy prawa podatkowego. Przepis art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej nie stanowi przepisu prawa podatkowego. Zatem organ nie jest organem uprawnionym do oceny w jaki sposób skarżący powinien ustalić wysokość opłaty przekształceniowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy przekształceniowej. Wbrew twierdzeniu skarżącej organ w żadnym miejscu zaskarżonego postanowienia nie wskazał, że określona w art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej procedura ustalenia wartości nieruchomości, będąca podstawą do późniejszego ustalenia opłaty przekształceniowej, nie ma wpływu na okoliczność, czy do ustalonej na jego podstawie opłaty doliczany jest podatek VAT.

Przedmiotem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia o zastosowaniu w sprawie interpretacji ogólnej jest wyłącznie - co zostało jednoznacznie wskazane w postanowieniu o zastosowaniu w sprawie interpretacji ogólnej - rozstrzygniecie w zakresie określenia podstawy opodatkowania z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy przekształceniowej, którą to kwestię regulują przepisy art. 29a u.p.t.u. Zaznaczyć należy również, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące określenia podstawy opodatkowania (art. 29a ustawy), nie odwołują się w żaden sposób do ustawy przekształceniowej. Rolą organu jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa podatkowego. Ustalenia wysokości opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania gruntu w prawo własności, jaką ma uiścić nowy właściciel gruntu, nie regulują przepisy u.p.t.u. ani żadne inne przepisy prawa podatkowego. Ustawodawca określił wyłącznie co stanowi podstawę opodatkowania w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, a także precyzyjnie określił katalog elementów wliczanych do podstawy opodatkowania mających wpływ na jej wielkość. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 21 ust. 2a ustawy przekształceniowej, jest bezzasadny.

W podsumowaniu dokonanej kontroli Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.