Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 390/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi D. [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 26 października 2022 r. Nr SKO 4114/66/22 w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, i oddalenia wniosku o ustaleniu, że dokonana aktualizacja jest uzasadniona w innej wysokości I. uchyla zaskarżone orzeczenie w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez D. Sp. z o.o. (dalej strona, skarżąca, spółka) jest orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, (dalej – SKO, Kolegium, organ) z dnia 26 października 2022 r., nr SKO4114/66/22 w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości i oddalenia wniosku o ustalenie, że dokonana aktualizacja jest uzasadniona w innej wysokości.

W świetle przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych stan sprawy, w której zapadło kwestionowane rozstrzygnięcie, kształtował się następująco.

Pismem z dnia 6 grudnia 2021 r. Prezydent Wrocławia wypowiedział skarżącej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jednocześnie oferując opłatę w nowej wysokości. Z zalegającego w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przedmiotowa korespondencja została zwrócona organowi przez doręczyciela z adnotacjami o awizacji w dniach 14 i 22 grudnia 2021 r.

Pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. spółka wystąpiła do Kolegium z wnioskiem o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości wraz z żądaniem przywrócenia terminu do złożenia wniosku. W rzeczonym piśmie podano, że strona uzyskała wiadomość o wypowiedzeniu wysokości opłaty w dniu 27 maja 2022 r. Brak doręczenie korespondencji uzasadniano winą doręczyciela zaś sam wniosek o ustalenie opłaty w innej wysokości brakiem wskazania przez autora wyceny jakie nieruchomości zostały przyjęte do sporządzenia opracowania.

W dniu 26 października 2022 r. SKO wydało orzeczenie nr SKO4114/66/22, którym podając w podstawie prawnej art. 79 ust. 3 i ust. 4, w związku z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm., dalej - ustawa, u.g.n.) oddaliło wniosek o przywrócenie terminu i oddaliło wniosek o ustalenie, że dokonana aktualizacja jest uzasadniona w innej wysokości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisano tryb aktualizacji opłaty oraz tryb i termin jego oprotestowania. Zaznaczono przy tym, że zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy, do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.

Kolegium uznało, że z powołanych przepisów ustawy nie wynika jednak, że instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58-59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej – k.p.a.) ma zastosowanie do postępowania przed Kolegium, a zatem, że istnieje prawna możliwość przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie określonego w art. 78 ust. 2 ustawy. Przepisy k.p.a. mają jedynie "odpowiednie" zastosowanie do postępowania przed Kolegium.

Podkreślono, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie do terminów o charakterze procesowym. Tymczasem 30-dniowy termin do wniesienia wniosku o ustalenie (art. 78 ust. 2 ustawy) ma charakter terminu materialnego. Uchybienie tego terminu jest równoznaczne z przyjęciem oferty nowej wysokości opłaty rocznej i, w rezultacie, obowiązkiem uiszczania jej w nowej wysokości, zaoferowanej przez właściciela nieruchomości w wypowiedzeniu. Dalej wskazując na orzecznictwo organ przyjął, że skoro wynikający z art. 78 ust. 4 zd. 2 ustawy skutek upływu terminu dotyczy związania użytkownika wieczystego nową wysokością opłaty zaoferowanej w wypowiedzeniu, a więc istotnego elementu stosunku prawnego łączącego wieczystego użytkownika z właścicielem nieruchomości, to termin ten jest terminem materialnoprawnym, a nie procesowym. Złożenie wniosku wskazanego w art. 74 ust. 2 ustawy z uchybieniem terminowi 30 dni nie obliguje ani nie uprawnia kolegium do jego odrzucenia czy do umorzenia postępowania, ale do rozpoznania wniosku przy uwzględnieniu materialnoprawnych skutków upływu terminu.

Skoro zatem termin do wniesienia wniosku o ustalenia ma charakter materialnoprawny, to Kolegium nie ma kompetencji do jego przywrócenia w trybie art. 58-59 k.p.a., a tym samym wniosek jest, w istocie, bezprzedmiotowy.

W dalszej kolejności SKO opisało tryb doręczania pism przez operatora pocztowego i wyjaśniło, że oświadczenie woli Prezydenta Wrocławia o wypowiedzeniu dotychczasowej wysokości opłaty rocznej zostało skutecznie doręczone w dniu 29 grudnia 2021 r., w myśl art. 44 k.p.a. złożone do akt ze skutkiem doręczenia na 29 grudnia 2021 r.). Stosownie do art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Biorąc to pod uwagę Kolegium uznało, że termin skutecznego wystąpienia z wnioskiem do Kolegium upłynął w dniu 28 stycznia 2022 r., zaś wniosek spółki został sporządzony i złożony w siedzibie właściciela gruntu dopiero w dniu 3 czerwca 2022 r. Niezakwestionowanie aktualizacji w ogóle albo złożenie wniosku o ustalenie po ustawowym terminie, równoznaczne jest z przyjęciem oferty nowej wysokości opłaty rocznej i, w rezultacie, obowiązkiem uiszczania jej w nowej wysokości.

W wywiedzionej do Sądu skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Wnioski skargi uzasadniono brakiem merytorycznego rozpoznania wniosku.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając stanowisko zbieżne z zajętym w wydanym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 lutego 2023 r. odrzucił skargę lecz rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2023 r., (sygn. akt I OSK 1259/23).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Jednocześnie zauważenia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 p.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Orzekanie na podstawie art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania.

Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości czy też słuszności zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją czy postanowienia wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że narusza ono obowiązujące przepisy w stopniu rażącym.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie 79 ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 78 ust. 2 u.g.n. Przyjęta podstawa prawna już wskazuje na pewien kierunek toku rozumowania organu, co pełne odzwierciedlenie przybiera w sentencji, gdzie oddalono wniosek o przywrócenie terminu i oddalono wniosek o ustalenie, że dokonana aktualizacja jest uzasadniona w innej wysokości. Treść sentencji orzeczenia potwierdza, że organ zasadniczo skoncentrował się na merytorycznym aspekcie sprawy, niejako przy okazji odnosząc się do przywrócenia uchybionego terminu, co prawidłowo powinno się odbyć w oparciu o art. 59 k.p.a., (aktualnie - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), a tego przepisu w podstawie prawnej orzeczenia nie podano.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Według art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak z powyższego wynika, cytowane przepisy uzależniają przywrócenie terminu od łącznego spełnienia czterech przesłanek, tj.: 1) wniesienia przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 2) dochowania 7-dniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 3) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

W niniejszej sprawie Kolegium zredagowało nie dające się zaakceptować z punktu widzenia legalności rozwiązanie - jednym aktem administracyjnym orzekając zarówno względem pojawiającego się zagadnienia procesowego jak i merytorycznie.

Wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej może zostać oprotestowane złożonym w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia wnioskiem do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, (art. 78 ust. 2 u.g.n.). Wniosek użytkownika wieczystego złożony do kolegium inicjuje postępowanie o wydanie orzeczenia kształtującego stosunek prawny. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.g.n. od orzeczenia kolegium właściciel nieruchomości lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 17 grudnia 2018 r. (sygn. I OPS 2/18) wyjaśnił, że z art. 79 ust. 7 u.g.n. wynika, że do postępowania przed samorządowym kolegium odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., m.in. o terminach, z wyjątkiem jednak przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania przed kolegium stosuje się zatem odpowiednio przepisy k.p.a. działu I "Przepisy ogólne", rozdziału 10 "Terminy", w tym art. 59 § 1 zdanie 1, który stanowi, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Wskazał też, że jeżeli wniosek użytkownika wieczystego, mający inicjować postępowanie o aktualizację opłaty za użytkowanie wieczyste, zostanie złożony po upływie wyznaczonego przez ustawodawcę terminu, to postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej nie zostanie skutecznie wszczęte. Tak więc dopiero po dokonaniu przez kolegium pozytywnej oceny w przedmiocie terminowego złożenia wniosku na podstawie art. 78 ust. 2 u.g.n. kolegium może podjąć czynności związane z rozstrzygnięciem sprawy aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

Po wydaniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu określonego w art. 78 ust. 2 u.g.n. samorządowe kolegium odwoławcze nie rozstrzyga już sprawy aktualizacji opłaty rocznej. Postanowienie to należy więc uznać za kończące postępowanie w sprawie oceny przez kolegium złożenia wniosku przez użytkownika wieczystego w terminie wyznaczonym przez ustawodawcę w art. 78 ust. 2 u.g.n. Skutkiem prawnym odmownego postanowienia kolegium jest bowiem wykluczenie dopuszczalności rozstrzygania sprawy aktualizacji opłaty rocznej zarówno przez samorządowe kolegium odwoławcze, jak i w dalszej kolejności przez sąd powszechny. W konsekwencji należy przyjąć, że postanowienie to jest wydawane w postępowaniu administracyjnym i powoduje jego zakończenie, dlatego należy je uznać za kończące postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Skoro więc omawiane postanowienie wydawane jest przez samorządowe kolegium odwoławcze będące organem administracji publicznej i stanowi procesową formę zakończenia dalszego procedowania przez kolegium w sprawie wniosku użytkownika wieczystego dotyczącego dopuszczalności aktualizacji opłaty rocznej, to właśnie ze względu na to, że postępowanie prowadzone jest przez organ administracji publicznej w procedurze opartej m.in. na odpowiednim stosowaniu wybranych przez ustawodawcę przepisów k.p.a., ale bez jej zakończenia decyzją administracyjną (będącą aktem władztwa publicznego), procedurę tę należy uznać za szczególne postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ale niemające autonomicznego charakteru. O ile bowiem kolegium rozstrzyga sprawę aktualizacji opłaty rocznej w formie nazwanej przez ustawodawcę orzeczeniem, o tyle sama aktualizacja opłaty ma charakter cywilny, dlatego w wyniku zakwestionowania orzeczenia kolegium orzeczenie to traci moc obowiązującą, a sprawa aktualizacji opłaty podlega rozstrzygnięciu przez sąd cywilny. Postępowanie przed kolegium powoduje zatem tylko czasową niedopuszczalność drogi sądowej w sprawie aktualizacji opłaty rocznej. Skoro zaś dochodzi do utraty mocy obowiązującej orzeczenia kolegium i przeniesienia sprawy aktualizacji opłaty do postępowania przed sądem cywilnym, to znaczy, że dotychczasowe postępowanie w tej sprawie przed kolegium nie ma autonomicznego charakteru.

Za takim poglądem przemawia również pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z 20 maja 2015 r., I CSK 551/14, że: "wyrok NSA z 17 maja 2010 r., I OSK 1008/09 dotyczy orzeczenia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie zasadności aktualizacji, a zatem etapu postępowania, które nie jest objęte kontrolą i kognicją sądu powszechnego; dotyczy przepisów o terminach, objętych art. 79 ust. 3 u.g.n." W związku z tym należy stwierdzić, że na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości - wydane na podstawie art. 59 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.) - przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Z kolei, skoro przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym jest sprawa aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, to sąd ten nie jest uprawniony do orzekania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Skoro, o czym już wcześniej była mowa, zgodnie z art.79 ust.7 u.g.n. do postępowania przed samorządowym kolegium odwoławczym stosuje się odpowiednio przepis art. 59 § 1 zdanie 1 k.p.a., który stanowi, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej jedynie Kolegium jest uprawnione do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu.

Wobec zaprezentowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważyć przyjdzie, że SKO wydając orzeczenie dotyczące ustalenia, że dokonana aktualizacja jest uzasadniona w innej wysokości - dokonało merytorycznego orzeczenia, co pozostawało w sprzeczności z punktem I sentencji orzeczenia traktującym o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy orzeczenie w pkt I zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co z kolei skutkować musi stwierdzeniem nieważności orzeczenia w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Jeżeli chodzi o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu to organ ograniczył się wyłącznie do oceny, że termin do wniesienia wniosku o ustalenie (art. 78 ust. 2 ustawy) ma charakter terminu materialnego. Okoliczność ta została uznana za wystarczającą do odmowy jego przywrócenia. Zauważyć jednak należy, że zarówno w judykaturze jak i w piśmiennictwie reprezentowane są niejednolite poglądy w kwestii charakteru prawnego terminu do zakwestionowania wypowiedzenia opłaty rocznej (por. np. J. Tarno i A. Wrzesińska - Nowacka, Postępowanie w sprawach opłaty za użytkowanie wieczyste, Samorząd Terytorialny 1995/7-8/55-56, s. 113 oraz R. Suwała, Postępowanie w sprawach opłaty za użytkowanie wieczyste. Kilka uwag na tle artykułu J.P. Tarno i A. Wrzesińskiej-Nowackiej, Samorząd Terytorialny 1996/3/63, s. 38; a także wyrok NSA z dnia 11 lipca 2007 r., I OSK 1141/2006, CBOSA; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 października 2010 r., VI ACa 199/10). Niestety zagadnienie charakteru terminu o przywrócenie terminu w tego rodzaju sprawach nie zostało objęte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2018 r., I OPS 2/18. Niemniej jednak mimo rozbieżności w tym względzie należy brać pod uwagę, to że w większości orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym także najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, (wyrok z dnia 21 lipca 2023., sygn. akt I OSK1043/20) nie wskazuje aby przedmiotowy termin był terminem prawa materialnego, bowiem skargi na postanowienia w tym zakresie są oddalane, mimo że orzekające w sprawie organy opowiadają się za procesowym charakterem tego terminu i co nie budzi zastrzeżeń sądu.

W związku z tym, w świetle dominującej linii orzeczniczej, nie znajduje aprobaty stanowisko Kolegium, które odmawiając przywrócenia terminu uzasadniało to materialnym charakterem terminu do złożenia wniosku, że dokonana aktualizacja opłaty jest uzasadniona w innej wysokości.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł.