Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 137/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 78, art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 864
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 285/20 w sprawie ze skargi A. B.V. z siedzibą w Holandii na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r., nr 0201-IOA.4003.1.2020 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania-zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz A. B.V. z siedzibą w Holandii kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi

1.1. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., I SA/Wr 285/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekając w sprawie ze skargi A. B.V. z/s w Z., Holandia (skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania-zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego – uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 18 grudnia 2019 r.

Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

1.2. Skarżąca skierowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku akcyzowego, które wpłynęło do organu 19 lipca 2019 r. Zgłoszenie było uzupełniane w dniach 23 września, 17 października i 25 października 2019 r.

Pismem z dnia 15 listopada 2019 r. organ I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia w częściach B.1 i B.2 przez wskazanie nazwy i adresu oddziału na terytorium RP. Organ pouczył skarżącą, iż nieusunięcie wskazanych braków w terminie pociągnie za sobą pozostawienie podania bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca podała, iż nie posiada oddziału na terytorium Polski i w związku z tym nie może uzupełnić formularza AKC-R we wskazany przez organ sposób. W piśmie skarżąca wyraziła również pogląd, iż utworzenie oddziału w RP nie jest konieczne dla prowadzenia działalności związanej z towarami akcyzowymi na terytorium Polski przez podmiot zagraniczny.

Organ I instancji stwierdził, iż skarżąca nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych i postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz.U.2019, poz. 900 z późn. zm., dalej: O.p.), pozostawił podanie bez rozpatrzenia.

1.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r. nie uwzględnił zażalenia spółki i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że rubryki w formularzu rejestracyjnym korespondują z danymi o charakterze koniecznym, nie podanie których należy uznać za brak pisma. W ocenie organu wskazanie przez podmiot zagraniczny oddziału w Polsce jest warunkiem niezbędnym do prawidłowego zgłoszenia w zakresie podatku akcyzowego. Strona, jako podmiot zagraniczny nie posiadający w Polsce oddziału, a wykonujący czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym obowiązana jest do dokonania rejestracji, jednak nie posiadając oddziału nie będzie mogła wypełnić obowiązków rejestracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.

2. Skarga do Sądu I instancji

2.1. Spółka zaskarżyła postanowienie organu II instancji, zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 864 z późn. zm.; dalej: ustawa akcyzowa) w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., przez brak jego zastosowania w postaci braku rozstrzygnięcia co do istoty sprawy oraz braku przesłania potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia rejestracyjnego skarżącej na potrzeby podatku akcyzowego, pomimo iż spełniła ona wszystkie przesłanki określone w ustawie o podatku akcyzowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 87 ust. 1 Konstytucji RP przez uznanie przez organ II instancji, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku akcyzowego (Dz.U., 2018 poz. 2442 z późn. zm.) jest aktem wyższej rangi niż ustawa akcyzowa, oraz że treść wzoru formularza zgłoszenia rejestracyjnego na potrzeby podatku akcyzowego, który został w rozporządzeniu umieszczony, może nakładać na podmiot obowiązki, które nie wynikają z ustawy, co miało wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, przez uznanie, że skarżąca nie uzupełniła wniosku o rejestrację, a co się z tym wiąże również uznanie, że organ I instancji prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania, podczas gdy wezwanie do uzupełnienia braków nie powinno być w przedmiotowej sprawie w ogóle do skarżącej wysłane, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisu postępowania, a to art. 217 § 2 O.p., przez brak właściwego uzasadnienia prawnego zaskarżonego postanowienia, objawiającego się ograniczeniem przez organ II instancji uzasadnienia jedynie do przywołania przepisów prawnych, bez odniesień do zarzutów i argumentów skarżącej wskazanych w zażaleniu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisu postepowania, a to art. 233 § 1 pkt 1 O.p., przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji dotkniętego wadą prawną i uznanie, że organ I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o rejestrację oraz prawidłowo orzekł, że spółka nie uzupełniła w terminie braków formalnych wniosku, podczas gdy spółka uzupełniła braki wniosku, zgodnie z wezwaniem organu I instancji w dniu 4 grudnia 2019 r. (pomimo, iż zdaniem skarżącej takie wezwanie nie powinno być w ogóle przesłane), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2019, poz. 1292 z późn. zm.) przez brak kierowania się przez organ II instancji zasadą zaufania do przedsiębiorcy przez brak założenia, że skarżąca działa zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów oraz pominięcie okoliczności, że w sprawie zachodzą niedające się usunąć które powinny być uznane na korzyść skarżącej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

3. Wyrok Sądu I instancji

3.1. Zdaniem Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. W przedmiotowej sprawie zagadnieniem węzłowym był obowiązek podania przez przedsiębiorcę zagranicznego, dokonującego zgłoszenia rejestracyjnego w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy akcyzowej, nazwy i adresu siedziby oddziału na terytorium RP, a co się z tym wiąże, obowiązek prowadzenia działalności w tej formie.

W tak zarysowanym sporze prawnym należy rację przyznać skarżącej.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium RP. Co do zasady, utworzenie oddziału na terytorium RP stanowi więc prawo, nie zaś obowiązek przedsiębiorcy zagranicznego.

Również ustawa akcyzowa nie wprowadza ogólnego obowiązku tworzenia oddziałów przez przedsiębiorców zagranicznych - art. 2 ust. 1 pkt 22a. Wskazanie w ustawie akcyzowej obowiązku utworzenia oddziału na terytorium RP przez niektóre kategorie podmiotów, których działalność jest tą ustawą uregulowana i pominięcie tego wymogu w przypadku pozostałych prowadzi do wniosku, że wspomniany obowiązek aktualizuje się jedynie, gdy ustawa wprost tak stanowi.

W związku z powyższym konieczne stało się zbadanie zgodności z ustawą § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2018 r., określającego formularz zgłoszenia rejestracyjnego.

Stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia są wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Nie budzi wątpliwości, że akt wykonawczy do ustawy nie może w sposób samoistny zmieniać ani modyfikować treści norm zawartych w aktach hierarchicznie wyższych.

Formularz AKC-R, określony w § 1 pkt 1 rozporządzenia i stanowiący jego załącznik nr 1, przewiduje w polu B.1 poz. 7 podanie przez przedsiębiorcę zagranicznego nie tylko nazwy tego przedsiębiorcy, ale również nazwy oddziału. W polu B.2 zaś, zgodnie z legendą formularza, przedsiębiorcy zagraniczni podać mają wyłącznie adres siedziby oddziału.

Dane, które powinno zawierać zgłoszenie rejestracyjne, określone zostały w art. 16 ust. 2 ustawy akcyzowej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, katalog danych wskazany w przywołanym przepisie nie ma charakteru zamkniętego, lecz otwarty. Wskazuje na to jednoznacznie posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "w szczególności". Zgłoszenie rejestracyjne musi zatem zawierać wskazane w art. 16 ust. 2 dane, m.in. adres siedziby podmiotu, może zaś zawierać jeszcze inne informacje. Taką informacją może być wskazanie adresu oddziału, jeśli podatnik oddział posiada. Niedopuszczalne jest natomiast żądanie podania danych nieistniejących, a więc danych oddziału w przypadku przedsiębiorcy nie prowadzącego działalności w tej formie. Wszak impossibilium nulla obligatio est. Nakładanie na jakikolwiek podmiot obowiązków niemożliwych do zrealizowania godzi w zasadę zaufania obywateli do państwa. Prowadzi też do wewnętrznie sprzecznych wniosków, co najlepiej obrazuje stanowisko zajęte przez organ II instancji w uzasadnieniu, zgodnie z którym skarżąca, prowadząc działalność związaną z towarami akcyzowymi, ma obowiązek dokonać zgłoszenia rejestracyjnego, nie może tego jednak uczynić, nie prowadząc działalności na terytorium RP w formie oddziału.

Niezależnie od powyższego § 1 pkt 1 rozporządzenia jest zatem niezgodny z art. 16 ust. 2 ustawy akcyzowej, gdyż określony nim formularz wymaga od przedsiębiorcy zagranicznego podania jedynie adresu siedziby oddziału (danej fakultatywnej) z pominięciem adresu siedziby podmiotu dokonującego zgłoszenia (danej obligatoryjnej).

Dokonując na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP samodzielnej oceny konstytucyjności przepisów rozporządzenia skład orzekający stwierdził, że § 1 pkt 1 tegoż aktu wykonawczego jest niezgodny z art. 16 ust. 2 i art. 20 ustawy akcyzowej, gdyż przekracza delegację ustawową, nakładając nieprzewidziany ustawą obowiązek, zaś określony nim formularz, wymagając od przedsiębiorcy zagranicznego podania adresu siedziby oddziału zamiast (a nie obok) adresu siedziby, pomija dane, które w zgłoszeniu rejestracyjnym powinny znaleźć się obligatoryjnie.

Należało zatem odmówić zastosowania rozporządzenia.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej, którą zaskarżono wyrok WSA w całości, organ zarzucił naruszenie:

przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 92 ust. 1 i art. 178 § 1 Konstytucji RP oraz art. 16 ust. 1 i 2 i art. 20 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 20.12.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku akcyzowego, określający wzór zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego (AKC-R) (Dz.U. z 2018 r., poz. 2442), który zawiera wymóg wskazania przez przedsiębiorcę zagranicznego nazwy i adresu oddziału na terytorium RP, przekracza delegację ustawową, nakładając nieprzewidziany ustal/ą obowiązek i jest niezgodny z art. 16 ust. 2 i art. 20 ustawy o podatku akcyzowym,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z 06.03.2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przepisy te nie wprowadzają, w określonej sytuacji, obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę zagranicznego w Polsce w formie oddziału.

przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), a mianowicie:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 - zwana dalej: P.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 169 § 1 i 4 O.p. poprzez wadliwe wykonanie kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12.03.2020 r. pod względem jego zgodności z prawem i błędne uznanie, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy art. 169 § 1 i 4 O.p. poprzez wezwanie do uzupełnienia braków podania i pozostawienie podania bez rozpatrzenia, pomimo iż podanie nie było dotknięte brakami.

Autor skargi kasacyjnej wnioskował o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu lub ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy przez NSA; zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wartości wpisu od skargi kasacyjnej; rozpoznanie sprawy na rozprawie.

4.2. W odpowiedzi spółka wniosła o: oddalenie skargi kasacyjnej organu; zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy podczas nieobecności skarżącej.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy organ prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia rejestracyjnego AKC-R i gdy uzyskał odpowiedź, że spółka nie posiada oddziału na terenie Polski, poprawnie uznał, że spółka nie uzupełniła braków zgłoszenia AKC-R, wymagając od niej przedstawienia danych, które nie istnieją i w rezultacie pozostawił podanie spółki dotyczące zgłoszenia AKC-R bez rozpoznania.

5.3. W kontekście zaistniałego sporu prawnego pojawia kilka istotnych kwestii. Po pierwsze, spółka trafnie podnosiła, że ustawa akcyzowa odwołuje się w ściśle określonych przypadkach do obowiązku posiadania przez podmiot zagraniczny oddziału w Polsce (art. 2 ust. 1 pkt 22a, art. 2 ust. 1 pkt 23b, art. 2 ust. 1 pkt 23e) czy nawet powinien posiadać na terytorium RP siedzibę (art. 2 ust.1 pkt 23d). Zgodzić się zatem należy z konkluzją, że jeżeli polski ustawodawca wprowadza wymóg prowadzenia działalności gospodarczej w formie oddziału, to znajduje to wprost swoje odzwierciedlenie w określonym zapisie w ustawie akcyzowej. A contrario należy wyprowadzić stąd wniosek, że w sytuacjach nie wskazanych w ustawie akcyzowej podmiot zagraniczny może funkcjonować bez konieczności posiadania oddziału w Polsce, a zwłaszcza w sytuacji skarżącej spółki, a więc podatnika, o którym stanowi przepis art. 78 ustawy.

Po drugie, na aprobatę zasługuje stanowisko, że nawet gdyby przyjąć, iż dyspozycja art. 16 ust. 2 ustawy akcyzowej upoważnia do umieszczenia w formularzu rejestracyjnym na potrzeby podatku akcyzowego dodatkowych rubryk dotyczących oddziału, to nie mogą być one obowiązkowe, skoro ustawa akcyzowa nie nakłada wprost takiego obowiązku. Ponadto gdyby przyjąć inną interpretację tego stanu prawnego, to narazilibyśmy się na zarzut argumentum ad absurdum, ponieważ jak można uzupełnić brak w postaci oddziału prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, skoro takiego oddziału dany podmiot nie posiada. Konsekwencje takiego rozumowania doprowadziłyby bowiem do niemożliwego do spełnienia z punktu widzenia rzeczywistości rezultatu i naraziłyby się określony podmiot na odpowiedzialność karną, związaną z wpisaniem w formularzu urzędowym fikcyjnych danych.

5.4. Zgodzić się należy także z poglądem, że wymóg posiadania przez podmiot zagraniczny oddziału w Polsce wynikający z treści formularza AKC-R nie jest uzasadniony tylko dlatego, że art. 16 ust. 2 ustawy akcyzowej nie zabrania umieszczenia w tymże formularzu rubryk dotyczących oddziału. Formularz został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku akcyzowego (Dz. U.2020.2046), a więc aktem wykonawczym. Oczywistym jest, że akt wykonawczy powinien być zgodny z przepisem ustawy, a w tym przypadku z art. 16 ustawy akcyzowej, który nie nakłada obowiązku posiadania oddziału przez podmiot zagraniczny.

Samo posłużenie się techniką odesłania przy określeniu takiego obowiązku nie musi być ocenione jako niekonstytucyjne, pod warunkiem, że jest to odesłanie dokonane na podstawie jednoznacznego upoważnienia ustawy podatkowej, wskazującego – zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji – organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu (por. stanowisko wyrażone w uchwale NSA z 24 czerwca 2024 r., I FPS 1/24). Ale jeżeli taki akt (np. rozporządzenie) kształtuje obowiązki podatnika w sposób inny niż ustawa, to jest on niezgodny z Konstytucją i nie może on stanowić podstawy prawnej dla legitymowanego ukształtowania obowiązków takiego podatnika. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2007 r., II FPS 3/07), uznając, że akty podustawowe mogą zawierać wyłącznie regulacje uzupełniające to, co uregulowane zostało w ustawie.

Stwierdzić zatem trzeba, że skoro ustawa akcyzowa nie uzależnia statusu podatnika od posiadania oddziału lub przedstawicielstwa na terytorium Polski, to warunku takiego nie można wywieźć z zakresu informacji, które są zawarte w formularzu zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku akcyzowego wprowadzonego rozporządzeniem w sprawie wzorów dokumentów. Innymi słowy, dane dotyczące oddziału wpisuje tylko ten podmiot zagraniczny, który faktycznie posiada w Polsce swój oddział i za jego pośrednictwem prowadzi działalność na terytorium RP. Argumentację tę wzmacnia treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r., poz. 470), zgodnie z którym osoby zagraniczne z państw członkowskich mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Z kolei stosownie do art. 14 pkt 1 wskazanej ustawy przedsiębiorca zagraniczny "może" prowadzić taką działalność na terytorium Polski w formie oddziału z siedzibą w Polsce. A zatem ustawodawca pozostawił tę kwestię uznaniu owego podmiotu, nie nakładając na niego w tym zakresie żadnej powinności.

5.5. Z uwagi na fakt, że podniesione przez organ zarzuty kasacyjne wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ww. ustawy.

sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA

Bartosz Wojciechowski Roman Wiatrowski Arkadiusz Cudak