Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2523/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 usat. 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 38 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 38a ust. 2 pkt 1 ppkt c
journal: Dz.U. 2012 poz 651
law: Ustawa  dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych
article: § 3 pkt 25
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia NSA Wojciech Mazur Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 182/23 w sprawie ze skargi C. G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 lutego 2023 r. nr IF-O.7840.1.272.2022.MWD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 182/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę C. G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 lutego 2023 r. Nr IF-O.7840.1.272.2022.MWD, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C. G. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy polegające na oddaleniu skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana - wbrew zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku twierdzeniom - bez przeanalizowania przez organ sposobu wykonania zewnętrznych miejsc postojowych zaprojektowanych w ramach inwestycji przewidzianej w dokumentacji projektowej zatwierdzonej pozwoleniem na budowę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazanego powyżej uchybienia powinno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego ją pozwolenia na budowę;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538), dalej także: "ustawa mieszkaniowa" i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej także: "Prawo budowlane", w zw. z art. 35 ust. 1 pkt c Prawa budowlanego w zw. z § 8 pkt 3 ppkt d) i e) Uchwały poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia powyższych przepisów i utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę przewidującego realizację inwestycji obejmującej niewystarczającą ilość terenów zielonych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie wymienionych przepisów powinno skutkować uwzględnieniem wniesionej skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji z uwagi na niezgodność zaskarżonej decyzji i pozwolenia na budowę z § 8 pkt 3 ppkt d) i e) Uchwały;

3. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 38a ust. 2 pkt 1 ppkt c ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1301, ze zm., dalej także: "ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym", oraz § 3 ust. 2 pkt 1 ppkt e uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2012 roku w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska [...] (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2012 r., poz. [...]), dalej także: "Statut", w zw. z §3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), dalej także: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji ze względu na uznanie, że w ramach Inwestycji realizowane są cztery parkingi zewnętrzne o liczbie miejsc postojowych nieprzekraczającej 50 miejsc, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy prawidłowym zastosowaniu wskazanych wyżej przepisów skarga Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu doszedłby do wniosku, że w ramach inwestycji realizowany jest jeden parking zewnętrzny o liczbie miejsc postojowych przekraczającej 50, co przemawia za uchyleniem zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przez zaskarżoną Decyzję i poprzedzające ją pozwolenie na budowę art. 38a ust. 2 pkt 1 ppkt c ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ppkt e Statutu w zw. z §3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;

4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz § 5 pkt 2 Statutu poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, z uwagi na przyjęcie, że udział terenów zielonych w ramach przedsięwzięć inwestycyjnych powinien bilansować się w granicach całej strefy "B" ochrony uzdrowiskowej, pomimo, że taka interpretacja powyższych przepisów prowadzi do naruszenia interesów prawnych właścicieli innych nieruchomości znajdujących się w tej samej strefie, zaś tereny zielone powinny bilansować się w granicach działki budowlanej, tj. obejmować co najmniej 6.071.81 m2, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy prawidłowym zastosowaniu wskazanych wyżej przepisów skarga powinna zostać uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z uwagi na naruszenie przez zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją pozwolenie na budowę art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz § 5 pkt 2 Statutu;

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z § 5 pkt 2 Statutu, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieodniesienie się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji § 5 pkt 2 Statutu, co powoduje, że w przedmiotowym zakresie zaskarżony wyrok nie

poddaje się kontroli instancyjnej, gdyż uniemożliwia skarżącemu poznanie pełnych motywów oddalenia skargi, zaś Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu weryfikację poprawności działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w związku z czym naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o:

1) rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie,

2) uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt: II SA/Wr 182/23 w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania W. B. wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy polegające na oddaleniu skargi i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana - wbrew zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku twierdzeniom - bez przeanalizowania przez organ sposobu wykonania zewnętrznych miejsc postojowych zaprojektowanych w ramach inwestycji przewidzianej w dokumentacji projektowej zatwierdzonej pozwoleniem na budowę.

To, że w uzasadnieniu decyzji Nr [...] Starosty [...], dalej także: "Starosta", z dnia 1 lipca 2022 r., nie dokonano szczegółowej analizy sposobu wykonania zewnętrznych miejsc postojowych, nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja Starosty [...] zawierała rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Starosta, po przeanalizowaniu załączonych do wniosku dokumentów, uznał, że przedłożone z wnioskiem dokumenty spełniają wymagania art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nawiązał także do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2020 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, dalej także: "uchwala lokalizacyjna". Stwierdził, że przedłożone projekty są zgodne z tą uchwałą.

Przypomnieć można, że postepowanie administracyjne ma charakter reformatoryjny. W związku z tym, oceniając odniesienie się organów administracji architektoniczno-budowlanej do szczegółowych zagadnień, istotnych w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądowej, nie można abstrahować od uzasadnienia decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie Wojewoda Dolnośląski przedstawił obszerne uzasadnienie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty. Opisał ustalenia projektu dotyczące zewnętrznych miejsc postojowych i sposobu ich wykonania przewidziane w projekcie.

Sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę zarzuty skargi, odniósł się do omawianego zagadnienia bardziej szczegółowo. Wskazał, że prawidłowe wywody w tym zakresie przedstawił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, że w całości je podziela.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że jak wynika z dokumentacji projektowej, działka nr [...], położona w [...], na której zlokalizowana jest inwestycja, ma powierzchnię 12 023 m2. 50% tej powierzchni to 6 011,5m2. W sprawie zaprojektowano 6 063,19m2, zatem z pewnością wymóg 50% terenów zieleni został spełniony.

Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem, jakoby powierzchni parkingów naziemnych zbudowanych z perforowanych płyt ekologicznych nie można było do bilansu zaliczyć jako terenów zieleni. Podzielił zaprezentowane w skardze stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt II OSK 929/13), co do możliwości zaliczenia takiej powierzchni do terenów biologicznie czynnych, tylko po zbadaniu okoliczności sprawy, w tym zastosowanych materiałów. Jednak, zdaniem Sądu pierwszej instancji, analiza projektu budowalnego – projektu zagospodarowania terenu wskazuje, że nad izolacyjną warstwą szczelną betonu znajdować się będzie kilkudziesięciocentymetrowa powierzchnia przepuszczalna, w tym warstwa gleby urodzajnej, piasku, torfu, humusu (str. 19 PZT). W ocenie Sądu pierwszej instancji, zapewnia to w sposób wystarczający możliwość zapewnienia porostu przestrzeni międzykratowej roślinnością (trawą). Zapewnia to nie tylko spełnienie warunków uchwały lokalizacyjnej (50% powierzchni tereny zielone), cytowanej przez skarżącego definicji terenów zieleni z ustawy uzdrowiskowej (grunt pokryty roślinnością sezonową), jak i definicji terenu biologicznie czynnego (teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie), na którą powołuje się organ odwoławczy. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przygotowanie terenu parkingu pod porost trawy pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Sąd dodał, że zaliczenie terenu parkingów naziemnych do bilansu jest zgodne z postanowieniami uchwały lokalizacyjnej.

Sąd odnotował, że przedstawiony w niniejszej sprawie projekt zagospodarowania terenu zawiera taki opis, a jego analiza pozwala na przyjęcie, że teren ten spełnia wymagania dla wegetacji roślinności.

Pamiętać poza tym trzeba, że zbadanie przedłożonych projektów jest przede wszystkim zagadnieniem zastosowania trybu określonego w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy zarzut nie podnosi braku w projekcie zagospodarowania terenu wymaganych treści, a także nie podnosi naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, samo odwołanie się do przepisów administracyjnej procedury ogólnej jest nieskuteczne.

Zasadne jest, w związku z kwestionowaniem przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji ustaleń, które zdaniem skarżącego powinny być dokonane przez organy, a Sąd mógłby jedynie, według skarżącego, ocenić zgodność z prawem stanowiska organów, zwrócenie uwagi na szczególny charakter decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego.

Analizowany akt stosowania prawa nie stanowi prostego rozstrzygnięcia w przedmiocie jednego uprawnienia, czy obowiązku. Pozytywny dla inwestora rezultat sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego oznacza, że nabywa on uprawnienie do wykonania obiektu budowlanego o określonych parametrach, wskazanych w projekcie architektoniczno-budowlanym oraz usytuowaniu sprecyzowanym w projekcie zagospodarowania terenu. Przedłożone wraz z wnioskiem projekty stanowią z jednej strony załączniki do wniosku, a z drugiej, po ich zatwierdzeniu, stają się elementem decyzji w sensie formalnym, a co za tym idzie, dokument decyzji zawiera nie tylko podstawowe rozstrzygnięcie o udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, ale także szereg rozstrzygnięć o charakterze lokalizacyjnym, architektonicznym, technicznym, a w pewnym aspekcie także cywilnoprawnym.

Uzasadnienie decyzji o pozwoleniu na budowę powinno spełniać wymogi z art. 107 § 3 K.p.a., powinno także odnosić się w zakresie podstawy faktycznej i prawnej do okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego. Co do zasady zatem nie powinno ograniczać się do konstatacji o spełnianiu przez wniosek i przedłożone projekty wymagań określonych w przepisach prawa materialnego.

Jednak wadliwość w tym zakresie tylko wtedy powinna skutkować oceną o istotnym naruszeniu, gdy obiektywnie spełnienie wymagań nie wynika z rezultatów postępowania wyjaśniającego, w szczególności z przedłożonych projektów i stosownych oświadczeń projektanta i sprawdzającego (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

W ramach postępowania odwoławczego wypowiedź organu administracji architektoniczno-budowlanej, jakkolwiek także nie jest wymagane szczegółowe odniesienie się do wszystkich okoliczności istotnych, powinna odnosić się do tych okoliczności, które zostały zakwestionowane przez strony postępowania, a które mogą bezpośrednio wpływać na ocenę o legalności samego udzielenie pozwolenia na budowę.

Podniesione w omawianym zarzucie zagadnienie sposobu wykonania zewnętrznych miejsc postojowych zostało poruszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na stronie 21 uzasadnienia, po wskazaniu stosownych zapisów zawartych w projekcie zagospodarowania terenu na stronach: 19 i 73, GINB odniósł się do kwalifikacji powierzchni wyłożonej ekokratą. Odwołując się do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdził, że teren wyłożony ekokratą może być uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologiczne czynnego.

Jest niewątpliwe, że w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie omówiono całościowo sposobu wykonania miejsc parkingowych. Konieczne jest jednak spostrzeżenie, że sposób ten, opisany w projekcie zagospodarowania terenu, nie był sporny. Świadczy o tym treść odwołania wniesionego przez skarżącego. W odwołaniu zakwestionowano przecież nie tyle nieustalenie sposobu wykonania miejsc parkingowych, ile zaliczenie terenu tak wykonanego parkingu do terenu zieleni. Zdaniem odwołującego, miało to być sprzeczne z art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym w związku z 5 pkt 2 Statutu.

W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów skargi dokonał analizy pojęcia terenu zielonego, zaliczenia terenu zajętego przez miejsca parkingowe pokryte ekokratą do bilansu i sposobu wykonania zewnętrznych miejsc parkingowych.

Sąd pierwszej instancji nie dokonał ustaleń wykraczających poza materiał zebrany w postępowaniu administracyjnym, a odnosząc się do zarzutów skargi mógł posłużyć się treścią projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, która nie została poddana szczegółowej analizie w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji.

Nawiązując jeszcze do poprzedzających rozważań dodać warto, że niezależnie od kwestii sposobu wykonania zewnętrznych miejsc parkingowych, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób obszerny przedstawia istotne okoliczności sprawy, istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego.

W konsekwencji, omawiany zarzut nie jest zasadny.

Z omówionym problemem zaliczenia terenu parkingów naziemnych do bilansu wiąże się kolejny zarzut skargi kasacyjnej, mający charakter bardziej ogólny, tj. zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 pkt c Prawa budowlanego w zw. z § 8 pkt 3 ppkt d) i e) uchwały lokalizacyjnej poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia powyższych przepisów i utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę przewidującego realizację inwestycji obejmującej niewystarczającą ilość terenów zielonych.

Jak już w poprzedzających rozważaniach zasygnalizowano, Sąd pierwszej instancji przeprowadził analizę dokumentacji projektowej w zakresie spełniania przez inwestycję wymogu zachowania 50 % terenów zieleni.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie terenów zielonych, jakie zobowiązany był zapewnić inwestor, Sąd pierwszej instancji wskazał na zapis wynikający z § 8 pkt 3 ppkt d uchwały lokalizacyjnej. Zgodnie z tym przepisem, powierzchnia zieleni w planowanej inwestycji mieszkaniowej wynosić ma około 6 164 m2. Sąd zauważył, że wskazana wartość ma charakter orientacyjny, a nie ścisły, o czym świadczy użycie określenia "około". Oznacza to, że faktyczna powierzchnia terenu zieleni musi być zbliżona do wskazanej w uchwale, jednak nie musi być identyczna. W § 8 pkt 3 ppkt e wskazano, że wskaźnik terenów zielonych ma wynosić nie mniej niż 50% powierzchni działki nr [...] obr. [...]. Zgodnie natomiast z treścią § 8 pkt 2 ppkt d, naziemne miejsca parkingowe realizowane będą z perforowanych płyt ekologicznych, liczonych do bilansu, jako 50% procent powierzchni utwardzanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przypomniał stanowisko skarżącego, w ocenie którego, wobec braku zarówno w samej uchwale jak i przepisach prawa powszechnie obowiązującego definicji terminu "powierzchnia zieleni", definicją odnoszącą się do właściwego rozumienia tego pojęcia muszą być zapisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Stosownie do treści art. 2 pkt 11 tej ustawy, tereny zieleni to powierzchnie gruntu pokryte roślinnością trwałą lub sezonową. W ocenie skarżącego, brak było w sprawie możliwości zastosowania analogii do terenu biologicznie czynnego, co uczyniono w zaskarżonej decyzji, z uwagi na inną treść pojęć. Wobec braku jakiejkolwiek definicji terminu "wskaźnik terenów zielonych" w przepisach prawa, jedyną możliwą wykładnią jest definicja językowa. Wskazując na powyższe wywodzono w skardze, że wobec faktu, że za tereny zieleni można uznać wyłącznie określoną powierzchnię pokrytą zieloną roślinnością, nie można było w ramach inwestycji zaliczyć do tej powierzchni terenu parkingów pokrytego ekokratą, zatem faktyczny wskaźnik terenów zielonych nie wyniósł wymaganych 50 %, a de facto 5 333,2 m2. Jako dodatkowy argument przemawiający za niemożnością włączenia terenu parkingu w jakiejkolwiek części do terenów zieleni skarżący podniósł, że ułożone są one na szczelnej wylewce betonowej, co uniemożliwia porost roślinnością jej powierzchni.

Sąd zarzuty te uznał za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że po pierwsze są one wewnętrznie sprzeczne. Nie wiadomo z jakiej przyczyny skarżący uznał, że wobec braku definicji "powierzchni zieleni" w uchwale lokalizacyjnej należy stosować definicję z ustawy uzdrowiskowej, a nie z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro oba te akty znajdują zastosowanie w sprawie. Nadto, skarżący nie wyjaśnił dlaczego w przypadku powierzchni zieleni należy poszukiwać podobnej definicji w innych aktach, a w przypadku "terenów zielonych" takich analogii szukać nie należy, a oprzeć się wyłącznie na wykładni językowej.

Pomijając jednak te okoliczności, Sąd uznał, że prawidłowe wywody w tym zakresie przedstawił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z dokumentacji projektowej, działka nr [...] ma powierzchnię 12023 m2. 50% tej powierzchni to 6011,5 m2. Skoro zaprojektowano 6063,19 m2, to wymóg około 50% terenów zieleni został spełniony.

W tym miejscu, nawiązując do poprzedniego zarzutu, odnotować należy wypowiedź Sądu pierwszej instancji, co do możliwości zaliczenia powierzchni parkingów naziemnych zbudowanych z perforowanych płyt ekologicznych do tego bilansu, jako terenów zielonych. Sąd podzielił w tej mierze stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, co do możliwości zaliczenia takiej powierzchni do terenów biologicznie czynnych tylko po zbadaniu okoliczności sprawy, w tym zastosowanych materiałów.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego zawartych w analizowanym zarzucie kasacji przypomnieć należy, że zdaniem WSA, analiza projektu budowalnego – projektu zagospodarowania terenu wskazuje, że nad izolacyjną warstwą szczelną betonu znajdować się będzie kilkudziesięciocentymetrowa powierzchnia przepuszczalna, w tym warstwa gleby urodzajnej, piasku, torfu, humusu (str. 19 PZT). W ocenie Sądu pierwszej instancji, zapewnia to w sposób wystarczający możliwość zapewnienia porostu przestrzeni międzykratowej roślinnością (trawą). Zapewnia to nie tylko spełnienie warunków uchwały lokalizacyjnej (50% powierzchni tereny zielone), jak i cytowanej przez skarżącego definicji terenów zieleni z ustawy uzdrowiskowej (grunt poryty roślinnością sezonową), jak i definicji terenu biologicznie czynnego (teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie), na którą powołuje się organ odwoławczy.

Według Sądu pierwszej instancji, przygotowanie terenu parkingu pod porost trawy pozwala na przyjęcie takiego stanowiska.

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasługuje na akceptację. Odczytanie znaczenia ustaleń zawartych w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w [...] rozpocząć należy od wskazania, że punktem wyjścia jest brzmienie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2020 r. poz. 2019) w dacie podjęcia uchwały.

Skonstatować można, że nie było wówczas w ustawie mieszkaniowej zdefiniowanej instytucji prawnomaterialnej określającej maksymalną powierzchnię zajętą przez obiekt budowlany, czy też powierzchnię, która powinna zostać wolna od zabudowy, stanowić teren zielony, czy też teren biologicznie czynny.

Na marginesie wskazać można, że obecnie art. 2 pkt 7 ustawy mieszkaniowej definiuje pojęcie powierzchni biologicznie czynnej, a poprzednio, przez kilka miesięcy funkcjonowało pojęcie terenu biologicznie czynnego.

Wracając do stanu prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie należy zauważyć, że w myśl art. 1 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.).

Projekt budowlany powinien zaś określać komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d Prawa budowlanego).

W czasie podjęcia uchwały lokalizacyjnej obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Według § 8 ust. 2 pkt 3, część opisowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu.

Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 pkt 4, część opisowa powinna określać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnoszące się do kwestii terenu wolnego od zabudowy przepisy i określenia zawarte są także w obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1609). Zgodnie z § 14 pkt 3 lit. f, część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera ukształtowanie terenu i układ zieleni, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu. Natomiast według § 14 pkt 4 lit. c, projekt zawiera zestawienie powierzchni biologicznie czynnej.

W przypadku obu rozporządzeń, podobne określenia dotyczące układu zieleni, czy też powierzchni biologicznie czynnej, zostały użyte także w odniesieniu do części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu.

Nie jest w tej sytuacji naruszeniem sięgnięcie do definicji zawartej w § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym, w zakresie charakterystyki terenu obejmującego inwestycję, nie odwoływała się do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak w ramach wykładni systemowej możliwe jest odnotowanie, że także w tej ustawie ustawodawca posłużył się określeniem o "minimalnym udziale powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej" (art. 15 ust. 2 pkt 6).

Wskazana przez skarżącego definicja zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym nie może być oderwana od przedmiotu tej ustawy. W tym przypadku, chodzi o tę część ustawy, która reguluje zasady nadawania obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej.

Zaliczenie terenu parkingów naziemnych do bilansu jest zgodne z cytowanymi wcześniej postanowieniami uchwały lokalizacyjnej. Jak wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracynym, dla możliwości uznania ekokraty za teren biologicznie czynny wymagane jest odniesienie się do zawartego w projekcie zagospodarowania terenu opisu sposobu posadowienia kraty trawnikowej na gruncie

Jak wskazano, w niniejszej sprawie, przedstawiony projekt zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie zawiera taki opis, a jego analiza pozwala na przyjęcie, że teren ten spełnia wymagania dla wegetacji roślinności.

Do powyższych uwag w omawianej materii dodać trzeba, że wymóg zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego) badany merytorycznie w postępowaniu administracyjnym i kontrolowany w postępowaniu sądowym, polegający na zachowaniu około 50% terenów zieleni stanowi przede wszystkim parametr zagospodarowania terenu o charakterze lokalizacyjnym, możliwy do sprawdzenia poprzez proste odczytanie wskaźników zagospodarowania określonych w projekcie zagospodarowania terenu oraz w akcie planistycznym, w tym przypadku w uchwale lokalizacyjnej. Natomiast kwalifikacja terenu, z punktu widzenia możliwości użytkowania terenu jako zielonego, czy też biologiczne czynnego, zawiera oprócz cech możliwych do zbadania w procesie stosowania prawa przez organ oraz kontroli tego procesu przez sąd administracyjny, także aspekt specjalistyczny, za jaki bierze odpowiedzialność autor projektu zagospodarowania terenu oraz osoba sprawdzająca projekt.

Zaprezentowana powyżej ocena organów administracji architektoniczno-budowlanej, przede wszystkim organu odwoławczego, a także Sądu pierwszej instancji, w zakresie uznania terenu pokrytego tzw. ekokratą, o opisanych w projekcie właściwościach fizycznych i biologicznych, nie jest sprzeczna z ustaleniami projektu, którego aspekt specjalistyczny nie został przez stronę skarżąca skutecznie podważony.

Nie jest zasadny zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 38a ust. 2 pkt 1 ppkt c ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1301, ze zm.) oraz § 3 ust. 2 pkt 1 ppkt e) uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2012 roku w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska [...] (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2012 r., poz. [...]) w zw. z § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji ze względu na uznanie, że w ramach Inwestycji realizowane są cztery parkingi zewnętrzne o liczbie miejsc postojowych nieprzekraczającej 50 miejsc, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim, kwestia ta jest konsekwencją uchwały lokalizacyjnej, która była przedmiotem postępowania sądowego i nie została, także w tym zakresie, wyeliminowana z obrotu prawnego. Z załącznika graficznego uchwały lokalizacyjnej wynika sposób zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 38a ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy uzdrowiskowej.

Zgodnie z § 8 pkt 2 lit. d uchwały lokalizacyjnej, inwestycja obejmuje realizację 153 do 165 miejsc postojowych, w tym w garażach podziemnych oraz naziemnych miejscach postojowych zgrupowanych w czterech parkingach o maksymalnej liczbie miejsc do 36 na jednym parkingu.

W projekcie zagospodarowania terenu przewidziano realizację czterech naziemnych parkingów, o liczbie miejsc postojowych odpowiednio 36, 36, 6 i 9. Parkingi te oddzielone są budynkami wchodzącymi w skład inwestycji. Dwa większe parkingi usytuowane są pomiędzy budynkami 1 i 2 oraz 2 i 3, a dwa mniejsze parkingi po stronie wschodniej i zachodniej inwestycji (wzdłuż "krótszych boków" budynków). Do każdego z parkingów prowadzi odrębny, niezależny dojazd.

Jest to unormowanie zgodne z częścią tekstową i graficzną uchwały lokalizacyjnej. W konsekwencji, nie narusza przywołanych w skardze kasacyjnej norm ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, a także Statutu uzdrowiska.

Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że nie doszło także do naruszenia § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Każdy z parkingów ma wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska. To zaś, że te parkingi korzystają z jednego wjazdu z drogi publicznej, nie oznacza, że stanowią jeden parking. O takim charakterze zewnętrznych miejsc postojowych nie świadczy także, wbrew twierdzeniu skarżącego, ich usytuowanie na jednej działce budowlanej (nr [...], obręb [...]).

Nie jest zasadny zarzut naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz § 5 pkt 2 Statutu poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, z uwagi na przyjęcie, że udział terenów zielonych w ramach przedsięwzięć inwestycyjnych powinien bilansować się w granicach całej strefy "B" ochrony uzdrowiskowej, pomimo, że taka interpretacja powyższych przepisów prowadzi do naruszenia interesów prawnych właścicieli innych nieruchomości znajdujących się w tej samej strefie, zaś tereny zielone powinny bilansować się w granicach działki budowlanej, tj. obejmować co najmniej 6.071.81 m2.

Wydzielenie stref ochrony uzdrowiskowej na podstawie art. 38 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym jest jednym z etapów procedury nadawania obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu ochrony uzdrowiskowej, przewidzianego w Rozdziele 5 tej ustawy. Przepisy art. 38 pkt 1-3 nie regulują wymogów uzyskania pozwolenia na budowę. Ograniczenia w tym zakresie, obowiązujące w strefach ochrony uzdrowiskowej zawarte są w art. 38a ust. 1 pkt 1, art. 38a ust. 2 pkt 1 oraz art. 38 ust. 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Wynika to z bezpośrednio z treści tych przepisów, odwołujących się do budowy, w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, określonych obiektów budowlanych.

To zaś, że wymóg udziału procentowego terenów zieleni w strefie "B" wynoszącego nie mniej niż 50% odnosi się do strefy, a nie do działki budowlanej, wynika także z brzmienia językowego przepisu art. 38 pkt 2 o lecznictwie uzdrowiskowym. Przepis ten zawiera dyspozycję wydzielenia strefy ochrony uzdrowiskowej "B", dla której udział procentowy terenów zieleni wynosi nie mniej niż 50%. Jest to zatem wskaźnik dla całej strefy.

Jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, regulacja z art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym określa więc kryterium, według którego taka strefa powinna być wyznaczana w statucie uzdrowiska (zob. art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym). Nie określa natomiast parametrów zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych pod inwestycję.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z § 5 pkt 2 Statutu, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieodniesienie się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji § 5 pkt 2 Statutu, co powoduje, że w przedmiotowym zakresie zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej, gdyż uniemożliwia skarżącemu poznanie pełnych motywów oddalenia skargi, zaś Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu weryfikację poprawności działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w związku z czym naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, skupiając się na okolicznościach istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, zawiera wszystkie wymagane elementy, zarówno w części faktycznej jak i prawnej. Nieusprawiedliwione są zarzuty braku ustosunkowania się do twierdzeń i zarzutów skargi. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi zatem szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11 wyrok NSA z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3349/19). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia tak rozumiany obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi, podania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia.

W skardze podniesiono m.in. zarzut (3.2.3) naruszenia art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz § 5 pkt 2 Statutu poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z uwagi na przyjęcie, że udział terenów zieleni w ramach przedsięwzięć inwestycyjnych powinien bilansować się w granicach całe strefy "B" ochrony uzdrowiskowej, pomimo, że taka interpretacja powyższych przepisów prowadzi do naruszenia interesów prawnych właścicieli nieruchomości znajdujących się w tej samej strefie, zaś tereny zieleni powinny bilansować się w granicach działki budowlanej, tj. obejmować co najmniej 6071,81 m2.

W świetle poprzedzających rozważań, odnoszących się do zarzutu kasacyjnego oznaczonego jako nr 4, jest oczywiste, że Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko w tym zakresie i odniósł się w ten sposób do zarzutu skargi (patrz: strona 16 uzasadnienia akapit 2).

Natomiast zagadnienie ochrony interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich położonych w tej samej strefie ochrony uzdrowiskowej nie może być rozważane w sposób abstrakcyjny. Skarżący ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, a nie do ochrony interesu powszechnego. Legitymacja bierna właściciela nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu nie uprawnia do zgłaszania argumentacji o charakterze skargi powszechnej.

Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może być rozważana na tle art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, obiekt budowlany, jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nimi urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze odziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnieniu dostępu do drogi publicznej.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2803/19. Według tego poglądu, dokonując wykładni art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz stosując te normę w konkretnej sprawie, należy uwzględnić także konstytucyjną zasadę równości. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Natomiast art. 32 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione normatywnie interesy osób trzecich. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, bowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane nie ma charakteru absolutnego.

Należy mieć również na uwadze, że interes osób trzecich chroniony powyższym przepisem nie może naruszać prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości, wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 32 Konstytucji RP wynika więc, że inwestor korzystający z przysługującego mu prawa zabudowy, powinien mieć na względzie analogiczne uprawnienia innych podmiotów, co oznacza, że w przypadku rzeczywistego istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich inwestor zobowiązany jest uwzględnić je na etapie projektowania, w celu zrównoważenia jego własnych zamierzeń z interesami sąsiada. Na skutek uwzględnienia tych interesów powinno dojść do "kompromisu inwestycyjnego" polegającego na swego rodzaju zrównoważeniu ograniczeń w maksymalnej możliwości zainwestowania na działkach sąsiednich.

Skarżący nie skonkretyzował w jaki sposób projektowana zabudowa może ograniczyć możliwości zabudowy jego działki. Nie powołał się na swoje plany inwestycyjne.

W konsekwencji, niezależnie od nieskuteczności opisów naruszenia, wynikających z braku powołania się, w zarzutach nr 4 i 5 kasacji, na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, stwierdzić należy, że teza o naruszeniu interesów osób trzecich poprzez wadliwą interpretację art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym i § 5 pkt 2 Statutu, jest zbyt ogólna. Jako taka nie mogła stanowić przeciwwagi dla wynikającego z prawa do zabudowy, realizowanego zgodnie z normami szeroko rozumianego prawa budowlanego oraz zgodnie ze stanowiskiem organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, wyrażonym w uchwale lokalizacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 922/21). .

Starosta [...] oraz Wojewoda Dolnośląski byli zobowiązani kierować się postanowieniami uchwały lokalizacyjnej w przedmiocie dopuszczalnego wskaźnika terenów zielonych. Wskaźnik ten ustalił bowiem organ lokalny, a nie organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.