Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1273/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 197 par. 2 w zw. z art. 194 par.4 oraz art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J., C. J., J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2005r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić zażalenie skarżących z dnia 13 stycznia 2010r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił jako niedopuszczalną skargę kasacyjną B. J., C. J. i J. J. od postanowienia tut. Sądu 24 listopada 2008r.

W dniu 15 stycznia 2010r. do Sądu wpłynęło zażalenie sporządzone i podpisane przez skarżących na powołane postanowienie, w którym uznali oni wskazane rozstrzygniecie za niezgodne z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym oraz rażąco naruszające podstawowe prawa człowieka. W konsekwencji skarżący zażądali uchylenia zaskarżonego postanowienia i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującym prawem.

Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2010r. Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia stosowanie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w kwocie 100 zł.

Zarządzenie to zostało przez skarżących zaskarżone w drodze zażalenia, w którym zażądali oni jego uchylenia i wydania zarządzenia zgodnego z obowiązującym prawem. Zdaniem skarżących zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym oraz rażąco narusza podstawowe prawa człowieka.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010r. (sygn. akt II FZ 129/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących.

W związku z uprawomocnieniem się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2010r. pismem z dnia 8 lipca 2010r. ponownie wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009r. w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do wykonania zarządzenia – pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Wezwania zostały skarżącym skutecznie doręczone w dniu 15 lipca 2010r.

Opłata od zażalenia nie została uiszczona.

W piśmie wniesionym do Sądu w dniu 26 lipca 2010 r. skarżący sformułowali oświadczenie, że w niniejszej sprawie opłata nie przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, przy czym zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

W tym kontekście należy zauważyć, iż w przepisie art. 194 § 4 p.p.s.a. ustawodawca reguluje rygor formalny zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie każdej skargi kasacyjnej. W konsekwencji, na gruncie wspomnianego przepisu nie ma znaczenia okoliczność, czy dla kwestionowania orzeczenia, które zostało zaskarżone w drodze skargi kasacyjnej ustawodawca rzeczywiście przewidział taki właśnie środek zaskarżenia. Innymi słowy sam przedmiot zaskarżenia schodzi w warunkach stosowania przedmiotowego przepisu na dalszy plan, a zasadniczego znaczenia nabiera treść skierowanego do sądu środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009r. tut. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżących, mając na uwadze fakt, że jest to niewłaściwy, a zatem niedopuszczalny w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. środek zaskarżenia. Wobec powyższych rozważań przyjąć jednak należy, iż również w takim przypadku powinnością skarżących było powierzenie sporządzenia zażalenia profesjonalnemu pełnomocnikowi.

Zgodnie bowiem z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy odpowiednim uwzględnieniu treści przepisów art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.

Skarżący samodzielnie kwestionując postanowienie z dnia 22 grudnia 2009r. w drodze skargi kasacyjnej uchybili ustawowemu rygorowi sporządzenia przedmiotowego pisma przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazując przy tym by posiadali uprawnienia o jakich mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. Niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób z wymienionych w art. 194 § 3 jest nieusuwalnym brakiem, powodującym odrzucenie zażalenia w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 (por. post. NSA z dnia 30 września 2004 r., OZ 474/04, niepubl.).

Niemniej jednak zważyć należy, że w warunkach niniejszej sprawy tut. Sąd uprzednio zwrócił się do skarżących o uiszczenie opłaty od przedmiotowego zażalenia, które z nakreślonych powodów podlegało już a limine odrzuceniu.

Ponieważ skarżący żądanej opłaty nie uiścili, stwierdzić należy, iż zaistniała również przesłanka odrzucenia zażalenia, z uwagi na nieuzupełnienie braków fiskalnych tego pisma. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.