Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1650/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, art. 18, art. 122
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 57, art. 134, art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie WSA: Krystyna Daniel ( spr.) Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 lipca 2014 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. nałożył na M. G. grzywnę w wysokości 46079,64 zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z 11 września 1998 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z 21 października 1998 r., znak: [...]. Egzekwowany obowiązek polega na rozbiórce budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości C..

Ww. postanowienie zostało doręczone M. G. w dniu 28 lipca 2014 r.

W dniu 7 sierpnia 2014 r. M. G. wniósł za pośrednictwem organu I instancji skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. pismo w którym wskazał, że nie zgadza się z orzeczeniem, jego sytuacja materialna (jedyny dochód w postaci renty i czwórka dzieci na utrzymaniu) nie pozwala na uiszczenie takiej kwoty. Nadmienił, że nie mógł wcześniej wysłać pisma ponieważ był chory, pod stałą opieką specjalisty.

W piśmie z 25 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wezwał M. G. do wyjaśnienia w terminie 7 dni czy jego pismo uznane za zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. zawiera również wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W razie wskazania, że wnioskuje o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia o podanie, kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca wniesienie zażalenia oraz do uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy np. poprzez przedstawienie ewentualnych dokumentów potwierdzających zaistnienia okoliczności wyłączających winę.

W zakreślonym terminie M. G. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, przedkładając zaświadczenie z poradni neurologicznej z którego wynika, że pozostaje w stałym leczeniu od kwietnia 2005 r.

Postanowieniem z 18 września 2014 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 w związku z art. 123 kpa w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 kpa przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe pod warunkiem spełnienia łącznie wszystkich określonych w nim przesłanek.

Zgodnie z art. 17 § 1 upea zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. O terminie tym pouczono M. G. w treści postanowienia z 25 lipca 2014 r. Podanie M. G., w części zawierające zażalenie na w/w postanowienie, złożone zostało osobiście w powiatowym inspektoracie w dniu 7 sierpnia 2014 r., czyli z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 17 § 1 upea.

Organ wskazał, że M. G. w piśmie z 4 września 2014 r. nie podał, kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca mu wniesienie zażalenia w terminie. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 4 sierpnia 2014 r., natomiast podanie, zawierające jednocześnie zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, złożone zostało osobiście w dniu 7 sierpnia 2014 r. Nie może być zatem wątpliwości co do tego, że w dniu 7 sierpnia 2014 r., tj. w dniu złożeniu podania, przyczyna uchybienia terminu już nie istniała. Skoro M. G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, to założyć należy, że - w jego ocenie - przyczyna uchybienia terminu istniała w okresie, gdy biegł termin do wniesienia zażalenia. Ze względu na to, że okres pomiędzy ostatnim dniem ustawowego terminu do złożenia zażalenia (4 sierpnia 2014 r.), a dniem złożenia podania (7 sierpnia 2014 r.) wynosi 3 dni, czyli mniej niż 7 dni, organ uznał, że wniosek M. G. o przywrócenie terminu złożony został w terminie wynikającym z art. 58 § 2 kpa .

Organ wyjaśnił, że w orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że przy ocenie braku winy należy mieć na względzie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największej w danych warunkach staranności. Choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu, ale tylko wtedy, gdy wystąpiła nagle i ma taki przebieg, że uniemożliwia dokonanie czynności prawnej, i nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą.

M. G. dołączając do pisma z 4 września 2014 r. zaświadczenie lekarskie z 3 września 2014 r., uwiarygodnił swoje twierdzenie o chorobie, ale nie uprawdopodobnił w ten sposób braku swojej winy uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W zaświadczeniu tym potwierdzone zostało, że pozostaje w stałym leczeniu w poradni neurologicznej od 20 kwietnia 2005 r. i nadal wymaga leczenia. Jednak ani z treści pism wniesionych przez M. G. ani z w/w zaświadczenia nie wynika, aby w okresie, gdy biegł termin do wniesienia zażalenia, objawy choroby, na którą cierpi, doprowadziły do takiego stanu, który uniemożliwił złożenie tego zażalenia w terminie (np. pobyt w szpitalu). W tym czasie, tj. od 20 kwietnia 2005 r., M. G. dokonywał czynności procesowych w przedmiotowej sprawie, np. złożył oświadczenie z 14 stycznia 2010 r. o zamiarze przystąpienia do prac rozbiórkowych na początku 2010 r. a także uczestniczył w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników powiatowego inspektoratu 24 sierpnia 2011 r. i 30 czerwca 2014 r. Sam fakt pozostawania w stałym leczeniu w poradni neurologicznej nie jest przeszkodą do złożenia przez M. G. zażalenia na postanowienie. M. G. nie wykazał przy tym, że w okresie, gdy biegł termin do wniesienia zażalenia, przebieg jego choroby był taki, że wykluczał możliwość wniesienia zażalenia osobiście lub z pomocą innej osoby, np. domownika.

Postanowieniem z tej samej daty tj. 18 września 2014 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że zażalenie zostało wniesione w uchybieniem terminu.

M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na obydwa postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

Skarżący wskazał na trudną sytuację materialną w jakiej znajduje się jego rodzina oraz na problemy zdrowotne. Nie zgodził się z argumentacją przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, że nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Z treści zaświadczenia lekarskiego wynika bowiem, że pozostaje w leczeniu neurologicznym. Na skutek choroby występują u niego nagłe stany uniemożliwiające normalne funkcjonowanie w tym zwłaszcza normalne planowanie czynności życiowych. Z powodu ataku choroby nie jest w stanie się poruszać, jak również racjonalnie myśleć. W takiej sytuacji nie może zaplanować , że ktoś może złożyć za niego zażalenie, skoro planował, że może to uczynić sam. Zarzucił, że organ myli uprawdopodobnienie z udowodnieniem. Powszechnie wiadomo, że choroba neurologiczna przejawia się trudnościami w poruszaniu się i wykonywaniu innych czynności życiowych, naturalnych dla ludzi zdrowych. Jeżeli więc przedstawił zaświadczenie lekarskie, to w ocenie skarżącego uprawdopodobnił ww. okoliczności. Jeżeli organ miał dalsze wątpliwości winien wezwać go o uzupełnienie wniosku o stosowne dokumenty.

Zarządzeniem z 24 listopada 2014 r. Przewodniczący Wydziału zarządził rozłączenie sprawy ze skargi M. G. w zakresie dotyczącym skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu. Dla nowej sprawy założono osobne akta – II SA/Kr 1651/14.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy wskazać że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest skarga na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 września 2014 r. znak: [...] w którym stwierdzono uchybienie terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 17 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji przez skarżącego M. G. od postanowienia PINB w D. z 25 lipca 2014 r., w którym nałożono na M. G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 46 079,64 zł.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 17 § 1 ustawy z 17. 06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. , poz. 1015 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.e.a. ) o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z art. 18 cyt. ustawy jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postepowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

A zatem, na postanowienie PINB w D. z 25 lipca 2014 r. o nałożeniu na M. G. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z 11 września 1998 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z 21 października 1998 r., znak: [...] przysługiwało zażalenie.

Zgodnie z dokumentami przedłożonymi do akt administracyjnych sprawy postanowienie PINB w D. z 25 lipca 2014 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 lipca 2014 r. Fakt ten jest niesporny i niekwestionowany w skardze, a w aktach administracyjnych sprawy znajduje się potwierdzenie dowodu doręczenia przedmiotowego postanowienia do rąk skarżącego, o czym świadczy jego podpis. Nadto trzeba wskazać, że w postanowieniu organu I instancji z 25 lipca 2015 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawarto pouczenie o prawie zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia za pośrednictwem organu I instancji w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia.

Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. w zw. z cyt. art. 18 u.p.e.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Należy zatem wskazać, że termin do wniesienia zażalenia od postanowienia z 25 lipca 2014 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia upływał z dniem 4 sierpnia 2014 r. , natomiast M. G. wniósł pismo zawierające zażalenie do PINB w D. dopiero w dniu 7 sierpnia 2014 r., a zatem uchybił terminowi wskazanemu w art. 17 §1 u.p.e.a.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu trzeba uznać, że organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o art. 134 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a. i wz. z art. 18 u.p.e.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia PINB z 25 lipca 2014 r. wskazując nadto, iż rozpatrzenie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu , który nie został przywrócony , stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

Konkludując należy wskazać, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono zgodne z prawem. W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa. W trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia obowiązujących zasad i przepisów postępowania.

W związku z powyższym Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. .

.