Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1864/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 26,27
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2643/12 w sprawie ze skargi Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w Siedlcach z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w Siedlcach na rzecz Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 1864/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2643/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych oddalił skargę

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2012 r., Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpoznaniu odwołania Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. (zwanej dalej skarżącą lub skarżącą kasacyjnie) od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K., kary pieniężnej w łącznej wysokości 7.500 zł za: nieudokumentowanie statusu zdrowotnego pracownika, który nie okazał podczas kontroli aktualnego zaświadczenia lekarskiego; nieudokumentowanie, że w zakładzie stosuje się wodę posiadającą aktualne badania mikrobiologiczne i fizykochemiczne, czyli wodę pitną; zły stan czystości pomieszczeń żywnościowych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dalej Sąd I instancji podał, iż w dniu [...] maja 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. przeprowadził kontrolę w punkcie odbioru mleka P. należącego do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K., podczas której stwierdził szereg uchybień. Przedmiotowa kontrola została udokumentowana protokołem kontroli "Lista kontrolna SPIWET nr [...]". Organ odwoławczy wskazał też, że strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Na tę okoliczność organ przywołał pismo z dnia [...] maja 2012 r. znak[...] , adresowane do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K., w którym poinformowano stronę o toczącym się postępowaniu i możliwości składania stosownych wyjaśnień. Odnosząc się do zarzutu przywołania w decyzji organu pierwszej instancji nieprawidłowości, których w ocenie skarżącej nie odnotowano w protokole z kontroli, Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem wszelkie nieprawidłowości wymienione w decyzji organu pierwszej instancji zostały ustalone w oparciu o protokół Lista Kontrolna SPIWET nr [...].

Organ Inspekcji Weterynaryjnej, powołując treść przepisu rozdziału VII pkt 1 lit. a) załącznika II do rozporządzenia (WE) 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417 ze zm.) podniósł, że jakkolwiek przywołane regulacje nie określają minimalnej częstotliwości badania wody w zakładzie produkcyjnym żywności pochodzenia zwierzęcego, niemniej jednak wskazują, że takie badanie ma być przeprowadzone w zakładzie. Wskazano, że z analizy akt sprawy przedmiotowego postępowania wynika, iż skarżąca w ogóle nie przeprowadzała badań wody. Brak wyników badań świadczy z kolei o tym, że brak jest pewności, że woda używana do prowadzonej przez skarżącą działalności spełnia parametry określone prawem.

Ponadto na podstawie akt sprawy Sąd I instancji wskazał, że zakład nie udokumentował stanu zdrowia jednego z pracowników, który podczas kontroli nie okazał stosownego zaświadczenia lekarskiego.

Organ Inspekcji Weterynaryjnej stwierdził, że zakład nie zapewnił również właściwego stanu czystości pomieszczeń żywnościowych, co stanowi o naruszeniu przepisów załącznika II rozdziału I i II do rozporządzenia (WE) 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych.

W skardze do Sądu na decyzję z [...] września 2012 r. Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w K. wniosła o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podkreślił, iż wydanie decyzji o nałożeniu na Okręgową Spółdzielnie Mleczarską w K. kary pieniężnej w łącznej wysokości 7.500 zł było rezultatem stwierdzenia w zakładzie szeregu uchybień mających wpływ na bezpieczeństwo żywności w nim produkowanej. Uchybienia te, jak przytoczył Sąd I instancji wynikały z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i sprowadzały się do:

- nieudokumentowania statusu zdrowotnego pracownika, który nie okazał podczas kontroli aktualnego zaświadczenia lekarskiego;

- nieudokumentowania, że w zakładzie stosuje się wodę posiadającą aktualne badania mikrobiologiczne i fizykochemiczne, czyli wodę pitną;

- złego stanu czystości pomieszczeń żywnościowych.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż akcesja Polski do Unii Europejskiej wniosła z dniem 1 maja 2005 r. obowiązek przestrzegania prawa wspólnotowego, a Polska jako państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej obowiązana jest respektować zasadę pierwszeństwa tego prawa. Konsekwencją tej zasady jest bezpośrednie stosowanie rozporządzeń organów Unii Europejskiej, czyli Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji Europejskiej. Z powyższego wynika, iż we Wspólnocie Europejskiej, ustalając obowiązujący stan prawny w danej dziedzinie prawa, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w tym zakresie obowiązują rozporządzenia organów Unii Europejskiej, w następnej kolejności należy ustalić stan prawny regulowany powszechnie obowiązującymi przepisami krajowymi.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji zgodnie z zasadą pierwszeństwa w hierarchii aktów prawnych ustaliły obowiązujące w danej dziedzinie prawa rozporządzenia wspólnotowe, które stosowane są bezpośrednio a następnie ustawę krajową jaką jest ustawa z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.).

Ocena obowiązujących w szeroko rozumianym prawie żywnościowych wymogów następuje na podstawie rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 139, s. 1, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie Nr 852/2004) oraz rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 139, s. 55, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie Nr 853/2004).

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów Sąd I instancji wskazał, iż pierwszy z nich dotyczył braku dokumentacji potwierdzającej status zdrowotny pracownika zatrudnionego w zakładzie prowadzonym przez skarżącą.

W tym zakresie Sąd I instancji powołał się na przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.), z którego wynika, iż obowiązkowym badaniom sanitarno-epidemiologicznym podlegają osoby podejmujące lub wykonujące prace, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby. Niewątpliwie produkcja mleka do takich prac należy. Ponadto wymóg posiadania aktualnych badań potwierdzających status zdrowotny pracowników wynika z Rozdziału VIII ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Nr 852/2004, zgodnie z którym żadna osoba cierpiąca na chorobę, lub będąca jej nosicielem, która może być przenoszona poprzez żywność, bądź też stwierdza się u niej np. zainfekowane rany, zakażenia skóry, owrzodzenia lub biegunkę nie może uzyskać pozwolenia na pracę z żywnością ani na wejście do obszaru, w którym pracuje się z żywnością w jakimkolwiek charakterze, jeśli występuje jakiekolwiek prawdopodobieństwo bezpośredniego lub pośredniego zanieczyszczenia. Sąd I instancji nadmienił, iż załącznik II do rozporządzenia Nr 852/2004 określa, zgodnie z jego tytułem, ogólne wymogi higieny dla wszystkich przedsiębiorstw sektora spożywczego. Jednocześnie w myśl zapisów załącznika I pkt 4 ppkt e) rozporządzenia Nr 852/2004, w sprawie higieny środków spożywczych, przedsiębiorstwo sektora spożywczego produkujące produkty pochodzenia zwierzęcego podejmuje odpowiednie działania, w celu zapewnienia, że personel przetwarzający środki spożywcze jest dobrego zdrowia i przechodzi szkolenia na temat ryzyka zdrowotnego.

Powyższe regulacje dawały podstawę aby uznać, że to do obowiązków prowadzącego zakład należy posiadanie stosownej dokumentacji potwierdzającej podejmowanie odpowiednich działań w celu zapewnienia, że personel przetwarzający środki spożywcze jest dobrego zdrowia i przechodzi szkolenia na temat ryzyka zawodowego. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżąca nie udokumentowała stanu zdrowia jednego z pracowników, co stanowiło podstawę do nałożenia stosownej kary w tym zakresie.

Następny z zarzutów dotyczył braku dokumentacji badań wody używanej do celów produkcyjnych.

Sąd I instancji wskazał, iż z rozdziału VII ust. 1 lit a) załącznika II do rozporządzenia Nr 852/2004 wynika obowiązek zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia w wodę pitną, która powinna być używana w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne w celu zapewnienia, że środki spożywcze nie są zanieczyszczone. Szczegółowe wymagania dotyczące jakości wody wynikają z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417 ze zm.). W rozporządzeniu tym określono rodzaj badań (badania bakteriologiczne, fizykochemiczne i organoleptyczne) jakie należy przeprowadzić w zakładzie produkcyjnym na okoliczność określenia stanu wody. Nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę badań wody używanej w zakładzie produkcyjnym uniemożliwia stwierdzenie, że zakład spełnia wspomniany wymóg. Stanu tego nie zmienia fakt, że skarżąca Spółdzielnia po dokonaniu kontroli pobrała próbki do badania wody. Brak bowiem wyników badania wody do dnia kontroli oznacza, że nie można ustalić, czy woda używana do produkcji mleka spełnia parametry określone prawem.

Uzasadnieniem, w ocenie Sądu I instancji, zastosowania wobec skarżącej sankcji, określonej w zaskarżonej decyzji, było także stwierdzenie, że zakład nie zapewnił właściwego stanu czystości pomieszczeń żywnościowych. Rozdział II załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004 określa szczegółowe wymagania dla pomieszczeń, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze (za wyjątkiem miejsc spożywania posiłków oraz obiektów wymienionych w rozdziale III). W pomieszczeniach tych w szczególności powierzchnie podłóg, powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Okna i inne otwory muszą być skonstruowane w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń. Drzwi muszą być łatwe do czyszczenia, oraz- w miarę potrzeby- do dezynfekcji. Powierzchnie (wraz z powierzchniami wyposażenia) w obszarach, w których pracuje się z żywnością, a w szczególności te pozostające w kontakcie z żywnością, muszą być w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia oraz do dezynfekcji.

W tym zakresie w czasie kontroli stwierdzono uchybienia. Przeprowadzona kontrola wskazała bowiem na brudne ściany i sufit, brak moskitiery w oknie, złą ochronę przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwe prowadzenie dobrej praktyki higienicznej. Niespełnienie przez skarżącą wyżej przedstawionych wymogów wynikających ze wspólnotowych i krajowych przepisów prawa żywnościowego uzasadniało w ocenie Sądu I instancji zastosowanie środka w postaci wymierzenia kary pieniężnej.

Konkludując Sąd I instancji uznał, iż naruszenie wymienionych obowiązków stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 26 ust.1 pkt 1

lit. a i art. 27 ust.1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r. Nr 93 poz. 600).

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 10 Kpa Sąd I instancji wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyznał rację organowi odwoławczemu, że skarżąca została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W piśmie z dnia [...] maja 2012 r., adresowanym do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K., pouczono stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co w konsekwencji umożliwiało jej wypowiedzenie się w trybie art. 10 Kpa. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. złożyła stosowne wyjaśnienia.

Jednocześnie odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że nie miała ona możliwości wypowiedzenia się co do nowych okoliczności, pojawiających się w sprawie należy uznać, ze są one bezpodstawne. "Nowe okoliczności", na które powołuje się skarżąca, takie jak "brudne ściany i sufit, zła ochrona przed zanieczyszczeniami, itp." zostały wskazane w protokole z kontroli w części I "Opis nieprawidłowości wskazanych w kolumnie "Ocena". Nie można zatem uznać, że nie były one stronie znane. Podpisując protokół, skarżąca zapoznała się z jego treścią, miała zatem możliwości wypowiedzenia się co do stwierdzonych uchybień. Z prawa tego zresztą skorzystała, czego potwierdzeniem jest pismo skarżącej z dnia [...] maja 2012 r.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w toku postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący. Również prawidłowo został ustalony stan faktyczny w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody. Dowód, jakim był protokół z kontroli został podpisany bez zastrzeżeń. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutu skargi naruszenia art. 7 i 77 Kpa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 Kpa. Motywy zastosowania sankcji zostały stronie przedstawione w sposób wyczerpujący, z powołaniem właściwej podstawy prawnej. Zawarte w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, są więc niezasadne.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w K..

Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania , których to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a/ art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 19, 19a, c, d, e, f ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej /t.jedn. Dz.U. z 2010 r., nr 112, poz.744/. wobec przeprowadzenia kontroli w sposób sprzeczny z przepisami ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i oparcie decyzji na nieprawidłowo ustalonym, stanie faktycznym .

b/ art. 3 § 1, art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c p.p.s.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a wobec niezapewnienia czynnego udziału stronie skarżącej w sprawie .

c/ art. 3, art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c p.p.s.a w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a błędnego ustalenia, że na podstawie rozporz. Ministra Zdrowia z dnia 29.03.2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi istnieje obowiązek badania wody z wodociągów gminnych jak i nie wskazanie konkretnego przepisu prawa z którego taki obowiązek wynika.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skargach kasacyjnych.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 ze zm.) organ administracji publicznej nakłada na osobę prowadzącą przedsiębiorstwo sektora publicznego karę pieniężną, w przypadku, gdy działanie lub zaniechanie takiej osoby doprowadziło do naruszenia wymagań sanitarno – weterynaryjnych określonych w przepisach Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz Rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.

Kara wymierzana jest w ramach uznania administracyjnego z tym, że jej granice - minimalna i maksymalna - wynikają z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, które obowiązuje od 29 maja 2010 r. ( Dz. U. z 2010 r. , Nr 93, poz. 600 ).

Rozstrzygnięcie uznaniowe podlega kontroli sądu w ograniczonym zakresie. Przedmiotem kontroli w takim przypadku jest proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych) a także prawidłowość ustalania stanu faktycznego, włącznie z przyjętymi przez organ kryteriami ocen tego stanu. Kontrola sądowa nie obejmuje natomiast celowości i zakresu podjętej decyzji. Organ winien zadbać o to, aby decyzja nie posiadała cech dowolności. Kontrola sądowa obejmuje zatem, obok m.in. wyboru sposobu załatwienia sprawy także to, czy skorzystanie z przyznanej w ten sposób swobody decyzyjnej nie oznaczało podjęcia decyzji przekraczającej granice uznania administracyjnego.

Postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest konsekwencją stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej przez upoważniony organ naruszeń wymogów sanitarnych określonych powyższymi aktami prawa. Postępowanie kontrolne, polegające stosownie do art. 19 a ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, na ustaleniu stanu faktycznego i porównaniu go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonaniu oceny i podjęciu działań wynikających z ustaleń kontroli, stanowi podstawę do dalszych działań organu.

Z uwagi na daleko idące konsekwencje prowadzonej kontroli, w tym przede wszystkim możliwość nałożenia kary pieniężnej, ustawodawca przewidział w art. 19, 19a-f szczegółowy sposób i tryb przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej.

Przepisy te w szczególności wskazują, iż kontrolę przeprowadza się w obecności kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół o treści szczegółowo opisanej w art. 19d ustawy. Jeden egzemplarz protokołu kontroli przekazuje się podmiotowi kontrolowanemu za pokwitowaniem, drugi włącza się do akt kontroli. Art. 19e ustawy wskazuje z kolei, iż podmiotowi kontrolowanemu przysługuje, przed podpisaniem protokołu kontroli, prawo zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, iż przepisy te nie zostały w sprawie prawidłowo zastosowane.

W tym zakresie zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 19, 19a, c, d, e, f ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej /t.jedn. Dz.U. z 2010 r., nr 112, poz.744/. polegający na przeprowadzeniu kontroli w sposób sprzeczny z przepisami ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i oparcie decyzji na nieprawidłowo ustalonym, stanie faktycznym .

Jak wynika z ustaleń organu, zaakceptowanych w pełni przez Sąd pierwszej instancji, jedynym dowodem w sprawie był protokół kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii pt. ""Lista kontrolna SPIWET nr [...]"."

Z protokołu tego wynika, iż kontrolę przeprowadzono w obecności Z. G., który jednocześnie podpisał się pod protokołem, nie wnosząc zastrzeżeń. Z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach nie wynika, że Z. G. pełni w kontrolowanym podmiocie funkcję kierownika albo jest osobą przez tegoż kierownika upoważnioną do działania w imieniu podmiotu kontrolowanego. Takie wyjaśnienia, chociażby co do stanowiska osoby podpisanej na protokole, winny znaleźć odzwierciedlenie w dokumentach dołączonych do protokołu lub w samym protokole. Ma to o tyle istotne znaczenie w sprawie, iż brak podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu zakładu kontrolowanego powoduje skutek w postaci braku protokołu kontroli zgodnie z art. 67 k.p.a, jak również art. 19 d pkt 10 ustawy. Można taki dokument traktować co najwyżej adnotację służbową mającą znaczenie jedynie pomocnicze. Dokument taki nie może stanowić podstawy do dalszych działań organu, w tym zaleceń pokontrolnych, jak również, jak w niniejszym przypadku, nałożenia kary za nieprzestrzeganie wymagań sanitarnych. Z wyjaśnień pełnomocnika skarżącej kasacyjnie udzielonych na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, iż Z. G. nie jest pracownikiem skarżącej, nie pełni również w zakładach skarżącej żadnych innych funkcji.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji nie można było uznać, iż materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w toku postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący. Brak prawidłowo sporządzonego protokołu z przebiegu kontroli, nie zawiadomienie kierownika zakładu o przeprowadzonej kontroli, nieprzedłożenie protokołu kontroli do zapoznania się i podpisu osoby upoważnionej oznacza, iż jedyny materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej został uzyskany niezgodnie z przepisami ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko Sądu I instancji iż brak było podstaw do uznania zasadności zarzutu skargi naruszenia art. 7 i 77 Kpa.

Powyższe naruszenie przepisów postępowania powiązane jest również z drugim z podniesionych zarzutów, zarzutem naruszenia art. 10 k.p.a. w powiązaniu z art. 3 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Brak powiadomienia kierownika podmiotu kontrolowanego, brak uczestnictwa w trakcie kontroli osoby upoważnionej przez tegoż kierownika mogło mieć wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych leżących u podstawy nałożenia kary pieniężnej.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji skarżącego kasacyjnie nie zawiadomiono o przeprowadzonej kontroli. W aktach sprawy znajduje się jedynie zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary datowane na dzień [...] maja 2012r., doręczone skarżącemu w dniu [...] maja 2012 r. Przy piśmie tym została przesłana skarżącemu kserokopia protokołu kontroli. Ma to o tyle istotny wpływ na wynik sprawy, iż wszelkie wyjaśnienia skarżącego zostały potraktowane jako spóźnione z uwagi na podpisanie protokołu bez zastrzeżeń. Z akt sprawy wynika, iż przy piśmie z dnia [...] września 2012 r. skarżący przesłał do Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Siedlcach dokument pt. "Sprawozdanie z badań próbki wody" datowane na dzień [...] maja 2012 r., jak również "Orzeczenie o jakości wody" sporządzone przez Kierownika Sekcji Nadzoru i Higieny Komunalnej Powiatowej Stacji Sanitarno– epidemiologicznej w R.. Ponadto przy piśmie z [...] maja 2012r. skarżący przesłał Pracowniczą Książeczkę Zdrowia, której brak w dacie kontroli był podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Organ do treści tych dokumentów nie odniósł się.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. polegający, zdaniem skarżącego na błędnym ustaleniu, że na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 61, poz. 417 ze zm.) istnieje obowiązek badania wody z wodociągów gminnych. Zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 4 powyższego rozporządzenia, punktem, w którym woda musi spełniać wymagania określone dla wody pitnej są w przypadku wody wykorzystywanej w zakładzie produkcji lub obrotu żywnością - punkt czerpalny wody wykorzystywanej w produkcji lub obrocie żywnością. Niemniej ocena tego zarzutu, wobec trafności zarzutów wcześniej wskazanych nie miała wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 203 pkt 1 p.p.s.a.