Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 319/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy~Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 163/22 w sprawie ze skargi M.W. na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. Oddala skargę kasacyjną, 2. Zasądza od Wójta [...] na rzecz M.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 163/22, zobowiązał Wójta [...] do wydania aktu lub dokonania czynności dotyczącej wniosku M.W. z dnia 3 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi (pkt I); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt III). W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioskiem z 3 grudnia 2021 r. M.W. zwrócił się do Wójta [...] o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1) skanów aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego: a) instalacji elektrycznej, b) oświetlenia awaryjnego, c) oświetlenia ogólnego, d) oświetlenia stanowiskowego, wnioskodawca sprecyzował w tym zakresie, że przedmiotem wniosku jest uzyskanie wskazanej informacji w odniesieniu do wszystkich budynków wykorzystywanych lub administrowanych przez adresata wniosku;

2) skanów dokumentów sprzedaży (faktura, rachunek itp.) dotyczących przeprowadzonych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku,

3) informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 niniejszego wniosku, wraz ze wskazaniem: a) pełnionej funkcji, b) danych kontaktowych, tj. imienia i nazwiska, numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej e-mail,

4) w przypadku, gdy adresat wniosku nie jest odpowiedzialny za udzielanie zamówień lub zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, wnoszę o udostępnienie informacji o tym, jaki inny podmiot zleca przedmiotowe kontrole, dotyczące wykorzystywanych budynków.

W dniu 14 grudnia 2021 r organ poinformował wnioskodawcę, że żądane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia 2 stycznia 2022 r. wnioskodawca wniósł od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 grudnia 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt [...] wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznał, że skarga jest zasadna.

Sąd I instancji przypomniał, że wniosek z dnia 3 grudnia 2021 r. obejmuje protokoły kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez Urząd Gminy [...], a ponadto informacje dotyczące tych kontroli w postaci dokumentów sprzedaży (faktur, rachunków) oraz informacje o osobie odpowiedzialnej za zlecanie takich kontroli. Jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm.; dalej u.s.g.), do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, a w szczególności zadania własne obejmują sprawy utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych. Stosownie do treści art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej "P.b."), właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Jak wynika z art. 62 ust. 1 pkt 2 P.b. obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, polegającej w szczególności na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej. Stosownie z kolei do treści art. 62 ust. 5 P.b., kontrole stanu technicznego instalacji elektrycznych mogą przeprowadzać osoby posiadające kwalifikacje wymagane przy wykonywaniu dozoru nad eksploatacją urządzeń, instalacji oraz sieci energetycznych. W świetle art. 62a ust. 1 i ust. 2 P.b., protokół kontroli sporządzony przez taką osobą powinien zawierać m.in. ustalenia dokonane w zakresie kontroli, w tym wskazanie nieprawidłowości, jeżeli zostały stwierdzone (ust. 2 pkt 6), zalecenia, jeżeli zostały stwierdzone nieprawidłowości (ust. 2 pkt 7) oraz zakres niewykonanych zaleceń określonych w protokołach z poprzednich kontroli (ust. 2 pkt 9). W zaleceniach, zgodnie z art. 62a ust. 3 P.b., wskazuje się czynności mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości oraz termin wykonania tych czynności.

W świetle powołanych wyżej przepisów u.d.i.p i u.s.g. nie budzi zatem wątpliwości, że utrzymanie przez gminę obiektów użyteczności publicznej i obiektów administracyjnych jest sprawą publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p, natomiast wójt gminy jest obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej organem władzy publicznej. W świetle natomiast powołanych przepisów P.b. nie ma podstaw, by protokoły kontroli, których udostępnienia domaga się skarżący uznać za niestanowiące informacji publicznej, tzw. dokumenty wewnętrzne, tj. mające charakter wyłącznie poznawczy, służące jedynie poszerzeniu zakresu wiedzy i informacji posiadanych przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Żądane protokoły są bowiem sporządzane przez określone w ustawie osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Stwierdzane są w nich ewentualne nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego instalacji elektrycznej, a także zalecenia ze wskazaniem czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać w oznaczonym terminie.

Informacja zawarta w protokołach kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez urząd gminy podlega zatem udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.

Także dokumenty księgowe (faktury, rachunki) wytworzone w związku z wydatkowaniem środków pochodzących z majątku komunalnego na realizację zadania gminy w postaci utrzymania obiektów użyteczności publicznej i obiektów administracyjnych, jak również dane osoby odpowiedzialnej w strukturze gminy za realizację tego zadania, stanowią informację publiczne, do których udostępnienia zobowiązany jest posiadający je organ. Jeśli - jak twierdzi Wójt - udostępnienie tych informacji podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji administracyjnej.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu, że o udostepnieniu informacji publicznej powinna przesądzać kwestia czy skarżący wykorzysta ją w interesie publicznym czy w celach zarobkowych. Przede wszystkim bowiem takiego rozróżnienia nie zawiera ustawa o dostępie do informacji publicznych. Owszem, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem tylko udostępnienie informacji przetworzonej zostało uzależnione od szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jednakże w niniejszej sprawie na żadnym etapie organ nie podnosił, że ma do czynienia z informacją przetworzoną. Natomiast podejrzenia organu co do ewentualnego sposobu wykorzystania udzielonej informacji publicznej nie stanowią przesłanki jej udostępnienia. Z przepisu art. 2 pkt 2 u.d.i.p. wprost wynika, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Jednocześnie Sąd I instancji podniósł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek błędnie stwierdzając, że nie podlega on rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. Organ nie zlekceważył więc wniosku skarżącego, lecz błędnie go zakwalifikował.

W dniu 3 stycznia 2023 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł Wójt [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie udostępnienia informacji o treści jak we wniosku stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p.;

2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż pomimo nieposiadania w analizowanej sprawie przez wskazane we wniosku dane przymiotu informacji publicznej organ gminy zobowiązany był udostępnić wszystkie żądane dane w trybie u.d.i.p.;

3. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez oparcie orzeczenia Sądu I instancji wyłącznie na błędnym przekonaniu co do charakteru żądanych informacji, przy całkowitym pominięciu istotnych argumentów Wójta wskazujących na charakter działalności wnioskodawcy niesłużący realizacji celów u.d.i.p.;

4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji wyjaśnienia przyczyn uzasadniających pominięcie podnoszonych w odpowiedzi na skargę okoliczności dotyczących powodów kierujących wnioskodawcą w żądaniu udostępnienia mu informacji publicznej;

5. art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że Wójt dopuścił się bezczynności, podczas gdy Wójt w określonym ustawowo terminie odpowiedział na wniosek informując, iż żądane dane nie są informacją publiczną, a zatem Wójt w analizowanej sprawie nie pozostawał w bezczynności, w związku z czym skarga winna była zostać w całości oddalona.

W ocenie skarżącego kasacyjnie organu, wniosku M.W. nie sposób uznać za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Sąd I instancji nie odniósł się do argumentacji Wójta wskazującej, że wnioskodawca świadczy usługi z zakresu informacji publicznej, na co wskazują przywołane w odpowiedzi na skargę okoliczności. Zatem wnioskodawca kierując do Urzędu Gminy wniosek o udzielenie informacji nie kierował się interesem publicznym i dobrem ogółu mieszkańców Gminy oraz nie działał w celu poprawy funkcjonowania organów Gminy, ale działał w celach prywatnych. Przywołane w odpowiedzi na skargę informacje dotyczące strony internetowej wnioskodawcy zawierającej informacje dotyczące postępowania przy składaniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej w ogóle nie zostały wzięte przez Sąd I instancji pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność organu, a to właśnie te okoliczności przesądzały o fakcie działania wnioskodawcy w celu realizacji jego własnego interesu, co a limine determinuje brak możliwości potraktowania takiego wniosku jako wniosku o informację publiczną.

Nadto wnioskodawca skierował analogiczne wnioski do innych jednostek samorządu terytorialnego oraz do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne będących właścicielami lub zarządzających obiektami budowlanymi.

Z tych okoliczności wynika, iż wnioskodawca, kierując wnioski do różnych podmiotów o udostępnienie mu informacji publicznej o treści analogicznej do tej, o udostępnienie której zawnioskował także i w niniejszej sprawie, działał z innych pobudek aniżeli tych, o których mówi się w kontekście celów, jakie stały u podstaw uregulowania prawa do informacji publicznej. Kierując owe wnioski wnioskodawca oczekiwał udostępnienia mu żądanych informacji publicznych dla swoich własnych prywatnych celów. Tak więc w sytuacji, kiedy realizacja prawa do informacji publicznej wykorzystywana jest w innym celu aniżeli szeroko rozumiana troska o dobro publiczne, żądane dane tracą swój walor jako informacja publiczna, stając się jedynie narzędziem służącym realizacji własnych interesów wnioskodawcy. Skoro zatem organ w zakreślonym ustawowo terminie udzielił skarżącemu w formie czynności materialnoprawnej odpowiedzi na jego wniosek informując, iż wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, to nie pozostawał on w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę skarżący wniósł o jej oddalenie jako niezadanej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym zostało przeprowadzone prawidłowo, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Jako bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji pominął istotne dla sprawy argumenty potwierdzające zasadność jego twierdzeń, co do charakteru działalności wnioskodawcy. Przypomnieć należy, że art. 133 § 1 P.p.s.a. określa, że sąd administracyjny orzeka na podstawie administracyjnych akt sprawy, chyba, że organ administracji nie wykonał obowiązku przekazania akt sprawy do sądu administracyjnego. Z tego przepisu wynika, że sąd orzeka wedle wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Sąd ma zatem obowiązek przyjąć stan faktyczny wynikający z administracyjnych akt sprawy, chyba że wykaże, iż w oparciu o znajdujący się w tych aktach materiał dowodowy nie da się ustalić stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 3/10 - i wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 262/10 ). Zatem do naruszenia tego przepisu dochodzi wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09). Skarżący stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. powinien wykazać, które konkretnie zdarzenie wynikające z akt sprawy nie zostało uwzględnione przez wojewódzki sąd administracyjny oraz ich wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 683/12). W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie organ nie wskazuje na żadną z okoliczności, która skutecznie prowadziłaby do wskazania, że Sąd I instancji naruszył wskazany przepis. Natomiast wskazuje w istocie, że naruszenie przez WSA w Krakowie art. 133 § 1 P.p.s.a. polega na tym, że nie podzielił on argumentacji dotyczącej stosowania przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Taki zarzut nie dotyczy naruszenia przepisów prawa procesowego, lecz faktycznie dotyczy kwestii zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego.

Podobnie należy uznać za nieuprawniony zarzut naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji, badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu, a sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (por. np. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1931/11; 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08; 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10). Motywy wyroku muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z dnia: 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05 i 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo, w sytuacji gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W konsekwencji, skoro uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd I instancji przyjęty, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwala składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Jednak wbrew wywodom skargi kasacyjnej sporządzone w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. WSA w Krakowie przedstawił bowiem stan faktyczny, jaki przyjął za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a poprzez uwzględnienie skargi. Zauważyć należy, iż powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i znajduje zastosowanie jedynie, gdy sąd administracyjny stwierdzi, że doszło w sprawie do bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy, wskazując mu jakie elementy winien zawierać w takiej sytuacji wyrok ("Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...)"). Przepis ten jednak nie wyjaśnia, kiedy organ znajduje się w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie. To podlega ocenie po pierwotnym zrekonstruowaniu obowiązku prowadzenia postępowania w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego lub innej ustawie szczególnej.

W sprawie WSA w Krakowie ustalił, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 3 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, a która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I i II wyroku). Wobec tego Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku wskazanego w pkt I wyroku, w terminie 14 dni od zwrotu akt. Prawidłowo zatem Sąd I instancji zastosował art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skoro do takich wniosków doszedł.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Oba zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do stwierdzenia, że w sprawie WSA w Krakowie błędnie uznał, że wniosek z dnia 3 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej jako złożony nie z troski o dobro publiczne, ale w celu realizacji własnych, partykularnych interesów w istocie nie może być uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ w ten sposób żądne dane tracą walor informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust.1 u.d.i.p.

Należy wskazać, że wbrew stanowisku Wójta, wobec jednoznacznego brzmienia art. 2 u.d.i.p., nie ma znaczenia prawnego w świetle przepisów u.d.i.p. cel, dla którego skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym również okoliczność, że zdobyte dane mogą zostać wykorzystane do własnej działalności wnioskodawcy. Przypomnieć bowiem należy, że zainteresowani, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie muszą wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest im potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślono, że "klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy zatem od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada" (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 548/21). Gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zabrania organom żądania wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego lub faktycznego, tym bardziej, że często naruszanie interesu indywidualnego (jednostkowego) skłania wnioskodawców do podjęcia szerszych działań na rzecz pewnej grupy osób czy społeczności.

Dodać również należy, że wobec braku w polskim systemie prawnym ustawy statuującej system powszechnej jawności dokumentów mających znaczenie dla obywateli tryb pozyskiwania danych ustalony w u.d.i.p. może być wykorzystany dla własnych potrzeb wnioskodawcy (por. wyroki NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14 i z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2532/13). Brak jest zatem podstaw prawnych, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądał lub samodzielnie ustalał przyczyny, dla których został złożony wniosek na podstawie u.d.i.p. (poza sytuacją, gdy żądanie dotyczy informacji przetworzonej).

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.