Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 299/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46c ust.3, art. 46c ust. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 1657
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Spółki A. na czynność Wojewody Z. z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od stosowania przepisów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 lutego 2021 r. H. Spółka k. z siedzibą w S. złożyła wniosek do Wojewody Z. o wyrażenie zgody na "niestosowanie przepisów prawa określonych w art. 46c ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi – w okresie stanu epidemii - do przebudowy, zmiany sposobu użytkowania oraz do poszerzenia bazy udzielania świadczeń zdrowotnych zakładu leczniczego H. prowadzonego przez podmiot wykonujący działalność leczniczą H. Sp. k., w związku z przeciwdziałaniem epidemii, a polegających na wykonaniu prac określonych w załączonej dokumentacji projektowej".

Wojewoda Z. (zwany organ) pismem z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], odmówił wyrażenia zgody na odstąpienie od stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293), ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2020 r., poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2020 r., poz. 295) dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania, przebudowie, rozbudowie części istniejącego i funkcjonującego hotelu H., zlokalizowanego na działce nr [...], w obrębie [...] m. S. (zmiana sposobu użytkowania i przebudowa części istniejącego garażu podziemnego na pomieszczenia zakładu leczniczego, przebudowa i rozbudowa części parteru – przyziemia – na pomieszczenia rejestracji pacjentów z gabinetem zabiegowym oraz poczekalnią z zapleczem sanitarnym).

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że H. Spółka k. z siedzibą w S. – nie realizuje zadań objętych obowiązkiem albo poleceniem wydanym na podstawie art. 10d albo art. 11h ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, tj. zadań związanych z przeciwdziałaniem epidemii. Z tego względu, nie istnieją podstawy do udzielenia zgody na odstąpienie od stosowania przepisów wymienionych w art. 46c ust. 3 tej ustawy w związku z opisanym powyżej zamierzeniem.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł H. Spółka k. z siedzibą w S..

W związku z zaistnieniem sporu kompetencyjnego pomiędzy Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego (dalej GINB), a Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Prezes Rady Ministrów rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2021 r. orzekł, że organem właściwym do rozpatrzenia "podania" H. Spółki k. z siedzibą w S. z dnia 13 kwietnia 2021 r. jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Wojewody Z. z dnia [...] marca 2022 r.

Zdaniem GINB, w analizowanym przypadku zachodzi przedmiotowa niedopuszczalność środka zaskarżenia, z racji tego, że zaskarżone przez Spółkę pismo Wojewody nie ma charakteru decyzji. Pismo to nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2502/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi H. Spółki k. z siedzibą w S. na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę tę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd podzielił stanowisko GINB, że pismo Wojewody Z. z dnia [...] marca 2021 r., w którym zawiadomiono inwestora o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w zdaniu pierwszym art. 46c ust. 3 ustawy – nie jest decyzją administracyjną. Wniesione od tego pisma odwołanie, nie jest zatem dopuszczalne.

Zdaniem tego Sądu, powyższe nie oznacza jednak, że strona jest pozbawiona środków prawnych, które mogą doprowadzić do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, w którym Sąd będzie uprawniony do zbadania zgodności z prawem stanowiska Wojewody wyrażonego we wspomnianym wyżej piśmie – spełniającego przesłanki z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z p.p.s.a. )

Odpis tego wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 13 kwietnia 2022 r.

Pismem z dnia 4 maja 2022 r. H. Spółka k. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Wojewody Z. z dnia [...] marca 2021 r. na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zaskarżonej czynności Spółka zarzuciła naruszenie art. 46c ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w ten sposób, że organ administracji przyjął, iż skarżąca spółka nie spełnia wymogów przewidzianych w ww. ustawie, które pozwalają (nakazują) udzielić jej zgody na niestosowanie przepisów Prawa budowlanego do planowanej przez nią rozbudowy, podczas gdy skarżąca nie dość, że spełniła i wykazała wszystkie przesłanki z art. 46c ust. 3 wspomnianej ustawy, to jeszcze przedłożyła dodatkowe (niewymagane ustawą) materiały projektowe, na okoliczność tego, że jej działania w pełni odpowiadają tym przewidzianym w ustawie – przeciwdziałaniu epidemii.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że inwestycja ma dotyczyć nie jakiejkolwiek rozbudowy zakładu leczniczego lecz jego przeprojektowania do celów działania regeneratorium. Zakład ma się składać z następujących działów: Dział I – Kinezyterapia, Dział II – Hydroterapia, Dział III – Fizykoterapia, Dział IV – Kinezyterapia/ Okłady borowinowe i dział V – Dział masażu klasycznego. Zdaniem Spółki, są to działania wprost i bezpośrednio nakierowane na łagodzenie skutków epidemii, poprzez realizację konkretnych świadczeń medycznych. Spółka podkreśliła, że posiada status podmiotu wykonującego działalność leczniczą (nr księgi rejestrowej [...]).

Skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i zwróciła uwagę, że regulacje dokonane przepisami ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, rodzą trudności w jej stosowaniu tak przez strony jak i przez organy administracji. Bazując na poglądach panujących w doktrynie, Spółka wniosła odwołanie od pisma Wojewody Z. z dnia [...] marca 2021 r., jednak GINB uznał odwołanie to za niedopuszczalne. Wyniku rozpoznania skargi na postanowienie GINB, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że czynność Wojewody z pisma z [...] marca 2021 r. winna być kwalifikowana jako "inna" - o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe sprawia, że ewentualne opóźnienie we wniesieniu niniejszej skargi o ile wystąpiło to, nie jest przez skarżącą zawinione.

W ocenie Spółki, stanowisko Wojewody przedstawione we wspomnianym piśmie jest błędne. Przepisem materialno-prawnym jest tu art. 46c ust. 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, który przewiduje możliwość skorzystania z uprawnień w nim określonych nie tylko wtedy, gdy zainteresowany podmiot został objęty "poleceniem" albo "zadaniem" przewidzianym przepisami art. 10g i art. 10h ww. ustaw – jak chce tego Wojewoda – ale również wtedy, gdy wnioskuje o to zainteresowany podmiot wykonujący działalność leczniczą. Ustawodawca użył w tym przepisie prawa zwrotu "albo" i to nie powinno budzić wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto, Wojewoda nie dostrzegł, że w przypadku skarżącej nie chodzi o działalność deweloperską ani jakąkolwiek inną, a o bezpośrednie dostosowanie obiektu do stworzenia regeneratorium mającego przeciwdziałać COVID-19.

Spółka podniosła, że materiał dowodowy w tej sprawie wydaje się pełny i pozwala na ocenę prawną. Istnieją więc warunki do uznania uprawnienia skarżącej bezpośrednio przez sąd administracyjny na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd podzielił stanowisko, że pismo Wojewody Z. z dnia [...] marca 2021 r., w którym zawiadomiono inwestora o niewyrażeniu zgody na odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w zdaniu pierwszym art. 46c ust. 3 ustawy – nie jest decyzją administracyjną. Wniesione od tego pisma odwołanie nie jest zatem dopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 października 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 526/22, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wskazał, że Wojewoda błędnie odczytał treść tego przepisu, całkowicie pomijając pierwszą grupę podmiotów w nim wskazanych – to jest "podmioty wykonujące działalność leczniczą".

Ponadto Sąd stwierdził w uzasadnieniu ww. orzeczenia, że Wojewoda błędnie uznał, że skarżąca nie należy do grona podmiotów wymienionych w powyższym przepisie, nie dokonał oceny spełnienia pozostałych warunków wymaganych tym przepisem do odstąpienia od stosowania wskazanych w nim przepisów.

Wojewoda Z. ponownie pismem z dnia [...] lutego 2023 r. na podstawie artykułu 46 c ust. 3 ustawy z 5 grudnia 2008 o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U z 2022 roku, poz. 1657), odmówił zgody na odstąpienie od stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania, przebudowie i rozbudowie części istniejącego i funkcjonującego hotelu H. zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie nr [...] w S.. (zmiana sposobu użytkowania i przebudowa części istniejącego garażu podziemnego na pomieszczenia zakładu leczniczego, (przebudowa i rozbudowa części parteru, przyziemia na pomieszczenia rejestracji pacjentów z gabinetem zabiegowym oraz poczekalni z zapleczem sanitarnym).

W ocenie Wojewody przez "przeciwdziałanie", o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć obiekty, których budowa faktycznie mogłaby się przyczynić do przeciwdziałania epidemii i równocześnie nie powoduje zwiększenia stopnia zagrożenia i rozszerzenia się epidemii, a nie tylko posiadać pozorny związek ze zwalczaniem epidemii. Dodatkowo Wojewoda wskazuje, że instytucja uregulowana w art. 46c ust. 3 ustawy, jako wyjątek prawny umożliwiający odstąpienie od stosowania obowiązującego prawa w oderwaniu od kontekstu historycznego i celowości tego przepisu godzi w zasadę racjonalności ustawodawcy, który to w przepisach prawa budowlanego zawarł normę prawną nakazującą uzyskanie dla każdego zamierzenia inwestycyjnego, pozwolenia na budowę, wyjątki stanowią jedynie przypadki wyraźnie wskazane w prawie budowlanym. Wojewoda podniósł, że wnioskodawca nie wykonywał i nie wykonuje żadnych zadań związanych z zapobieganiem i przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19 i innych chorób zakaźnych. Objęte wnioskiem zamierzenie ma jedynie na celu umożliwienie świadczenia zabiegów rehabilitacyjnych i leczniczych osób po przebytej chorobie COVID 19, zamierzenie nie służy bezpośrednio zapobieganiu zakażeniom oraz przeciwdziałaniu i rozprzestrzenianiu się choroby. Zatem nie ma podstaw do wyrażenia zgody na odstąpienie od stosowanych przepisów, o których mowa w art. 46c ust. 3 ustawy.

Pismem z dnia 3 marca 2022 r. H. Spółka k. z siedzibą w S. ponownie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Wojewody Z. z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w sprawie udzielenia zgody, o której mowa w art. 46c ust. 3 ww. ustawy, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zaskarżonej czynności spółka zarzuciła naruszenie art. 46c ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w ten sposób, że organ administracji przyjął, iż skarżąca nie spełnia wymogów przewidzianych w ww. ustawie, które pozwalają (nakazują) udzielić jej zgody na niestosowanie przepisów Prawa budowlanego do planowanej przez nią rozbudowy, podczas gdy skarżąca nie dość, że spełniła i wykazała wszystkie przesłanki z art. 46c ust. 3 ustawy, to jeszcze przedłożyła dodatkowe (niewymagane ustawą) materiały projektowe, na okoliczność tego, że jej działania odpowiadają tym przewidzianym w ustawie-przeciwdziałaniu.

Skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa tj. art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w związku z wystąpieniem przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Na wstępie należy wskazać, że stanowiące przedmiot rozpoznawanej w niniejszej sprawie skargi - rozstrzygnięcie Wojewody Z. z dnia [...] lutego 2023 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Powyższa kwestia została przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2502/21 ze skargi H. Spółki k. z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od "decyzji Wojewody Z. z [...] marca 2021 r. w sprawie [...]". Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę związany jest wspomnianym rozstrzygnięciem. Zgodnie bowiem z treścią wskazanego wyżej przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zgodnie z art. 46c ust. 3 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, przez podmioty wykonujące działalność leczniczą albo inne podmioty w związku z realizacją zadań objętych obowiązkiem albo poleceniem wydanym na podstawie art. 10d albo art. 11h ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.), w związku z przeciwdziałaniem epidemii, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784, 922 i 1873) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2021 r. poz. 710 i 954), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Odstąpienie od stosowania przepisów, o których mowa w zdaniu pierwszym, wymaga zgody wojewody (ust. 3). Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w związku z przeciwdziałaniem epidemii wymagają niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 4).

Powołany przepis art. 46c ust. 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przewidujący niezwykle daleko idące uprawnienia (przywileje) w porównaniu do inwestorów działających w "zwykłych rygorach", należy traktować jako "wyjątek", który wymaga rygorystycznej i ścisłej wykładni (exceptiones non sunt extendendae). Mając na względzie cel tego przepisu w powiązaniu z pozostałymi normatywami zawartymi w ustawie, należy przyjąć, że zrealizowanie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych w trybie art. 46c ust. 3, dotyczyć może tylko takich sytuacji, w których planowane jest wykonanie robót budowlanych niewątpliwe i realnie realizowanych w związku z przeciwdziałaniem epidemii, czyli przeciwdziałaniem występującym na danym obszarze zakażeniom lub zachorowaniom na chorobę zakaźną w liczbie wyraźnie większej niż we wcześniejszym okresie albo występującym zakażeniom lub chorobom zakaźnym dotychczas niewystępującym. Tak bowiem należy rozumieć "przeciwdziałanie", o którym mowa w tym przepisie. Chodzi zatem o obiekty, których budowa faktycznie mogłaby przyczynić się do przeciwdziałania epidemii i równocześnie nie powodowała zwiększenia stopnia zagrożenia rozprzestrzeniania się epidemii, a nie tylko pozornie mieć związek ze zwalczaniem epidemii.

W ocenie Sądu przy interpretowaniu tak skonstruowanego przepisu należy uwzględnić zasadę, zgodnie z którą, wyjątków nie interpretuje się rozszerzająco. Zwolnienie inwestorów z obowiązków określonych w Prawie budowlanym było przewidziane na okres 180 dni liczony od dnia wejścia w życie analizowanego przepisu, a ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych odnoszących się do inwestycji covidowych, które powstały albo są w trakcie budowy na podstawie art. 12. Ograniczony czas obowiązywania zwolnienia oraz pojęcie przeciwdziałania COVID-19 świadczy o tym, że za roboty budowlane podejmowane na podstawie art. 12 ustawy o COVID-19 należy uznać te, które są podejmowane tylko doraźnie dla zrealizowania określonego celu i mają charakter przejściowy, tymczasowy (por. wyrok WSA w Krakowie z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 493/21). Taki charakter miały tzw. szpitale tymczasowe, organizowane w sytuacji przepełnienia szpitali i konieczności zapewniania opieki medycznej osobom chorym, a likwidowane po okresach wzmożonego zapotrzebowania na opiekę szpitalną. Zatem budowa związana z przeciwdziałaniem COVID - 19, co wynika z celu ustawy, powinna zmierzać do minimalizacji zagrożenia dla zdrowia publicznego, a nie wprowadzać udogodnień dla inwestorów prywatnych.

W ocenie Sądu przedsięwzięcie zamierzone przez skarżącą spółkę, z uwagi na upływ skazanych terminów nie może być realizowane w trybie udogodnień wynikające z powołanego wyżej przepisu art. 46 c ust 3 ww. ustaw. Ponadto nie realizuje celu określonego w ustawie.

Mając powyższe na uwadze, nie sposób uznać, aby zamierzenie budowlane polegające na zmianie sposobu użytkowania i przebudowa części istniejącego garażu podziemnego na pomieszczenia zakładu leczniczego, przebudowa i rozbudowa części parteru – przyziemia – na pomieszczenia rejestracji pacjentów z gabinetami zabiegowymi oraz poczekalnią z zapleczem sanitarnym stanowi przypadek, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa. Należy mieć na uwadze ,ze podstawową działalnością skarżącej spółki jest świadczenie usług hotelarskich ,a deklarowana działalność ma charakter uboczny. Nie istnieje więc bezpośredni, realny i istotny związek inwestycji z przeciwdziałaniem COVID-19 w rozumieniu jakim przedstawił sąd w niniejszym uzasadnieniu.

Przeciwdziałanie i zapobieganie epidemii, w tym COVID-19 powinno być celem bezpośrednim, a nie pośrednim podejmowania jakichkolwiek zamierzeń budowlanych, gdyż tylko taki cel usprawiedliwiać mógłby pozbawienie jakiejkolwiek możliwości kontroli ze strony organów architektoniczno - budowlanych, konserwatorskich lub nadzoru budowlanego. Celem bezpośrednim działań skarżącej jest natomiast remont, przebudowa i rozbudowa budynku, aby móc go przeznaczyć dla pacjentów, którzy przeszli już chorobę SARS-COVID-2. W związku z powyższym nie można przyjąć, że zaplanowana Inwestycja związana jest z przeciwdziałaniem epidemii gdy podstawową działalnością spółki jest działalność hotelowa.

W ocenie Sądu jak wykazano wyżej planowane przez skarżącą przedsięwzięcie, polegające na utworzeniu zakładu leczniczego świadczącego usługi rehabilitacyjne, przez co należy rozumieć świadczenie usług mających na celu przewrócenie całkowitej lub częściowej sprawności fizycznej lub psychicznej pacjenta.

W tej sytuacji trudno uznać, że ww. inwestycja będzie przeciwdziałała rozprzestrzenianiu się epidemii chorób zakaźnych. Świadczenie usług rehabilitacyjnych ma służyć łagodzeniu skutków przebytych chorób a nie przeciwdziałaniu epidemii

Z tych względów, uznając stanowisko Wojewody za prawidłowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.