Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 775/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant referent stażysta Natalia Grzelak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji (dalej też jako "Minister" lub "organ") z [...] lutego 2023 r. nr [...] wydana na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w związku art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") w związku z art. 104 § 1 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej jako "Kpa") odmawiająca Zarządowi Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] udostępnienia informacji publicznej o której mowa w jego wniosku z [...] sierpnia 2017 r.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy:

Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] (dalej też jako: "Zarząd", "wnioskodawca", "Związek" lub "skarżący"), w dniu [...] maja 2017 r. skierował do Ministra wniosek

o udostępnienie następujących informacji:

1. Wykazu wizyt (wskazanie miejscowości) Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji oraz Sekretarza Stanu w MSWiA J.Z. w jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz Straży Granicznej w rozbiciu na poszczególne województwa od momentu objęcia przez nich funkcji.

2. Wysokość kosztów jakie poniósł budżet Państwa na organizację wizyt osób,

o których mowa w pkt 1.

Powyższy wniosek został ponowiony w dniu [...] sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2018 r. sygn. akt II SAB 453/17 zobowiązał Ministra do rozpatrzenia wniosku Zarządu z [...] sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Minister, działając m.in. na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., w dniu [...] października 2018 r. wydał decyzję, którą odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z [...] sierpnia 2017 r. W decyzji wskazał, że pismem z [...] sierpnia 2018 r. wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż organ nie dysponuje gotowym wykazem wizyt Ministra oraz Sekretarza Stanu w MSWiA J.Z., a jego przygotowanie wymagałoby szczególnych działań organizacyjnych, nakładów środków

i zaangażowania znacznej liczby pracowników urzędu w celu dokonania analizy dokumentacji, w tym także znajdującej się w zasobach archiwalnych.

W odpowiedzi na wezwanie, wnioskodawca podał, że reprezentuje interesy 8 tysięcy funkcjonariuszy, a uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych

w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem.

W konsekwencji zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego i z tego względu żądana informacja publiczna nie mogła zostać udostępniona.

Zarząd wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra z [...] października 2018 r., który wyrokiem z 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/WA 2233/18 uchylił ww. decyzję, stwierdzając, że wniesiona skarga jest zasadna.

Uzasadniając swoje stanowisko ww. Sąd wskazał, że żądane przez stronę skarżącą informacje, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Sporne natomiast jest czy informacje o których udostępnienie ubiega się strona skarżąca - jak twierdzi organ - stanowią tzw. informacje publiczne przetworzone. Jeśli bowiem są to informacje przetworzone, to jak wskazuje organ - strona skarżąca winna wykazać przesłankę z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., warunkującą uzyskanie takiej informacji. Zgodnie z ww. przepisem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Sąd wskazał, że organ w niniejszej sprawie wystarczająco w swojej decyzji wykazał, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Organ wyjaśnił przy tym, że w zakresie wnioskowanych informacji nie dysponuje gotową informacją oraz, że jej wytworzenie wymaga podjęcia czasochłonnych działań

o charakterze intelektualnym, połączonych z zaangażowaniem pracowników MSWiA. Sąd zauważył jednak, że z przepisów u.d.i.p. wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot obowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak "szczególnego interesu publicznego". Przesłanka materialnoprawna "szczególnej istotności" niewątpliwie bowiem determinuje tryb postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Funkcjonalna wykładnia normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bezspornie nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej o informację obowiązkiem wykazywania już na poziomie złożonego wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej. Do organu należy nadto szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej powinien bowiem zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał. W takiej sytuacji podmiot obowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 1643/21 oddalił skargę kasacyjną Ministra od wyroku sądu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zagadnieniem problematycznym w tej sprawie była odpowiedź na pytanie kogo obciąża ciężar wykazania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd głoszący, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne

i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. A zatem uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę - wezwanego do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego - szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji (art. 14 ust. 2

w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W związku z tym brak podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu. A więc zobowiązany będzie do takiego nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające do przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a informacja, której się domaga, ma szczególne znaczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasadnie sąd I instancji uznał, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a więc w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmiot zobowiązany, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi dokonać takiej kwalifikacji

z chwilą otrzymania wniosku, jako zawierającego żądanie dotyczące informacji przetworzonej. W konsekwencji podmiot zobowiązany powinien wówczas wezwać wnioskodawcę do wykazania "szczególnej istotności dla interesu publicznego"

w żądaniu uzyskania przez niego informacji przetworzonej, a po przedstawieniu stosownej argumentacji przez wnioskodawcę do jej oceny i ewentualnie do wykazania braku istnienia tej przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jeżeli wnioskodawca żądający udostępnienia informacji przetworzonej, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnej istotności interesu publicznego lub kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na takie wezwanie, podmiot obowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji,

a w jej uzasadnieniu wykazać brak "szczególnego interesu publicznego". Zatem to do zobowiązanego organu należy szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia, czy to ze względu na brak odpowiedzi na wezwanie, czy też ze względu na jej niewykazanie przez wnioskodawcę w podanej przez niego argumentacji. Podmiot zobowiązany nie ma jednak podstaw i nie powinien samodzielnie poszukiwać oraz badać przesłanek przemawiających za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego po stronie wnioskodawcy, jeżeli ten ich nie wskazuje. Natomiast powinien ocenić i ustosunkować się do tych przesłanek, które wnioskodawca podaje jako uzasadniające istnienie "szczególnej istotności dla interesu publicznego". W takim przypadku w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej organ musi wykazać, że okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie uzasadniają istnienia "szczególnej istotności dla interesu publicznego".

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca na wezwanie organu wskazała, że zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego", gdyż "reprezentuje interesy 8 tysięcy funkcjonariuszy, a uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem." Argumentacja ta została rozszerzona i wzmocniona w uzasadnieniu skargi do sądu administracyjnego. Tym samym za nieuzasadnioną należy uznać konstatację sądu I instancji: "że

z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego". Oczywiście przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego musi zostać wykazana ponad wszelką wątpliwość i nie może być dorozumiana, czy też sugerowana niewyrażonym wprost celem wnioskodawcy. Słusznie bowiem przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej - w myśl zasady koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy

w określony sposób. Niewskazanie tej przesłanki nie oznacza jednak, że organ jest całkowicie zwolniony z obowiązku jej badania, jednakże nieuprawnione jest stanowisko sądu I instancji, z którego wynika, że powinnością tą powinien zostać obciążany przede wszystkim podmiot dysponujący informacją. Uzyskać informację przetworzoną może jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne

i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, to jest uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

W konsekwencji sąd I instancji powinien był odnieść się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i ocenić, czy organ zasadnie przyjął, że w odpowiedzi na jego wezwanie wnioskodawca podał okoliczności, które nie spełniają przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia decyzji Ministra z [...] października 2018 r., organ ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, wobec czego nie było podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Brak jest jakiejkolwiek poszerzonej analizy okoliczności podanych przez Zarząd, z której wynikałoby, że nie stanowią one uzasadnienia dla przyjęcia, iż zachodzi w przypadku tego wniosku szczególna istotność dla interesu publicznego. Nawet w skardze kasacyjnej organ ogranicza się do stwierdzenia, że "w przedmiotowej sprawie niespełnienie przez skarżącego przesłanki szczególnej istotności jest oczywiste." Otóż nie jest to takie oczywiste i organ w uzasadnieniu swojej decyzji powinien przeanalizować okoliczności podane przez wnioskodawcę i odnosząc się do nich wykazać, że nie spełniają ustawowej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Zwłaszcza, że organ sam przyznaje w odpowiedzi na skargę, że skarżący ma możliwość upowszechnienia pozyskanej informacji, choćby za pośrednictwem strony internetowej. Niezrozumiałe jest twierdzenie organu, że Zarząd, który reprezentuje 8 tysięcy funkcjonariuszy, a uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem, nie posiada realnej i konkretnej możliwości wykorzystania pozyskanych informacji dla dobra ogółu. Otóż organizacja związkowa posiada takie możliwości w stopniu, który nie jest dostępny dla przeciętnego obywatela. Oczywiście bezzasadne jest twierdzenie, że organ nie dostrzegł możliwości dokonania przez skarżącego adekwatnej oceny racjonalności wydatkowania środków budżetu,

w szczególności na podstawie żądanej informacji. Takiej oceny może dokonać każdy obywatel, gdyż finanse publiczne są jawne, a z zasady jawności wynika swobodny dostęp wszystkich zainteresowanych obywateli i instytucji do danych sektora publicznego, jak również możliwość poznania i zrozumienia procesów zachodzących

w obszarze finansów publicznych. Powołany przez organ argument jest zresztą prawnie irrelewantny, gdyż udostępnienie przetworzonej informacji publicznej nie jest uzależnione od tego, czy wnioskodawca będzie w stanie dokonać "adekwatnej oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych."

Z tych powodów Naczelny Sad Administracyjny uznał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej były niewątpliwie dane podlegające przetworzeniu, a więc ich udzielenie było uzależnione od uprzedniego wykazania przez wnioskodawcę, że są one szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponownie rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ zastosuje się do przedstawionego wyżej stanowiska i w związku z tym ustali, czy wnioskodawca wystarczająco wykazał, że udostępnienie mu żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przypadku, gdy organ uzna, że wskazana przesłanka nie została przez wnioskodawcę wykazana, wówczas w sposób szczegółowy wykaże to stosowną argumentacją w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Minister ponownie rozpoznając sprawę wydał wskazaną na wstępie zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przywołał treść przepisów u.d.i.p. mających zastosowanie

w niniejszej sprawie. Zauważył, że fakt, iż wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej został potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 1643/21. Następnie organ wskazał, że nie dysponuje informacją o treści i w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ nie prowadzi ewidencji spotkań/wydarzeń, w których brali udział Minister oraz Sekretarze Stanu i Podsekretarze Stanu w MSWiA

w jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz Straży Granicznej. Ponadto organ nie prowadzi ewidencji kosztów wizyt Ministra oraz Sekretarzy Stanu

i Podsekretarza Stanu w MSWiA z uwzględnieniem informacji dotyczących szczegółowego celu podróży służbowych, co oznacza, że kosztów wizyt nie ewidencjonuje się z podziałem na informacje ujęte w pytaniach, tj. z wyszczególnieniem miejscowości, dat oraz województw. Nie istnieje zatem zbiór (rejestr) informacji, który umożliwiałby udostępnienie wnioskodawcy informacji publicznej, jako informacji prostej nieprzetworzonej. Udostępnienie informacji wskazanej we wniosku wymagałoby stworzenia zupełnie nowego dokumentu. Organ wskazał, że realizacja żądania sformułowanego we wniosku z [...] sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w szczególności wymagałaby sięgnięcia po wiele przedmiotowo różnych dokumentów, dokonania ich analizy i selekcji pod kątem wskazanych kryteriów oraz ich skopiowania. Powyższy ciąg działań

o charakterze zarówno intelektualnym, jak i czysto technicznym, wymagający znaczącego zaangażowania zasobów ludzkich i materialnych urzędu, oznacza przeprowadzenie czasochłonnych czynności zarówno analitycznych, jak

i organizacyjnych pod kątem spełniania przez przewidziane do udzielenia informacje szeregu warunków wskazanych we wniosku. Czynności, jakie miałby wykonać organ

w celu realizacji żądania wyrażonego w punkcie 1 wniosku z [...] sierpnia 2017 r., wymagają sięgnięcia do wszystkich dokumentów, notatek, wiadomości email, zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej, które wpłynęły do organu, oraz jakie powstały w poszczególnych komórkach organizacyjnych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji, a które mogły potencjalnie dysponować informacjami w zakresie określonym we wniosku z [...] sierpnia 2017 r., na przestrzeni blisko 22 miesięcy. Pracownicy organu musieliby dokonać indywidualnej analizy ww. dokumentów

w poszukiwaniu informacji o planowanych spotkaniach (i dokonać potwierdzenia ich odbycia) lub informacji o już odbytych spotkaniach z udziałem wskazanego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej kierownictwa ww. Ministerstwa, co niewątpliwie wskazuje na przetworzony charakter informacji, o którą wnioskuje wnioskodawca. Organ dokonał analizy, że w ustalenie dotyczące odbytych spotkań zaangażowanych musiałoby być co najmniej 7 komórek organizacyjnych Ministerstwa. Ponadto ustalono, że w okresie od [...] listopada 2015 r. do [...] sierpnia 2017 r. (tj. do daty wniosku

o udostępnienie informacji publicznej) pism przychodzących do Ministerstwa, zarejestrowanych na wszystkich dziennikach korespondencyjnych w komórkach organizacyjnych było 400 802 sztuk, natomiast pism wychodzących

z Ministerstwa - poprzez system elektroniczny - w tożsamym czasie było 88 482 sztuk. Ze względu na upływ czasu od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wykonanie analizy dokumentacji wiązałoby się także z koniecznością odszukiwania informacji w archiwum organu w jeszcze większym zakresie, niż we wcześniejszej fazie realizacji wniosku. Już wówczas zebranie żądanych informacji związało się

z ponadstandardowym zaangażowaniem wielu pracowników urzędu. Organ podkreślił, że dokumenty w archiwum przechowywane są według innych kryteriów, niż kryteria określone przez wnioskodawcę we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Także przygotowanie informacji w zakresie punktu 2 wniosku

o udostępnienie informacji publicznej, wymaga dokonania ustaleń, o których mowa powyżej, tj. w przedmiocie oznaczonym zakresem przedmiotowym punktu 1 ww. wniosku. Ustalenie dat i miejsc spotkań wszystkich odbytych spotkań przez Ministra oraz Sekretarza Stanu Pana J.Z. w okresie wskazanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie byłoby jednak wystarczające do stwierdzenia jakie koszty zostały poniesione w związku z tymi spotkaniami, ponieważ koszt mógłby zostać poniesiony w dniu spotkania lub w terminie późniejszym (np. na podstawie przesłanego do organu dokumentu finansowo-księgowego, np. faktury). Wyszukanie wszystkich poniesionych kosztów wymagałoby zatem ręcznego wyszukania, przez oddelegowanych w tym celu pracowników Biura Finansowego Ministerstwa (wcześniej Biura Administracyjno-Finansowego), wydatków poprzez indywidualną ocenę każdego

z dokumentów finansowo-księgowych, oraz ich ewentualną dalszą weryfikację przez poszczególne komórki organizacyjne, które dokonywały opisu merytorycznego dokumentu finansowo-księgowego. Dokonanie zaś powyżej wskazanych czynności może ale nie musi prowadzić do zidentyfikowania kosztów w zakresie określonym we wniosku. W ocenie organu realizacja wniosku wiązałaby się z zakłóceniem działania urzędu obsługującego Ministra. W zakresie wykazu wizyt, o których mowa w punkcie 1 wniosku, podkreślił, że tylko niektóre spotkania Ministra są dokumentowane (choćby pośrednio), w związku z powyższym przygotowana dla wnioskodawcy ewentualna informacja nie byłaby informacją pełną, a tym samym nie byłaby prawdziwą

i miarodajną. Tym samym wszystkie wskazane wyżej niezbędne do wykonania działania miałyby zostać zrealizowane bez gwarancji, że przygotowana informacja będzie informacją pełną i odpowiadającą prawdzie. Żądana informacja dotyczy okresu od momentu objęcia przez Ministra (tj. od dnia [...] listopada 2015 r.) oraz Sekretarza Stanu w MSWiA J.Z. (tj. od dnia [...] listopada 2015 r.) do de facto dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji., tj. do dnia [...] maja 2017 r. Następnie organ wskazał, że zgodnie z przyjętą w orzecznictwie definicją szczególnej istotności dla interesu publicznego, przygotowanie informacji publicznej przetworzonej uzależnione jest od spełnienia przesłanki możliwości jej realnego wykorzystania. Zauważył, że w odpowiedzi na wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego, wnioskodawca wskazał, że "ZW NSZZ Policjantów województwa [...] reprezentujący na terenie województwa [...] interesy prawie 8 tysięcy funkcjonariuszek i funkcjonariuszy, w szczególnie istotnym interesie publicznym ma prawo wiedzieć jakie wizyty odbył Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji i Sekretarz Stanu w MSWiA oraz o poziomie wydatkowania środków publicznych na organizację tych wizyt, pochodzące z podatków nas wszystkich, w tym policjantek i policjantów nad którymi Minister i Jego Zastępca sprawują nadzór opisany w stosownej ustawie. Uzyskanie informacji, o które wnosimy może stanowić dla naszej organizacji zawodowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetu państwa w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych, w tym Policji i Straży Granicznej, a co za tym idzie ma istotne znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa np. w konsekwencji usprawnienia działanie jego organów (szczególnie istotny interes publiczny)". Minister wskazał, że mając zatem na uwadze brzmienie art. 3 ust. 1 u.d.i.p. oraz brzmienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Wa 2233/18; m.in. w zakresie przesłanki materialnoprawnej "szczególnej istotności", która determinuje tryb postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, jak również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte

w wyroku o sygn. akt III OSK 1643/21 podjął się zbadania istnienia szczególnego interesu publicznego. Po dokonanej analizie argumentów przedstawianych przez wnioskodawcę, dotyczących istnienia w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego, wyraził zaś przekonanie, że wnioskodawca nie jest w stanie wykorzystać żądanej informacji nawet uwzględniając charakter wnioskodawcy jako związku zawodowego zrzeszającego funkcjonariuszy. Wnioskodawca wskazał, że reprezentuje na terenie województwa [...] interesy prawie 8 tysięcy funkcjonariuszek

i funkcjonariuszy. Jak zaś wynika z publicznie dostępnych informacji, na dzień 1 stycznia 2023 r. stan zatrudnienia w Policji wyniósł prawie 101 tysięcy policjantów, zatem Zarząd reprezentuje pewną część wszystkich zatrudnionych w Policji funkcjonariuszy. Dodatkowo wnioskodawca wskazał w sposób nieostry: "Uzyskanie informacji, o które wnosimy może stanowić dla naszej organizacji zawodowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetu państwa w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych, w tym Policji i Straży Granicznej..." Wnioskodawca określa więc, że uzyskanie informacje mogą (bez pewności) się przyczynić do oceny racjonalności wydatkowych środków finansowych. W ocenie organu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji i nie wskazał jakimi narzędziami dysponuje w celu wykorzystania ewentualnie pozyskanej informacji, ani nie wskazał w jaki sposób "ocena racjonalności" miałaby się przyczynić do faktycznego zwiększenia racjonalności wydatków publicznych. Organ analizując aspekt szczególnej istotności dla interesu publicznego wziął pod uwagę takie akty prawne i dokumenty jak: ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 854), ustawa z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2512), ustawa z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171), a także Statut Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów (z dnia 21-22 kwietnia 2008 r.). Organ zauważył, że ustawa o związkach zawodowych w rozdziale 3 określa uprawnienia związków zawodowych. Pośród tych uprawnień są m.in. uprawnienia do opiniowania projektów aktów prawnych (nie dotyczy to założeń projektu budżetu państwa oraz projektu ustawy budżetowej, których opiniowanie regulują odrębne przepisy), wnioskowanie o zmiany w prawie, prawo do rokowań zbiorowych czy też kontrola przestrzegania prawa. Z powyższych przepisów nie wynika bezpośrednio, aby związki zawodowe (w tym wnioskodawca) posiadały prawo do aktywnego wpływania na zakres i częstotliwość realizowanych przez organ administracji rządowej zadań (w tym na to gdzie w i jakim celu Minister wizytuje organy nadzorowane i jakie koszty z tego tytułu ponosi). Związki zawodowe mają wprawdzie, zgodnie z art. 23 ustawy

o związkach zawodowych, możliwość sprawowania kontroli nad przestrzeganiem prawa pracy, jednak w ocenie organu zakres przedmiotowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest w żaden sposób powiązany z zakresem prawa pracy. Zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o działach administracji rządowej "Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad działalnością Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Obrony Cywilnej Kraju, Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Krajowego Centrum Informacji Kryminalnej oraz Służby Ochrony Państwa." - tak szerokie kompetencje obejmują również możliwość przeprowadzania wizyt w lokalnych jednostkach tych formacji. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy

o Policji: "Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych." Zatem zadania prowadzenia nadzoru nad m.in. Policją wynikają zarówno z ustawy

o działach administracji rządowej jak i ustawy o Policji. Kwestionowanie przez wnioskodawcę zasadności i racjonalności podejmowanych przez Kierownictwo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji działań nadzorczych nad jednostkami w resorcie może być postrzegane jako chęć wpłynięcia wnioskodawcy na zakres realizowanego przez Ministra nadzoru nad podległymi jednostkami. Organ wskazał, że dokonał również analizy postanowień Statutu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów. Zgodnie z postanowieniami ww. Statutu (Zarząd Wojewódzki Województwa [...] stanowi zgodnie z KRS jednostkę terenową lub oddział), Związek jest ogólnokrajową, dobrowolną, samorządną organizacją zawodową zrzeszającą policjantów, emerytów i rencistów Policji, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych. Pośród celów określonych w Statucie nie znajdują się cele bezpośrednio związane z oceną racjonalności realizowanych przez Ministra i Sekretarza Stanu w MSWiA zadań, w tym wykonywania obowiązków służbowych w postaci składania wizyt podległym organom, lokalnym jednostkom Policji, Straży Granicznej czy Państwowej Straży Pożarnej. Cele określone jako reprezentowanie i obrona praw, interesów zawodowych i socjalnych, nie odnoszą się do zakresu przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nawet w przypadku powzięcia przez wnioskodawcę informacji o wizytach i ich kosztach w jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej i Straży Granicznej, wnioskodawca posiadałby zaledwie wycinek informacji o wszystkich kosztach związanych

z działalnością nadzorczą Ministerstwa nad tymi formacjami oraz o wszystkich kosztach realizowanej przez te formacje działalności. Minister oraz Sekretarz Stanu w MSWiA powołany jest w celu realizacji zadań związanych m.in. z nadzorem nad Policją, Strażą Graniczną i Państwową Strażą Pożarną, i ma prawo podejmować wszelkie uznane za niezbędne działania (w tym wizytacje na miejscu). Miarodajna ocena przez wnioskodawcę racjonalności ponoszonych kosztów wyjazdów, w opinii organu, nie jest możliwa bez, dla przykładu, analizy porównawczej pozostałych kosztów ponoszonych

w zakresie całokształtu działalności służb, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca nie wykazywał takich możliwości analitycznych - także z analizy Statutu nie wynika, aby wnioskodawca takie możliwości posiadał. Dokonana przez wnioskodawcę, nawet częściowo adekwatna ocena racjonalności wydatkowania środków, nie będzie mogła stanowić podstawy do planowania budżetowego w tym planowania zadań nadzorczych w analizowanych obszarach działalności resortu spraw wewnętrznych. Zdaniem organu o braku możliwości faktycznego wykorzystania wyników oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych świadczy także forma organizacyjna oraz funkcja związków zawodowych. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 ustawy

o związkach zawodowych związki zawodowe, w tym wnioskodawca, jako dobrowolne

i samorządne organizacje ludzi pracy, zostały powołane do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych, nie zaś do recenzowania ani tym bardziej przeprowadzania kontroli wydatków realizowanych przez organ nadzorujący służby mundurowe, czy też do przedstawiania w tym zakresie rekomendacji czy propozycji usprawnień. Nie jest jasne, w jaki sposób uzyskanie informacji o kosztach ponoszonych przez Ministra w związku z wizytami miałoby służyć interesom zawodowym i socjalnym funkcjonariuszy - rozumowanie, w świetle którego wyliczenie na potrzeby ujawnienia opinii publicznej precyzyjnej wysokości wydatków ponoszonych jedynie na wizyty miałoby skłonić do rezygnacji z całości lub części tych wydatków na rzecz poprawy bytu socjalnego funkcjonariuszy (np. poprzez zwiększenie uposażeń) należałoby uznać za irracjonalne uproszczenie. Oczywistym pozostaje bowiem, że rezygnacja nawet ze wszystkich wizyt Kierownictwa MSWiA w jednostkach nadzorowanych formacji nie mogłaby przysporzyć budżetowi państwa korzyści finansowych mogących realnie przyczynić się do zwiększenia uposażeń bądź innych świadczeń dla funkcjonariuszy, co wynika choćby z liczebności wspomnianych formacji (sama Policja liczy ok. 100 tys. funkcjonariuszy). Tego stanu rzeczy nie zmieniłoby z pewnością precyzyjne wyodrębnienie wydatków poniesionych jedynie na organizację wspomnianych wizyt. Same wydatki poniesione przez MSWiA w związku z wizytami członków Kierownictwa MSWiA w jednostkach organizacyjnych nadzorowanych służb nie byłyby, w ocenie organu, miarodajną i pełną informacją o kosztach wizyt w skali całego budżetu - część tych kosztów poniosły bowiem wizytowane jednostki (dokonały własnych wydatków),

a zatem sama informacja o kosztach poniesionych na poziomie instytucji obsługującej organ wizytujący - nawet gdyby została wygenerowana specjalnie na potrzeby wnioskodawcy - nie dawałaby odpowiedzi na pytanie o "wysokość kosztów jakie poniósł budżet Państwa" (cytat z wniosku) na organizację wizyt. Zatem przygotowanie (wygenerowanie) żądanej informacji tak czy inaczej nie pozwalałoby na realizację deklarowanego przez wnioskodawcę celu. W ocenie organu, analizując potencjalne korzyści, jakie realizacja wniosku mogłaby przynieść interesowi publicznemu, możliwe byłoby uznanie wniosku za uzasadniony w razie podejrzenia, że wydatki związane z organizacją wizyt Kierownictwa MSWiA w jednostkach nadzorowanych formacji osiągają nieproporcjonalnie wygórowaną skalę, mogącą budzić sprzeciw opinii publicznej. Takiego podejrzenia nie uzasadniają jednak żadne dostępne informacje. Choć bowiem niektóre wizyty członków Kierownictwa MSWiA w jednostkach nadzorowanych służb były przedmiotem zainteresowania medialnego, to jednak nawet w sferze medialnej nie były formułowane żadne konkretne zarzuty odnoszące się do niegospodarności

w wydatkowaniu środków publicznych na ten cel przez MSWiA. Organ przy tym zaznaczył, że wszystkie wydatki publiczne są w pełni jawne

i transparentne, a dodatkowo podlegają kontroli niezależnych instytucji, w tym Najwyższej Izby Kontroli. Brak jest podstaw do przyjęcia, że sam brak wyodrębnienia (precyzyjnego wyliczenia) na potrzeby wnioskodawcy wydatków poniesionych konkretnie na organizację wizyt Kierownictwa MSWiA w jednostkach nadzorowanych formacji w jakikolwiek sposób wpływa na ogólną transparentność wydatków publicznych oraz skuteczność istniejących w tym zakresie mechanizmów kontroli państwowej

i społecznej. Zatem przy uwzględnieniu nakładów niezbędnych celem wygenerowania żądanej informacji dla wnioskodawcy należy stwierdzić, że otrzymanie żądanej informacji nie mogłyby się na tyle przysłużyć interesowi ogółu, aby można było mówić

o istnieniu "szczególnie uzasadnionego" interesu publicznego w przygotowaniu żądanej informacji publicznej. W przypadku gdyby wnioskodawca uzyskał wnioskowaną informację publiczną, rola jego mogłaby się ograniczać do (dla przykładu) opublikowania na stronie Internetowej wybiórczych informacji o wizytach Ministra

i Sekretarza Stanu w jednostkach podległych w resorcie spraw wewnętrznych, bez możliwości wyciągnięcia żadnych uzasadnionych i opartych na faktach wniosków dotyczących racjonalności wydatkowania środków budżetowych. W rezultacie, w opinii organu wnioskodawca nie posiada realnej możliwości sformułowania w oparciu

o żądaną informację wniosków dotyczących funkcjonowania instytucji państwa, w tym Ministra, które mogłyby się przyczynić do poprawy funkcjonowania tych instytucji, także w aspekcie racjonalności wydatkowania środków publicznych. Tym samym szczególny interes publiczny w tym przypadku nie występuje. Wnioskodawca nie wykazał, aby korzyści z upublicznienia wnioskowanej informacji były większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Organ również nie dopatruje się w swojej analizie i ocenie korzyści, które by przewyższały koszty zaangażowania pracowników Ministerstwa

w poszukiwanie informacji, które są obecnie informacją wręcz archiwalną. Zatem koszty (nakłady środków i zaangażowania znaczącej liczby pracowników urzędu i znaczące zakłócenia prawidłowego toku funkcjonowania organu) uzyskania informacji publicznej przetworzonej byłyby dużo wyższe niż ewentualne korzyści płynące z opublikowania przez wnioskodawcę informacji o wykazie wizyt i ich kosztów, a sprowadzające się wyłącznie do uzyskania oraz ewentualnego upublicznienia przez wnioskodawcę żądanych informacji. W ocenie Ministra realizacja celu, jakiemu służyć mają przepisy u.d.i.p.

i wynikające z niej uprawnienia do żądania informacji o działalności organów władzy publicznej nie może stać się przyczyną uniemożliwiającą normalne funkcjonowanie tych organów. Z tego też względu, między innymi, przewidziane zostało swego rodzaju ograniczenie w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez wskazanie, że możliwe jest uzyskanie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że ograniczenie wprowadzone ww. przepisem w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej. Uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych

i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa. Brak istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla udzielenia takiej informacji, skutkuje wydaniem przez podmiot zobowiązany, w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji odmawiającej udostępnienia przetworzonej informacji publicznej. Natomiast warunkiem uzyskania informacji przetworzonej jest wykazanie przez wnioskodawcę istnienia szczególne istotnego interesu publicznego. Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Proces przetworzenia informacji publicznej w celu jej udostępnienia musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym

w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego". Minister zauważył, że interes publiczny powinien być rozpatrywany pod kątem ogółu społeczeństwa, nie tylko części funkcjonariuszy Policji. Wnioskodawca winien wykazać, że korzyści z upublicznienia tej informacji będą większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie stosownych informacji przetworzonych mają charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych. Warunkiem spełnienia przesłanki art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zatem nie tylko wskazywana przez wnioskodawcę szczególna istotność problemu, którego dotyczy żądana informacja, ale również występująca po stronie osoby wnioskodawcy możliwość rzeczywistego i efektywnego użycia uzyskanej informacji do działań dotyczących szczególnie istotnych interesów publicznych. Analiza przesłanki istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego powinna polegać na zbadaniu, czy uzyskanie informacji publicznej przetworzonej stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji

i lepszej ochrony interesu publicznego. Organ po dokonaniu szczegółowej analizy nie potwierdził, aby wnioskodawca posiadał realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Skoro prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie,

w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ może jej udzielić jedynie po wykazaniu przez wnioskodawcę, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dopiero zaistnienie przesłanki szczególnej istotności informacji publicznej przetworzonej dla interesu publicznego stanowi podstawę dla podjęcia działań zmierzających do przygotowania przez podmiot zobowiązany informacji publicznej przetworzonej. Brak wykazania przez wnioskodawcę, że uzyskanie wnioskowanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, uzasadnia odmowę udzielenia wnioskowanej informacji, w formie decyzji. Konkludując Minister stwierdził, że z uwagi na wykazanie przez wnioskodawcę niewystarczających przesłanek szczególnej istotności dla interesu publicznego, po dokonaniu przez organ analizy zakresu przedmiotowego wniosku, nie istnieje szczególny interes publiczny przemawiający za wytworzeniem i udostępnieniem wnioskodawcy informacji publicznej przetworzonej w żądanym przez niego zakresie. Oznacza to tym samym, że w sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do odmowy udzielenia wnioskodawcy żądanej informacji przetworzonej. Pismem z [...] marca 2023 r. Zarząd (dalej jako "skarżący") wniósł skargę do tutejszego Sądu na ww. decyzję organu z [...] lutego 2023 r. Wnosząc o uchylenie ww. rozstrzygnięcia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało znaczący wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego naruszenie i uznanie, że wnioskodawca nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy zapatrywania Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi organ jest związany, wskazują, iż "uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych

w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem", a nadto że posiada realną i konkretną możliwość wykorzystania pozyskanych informacji dla dobra ogólnego w stopniu, który nie jest dostępny dla przeciętnego obywatela, b) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 114 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnioną i niepopartą przepisami prawa odmowę udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej związanej z udostępnieniem wykazu wizyt (oraz wskazania miejscowości,

w których wizyty te miały miejsce przeprowadzonych przez Ministra oraz Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji J.Z.

w jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz Straży Granicznej, w rozbiciu na poszczególne województwa od momentu objęcia przez ww. funkcji, a także kosztów jakie poniósł budżet Państwa na organizację wizyt, w tym poprzez arbitralne działania organu administracji publicznej, pomimo, że skarżący wskazał na ważny interes publiczny w uzyskaniu wnioskowanych informacji, który to interes objawia się

w realizacji statutowych działań skarżącego, a polega w tym przypadku na ocenie racjonalności wydatkowania środków budżetu Państwa w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych, w tym Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz Straży Granicznej, w związku z tym ma istotne znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania ww. instytucji, a także pomimo wskazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 453/18 jednoznacznie, że informacja objęta wnioskiem z [...] sierpnia 2017 r. posiada walor informacji publicznej, bowiem dotyczy sfery działania Ministra i Podsekretarzy Stanu

w MSWiA; c) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z uwagi na fakt niewykazania przez wnioskującego szczególnego interesu publicznego, wskazując że czynności konieczne do podjęcia

w celu udostępnienia informacji publicznej "mogą, ale nie muszą prowadzić do zidentyfikowania kosztów w zakresie określonym we wniosku", a nadto uznanie, że wnioskodawca "nie jest w stanie wykorzystać żądanej informacji", podczas gdy cele

i zadania związku zawodowego NSZZ Policjantów wskazują, że wnioskodawca ma realne możliwości wykorzystania udostępnionej informacji, zaś insynuacja organu jakoby "kwestionowanie przez wnioskodawcę zasadności i racjonalności podejmowanych przez kierownictwo MSWiA działań nadzorczych nad jednostkami

w resorcie może być postrzegane jako chęć wpłynięcia wnioskodawcy na zakres realizowanego przez Ministra nadzoru nad podległymi jednostkami" jest całkowicie nieuprawnione, d) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie konstytucyjnie zagwarantowanej zasady dostępu obywatela do informacji publicznej związanej z działalnością organów administracji publicznej i odmowę udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej pomimo, że skarżący w toku postępowania wykazał interes w uzyskaniu wnioskowanych informacji, nadto jasno i precyzyjnie wskazał w jaki sposób zostaną przezeń wykorzystane informacje, o których udostępnienie wnioskuje, a także nie wystąpiły jakiekolwiek negatywne przesłanki, które warunkowałyby odmowę udzielenia wnioskowanej informacji, e) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie konstytucyjnie zagwarantowanej zasady dostępu obywatela do informacji publicznej związanej z działalnością organów administracji publicznej i odmowę udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej argumentując, że "ze względu na upływ czasu od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wykonanie analizy dokumentacji wiązałoby się także z koniecznością odszukania informacji w archiwum organu", zaś biorąc pod uwagę, iż czas który upłynął od złożenia wniosku wynika jedynie z zaniechań i działań organu, okoliczność ta w żaden sposób nie może uzasadniać odmowy udostępnienia informacji publicznej, 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 Kpa poprzez zaniechanie przez organ podjęcia czynności wskazanych konkretnie przez skarżącego, które są możliwe do wykonania i bezsprzecznie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy, co więcej korzystnie wpłyną na sytuację wnioskodawcy w niniejszej sprawie, a ewentualne przeszkody wskazywane przez organ w uzasadnieniu decyzji (niemożliwość przejrzenia korespondencji z uwagi na ilość oraz kalendarzy i terminarza spotkań z uwagi na brak dostępności) wynikać mogą jedynie

z braku zapewnienia odpowiedniej organizacji organu i nie mogą warunkować odmowy wyjaśnienia w ten sposób sprawy, obciążając wnioskodawcę negatywnymi skutkami braku odpowiedniej dokumentacji we wnioskowanym zakresie; b) art. 107 § 3 Kpa poprzez pozorne jedynie uzasadnienie decyzji, podczas gdy mimo objętości uzasadnienia w istocie organ nie uzasadnił jakie dowody wskazują, że skarżący nie posiada interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanych informacji; c) art. 6 Kpa poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku organów administracji publicznej, które działają na podstawie przepisów prawa i nieuzasadnioną oraz niepopartą w obowiązujących przepisach odmowę udostępnienia wnioskowanych przez Zarząd informacji pomimo, że wnioskodawca wykazał cel publiczno-społeczny, dla którego wnioskuje o udzielenie informacji publicznej, a nadto wskazał, których informacji publicznych się domaga oraz w jaki sposób zostaną wykorzystane i ku jakim celom posłużą, a tym samym nie wystąpiła jakakolwiek negatywna przesłanka warunkująca wydanie negatywnej dla skarżącego decyzji; d) art. 8 § 1 i 2 Kpa poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób nie budzący zaufania strony do organu administracji publicznej, tj. odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym obawę skarżącego przed zatajeniem przez organ informacji objętych wnioskiem, a także poprzez odejście przez organ od standardowych zasad i reguł udzielania informacji publicznych, zaś uznanie przez organ.

W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że organ uchybił art. 153 p.p.s.a. jedynie pozornie uzasadniając odmowę udzielenia informacji publicznej w myśl zapatrywań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonych

w wyroku z 24 kwietnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2233/18 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2022 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 1643/21. Pomimo obszernego uzasadnienia decyzji, nie czyni ona zadość wskazaniom sądów, a organ nie uzasadnił jakie to dowody przemówiły za tym, że organ administracji uznał, że wnioskodawca nie uzasadnił szczególnego interesu dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej. Skarżący wskazał na statutową działalność wnioskodawcy i podkreślił interes publiczny, dla którego potrzebuje on wnioskowanych informacji. Potrzeba pozyskania żądanych informacji stanowi materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetu państwa w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych. Zamiarem skarżącego jest bowiem pełne wykorzystanie pozyskanych informacji poprzez zestawienie kosztów związanych

z aktywnością (w tym cena zasadności wyjazdów) Ministra oraz Sekretarza Stanu,

a także ocena konieczności ich wydatkowania w kontekście przedstawianego przez Ministerstwo oraz podległą Sekretarzowi Stanu Komendę Główną Policji w mediach stanowiska, że resort nie posiada środków finansowych na poprawę warunków pracy ogółu funkcjonariuszy. Naczelny Sąd Administracyjny, którego orzeczeniem związany jest organ administracji publicznej przesądził o tym, że skarżący posiada możliwości wykorzystania udostępnionych informacji dla dobra ogółu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku, który wydany został w przedmiocie rozpoznania skargi na bezczynność organu w niniejszej sprawie zaznaczył także, że wniosek wbrew twierdzeniom organu, dotyczy spotkań już odbytych, a nie zaplanowanych, a więc nie ma trudności w przetworzeniu takiej informacji, bowiem będzie to wynikało wprost z terminarza, bądź kalendarza spotkań osób funkcyjnych

w Ministerstwie, który musi być rzecz jasna prowadzony. W ocenie skarżącego prowadzenie kalendarza wizyt oraz sporządzanie zestawienia wydatków na wizyty, a pochodzących ze środków publicznych, powinno być oczywistością na gruncie prawa do tzw. dobrej administracji. Uzasadnienie decyzji pozwala na przypuszczenie, że w zakresie nieewidencjonowanych spotkań Ministra wydatki publiczne nie podlegają kontroli. Sposób administrowania Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nie może odbywać się w sposób pozbawiony kontroli (także administracyjnej), a częściowo właśnie na takie wskazuje uzasadnienie decyzji

w ww. zakresie. Nie budzi wątpliwości, że każde spotkanie Ministra, tak w siedzibie Ministerstwa, jak i wyjazdowe związane jest z określonymi kosztami, finansowanymi ze środków publicznych, które są jawne, stąd prowadzenie administracji w sposób nieprawidłowy i "niemiarodajny", a co za tym idzie niemożność ustalenia kosztów wydatkowanych na realizację wizyt Ministra nie powinna się ostać. Powyższe tym bardziej uzasadnia wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony w niniejszej sprawie, w szczególności przez pryzmat doniesień medialnych, o których również wspomina organ w uzasadnieniu decyzji, dotyczących częstych wizyt Sekretarza Stanu w MSWiA J.Z. m.in. w swoim rodzinnym mieście - [...]. Powyższe w świetle dzisiejszych problemów pojawiających się w służbach mundurowych, postanowił zweryfikować skarżący w drodze swojej statutowej działalności, przy czym niezbędnym do tego jest uzyskanie w drodze informacji publicznej wnioskowanych wiadomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu z [...] lutego 2023 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2017 r., ze względu brak wykazania przez wnioskodawcę przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przemawiającej za wytworzeniem i udostępnieniem skarżącemu informacji przetworzonej w żądanym przez niego zakresie. Zaskarżona decyzja została wydana

w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w z 24 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 2233/18, który uchylił poprzednią decyzję Ministra z [...] października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 1643/21 oddalił bowiem skargę kasacyjną organu na wyrok sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 2233/18 wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę organ, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. zobowiązany jest dokonać ponownej oceny przedmiotowego wniosku, ze szczególnym uwzględnieniem roli jaką pełnią w życiu publicznym niezależne związki zawodowe. W ocenie Sądu, racjonalne wydatkowanie środków budżetowych

w kontekście potrzeb służb mundurowych leży w interesie publicznym. W przypadku gdy organ ponownie uzna, że zasadnym jest wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji przetworzonej, winien w swoim uzasadnieniu w szczegółowy, wyczerpujący i przekonywujący sposób wykazać brak istnienia przesłanki ustawowej określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a w szczególności, że udostępnienie żądanej informacji publicznej, w tym przypadku przetworzonej, nie jest zasadne, gdyż nie zachodzi przesłanka, o której powyżej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 1643/21 wskazał z kolei, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej były niewątpliwie dane podlegające przetworzeniu, a więc ich udzielenie było uzależnione od uprzedniego wykazania przez wnioskodawcę, że są one szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponownie rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ zastosuje się do przedstawionego wyżej stanowiska

i w związku z tym ustali, czy wnioskodawca wystarczająco wykazał, że udostępnienie mu żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przypadku, gdy organ uzna, że wskazana przesłanka nie została przez wnioskodawcę wykazana, wówczas w sposób szczegółowy wykaże to stosowną argumentacją w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko

w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400). Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. Lex Polonica nr 420541). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być więc konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze spoczywający na organie administracji obowiązek zastosowania się do zaleceń sądu administracyjnego, zważyć należy, że badając prawidłowość decyzji zapadłej w następstwie uchylonego wcześniej rozstrzygnięcia sąd ma przede wszystkim obowiązek zbadania w jakim zakresie organ administracji zastosował się do jego wskazań. W ocenie Sądu wbrew zarzutowi skargi, organ ponownie rozpoznając sprawę nie naruszył art. 153 p.p.s.a. i zastosował się do wskazań zawartych w ww. wyrokach. Organ uznając, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została przez skarżącego wykazana, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo swoją ocenę umotywował, badając nie tylko argumenty jakie przedstawił skarżący ale także analizując we własnym zakresie nie tylko możliwości wykorzystania informacji publicznej przez wnioskodawcę ale także przepisy prawa oraz statut związku zawodowego policjantów pod kątem uprawień, celów i zadań związków zawodowych. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowoadminsitracyjnego wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu odbiorców, i że jej "znaczność" jest wyznaczona materią żądanej informacji - ale również, że jej otrzymanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Zdaniem Sądu, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w przekonywujący sposób wskazał, że skarżący nie jest w stanie wykorzystać żądanej informacji nawet uwzględniając charakter wnioskodawcy jako związku zawodowego zrzeszającego funkcjonariuszy. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, że uzyskane informacje mogą się przyczynić do oceny racjonalności wydatkowanych środków finansowych, nie uprawdopodobnił możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji i nie wskazał jakimi narzędziami dysponuje w celu wykorzystania ewentualnie pozyskanej informacji. Skarżący nie wskazał też w jaki sposób "ocena racjonalności" miałaby się przyczynić do faktycznego zwiększenia racjonalności wydatków publicznych. Organ słusznie zauważył, że nawet w przypadku powzięcia przez wnioskodawcę informacji o wizytach i ich kosztach w jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej

i Straży Granicznej, skarżący posiadałby zaledwie wycinek informacji o wszystkich kosztach związanych z działalnością nadzorczą Ministerstwa nad tymi formacjami oraz o wszystkich kosztach realizowanej przez te formacje działalności. Miarodajna ocena przez wnioskodawcę racjonalności ponoszonych kosztów wyjazdów nie jest możliwa bez analizy porównawczej pozostałych kosztów ponoszonych w zakresie całokształtu działalności służb, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca nie wykazywał zaś takich możliwości analitycznych. Z analizy Statutu również nie wynika, aby wnioskodawca takie możliwości posiadał. Dokonana przez wnioskodawcę, nawet częściowo adekwatna ocena racjonalności wydatkowania środków, nie będzie więc mogła stanowić podstawy do planowania budżetowego w tym planowania zadań nadzorczych w analizowanych obszarach działalności resortu spraw wewnętrznych. Nie jest więc jasne, w jaki sposób uzyskanie informacji o kosztach ponoszonych przez Ministra w związku z wizytami miałoby służyć interesom zawodowym i socjalnym funkcjonariuszy. Same wydatki poniesione przez MSWiA

w związku z wizytami członków Kierownictwa MSWiA w jednostkach organizacyjnych nadzorowanych służb nie byłyby, jak zauważył organ, miarodajną i pełną informacją

o kosztach wizyt w skali całego budżetu - część tych kosztów poniosły bowiem wizytowane jednostki (dokonały własnych wydatków). Zatem sama informacja

o kosztach poniesionych na poziomie instytucji obsługującej organ wizytujący - nawet gdyby została wygenerowana specjalnie na potrzeby wnioskodawcy - nie dawałaby odpowiedzi na pytanie o wysokość kosztów jakie poniósł budżet Państwa. Przygotowanie (wygenerowanie) więc żądanej informacji tak czy inaczej nie pozwalałoby na realizację deklarowanego przez wnioskodawcę celu. Trafnie zauważył organ, że wszystkie wydatki publiczne są w pełni jawne

i transparentne, a dodatkowo podlegają kontroli niezależnych instytucji, w tym Najwyższej Izby Kontroli. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że sam brak wyodrębnienia (precyzyjnego wyliczenia) na potrzeby wnioskodawcy wydatków poniesionych konkretnie na organizację wizyt Kierownictwa MSWiA w jednostkach nadzorowanych formacji w jakikolwiek sposób wpływa na ogólną transparentność wydatków publicznych oraz skuteczność istniejących w tym zakresie mechanizmów kontroli państwowej i społecznej. Zatem przy uwzględnieniu nakładów niezbędnych celem wygenerowania żądanej informacji dla wnioskodawcy organ prawidłowo stwierdził, że otrzymanie żądanej informacji nie mogłoby się na tyle przysłużyć interesowi ogółu, aby można było mówić o istnieniu "szczególnie uzasadnionego" interesu publicznego w przygotowaniu żądanej informacji publicznej. W przypadku gdyby wnioskodawca uzyskał wnioskowaną informację publiczną, rola jego mogłaby się bowiem ograniczać do opublikowania na stronie internetowej wybiórczych informacji

o wizytach Ministra i Sekretarza Stanu w jednostkach podległych w resorcie spraw wewnętrznych, bez możliwości wyciągnięcia żadnych uzasadnionych i opartych na faktach wniosków dotyczących racjonalności wydatkowania środków budżetowych. W konsekwencji prawidłowo organ uznał, że wnioskodawca nie posiada realnej możliwości sformułowania w oparciu o żądaną informację wniosków dotyczących funkcjonowania instytucji państwa, w tym Ministra, które mogłyby się przyczynić do poprawy funkcjonowania tych instytucji, także w aspekcie racjonalności wydatkowania środków publicznych. Tym samym szczególny interes publiczny w tym przypadku nie występuje. Wnioskodawca nie wykazał, aby korzyści z upublicznienia wnioskowanej informacji były większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Organ słusznie nie dopatrzył się w swojej analizie i ocenie korzyści, które by przewyższały koszty zaangażowania pracowników Ministerstwa w poszukiwanie informacji, które są obecnie informacją wręcz archiwalną. Koszty uzyskania informacji publicznej przetworzonej byłyby zaś dużo wyższe niż ewentualne korzyści płynące z opublikowania przez skarżącego informacji o wykazie wizyt i ich kosztów, a sprowadzające się wyłącznie do uzyskania oraz ewentualnego upublicznienia przez wnioskodawcę żądanych informacji. Minister trafnie też zauważył, że interes publiczny powinien być rozpatrywany pod kątem ogółu społeczeństwa, a nie tylko części funkcjonariuszy Policji. To wnioskodawca winien więc wykazać, że korzyści z upublicznienia tej informacji będą większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych

i czasowych organu na jej przetworzenie. Wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie stosownych informacji przetworzonych mają charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej,

a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych. Warunkiem spełnienia przesłanki art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zatem nie tylko wskazywana przez wnioskodawcę szczególna istotność problemu, którego dotyczy żądana informacja, ale również występująca po stronie osoby wnioskodawcy możliwość rzeczywistego i efektywnego użycia uzyskanej informacji do działań dotyczących szczególnie istotnych interesów publicznych. Analiza przesłanki istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego powinna polegać na zbadaniu, czy uzyskanie informacji publicznej przetworzonej stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Wnioskodawca nie wykazał zaś, że posiada realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji

i lepszej ochrony interesu publicznego. Sąd nie podziela postawionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.d.i.p. Skarżący nie powoływał się bowiem w piśmie

z 9 września 2018 r. w swojej argumentacji dotyczącej posiadania szczególnego interesu publicznego na interes wynikający z realizacji statutowych działań skarżącego. Organ dokonując analizy ww. pisma skarżącego nie stwierdził przedstawienia przez Zarząd żadnych argumentów dotyczących działań statutowych skarżącego, czy też jakiegokolwiek odniesienia się do celów czy zadań statutowych. Także

w uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazał jakiego rodzaju działania statutowe skarżącego miałyby przemawiać za udostępnieniem informacji publicznej. Zgodzić się należy z organem, że skarżący w swojej argumentacji nie wykazywał jakie realne możliwości posiada do wykorzystania udostępnionej informacji. W swojej skardze argumentuje istnienie szczególnego interesu publicznego poprzez wskazywanie celów i zadań Zarządu, nie przedstawiając jednak czego te cele mogłyby dotyczyć ani nie określając konkretnych zadań, z których wynikałoby choćby ogólnie, że wykonuje jakiekolwiek analizy finansowe związane z np. ponoszonymi kosztami. Organ realizując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, dokonał zaś oceny Statutu Zarządu i nie dopatrzył się w nim zapisów do których może odnosić się skarżący, dotyczących celów i zadań Związku. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że pośród celów określonych w Statucie nie znajdują się cele bezpośrednio związane z oceną racjonalności realizowanych przez Ministra i Sekretarza Stanu w MSWiA zadań, w tym wykonywania obowiązków służbowych w postaci składania wizyt podległym organom, lokalnym jednostkom Policji, Straży Granicznej czy Państwowej Straży Pożarnej. Cele określone jako reprezentowanie i obrona praw, interesów zawodowych i socjalnych, nie odnoszą się do zakresu przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ trafnie zauważył, że w Statucie nie są zawarte żadne zapisy dotyczące przeprowadzania przez Zarząd jakichkolwiek analiz czy weryfikacji poziomu wydatkowania środków budżetowych przez organ nadzorczy. Samo zaś wskazanie przez Związek posiadania realnych możliwości bez ich sprecyzowania jest zaś niewystarczające do stwierdzenia posiadania szczególnego interesu publicznego. Nie można również zgodzić się z postawionym przez skarżącego zarzutem naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie konstytucyjnie zagwarantowanej zasady dostępu obywatela do informacji publicznej związanej z działalnością organów administracji publicznej

i odmowę udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej pomimo, że skarżący w toku postępowania wykazał interes w uzyskaniu wnioskowanych informacji, nadto jasno i precyzyjnie wskazał w jaki sposób zostaną przezeń wykorzystane informacje, o których udostępnienie wnioskuje, a także nie wystąpiły jakiekolwiek negatywne przesłanki, które warunkowałyby odmowę udzielenia wnioskowanej informacji. Zarówno we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak i w piśmie z [...] września 2018 r., w którym skarżący miał wykazać istnienie szczególnego interesu publicznego, trudno doszukać się jasnego i precyzyjnego wskazania w jaki sposób zostaną przez skarżącego wykorzystane przedmiotowe dane. Skarżący wspomniał bowiem jedynie, że uzyskanie informacji, o które wnosi może stanowić dla organizacji zawodowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetu państwa w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych, w tym Policji

i Straży Granicznej, a co za tym idzie ma istotne znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa np. w konsekwencji usprawnienia działania jego organów. Zarzut dotyczący braku zapewnienia odpowiedniej organizacji organu również należy uznać za niezasadny. Rację ma bowiem organ wskazując, że z żadnych przepisów prawa nie wynika obowiązek dokumentowania każdego spotkania kierownictwa Ministerstwa. Nie można więc uznać, że organ nie zapewnia odpowiedniej organizacji, ponieważ nie dostosowuje się do żądań wyrażonych we wniosku. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pozorne. W uzasadnieniu znajduje się przytoczenie wielu argumentów za tym, dlaczego organ nie dostrzega posiadania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego. Organ niewątpliwie wskazał w uzasadnieniu prawnym podstawę prawną decyzji, zaś

w uzasadnieniu faktycznym decyzji przedstawił szczegółowe dane dotyczące ilości niezbędnej do oceny dokumentacji, zakres niezbędnego "poszukiwania" oraz szczegółowo odniósł się do adekwatnych przepisów prawa i statutu związku zawodowego w celu dokonania analizy i oceny ewentualnych możliwości wykorzystania informacji publicznej przez wnioskodawcę w celu w przez niego określonym. Organ

w sposób wystarczający odniósł się do wszystkich aspektów wynikających ze sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.