Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 921/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 1, art. 64 c par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 146
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. sprawy ze skargi "A", Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w upadłości układowej z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającego wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości, zwanej dalej Spółką.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego - wszczął i prowadził administracyjne postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 lutego 2009 r., celem wyegzekwowania zaległych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008r. w kwocie 1.794.974,00 zł.

W dniu 4 marca 2009 r. wobec zobowiązanej zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 9 marca 2009 r.

Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. zobowiązana Spółka złożyła wniosek o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. określił wysokość kosztów egzekucyjnych na kwotę 108.948,00 zł. Na koszty te składała się opłata za zajęcie wierzytelności pieniężnych na rachunku bankowym (art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 7 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm., zwanej dalej u.p.e.a.), oraz opłata manipulacyjna z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych (art. 64 § 6 u.p.e.a.).

Organ wskazał, że w myśl przepisu art. 64c § 1 i 5 cytowanej u.p.e.a. opłaty za czynności egzekucyjne oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym obciążają zobowiązanego i podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej. Naliczone i należne organowi egzekucyjnemu koszty egzekucyjne zostały wyegzekwowane odpowiednio w dniu:

10 marca 2009r. w kwocie 30.673,90 zł;

19 marca 2009 r. w kwocie 23.921,20 zł;

23 marca 2009r. w kwocie 7.025,50 zł;

27 marca 2009 r. w kwocie 8.454,20 zł.

Do wyegzekwowania pozostały koszty egzekucyjne w wysokości 38.873.20 zł. Jednakże w dniu 24 marca 2009 r. Sąd Rejonowy w S. Wydział Gospodarczy postanowieniem wydanym w sprawie o sygn. akt. [...] ogłosił upadłość Spółki obejmującą likwidację majątku dłużnika, co skutkowało zawieszeniem postępowania egzekucyjnego z mocy prawa. Pozostała kwota kosztów egzekucyjnych została zgłoszona przez wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego, do masy upadłości.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę, poprzez uznanie, iż nie jest zobowiązana do zapłaty jakichkolwiek kosztów i dokonanie zwrotu pobranych kosztów, bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy ponownie organowi I instancji celem dokonania zwrotu pobranych kosztów. Spółka zarzuciła postanowieniu organu pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 64c§ 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie oraz przepisu art. 146 § 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz.U. 2009 r., Nr 175, poz. 1361) poprzez bezzasadne pobranie kosztów po dniu ogłoszenia upadłości. Uzasadniając powyższe strona wskazała, że postanowieniem Sądu Rejonowego w S. Wydział Gospodarczy z dnia 26 lutego 2009 r. zawieszone zostało m.in. administracyjne postępowanie egzekucyjne wszczęte przeciwko Spółce przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w związku z czym dokonywane po tym dniu przez organ egzekucyjny czynności należy uznać za niedopuszczalne i niezgodne z prawem. Dodatkowo Spółka wskazała na pobranie w dniu 27 marca 2009 r. przez organ egzekucyjny kosztów w czasie, gdy postępowanie egzekucyjne było zawieszone z mocy prawa (z uwagi na wydanie w dniu 24 marca 2009 r. postanowienia o ogłoszeniu upadłości).

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymał je w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. opłaty za czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym (koszty egzekucyjne) obciążają - co do zasady - zobowiązanego. Koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnej są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność (art. 64c § 6). Wyjątek od zasady ponoszenia odpowiedzialności za koszty egzekucyjne przez zobowiązanego przewidziany został m.in. przepisem art. 64c § 3 cytowanej ustawy, zgodnie z którym, jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. Jednakże zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a., gdyż postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej Spółki zostało wszczęte i prowadzone zgodnie z przepisami prawa. Organ podniósł, że tytuł wykonawczy został wystawiony po bezskutecznym doręczeniu zobowiązanej upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku z zastrzeżeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a.). Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło - stosownie do art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. - w dniu 4 marca 2009 r. z chwilą doręczenia dłużnikom zajętych wierzytelności zawiadomień o zajęciu, przy czym zobowiązanej Spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego wraz odpisami ww. zawiadomień o zajęciu w dniu 9 marca 2009 r.

Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut dotyczący niezasadnego wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na postanowienie Sądu Rejonowego w S., którym zawieszono m.in. postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z ww. postanowienia Sądu Rejonowego w S. wynika, że zawieszono administracyjne postępowanie egzekucyjne do tytułu wykonawczego nr [...], podczas gdy niniejsze postępowanie prowadzone było do tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 lutego 2009 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że wszczęcie postępowania na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25 lutego 2009 r. było zasadne i prawidłowe. Organ powołując się przy tym na art. 80 § 2 u.p.e.a. wskazał, że zajęcie rachunków bankowych dokonane zostało przez organ egzekucyjny w dniu 4 marca 2009 r., a więc przed wydaniem w dniu 24 marca 2009 r. postanowienia Sądu Rejonowego w S. ogłaszającego upadłość Spółki. W tym zaś czasie organ egzekucyjny miał prawo prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 146 § 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze organ podniósł, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku ww. Spółki. W postępowaniu tym bada się wysokość, zasady wyliczenia i postawę prawną naliczenia kosztów egzekucyjnych. W tym zaś zakresie zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem.

Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie środka, który nie mógł prowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku - a zatem działanie niezgodne z tym przepisem; art. 64c § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydziału Gospodarczego z dnia 26 lutego 2009 r., którym to postanowieniem Sąd ten zawiesił prowadzone postępowania egzekucyjne, a następnie postanowieniem z dnia 24 marca 2009 r. ogłosił upadłość zobowiązanej; art. 146 § 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze poprzez nieuzasadnione pobranie kosztów wyegzekwowanych po dniu ogłoszenia upadłości, a zatem po zawieszeniu egzekucji z mocy prawa.

W uzasadnieniu Spółka podniosła, że w dniu 4 marca 2009 r. organ egzekucyjny zastosował wobec zobowiązanej środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Natomiast jeszcze przed przystąpieniem przez organ do czynności egzekucyjnych tj. w dniu 26 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w S. wydał postanowienie, w którym zawiesił m.in. administracyjne postępowanie egzekucyjne wszczęte przeciwko Spółce również przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. A zatem, mając na względzie toczące się postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości, Sąd wydając ww. orzeczenie, postanowił zabezpieczyć majątek zobowiązanej i nie zezwolić na prowadzenie przeciw niej egzekucji, poprzez zawieszenie wszystkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko niej, w tym cywilnych i administracyjnych. Zawieszone zostało zatem również postępowanie prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Pomimo posiadania przez organ wiedzy, iż postępowanie egzekucyjne przeciwko zobowiązanej zostało zawieszone przez Sąd upadłościowy, organ przystąpił do kolejnej egzekucji, która mając na względzie postanowienie Sądu, nie mogła przynieść jakiegokolwiek zaspokojenia należności, gdyż oczywistym było, iż o ile wcześniej nie nastąpi upadłość skutkująca umorzeniem postępowania, to postępowanie egzekucyjne zostanie zawieszone przez Sąd upadłościowy, tak samo jak poprzednio wszczęte, a zajęcia uchylone.

Dlatego zdaniem skarżącej działanie organu polegające na wykorzystywaniu kolejnych tytułów wykonawczych jedynie w celu wszczęcia egzekucji, na skutek której nie mogło dojść do skutecznego wyegzekwowania należności, o czym organ wiedział, a mogło skutkować jedynie powstaniem kosztów egzekucyjnych, należy uznać za naruszające, i to rażąco, przepis art. 7 § 2 u.p.e.a. Przepis ten stanowi dla podmiotu zobowiązanego gwarancję poprzez stworzenie zasady celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zasada ta odróżnia to postępowanie od postępowania typu represyjnego (karnego).

Spółka wskazała dalej, że według art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych - środek lub środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Celem postępowania egzekucyjnego jest jednak zgodnie z art. 1 ww. ustawy doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, musi być ono zatem przede wszystkim skuteczne. Dlatego też zdaniem strony wszczynanie kolejnych egzekucji po wydaniu przez sąd upadłościowy ww. postanowienia o zawieszeniu innego postępowania i uchyleniu zajęć, w oparciu o kolejny tytuł wykonawczy nie mogło doprowadzić do skutecznego wykonania zobowiązania; a zatem jako naruszające art. 7 § 2 u.p.e.a. należy uznać takie działanie za niezgodne z prawem.

W takiej sytuacji, zdaniem strony, zastosowanie winien znaleźć również wskazany art. 64c § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a. Zdaniem strony organ egzekucyjny w oparciu o ww. przepis powinien zwrócić zobowiązanej należności z tytułu kosztów wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi.

Ponadto Spółka wskazała, iż bezprawne było pobranie przez organ egzekucyjny w dniu 27 marca 2009 r. kosztów egzekucyjnych pomimo faktu, iż w dniu 24 marca 2009 r. doszło do ogłoszenia w stosunku do zobowiązanej upadłości, skutkującej niemożliwością dokonywania od tego dnia jakichkolwiek potrąceń, gdyż majątek Spółki stał się z tym dniem masą upadłości i wszelkie należności wierzyciela mogą być zaspokajane od tego dnia tylko w ramach postępowania upadłościowego. Zgodnie więc z art. 146 §2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze środki te powinny być zwrócone do masy upadłości.

Podsumowując Spółka stwierdziła, iż wszczęcie kolejnej egzekucji, po zawieszeniu przez sąd upadłościowy egzekucji administracyjnych i uchyleniu dokonanych zajęć, oznaczało dokonanie czynności, które nie prowadziły bezpośrednio do wykonania obowiązku i nie mogły spowodować żadnych innych skutków, poza niezasadnym powstaniem kosztów. Koszty egzekucyjne, określone zaskarżonym postanowieniem, są więc niezgodne z prawem jako naruszające art. 7 § 2 u.p.e.a. i jednocześnie podlegające zwrotowi na podstawie art. 64 c § 3 u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Wynika z niego, że w dniu 25 lutego 2009 r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. W dniu 26 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w S. wydał postanowienie o zabezpieczeniu majątku dłużnika (skarżącej Spółki) na czas trwania postępowania o ogłoszenie upadłości przez zawieszenie wszczętych postępowań egzekucyjnych, w tym administracyjnego postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...]. W dniu 4 marca 2009 r. organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem – Naczelnik Urzędu Skarbowego– wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 lutego 2009 r., nr [...], poprzez zajęcie rachunku bankowego Spółki. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone Spółce w dniu 8 marca 2009 r. W dniu 24 marca 2009 r. Sąd Rejonowy w S. wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości Spółki obejmującą likwidację majątku dłużnika. W dniu 27 marca 2009 r. wyegzekwowano jeszcze część kosztów egzekucyjnych w kwocie 8.454,20 zł.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporna wysokość kosztów. Strona kwestionowała natomiast samą zasadność wszczęcia egzekucji i w konsekwencji zasadność naliczenia kosztów egzekucyjnych.

Zdaniem Spółki wszczęcie w dniu 4 marca 2009 r. egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] było niedopuszczalne z uwagi na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 lutego 2009 r. o zabezpieczeniu majątku skarżącej Spółki na czas trwania postępowania o ogłoszenie upadłości przez zawieszenie wszczętych postępowań egzekucyjnych. Podkreślić jednak należy, że postanowienie to dotyczyło jedynie konkretnie wymienionych postępowań, w tym administracyjnego postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...]. Tymczasem rozpatrywana sprawa dotyczy postępowania egzekucyjnego wszczętego przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wyżej wymienione postanowienie Sądu Rejonowego w S. nie stanowiło więc formalnej przeszkody do wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie innego tytułu wykonawczego.

Nie można się też zgodzić ze skarżącą, że z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ogłoszenia upadłości i wydane w jego toku postanowienie o zabezpieczeniu majątku dłużnika przez zawieszenie konkretnych postępowań egzekucyjnych, administracyjne postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], nie mogło doprowadzić do skutecznego wyegzekwowania należności a jego celem było tylko i wyłącznie spowodowanie powstania kosztów egzekucyjnych. Brak jest podstaw do tego, by twierdzić, że w dacie wszczęcia egzekucji przesądzony był wynik postępowania o ogłoszenie upadłości strony skarżącej, tj. iż sąd upadłościowy ogłosi upadłość Spółki, bądź zawiesi kolejne postępowanie egzekucyjne, a dokonane zajęcia uchyli. Zresztą wymaganie od organu egzekucyjnego, aby przewidział bieg postępowania w sprawie ogłoszenia upadłości Spółki byłoby stanowczo zbyt daleko idące. Dopóki zatem postępowanie w sprawie ogłoszenia upadłości było w toku organ egzekucyjny mógł wszcząć i prowadzić postępowanie egzekucyjne. Zobowiązana mogła z kolei wnosić do sądu upadłościowego o zawieszenie tego postępowania i uchylenie dokonanych zajęć, co jednak nie przesądza, że sąd wniosek ten by uwzględnił. Nadmienić należy, że wbrew twierdzeniom strony Sąd Rejonowy w S. w postanowieniu z dnia 26 lutego 2009 r. nie uchylił dokonanych zajęć, a jedynie zawiesił postępowania egzekucyjne. Twierdzenie skarżącej, że gdyby nie wcześniejsze ogłoszenie upadłości, sąd upadłościowy wydałby znów postanowienie o zawieszeniu również co do dalszych egzekucji i uchylał zastosowane zajęcia, nie ma żadnych podstaw. Stąd też nie można zgodzić się ze skarżącą, że w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie wiadomo było, że nie będzie ono skuteczne. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7 § 2 i art. 1 u.p.e.a. uznać należało za bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze za bezzasadny należało też uznać zarzut naruszenia art. 64c § 3 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a. Przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania, bowiem w ocenie Sądu wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] było zgodne z prawem.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 146 § 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (podniesiony w skardze) i zarzut naruszenia art. 140 § 1 tej ustawy (podniesiony w piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2010 r.). Oba przepisy dotyczą wpływu wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości, z tym jednak, że art. 140 dotyczy ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu, a art. 146 ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego. Powołanie przez stronę skarżącą obu przepisów wynika zapewne z tego, że postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 marca 2009 r. o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku Spółki zostało następnie uchylone przez sąd odwoławczy, w konsekwencji czego w dniu 17 czerwca 2009 r. wydane zostało nowe postanowienie o ogłoszeniu upadłości skarżącej Spółki, tym razem z możliwością zawarcia układu.

Oba przepisy – art. 140 § 1 i art. 146 § 2 ww. ustawy – w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy, mają zbieżną treść. Przyjąć jednak trzeba, że prawidłowość pobrania kosztów egzekucyjnych w niniejszej sprawie powinna być oceniana z punktu widzenia art. 146 § 2 ww. ustawy, bowiem dopóki nie zostało uchylone postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 lutego 2009 r. o ogłoszeniu upadłości z likwidacją majątku dłużnika, postanowienie to funkcjonowało w obrocie prawnym i wywołało określone skutki prawne wpływając m.in. na bieg postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie zatem z art. 146 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne dotyczące wierzytelności podlegającej zgłoszeniu do masy upadłości, wszczęte przed ogłoszeniem upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Postępowanie to umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. (...). W myśl § 2 tego przepisu sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane, przelewa się do masy upadłości po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. W rozpatrywanej sprawie postanowienie o ogłoszeniu upadłości wydane zostało w dniu 24 marca 2009 r., z tym też dniem postępowanie egzekucyjne m.in. w niniejszej sprawie zostało zawieszone z mocy prawa. Mimo to w dniu 27 marca 2009 r. wyegzekwowana została jeszcze część kosztów egzekucyjnych. Z art. 146 § 2 u.p.e.a. wynika jednak, iż przelaniu do masy upadłości podlegają jedynie te sumy, które są "jeszcze niewydane". Tymczasem skoro w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, to przyjąć trzeba, że w dacie wyegzekwowania należności (27 marca 2009 r.) zostały one jednocześnie "wydane". Należności te nie podlegały zatem zwrotowi do masy upadłości na podstawie art. 146 § 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.