Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2281/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 10, art. 130a ust. 10e, art. 130a ust. 10h.
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 142/21 w sprawie ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 142/21, oddalił skargę S. F., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, zwanego dalej "Kolegium" lub "organem odwoławczym", z dnia 29 grudnia 2020 r., nr SKO/41/RD-79/2020, w przedmiocie ustalenia obowiązku zapłaty kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu.

W dniu 1 lipca 2017 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu, pojazd marki Opel Astra, którego właścicielem był skarżący, został usunięty z drogi i przetransportowany na parking strzeżony w Zgorzelcu. W dniu 8 maja 2018 r. Starosta Zgorzelecki wezwał właściciela, reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej, do odebrania pojazdu i jednocześnie poinformował o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia nieodebranego pojazdu z drogi. W związku z nieodebraniem pojazdu, Starosta Zgorzelecki wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego, w wyniku czego Sąd Rejonowy w Zgorzelcu postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 376/18 orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego, które to postanowienie w dniu 23 sierpnia 2018 r. stało się prawomocne. W dniu 20 września 2019 r. dokonano likwidacji pojazdu, przekazując go do stacji demontażu pojazdów.

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2020 r. Starosta Zgorzelecki, zwany dalej "organem pierwszej instancji" ustalił skarżącemu koszty w wysokości 6.893,60 zł wynikające z usunięcia, przechowywania i oszacowania przedmiotowego pojazdu. Decyzja ta została utrzymana w mocy opisaną na wstępie decyzją Kolegium.

W skardze do Sądu I instancji kurator skarżącego wniósł o uchylenie obu decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, tj. ustalenia, czy w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przedmiotowy pojazd stanowił własność skarżącego, albowiem fakt znaczącej odległości ostatniego miejsca zamieszkania skarżącego od miejsca znalezienia pojazdu nasuwa przypuszczenie, że własność pojazdu mogła zostać przeniesiona na inną osobę albo pojazd mógł zostać skradziony, a nadto obciążenie skarżącego kosztami przechowywania pojazdu na skutek przedłużającego się postępowania i bezczynności Sądu albowiem usunięcie pojazdu nastąpiło w dniu 1 lipca 2017 r., a wniosek o orzeczenie przepadku został złożony przez Starostę dopiero w dniu 18 czerwca 2018 r. i likwidacja nastąpiła w dniu 22 sierpnia 2018 r. Ponadto w ocenie skarżącego wysokość opłaty uchwalona przez Radę Powiatu Zgorzeleckiego nie oddaje rzeczywistych kosztów operacji holowania i przewiezienia pojazdu, co stanowi naruszenie przepisu art. 130a ust. 10h u stawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), zwanej dalej "P.r.d.".

Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że stoi na stanowisku, iż prawomocne postanowienie sądu, mocą którego orzeczono o przepadku pojazdu i w sentencji którego wskazano, że ów przepadek obejmuje pojazd stanowiący własność strony postępowania, na którą nałożono obowiązek poniesienia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu), nie przesądza ostatecznie, kto - w dacie wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi publicznej - był jego właścicielem. Prawomocność materialna sentencji postanowienia sądu powszechnego (jej przedmiot) dotyczy jedynie ostatecznego rezultatu rozstrzygnięcia a nie przesłanek, które do niego doprowadziły. Walor prawomocnego rozstrzygnięcia, zawartego w postanowieniu sądu powszechnego, dotyczył przepadku rzeczy (pojazdu). Nie miało ono zatem charakteru ustalającego. Postanowienie o orzeczeniu przepadku dotyczy faktu przejścia własności rzeczy na rzecz powiatu. Celem takiego orzeczenia nie było natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich - tym bardziej, że - zgodnie z art. 130a ust. 10d P.r.d. - możliwe jest orzeczenie przepadku także pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela, ani osoby uprawnionej. Takie rozwiązanie jest możliwe dlatego, że nabycie prawa własności przez powiat, które następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku, jest nabyciem pierwotnym a nie pochodnym. Przepis art. 130a ust. 10e u.p.r.d. określa granice kognicji sądu powszechnego w sprawach o przepadek pojazdu. W tych sprawach sąd powszechny stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Inne są więc przesłanki rozstrzygania w sprawie przepadku pojazdu, inne zaś w sprawie ponoszenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania, czy zniszczenia pojazdu. Sąd I instancji nie zgodził się z zarzutem, że wysokość kwoty kosztów przechowywania pojazdu miałaby być częściowo zdeterminowana bezczynnością organu pierwszej instancji lub sądu powszechnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. F. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 , 80, 81a § 1, 107 § 3 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej oddalił skargę uznając, że organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów, pomimo tego, iż zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego, a w konsekwencji oddalił skargę S. F. w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego pojawiły się wątpliwości, które nie zostały usunięte, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, pomimo możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i usunięcia wątpliwości, rozstrzygnęło wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 130a ust. 10h P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżącego kosztami przechowywania, usunięcia i oszacowania pojazdu marki Opel Astra numer rejestracyjny [...] w sytuacji, gdy nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, iż właścicielem pojazdu jest S. F.

W oparciu o postawione zarzuty sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o przyznanie od Skarbu państwa na rzecz adwokata M. W. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, powiększonej o kwotę podatku od towarów i usług, według stawki ustalonej na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt SK 66/19, oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.

W uzasadnieniu skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji przez pryzmat powołanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Jednakże dla prawidłowej oceny granic sprawy i niezbędnych ustaleń faktycznych istotne znaczenie miały przepisy prawa materialnego, których naruszenie także podniosło skarżące Kolegium. Dlatego należało najpierw odnieść się do zarzutów naruszenia art. 130a ust. 10h. Przepis ten wyznacza bowiem granice materialne rozpoznania sprawy administracyjnej. Zatem w tym konkretnym przypadku (także z uwagi na sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej) dopiero po odtworzeniu tych granic – w istocie przesłanki podmiotowej obciążenia kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu – możliwa jest ocena prawidłowości ustalenia stanu faktycznego (spełnienia przesłanki podmiotowej) zgodnie z regułami wyznaczonymi przepisami K.p.a.

Stosownie do treści art. 130a ust. 10h P.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 10i P.r.d., jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekające w sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły i obciążyły kosztami związanymi z usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki Opel Astra nr rejestracyjny [...] jego właściciela – czyli S. F. Również Sąd I instancji uznał, że właścicielem pojazdu i adresatem zaskarżonej decyzji był skarżący. Sąd ten uznał jednak, że tytuł prawny skarżącego do przedmiotowego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia wynikał z umowy sprzedaży zawartej w dniu 25 stycznia 2017 r. pomiędzy T. S. a skarżącym oraz zawiadomienia o zbyciu pojazdu dokonanego przez sprzedającą w dniu 3 lipca 2017 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tytuł prawny skarżącego do przedmiotowego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia wynikał z treści prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I Ns 376/18, w którym orzeczono o przepadku tego pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego.

Wymaga wyjaśnienia, że na mocy art. 130a ust. 10 P.r.d. starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 (m. in. w sytuacji pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu) występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (miasta na prawach powiatu), jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Co do zakresu postępowania o przepadek samochodu trzeba także odwołać się do art. 130a ust. 10e P.r.d., w myśl którego w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uregulowania te zostały wprowadzone do P.r.d. na mocy 1 lit. j i k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018), zwanej dalej "ustawą zmieniającą". Zmiany te miały na celu realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK, Trybunał) z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (OTK-A z 2008 r. z 5, poz. 76), stwierdzającego niezgodność art. 130a ust. 10 i art. 130a ust. 11 pkt 3 P.r.d. z Konstytucją RP. Chodziło także o doprecyzowanie przepisów dotyczących usuwania pojazdów na koszt właściciela. W uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy VI.2816) wyjaśniono, że Trybunał we wspomnianym wyroku o sygn. akt P 4/06 przyjął niezgodność art. 130a ust. 10 P.r.d. w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Zakwestionowany przez TK przepis art. 130a ust. 10 P.r.d. naruszał wzorce konstytucyjnie w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. W dotychczasowym stanie prawnym na rzecz Skarbu Państwa przechodziła własność pojazdów, które zostały usunięte z drogi na skutek naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu drogowego i nie zostały odebrane przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia. Do przejścia własności takich pojazdów na rzecz Skarbu Państwa dochodziło w związku z uznaniem ich za porzucone z zamiarem wyzbycia się z mocy ustawy, co - w ocenie Trybunału - pozostawało w sprzeczności z przepisami konstytucyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 46 Konstytucji RP przepadek rzeczy, może nastąpić tylko w sytuacjach określonych w ustawie i tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Stąd ustawą zmieniającą wprowadzono zmiany w omawianym zakresie w P.r.d., na mocy których według nowego brzmienia art. 130a ust. 10 tej ustawy określono, że w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia, a sąd będzie orzekał o przepadku pojazdu w trybie postępowania cywilnego w postępowaniu nieprocesowym. Sąd przed wydaniem orzeczenia o przepadku pojazdu ma obowiązek zbadać, czy zostały spełnione ku temu wszystkie przesłanki, a w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dopiero po spełnieniu tych przesłanek będzie mógł orzec przepadek pojazdu. Trybunał także stwierdził niekonstytucyjność art. 130a ust. 11 pkt 3 P.r.d., wskazując, że niezgodne z ustawą zasadniczą jest formułowanie upoważnień ustawowych do uregulowania w drodze aktów wykonawczych kwestii związanych z ograniczeniem prawa własności.

Dlatego nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że w postępowaniu o przepadek samochodu prowadzonym przez sąd cywilny dochodzi tylko do wiążącego ustalenia również dla organów (także na użytek dalszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 130a ust. 10h P.r.d.) nowego właściciela – powiatu (miasta na prawach powiatu), bowiem nabycie prawa własności przez powiat następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku i jest nabyciem pierwotnym a nie pochodnym. Niezależnie od konstytutywnego charakteru tego orzeczenia bezwzględnie muszą być poczynione ustalenia co do właściciela, któremu "odejmuje się prawo własności", jest to bowiem przesłanką materialną jego wydania (art. 130a ust. 10 i ust. 10e P.r.d.). Takie stanowisko prezentuje również Trybunał Konstytucyjny w wyżej wymienionym wyroku (por. także wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1271/21 i II GSK 1236/22, z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 873/23; CBOSA).

Należy również podkreślić, że żaden z przepisów P.r.d. nie wyłącza skutków postanowienia wydanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 6106 i art. 6107 K.p.c. (o przepadek pojazdów) w związku z art. 130a ust. 10 P.r.d., a przewidzianych w art. 365 § 1 K.p.c. Wspomniany przepis stosowany odpowiednio w postępowaniu nieprocesowym na mocy art. 13 § 2 K.p.c. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego postanowienie wydane w postępowaniu przed sądem cywilnym, w świetle powołanych regulacji wiązało organy nie tylko w zakresie ustaleń co do nowego właściciela pojazdu (powiat), co do którego orzeczono przepadek, ale i co do dotychczasowego właściciela tego pojazdu (skarżący przed Sądem I instancji). Stanowisko prezentowane przez Sąd I instancji nie znajduje oparcia w powołanych, obowiązujących przepisach, do tego realizujących wspomniany wyrok Trybunału, który stwierdził: "Przekazanie orzekania o przepadku rzeczy wyłącznej kompetencji sądowej ma zapewnić jednostce ochronę przed arbitralnością organów administracji publicznej. W konsekwencji oznacza to, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której pozbawienie własności rzeczy następuje poprzez spełnienie li tylko przesłanek formalnych, określonych ustawowo, a orzeczenie w tym przedmiocie przez sąd ma charakter jedynie deklaratoryjny. Udział sądu nie może bowiem sprowadzać się wyłącznie do niejako automatycznego orzekania o pozbawieniu własności. Jest to niezgodne z celem wprowadzonego wymogu, jakim było zapewnienie sprawiedliwego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co jest możliwe tylko przy dokonaniu przez sąd merytorycznej oceny sprawy. Jest zatem rzeczą oczywistą, że sąd, orzekając o przepadku rzeczy, powinien zbadać merytorycznie wszystkie aspekty takiej sprawy. Tym samym jego orzeczenie winno mieć charakter konstytutywny. Przepadek rzeczy może bowiem być orzeczony przez sąd dopiero w kończącym sprawę, prawomocnym rozstrzygnięciu".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego stwierdzające przepadek pojazdu, wydane w postępowaniu zainicjowanym na podstawie art. 130a ust. 10 P.r.d., było wiążące dla organu prowadzącego następnie postępowanie w oparciu o art. 130a ust. 10h P.r.d., także w kwestii dotychczasowego właściciela pojazdu, jak i dla strony postępowania administracyjnego, uznanej na podstawie orzeczenia Sądu za właściciela pojazdu.

Z powyższych względów za chybione należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. Art. 130a ust. 10h P.r.d. został prawidłowo zastosowany, prawidłowo bowiem uznano, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi.

Odnosząc się do zarzutów natury procesowej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one chybione, bowiem organy administracji zebrały materiał dowodowy i dokonały ustaleń faktycznych zgodnie z regułami określonymi w art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 81a § 1, 107 § 3 K.p.a. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla potrzeb ustalenia spełnienia przesłanki podmiotowej zastosowania art. 130a ust. 10h P.r.d. Ustalenie, że skarżący był właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi implikowało, wydanie wobec niego decyzji ustalającej koszty usunięcia i przechowania tego pojazdu. W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę, mimo – jak wyżej wyjaśniono – częściowo błędnego uzasadnienia. Nie doszło zatem do naruszenia art. 151 P.p.s.a.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy wojewódzkiego sądu administracyjnego wydaje postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.