Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 580/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skarg: A. D. i D. D., M. K. oraz K. S., A. K., A. W., U. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 16 marca 2023 r. znak: SKO.ZP/415/48/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. odrzuca skargi: D. D., A. W., A. K., U. P. i J. P.; II. oddala skargi M. K., A. D. i K. S..


UZASADNIENIE

w zakresie punktu I. wyroku z 8 lutego 2024 r.

Przedmiotem skarg A. D. i D. D., M. K., oraz K. S., A. K., A. W., U. P. i J. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 16 marca 2023 r. znak SKO.ZP/415/48/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargi, organ wniósł o oddalenie skarg skarżących, z wyłączeniem skargi J. P., wobec którego organ wniósł o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że ten skarżący nie był stroną postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Wobec niego zapadła decyzja z 16 marca 2023 r. znak SKO.ZP/415/49/2023 o umorzeniu postępowania odwoławczego, bowiem nie był on stroną, a również złożył odwołanie od decyzji.

W toku postępowania sądowego A. D. i D. D. zostali wezwani solidarnie (pod sygnaturą II SA/Kr 580/21), na podstawie zarządzenia z 22 maja 2023 r., o usunięcie braków formalnych skargi przez nadesłanie 16 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi nadesłano 16 odpisów skargi, podpisanych przez A. D., K. S. i A. W..

Z kolei pod sygnaturą II SA/Kr 582/23 K. S., A. K., A. W., i U. P. zostali solidarnie wezwani, na podstawie zarządzenia z 22 maja 2023 r., o usunięcie braków formalnych skargi przez nadesłanie 13 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono A. W., K. S., A. K. 7 lipca 2023 r., U. P. 8 lipca 2023 r.

A. D. i D. D. zostali również wezwani, na podstawie zarządzenia z 9 czerwca 2023 r., o uiszczenie solidarnie wpisu w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone obojgu skarżącym 20 czerwca 2023 r. Następnie A. D. została na podstawie postanowienia referendarza z 17 października 2023 r. zwolniona od kosztów sądowych. Z kolei D. D. nie uiścił wpisu sądowego.

Na rozprawie 8 lutego 2024 r. sąd postanowił połączyć sprawy ze skarg wymienionych na wstępie skarżących do wspólnego rozpoznania i prowadzić je pod sygnaturą II SA/Kr 580/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Skarga D. D. podlegała odrzuceniu z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego przez tego skarżącego. Zgodnie z 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego solidarnie z A. D. w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Skierowane do nich wezwanie zawierało pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z wyżej wymienionych skarżących, zwalnia drugą osobę z obowiązku uiszczenia wpisu, zaś nieuzupełnienie braków fiskalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci odrzucenia skargi. Następnie A. D. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów i wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie. Z kolei D. D. ani nie został zwolniony od kosztów sądowych, ani nie uiścił wpisu sądowego. Nie zaistniał również warunek jego zwolnienia z wpisu, w sytuacji gdyby druga solidarnie wezwana osoba ten wpis uiściła, bowiem A. D. wpisu nie uiściła. Datą doręczenia wezwania był 20 czerwca 2023 r., zatem ostatnim dniem na uzupełnienie braku był 27 czerwca 2023 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący D. D. nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym Sąd zobligowany był do odrzucenia jego skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.

Skargi A. W., A. K. i U. P. podlegały odrzuceniu z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego przez te skarżące. Zostały one wezwane solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono: A. W. 7 lipca 2023 r., A. K. 7 lipca 2023 r., U. P. – 8 lipca 2023 r. Termin na uiszczenie wpisu upłynął zatem odpowiednio: 14 lipca 2023 r., 14 lipca 2023 r. i 17 lipca 2023 r. (poniedziałek). Mimo upływu terminu, wpis nie został uiszczony. W związku z powyższym Sąd zobligowany był do odrzucenia skarg, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Dodatkowo skargi A. K. i U. P. podlegały odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, tj. nienadesłania odpisów skargi. Wezwania o nadesłanie odpisów skargi doręczono wraz z wezwaniami o uiszczenie wpisu, w powołanych wyżej datach. Spośród wskazanych w tym akapicie skarżących jedynie A. W. w przesyłce nadanej 14 lipca 2023 r. nadesłała podpisane przez siebie odpisy skargi.

Z kolei skarga J. P. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalna. Zgodnie z tym przepisem, Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn – niż wskazane w punktach poprzedzających – wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd podzielił wyrażony w orzecznictwie pogląd, że do "innych przyczyn" niedopuszczalności należy m.in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, tzn. taki, który nie posiada legitymacji procesowej. Dotyczy to podmiotu, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany do jej wniesienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Go 1107/21, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 1276/23).

Stosownie zaś do art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1); uprawnionym do wniesienia skargi jest także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Z przytoczonego przepisu wynika, że legitymację do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oparto na kryterium interesu prawnego. To zaś oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Zaskarżony do sądu akt może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. W niniejszej sprawie J. P. nie był stroną postępowania administracyjnego, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 16 marca 2023 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w ogóle nie została do tego skarżącego skierowana. J. P. natomiast posiadał legitymację prawną do skarżenia decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, czego – jak wynika z odpowiedzi na skargę – nie uczynił. Jego skarga na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy, ze względu na brak legitymacji skargowej, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.

W tych okolicznościach, skoro skarga J. P. została odrzucona, a nie oddalona, Sąd nie nakazał ściągnięcia brakującego wpisu sądowego w wysokości 500 zł od J. P.. Do takiego orzeczenia Sąd byłby zobowiązany na podstawie art. 223 § 2 P.p.s.a., jeśli skarga tego skarżącego zostałaby oddalona.

sygn. akt II SA/Kr 580/23

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skarg A. D. i D. D., M. K., oraz K. S., A. K., A. W., U. P. i J. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 16 marca 2023 r. znak SKO.ZP/415/48/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W stanie faktycznym sprawy, na wniosek B. sp. z o.o. w B., decyzją z 18 stycznia 2023 r. znak ITK.III.6730.III.50.2018.PP Burmistrz B. ustalił warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową na parterze na działce nr [...] w B.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. W., K. S., U. P., A. K., M. K. i J. P.. Podnieśli, że analizowany teren jest w ścisłym centrum miasta, wchodzi w tzw. starówkę. Zabudowany jest domami przedwojennymi bez części usługowych. Nie zostały wykonane ekspertyzy czy budynki sąsiadujące z inwestycją nie zawalą się podczas trwania prac. Właściciele budynku przy ul. [...] nie wyrażają zgody na budowę do granicy działki, ani też przyleganie budynku do ich ściany. Nadmiernie zostaną zacienione mieszkania w suterenach. Również planowane miejsca postojowe spowodują uciążliwości. Dodali, że istnieje prawdopodobieństwa naruszenia własności, bowiem właściciel działki [...] usunął słupki graniczne. M. K. w swoim odwołaniu dodała, że skarga kasacyjna od wyroku WSA w Krakowie z 10 lutego 2022 r. sygn. II SA/Kr 811/21 jest w toku i droga sądowa do decyzji Burmistrza B. z 13 listopada 2018 r. nie została wyczerpana. Dodała również, że projekt zagospodarowania terenu nie był uzgodniony z [...] Spółką Gazownictwa sp. z o.o.

Decyzją z 16 marca 2023 r. znak SKO.ZP/415/49/2023 organ odwoławczy umorzył postępowania odwoławcze z odwołania J. P.. SKO wskazało, że nie jest on stroną w toczącym się postępowaniu, bowiem nie jest właścicielem zamieszkiwanej nieruchomości w B..

Decyzją z tej samej daty SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO zaznaczyło, że w niniejszej sprawie, w sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono: "Działka będąca przedmiotem wniosku jest położona w obszarze zabudowy mieszkalnej oraz zabudowy usługowej. Na terenie analizowanym występują także drogi gminne położone m.in. na dz. nr [...]. Celem art. 61 ustawy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, co oznacza, że zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, wobec czego należy patrzeć na obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Na terenie występują budynki usługowe, mieszkalne wielorodzinne ale w większości występuje zabudowa jednorodzinna. Jednak budynkom mieszkalnym jednorodzinnym nie muszą towarzyszyć tylko i wyłącznie budynki o tej samej funkcji, mogą także towarzyszyć inne budynki pod warunkiem że tworzą one jedną całość wzajemnie się nie wykluczającą. W związku z powyższym, zdaniem sporządzającego powyższą analizę, przewaga zabudowy jednorodzinnej na terenie analizowanym, nie wyklucza realizacji budynku wielorodzinnego z usługami w parterze, ponieważ nie ma ona charakteru uciążliwego dla otaczającej zabudowy a jest jej uzupełnieniem. Wnioskowana funkcja to funkcja mieszkalna wielorodzinna z usługami i stanowi uzupełnienie funkcji podstawowej występującej na analizowanym terenie. Dopuszcza się wnioskowaną inwestycję, jako tą, która spełnia wymagania w zakresie kontynuacji funkcji obszaru analizowanego "

Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, iż prawidłowym jest przyjęcie istnienia tzw. kontynuacji funkcji. Skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa wielorodzinna, to niniejszej zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację tej funkcji.

Jeśli chodzi o linię nowej zabudowy to w analizie ustalono: "Planowana inwestycja leży wzdłuż drogi gminnej ul. [...] (dz. [...]) z istniejącą choć nie do końca jednolitą linią zabudowy, inwestor przedstawił koncepcję na której planowana zabudowa w parterze, znajduje się na przedłużeniu zabudowy znajdującej się na sąsiedniej działce nr [...], natomiast kolejne kondygnacje naziemne tworzą nadwieszenie i są oddalone od krawędzi drogi o około 2,5 m a więc niecały metr od granicy z działką drogową i chodnika. Co prawda na przedmiotowej działce znajdują się budynki właśnie w takiej odległości, ale zdaniem sporządzającego powyższą analizę, najkorzystniejsze dla ładu przestrzennego analizowanego terenu będzie nawiązanie się w całości do zabudowy znajdującej się na sąsiedniej działce nr [...]. Takie rozstrzygnięcie po pierwsze bardziej uporządkuje tworzącą się pierzeję, a po drugie, będzie odpowiedzią na spełnienie obowiązujących przepisów z których wynika, że należy wyznaczyć nową linią zabudowy w nawiązaniu do budynku znajdującego się w większej odległości od pasa drogowego, a więc w tym przypadku do budynku położonego na działce [...]. Za tym rozstrzygnięciem przemawiają także kolejne uzasadnienia, Inwestor planuje budowę w granicy w nawiązaniu do budynku położonego na działce [...], a więc linia zabudowy zdecydowanie powinna do niego nawiązywać, a skoro przedmiotem wniosku jest zabudowa mieszkalna wielorodzinna, to odsunięcie się z oknami od ulicy będzie korzystne dla przyszłych mieszkańców, zwłaszcza że i tak to odsunięcie wynosi zaledwie 5m od krawędzi drogi."

Zdaniem SKO, powyższe ustalenia uznać należy za prawidłowe. Zastrzeżenie należy sformułować do zdania dotyczącego zamiarów inwestora związanych z budową w granicy. O tym, czy budynek faktycznie będzie mógł być zlokalizowany w granicy przesądzi dopiero etap wydawania pozwolenia na budowę. Aktualnie przedwczesnym jest wskazywanie dokładnego miejsca posadowienia budynku.

Odnośnie do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, to w analizie ustalono, że: "Inwestor wnioskuje o zabudowę o powierzchni zabudowy około 400 m2, razem z istniejącą zabudową jest to niespełna 25% pow. zabudowy w stosunku do pow. działki. Na terenie analizowanym wskaźnik ten posiada średnią na poziomie 26%, a więc jak najbardziej można go utrzymać na tym samym poziomie. Co do udziału powierzchni biologicznie czynnej, to wyznacza się go na poziomie 35%. Pomimo iż minimalna wartość dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej (zgodnie z warunkami technicznymi) wynosi 25%, to podniesienie go do 35% (około 1/3 całej działki) wynika z faktu, że jest to wartość często występująca w innych decyzjach, można więc uznać ją za typową i reprezentatywną, a daje ona możliwość racjonalnej retencji wody opadowej co w obecnych czasach jest bardzo ważnym elementem inwestycji. WYNIKI: Projektowany udział powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji "TB" przyjmuje się: do 26%. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji "TB" ustala się na poziomie: nie mniej niż 35%.". Jak wskazał organ wskaźniki powyższe ustalone zostały

prawidłowo. Wskaźnik powierzchni zabudowy odpowiada średniej, zaś wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej uwzględnia kwestię odbioru wód opadowych.

W nawiązaniu do kwestii szerokości elewacji frontowej, w analizie przyjęto: "Na terenie analizowanym średnie szerokości elewacji frontowych wynoszą około 9,2 m. Inwestor planuje budowę budynku w granicy z działką nr [...] na której także znajduje się budynek, w związku z czym oba budynki będą tworzyć swego rodzaju pierzeję. Takie rozwiązanie, ze względu na lokalizację przedmiotowej inwestycji (centrum miasta) występuje w kilku miejscach analizowanego terenu i prawdopodobnie (po przestudiowaniu całego analizowanego obszaru) zjawisko to będzie się pogłębiać. Inwestor zawnioskował o szerokość elewacji frontowej równą 30 m, następnie zmienił wniosek poprzez dołączenie koncepcji zagospodarowania i planuje realizację budynku o szerokości około 20m, odsuwając go od zachodniej granicy i pozostawiając jeden z istniejących budynków które znajdują się na przedmiotowej działce. Po przeanalizowaniu terenu wokół przedmiotowej działki, a szczególnie po przeanalizowaniu całej południowej pierzei ul. [...] uznano, że dopuszczenie budynku o szerokości, znacznie przekraczającej średnią z terenu analizowanego jest dopuszczalne i nie pogorszy ładu przestrzennego analizowanego terenu. Dopuszczenie to wynika z faktu, że przedmiotowa działka znajduje się w centrum miasta, gdzie część budynków została już ze sobą połączona tworząc fragmenty pierzei, np. na przedmiotowej działce znajdują się połączone ze sobą dwa budynki, a na działkach sąsiednich budynki takie tworzą pierzeję o szerokości 33 i nawet 42 m. Nadto, wiele sąsiednich działek jest bardzo wąska, a to sprawia, że przy realizacji na nich inwestycji, proces "łączenia" budynków i tworzenia kolejnych pierzei będzie się pogłębiał, co w sumie, dla tej części miasta, zdaniem sporządzającego powyższą analizę będzie korzystne i może sprawić, że obecnie zróżnicowana zabudowa zostanie "sensownie uporządkowana." Reasumując, dla przedmiotowej inwestycji dopuszcza się realizację budynku o szerokości elewacji frontowej równej 20m, a szerokość ta nie będzie miała negatywnego wpływu na ład przestrzenny analizowanego terenu."

Jak zaznaczył organ, ustalenie szerokości elewacji nastąpiło w sposób prawidłowy. Co prawda średnia szerokość elewacji jest niższa, jednak słusznym są argumenty, że: "przedmiotowa działka znajduje się w centrum miasta, gdzie część budynków została już ze sobą połączona tworząc fragmenty pierzei, np. na przedmiotowej działce znajdują się połączone ze sobą dwa budynki, a na działkach sąsiednich budynki takie tworzą pierzeję o szerokości 33 i nawet 42 m." W zabudowie śródmiejskiej dopuszczanym jest lokalizowanie budynków w taki sposób, aby tworzyły zwartą zabudowę.

Następnie wskazano, że w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, ustalenia zawarte w analizie są następujące: "Na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się budynek, który posiada górną krawędź elewacji frontowej na poziomie około 7,7m, jest to okap. Na drugiej sąsiedniej działce nr [...] wysokość ta wynosi około 6,Om, jest to ściana szczytowa środkowej części budynku. Średnia wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych na całym terenie analizowanym wynosi około 5,8m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie, na sąsiednich działkach budynki mają górną krawędź elewacji frontowej na różnych wysokościach. Średnia wysokość tego parametru na terenie analizowanym to 5,8m, a Inwestor wnioskuje o wysokość okapu do 9,Om. Zdaniem sporządzającego powyższą analizę, można odstąpić od nawiązania się do średniej i skorzystać z możliwości wyznaczenia dla przedmiotowego budynku indywidualnej górnej krawędzi elewacji frontowej, ponieważ takie rozwiązanie będzie najkorzystniejsze dla ładu przestrzennego omawianego terenu. W celu tworzenia ładu przestrzennego oraz przede wszystkim w celu "uporządkowania" zabudowy biegnącej wzdłuż ulicy B., należy, podobnie jak w przypadku wyznaczenia wysokości budynku, "wyrównać" zabudowę nowoprojektowaną z tą już istniejącą i nawiązać się do zabudowy wyższej będącej na sąsiednich działkach, tym bardziej że Inwestor planuje dobudowę do tego budynku. Zdaniem sporządzającego powyższą analizę, tylko w ten sposób można "uporządkować" otaczający teren oraz tworzące się pierzeje biegnące wzdłuż ulicy B. Budynek sąsiedni znajdujący się na działce nr [...] posiada górną krawędź elewacji frontowej na poziomie 7,7m i taki poziom z niewielką tolerancją, powinien zostać przyjęty. WYNIKI: Dla planowanej inwestycji, wyznacza się powyższy parametr z możliwością przedziału. - Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (okapu) - od 6,Om do 8,Om, ale nie więcej niż budynek położony na działce nr [...]."

Również i w tym zakresie w ocenie organu rozstrzygnięcie jest prawidłowe, jeżeli zważy się, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ma nawiązywać do budynku sąsiedniego. Powyższe kształtować będzie uporządkowany ład przestrzenny.

Jeśli chodzi o geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), to z ustaleń analizy wynika, że "Na terenie analizowanym większość budynków posiada dachy dwu lub wielospadowe o średnim kącie nachylenia głównych połaci dachowych wynoszącym 35st., ich średnia wysokość wynosi 6,5m. Część budynków posiada dachy płaskie, ale w zdecydowanej większości są to budynki gospodarcze i garażowe. Inwestor wnioskuje o zabudowę o wysokości 14m z dachem dwu lub wielospadowym, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych mieszczącym się w przedziale od 5 do 40st. a także "częściowo" z dachem płaskim. Omawiając parametr dotyczący wysokości zabudowy uznano, że ze względu na sporą ilość na terenie analizowanym budynków gospodarczych i garażowych, średnia wysokość wszystkich budynków jest stosunkowo niska, pomimo iż występują na tym terenie stosunkowo wysokie budynki. Ulica B. jest ulicą o mocno zróżnicowanej zabudowie, stare budynki oraz te gospodarcze i garażowe są niskie i jednokondygnacyjne a te młodsze ewidentnie wznoszą się wyżej, tworząc zabudowę dwukondygnacyjną z wysokimi poddaszami. Ponadto, ze względu na lokalizację analizowanego terenu (centrum miasta), istnieje mocne zapotrzebowanie na nowe budownictwo, a w szczególności potrzeba ta dotyczy zabudowy mieszkalnej z towarzyszącymi jej usługami. Po przeprowadzonej analizie uznano, że w celu tworzenia ładu przestrzennego oraz przede wszystkim "uporządkowania" zabudowy biegnącej wzdłuż ulicy B. , należy "wyrównać" zabudowę niższą oraz tą nowoprojektowaną do tej wyższej. Tylko w ten sposób można "uporządkować" analizowany teren oraz tworzące się i już powstałe pierzeje biegnące wzdłuż ulicy B. j. Na działce sąsiedniej, tj. na działce nr [...] znajduje się budynek do którego Inwestor planuje dobudować planowaną inwestycję. Wysokość tego budynku sięga 11,5m i zdaniem sporządzającego powyższą analizę nawiązanie się do niego zarówno z wysokością jak i rodzajem dachu, a także z kątem głównych połaci oraz kierunkiem głównej kalenicy dachu będzie najkorzystniejsze dla ładu przestrzennego analizowanego ternu. Wysokość 11,5m powtarza się w szeregu budynków występujących na terenie analizowanym, a wiec nie będzie to rażące odstępstwo w stosunku od istniejącej już zabudowy, z kolei wyznaczenie kąta dachu głównych połaci dachowych w przedziale od 30 do 45st. będzie odpowiedzią zarówno na nawiązanie się do otaczającej zabudowy jak i do średniej występującej na tym obszarze. Dolną granicę wysokości, w nawiązaniu zarówno do średniej występującej na terenie analizowanym, jak i do budynku znajdującego się na działce sąsiedniej nr [...], przyjęto na poziomie 6,0 m. Inwestor zawnioskował zarówno o dach spadzisty jak i stropodach, jednak uznano że dopuszczenie dachu płaskiego na całym budynku byłoby zbyt dalekim odstępstwem, pomimo, że część budynków posiada właśnie takie dachy. Zdaniem sporządzającego powyższą analizę można jedynie dopuścić realizację tarasów, a tarasy te mogą zostać zrealizowane jedynie od strony południowej o powierzchni nie przekraczającej połowy powierzchni dachu, tak aby charakter zabudowy zdecydowanie nawiązywał do sąsiednich budynków, zwłaszcza od strony północnej a więc na elewacji frontowej od ul. B. WYNIKI: Dla planowanej inwestycji, wyznacza się powyższe parametry z możliwością przedziału.

- wysokość budynku - od 6,Om do 11,5m, ale nie więcej niż budynek położony na działce nr [...]. - rodzaj dachu - dach dwuspadowy z możliwością realizacji tarasów od strony południowej, o łącznej powierzchni nie przekraczającej 50% powierzchni całego dachu. - kąt nachylenia głównych połaci - od 30st. do 45st.

- kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - równoległy z tolerancją 5%."

Jak podał organ, mając na uwadze ustalone w powyższym zakresie parametry stwierdzić trzeba, że geometria dachu została ustalona prawidłowo - odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

W zakresie warunków art. 61 ust. 1 pkt 2-5 oraz ust. 1 pkt 4 i 5 Kolegium dodało, że są one spełnione.

Odnosząc się do odwołań, Kolegium wskazało, że kwestia tego, czy z uwagi na wskaźniki zabudowy obiekt będzie mógł powstać nie może być przedmiotem niniejszego postepowania, bo techniczne aspekty inwestycji rozstrzygane będą w etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Podobnie kwestia ochrony interesów osób trzecich w związku z uciążliwościami planowanej inwestycji, następuje na etapie pozwolenia na budowę.

Powyższa decyzja została zaskarżona skargami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze A. D. i D. D., zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Kr 580/23, skardze M. K. (II SA/Kr 581/23) i skardze K. S., A. K., A. W., U. P. i J. P. (II SA/Kr 582/23) podniesiono zarzuty naruszenia:

– art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniui zagospodarowaniu

przestrzennym w zw. z § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., oraz zastosowanie odstępstwa polegającego na przyjęciu, iż nowy budynek ma być posadowiony na ostrej granicy,

– § 3 rozporządzenia poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób,

– § 4 rozporządzenia poprzez wyznaczenie linii zabudowy w nieprawidłowy sposób,

– naruszenie interesów osób trzecich, przez wydanie decyzji zawierającej odstępstwo, dopuszczające budowę budynku wielorodzinnego dostawionego do istniejącej już konstrukcji bez posiadania stosownego zezwolenia na budowę ze względu na obszar oddziaływania na sąsiednią działkę z naruszeniem prawa.

Skarżący podnieśli, że SKO błędnie zinterpretowało stanowisko stron odwołujących się, a to przez przyjęcie, iż w jednobrzmiącym odwołaniu złożonym przez A. K., A. W., K. S., U. P., podnoszono iż otaczającą zabudową dla planowanej inwestycji stanowią kamienice. Decyzja wskazuje również, iż M. K. w swoim odwołaniu podnosiła nie wystarczającą ilość zaplanowanych miejsc parkingowych. Strony w odwołaniach tego nie podnosiły. Nadto, M. K. w swoim odwołaniu podnosiła usytuowanie parkingu do załadunku i rozładunku towarów dla pomieszczeń usługowych planowanej inwestycji bezpośrednio pod oknami domu na działce [...]. Co będzie z naruszeniem interesu osób trzecich (przez hałas, wibracje i spaliny) właścicieli lokali na parterze sąsiednich budynków (niski parter z oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały osób) – i oznacza niezaplanowanie zbyt małej ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji.

Dalej skarżący podnieśli naruszenie ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa przez umożliwienie planowanej inwestycji przy przewadze zabudowy jednorodzinnej na analizowanym terenie. Na działce [...] są mieszkania, które będą graniczyły ścianą z lokalami usługowymi w nowej inwestycji przed którymi będzie parking przeznaczony na załadunek i rozładunek tworów do lokali usługowych pod oknami mieszkań na parterze budynku na działce, co będzie miało charakter uciążliwy. Wnioskowana funkcja nie stanowi funkcji podstawowej występującej na analizowanym terenie i nie spełnia kontynuacji funkcji analizowanego terenu. Na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa wielorodzinna. W ocenie skarżących, zakładanie przez sporządzającego analizę, iż domy na przyległych działkach będą się rozbudowywać, bo jest to w ścisłym centrum miasta i jest takie zapotrzebowanie, jest absurdem. Nieruchomości na ul. B. są w rękach prywatnych, jest to zabudowa tzw. "pożydowska"; skąd absurdalne założenie analizującego, iż będą się rozbudowywać i dobudowywać tworząc pierzeje. Kolejne warunki ustalone zostały w sposób arbitralny - bez uzasadnienia dla odstępstw. Absurdalnym jest również dopuszczenie 9 m krawędzi elewacji frontowej przy średniej na terenie analizowanym 5 m. Nasuwa się pytanie jak zabudowa ma stać się uporządkowana, skoro planowana przez dewelopera inwestycja, a co za tym idzie analiza sporządzona do niej, zawiera same odstępstwa. Pozostali właściciele sąsiednich nieruchomości mają rozbudować swoje nieruchomości, aby powstała pierzeja, bo teren ten znajduje się w ścisłym centrum miasta i jest takie zapotrzebowanie?

Skarżący podkreślili, że tylko plan miejscowy umożliwia sytuowanie budynku w granicy z nieruchomością. Jednym z ustalonych warunków jest dobudowa projektowanego budynku do istniejącej ściany szczytowej budynku na działce nr [...]. Z drugiej jednak strony organ dopuścił budowę budynku o szerokości elewacji prawie 30 m. Zaznaczyć przy tym należy że szerokość działki [...] wynosi 30 m a zatem możliwa byłaby tak sytuacja, w której budynek zlokalizowany na działce [...] przy szerokości elewacji frontowej wynoszącej prawie 30 m zlokalizowany zostanie w granicach dwóch nieruchomości - z jednej strony w granicy działki [...], a drugiej strony w granicy z działką nr [...]. W przypadku budynku znajdującego się na działce nr [...], projektowany budynek nie będzie przylegał do ściany istniejącego budynku. Zatem szerokości elewacji frontowej, przy istniejącej szerokości działki stoi w sprzeczności z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie (Dz.U. z 2017 poz.2285) i co może skutkować obejściem aktualnej treści tego przepisu. Nadto nie powstanie również pierzeja. Do budynku na działce nr [...] nigdy nie może zostać dobudowany nowy budynek, gdyż w ścianie znajdują się okna i drzwi wejściowe do domu. Skarżący nadmienili, że nikt nie kwestionowałby budowy domu jednorodzinnego z wysokością do 6 m, tak jak średnia zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi J. P. i oddalenie pozostałych skarg.

W pismach z 27 listopada 2023 r. i z 8 grudnia 2023 r. pełnomocnik M. K. i A. D. wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, a w przypadku nieuwzględnienia skargi o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W uzupełnieniu skargi podniosła zaś następujące zarzuty:

I. nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja (a także decyzja I instancji) została skierowana do osób nieżyjących, a to do K. S. oraz do U. O., a nie do ich następców prawnych;

II. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały podstawy do jej zmiany, gdyż nie został spełniony warunek konieczny wydania decyzji o warunkach zabudowy w postaci kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, ponieważ na obszarze analizowanym, sąsiadującym z inwestycją, istnieje wyłącznie zabudowa jednorodzinna, brak jest zabudowy ścisłej oraz zabudowy wielorodzinnej i usługowej;

III. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały podstawy do jej zmiany, gdyż nie został spełniony warunek konieczny wydania decyzji o warunkach zabudowy w postaci kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, ponieważ na obszarze analizowanym, sąsiadującym z inwestycją, istnieje zabudowa parterowa, znacznie niższa niż planowane zamierzenie budowlane;

IV. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały podstawy do jej zmiany, gdyż nie został spełniony warunek konieczny wydania decyzji o warunkach zabudowy w postaci wystarczającego uzbrojenia terenu, ponieważ na działce znajduje się studnia głębinowa, której zasypanie doprowadzi do podniesienia się poziomu wód na całym terenie;

V. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały podstawy do jej zmiany, gdyż nie został spełniony warunek konieczny wydania decyzji o warunkach zabudowy w postaci odpowiedniej odległości zamierzenia budowlanego od strefy kontrolowanej; mianowicie zamierzenie budowlane znajduje się w strefie kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, a przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie wzięto pod uwagę opinii operatora gazowego [...].

W uzasadnieniu stanowiska wskazano, że zgodnie z wiedzą skarżącej osoby wskazane w pierwszym zarzucie nie żyją od około 5 lat, a zatem w ich miejsce stronami powinni stać się ich spadkobiercy. Dalej wskazano, że organy nie wzięły pod uwagę już istniejącej zabudowy na terenie sąsiadującym z planowaną inwestycją. Ul. B. jest wąską uliczką, zabudowaną po obu stronach drogi. Wszystkie domy w okolicy są parterowe, tymczasem dopuszczalna wysokość budynku zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy to od 6 m aż do 11,5 m. Zgodnie z decyzją planowany budynek może być więc istotnie wyższy niż budynki już istniejące, co w oczywisty sposób jest sprzeczne z dotychczasowym rodzajem zabudowy. Wśród dotychczasowych budynków nie ma tak wysokich zabudowań jak planowane zamierzenie. Zabudowa przy ul. B. ma charakter jednorodzinny, a nie wielorodzinny, praktycznie brak tam też zabudowy usługowej.

Wbrew stanowisku organu, zabudowa nie ma też charakteru pierzei. Budynki nie tworzą zwartej zabudowy szeregowej. Tymczasem zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy szerokość planowanego budynku skutkować będzie tym, że budynek ten przylegać będzie ścianą do ściany budynku na działce sąsiedniej nr [...], na której posadowiony jest dom skarżącej, co wyraźnie wynika z mapy stanowiącej Załącznik nr 3 do decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca A. D. nigdy nie wyrażała zgody na dobudowanie zamierzonej inwestycji do ściany jej domu. Dom jej to stary budynek. Praca budowlane tak bezpośrednio ingerujące w dom z dużym prawdopodobieństwem mogą naruszyć konstrukcję budynku, czy jego fundamenty. W oczywisty sposób organy nie wzięły więc pod uwagę dotychczasowej zabudowy na analizowanym obszarze. Realizacja zamierzenia budowlanego objętego decyzją o warunkach zabudowy może bowiem w prostej konsekwencji doprowadzić do zniszczenia, a co najmniej uszkodzenia budynku sąsiedniego. Co więcej, w ścianie domu, do której to ściany przylegać ma planowany budynek, znajdują się jedyne okna ze znajdującego się tam pomieszczenia, które jest przystosowane do zamieszkania. Wskutek dobudowy nowego budynku okna te zostaną po prostu zabudowane. Także w piwnicach tego domu zamieszkują ludzie. Z kolei dla domu skarżącej M. K. inwestycja spowoduje znaczne ograniczenie dostępu światła.

Ponadto w niniejszej sprawie infrastruktura wodociągowa nie została w żaden sposób wzięta pod uwagę. Organy nie wzięły pod uwagę, że na działce, dla której wydano warunki zabudowy, znajduje się studnia głębinowa, która z uwagi na planowaną inwestycję będzie musiała zostać zasypana. To z kolei w prostej konsekwencji doprowadzi do podniesienia się stanu wód na całym terenie, także na działkach sąsiednich. Kwestia ta nie została w ogóle zanalizowana. Planowane zamierzenie budowlane nie zachowuje również odpowiednich odstępów od ścianek gazociągów. W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią nie jest fakt uciążliwości, z jaką planowane zamierzenie będzie się wiązać dla mieszkańców, ale fakt, że nie zostały spełnione przesłanki konieczne wydania decyzji I instancji. Do pism zostały dołączone zdjęcia przedmiotowej ulicy.

W sprawie o sygn. II SA/Kr 580/23 A. D. i D. D. zostali wezwani solidarnie, na podstawie zarządzenia z 22 maja 2023 r. o usunięcie braków formalnych skargi przez nadesłanie 16 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono 20 czerwca 2023 r. W piśmie nadanym 14 lipca 2023 r. nadesłano 16 odpisów skargi, podpisanych przez A. D., K. S. i A. W..

Z kolei w sprawie o sygn. II SA/Kr 582/23 K. S., A. K., A. W., i U. P. zostali solidarnie wezwani, na podstawie zarządzenia z 22 maja 2023 r., o usunięcie braków formalnych skargi przez nadesłanie 13 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono A. W., K. S., A. K. 7 lipca 2023 r., U. P. 8 lipca 2023 r.

A. D. i D. D. zostali również wezwani, na podstawie zarządzenia z 9 czerwca 2023 r., o uiszczenie solidarnie wpisu w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone obojgu skarżącym 20 czerwca 2023 r. Następnie A. D. została na podstawie postanowienia referendarza z 17 października 2023 r. (II SPP/Kr 96/23) zwolniona od kosztów sądowych. Z kolei D. D. nie uiścił wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skargi okazały się być bezzasadne.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd administracyjny w pełni akceptuje ustalenia faktyczne i oceny prawne przedstawione w skarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu zawartego w skargach M. K. i A. D. odnośnie nieważności postępowania, jako najdalej idącego. Podniesiono, że decyzja została skierowana do K. S. i U. O., a więc do osób nieżyjących od około 5 lat i z tej przyczyny kontrolowana decyzja jest nieważna.

Odnosząc się do tej kwestii, wskazać należy, że zarzut jest bezzasadny. Przede wszystkim wymienione osoby nie były adresatami decyzji, gdyż ten przymiot miał tutaj tylko inwestor. Wymienieni byli uczestnikami postępowania, którym usiłowano doręczyć decyzję. Należy rozróżnić pojęcie "skierowanie decyzji" od doręczenia decyzji. Albowiem w tej kwestii wypowiadał się kilkukrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2023 r. I OSK 1393/22, LEX nr 3648405 zauważył: "Ponadto, przy ocenie wagi naruszenia prawa wynikającego ze skierowania decyzji do osoby zmarłej należy rozróżnić sytuację, w której osoba zmarła stała się bezpośrednim adresatem decyzji rozstrzygającej o jej prawach i obowiązkach, od przypadku w którym osoba nieżyjąca wymieniona w decyzji posiadała status strony w danym postępowaniu wynikający jedynie z interesu prawnego o charakterze refleksowym i podjęta decyzja nie kształtowała bezpośrednio jej praw lub obowiązków. Na odmienność tę zwraca uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1324/09; z 15 września 2011 r., II OSK 1347/10; z 5 marca 2013 r., II OSK 2079/11)". W wyroku z dnia 18 maja 2020 r. II OSK 2341/19 LEX nr 3052256 NSA dostrzegł, że "rażącym naruszeniem prawa jest nałożenie decyzją administracyjną obowiązków lub przyznanie uprawnień osobie zmarłej, a nie doręczenie decyzji osobie zmarłej, która nie jest adresatem tej decyzji. Skierowania decyzji do określonego podmiotu nie można utożsamiać z doręczeniem decyzji. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego rozróżniają pojęcia "skierowanie decyzji" (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) od pojęcia doręczenia decyzji (art. 109 § 1 i § 2 k.p.a.), w tym pod względem znaczenia i skutków prawnych, jakie wywołują. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć wskazanie adresata rozstrzygnięcia, a więc określenie w drodze decyzji praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Natomiast doręczenie decyzji, a więc wprowadzenie jej do obrotu prawnego ma charakter wyłącznie procesowy (por. wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1324/09 z dnia 15 września 2011 r., II OSK 1347/10 z dnia 5 marca 2013 r., II OSK 2079/11, niepubl.)". Wreszcie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2021 r. II OSK 2338/20 publ. Lex/el. NSA konstatował: "(...) prowadzenie przez organy postępowania administracyjnego z udziałem zmarłych (...) a także próba doręczenia decyzji osobom nieżyjącym, nie stanowiły określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanki do stwierdzenia nieważności tych decyzji, skutkującej stwierdzeniem nieważności tych decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z mocy tego przepisu Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, a taka sytuacja - jak już wyżej wskazano - nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wskazana powyżej wada postępowania toczącego się przed organami może stanowić wyłącznie określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, której Sąd nie bierze pod uwagę z urzędu, a jedynie na wniosek następców prawnych zmarłych osób (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1452/13 - publik. CBOSA; z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08, OSP 2011, z. 2, s. 141 i n., z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 911/05, LEX nr 266267; J. Borkowski - aprobująca glosa do wyroku NSA z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08 - OSP 2011, z. 2, s. 146 i n.)".

W świetle powyższego nie może być mowy o nieważności postępowania, albowiem nie skierowano decyzji do osób zmarłych; chodziło tylko o jej doręczenie takim osobom.

Odnotować także należy, w zakresie zarzutu M. K., że odnośnie sprawy II SA/Kr 811/21, skarga kasacyjna od wydanego tam wyroku została oddalona wyrokiem NSA do sygn. akt II OSK 1805/22.

Przechodząc do zarzutów merytorycznych; pierwszy z nich dotyczy "błędnego oznaczenia obszaru analizy", a w konsekwencji nieprawidłowego przeprowadzenia analizy funkcji.

Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w brzmieniu właściwym dla kontrolowanego postępowania (Dz.U.2003.164.1588, dalej "Rozporządzenie") - 1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Sąd sprawdził, badając załącznik nr 3 do decyzji, czy obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony i w efekcie nie ma wątpliwości, że analizator brał pod uwagę trzykrotność frontu działki nr [...] (czyli boku przylegającego do ul. B. ) i w takiej odległości od granic terenu inwestycji wyznaczył obszar analizowany, co jest zgodne z cytowanym zapisem rozporządzenia.

Skargi zarzucają, że w terenie istnieje wyłącznie zabudowa jednorodzinna, zatem budynek mieszkaniowy wielorodzinny z usługami w parterze nie będzie stanowić kontynuacji funkcji. Taka teza nie ma umocowania w przepisach prawa. Godzi się zauważyć, że kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zatem, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyroki NSA z dnia 31 maja 2019 r. II OSK 1937/18 LEX nr 2724320 oraz z dnia 6 kwietnia 2023 r. II OSK 1114/20 LEX nr 3585859). Tak więc

dominująca funkcja analizowanego terenu jako zabudowy jednorodzinnej nie wyklucza możliwości dopuszczenia funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełniącej jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji, stanowiącej element ładu przestrzennego analizowanego obszaru sąsiedniego (wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r. II OSK 1777/20 LEX nr 3062626). Nieuprawniony jest pogląd, że zabudowa wielorodzinna nie stanowi kontynuacji funkcji mieszkaniowej, jeżeli na działkach sąsiednich znajdują się budynki jednorodzinne. Obydwa rodzaje zabudowy - wielorodzinna i jednorodzinna należą do tej samej kategorii zabudowy mieszkaniowej, przede wszystkim pełnią tę samą funkcję mieszkaniową, nie ma więc między nimi sprzeczności. Kontynuacja funkcji nie oznacza tożsamości zabudowy, a niesprzeczność (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2019 r. II SA/Łd 783/18, LEX nr 2656176, oraz z dnia 5 listopada 2019 r. II SA/Łd 486/19 LEX nr 2745805, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 lipca 2014 r. II SA/Gl 300/14, LEX nr 1519825, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2019 r. II SA/Bk 280/19 LEX nr 2687174, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r. II SA/Po 759/20 LEX nr 3207247).

W podsumowaniu stwierdzić należy, że wyrażona w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zasada kontynuacji nie oznacza bezwzględnego obowiązku powielania dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy (wyrok NSA z dnia 31 maja 2019 r. II OSK 1937/18 LEX nr 2724320). Wymagania dobrego sąsiedztwa nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej i doprowadzi do nakazu mechanicznego powielania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wymóg kontynuacji funkcji i wskaźników, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. pozostawia miejsce na różnorodność, a więc i pewne odstępstwa pod warunkiem zachowania harmonii (ładu przestrzennego) (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023 r. II OSK 2850/21, LEX nr 3516104). W rezultacie - jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, oznacza to, że nowy obiekt może być zarówno budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jak również wielorodzinnym. Podstawą odmowy wydania decyzji musi być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji. Nie można uznać, że podstawą decyzji odmownej byłby sam brak tożsamości planowanej inwestycji z zastanym zagospodarowaniem terenu.

Powyższe szerokie przytoczenie utrwalonego orzecznictwa nastąpiło celem wskazania, że rozważana kwestia była już obszernie analizowana w judykaturze i nie ma tutaj sporów. W kontrolowanej sprawie analizator wskazał /k.37/ na występujące w obszarze analizy budynki usługowe, mieszkaniowe wielorodzinne, ale w większości – mieszkaniowe jednorodzinne. Jednakże w jego opinii przewaga zabudowy jednorodzinnej nie wyklucza realizacji budynku wielorodzinnego, a jest jej uzupełnieniem. W ocenie analizatora, usługi planowane na parterze budynku nie będą miały charakteru uciążliwego i należy się z nim zgodzić. W lokalach na parterze budynku mieszkalnego nie będzie to bowiem (przykładowo) myjnia czy zakład naprawy pojazdów. Mamy zatem do czynienia z kontynuacją funkcji mieszkaniowej oraz jej uzupełnieniem poprzez usługi. Zarzuty w tym przedmiocie są zatem bezzasadne. Należy jeszcze dodać, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się budynek wielorodzinny– na działce nr [...].

Dalsze zarzuty dotyczą parametrów; głównie szerokości elewacji frontowej i wysokości, ale Sąd omówi kolejno wszystkie parametry.

I. Linia zabudowy - § 4. Rozporządzenia brzmi:

1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami.

3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.

4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Analizator wskazał, że w tym zakresie najkorzystniejsze dla ładu przestrzennego będzie nawiązanie w całości do zabudowy na sąsiedniej działce nr [...]. Koresponduje to z treścią § 4 ust. 3 Rozporządzenia, gdyż dom na działce nr [...] jest bardziej odsunięty od drogi niż dom na działce [...].

II. powierzchnia zabudowy - § 5 Rozporządzenia:

1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Średnia w terenie wynosi 26 % i taka wielkość została ustalona dla tego wskaźnika (zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia).

III. Szerokość elewacji frontowej - § 6 Rozporządzenia.

1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Średnia w terenie wynosi 9,2 m, niemniej analizator od niej odstąpił ( a w ślad za nim decyzja), ustalając 20 m +/- 20 %. Analizator mógł to uczynić pod warunkiem, że swoje stanowisko uzasadni. Takie uzasadnienie znajdujemy w analizie. Analizator wskazał, że dopuszczenie takiej wielkości nie zaburzy ładu przestrzennego części południowej ul. B. . Przedmiotowa działka znajduje się bowiem w centrum miasta, gdzie wiele budynków jest ze sobą połączonych, tworząc fragmenty pierzei ( np. na przedmiotowej działce znajdują się dwa budynki połączone – vide zdjęcie jako załącznik do nieaktualnej analizy – k. 7 akt adm.). Na działkach sąsiednich takie budynki tworzą pierzeje o szerokości nawet 33 m i 42 m (por. dz. [...] i [...] czy [...] i [...] Nadto wiele sąsiednich działek jest bardzo wąskich, co przy realizacji inwestycji może skłaniać do procesu dalszego łączenia budynków i tworzenia kolejnych pierzei.

Dla Sądu to uzasadnienie jest wiarygodne ( Sąd sprawdził te istniejące połączone budynki w obszarze analizowanym, stąd wskazanie numerów działek), jak również logiczne i przekonujące. Miało zatem miejsce odstępstwo z § 6 ust. 2, ale zostało zgodnie z wymogami uzasadnione.

IV. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - § 7 Rozporządzenia:

1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Zgodnie z analizą średnia w terenie wyniosła 5,8 m Budynek sąsiedni na działce nr [...] posiada górną krawędź na wysokości 7,7m, a drugi budynek sąsiedni na działce nr [...] – 6 m, zatem jest to różna wysokość. Niemniej zdaniem analizatora należy odstąpić od średniej i przyjąć wysokość budynku sąsiedniego na działce nr [...] jako punkt odniesienia, także z uwagi na ewentualne plany inwestora przysunięcia się czy ":dobudowy" do tego budynku. Stąd ustalono wysokość od 6 do 8 m, ale nie więcej niż budynek sąsiedni na działce nr [...].

Przedstawiona koncepcja w ocenie Sądu jest logiczna i nie zaburza ładu przestrzennego. Nawiązanie wysokością górnej krawędzi do jednego z budynków sąsiednich jak najbardziej wpisuje się w ład przestrzenny. Uczynienie tego natomiast w odniesieniu do budynku na działce nr [...] ( zamiast np. na działce nr [...]), czyli wyższego, ma również swoje uzasadnienie, zważywszy, że inwestor planuje budynek wielorodzinny, a nie jednorodzinny.

V. Geometria dachu - § 8 Rozporządzenia.

Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Wysokość budynku określono na 6-11,5 m, nie więcej niż budynek na działce nr [...] ( o wysokości 11,5m). Dach dwuspadowy z możliwością realizacji tarasów, nie więcej niż 50 % powierzchni dachu, kąt nachylenia głównych połaci od 30 do 45 st, kierunek głównej kalenicy do frontu działki równoległy z tolerancją 5%.

Co do kwestii wysokości budynku, to nawiązanie do budynku sąsiedniego na działce nr [...] posiada podobne uzasadnienie, jak w kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i jest ono dla Sądu przekonujące. Skarżące krytykują wskazanie analizatora, że w celu tworzenia ładu przestrzennego i "uporządkowania" zabudowy należy "wyrównać" w zakresie wysokości zabudowę nowoprojektowaną do tej wyższej ( w tym przypadku do budynku na działce nr [...]). Tymczasem jest to zdecydowanie logiczne. Jeśliby bowiem nową zabudowę pod względem wysokości zrównywać z budynkami niższymi, to te wyższe, które już wybudowano ( jak budynek na działce nr [...]) pozostawałyby pojedynczymi dominantami, co zasadniczo nie idzie w parze z harmonijną zabudową.

W zakresie miejsc parkingowych wyznaczono 1,2 miejsca na 1 lokal mieszkalny a nadto 4 miejsca dla lokali usługowych, w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych – co nie budzie wątpliwości Sądu.

W skargach dużo miejsca poświęcono planom inwestora posadowienia budynku w granicy z działką nr [...]. Skarżące krytykują ten zamysł, wskazując na jego niezgodność z prawem, także dlatego, że ściana budynku ma od strony działki inwestora okna.

Trzeba zatem wskazać, że choć inwestor rzeczywiście we wniosku tak określił usytuowanie budynku, to jednakże kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy, poza wskazaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, w żadnym miejscu nie wskazuje, gdzie ma się sytuować budynek, w którym miejscu działki. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących, nie wynika to w szczególności z załącznika nr 3 do decyzji. Brak określenia położenia budynku jest związany ze specyfiką tej decyzji. Jak wskazuje art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta jedynie określa "ramy urbanistyczne" dla zamierzenia inwestycyjnego i ustala czy jest ono prawnie dopuszczalne. Nie narzuca natomiast żadnych konkretnych rozwiązań ani też nie wprowadza ograniczeń poza tymi, o których mowa w art. 61 u.p.z.p., tj. w zakresie ustalenia parametrów dla planowanego zamierzenia. "Wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę" (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r. II OSK 1302/12 LEX nr 1792308 ). Stąd też na etapie badanej decyzji poza wspomnianą linią zabudowy, nie jest powiedziane, gdzie stanie budynek. Owszem, analizator w tym zakresie nawiązał w kilku miejscach do wniosku inwestora, gdyż nie mógł pominąć jego treści. Niemniej ostatecznie decyzja określa ustalone parametry dla budynku posadowionego na działce bez względu na to, czy będzie dosunięty, czy też nie. Stąd też zarzuty w tym zakresie są nieskuteczne.

Kolejny zarzut dotyczy tego, że mający powstać budynek o ustalonej przez organ wysokości będzie zacieniał działki sąsiednie, blokując dostęp do światła słonecznego. Należy zatem wskazać, że tego rodzaju kwestie badane są w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jak to jednoznacznie wskazał NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r. II OSK 1582/13 LEX nr 2086288 – "Za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać należy zarzuty związane z kwestią zacieniania działek sąsiednich, ograniczania dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, braku jakiejkolwiek wentylacji pomiędzy budynkami, niezachowanie odległości pomiędzy budynkami. Zarzuty te zbadane być mogą dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę" (por. też wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r. II OSK 1302/12 LEX nr 1792308 czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lutego 2014 r. I SA/Kr 1554/13 LEX nr 1429584). Wobec tego stwierdzić trzeba, że ocena wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z wymogami techniczno-budowlanymi oraz z zasadami wiedzy technicznej, nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu administracyjno-budowlanego, który ocenia czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone prawem budowlanymi w przepisach wykonawczych. Z tego względu omawiany zarzut jest bezzasadny.

W kwestii uzbrojenia terenu ( art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) skarżące w piśmie procesowym – uzupełnieniu skarg zarzucają, że "infrastruktura wodociągowa nie została w żaden sposób wzięta pod uwagę", a nadto, że organy nie wzięły pod uwagę studni głębinowej na działce, której ewentualne zasypanie doprowadzi (zdaniem skarżących) do podniesienia się wód na całym terenie.

W ocenie Sądu, co do pierwszej kwestii jest wprost przeciwnie: decyzja w zakresie uzbrojenia wskazuje, że jest ono wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia inwestora, przy czym opiera się na dokumentach przedstawionych przez inwestora. W zakresie wodociągów podstawą było jednoznaczne zapewnienie o dostawie wody na cele socjalno – bytowe złożone przez [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w B. Sp. z o.o./k.36 verte/, które nie budzi żadnych wątpliwości.

Co się natomiast tyczy ewentualnego zasypania studni głębinowej i tego, czy podniosą się wody gruntowe, to choć zarzut ten złożył profesjonalny pełnomocnik, to w zakresie poruszonego zagadnienia nie został sformułowany żaden argument prawny. Z pewnością jednak nie jest to materia, którą miałyby badać organy w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

Ostatni zarzut dotyczy tego, że w ocenie skarżących organy zignorowały wytyczne w zakresie stref kontrolowanych gazociągu, a to w świetle przepisu art. 61 ust. 1 pkt 6 lit. b u.p.z.p. (który stawia warunek co do wydania decyzji, że zamierzenie nie znajdzie się w obszarze strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu.). Trzeba zatem wyjaśnić, że wspomniany przepis dodany został do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. (Dz.U.2021.922) zmieniającej wspomnianą ustawę z dniem 27 maja 2021 r. Ustawa zmieniająca zawierała przepisy przejściowe, z których art. 9 ust. 1 stanowił: "do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym". Przedmiotowa sprawa została wszczęta zawiadomieniem z dnia 21.02.2018r, a więc przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Wobec tego nie stosuje się do tego postępowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 6 lit. b u.p.z.p.

Niezależnie od tego, bezzasadny jest zarzut o zignorowaniu przez organy strefy kontrolowanej gazociągu, skoro pismo – opinię [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z wytycznymi co do zachowania strefy kontrolowanej dla tej konkretnej inwestycji organ I instancji uczynił załącznikiem nr 4 do decyzji, o czym jest mowa w punkcie 3.3 decyzji, gdzie zawarto wymóg konieczności zachowania odległości bezpiecznych określonych w przepisach branżowych do istniejącej infrastruktury, w szczególności do gazociągów.

Na marginesie należy zaznaczyć, że jak wynika z rysunku pierwotnej analizy /załącznik mapowy do k. 19/, gdzie zaznaczono strefy kontrolowane gazociągu – leżą one w południowej części działki, gdzie inwestor nie planował zabudowy.

Końcowo należy wskazać na pewną specyfikę w badaniu przepisów dotyczących warunków zabudowy. Jak to bowiem trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. II OSK 406/15 LEX nr 2237954: "1.Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową. 2. Wykładnia przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) powinna mieć charakter prowolnościowy".

W świetle powyższego, wobec faktu, że nie zostały naruszone wskazane w skargach przepisy i nie okazały się trafne podniesione tam zarzuty, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.