Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 24/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 4a, 4b
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA, Barbara Ciołek (sprawozdawca), Katarzyna Borońska, Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU J. M. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 13 listopada 2020 r. nr BP.501.832.2020.0180.DL1.10736 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dale: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust.1 , art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej uotd), Ip. 1.5, 1.12 i 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – I. uchylająca w całości decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD, organ I instancji) z dnia 4 marca 2020r. nr WITD.DI.0152.I0059/6/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł i II. nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 8.500 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.11 i 1.12 załącznika nr 3 do uotd.

Z akt sprawy wynika, że 10 stycznia 2020 r. na ul. [...] we W., funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...], w trakcie dalszych czynności kontrolnych (po wezwaniu) patrol Inspekcji Transportu Drogowego ustalił, że kontrolowanym pojazdem kierował M. R. w imieniu skarżącego. Ustalono, że kierowca, na terenie miasta Wrocław, przewoził zarobkowo pasażerów z ulicy [...] na ulicę [...] i w chwili kontroli nie posiadał i nie okazał kontrolującym umowy zawartej z przewożonymi pasażerami w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a przewóz osób był wykonywany pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Stwierdzono również, że od wiosny 2019 r. kontrolowanym pojazdem, kierowca wykonał kilkaset zarobkowych przewozów drogowych osób na terenie miasta Wrocławia. Do kontroli, kierowca okazał jedynie nieuwierzytelnioną kopię wypisu Nr 2 z licencji Nr 7 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną skarżącemu. W czasie kontroli, przesłuchano w charakterze świadków pasażerów kontrolowanego kursu oraz kierowcę, sporządzono dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu jak i okazanych do kontroli dokumentów, sporządzono notatkę służbową, a przebieg przeprowadzonej kontroli drogowej został udokumentowany protokołem.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia 4 marca 2020 r. nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 9300 zł (tj. 800 złotych z tytułu lp. 1.5. załącznika nr 3 do uotd, 500 złotych z tytułu Ip. 1.12. załącznika nr 3 do uotd i 8000 złotych z tytułu lp. 2.11 załącznika nr 3 do uotd, tj. za - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 uotd, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, -niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art.87 uotd, - za każdy dokument oraz - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a uotd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

W wyniku wniesionego odwołania organ II instancji uchylił decyzję DWITD w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. GITD jako nieuzasadnione ocenił nałożenie kary za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 uotd, w wymaganym terminie. Natomiast podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie pozostałych stwierdzonych naruszeń uotd. Jako niebudzące wątpliwości ocenił organ odwoławczy ustalenia stanu faktycznego dotyczące wykonywania w dniu 10 stycznia 2020 r. przez M. R. przewozu okazjonalnego osób w imieniu i na rzecz strony oraz okazanie w trakcie kontroli drogowej nieuwierzytelnionego wypisu nr 2 z licencji nr 7 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej dla skarżącego. Jak ustalił GITD na podstawie pisma z dnia 19 czerwca 2020 r. od Starosty Powiatu Wrocławskiego na dzień kontroli strona legitymowała się ww. licencją, jednak w dniu kontroli, nie wyposażyła kierowcy w oryginalny wypis z tej licencji, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) uotd i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Jako niebudzące wątpliwości ocenił również GITD okoliczności dotyczące wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a uotd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Jak stwierdzono, pojazd, którym wykonywano przewóz jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą (potwierdza to protokół kontroli drogowej oraz dokumentacja fotograficzna), co jest niezgodne z art, 18 ust. 4a uotd przewidującym, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

GITD potwierdził również, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 uotd, ponieważ warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, co wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. Wskazał organ odwoławczy na ustalenia, że kierowca przewoził dwóch pasażerów (P. O. oraz M. W.), którzy zeznając pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczyli, że usługę przewozu zamówili poprzez aplikację Uber zainstalowaną w telefonie jednego z nich. Usługa przewozu była wykonywana na trasie z ulicy [...] [...]) na ulicę [...] we W. Przewóz osób kierowca wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi jeden z pasażerów uiścił opłatę w gotówce w wysokości 11 złotych tj. 10 złotych za przejazd i 1 złoty napiwku. Pasażerowie kontrolowanego kursu w tym przedmiocie, nie zawarli z kierowcą pojazdu żadnej umowy. A kierowca przesłuchany w charakterze świadka, zeznał że posiada umowę na świadczenie usług transportowych i regulamin świadczenia tych usług z firmą strony, z którą rozlicza się każdego tygodnia jednorazowo, koszty związane z utrzymanie pojazdu tj. koszty paliwa, AC, OC, eksploatacja, ponosi skarżący. A fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego potwierdza również faktura za przejazd wystawiona przez Uber B.V. w imieniu skarżącego.

Według GITD powyższe uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o

uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1. art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji DWITD i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ I instancji, a następnie organ odwoławczy błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust 1 pkt 1 uotd jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust 4b pkt 2 uotd, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust 1 pkt 1 uotd;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 18 ust 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 uotd poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust 4b pkt 2 uotd, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust 1 pkt 3 uotd), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust 4a i ust 4b pkt 2 uotd w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;

b) art. 5b ust 1 w zw. z art. 18 ust 4a i 4b uotd w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust 4a lub 4b pkt 2 uotd, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów uotd doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 uotd nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

c) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum, zarzucam naruszenie art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 uotd przez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy organy powinny odmówić ich zastosowania ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;

d) ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust 1 i 2 i Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 uotd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust 4a uotd wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 uotd, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów jako niezgodnych z Konstytucją;

e) błędne przyjęcie, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 uotd może być zastosowany wobec skarżącego w sytuacji, gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek;

W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielał stanowiska skarżącego, iż wskazane wyżej przepisy, a w szczególności art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, cytowane przepisy uotd, a w szczególności art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 uotd wniosła strona o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 uotd stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Ponadto na podstawie art. 193 Konstytucji RP strona wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 uotd z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP, bowiem w jej ocenie regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł z tytułu naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art.87 uotd, - za każdy dokument oraz wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a uotd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 uotd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 uotd, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Jak wynika z art. 92 ust. 10 uotd, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

Wbrew zarzutom skargi, akta sprawy potwierdzają zasadność stanowiska organów.

Wskazać należy w myśl art. 4 pkt 3 uotd przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 lit. b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. A jak wynika z art. 4 pkt 11 uotd, przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z treścią art. 5b ust.1 uotd podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 18 ust. 4a uotd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4b uotd dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, czym zadośćuczyniły ciążącym na nich wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W Prawidłowo również zastosowane zostały przepisy prawa materialnego, co skutkowało nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości 8500 zł (l.p. 1.12 i 2.11. załącznika nr 3 do uotd).

Jak ustalono skarżący posiada licencję udzieloną przez Starostę Powiatu Wrocławskiego w dniu 17 lipca 2018 r. nr 7 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przeprowadzona kontrola drogowa wykazała, że 10 stycznia 2020 r. kierowca M. R. wykonywał w imieniu i na rzecz strony - samochodem marki S. o numerze rejestracyjnym [...] (zgłoszonym do ww. licencji) z ulicy [...] na ulicę [...] - przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 uotd, który to pojazd nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4a uotd. Ww. pojazd, jak ustaliły organy i co nie jest podważane, przeznaczony jest do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Słusznie również stwierdziły organy, że nie wystąpiły przesłanki z art. 18 ust. 4b uotd uprawniające do wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu z art. 18 ust. 4a uotd. Jak wynika z akt (z zeznań pasażerów ) z pasażerami nie została zawarta pisemna umowa w lokalu przedsiębiorstwa. Usługa przewozowa została zamówiona za pośrednictwem aplikacji Uber z telefonu jednego z pasażerów, należność za wykonany przejazd wynosiła 11 zł (10 zł za przejazd 1 zł napiwku) i została uiszczona gotówką przez jednego z pasażerów. Ponadto z zeznań kierowcy wynika, że posiada umowę na świadczenie usług transportowych i regulamin świadczenia tych usług z firmą strony, z którą rozlicza się każdego tygodnia jednorazowo, a koszty związane z utrzymanie pojazdu tj. koszty paliwa, AC, OC, eksploatacji, ponosi skarżący. Dodatkowo fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego potwierdza również faktura za przejazd wystawiona przez Uber B.V. w imieniu skarżącego. Powyższe uzasadniało nałożenie kary pieniężnej z lp. 2.11 załącznika nr 3 do uotd.

Nie ma również podstaw aby kwestionować, że w trakcie opisanej wyżej kontroli kierowca okazał jedynie nieuwierzytelniony wypis nr 2 z licencji nr 7 udzielonej skarżącemu, a zgodnie z przepisami (art. 87 ust. 1 pkt 1 uotd) kierowca winien być wyposażony w oryginalny wypis z licencji. Powyższe uzasadniało nałożenie kary z lp. 1.12. załącznika nr 3 do uotd

Jako nieuzasadnione ocenia Sąd zarzuty skargi związane z posiadaniem przez stronę aktualnej licencji na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, co miałoby zwalniać stronę ze spełnienia ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4 b pkt 2 uotd i wywodzonymi dalej argumentami w zakresie nieuprawnionego, niezgodnego z Konstytucją RP różnicowania sytuacji podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu osób samochodem osobowym i podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób taksówkami, jak również różnicujące sytuację podmiotów wykonujących przewóz okazjonalny, w zależności od posiadanego przez te podmioty pojazdu, to jest od konstrukcyjnie przewidzianej dopuszczalnej liczby osób do przewozu z uwzględnieniem kierowcy.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że z przepisów uotd nie wynika, aby przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunków wykonywania przewozu okazjonalnego na warunkach wynikających z przepisów. Z przepisów uotd wynika, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 uotd, ale także spełnienia pozostałych warunków przewidzianych dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego, tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogów z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. (por. wyrok: WSA w Łodzi z 24 lutego 2020 r., III SA/Łd 964/19; WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019 r., III SA/Po 568/19; WSA w Gdańsku, z 28 listopada 2019 r., III SA/Gd 668/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Należy zaznaczyć, że przepis art. 18 ust. 4a uotd został wprowadzony z dniem 7 kwietnia 2011 r., na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48 poz. 247). Celem tej zmiany było wyłączenie z zakresu przewozów okazjonalnych przewozów taksówkowych, za które uznawane mają być wszystkie przewozy na podstawie taksometru. Założeniem ustawodawcy było to, aby masowe usługi dla ludności odbywały się w ramach licencji taksówkowej ze względów bezpieczeństwa. Stąd też wprowadzono nową definicję przewozu okazjonalnego, z której wyłączone są przewozy taksówkowe. W przekonaniu Sądu, ustawodawca miał prawo dokonania takich zmian w definicji przewozu okazjonalnego (art. 18 ust. 4a u.t.d.) oraz ustalenia wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie stanowi to naruszenia przepisu art. 32 Konstytucji. Zwraca Sąd uwagę, że warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (art. 6 uotd), a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą (art. 5c uotd) są różne. W przypadku licencji na taksówkę niezbędne jest spełnienie szeregu wymogów, które nie dotyczą przewoźnika świadczącego usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Nie można zatem wywodzić, że dochodzi do dyskryminacji, czym innym są bowiem przewozy taksówkowe, a czym innym przewóz okazjonalny. Nadto wprowadzenie określonych wymogów dla prowadzenia danej działalności, przy zapewnieniu możliwości jej podjęcia (dostępu), nie jest równoznaczne z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. A wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym nie jest wykluczone, wymaga jedynie spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 uotd., tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

W ocenie Sądu w sprawie nie ma również podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., sygn. C 434/15 TSUE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; WSA we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2020 r. sygn.. akt III SA/Wr 455/19, CBOSA).

Reasumując, jako nieuzasadnione, Sąd ocenił postawione w skardze zarzuty, zarówno natury materialnej, jak i procesowej. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.