Postanowienie NSA, sygn. akt III OZ 332/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 157 par 1, art. 205 par 2, art. 210 par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2024 r., nr 1/2024 w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku (dalej także jako: organ) z dnia 8 stycznia 2024 r., nr 1/2024 o odmowie wypłaty K. M. (dalej także jako: skarżący) wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni z dnia 23 listopada 2023 r., nr 74.

Pismem z dnia 9 maja 2024 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 w zakresie orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 odmówił skarżącemu uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 co do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wskazując w uzasadnieniu, że w skardze do Sądu I instancji pełnomocnik skarżącego wniósł jedynie o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych, zaś zgodnie z art. 211 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Sąd I instancji wyjaśnił, że w myśl art. 212 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna, zaś zgodnie z art. 213 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie oraz koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie poniósł kosztów sądowych, jak i nie doszło do powstania wydatków. Jak wyjaśnił Sąd I instancji sprawa ze skargi skarżącego mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit. d Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w których strona, skarżąca działanie organu w sprawach ze stosunku pracy i stosunków służbowych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący jest zatem ustawowo zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych i – jak wynika z akt sprawy – żadnych kosztów z tego tytułu nie uiścił. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie orzekł w wyroku o zwrocie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, bowiem zamieszczenie tego rodzaju rozstrzygnięcia byłoby bezprzedmiotowe.

Sąd I instancji zauważył jednocześnie, że skarżący domaga się uzupełnienia wyroku o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, czyli zwrotu kosztów ujętych w art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako wynagrodzenie radcy prawnego. Jednak jak już wyżej wskazano, w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze zamieszczono jedynie wniosek o zwrot kosztów sądowych, a do czasu orzekania przez sąd strona nie wniosła o zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że stosownie do art. 210 § 1 zdanie 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów, przy czym przepis ten ma zastosowanie w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, jeżeli strona jest reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, co wynika a contario z art. 210 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji zaznaczył jednocześnie, że pełnomocnik skarżącego wiedział, że niniejsza sprawa zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a zatem że nie będzie miał możliwości zgłoszenia wniosku na rozprawie, gdyż pismem z dnia 18 marca 2024 r. (doręczonym w dniu 22 marca 2024 r.) został on powiadomiony, że informację o terminie posiedzenia niejawnego może uzyskać w Biuletynie Informacji Publicznej WSA w Gdańsku na stronie internetowej, której adres podano.

Skarżący pismem z dnia 5 czerwca 2024 r. wniósł zażalenie na opisane powyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 i żądając rozpoznania zażalenia na posiedzeniu niejawnym, uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenia co do istoty sprawy, a także zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, poprzez "wadliwe przyjęcie, że skarżącemu należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego, podczas gdy skarżącemu należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, tj. 480 złotych". Skarżący podniósł, że kluczowe w niniejszej sprawie jest ustalenie, jaki cel przyświecał pełnomocnikowi skarżącego, który w skardze do Sądu I instancji zawarł wniosek formalny w przedmiocie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych według norm przepisanych. W ocenie pełnomocnika skarżącego oczywistym jest bowiem, że w niniejszej sprawie celem tym było złożenie wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a we wniosku doszło w tym zakresie do oczywistej i niezamierzonej jednocześnie omyłki pisarskiej. Świadczy o tym bowiem samo określenie użyte we wniosku, tj. "według norm przepisanych". Zdaniem pełnomocnika skarżącego potraktowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku tej omyłki pisarskiej w sposób rygorystyczny i pozbawienie tym samym skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest daleko niesprawiedliwe oraz krzywdzące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od daty doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których Sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania lub był do tego zobligowany z urzędu.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/23 uchylił zaskarżoną decyzję organu z dnia 8 stycznia 2024 r., nr 1/2024, a także poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni z dnia 23 listopada 2023 r., nr 74, uznając tym samym zasadność skargi w obszarze jej argumentacji szczegółowo opisanej w uzasadnieniu wyroku. Uchylając zaskarżone decyzje Sąd I instancji nie miał obowiązku zawarcia w sentencji wyroku innych rozstrzygnięć, poza ewentualnym rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. Jednak jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, pełnomocnik skarżącego w skardze do Sądu I instancji wniósł jedynie o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych, obejmujących opłaty sądowe i zwrot wydatków, do których powstania w niniejszej sprawie nie doszło, nie wnosząc jednocześnie o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, tj. zwrot kosztów ujętych w art. 205 § 2 p.p.s.a. jako wynagrodzenie radcy prawnego, którego to zwrotu skarżący domaga się we wniosku o uzupełnienie wyroku. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że z art. 210 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów, przy czym z art. 210 § 2 p.p.s.a. wynika, że przepis ten ma zastosowanie w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Biorąc powyższe pod uwagę i w związku z tym, że do dnia wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 86/24 pełnomocnik skarżącego nie zgłosił wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie, Sąd I instancji prawidłowo odmówił uzupełnienia ww. wyroku w żądanym przez stronę zakresie.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., a niniejsze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest żadnym z orzeczeń wskazanych w art. 209 p.p.s.a.