Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 688/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141, 183, 184, 189
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 65, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/21 w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021 r., VII SA/Wa 1311/21, oddalił skargę J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po zapoznaniu się z zażaleniem J. W. na przekazanie przez Starostę Pruszkowskiego pismem z dnia 19 stycznia 2021 r., znak: [...], do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie wniosku w sprawie stwierdzenia czy lokal spełnia wymagania warunkujące jego zakwalifikowanie jako lokalu mieszkalnego - stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie Starosta Pruszkowski w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał przedmiotowy wniosek Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie. Jak zaznaczyło SKO, przekazując podanie w tym trybie organ nie wydaje postanowienia. Stąd też na przekazanie takiego podania nie przysługuje zażalenie.

Skargą J. W. zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając jej naruszenie: art. 219, art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 k.p.a.; art. 6, art. 7, art. 12, art. 35 § 3, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywołanym na wstępie wyroku oddalając skargę stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd wskazał, że jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarżąca w dniu 22 października 2020 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w trybie art. 2 ust 3 ustawy o własności lokali. Starosta Pruszkowski pismem z dnia 7 grudnia 2020r. pozostawił wniosek bez rozpoznania uznając, że zaświadczenie nr [...] z dnia 8 sierpnia 2006 r. wydane dla przedmiotowego lokalu jest nadal aktualne, bowiem w lokalu nie nastąpiły żadne zmiany w zakresie powierzchni ani układu pomieszczeń. Skarżąca pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. złożyła ponaglenie. Organ uznał, że w swej treści zawiera ono żądnie sprawdzenia stanu technicznego lokalu nr [...] i orzeczenie o jego przydatności do użytkowania. Uznał więc, że właściwym do przeprowadzenia kontroli jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego i przekazał wniosek wraz z kopią akt temu organowi. Przekazanie sprawy do rozpoznania przez organ właściwy nie jest natomiast zaskarżalne. Przepis art. 65 k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na przekazanie podania, a zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zatem w ocenie Sądu słusznie SKO stwierdziło niedopuszczalność przedmiotowego zażalenia zgodnie z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargą kasacyjną J. W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego, tj.:

a) art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 532 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, a co za tym idzie brak oczywistego, ustawowego uznania, iż stwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego następuje w drodze zaświadczenia wydawanego przez starostę;

b) art. 65 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, iż przekazanie przez Starostę Pruszkowskiego przedmiotowego wniosku o stwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego PINB było zgodne z prawem, gdy tymczasem Starosta Pruszkowski jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, a tym samym naruszenie;

c) art. 219 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, to jest nieuznanie, iż odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie;

d) art. 217 § 1, § 2 pkt. 2 i § 3 k.p.a. oraz przepisów art. 2 ust. 1,2,3,5,6 ustawy o własności lokali poprzez niezasadne przyjęcie, iż w tej sprawie brak było podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści;

e) rażące naruszenie art. 219 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 1 i art. 138 1 k.p.a. poprzez:

a) niezbadanie meritum sprawy, o wyjaśnienie której wniosła skarżąca i pominięcie zbadania naruszenia art. 219 k.p.a. przez Starostę pruszkowskiego wskutek niewydania wymaganego w tym przepisie postanowienia o odmowie żądanego przez skarżącą zaświadczenia,

b) utrzymanie w mocy wadliwego i niezgodnego z prawem przekazania przez Starostę pruszkowskiego - bez wydania decyzji o przekazaniu wniosku

skarżącej o wydanie przedmiotowego zaświadczenia do organu oczywiście niewłaściwego, bo nie posiadającego ustawowych uprawnień do wydawania zaświadczeń w sprawach mieszkaniowych, to jest do PINB;

2) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), bowiem WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się w żaden sposób do twierdzeń i dowodów wskazanych przez skarżącą, ani nie pochylił się nad oczywistym brzmieniem art. 219 k.p.a.;

b) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art.. art. 3 § 1, art. 133 § 1 zd. 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit c. i art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę w oparciu o niedokonanie przez Sąd I instancji kontroli legalności postanowienia Starosty Pruszkowskiego o przekazaniu wniosku wbrew dyspozycji art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 532 ze zm.) oraz art. 219 k.p.a.;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 219 k.p.a. w szczególności poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji jako zgodnego z prawem przekazania przedmiotowego wniosku skarżącej i braku możliwości odwołania się od tej decyzji;

d) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez Sąd I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

e) art. 8 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, tym bardziej poprzez przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym;

f) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania dlaczego Sąd I instancji nie oparł się na dyspozycji art. 2 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 219 k.p.a. tym samym akceptując niezgodne z prawem przekazanie sprawy przez Starostę Pruszkowskiego do organu rzeczowo niewłaściwego, bo nie posiadającego ustawowych uprawnień do wydania żądanego przez skarżącą zaświadczenia.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go postanowienia II instancji oraz uchylenie nie posiadającego formy ani decyzji, ani postanowienia (właściwie oświadczenia) przekazującego przez Starostę Pruszkowskiego sprawy do organu rzeczowo niewłaściwego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w I i II instancji według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Jednocześnie w skardze kasacyjnej wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowalnego, Departament Orzecznictwa z dnia 31 lipca 2020 r., w którym wskazano, iż stwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego następuje w drodze zaświadczenia, a organy nadzoru budowlanego nie są właściwe rzeczowe w takich sprawach, co podkreśla bezprawność działań starosty pruszkowskiego, a także o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego RP z następującym pytaniami prawnymi:

a) czy art. 65 § 1 k.p.a. umożliwiający naruszenie podmiotowości prawnej skarżącej przez niezaskarżalną arbitralność administracyjną przekazywania sprawy do organu rzeczowo niewłaściwego (jak w przypadku skarżącej) i bez obowiązku wydania w takiej procedurze zaskarżalnej decyzji lub postanowienia celem naprawienia błędnego albo oczywiście niewłaściwego przekazania sprawy, dokonanego z nadużyciem uprawnie przez funkcjonariusza publicznego - jest zgodny/sprzeczny z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, jak również z europejskim kodeksem dobrej administracji,

b) czy nie występuje sprzeczność legislacyjna art. 2 ust. 1b i art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali z art. 5 ustawy Prawo budowalne w zakresie zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwa obywateli (w budownictwie wielomieszkaniowym), z art. 30, z art. 38 i z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, jako, że starosta będący organem samorządu terytorialnego nie powinien mieć uprawnień do wydawania zaświadczeń potwierdzających "mieszkalność" lub standard mieszkaniowy lokali - bo nie poosiada narzędzi prawnych niezbędnych do każdorazowego ustalania/stwierdzania stanu lokali mieszkalnych pod względem prawnym, technicznym i funkcjonalnym, w tym dostępności do poszczególnych lokali - a więc może wydawać zaświadczenia wyłącznie uznaniowe, co jest oczywiście zabronione przez konstytucyjne uprawnienia podmiotowe Polaków do pełnego bezpieczeństwa użytkowania lokali w budownictwie wielomieszkaniowym, z czego również wynika, iż uprawnienia do wydawania zaświadczeń stwierdzających bezpieczny standard mieszkaniowy i samodzielność lokali winny mieć wyłącznie organy administracji architektoniczno- budowlanej, jako posiadające niezbędne narzędzia do tego celu. Skarżąca wniosła przy tym o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie - do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając na względzie zarzuty podniesione w rozpatrywanej skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr [...]stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej na przekazanie przez Starostę Pruszkowskiego - pismem z 19 stycznia 2021r., znak: [...]– Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie jej wniosku w sprawie stwierdzenia czy lokal spełnia wymagania warunkujące jego zakwalifikowanie jako lokalu mieszkalnego. Przedmiotem oceny dokonywanej zarówno przez organy jak i Sąd pierwszej instancji nie była zatem kwestia dotycząca samego meritum żądania skarżącej dotyczącego stwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego, jak i kwestia prawidłowości przekazania przedmiotowego wniosku Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie, a jedynie kwestia dopuszczalności zażalenia na przekazanie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. wniosku skarżącej organowi właściwemu. W związku z powyższym nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, art. 219 k.p.a., art. 217 § 1, § 2 pkt. 2 i § 3 k.p.a., art. 2 ust. 1, 2, 3, 5, 6 ustawy o własności lokali, art. 219 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 1 i art. 138 1 k.p.a., a także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art.. art. 3 § 1, art. 133 § 1 zd. 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali oraz art. 219 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 219 k.p.a. - w zarzucanej w skardze kasacyjnej formie. Jedynie informacyjnie zauważyć należy, iż powołany w powiązaniu z innymi przepisami zarzut naruszenia przepisów postępowania przepis tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.

Przede wszystkim jednak podkreślić należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.

Nie mogły także odnieść zamierzonego skutku wywiedzione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia bezpośrednio przez Sąd pierwszej instancji art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie może naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bezpośrednio, gdyż nie ma on kompetencji do rozpatrzenia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, a – z mocy wskazanego wyżej art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Konsekwencją tego ustawowego uregulowania są wymagania co do konstrukcji skargi kasacyjnej. Podstawą skargi kasacyjnej może być, między innymi, "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Odczytując podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przywołanych powyżej przepisów k.p.a. uprawnione jest natomiast stwierdzenie, że skarżąca kasacyjnie zarzuca ich bezpośrednie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji a nie dokonanie w zaskarżonym wyroku wadliwej oceny ich zastosowania przez organ administracji. W związku z powyższym omawiane zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Odnosząc się natomiast do istoty przedmiotowego sporu stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie słusznie zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie jak i Sąd pierwszej instancji uznali, że art. 65 k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na przekazanie w trybie tego przepisu przez organ administracji publicznej podania do organu właściwego. W okresie, gdy podanie wniesione do organu niewłaściwego podlegało przekazaniu postanowieniem, a zatem od 1 stycznia 2004 r. do 10 kwietnia 2011 r., do postanowień wydawanych na podstawie art. 65 § 1 miał zastosowanie art. 110 w zw. z art. 126. Postanowienia te były zatem wiążące dla organu, który je wydał, a ich wzruszenie mogło nastąpić w postępowaniu zażaleniowym albo przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o wznowieniu postępowania lub stwierdzeniu nieważności decyzji (art. 145–152 w zw. z art. 126 lub art. 156–159 w zw. z art. 126). Aktualnie przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu (zob. postanowienie NSA z 16 marca 2023 r., sygn. akt II OW 334/22; postanowienie NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12; M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, wyd. III, publ. WKP 2023; J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, publ. WKP 2023). Nie doszło tym samym w przedmiotowej sprawie do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 65 § 1 k.p.a.

Powyżej wskazane względy skutkowały nieznalezieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z przywołanymi w skardze kasacyjnej oraz piśmie ją uzupełniającym pytaniami prawnymi jak i do przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowalnego z dnia 31 lipca 2020 r.

Z kolei w zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zauważyć należy, że przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nawet brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06). Tym bardziej nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu naruszenia przez organ art. 219 k.p.a., który to przepis nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania, nie świadczy o naruszeniu przez ten Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.