Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 984/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 984/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 16 stycznia 2024 r., sprawy ze skargi H. D., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z 31 sierpnia 2023 r. nr 1201-IEE.711.2.131.2023.10.JM, w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych, , skargę oddala.,


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2023r., nr 1201-IEE.711.2.131.2023.10.JM utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Chrzanowie z dnia 23 maja 2023r., nr 070000/71/258792/2023-RED-KE-AN odmawiające H.D. (dalej: "skarżąca", "zobowiązana") rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor ZUS Oddział w Chrzanowie, jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku ww. zobowiązanej na podstawie własnych tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu składek należnych ZUS.

Zobowiązana pismem z dnia 31 marca 2023r. złożyła do Dyrektora ZUS wniosek o rozłożenie kosztów egzekucyjnych na 12 rat. Prośbę uzasadniła trudnościami finansowymi. Jej zdaniem jednorazowa zapłata kosztów egzekucyjnych może spowodować utratę płynności w firmie.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 23 maja 2023r. odmówił ww. rozłożenia na raty naliczonych kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 1.128,58 zł. Postanowienie doręczono zobowiązanej w dniu 9 czerwca 2023r.

Zobowiązana wniosła w ustawowym terminie zażalenie, powołując się na trudną sytuację finansową, spowodowaną rozwojem szarej strefy i napływem podmiotów nie rejestrowanych. Podkreśliła, że duża skala tego zjawiska powoduje problemy w spłacie zobowiązań. Zobowiązana decyduje się jednak na prowadzenie działalności gospodarczej.

Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 31 sierpnia 2023r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 64f, art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022r. poz. 479, dalej: "u.p.e.a."). Następnie DIAS w Krakowie podał, że organ I instancji przeprowadził analizę przesłanek wymienionych w art. 64f § 1 u.p.e.a. i wziął pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy. Ocenił sytuację finansową zobowiązanej i nie przychylił się do wniosku o udzielenie ulgi. Stwierdził, że nie dopatrzył się wymaganych przesłanek społeczno-gospodarczych. Organ egzekucyjny przeanalizował sytuację materialną zobowiązanej wskazując, że zobowiązana prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Osiąga stały dochód - pobiera emeryturę w wysokości 1.700,23 zł. netto miesięcznie. Organ egzekucyjny ustalił również, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązana osiągnęła: 12/2020r. - brak dochodu; 04-12/2021 r. dochód 19.173,17 zł, tj. ok. 2.130 zł miesięcznie; 2022r strata 2.076,00 zł. tj. strata 173 zł miesięcznie; 01-02/2023 strata 455,10 zł. tj. strata 228 zł miesięcznie. Stałe wydatki związane z utrzymaniem, to opłaty eksploatacyjne 300 zł i koszty związane z leczeniem 50 zł.

Zdaniem organu zażaleniowego, trudna sytuacja finansowa i problemy ze spłatą zobowiązań nie są same w sobie okolicznością uzasadniającą zastosowanie ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych. Dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego może spowodować powstanie nowych kosztów egzekucyjnych. Zdaniem organu II instancji, organ egzekucyjny prawidłowo ocenił, że zobowiązana osiąga stały dochód, jest aktywnym przedsiębiorcą. Wprawdzie w 2022r. i na początku 2023r. poniosła stratę. Nie oznacza to jednak, że w przyszłości sytuacja finansowa nie ulegnie poprawie i będzie ona osiągać zyski. Powołany w zażaleniu argument dotyczący rozwoju szarej strefy i napływem podmiotów nierejestrowanych nie jest okolicznością szczególną, przemawiającą za przyznaniem ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych. Przedsiębiorca, podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej, prowadzi ją na własny rachunek i własne ryzyko. Ryzyko związane z rozwojem szarej strefy dotyczy każdego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

DIAS w Krakowie, odnosząc się do sprawy zauważył, że nawet gdyby przyznano zobowiązanej raty w spłacie kosztów egzekucyjnych, to można przypuszczać, iż byłoby to jedynie odsunięcie w czasie spłaty tej należności. W tej sytuacji przyznanie ulgi nie zwolniłoby z obowiązku zapłaty kosztów. Organ egzekucyjny ma za zadanie dążyć do jak najszybszego wyegzekwowania całości należności. Konstrukcja art. 64f u.p.e.a., a w szczególności użycie słów "może rozłożyć" oznacza, że w żadnej sytuacji organ egzekucyjny nie jest zobligowany do rozłożenia kosztów na raty. Rozłożenie takie pozostaje zawsze uprawnieniem organu, a nigdy jego obowiązkiem. Instytucja rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych ma charakter fakultatywny i oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, choć po dokonaniu analizy sprawy i stwierdzeniu istnienia, bądź zaprzeczeniu wymaganych przesłanek. Zdaniem organu II instancji, zobowiązana powinna mieć świadomość konieczności terminowego regulowania należności publicznoprawnych. Konsekwencją ich nieuregulowania, było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie naliczenie kosztów egzekucyjnych. Organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny dokonał oceny sprawy, poddając analizie sytuację zobowiązanej, jak również zebrane dane i zasadnie uznał, że nie stanowi ona podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ odwoławczy realizując swe zadanie stwierdził, że organ egzekucyjny rozpatrzył wniosek zobowiązanej, zgodnie z procedurą przewidzianą w u.p.e.a. Ponadto organ zażaleniowy zauważył, że w zaskarżonym postanowieniu, organ egzekucyjny powołał się na zmianę (od 20 lutego 2021 r.) przepisów u.p.e.a. dotyczących kosztów egzekucyjnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553) do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Niniejsze postępowanie egzekucyjne wszczęto w 2022r., więc zastosowanie mają nowe przepisy u.p.e.a. Organ egzekucyjny w postanowieniu powołał treść art. 64f u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 20 lutego 2021 r. Następnie organ wskazał na ustalenia dokonane w toku postępowania o rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych, a następnie przywołał treść art. 64f u.p.e.a. w nowym brzmieniu. Powołanie w uzasadnieniu postanowienia treści przepisu, który nie miał zastosowania w sprawie może być mylące dla zobowiązanej i nasuwać wątpliwości, na podstawie którego przepisu, organ egzekucyjny podejmował rozstrzygnięcie. Niemniej jednak w końcowej części postanowienia organ egzekucyjny powołał prawidłowy przepis art. 64f u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r. i ocenił czy w sprawie wystąpiły przesłanki społeczne lub gospodarcze, przemawiające za rozłożeniem na raty kosztów egzekucyjnych. W ocenie DIAS w Krakowie, postanowienie organu I instancji jest prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca zarzuciła, że: "w treści uzasadnienia nie wyczerpano wszystkich zarzucanych przez skarżącego faktów". Ww. nie zgodziła się z utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego. W związku z powyższym wniosła o ponowne rozpatrzenie: "zarzutów, co do tej sprawy".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023r., nr 1201-IEE.711.2.131.2023.10.JM utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Chrzanowie z dnia 23 maja 2023r., nr 070000/71/258792/2023-RED- KE-AN odmawiające skarżącej rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych - w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Podstawę prawną tych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 64f § 1. Zgodnie z tym przepisem na wniosek zobowiązanego organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne może rozłożyć na raty zapłatę kosztów egzekucyjnych, w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi.

Powołany przepis daje organowi możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi. Z punktu widzenia dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia powyższej ulgi istotne znaczenie ma ustalenie faktycznej sytuacji materialnej i finansowej strony wnioskującej o ulgę, a co za tym idzie, gruntowne wyjaśnienie i udokumentowanie wysokości osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków. Jednocześnie składane przez stronę oświadczenia powinny zostać poparte stosownym materiałem dowodowym.

Należy przy tym podkreślić, że rozstrzygnięcie w tym zakresie podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie w art. 64f u.p.e.a. określenia "może".

Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonej przesłanki może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Należy jednak mieć na uwadze, że tego rodzaju konstrukcja uznania administracyjnego nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, ale w możliwości negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu zaistnienia ustawowej przesłanki. Przesłankę tę należy przy tym oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane, albowiem z subiektywnego punktu widzenia, praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania.

Należy mieć też na uwadze, że sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona, co oznacza, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, gdyż jest to wyłączna kompetencja organu. Kontrola ta sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a w szczególności, czy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, przeanalizowały wszystkie okoliczności, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach - czy organ egzekucyjny, a także organ wyższego stopnia, prawidłowo zinterpretował pojęcia niezdefiniowane (niedookreślone) na tle stanu faktycznego w konkretnej sprawie - czy wreszcie uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd nie może natomiast wartościować wydanego postanowienia pod kątem jego słuszności, czy sprawiedliwości i z tego względu orzekać o zasadności skargi.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie przekroczyły granic przyznanego im uznania administracyjnego. Organy prawidłowo przeprowadziły bowiem postępowanie i podjęły działania w celu dokonania ustaleń, co do sytuacji majątkowej skarżącej.

Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Oddziału ZUS w Chrzanowie, działając jako organ egzekucyjny prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne, obejmujące nieopłacone należności z tytułu składek. Skierowanie należności z tytułu składek na drogę przymusowego dochodzenia, spowodowało powstanie kosztów egzekucyjnych, które na dzień 4 kwietnia 2023r. wynoszą 1.128,58 zł. W dniu 4 kwietnia 2023r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek skarżącej z dnia 31 marca 2023r. o rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych z uwagi na trudności finansowe. Ponadto ww. argumentowała, że jednorazowa zapłata kosztów egzekucyjnych może spowodować utratę płynności finansowej w firmie.

W badanej sprawie organy obu instancji oceniły sytuację finansową skarżącej w oparciu o materiał dowodowy, uzyskany z urzędu, a także w oparciu o wszelkie dokumenty, które skarżąca dostarczyła wraz z wnioskiem o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. Na tej podstawie organy prawidłowo przeanalizowały sytuację materialną skarżącej. Ustalono bowiem, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, osiąga stały dochód, pobiera emeryturę w wysokości 1.700,23 zł. netto miesięcznie. Natomiast z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ww. osiągnęła: 12/2020r. - brak dochodu; 04-12/2021r. dochód 19.173,17 zł, tj. ok. 2.130 zł miesięcznie; 2022r strata 2.076,00 zł, tj. strata 173 zł miesięcznie; 01-02/2023 strata 455,10 zł, tj. strata 228 zł miesięcznie. Stałe wydatki związane z utrzymaniem, to opłaty eksploatacyjne 300 zł i koszty związane z leczeniem 50 zł.

Nie można zanegować ustaleń organów obu instancji, że skarżąca osiąga stały dochód, jest aktywnym przedsiębiorcą. Wprawdzie w 2022r. i na początku 2023r. poniosła stratę, jednak nie oznacza to, że w przyszłości sytuacja finansowa nie ulegnie poprawie i będzie ona osiągać zyski.

Zgodzić należy się z argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu, że trudna sytuacja finansowa i problemy ze spłatą zobowiązań nie są same w sobie okolicznością uzasadniającą zastosowanie ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych. Istotne jest również to (co zauważył organ egzekucyjny), że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego może spowodować powstanie nowych kosztów egzekucyjnych. Natomiast powołany w zażaleniu argument dotyczący rozwoju szarej strefy i napływu podmiotów nierejestrowanych nie jest okolicznością szczególną, przemawiającą za przyznaniem ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca, podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej, prowadzi ją na własny rachunek i własne ryzyko, a ryzyko związane z rozwojem szarej strefy dotyczy każdego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Każdy podmiot, podejmując działalność gospodarczą bierze bowiem na siebie ryzyko związane z jej opłacalnością, a jeżeli pomimo trudności finansowych, decyduje się na dalsze jej prowadzenie, to musi uwzględnić ewentualność przymusowego dochodzenia roszczeń przez wierzycieli.

Słusznie zauważył organ II instancji, że nawet gdyby skarżącej przyznano raty w spłacie kosztów egzekucyjnych, to byłoby to jedynie odsunięcie w czasie spłaty tej należności. W tej sytuacji, przyznanie ulgi nie zwolniłoby z obowiązku zapłaty kosztów.

Celem wyjaśnienia, wskazać trzeba, że organ egzekucyjny w swoim rozstrzygnięciu powołał się na zmianę (od 20 lutego 2021 r.) przepisów u.p.e.a. dotyczących kosztów egzekucyjnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r., poz. 1553) do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Niniejsze postępowanie egzekucyjne wszczęto w 2022r., więc zastosowanie mają nowe przepisy u.p.e.a. Organ egzekucyjny na początku uzasadnienia zaskarżonego postanowienia powołał treść art. 64f u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 20 lutego 2021 r., jednak w dalszej kolejności przywołał treść art. 64f u.p.e.a. w nowym brzmieniu. Powołanie w uzasadnieniu postanowienia treści przepisu, który nie miał zastosowania w sprawie mogło być mylące dla skarżącej i nasuwać wątpliwości, na podstawie którego przepisu organ egzekucyjny podejmował rozstrzygnięcie. Niemniej jednak w końcowej części postanowienia, organ egzekucyjny powołał prawidłowy przepis art. 64f u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021r. i prawidłowo ocenił, czy w sprawie wystąpiły przesłanki społeczne lub gospodarcze przemawiające za rozłożeniem na raty kosztów egzekucyjnych.

Biorąc pod uwagę całokształt badanej sprawy, w ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne.

Końcowo należy jeszcze raz podkreślić, iż oba kontrolowane postanowienia maja charakter rozstrzygnięcia uznaniowego, dokonana przez organ ocena wniosku skarżącej jest zarówno logiczna, jak i przekonywująca. Z uwagi na powyższe, nie można zarzucić jej cech dowolności.

Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 984/23

8