Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 548/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 287/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2022 r., nr SKO.415/435/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

E. W. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2022 r., nr SKO.415/435/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] w B. na budynek produkcyjno-magazynowy z instalacją do powierzchniowej obróbki metali. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniając jednak zgłoszonego żądania.

Postanowieniem z 23 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 287/23, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia powinien być należycie umotywowany, pomimo tego, że Sąd uwzględnia materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W sprawie skarżąca nie wskazała jakie okoliczności stanowią w jej ocenie wypełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. związanych z wykonaniem decyzji. Sąd dokonując analizy całokształtu akt sprawy również nie stwierdził, aby biorąc pod uwagę szeroko rozumiane wykonanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuznanie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, polegających na braku zabezpieczenia mieszkańców bloku nr [...] położonego w B. przed działaniami inwestora doprowadzającymi swym przedsiębiorstwem do nadmiernego zanieczyszczenia środowiska, a co może implikować powstanie chorób u mieszkańców ww. bloku, tudzież dalszych konsekwencji zdrowotnych, jak i zanieczyszczeniem środowiska naturalnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że już w treści skargi podano podstawy będące uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. m. in.: (...) działanie linii fosforanowania cynkowego na terenie zakładu U. z/s w B. w odległości około 50 metrów od ściany bloku mieszkalnego nr [...], brak jakichkolwiek filtrów i zabezpieczeń związanych z owym procesem produkcji, umiejscowienie na terenie Zakładu starej nieatestowanej cysterny, w której ww. Spółka przechowuje niezabezpieczenie środki chemiczne, jak również podniesienie przez ww. swojego terenu powodujące spływanie wód opadowych z terenu Zakładu na teren Nieruchomości Mieszkańców (...)

Według obserwacji skarżącej działania inwestora budzą wątpliwości w przedmiocie prawidłowego wykonywania swojej działalności i oddziaływania przy tym na środowisko naturalne. Praca inwestora wykonywana jest w trybie 24-godzinnym i w jej trakcie wykorzystywana jest linia do fosforanowania cynkowego. Te obserwancje skarżąca poczyniła w okresie zimowym przy temperaturze -15 stopni C i w ich skutek Skarżąca zauważyła wydobywanie się oparów z terenów galwanizernii (wysokość temperatury przeczy temu, aby mogła być to para wodna).

Jej zdaniem występuje realny stan zagrożenia dla jej zdrowia i życia potwierdzony wynikami badań w zakresie przekroczenia norm zawartości cynku. Raport z 25 lipca 2019 r. przeprowadzony przez P. sp.z o.o. potwierdził zawartość cynku o wymiarze 527 mg/kg, zaś raport z 22 sierpnia 2019 r. dał wynik 1.700 mg/kg wykonany przez O. w K.. Kolejny zaś wynik z dnia 17 czerwca 2020 r. osiągnął wysokość 715 mg/kg, a raport w tym zakresie wykonała O. w K.. Na uwagę zasługuje fakt, że dopuszczalna zawartość cynku oscyluje w wysokości 300 mg/kg, czyli doszło do dwukrotnego a nawet trzykrotnego przekroczenia ww. norm.

Skarżąca podkreśliła, że odległość inwestycji od granicy z blokiem o nr [...] wynosi zaledwie 35 m, co implikuje stwierdzenie, iż zachodzi realne zagrożenie dla zdrowia i życia skarżącej.

Na uwagę zasługuje również kwestia ulokowania podziemnego zbiornika, gdyż istnieją trzy rozbieżne w tym zakresie wersje przedstawiane przez WIOŚ. Ponadto, wybudowano budynek magazynowy częściowo na ww. zbiorniku, co całkowicie pominął Organ wydający zaskarżoną decyzję. Ulokowaniu temu przeczy kwestia niemożności wznoszenia budynków na zbiornikach, w tym w szczególności zawierającym odpady niebezpieczne. Rurę odprowadzającą niebezpieczne odpady umieszczono pod fundamentem ww. budynku. Odpady zaś, które przez nią przechodzą to: roztwory wodne soli chromowej, niklowej, kadmowej, cynkowej i cyjankowej.

Kwestie te potwierdzają zaistnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na uprawdopodobnienie ich przedstawioną argumentacją.

W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania K. Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w D. wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wystąpiła o przeprowadzenie dowodów obejmujących:

a. protokół z kontroli obiektu budowlanego - na okoliczność stanu technicznego zbiornika;

b. opinię biegłego inż. T. K. z września 2018 r. - na okoliczność, iż Spółka nie spowodowała żadnych negatywnych zmian stosunków wodnych ani na swoich działkach, ani na działce skarżącej;

c. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 02-09-2022 r. znak WSI.512.4.2.2021 .KT.69 - na okoliczność braku negatywnego oddziaływania przez zakład w B. na ludzi i środowisko naturalne.

Spółka podnosi, że w uzasadnieniu zażalenia skarżąca przywołuje bliżej niesprecyzowane okoliczności, które nie tylko nie znajdują oparcia w okolicznościach faktycznych sprawy i nie sposób uznać ich za uprawdopodobnione, lecz po prostu są nieprawdziwe lub oparte na swobodnych jej domysłach i wyobrażeniach.

Zarzuty podnoszone w skardze oraz w zażaleniu dotyczą działalności spółki U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która jest najemcą działki nr [...] w B. oraz posadowionych na niej budynków i która na nieruchomości tej prowadzi działalność gospodarczą. Z tego względu - przywołane dalej okoliczności - odnosić się będą do działalności spółki U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwanej dalej "Spółką").

Skarżąca przywołuje rzekomy brak jakichkolwiek filtrów i zabezpieczeń stosowanych przez Spółkę na terenie zakładu w B.. Zarzut ten jest bezzasadny i niczym nieuprawdopodobniony. O jakie enigmatyczne filtry i zabezpieczenia chodzi skarżącej nie sposób ustalić. Wbrew jej zarzutom zakład w B. był już wielokrotnie kontrolowany (zresztą na podstawie zawiadomień skarżącej) i żaden z organów nie stwierdził braku odpowiednich filtrów i zabezpieczeń. Na skutek doniesień skarżącej zakład w B. był wielokrotnie kontrolowany, m.in. przez:

a. Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w D. pod kątem emisji hałasu, emisji pyłów przemysłowych oraz narażenia na oddziaływanie substancji chemicznych (wodorotlenku sodu i kwasu fosforowego), która potwierdziła, że działalność w zakładzie odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami nie stanowiąc jakiegokolwiek zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska naturalnego;

b. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie pod kątem przestrzegania przez zakład przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza, emisji hałasu do środowiska oraz przestrzegania przepisów o odpadach, który nie stwierdził żadnych naruszeń, ani nieprawidłowości w zakresie emisji hałasu, gazów i pyłów oraz w zakresie gospodarki odpadami, a tym samym nie stwierdził jakiegokolwiek zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska naturalnego;

c. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie pod kątem przestrzegania przez powoda przepisów ochrony środowiska w zakresie gospodarki wodnej, które nie stwierdziło żadnych zanieczyszczeń wód opadowych i roztopowych, ani innych nieprawidłowości w zakresie gospodarki wodnej.

W oparciu o treść skargi i zażalenia nie sposób ustalić, na czym skarżąca opiera twierdzenia odmienne (choćby na zasadzie uprawdopodobnienia).

Skarżąca przywołuje rzekomą pracę zakładu w B. przez 24 godziny na dobę. Zarzut ten jest bezzasadny i niczym nieuprawdopodobniony. Wbrew tym twierdzeniom zakład w B. pracuje w trybie dwuzmianowym, a nie dwudziestoczterogodzinnym. W oparciu o treść skargi i zażalenia nie sposób ustalić, na czym skarżąca opiera twierdzenia dotyczące dwudziestoczterogodzinnej pracy linii fosforanowania cynkowego. Wbrew powtarzanym uparcie przez nią od kilku lat twierdzeniom o funkcjonowaniu galwanizerni, ponownie wyjaśniono, iż na terenie zakładu w B. nie funkcjonuje galwanizernia. Jeśli skarżąca twierdzi inaczej - powinna to przynajmniej uprawdopodobnić.

Skarżąca przywołuje umiejscowienie na terenie zakładu rzekomo starej nieatestowanej cysterny. Zarzut ten jest bezzasadny i niczym nieuprawdopodobniony. Wbrew tym twierdzeniom wspomniana cysterna jest sprawnym technicznie i szczelnym zbiornikiem bezodpływowym, który umiejscowiony jest w sposób prawidłowy na terenie zakładu w B. i w stosunku do którego przeprowadzane są regularne okresowe kontrole, które nie wykazały żadnych nieprawidłowości, ani nieszczelności. Zarzuty o nieszczelności starej cysterny są po prostu nieprawdziwe. Na potwierdzenie przedstawiono protokół z kontroli obiektu budowlanego - na okoliczność stanu technicznego zbiornika.

Skarżąca przywołuje rzekome podniesienie terenu powodujące spływanie wód opadowych z terenu zakładu na teren nieruchomości. Zarzut ten jest bezzasadny i niczym nieuprawdopodobniony. Na skutek zawiadomienia skarżącej przed Wójtem Gminy Ż. toczyła się sprawa o naruszenie przez Spółkę stosunków wodnych na działkach w B.. Postępowanie to zostało według wiedzy uczestnika zakończone, a sporządzona w sprawie opinia biegłego inż. T. K. z września 2018 r. wykazała, iż Spółka nie spowodowała żadnych negatywnych zmian stosunków wodnych ani na swoich działkach, ani na działce skarżącej, a działalność Spółki nie stanowi żadnego zagrożenia dla stosunków wodnych. Na dowód powołano opinię biegłego inż. T. K. z września 2018 r. - na okoliczność, iż Spółka nie spowodowała żadnych negatywnych zmian stosunków wodnych ani na swoich działkach, ani na działce skarżącej.

Skarżąca przywołuje wreszcie rzekome przekroczenie norm zawartości cynku powołując się na raporty z 2019 r. i 2020 r. Zarzut ten jest nie tylko bezzasadny i niczym nieuprawdopodobniony. ale nade wszystko nieprawdziwy, o czym skarżąca wie, ponieważ była stroną postępowania w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych w związku z wystąpieniem bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku w powierzchni ziemi wskutek emisji cynku, które toczyło się przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Rzeszowie.

Postępowanie to ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 02-09-2022 r. znak WSI.512.4.2.2021.KT.69 zostało umorzone w związku z brakiem istnienia zanieczyszczeń oraz braku jakiejkolwiek działalności ze strony Spółki stwarzającej ryzyko szkody w środowisku. W postępowaniu tym przeprowadzono badania na okoliczność potencjalnego zanieczyszczania przez Spółkę wody i powierzchni ziemi, jednakże badania te wykazały, że działalność zakładu w B. nie powoduje żadnych takich zanieczyszczeń. Na potwierdzenie przywołano decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 02-09-2022 r. znak WSI.512.4.2.2021.KT.69 - na okoliczność braku negatywnego oddziaływania przez zakład w B. na ludzi i środowisko naturalne.

W efekcie uczestnik wskazał, że wobec braku jakichkolwiek okoliczności uprawdopodobniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz braku ryzyka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności.

Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku wskazywać powinno na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie przez Sąd I instancji. Sąd ten prawidłowo uznał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie nie wykazała jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby stanowić przedmiot oceny Sądu w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie nie zawierał żadnej argumentacji, która wskazywałaby na zagrożenie znaczną szkodą czy też wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, kiedy doszłoby do wykonania zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku na budynek produkcyjno-magazynowy z instalacją do powierzchniowej obróbki metali na działce ew. [...] w B. dla K. Sp.z o.o. Sp. k. w D..

Oceniając argumentację przedstawioną w zażaleniu wskazującą na zagrożenie dla zdrowia skarżącej oraz dla środowiska naturalnego działalnością zakładu prowadzonego przez U. Sp. z o.o. z siedzibą w B. stwierdzić należy, że okoliczności te pozostają bez znaczenia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji z uwagi na charakter tej decyzji, która nie podlega wykonaniu a zatem nie może być wstrzymana.

Należy zaznaczyć, że przedmiotem ochrony tymczasowej nie są wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie.

Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżącej jest wstrzymanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy zatem zauważyć, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022 r. poz. 503 ze zm. ), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Ponadto wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Ma ona charakter deklaratywny, a zatem stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za niezasadny. Ze swej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych – takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i może być wówczas przedmiotem kontroli Sądu.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Należy podkreślić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednio związane z wykonywaniem zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie związek taki nie występuje. Możliwość realizacji inwestycji na danym terenie, w tym przypadku blisko budynku, w którym zamieszkuje skarżąca, która obawia się negatywnego wpływu tej inwestycji na otoczenie, wynikać może jedynie z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie z decyzji o warunkach zabudowy. Skutki ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżąca będzie mogła zwalczać jedynie w postępowaniu w sprawie wydania tejże decyzji. Przytoczona argumentacja wskazująca na już istniejące zagrożenia związane z nielegalnym funkcjonowaniem galwanizernii będzie przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego i wówczas organ nadzoru budowlanego może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego lub orzec o rozbiórce czy przywróceniu stanu poprzedniego. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ani Sąd nie mogą wstrzymać wykonania tej decyzji bowiem ona sama w sobie nie skutkuje bezpośrednią zgodą na realizację inwestycji o wskazywanym negatywnym oddziaływaniu na otoczenie, w tym zdrowie ludzi. Decyzja ta jest etapem koniecznym i pośrednim w procesie inwestycyjnym ale nie prowadzi wprost do realizacji inwestycji w niej wskazanej. Stąd argumentacja skarżącej, jakkolwiek budząca wątpliwości w zakresie wpływu planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku na budynek produkcyjno-magazynowy, nie mogła doprowadzić do wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego podlegającego reglamentacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze. zm.).

Ochrona tymczasowa, przysługująca na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może natomiast sięgać tak daleko i obejmować skutków kolejnych postępowań, pomimo że postępowania te wiążą się ze sobą.

Wobec powyższego nie można uznać, by decyzja o warunkach zabudowy nadawała się do wykonania i powodowała nieodwracalne skutki.

Na marginesie zauważyć należy, że Spółka K. Sp. z o.o. Sp. Komandytowa w D. legitymuje się ostateczną decyzją Burmistrza Miasta D. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia z 20 października 2021 r. znak: GP.6220.10.2020.GJ przeniesioną na nią decyzją Burmistrza Miasta D. z 9 czerwca 2022 r. GP.6220.10.2020.GJ, która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr SKO.4170/95/2021 (obecnie jest ona przedmiotem skargi z 1 września 2022 r. do WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 1100/22, gdzie Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji – postanowienie z 20 czerwca 2023 r.) oraz została wydana ostateczna i prawomocna decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 maja 2021 r. OA.7721.3.3.2021 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zatem aktualnie Spółka legitymuje się decyzją środowiskową i mogła wystąpić o warunki zabudowy.

Z dokumentów przedstawionych w odpowiedzi na zażalenie wynika, że zbiornik na wody popłuczne z hali obróbki metalu, który miał być skorodowany i nieszczelny pozytywnie przeszedł roczną kontrolę – protokół z 29 listopada 2022 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie decyzją z 2 września 2022 r. umorzył postępowanie w sprawie nałożenia obowiązku działań zapobiegawczych lub naprawczych w związku z wystąpieniem bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku powierzchni ziem wskutek emisji cynku do rowu melioracyjnego [...] przebiegającego przez dz. o nr ew. [...] i [...] obręb B., gmina Ż., powiat [...]. Uznał, ze emisja z terenu zakładu nie mogła zostać zakwalifikowana jako wymagająca uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, zatem jej skutki nie podlegały obowiązkom wynikającym z ustawy szkodowej. Działalności zakładu nie zaliczono do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku. Brak dowodów, że substancje wykorzystywane do fosforyzowania cynkowego zostały uwolnione bezpośrednio do środowiska. Wobec powyższego uprawdopodobnione zostało, że dotychczasowa działalność zakładu należącego do U. Sp.z o.o., która oceniona została jako szkodliwa dla otoczenia w świetle przedstawionej dokumentacji taką nie jest. Abstrahując zatem od braku wykonalności decyzji o warunkach zabudowy można przyjąć, że nie było podstaw do twierdzenia o zagrożeniu znaczną szkodą czy trudnymi do odwrócenia skutkami w związku z dotychczasową działalnością zakładu.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.