Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2647/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 , art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 951/20 w sprawie ze skargi U. N. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 25 sierpnia 2020 r. znak IR.I.7840.9.9.2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 951/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę U. N. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego, dalej: "Wojewoda", z dnia 25 sierpnia 2020 r. znak: IR.I.7840.9.9.2020, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła U. N., dalej: "skarżąca". Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:

- art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że wymagania formalne, dotyczące pozwolenia na budowę zostały spełnione, w sytuacji gdy nie zostało prawidłowo wykazane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek uzasadniających zatwierdzenie projektu budowy i udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie uzasadnia takiego uznania, a także przez brak zweryfikowania oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością;

- art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez brak kompletnego sprawdzenia spełnienia wymagań dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co doprowadziło do nieuzasadnionego wydania pozwolenia na budowę;

2) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a;

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organ w sposób pełny, tj. z pominięciem okoliczności, że istnieją orzeczenia sądowe z których wynika, że termin robót określony został do dnia 31.12.2016 r. co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji organu w całości;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu Skarżącej dotyczącej istnienia orzeczenia sądowego, w którym określony został termin do robót do dnia 31.12.2016 r.;

- naruszenie art. 153 w zw. z art. 193 P.p.s.a. poprzez niezwiązanie się z orzeczeniem Sądu Rejonowego w Sandomierzu I Wydział Cywilny z dnia 23.12.2014 r. sygn. akt I Ns 64/13 i orzeczeniem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31.05.2016 r. sygn. akt II Ca 536/15 co skutkowało oddaleniem skargi.

Skarżąca wniosła o:

- zmianę w całości zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie o uwzględnieniu skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów powstępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

- wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skuteczność zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., jest uwarunkowana zasadnością zarzutów materialnych i procesowych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz naruszenia powołanych w kasacji przepisów procedury sądowoadministracyjnej.

Całkowicie błędna jest teza o możliwości naruszenia art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. poprzez niezwiązanie się orzeczeniami Sądu Rejonowego w Sandomierzu I Wydział Cywilny z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt I Ns 64/13 i Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II Ca 536/15.

Przepis art. 153 P.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Norma zawarta w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. Jego zasięgiem oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe - ewentualne - postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" odnosi się do wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (patrz m.in.: wyrok NSA z dnia 19 października 20232 r., sygn. akt II OSK 161/21).

Obowiązek zawarcia wskazań co do dalszego postępowania wynika z dyspozycji art. 141 § 4 zdanie drugie P.p.s.a, zgodnie z którym, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Postanowienia art. 153 oznaczają, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane, oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe – ewentualne – postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (patrz: Tadeusz Woś [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, WK 2016, pkt 1 do art. 153).

Jest oczywiste, że orzeczenia sądów powszechnych nie wywołują skutku, o którym mowa w art. 153 P.p.s.a.

Niezrozumiałe jest także powołanie w omawianym zarzucie art. 193 P.p.s.a., który reguluje postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Przechodząc do analizy opisu naruszenia dotykającego zagadnienia związania treścią orzeczenia sądu, należy najpierw odróżnić związanie oceną prawną od związania prawomocnym wyrokiem. Ocena prawna wiąże sąd i organy administracyjne w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"" LexisNexis 2011, pkt 10 do art. 153 oraz powołany tam wyrok NSA z 20 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 104/05).

Opis naruszenia sformułowany w omawianym zarzucie nawiązuje do związania orzeczeniami sądów powszechnych, tj. orzeczeniem Sądu Rejonowego w Sandomierzu I Wydział Cywilny z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt I Ns 64/13 i orzeczeniem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II Ca 536/15 w przedmiocie służebności przesyłu. Związanie tego rodzaju może być rozpatrywane w odniesieniu do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Orzeczenie ustanawiające służebność przesyłu wiąże nie tylko sąd, który je wydał, ale także inne sądy. Nikt nie może kwestionować orzeczenia ustanawiającego służebność przesyłu, ani warunków trwania tej służebności. Związanie to nie oznacza jednak wpływu na moc wiążącą decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Konieczne jest zaś przypomnienie, że wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3214/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną U. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 548/15, w sprawie ze skargi U. N. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr IN.XI.7536.13.2015, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, odniósł się do uczynionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uwag dotyczących zdeterminowania drogi cywilnej dla uzyskania przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli wcześniej wszczął postępowanie o ustanowienie służebności. NSA podzielił stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, jaki powstaje na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., i służebność przesyłu ustanawiana na podstawie art. 305(1) Kodeksu cywilnego, to dwa różne tytuły prawne, z których przedsiębiorca może korzystać według swego wyboru, przy czym uzyskanie jednego z nich, w zasadzie wyklucza potrzebę uzyskania drugiego. Przywołał wyrok NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2864/15.

Według omawianego stanowiska NSA, w orzecznictwie słusznie podkreśla się, że postępowanie o ustanowienie służebności przesyłu nie ma charakteru prejudycjalnego dla sprawy administracyjnej z art. 124 u.g.n., gdyż powyższy przepis w żaden sposób nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o ustanowienie służebności przesyłu. Przepis art. 124 u.g.n. samodzielnie reguluje instytucję ograniczenia własności związaną z zakładaniem instalacji przesyłowych i określa przesłanki takiego ograniczenia. Wskazał na wyroki NSA z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3182/15 oraz z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1154/16.

W myśl art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Z uwagi na moc wiążącą orzeczenia, wynikającą z art. 170 P.p.s.a., organy administracyjne i sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (patrz m.in. Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WK 2018, pkt 8 do art. 170; Tadeusz Woś [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod. red. T. Wosia, WK 2016, pkt 3 do art. 170; J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001/4/63; wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt V CKN 1110/00; wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2164/15).

Niezależnie od wadliwego powołania się w kasacji na art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a., możliwe jest zatem stwierdzenie, że stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku związania orzeczeniem o ustanowieniu służebności, w tym także braku związania przyjętym w tym orzeczeniu terminem, nie stanowiło naruszenia art. 124 u.g.n.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu skarżącej dotyczącej istnienia orzeczenia sądowego, w którym określony został termin do robót do dnia 31.12.2016 r. Abstrahując od bezzasadności tezy o związaniu, w niniejszym postępowaniu, orzeczeniem sądu powszechnego w przedmiocie służebności przesyłu, określającym termin wykonania robót do 31 grudnia 2016 r., odnotować należy, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do wskazanego zarzutu skargi na stronnie 10 i 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

W konsekwencji przyjęcia przez skład orzekający w niniejszej sprawie stanowiska, według którego, przepis art. 124 u.g.n. samodzielnie reguluje instytucję ograniczenia własności związaną z zakładaniem instalacji przesyłowych i określa przesłanki takiego ograniczenia, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organ w sposób pełny, tj. z pominięciem okoliczności, że istnieją orzeczenia sądowe z których wynika, że termin robót określony został do dnia 31.12.2016 r.

Na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powstaje trwały tytuł prawny do nieruchomości polegający na prawie do zakładania i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym zakresie inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1570/16; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2681/15).

Nie jest więc zasadny zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że wymagania formalne, dotyczące pozwolenia na budowę zostały spełnione, w sytuacji gdy nie zostało prawidłowo wykazane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak z powyższego wynika, na błędnej tezie został oparty zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: "Prawo budowlane", poprzez uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek uzasadniających zatwierdzenie projektu budowy i udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy brak zweryfikowania oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością.

Nie ma podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek uzasadniających zatwierdzenie projektu budowy i udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie uzasadnia takiego uznania. W myśl tego przepisu, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odniesieniu do terenu objętego projektem budowlanym obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce, przyjęty uchwałą Nr IX/46/2011, Rady Gminy Wilczyce z dnia 14 listopada 2011 r., zmieniony uchwałą Rady Gminy Wilczyce Nr XXI/124/2013, z dnia 19 kwietnia 2013 r. Jest oczywiste, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie była w niniejszej sprawie wymagana.

Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez brak kompletnego sprawdzenia spełnienia wymagań dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę został także skonkretyzowany poprzez podniesienie, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak z poprzedzających rozważań wynika, jest to zarzut bezpodstawny.

Niezależnie od tego podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji odnotował spełnienie przez inwestora wymagań dotyczących projektu budowlanego, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Wilczyce. Planowana inwestycja w całości została bowiem usytuowana na terenie oznaczonym na rysunku planu miejscowego jako gazociąg oraz w granicach strefy kontrolowanej.

Sąd ustalił, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 17 listopada 2011 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, utrzymaną w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2013 r. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach wyraził opinię, że nie zmieniły się uwarunkowania środowiskowe określone w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 17 listopada 2011 r., zmienionej decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 8 listopada 2012 r.

Ponadto, Sąd pierwszej instancji trafnie zaaprobował stanowisko, według którego, projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie z dnia 26 kwietnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 640) oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował także oceny organu, że Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy, a także został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Również w tej mierze stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.