Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 117/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 grudnia 2023 r., znak: 0601-IEW.7192.66.2023.5, w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 5 grudnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ), po rozpoznaniu zażalenia A. K. (dalej: strona, skarżący, zobowiązany), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie (dalej: Naczelnik, organ egzekucyjny, organ pierwszej instancji) z 3 października 2023 r., nr 0610-SEW-2.720.10.13.2023.15, w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor wyjaśnił, że 25 stycznia 2022 r. skarżący złożył do Naczelnika deklarację VAT-7K, w której wykazał podatek do zapłaty za IV kwartał 2021 r. w kwocie 4.356 zł. Wobec niezapłacenia zobowiązań podatkowych wynikających z tej deklaracji w terminie do 25 stycznia 2022 r., Naczelnik wystawił i doręczył stronie w dniu 23 lutego 2022 r. upomnienie z 11 lutego 2022 r. wzywające do zapłaty zobowiązań podatkowych w podatku VAT za IV kwartał 2021 r. Następnie Naczelnik 8 marca 2022 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którym objęto podatek VAT za IV kwartał 2021 r. w kwocie należności głównej 4.356 zł oraz odsetki za zwłokę. W celu egzekucyjnej realizacji tego tytułu wykonawczego, zawiadomieniami z 9 marca 2022 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] organ egzekucyjny wystosował zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego odpowiednio do: Polska Kasa Opieki S.A., Alior Bank S.A., Banku Spółdzielczego w P. oraz dokonał zajęcia w: Banku Handlowym S.A., Santander BP S.A. i ING Bank Ś. S.A. (zbieg egzekucji). Z kolei, zawiadomieniami z 9 marca 2022 r. nr [...] oraz [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej odpowiednio w "A" sp. z o.o. oraz "B" sp. z o.o. Zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone zobowiązanemu 17 marca 2022 r. (odebrał pełnoletni domownik) wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego, zaś dłużnicy zajętej wierzytelności otrzymali je 9 marca 2022 r. i 16 marca 2022 r.

W trakcie trwającego postępowania egzekucyjnego, w dniu 24 maja 2023 r. skarżący złożył korektę deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2021 r., w której wykazał podatek do zapłaty w kwocie 7.805 zł. W tej sytuacji, 1 czerwca 2023 r. wierzyciel wystawił zmieniony tytuł wykonawczy nr [...] do tytułu wykonawczego nr [...] z 8 marca 2022 r., w związku ze złożoną przez podatnika 24 maja 2023 r. korektą deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2021 r., w której wskazał wysokość podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie 7.805 zł, tj. wyższej od wskazanej w pierwszej wersji deklaracji oraz objętej pierwotnym tytułem wykonawczym, która wynosiła 4.356 zł.

Następnie organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązanego oraz dłużników zajętych wierzytelności o zmianie wysokości egzekwowanych należności doręczając zawiadomienia z 5 czerwca 2023 r. nr [...] i nr [...] o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności osobom uprawnionym do odbioru korespondencji w siedzibie "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. 9 czerwca 2023 r. oraz stronie 23 czerwca 2023 r. Wraz z tymi zawiadomieniami doręczono zobowiązanemu informacyjnie odpis zmienionego tytułu wykonawczego z 1 czerwca 2023 r. nr [...].

Pismami z 30 czerwca 2023 r. skarżący złożył do organu egzekucyjnego podanie zatytułowane "Zarzuty co do zmiany wysokości zajęcia" dotyczące zajęcia wierzytelności wskazanej w zawiadomieniach nr [...] oraz [...]. W treści podania zarzucił: brak prawidłowego tytułu wykonawczego, brak uprawnienia organu do dokonania ww. czynności i brak przeprowadzenia prawidłowych oględzin działki. W związku z tym wniósł o uchylenie czynności egzekucyjnych oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Następnie, na wezwanie organu egzekucyjnego, pismami z 16 sierpnia 2023 r. sprecyzował zakres wniesionych żądań jako m. in. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, powołując: brak prawidłowego tytułu wykonawczego, brak uprawnienia organu do dokonania tych czynności oraz brak przeprowadzenia prawidłowych oględzin działki.

Naczelnik – działając jako wierzyciel – wezwaniami o identycznej treści z 4 i 6 września 2023 r. znak: [...] i [...] wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych zarzutów złożonych pismami z 18 lipca 2023 r. i 18 sierpnia 2023 r. poprzez wskazanie – zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. – podstaw zarzutów oraz przedstawienie dowodów uzasadniających żądanie.

W odpowiedzi na wezwanie z 4 września 2023 r., pismem z 21 września 2023 r. jako podstawy zarzutów zobowiązany wskazał: 1) nieistnienie obowiązku; 2) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 3) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 4) brak wymagalności obowiązku z uwagi na wystąpienie innej przyczyny niż określona w pkt 6 lit. a) i b) u.p.e.a.

W odpowiedzi na wezwanie z 6 września 2023 r., pismem z 27 września 2023 r. jako podstawy zarzutów zobowiązany wskazał: 1) nieistnienie obowiązku; 2) błąd co do zobowiązanego; 3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 4) wygaśnięcie obowiązku w całości; 5) brak wymagalności obowiązku z uwagi na wystąpienie innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 6) wady formalne tytułu wykonawczego. Zwrócił uwagę na wygaśnięcie dochodzonej należności z uwagi na przedawnienie.

Naczelnik postanowieniem z 3 października 2023 r., nr 0610-SEW-2.720.10. 13.2023.15, oddalił zarzuty strony w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Po rozpoznaniu zażalenia strony, organ opisanym wyżej postanowieniem z 5 grudnia 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie pierwszej instancji. Organ odwoławczy odniósł się kolejno do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej i uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom zobowiązanego dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym należność nie wygasła wskutek przedawnienia.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia zamiast uchylenia w całości zaskarżonych czynności egzekucyjnych oraz nakazania umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący stwierdził, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest błędne, gdyż brak jest prawidłowego tytułu wykonawczego i brak jest "uprawnienia organu od dokonania ww. czynności". W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych i nakazanie umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Wskazać należy, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią podstawowy środek ochrony zobowiązanego przed niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. W postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej przedmiotem rozpoznania może być tylko treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty wyłącznie z przyczyn wyczerpująco wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a.

Przepis ten określa, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a) i b).

W świetle art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej musi określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Podkreślenia wymaga, że podstawą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej mogą być tylko konkretne zdarzenia i okoliczności wskazane w cytowanym art. 33 § 2 u.p.e.a. Natomiast podstawy takiej nie mogą stanowić niewymienione w tym przepisie okoliczności, wyrażające niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Niewątpliwie zarazem to zobowiązany, a nie organ egzekucyjny, jest obowiązany, aby określić precyzyjnie żądanie stanowiące treść wniesionego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. To na zobowiązanym także spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów uzasadniających to żądanie. Rozpatrzenie zarzutu następuje tylko co do złożonego zarzutu, to jest w zakresie i granicach, jakie zakreśla treść tego zarzutu, a nie w granicach całej sprawy.

Przedmiotem zarzutów skarżącego wniesionych w niniejszej sprawie jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) błąd co do zobowiązanego; 3) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 4) wygaśnięcie obowiązku w całości; 5) brak wymagalności obowiązku z uwagi na wystąpienie innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 6) wady formalne tytułu wykonawczego. Przy czym skarżący uzasadniając wniesione zarzuty jedynie w sposób ogólny wskazał na wygaśnięcie dochodzonej należności z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za IV kwartał 2021 roku. Natomiast w pozostałym zakresie strona nie podniosła żadnych innych okoliczności będących podstawą rozpoznawanych zarzutów.

Prawidłowo organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Skarżący nie wskazał precyzyjnie, jakie okoliczności świadczą o tym, że egzekwowany obowiązek nie istnieje. Organ wskazał zaś trafnie, że powyższym tytułem wykonawczym objęto podatek od towarów i usług, który podatnik miał obowiązek sam obliczyć. Tytuł ten został wystawiony na podstawie złożonej przez stronę do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie deklaracji VAT-7K, a następnie korekty tej deklaracji, w której wykazał większą kwotę zobowiązania podatkowego niż w pierwotnej deklaracji. Na podstawie art. 21 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.), zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2021 r. wynikają ze złożonej 25 stycznia 2022 r. deklaracji VAT-7K, zmienionej następnie złożoną 24 maja 2023 r. korektą tej deklaracji, w której wykazano kwotę podatku VAT do zapłaty w wysokości 7.805 zł. Powstanie zaległości podatkowej było konsekwencją upływu terminu zapłaty podatku, którego wysokość została zadeklarowana i niewpłacona. Termin płatności omawianego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług upływał 25 stycznia 2022 r. Strona nie uregulowała tego zobowiązania pomimo upływu terminu płatności. W konsekwencji stało się ono zaległością podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę.

Zasadnie również Dyrektor ocenił jako nieuzasadniony zarzut błędu co do zobowiązanego. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a., zobowiązanym jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej bądź osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Podkreślenia wymaga, że ten zarzut może być skutecznie podniesiony, gdy środek egzekucyjny zastosowano wobec podmiotu faktycznie niebędącego zobowiązanym w tym postępowaniu. Natomiast zarzut błędu co do zobowiązanego nie może zmierzać do merytorycznego ustalenia zobowiązanego, gdyż dotyczy on kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Organ odwoławczy wskazał celnie, że zarówno w części B.1 złożonej przez skarżącego 25 stycznia 2022 r. deklaracji VAT-7K, jak i jej korekty złożonej przez niego 24 maja 2023 r., wynika, że skarżący wskazał swoje dane identyfikacyjne jako podmiotu głównego. Jest więc oczywiste, że obowiązek zapłaty podatku w wysokości wskazanej w deklaracji (korekcie deklaracji) dotyczył skarżącego jako osoby fizycznej i to jego dane jako zobowiązanego zostały prawidłowo ujęte w skierowanym do egzekucyjnej realizacji tytule wykonawczym nr [...].

Nie było też podstaw, aby uwzględnić zarzut skarżącego co do braku doręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Nie budzi wątpliwości, że upomnienie przedegzekucyjne z 11 lutego 2022 r., nr [...], wzywające skarżącego do uregulowania zadeklarowanego podatku z zagrożeniem, iż w przypadku braku zapłaty należności zostanie wszczęta egzekucja administracyjna, wierzyciel doręczył skarżącemu 23 lutego 2022 r. (zob. k. 83, 84 akt adm.).

Sąd podziela nadto stanowisko organu, iż nie wystąpiły w sprawie przesłanki wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej. Jeżeli w trakcie postępowania egzekucyjnego zostanie wydana decyzja, postanowienie lub inne orzeczenie określające lub ustalające inną wysokość należności pieniężnej niż objęta tytułem wykonawczym albo zostanie złożona korekta dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, powodująca zwiększenie wysokości należności pieniężnej, wierzyciel niezwłocznie sporządza zmieniony tytuł wykonawczy (art. 28b § 1 u.p.e.a.). Zgodnie zaś z art. 28c u.p.e.a., w przypadku skierowania do organu egzekucyjnego zmienionego tytułu wykonawczego dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy, a uprzednio wszczęta egzekucja administracyjna jest kontynuowana przez realizację środków egzekucyjnych oraz stosowanie kolejnych środków egzekucyjnych. Wobec tego, że skarżący – jak wspomniano wyżej – nie dokonał zapłaty podatku ani w terminie płatności, ani w terminie zakreślonym w upomnieniu, wierzyciel mając obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a., wystawił 8 marca 2022 r. tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go do egzekucyjnej realizacji. W związku zaś z tym, że skarżący, w trakcie postępowania egzekucyjnego, złożył korektę deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2021 r., wierzyciel – z uwagi na art. 28b § 1 u.p.e.a. – wystawił zmieniony tytuł wykonawczy. Poza sporem jest w sprawie, że po wszczęciu postępowania egzekucyjnego ani po złożeniu korekty deklaracji i wystawieniu zmienionego tytułu wykonawczego, skarżący nie uiścił należnych zobowiązań podatkowych. Nie wystąpiły również inne przesłanki wygaśnięcia zobowiązań podatkowych wskazane w przepisach prawa, w tym w art. 59 § 1 O.p.

Bezzasadny był także zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na wystąpienie innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Wskazać należy najpierw, że zgodnie z cytowanym art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. brak wymagalności obowiązku oznacza: a) odroczenie terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienie innej przyczyny niż określona w lit. a) i b). Wymagalność, o jakiej w mowa w tym przepisie, oznacza taką cechę obowiązku, która pozwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego jego wykonania, a w przypadku odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych bądź też "inne przyczyny". Jakkolwiek skarżący ogólnie podniósł, że w jego przypadku zachodzą te "inne przyczyny", to w żaden sposób nie dookreślił przyczyny albo przyczyn, na których to opiera swój zarzut w tym zakresie. Mając to na uwadze ponownie należy podkreślić, że podstawą zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności w tym przepisie wymienione, a nie jakiekolwiek zdarzenia i okoliczności wynikające z niezadowolenie strony z poddania jej egzekucji administracyjnej. Skarżący nie sprecyzował swego zarzutu w tym zakresie, a organ trafnie nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Niewątpliwie bowiem – jak wspomniano wyżej – rozpatrzenie zarzutu może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do złożonego zarzutu, w jego zakresie i jego granicach, nie zaś w granicach całej sprawy. Złożenie zatem przez skarżącego zarzutu na podstawie z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. obligowało wierzyciela do rozpatrzenia zarzutu, lecz wyłącznie w odniesieniu do tej podstawy, która dookreślona została w złożonym przez zobowiązanego środku zaskarżenia.

Celnie również organ stwierdził, że w świetle przepisów u.p.e.a. podniesiony zarzut dotyczący wad formalnych tytułu wykonawczego nie może stanowić podstawy zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Okoliczności te mogą stanowić w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego podstawę wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel, jak wynika z treści art. 33 § 2 u.p.e.a., który enumeratywnie wymienia podstawy zarzutów, nie jest uprawniony do oceny zarzutu co do formalnej poprawności wystawienia tytułu wykonawczego. Dlatego też odnosząc się do zawartego w skardze twierdzenia co do braku prawidłowego tytułu wykonawczego wskazać trzeba, iż ta okoliczność nie może stanowić podstawy zgłoszenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Również poza zakres przedmiotowy rozpatrywanej sprawy, jako niemająca oparcia w podstawach zarzutów z art. 33 § 2 u.p.e.a., wykracza podniesiona zarówno w zażaleniu, jak i w skardze okoliczność "braku uprawnienia organu do dokonania ww. czynności", tym bardziej, że skarżący nie doprecyzował, jakiego organu i jakich czynności ta wadliwość jego zdaniem dotyczy. Organ odwoławczy zasadnie też stwierdził, że nie miał możliwości odnieść się do podniesionej w zażaleniu kwestii dotyczącej braku przeprowadzenia prawidłowych oględzin działki, gdyż zobowiązany nie sprecyzował konkretnie, czego dotyczą te argumenty, a z akt egzekucyjnych nie wynikało, aby organ egzekucyjny stosował egzekucję z nieruchomości.

Wreszcie jest oczywiste, że wbrew twierdzeniom skarżącego, objęte tym postępowaniem egzekucyjnym zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2021 r. nie wygasło z powodu przedawnienia. Jak wskazano wyżej, termin płatności tego zobowiązania podatkowego upłynął 25 stycznia 2022 r. Skoro w myśl art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, to znaczy, że pierwotny termin przedawniania egzekwowanego zobowiązania podatkowego mógłby upłynąć najwcześniej z dniem 31 grudnia 2027 r. Pamiętać jednak należy, że bieg terminu przedawnienia może być zawieszany lub przerywany, stosownie od przepisów art. 70 O.p. W przypadku wystąpienia takich okoliczności termin przedawnienia może ulec zatem przedłużeniu.

Wobec tego nie budzi wątpliwości Sądu, że podniesione w skardze zarzuty dotyczący wadliwego – zdaniem strony – zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., wskutek utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, zamiast uchylenia w całości zaskarżonych czynności egzekucyjnych oraz nakazania umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.