Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 174/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. z siedzibą w B. (R. ) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2021 roku, Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Prywatne Przedsiębiorstwo G. z siedzibą w [...] – dalej jako skarżący reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika złożyło skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2021 roku w sprawie nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] października 2020 roku nr [...] i orzeczenia

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy

o transporcie drogowym.

Wezwaniem z dnia [...] kwietnia 2021 roku pełnomocnik skarżącego został zobowiązany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie siedziby skarżącego oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentacji skarżącego wraz z jego tłumaczeniem na język polski przez tłumacza przysięgłego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto pełnomocnik został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia czynności dokonanych w sprawie przez pełnomocnika oraz pominięcia udziału pełnomocnika w dalszym postępowaniu.

W zakreślonym terminie pełnomocnik wskazał adres siedziby skarżącego oraz przedłożył odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Przedłożył również kserokopię niepoświadczoną za zgodność z oryginałem dokumentu w języku rosyjskim wraz

z uwierzytelnionym tłumaczeniem fragmentu statutu P. U. P. P.-H. "G. Jednocześnie pełnomocnik wyjaśnił, że z informacji uzyskanych od skarżącego wynika, że w [...] nie funkcjonuje odpowiednik polskiego KRS lub Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej (CEiDG). Strona w celu wykazania umocowania do reprezentowania przedstawiła statut P. U. P. P.-H. "G. U. P. stanowi jedną

z form prawnych prowadzenia działalności gospodarczej w [...]. Pełnomocnik wskazał, że z informacji opublikowanych przez Ambasadę RP w [...] – P. działa na podstawie statutu zatwierdzonego przez założyciela – jedynego wspólnika przedsiębiorstwa (art. 113 k.c.). Kierownika przedsiębiorstwa powołuje właściciel mienia (art. 113 ust. 4 k.c.). Pełnomocnik wskazał, że z pkt 1.2 statutu wynika, że założycielem, właścicielem mienia Przedsiębiorstwa G. jest M. S. syn M. – obywatel [...]. Pełnomocnik dalej wyjaśnił, że M. S. jako jedyny założyciel firmy, mianował się Dyrektorem Przedsiębiorstwa G. Wyjaśnił, że przedkłada tłumaczenie fragmentu statutu (pierwszych dwóch stron) – tej części aktu założycielskiego, z której wynika, że M. S. jest właścicielem G. Dokument nie został przetłumaczony w pozostałej części, z uwagi na to, że dalsze jego zapisy nie dotyczą kwestii reprezentacji lub właścicielstwa, a wiązałoby się to ze znacznymi kosztami tłumaczenia przysięgłego. Pełnomocnik wyjaśnił, że dokument ten nie został uwierzytelniony z uwagi na to, że skarżacy przesłał jego skan, a oryginał w jednym egzemplarzu znajduje się w Przedsiębiorstwie G.

i nie może zostać wydany poza nie. Tym samym nie ma możliwości jego uwierzytelnienia do terminu wykonania wezwania Sądu. Przedłożył także tłumaczenie przysięgłe aktu powołania Dyrektora.

W kolejnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 roku pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie mu o jednen miesiąc terminu na złożenie uwierzytelnionego przez samą stronę dokumentu – statutu P. U. P. P.-H. "G. oraz w przypadku uznania, że przedłożone uprzednio tłumaczenie przysięgłe fragmentu statutu (pierwszych dwóch stron) nie jest wystarczające, wniósł o przedłużenie terminu także o miesiąc na przedłożenie tłumaczenia przysięgłego w pozostałej części. Wniosek w tym zakresie uzasadnił tym, że strona sama dokonała uwierzytelnienia statutu oraz przesłała taki dokument na adres Kancelarii. Jednak dokument ten nie został jeszcze doręczony i czas oczekiwania może w obecnej sytuacji epidemii wydłużyć się kilka tygodni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. GSK 1337/04 (ONSAiWSA 2005 nr 5, poz. 91) uznano, iż brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jak wynika z piśmiennictwa i utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08, publik. w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej przy dokonaniu pierwszej czynności, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Wskazać należy, że takim dokumentem jest zazwyczaj odpis z KRS, ale nie jest on dokumentem obligatoryjnym, tym bardziej

w przypadku zagranicznej osoby prawnej, gdy w kraju jej funkcjonowania rejestr na kształt polskiego KRS nie jest prowadzony.

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi poprzez złożenie uwierzytelnionych dokumentów wskazujących osoby umocowane do jej reprezentowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niewystarczające jest złożenie tłumaczenia przysięgłego jedynie niewielkiego fragmentu statutu,

w oparciu o który działa podmiot prawa, nie jest bowiem możliwe przeanalizowanie czy kolejne postanowienia statutu dotyczą kwestii reprezentacji mogących mieć znaczenie w sprawie. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z treści tłumaczenia przysięgłego fragmentu statutu wynika, że statut został zatwierdzony decyzją założyciela dnia [...] listopada 2013 roku, a przedłożone tłumaczenie przysięgłe zarządzenia o przyjęciu stanowiska Dyrektora jest z [...] grudnia 2009 roku. Wynika z tego, że zanim doszło do zatwierdzenia statutu, już cztery lata wcześniej powołano Dyrektora.

Należy także zwrócić uwagę, że nazwa skarżącego wskazana w statucie różni się od nazwy wynikającej z udzielonego pełnomocnictwa. W statucie bowiem używa się określenia: P. U. P. P.-H. ‘G. oraz nazwy skróconej "P. P. G.", podczas gdy

w pełnomocnictwie jest to jedynie: G.

Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych

w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04).

Zarazem wniosek pełnomocnika o przedłużenie o miesiąc terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie przedstawienia dokumentu określającego osoby umocowane do reprezentacji strony skarżącej, nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ wynikający z art. 49 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, który nie podlega wydłużeniu ani skróceniu. Stosownie bowiem do art. 84 p.p.s.a. przewodniczący może przedłużyć, bądź skrócić tylko termin sądowy, tj. taki, którego długość został oznaczony przez sąd, a nie przepis ustawy (postanowienie NSA z dnia 2 października 2014 roku, sygn. akt II GSK 2192/14).

W sytuacji gdy zachodzą obiektywne trudności z wywiązaniem się z obowiązku usunięcia braków formalnych, w szczególności w przypadku skarżącego mającego siedzibę za granicą interesy takiego podmiotu zabezpiecza wniosek o przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).