Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SO/Lu 4/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. S. o wymierzenie grzywny Rektorowi Politechniki za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Rektorowi Politechniki grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych z tytułu nieprzekazania do Sądu skargi w terminie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia [...] lipca 2010 r. Przewodniczący Wydziału przekazał Rektorowi Politechniki całość akt sprawy Z. S. dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji wypowiadającej stosunek pracy, zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie grzywny Rektorowi Politechniki za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W odpowiedzi na wniosek Rektor Politechniki stwierdził, że stanowisko organu w kwestii będącej przedmiotem skargi jest znane Z. S., gdyż było wielokrotnie wyjaśniane w toku prowadzonej korespondencji. Do odpowiedzi na wniosek organ dołączył akta sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s..a). Z kolei zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W badanej sprawie skarga została skierowana bezpośrednio do sądu na skutek przekazania pozwu Z. S. o stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej stosunek pracy przez Sąd Rejonowy dla W.-Ś VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (postanowienie z 20 kwietnia 2010 r., sygn, akt: VIII P 964/09). W związku z tym skarga wraz z aktami została przesłana do organu, którego działania dotyczy, celem nadania jej dalszego biegu zgodnie z wymogami art. 54 p.p.s.a.

Przesyłka została doręczona organowi w dniu [...] lipca 2010 r., zatem w dniu [...] sierpnia 2010 r. upłynął termin, w ciągu którego organ powinien był przekazać skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego.

Nie ma wątpliwości, że obowiązku tego organ nie dopełnił w terminie. Dopiero w piśmie z [...] września 2010 r. Rektor przedstawił swoje stanowisko w sprawie, odsyłając do wcześniejszej korespondencji oraz przekazując akta sprawy.

W tej sytuacji należy przyjąć, że zostały spełnione przesłanki nałożenia na organ, na wniosek skarżącego, na podstawie art. 55 p.p.s.a. Wprawdzie w orzecznictwie nie jest jeszcze rozstrzygnięty spór, czy dopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. po terminie wyklucza możliwość nałożenia na organ skargi, tym niemniej Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane przez większą część orzecznictwa, że grzywna nakładana w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. ma mieszany - dyscyplinująco–restrykcyjny charakter, a zatem do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Należy wziąć przy tym pod uwagę okoliczności badanej sprawy i fakt, że organ odesłał akta administracyjne dopiero w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną, nie przesłał w ogóle skargi, a stanowisko w sprawie wyraził nie w formie odpowiedzi na skargę, lecz odpowiedzi na wniosek, w którym ustosunkował się do zarzutów merytorycznych podnoszonych w sprawie poprzez odesłanie do wcześniejszej korespondencji.

Należy z całą mocą podkreślić, że niezależnie od okoliczności sprawy i jej oceny przez organ, ma on bezwzględny obowiązek przestrzegania reguł proceduralnych postępowania z pismami kierowanymi doń przez stronę. Nawet jeżeli stanowisko w sprawie organu było już wielokrotnie prezentowane we wcześniejszej korespondencji i znane jest skarżącemu, bezwzględnym obowiązkiem organu jest dopełnienie obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., nawet gdyby odpowiedź merytoryczna na skargę miałaby sprowadzać się do powtórzenia wielokrotnie wcześniej przytaczanych argumentów.

W zakresie wymiaru grzywny ustawodawca nie wskazał konkretnych dyrektyw postępowania, poza górną jej granicą - dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Sąd ustalając wymiar grzywny powinien brać pod uwagę przede wszystkim okoliczności sprawy i przyczyny zaniedbania obowiązków przez organ.

W badanej sprawie jej tok był nietypowy, skarga nie została wniesiona do organu, lecz przekazana przez Sąd, na skutek wcześniejszego przekazania sprawy przez sąd powszechny, który uznał się za niewłaściwy.

Nietypowe okoliczności sprawy oraz fakt, że Sąd ostatecznie dysponuje zarówno skargą, jak i aktami administracyjnymi zadecydowały o tym, że Sąd za adekwatny wymiar grzywny uznał 500 złotych. Należy przy tym zaznaczyć, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. – M. P. z 2010 r. Nr 7, poz. 67) wyniosła 3.102, 96 zł.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.