Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1030/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 20, art. 33 par. 2 pkt 3, art. 166b
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi E.J. i P.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wszczął przeciwko P. J. oraz E. J. (dalej jako: "zobowiązani" lub "skarżący") postępowanie zabezpieczające na podstawie własnego zarządzenia zabezpieczenia z [...] lipca 2021 r., nr [...], obejmującego przybliżoną kwotę należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2016 r. określoną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] czerwca 2021 r., nr [...] Zarządzenie zabezpieczenia zostało doręczone zobowiązanym 12 lipca 2021 r.

W toku postępowania zabezpieczającego zawiadomieniem z [...] lipca 2021 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku A. Zajecie okazało się skuteczne. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone E. J. 16 lipca 2021 r., a P. J. 2 sierpnia 2021 r.

Zobowiązani, pismem z [...] lipca 2021 r., wnieśli zarzut na prowadzone postępowanie zabezpieczające na podstawie art. 33 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. - w skrócie: "u.p.e.a.") z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego. Ich zdaniem, wszelkie czynności zabezpieczające podjęte wobec [...] E. J. należy uznać za podjęte bez podstawy prawnej. W przekonaniu zobowiązanych, decyzja zabezpieczająca nie może odnosić się do majątku osobistego i wspólnego E. J., gdyż zaległości podatkowe P. J. powstały przed 4 czerwca 2016 r., a więc przed dniem zawarcia małżeństwa przez P. i E. J..

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], oddalił powyższy zarzut.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że podstawę do wystawienia zarządzenia zabezpieczenia stanowi decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] czerwca 2021 r., nr [...], którą określono m.in. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2016 r. w wysokości [...] zł, przybliżoną kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł oraz zabezpieczono ww. kwoty podatku wraz z odsetkami za zwłokę na majątku P. J. oraz majątku wspólnym P. J. i jego małżonki E. J., zgodnie z art. 33 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p."). Organ podkreślił, że te same osoby zostały wskazane w zarządzeniu zabezpieczenia jako osoby, których majątek podlega zabezpieczeniu. W związku z tym organ uznał, że nie istnieje rozbieżność pomiędzy treścią zarządzenia zabezpieczenia a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia, co do imion i nazwisk osób, których majątek podlega zabezpieczeniu. Tym samym organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania zarzutu. Jednocześnie organ wskazał, że podniesione we wniosku argumenty mogą stanowić uzasadnienie odwołania od decyzji stanowiącej podstawę prawną wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, nie mogą natomiast być podstawą do uznania zarzutu w postępowaniu zabezpieczającym.

W zażaleniu z [...] sierpnia 2021 r. zobowiązani wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia organu I instancji. Żalący się ponownie stwierdzili, że brak jest podstaw do odpowiedzialności małżonka za zaległości podatkowe współmałżonka powstałe przed zawarciem związku małżeńskiego. Podkreślili, że związek małżeński zawarli w dniu [...] czerwca 2016 r., a zabezpieczona należność powstała w okresie od 1 do 31 maja 2016 r.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] października 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że organ zabezpieczający bada z urzędu dopuszczalność zabezpieczenia. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że środki prawne przysługujące osobie zobowiązanej w postępowaniu zabezpieczającym nie mogą służyć podważaniu decyzji będącej podstawą zabezpieczenia.

W zakresie błędu co do osoby zobowiązanego, organ odwoławczy wskazał, że z błędem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w zarządzeniu zabezpieczenia, jako zobowiązanego określono osobę, na której nie ciąży obowiązek spełnienia określonego świadczenia, co skutkuje faktycznym skierowaniem zabezpieczenia przeciwko niewłaściwej osobie, gdy zabezpieczenie jest prowadzone przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany chociaż noszącej to samo imię i nazwisko. W tym kontekście organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że zarządzenie zabezpieczenia skierowane do postępowania zabezpieczającego wskazuje jako małżonka odpowiedzialnego majątkiem wspólnym E. J., wobec której wydano decyzję o zabezpieczeniu na majątku wspólnym przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za maj 20216 r. oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego.

Odnosząc się do argumentów podniesionych zażaleniu organ II instancji wskazał, że skonkretyzowanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług powstałego na skutek dokonania określonej czynności (wydania towaru lub wykonania usługi) i przekształcenie go w zobowiązanie podatkowe następuje po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego, po określeniu całej kwoty przypadającej na dany okres rozliczeniowy (w tym przypadku miesięczny) i wskazaniu terminu i miejsca jego zapłaty - do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie w podatku VAT za maj 2016 r. powstało w dniu [...] czerwca 2021 r., a więc z upływem ostatniego dnia terminu wskazanego w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm. – w skrócie: "u.p.t.u."), jako dnia złożenia deklaracji i uregulowania samoobliczonej wysokości zobowiązania.

W skardze z [...] listopada 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, P. J. i E. J. wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 w zw. z art. 29 § 1 i art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie nie zaistniał błąd co do zobowiązanego oraz przyjęcie, że na etapie rozpatrywania zarzutów do wydanego zarządzenia o zabezpieczeniu organ będący jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem nie jest władny do prawnej oceny własnej decyzji.

W argumentacji skargi skarżący zakwestionowali m.in. twierdzenie organu II instancji, że środki prawne przysługujące osobie zobowiązanej w postępowaniu zabezpieczającym nie mogą służyć podważaniu decyzji będącej podstawą zabezpieczenia, a organ zabezpieczający nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (zarządzeniem zabezpieczenia). Uznając takie stanowisko za właściwe, ich zdaniem, należałoby przyjąć, że kontrola zasadności zarządzenia zabezpieczenia sprowadza się do czystego formalizmu, czyli do sprawdzenia, czy osoby wskazane w decyzji o zabezpieczeniu i przy pisane im kwoty podlegające zabezpieczeniu są tożsame z danymi zawartymi w wydanym postanowieniem o zabezpieczeniu. Skarżący podkreślili, że w niniejszej sprawie zaszła kumulacja roli wierzyciela i organu zabezpieczającego, a zatem, w ich ocenie, nie jest zasadny argument organu, że organ zabezpieczający pozbawiony jest prawa do badania zasadności i wymagalności obowiązku zawartego w zarządzeniu zabezpieczającym. Ponadto skarżący zanegowali twierdzenie organu II instancji, że zobowiązanie podatkowe w podatku VAT powstaje wraz z upływem terminu płatności podatku (złożenia deklaracji), czyli co do zasady z upływem 25 dnia następnego miesiąca.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 329 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a").

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutu sformułowanego przez skarżących, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu zabezpieczającego w kwestii uznania za bezzasadny zarzutu błędu, co do osoby zobowiązanego w odniesieniu do skarżącej E. J..

Zdaniem skarżących, skoro zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2016 r., określone w decyzji zabezpieczającej, powstało w okresie od 1 do 31 maja 2016 r., a więc przed zawarciem związku małżeńskiego przez skarżących, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2016 r., to brak jest podstaw prawnych, aby za ww. zobowiązanie podatkowe odpowiadała skarżąca E. J.. W związku z powyższym skarżący uznali, że organ błędnie określił zobowiązanego w zaskarżonym zarządzeniu zabezpieczenia poprzez wskazanie skarżącej E. J., jako osoby odpowiadającej solidarnie ze skarżącym P. J. za zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2016 r.

Według przeciwnego poglądu organu, zarzut błędu co do zobowiązanego z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się zabezpieczenie. Organ podkreślił, że te same osoby, czyli P. J. i E. J., zostały wskazane w decyzji o zarządzeniu zabezpieczenia z [...] czerwca 2021 r., a następnie, w wydanym na podstawie tej decyzji, zarządzeniu zabezpieczenia z [...] lipca 2021 r. Zdaniem organu, skoro nie istnieje rozbieżność między treścią zarządzenia zabezpieczenia, a treścią decyzji będącej podstawą wystawienia tego zarządzenia, co do imion i nazwisk osób, których majątek podlega zabezpieczeniu, to w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, jednakże argumentacja organu II instancji w części dotyczącej momentu powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. jest błędna. Uchybienie to nie ma jednak istotnego znaczenia na wynik sprawy, a wobec tego brak było podstaw aby zaskarżone postanowienie wyeliminować z obrotu prawnego.

Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wniesienia zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji.

Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość zabezpieczenia (w niniejszej sprawie – zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. w wysokości [...] zł, przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł na majątku skarżącego oraz na majątku wspólnym skarżących), podważając prawidłowość zarządzenia zabezpieczenia. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.

Podstawę zarzutu w sprawie zabezpieczenia stanowi, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 – 6 u.p.e.a.: nieistnienie obowiązku (pkt 1), określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, dokumentu, przepisu prawa (pkt 2 lit. a-c), błąd co do zobowiązanego (pkt 3), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4), wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części (pkt 5), brak wymagalności obowiązku w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, wystąpienia innej przyczyny (pkt 6 lit. a-c).

Podkreślenia wymaga, że zarzuty (tak samo jak inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego/zabezpieczającego) nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej (zabezpieczającej) stanowiącej podstawę do wystawienia zarządzenia zabezpieczenia. Zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – w skrócie: "k.p.a.") lub u.p.e.a.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący zarzucili organowi zabezpieczającemu naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. z uwagi na błąd co do zobowiązanego poprzez wskazanie w zarządzeniu zabezpieczenia E. J., jako osoby odpowiadającej solidarnie z P. J..

Zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ zabezpieczający podjął czynności zabezpieczające wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego, w związku z czym doręczył jej zarządzenie zabezpieczenia oraz pouczył o prawie zgłoszenia zarzutów. Ponieważ w konsekwencji zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów, należy odstąpić od czynności zabezpieczających wobec osoby błędnie uznanej za zobowiązanego i podjąć je wobec zobowiązanego. Po drugie, chodzi o wskazanie w zarządzeniu zabezpieczenia osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w zarządzeniu zabezpieczenia z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia zarządzenia zabezpieczenia. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez organ błędu przy sporządzaniu zarządzeniu zabezpieczenia, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania zabezpieczającego. W tym drugim przypadku organ może wystawić zarządzenie zabezpieczenia na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie organu o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. Stwierdzenie braku podstaw do wskazania w zarządzeniu zabezpieczenia danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do umorzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 w zw. z art. 166b u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, wyd. IX, art. 33, LEX).

Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wystawił zarządzenie zabezpieczenia z [...] lipca 2021 r., nr [...] obejmujące przybliżoną kwotę należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2016 r. określoną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] czerwca 2021 r., nr [...] Wskazane zarządzenie zabezpieczenia zawiera wszystkie wymienione w art. 27 u.p.e.a. elementy, tj.: - w części A - dane zobowiązanego/ zobowiązanych – małżonków odpowiedzialnych solidarnie: P. J., E. J.; - w części C - dane dotyczące należności pieniężnej i zabezpieczenia: - jako podstawę prawną obowiązku wskazano: decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] czerwca 2021 r., nr [...], określająca przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2016 r. w wysokości [...] zł, przybliżoną kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł. Zaznaczenia wymaga, że kwoty należności głównych wskazane w zarządzeniu zabezpieczenia są zgodne z decyzją o zarządzeniu zabezpieczenia z [...] czerwca 2021 r. W ocenie Sądu, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że zobowiązani: P. J. i E. J. - osoby, które widnieją w zarządzeniu zabezpieczenia, są tożsame z osobami, na majątku których określono i zabezpieczono przybliżone kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. w drodze ww. decyzji z [...] czerwca 2021 r. W takiej sytuacji całkowicie bezpodstawne jest zarzucanie przez skarżących, że zarządzenie zabezpieczenia zostało błędnie wystawione także na skarżącą E. J.. Zaznaczyć przy tym należy, że ww. zarządzenie zabezpieczenia zostało skutecznie doręczone skarżącym 12 lipca 2021 r.

Sąd stwierdza, że organy jednoznacznie wykazały, że w zarządzeniu zabezpieczenia z [...] lipca 2021 r. wskazane zostały osoby, na których majątku określono i zabezpieczono obowiązek (solidarny) uiszczenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości. Stwierdzenie tej sytuacji nastąpiło poprzez porównanie danych osób wskazanych w zarządzeniu zabezpieczenia (P. J. i E. J. – część A zarządzenia zabezpieczenia) z danymi adresatów orzeczenia (decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] czerwca 2021 r., nr [...] – część C zarządzenia zabezpieczenia), stanowiącego podstawę do wystawienia zarządzenia zabezpieczenia.

Jednocześnie należy zaakcentować, że nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i, wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. A z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w zawisłej przed Sądem sprawie.

W kontekście powyższych ustaleń zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez błąd co do osoby zobowiązanego poprzez wskazanie E. J., jako osoby odpowiadającej solidarnie, należy uznać za całkowicie bezzasadny.

Rację należy natomiast przyznać skarżącym, że organ II instancji błędnie stwierdził w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. powstało w dniu 27 czerwca 2021 r., a więc z upływem ostatniego dnia terminu wskazanego w u.p.t.u., jako dnia złożenia deklaracji i uregulowania samoobliczonej wysokości zobowiązania. Sąd stwierdza, że organ II instancji błędnie utożsamił ostatni dzień terminu, w którym skarżący zobowiązany był złożyć w urzędzie skarbowym deklarację podatkową za maj 2016 r. i zapłacić podatek w niej wykazany (czyli 25 dzień miesiąca następującego po miesiącu w którym powstało zobowiązanie podatkowe – uwzględniając, że 25 czerwca 2016 r. przypadał w sobotę, zgodnie z art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p."] ostatnim dniem do złożenia deklaracji był poniedziałek 27 czerwca 2016 r.) z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2016 r.

Podkreślenia wymaga, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje w sposób wskazany w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustaw podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. To zaś oznacza, że skonkretyzowana powinność podatkowa powstaje jednocześnie z zaistnieniem jej nieskonkretyzowanej postaci, czyli obowiązku podatkowego (w tym samym punkcie czasu). W podatku od towarów i usług ma to miejsce na koniec każdego miesiąca, ewentualnie kwartału kalendarzowego (por. art. 103 ust. 1-2 u.p.t.u.). Tym samym, wbrew twierdzeniom organu II instancji nie jest tak, że zobowiązanie podatkowe skarżącego powstało z dniem upływu terminu płatności podatku od towarów i usług za maj 2016 r., czyli 27 czerwca 2016 r. Termin płatności podatku jest bowiem elementem konstrukcji daniny publicznej (elementem dyspozycji normy podatkowoprawnej) odrębnym od podstawy opodatkowania i stawki podatkowej (a także ewentualny zwolnień i ulg podatkowych), wyznaczających zakres zobowiązania podatkowego. W podatku od towarów i usług przypada on, co do zasady na 25 dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek i zobowiązanie podatkowe (art. 103 ust. 1-2 u.p.t.u.).

Mając na względzie powyższe stwierdzić zatem należy, że wbrew wskazaniu organu II instancji zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z końcem danego okresu rozliczeniowego – w rozpoznawanej sprawie z dniem 31 maja 2016 r. Uzasadnienie organu II instancji w części dotyczącej momentu powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2016 r. jest zatem błędne. Zaakcentować jednak należy, że uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, a wobec tego brak było podstaw aby zaskarżone postanowienie uchylić.

W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że odpowiada ono prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.