Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1403/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 w związku z art. 24
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2020 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej unieważnił przysługujące J. K. prawo z rejestracji patentu pt. "Stojak do serwisowania rowerów" nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 25 w związku z art. 24 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p.".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że 5 sierpnia 2019 r. M. G. wystąpił do Urzędu Patentowego z wnioskiem o unieważnienie wspomnianego patentu, udzielonego skarżącemu [...] marca 2013 r. Organ ocenił to żądanie za uzasadnione. Przyjął, że wnioskodawcy przysługiwał interes prawny w ubieganiu się unieważnienia patentu, bowiem jest on realnym konkurentem skarżącego. Podobnie, jako on, wprowadza do obrotu stojaki do rowerów, m. in. w reżimie zamówień publicznych, w którym brał udział także skarżący. Zakres ochrony patentu określono w zastrzeżeniu patentowym jako "Stojak do serwisowania rowerów, znamienny tym, że stanowi go szafa (1), wewnątrz której na linkach (2) zamocowane są narzędzia (3) do obsługi rowerów, mająca w strefie szczytowej wysunięte ku przodowi dwa wsporniki (4) do osadzenia i stabilizowania roweru, natomiast w strefie zewnętrznej ma osadzony korpus ręcznej pompki powietrznej (5)". Przedstawiono ilustrację przykładu wykonania wynalazku. Organ uznał, że wynalazkowi nie przysługuje zdolność patentowa, bowiem zakładanego w nim rozwiązania nie można uznawać za nowe, skoro jest ono częścią techniki. Powołano się na opis amerykańskiego patentu [...] zgłoszonego [...] lutego 2013 r., który w pierwszym zastrzeżeniu niezależnym wymienia wszystkie te cechy, które następnie zamieszczono w zastrzeżeniu spornego patentu.

Urząd Patentowy ocenił, że rozwiązanie amerykańskie posiada identyczne cechy jak patent przysługujący skarżącemu. Różnicę polegającą na innym umiejscowieniu i mocowaniu pompki organ uznał za pozorną, skoro w obu przypadkach pompować ma ona powietrze do opony roweru, a korpus ręcznej pompki osadzono w strefie zewnętrznej. Organ wyjaśnił, że identyczne do spornego rozwiązania zaprezentowano także w wydrukach ze stron internetowych z 29 marca i 15 kwietnia 2012 r. Daty zamieszczenia danych na stronie internetowej nie budziły wątpliwości organu, podobnie jak dokładność prezentacji oferowanych na zdjęciach produktów i ich charakterystycznych cech konstrukcyjnych. W tych okolicznościach, uznając podstawę z art. 25 p.w.p. za uzasadnioną, organ odstąpił od badania pozostałych podstaw unieważnienia patentu.

We wniesionej przez J. K. skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzut naruszenia art. 24 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że w momencie składania wniosku o udzielenie patentu wynalazek nie posiadał przymiotu nowości, art. 25 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że w momencie składania wniosku o udzielenie patentu, wynalazek stanowił część stanu techniki, art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że w momencie składania wniosku o udzielenie patentu rozwiązanie to było udostępnione do wiadomości powszechnej i objęte wcześniejszymi zgłoszeniami wynalazków lub wzorów użytkowych, art. 26 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że wynalazek objęty spornym patentem nie posiada poziomu wynalazczego.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim podzielić należy stanowisko organu, wedle którego uczestnikowi postępowania przysługiwał w tej sprawie interes prawny. Jak bowiem wynika z akt sprawy rzeczywiście jest on realnym konkurentem skarżącego, skoro prowadzi działalność gospodarczą o tym samym profilu. Funkcjonowanie w obrocie ochrony obejmującej sporny wzór przemysłowy utrudniać więc może swobodne gospodarowanie temu przedsiębiorcy. Ponadto skarżący wystąpił do uczestnika postępowania z żądaniem zaprzestania naruszenia spornego patentu i zapłaty pod rygorem wszczęcia postępowania sądowego. Dlatego sformułowane w tej sprawie roszczenie o unieważnienie patentu należało merytorycznie rozpoznać.

Również w pozostałym zakresie stan faktyczny został w tej sprawie ustalony prawidłowo, na podstawie zgromadzonych zgodnie z przepisami prawa dowodów i ich rzetelnej oceny. Nie można organowi przypisać naruszenia przepisów prawa w tym zakresie, w tym art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.".

Postępowanie w tej sprawie, po myśli art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. toczyło się w trybie spornym, a zatem w świetle utrwalonego w orzecznictwie poglądu, organ był związany żądaniem wnioskodawcy, na którym spoczywał także ciężar wykazania przesłanek zasadności swojego roszczenia (zob. np. wyrok NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt II GSK 838/10, ONSAiWSA 2013/3/44). Z tego obowiązku wnioskodawca się wywiązał, składając dowody na okoliczność trafności twierdzenia o braku nowości patentu. Prawidłowo organ ocenił, że zgłoszonemu wynalazkowi nie przysługiwał przymiot nowości w rozumieniu art. 24 p.w.p., a to z uwagi na pozostawanie częścią istniejącego stanu techniki, o którym mowa w art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p.

Unormowane w art. 24 p.w.p. pojęcie nowości przedmiotowej wynalazku odnosić należy do tej obiektywnej, a dotyczącej udowodnionego, istniejącego w rzeczywistości stanu techniki (zob. A. Niewęgłowski [w:] T. Demendecki (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, LEX/el. 2015, komentarz do art. 24, teza 1). Żeby przyjąć, że dane rozwiązanie stanowi już część techniki, należy wykazać, że przed datą jego pierwszeństwa udostępniono do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania. Przymiot nowości wynalazku może być podważony wówczas, gdy zachodzi tożsamość porównywalnych rozwiązań, bądź gdy różnice pomiędzy nimi są nieistotne z technicznego punktu widzenia (zob. decyzja KO z dnia [...] kwietnia 1973 r., Odw. [...]).

W tej sprawie dowody zgłoszone przez wnioskodawcę pozwoliły na wykazanie ponad wszelką wątpliwość, że patent przysługujący skarżącemu nowością w dniu jego zgłoszenia się nie charakteryzował. Zarówno jednoznaczne w opisie zgłoszenie amerykańskie, jak i wydruki ze stron internetowych dowiodły tego, że przed złożeniem wniosku patentowego przez skarżącego funkcjonowały już publicznie, bo na rynku, rozwiązania o identycznych istotnych cechach technicznych. Drobna różnica dotycząca koncepcji montażu pompki w wynalazku amerykańskim oceny tej zmienić nie może, bo nie mamy tu do czynienia z kwestią istotną. Data zgłoszenia amerykańskiego nie została podważona, podobnie jak moment umieszczenia w przestrzeni publicznej informacji handlowych na stronach internetowych [...] i [...].

Nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa. Skoro w toku postępowania wykazano, że przysługujący skarżącemu patent nie cechował się nowością, to obowiązkiem organu było orzec o jego unieważnieniu. Nieuzasadnione pozostają zatem zarzuty skargi, które – choć opisane jako zarzuty prawa materialnego – w istocie zmierzały do podważenia ustaleń kontrolowanego przez Sąd postępowania. Skarżący bowiem naruszenia art. 24 i art. 25 ust. 1 – 3 p.w.p. upatrywał w przyjęciu przez Urząd Patentowy braku nowości, przynależności do istniejącego stanu techniki, wcześniejszego udostępnienia do wiadomości powszechnej tożsamego rozwiązania i objętego wcześniejszymi zgłoszeniami wynalazków bądź wzorów użytkowych. Natomiast zarzut art. 26 ust. 1 p.w.p. nie był trafny, bowiem organ nie oceniał w zaskarżonej decyzji poziomu wynalazczego spornego patentu.

Organ nie naruszył art. art. 107 § 3 k.p.a., bo uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane w sposób prawidłowy. Rzetelnie prezentuje tok postępowania, okoliczności które udowodniono i te, których udowodnić się nie udało, jak również wskazuje na dowody, które legły u podstaw tych ocen. Powołano także przepisy, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.