Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1388/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6176 Komornicy i syndycy upadłości
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15b ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1309
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.
article: art. 141 § 4, art. 153, art. 174 pkt 2, art. 174 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del.WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 53/22 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października 2021 r. nr DWOiP-IV.6340.249.2019 w przedmiocie odmowy przeniesienia na stanowisko komornika sądowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 53/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października 2021 r. nr DWOiP-IV.6340.249.2019 w przedmiocie przeniesienia na stanowisko komornika sądowego w innym rewirze komorniczym.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów niniejszego postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Sądowi I instancji zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

( art. 15 b ustęp 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji w zw. z art. 298 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych Art. 15b ust. 1 ustawy z dnia 29.08.1997 o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. 2018.1309) polegającą na uznaniu, że względy osobiste kandydatów stanowią wyłączną przesłankę wyznaczenia J. T. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. przy całkowitym pominięciu potrzeb prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych, wedle których przesłanek kandydatura Skarżącego gwarantuje bardziej prawidłowe i sprawniejsze prowadzenie czynności egzekucyjnych.

( nietrafną ocenę przez WSA prawidłowości zastosowania w okolicznościach sprawy art. 10 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji poprzez jego niezastosowanie, pomimo że dokonanie wyboru komornika w celi obsadzenia zwolnionego stanowiska przy uwzględnieniu wielu kandydatur polega na przeprowadzeniu konkursu i wyborze najlepszego kandydata, a więc takiego który daje większą rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu na tym stanowisku.

II. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

( art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającą na wskazaniu jako motywu rozstrzygnięcia okoliczności, że Skarżący pełni funkcję zastępcy w miejscu z którego wnioskował o przeniesienie, co w ocenie Sądu stanowi okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy a z drugiej strony Sąd podkreśla role złożonej przez Uczestnika Postępowania deklaracji w zakresie samodzielnego i konkretnego rozwiązania trudności związanych ze zwolnieniem przez Uczestnika Postępowania stanowiska w B. poprzez samodzielne pełnienie tam funkcji do czasu objęcia rewiru przez innego komornika lub likwidacji kancelarii.

( art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnego ze stanem rzeczywistym poprzez uznanie, że po stronie Skarżącego nie występowały okoliczności takie jak choroba partnerki, córka w wieku szkolnym – 8 lat, znaczna odległość od miejsca zamieszkania natomiast wskazywane przez Skarżącego okoliczności nie są tak poważne jak w przypadku Uczestnika Postępowania a sprawowana opieka nad teściami nie może być oceniana jako okoliczność nadzwyczajna. Przy całkowitym pominięciu przez Sąd, że omawiane okoliczności te są czynnikiem indywidualnym i nie można oczekiwać każdorazowo ich występowania i przy całkowitym pominięciu, że Skarżący wskazywał zarówno na chorobę córki jak i teściów (spowodowaną nie wiekiem ale zawałem i wylewem, co nie stanowi okoliczności zwyczajnych, związanych z naturalną koleją rzeczy) a także zatrudnieniem żony i licznymi obowiązkami związanymi z posiadaniem dwojga dzieci w wieku szkolnym.

( art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i konsekwentne uznanie za niezasadne zarzutu skargi polegającego na nieuprawnionym oddaleniu wniosków dowodowych w postaci przesłuchania świadków P. T. i K. D. na okoliczność wystąpienia przesłanek uzasadniających przeniesienie J. T. na stanowisko po Komorniku Sądowym przy Sądzie Rejonowym we W., ustalenia faktycznego miejsca zamieszkania J. T. oraz Pani K. D. w szczególności wobec oświadczenia J. T. zgodnie z którym po ewentualnym powołaniu go na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. wyraża on chęć dalszego pełnienie funkcji tym razem zastępcy komornika w jego dotychczasowej kancelarii tj. Kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., nierozważenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie oświadczeń J. T. o jego chęci kontynuowania prowadzenia kancelarii komorniczej w B., co stoi w oczywistej sprzeczności z powoływanymi przez niego przesłankami rodzinnymi, które jego zdaniem przemawiały za powołaniem go na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. Całkowitym pominięciu statystyk dotychczasowej pracy obu kandydatów przy dokonaniu wyboru kandydata na objęcie kancelarii we W. a także zupełne pominięcie konieczności zapewnienia prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności egzekucyjnych przy ocenie obu kandydatów na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym we W.

W piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2022 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz, od skarżącego, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie przeniesienia na stanowisko komornika sądowego w innym rewirze komorniczym stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnicze znaczenie dla wniosku odnośnie do zgodności z prawem kontrolowanej decyzji miały konsekwencje wynikające z wiążących ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanych już w sprawie prawomocnych orzeczeniach sądowych. Mianowicie, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 737/20, którym Sąd ten oddalił skargę kasacyjną R. Kowalczewskiego (skarżącego) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1933/16, którym – w sprawie ze skargi J. T. – została uchylona (pierwotnie wydana w sprawie) decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 sierpnia 2019 r. w przedmiocie przeniesienia na stanowisko komornika sądowego, a mianowicie decyzja, którą rozstrzygnięto o przeniesieniu R. K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie we W. oraz o równoczesnej odmowie przeniesienia na to stanowisko J. T. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. Zdaniem Sądu I instancji, Minister Sprawiedliwości ponownie rozpatrując sprawę uwzględnił ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w przywołanych judykatach.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

W relacji do istoty spornej w sprawie kwestii, która stawiana jest zarówno na gruncie zarzutu z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. (por. pkt 1 tiret pierwsze i drugie petitum skargi kasacyjnej), jak i na gruncie zarzutów opartych na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a (por. pkt 2 tiret pierwsze – trzecie jej petitum) i odnosi się do oceny prawidłowości podejścia organu administracji publicznej do rozumienia (wykładni), a w konsekwencji zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, nie sposób jest zasadnie zarzucać Sądowi I instancji, ani naruszenia wskazywanych przepisów postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art.. 107 k.p.a.), a tym samym naruszenia adresowanych do sądu administracyjnego wzorów działania oraz wzorców kontroli legalności zaskarżonego aktu, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz art. 10 i 11 tej ustawy.

Zwłaszcza gdy podkreślić, że strona skarżąca nie uwzględnia w dostatecznym stopniu znaczenia konsekwencji wynikających z wiążących ocen prawnych zawartych w przywołanych judykatach sądowych. Ponownie wymaga więc przypomnienia, że pierwotnie wydana w sprawie decyzja – której przedmiot stanowiło przeniesienie na stanowisko komornika sądowego w innym rewirze komorniczym – stanowiła już przedmiot krytycznej oceny sądów administracyjnych w sprawach II GSK 737/20 oraz VI SA/Wa 1933/16, której konsekwencją było jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt lit. a) i lit. c) p.p.s.a.). Konfrontując ocenę prawną zawartą w przywołanych i wiążących w rozpatrywanej sprawie judykatach z aktualnie kontrolowaną przez Sąd I instancji decyzją ostateczną, a w tym kontekście ze wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie VI SA/Wa 1933/16, trzeba stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają oceny sądu administracyjnego I instancji odnośnie do zgodności z prawem tej decyzji, a co za tym idzie nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim dlatego, że zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają w istocie rzeczy – o czym mowa dalej – do podważenia stanowiska wyrażonego przez NSA oraz WSA w Warszawie w uprzednio wydanych w sprawie – i wiążących na podstawie art. art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a., zarówno organ administracji publicznej, jak i Sąd I instancji oraz Naczelny Sąd Administracyjny w składzie aktualnie orzekającym w sprawie – wyrokach z dnia 17 listopada 2020 r. oraz z dnia 11 lutego 2020 r., co trzeba w szczególności odnieść do, stawianych na podstawie z pkt 1 art. 176 p.p.s.a., zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.

Nie mogą one jednak odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Przede wszystkim dlatego – co trzeba w punkcie wyjścia podkreślić – że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że ograniczając się do przywołania (in extenso – por. s. 12 – 13) stanowiska wyrażonego w przywołanym orzeczeniu NSA, Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, a w konsekwencji, że nie wyraził poglądu, którego prawidłowość kwestionuje strona skarżąca.

Brak jest więc jakichkolwiek podstaw, aby za skuteczny można było uznać zarzut błędnej wykładni art. 15b ust 1 przywołanej ustawy, albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w odniesieniu do przywołanego przepisu prawa oraz w kontekście wskazywanym przez stronę, Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, w rezultacie których w błędny sposób ustalił treść normy prawnej. Zwłaszcza, że w skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby wykazania na czym zarzucany błąd wykładni miałby polegać, co wobec tego rodzaju deficytu konstrukcyjnego, i niezależnie już nawet od znaczenia konsekwencji wynikających z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a., zarzut ten czyni tym bardziej nieuzasadnionym (zob. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15). Trzeba również stwierdzić, że teza strony skarżącej, jakoby ów błąd wykładni miał polegać na "[...] uznaniu, że względy osobiste kandydatów stanowią wyłączna przesłankę wyznaczenia [...] na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. przy całkowitym pominięciu potrzeb prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych [...]", w sposób oczywisty odnosi się do stosowania normy prawnej w okolicznościach sprawy, nie zaś jej wykładni. Zarzutu zaś niewłaściwego zastosowania przepisu art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji skarga kasacyjna nie stawia, co nie jest bez znaczenia, gdy w tej mierze odwołać się do konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09; zob. również wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).

Co więcej, z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z wiążących – na podstawie art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. – ocen prawnych zawartych w pierwotnie wydanych w sprawie judykatach NSA z dnia 17 listopada 2020 r. oraz WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2020 r., za oczywiście niezasadny, a co za tym idzie nieskuteczny, należało również uznać zarzut naruszenia art. 10 i art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji "przez jego niezastosowanie, pomimo że dokonanie wyboru komornika w celu obsadzenia zwolnionego stanowiska przy uwzględnieniu wielu kandydatur polega na przeprowadzeniu konkursu i wyborze najlepszego kandydata, a więc takiego który daje większą rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu na tym stanowisku." (pkt I tiret drugie petitum skargi kasacyjnej).

Oczekiwaniu strony skarżącej odnośnie do stosowania przywołanych przepisów prawa w rozpatrywanej sprawie – a tym samym przyjęciu, że powinny one stanowić adekwatne wzorce kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które miałyby zostać niezasadnie nieuwzględnione, czy też pominięte przez Sąd I instancji – przeciwstawić należy bowiem prawnie wiążącą w rozpatrywanej sprawie ocenę prawną, w świetle której "Przepisy te nie znajdowały zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż na ich podstawie Minister Sprawiedliwości rozważa, czy zostały spełnione wymagania do powołania na stanowisko komornika, natomiast przeniesienie na wolne stanowisko komornika w trybie 15b ust. 1 tej ustawy dotyczy osoby, która była już pozytywnie zweryfikowana co do wymaganych kwalifikacji, na skutek tego została komornikiem sądowym i której przydatności do zawodu na tym etapie nie można ponownie badać." (zob. s. 11 uzasadnienia wyroku w sprawie II GSK 737/20).

Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważają również zarzuty oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a.

Ocena ich zasadności wymaga przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że przez "wpływ", o którym mowa w przywołanym przepisie prawa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie udziela odpowiedzi na pytanie, na czym dokładnie – w tym zwłaszcza w świetle przedstawionych powyżej wymogów – miałoby, między innymi, polegać zarzucane w pkt II. tiret pierwsze i drugie jej petitum naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Oczekiwanie odnośnie do potrzeby uzasadnienia wskazanych zarzutów kasacyjnych w sposób czyniący zadość wymogom określonym w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. należałoby uznać za tym bardziej usprawiedliwione, gdy wobec konstrukcji tychże zarzutów (zob. s. 3 skargi kasacyjnej) podkreślić, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.

Podkreślając w tej mierze, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a analiza przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, a ponadto, że jest ono wolne od wad i deficytów, które można, czy też należałoby kwalifikować, jako naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, trzeba również stwierdzić, że brak przekonania strony, czy też skarżącego kasacyjnie organu o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony lub skarżącego kasacyjnie organu, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może bowiem sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez który nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

Jeżeli przy tym, argumentacja prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku była motywowana – jak wynika to z toku narracji Sądu I instancji – nakazem uwzględnienia związania oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA w sprawie II GSK 737/20 oraz w wyroku WSA w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 1933/19 oraz zawartymi w jego uzasadnieniu wskazaniami co do dalszego postępowania – a w tym też kontekście podkreślenia wymaga, albowiem nie jest to bez znaczenia, że skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia art. 153 p.p.s.a. – to tym bardziej omawiane zarzuty kasacyjne należy uznać za nieusprawiedliwione.

Zwłaszcza – co należy podnieść w korespondencji do powyższego – że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, aby zostały w nim zawarte tezy, czy też argumenty, których zasadność strona skarżąca kwestionuje na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych. Z treści uzasadnienia kontrolowanego orzeczenia wynikają bowiem wnioski zgoła przeciwne. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji nie podważył bowiem okoliczności odnoszących się do sytuacji rodzinnej strony skarżącej, ani też ich nie pominął (s. 16 – 17 uzasadnienia wyroku). W odniesieniu zaś do okoliczności deklaracji pełnienia – nie zaś, co trzeba podkreślić, faktycznego sprawowania – przez J. T. funkcji zastępcy komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. – podobnie, jak w odniesieniu do takiej samej deklaracji samego skarżącego dotyczącej pełnienia funkcji zastępcy komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. – Sąd I instancji podzielił zasadność stanowiska organu administracji stwierdzając, że "[...] obaj kandydaci złożyli oświadczenia, iż w przypadku przeniesienia któregokolwiek z kandydatów na stanowisko komornika sądowego we W., wyrażają wolę bycia zastępcą w swojej dotychczasowej kancelarii, co też organ ocenił jako mijające się z celem ich przeniesienia [...]", albowiem "[...] zarówno w rewirze Sądu Rejonowego w G. jak i w B. funkcjonuje więcej niż jednak kancelaria, dlatego też nie powinno być problemu z obsadzeniem zastępcy w danej kancelarii. [...] organ przyjął powyższe stanowisko [...] jako podyktowane przesłanką potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności [...]", a w konsekwencji, że organ administracji słusznie uznał, "[...] iż nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy." (s. 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku; zob. również s. 15 uzasadnienia kontrolowanej decyzji).

Powyższe – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że za niezasadny należało uznać zarzut z pkt II. tiret trzecie petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zarzut naruszenia – jak wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji – przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a.

Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że jego konstrukcja (s. 4 skargi kasacyjnej) nie odbiega od konstrukcji zarzutów naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a, a co więcej oparta jest w istocie rzeczy na tożsamych argumentach i tezach, w szczególności odnoszących się do deklaracji gotowości pełnienia funkcji zastępcy komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. – przez uczestnika postępowania – oraz przy Sądzie Rejonowym w G. – przez skarżącego – które to deklaracje, jak wskazano powyżej, zostały uznane za nieistotne w sprawie i pozbawione jakiegokolwiek znaczenia dla treści wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podobnie zresztą, jak i dowody z osobowych źródeł dowodowych, których brak przeprowadzenia nie może przekonywać – wbrew twierdzeniom oraz sugestiom strony (s. 4, s. 7 skargi kasacyjnej) – o nieprawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, a to dlatego, że podstawą tychże ustaleń w odniesieniu do sytuacji rodzinnej uczestnika postępowania, a tym samym podstawą oceny odnośnie do istnienia jego "uzasadnionego interesu" w obieganiu się o przeniesienie, były dowody z dokumentów (zob. s. 11 – 12 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), co również stanowiło przedmiot oceny Sądu I instancji w omawianym zakresie (s. 15 uzasadnienia kontrolowanego wyroku), której strona skarżąca nie przeciwstawia jednak żadnych argumentów, w świetle których można byłoby ją podważyć, podważając tym samym prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.

Podkreślając przy tym, co jest nie mniej oczywiste, że zakres tychże ustaleń obejmował – zgodnie z art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji – okoliczności odnoszące się do względów natury organizacyjnej, a mianowicie okoliczności odnoszące się potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych (s. 13 – 15 uzasadnienia kontrolowanej decyzji), należy stwierdzić, że również i w tym aspekcie nie sposób jest zasadnie kwestionować prawidłowości tychże ustaleń, podobnie jak nie sposób jest podważać ocenę Sądu I instancji odnośnie do ich zupełności (s. 15 – 16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że jak wynika to z art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji – znajdując swoje potwierdzenie i odzwierciedlenie w prawnie wiążącej w rozpatrywanej sprawie ocenie prawnej wyrażonej w wyroku w sprawie II GSK 737/20 – "[...] użycie spójnika "lub" – właściwego dla alternatywy zwykłej (nierozłącznej) powoduje, że do zastosowania normy prawnej zawartej w tym przepisie wystarczy, by spełniona została jedna ze wskazanych przesłanek.", a mianowicie przesłanka organizacyjna (potrzeba prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych) lub przesłanka uzasadnionego interesu komornika, to naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. tym bardziej nie sposób jest upatrywać w twierdzeniu o "[...] pominięciu statystyk dotychczasowej pracy oby kandydatów przy dokonywaniu wyboru kandydata na objecie kancelarii we W. a także [...] konieczności zapewnienia prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności egzekucyjnych przy ocenie oby kandydatów [...]".

W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.