Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1456/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 2 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2023 r. sprawy ze skargi R. R. (R.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 września 2022 r. nr SKO.FE/41.4/80/2022/12399 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. R. R. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji lub Kolegium) z 9 września 2022 r. nr SKO.F.FE/41.4/80/2022/12399 w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym.

2. Stan sprawy.

2.1. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2022 r. Prezydent Miasta K. - działając na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm. – u.p.e.a.) stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej.

2.2. We wniesionym w terminie zażaleniu skarżący zaskarżył ww. postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i spowodowanie zwrotu zwindykowanej kwoty bez podstawy prawnej z jego majątku osobistego.

Wyjaśnił, że pismem z dnia 15 lutego 2021 r. wniósł zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji, które to zarzuty nie zostały rozpoznane, a w postanowieniu oparto się na rozstrzygniętych orzeczeniach w innym przedmiocie, implementując je na użytek własny tej sprawy.

Nie przedstawiono podstawy faktycznej, która obligowałaby do żądania dodatkowej zapłaty należności. Dodał, że powyższe wątpliwości podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem I SA/Gl 1126/21 uchylił wcześniejsze postanowienia, w związku z czym organ jest zobowiązany do niezwłocznego wydania ponownej decyzji z uwzględnieniem wyroku.

2.3. Postanowieniem z dnia 9 września 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, zaś zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddała ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną łub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta K., występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, wystawił wobec zobowiązanego R. R. tytuł wykonawczy nr 1223p/20 z dnia 10 grudnia 2020 r. obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za opłacony - w zaniżonej wysokości - postój w strefie płatnego parkowania pojazdu o [...] w następujących dniach: 11 grudnia 2017 r., 18 grudnia 2017 r., 21 grudnia 2017 r., 10 stycznia 2018 r., 25 stycznia 2018 r., 4 kwietnia 2018 r., 5 kwietnia 2018 r., 16 kwietnia 2018 r., 17 maja 2018 r., 21 maja 2018 r., 14 czerwca 2018 r., 28 czerwca 2018 r., 23 sierpnia 2018 r., 27 września 2018 r., 4 stycznia 2019 r., 10 stycznia 2019 r., 12 lutego 2019 r., 25 marca 2019 r., 28 marca 2019 r., 15 kwietnia 2019 r., 16 kwietnia 2019 r., 25 kwietnia 2019 r. oraz 23 maja 2019 r.

Tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu środków na rachunku bankowym P. S.A. został doręczony zobowiązanemu w dniu 9 lutego 2021 r.

Pismem z dnia 15 lutego 2021 r. zatytułowanym "skarga" na zajęcie egzekucyjne skarżący podniósł, że należność wykazana w tytule wykonawczym nie istnieje. Wskazał, że opłacił wszystkie przywołane dokumenty parkingowe w terminie, na dowód czego załączył wydruki dokonanych przelewów. Ponadto stwierdził, że opłatą dodatkową można obciążyć jedynie w przypadku nieuiszczenia opłaty za postój w terminie.

Postanowieniem z dnia 25 marca 2021 r. Prezydent Miasta K. stwierdził niedopuszczalność wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie należności z tytułu opłat dodatkowych za postoje pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania miasta K.. Pismem z dnia 16 kwietnia 2021 r. wniesione zostało zażalenie na powołane postanowienie Prezydenta Miasta K..

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2021 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 25 marca 2021 r.

Na postanowienie Kolegium zobowiązany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1126/21 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 25 marca 2021 r.

Sąd w wyroku wskazał, iż zarówno wierzyciel jak i organ odwoławczy potraktowały i rozpoznały środek zaskarżenia zawarty w piśmie zobowiązanego z dnia 15 lutego 2021 r. jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w którym zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, podczas gdy tytuł pisma (skarga) oraz jego część wstępna (wskazanie, że dotyczy zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego) nie przystawały do instytucji zarzutów z art. 33 u.p.e.a.

Tego typu sformułowania mogły wskazywać, że po pierwsze intencją zobowiązanego było zainicjowanie postępowania na skutek innego środka zaskarżenia, w szczególności skargi na czynność organu egzekucyjnego z art. 54 u.p.e.a. (...) Pomimo sprzeczności pomiędzy częścią wstępną pisma z 15 lutego 2021 r. (skarga na zajęcie egzekucyjne), a podniesionymi przez skarżącego argumentami w uzasadnieniu, organy autorytarnie zakwalifikowały środek zaskarżenia zobowiązanego jako zarzut nieistnienia obowiązku, a następnie bez jego merytorycznego rozpoznania Prezydent Miasta i Kolegium stwierdziły jego niedopuszczalność.

W ocenie Sądu było to działanie błędne ponieważ organy w zaistniałej sytuacji prawnej miały obowiązek podjęcia czynności zmierzających do wyeliminowania wskazanych niejasności i odkodowania rzeczywistej woli zobowiązanego co do rodzaju środka zaskarżenia, z którego miał zamiar skorzystać. Zatem o tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym (w tym egzekucyjnym) decyduje ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego strona pismo to skierowała. W dalszym toku sprawy dla wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, Prezydent Miasta powinien wezwać zobowiązanego do oświadczenia, czy jego pismo z 15 lutego 2021 r. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku oparty na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a - pomimo treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a, czy też skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, opartą o art. 54 u.p.e.a czy może stanowi jeszcze inne żądanie, oparte na innej podstawie prawnej. Wezwanie to, powinno być połączone ze stosownym pouczeniem, dotyczącym nie tylko zakazu z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a ale również zakresu i rodzaju zagadnień rozpoznawanych w postępowaniach, o których mowa w art. 33 i art. 54 u.p.e.a.

Rozpatrując sprawę ponownie, pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał zobowiązanego do usunięcia braków pisma z dnia 15 lutego 2021 r. poprzez sprecyzowanie swojego podania i wskazanie czy stanowi ono:

a) zarzut nieistnienia obowiązku (określony w przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 1223p/20 wystawionego przez Prezydenta Miasta K. dnia 10 grudnia 2020 r. - pomimo treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

b) skargę na czynności egzekucyjną organu egzekucyjnego (określoną w przepisie art. 54 u.p.e.a);

c) inne żądanie, przy jednoczesnym wskazaniu, jakie i na jakiej podstawie prawnej oparte,

pod rygorem uznania, że pismo stanowi skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego określoną w przepisie art. 54 § 1 u.p.e.a. Wezwanie zawierało stosowne pouczenie, w którym przytoczono stosowne przepisy i podkreślono te z nich, które mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 4 lipca 2022 r. wskazał, że skarga z dnia 15 lutego 2021 r. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku (określony w przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 1223p/20 wystawionego przez Prezydenta Miasta K. dnia 10 grudnia 2020 r. - pomimo treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

Po analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a także z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1126/21, które - zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - są dla organów wiążące.

Kwestia nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w miejskiej strefie płatnego parkowania w dniach: 11 grudnia 2017 r., 18 grudnia 2017 r., 21 grudnia 2017 r., 10 stycznia 2018 r., 25 stycznia 2018 r., 4 kwietnia 2018 r., 5 kwietnia 2018 r., 16 kwietnia 2018 r., 17 maja 2018 r., 21 maja 2018 r., 14 czerwca 2018 r., 28 czerwca 2018 r., 23 sierpnia 2018 r., 27 września 2018 r., 4 stycznia 2019 r., 10 stycznia 2019 r., 12 lutego 2019 r., 25 marca 2019 r., 28 marca 2019 r., 15 kwietnia 2019 r., 16 kwietnia 2019 r., 25 kwietnia 2019 r. oraz 23 maja 2019 r. była już bowiem przedmiotem rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta K. postanowieniem z dnia 2 czerwca 2020 r. którym w pkt 1 uznano w całości za niezasadny podniesiony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 r. utrzymało w tym zakresie w mocy zaskarżone postanowienie.

Dalej Kolegium wskazało, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej jest środkiem ochrony przed egzekucją. Nie ma jednak powodu, dla którego ta sama kwestia miałaby być przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia, jeśli w tym zakresie wierzyciel już się wypowiedział, a w postępowaniu zażaleniowym postanowienie zostało w tej części utrzymane w mocy.

3.1. Powyższe postanowienie Kolegium zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach.

Wniesiono o jego uchylenie oraz o spowodowanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z grudnia 2021 sygn. akt I SA/GI 1126/21, zwrotu zwindykowanej kwoty bez podstawy prawnej i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że (dokumenty wezwań wystawione w dacie i godzinie przez pracowników MZUiM , które posiada), a przywołane w upomnieniu zostały opłacone w terminie i zgodnie z faktycznym czasem przebywania pojazdu [...] w strefie płatnego parkowania miasta K.. Należność została opłacona z konta, a nie u inkasenta gdyż go nie było w okolicy parkowania.

Wniesione zarzuty nie zostały rozpoznane i nie przedstawiono podstawy faktycznej, która obligowałaby do zapłaty dodatkowej należności. Skarżący nie otrzymał wyjaśnia w jaki sposób MZUiM ustalił niedopłaty aby skutecznie skorzystać z obowiązku opłaty dodatkowej. Wątpliwości podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 25 marzec 2021 r. oraz poprzedzające je postanowienie.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. - p.p.s.a.).

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

5. Dalej odnotować należy, że niniejsza sprawa jest rozpoznawana przez tutejszy Sąd w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia po uchyleniu wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 16 grudnia 2021 r. uprzednio wydanego rozstrzygnięcia przez Kolegium oraz przez organ pierwszej instancji, którym także stwierdzono niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując, stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."

Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone postanowienie Sądu, jest zatem ponowna ocena wydanego postanowienia z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2021 r. o sygn. I SA/Gl 1126/21.

W wyroku tym Sąd wskazał, że zarówno wierzyciel, jak i organ odwoławczy potraktowały i rozpoznały środek zaskarżenia zawarty w piśmie zobowiązanego z 15 lutego 2021 r., jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w którym zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, podczas gdy tytuł pisma (skarga) oraz jego część wstępna (wskazanie, że dotyczy zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego) nie przystawały do instytucji zarzutów z art. 33 u.p.e.a.

Tego typu sformułowania mogły wskazywać, że intencją zobowiązanego było zainicjowanie postępowania na skutek innego środka zaskarżenia, w szczególności skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego z art. 54 u.p.e.a.

Skoro organy doskonale wiedziały, że zobowiązany zarzut nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wniósł już po doręczeniu mu pierwszego tytułu wykonawczego w tej samej sprawie rozumianej materialnie (to jest w odniesieniu do tego samego obowiązku wynikającego z tych samych okoliczności faktycznych i opartego na tej samej podstawie prawnej), to powinny dążyć do wyjaśnienia, czy tym razem intencją zobowiązanego nie było skorzystanie z innego środka zaskarżenia. Tym bardziej, że ponowne rozpoznanie tego samego zarzutu, który został już ostatecznie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu administracyjnym uznały za niedopuszczalne na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

Organy w zaistniałej sytuacji prawnej miały obowiązek podjęcia czynności zmierzających do wyeliminowania wskazanych niejasności i odkodowania rzeczywistej woli zobowiązanego co do rodzaju środka zaskarżenia, z którego miał zamiar skorzystać.

Sąd w zaleceniach wskazał, ż Prezydent Miasta powinien wezwać zobowiązanego do oświadczenia, czy jego pismo z 15 lutego 2021 r. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku oparty na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - pomimo treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a., czy też skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, opartą o art. 54 u.p.e.a., czy może stanowi jeszcze inne żądanie, oparte na innej podstawie prawnej. Wezwanie to, powinno być połączone ze stosownym pouczeniem, dotyczącym nie tylko zakazu z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. ale również zakresu i rodzaju zagadnień rozpoznawanych w postępowaniach, o których mowa w art. 33 i art. 54 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał zobowiązanego do usunięcia braków pisma z dnia 15 lutego 2021 r. poprzez sprecyzowanie swojego podania i wskazanie czy stanowi ono:

a) zarzut nieistnienia obowiązku (określony w przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 1223p/20 wystawionego przez Prezydenta Miasta K. dnia 10 grudnia 2020r. - pomimo treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

b) skargę na czynności egzekucyjną organu egzekucyjnego (określoną w przepisie art. 54 u.p.e.a.),

c) inne żądanie, przy jednoczesnym wskazaniu, jakie i na jakiej podstawie prawnej oparte,

pod rygorem uznania, że pismo stanowi skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego określoną w przepisie art. 54 § 1 u.p.e.a. Wezwanie zawierało stosowne pouczenie, w którym przytoczono stosowne przepisy i podkreślono te z nich, które mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 4 lipca 2022 r. wskazał, że skarga z dnia 15 lutego 2021 r. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku (określony w przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 1223p/20 wystawionego przez Prezydenta Miasta K. dnia 10 grudnia 2020 r. - pomimo treści art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

W ocenie Sądu organ wypełnił nałożone na niego wymogi w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z zaleceniem Sądu, wezwał zobowiązanego do oświadczenia, czy jego pismo z 15 lutego 2021 r. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku oparty na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. czy też inne żądanie. W odpowiedzi na powyższe, skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia 15 lutego 2021 r. stanowi zarzut nieistnienia obowiązku.

6. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 13 lipca 2022 r. stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku w oparciu treść art. 34 § 2 pkt 3 lit a u.p.e.a.

W myśl, albowiem tego przepisu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddała ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Celem art. 34 § 1a u.p.e.a. jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku lub dotyczy wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia (por. wyrok NSA z 23 października 2018 r., II FSK 2945/16). Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12). Zobligowanie wierzyciela do wydania, w sytuacji ponownego zgłoszenia zarzutu, który był rozpatrywany wcześniej w innym postępowaniu, postanowienia o niedopuszczalności jego zgłoszenia ma na celu uproszczenie i skrócenie postępowania oraz zapobieżenie sytuacji kolejnego, merytorycznego rozpoznawania tej samej kwestii (wyroki NSA z dnia 23 października 2018r., II FSK 2945/16, LEX nr 2576781, z dnia 25 kwietnia 2018 r., II FSK 1466/16).

Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem kwestia nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w miejskiej strefie płatnego parkowania w dniach: 11 grudnia 2017 r., 18 grudnia 2017 r., 21 grudnia 2017 r., 10 stycznia 2018 r., 25 stycznia 2018 r., 4 kwietnia 2018 r., 5 kwietnia 2018 r., 16 kwietnia 2018 r., 17 maja 2018 r., 21 maja 2018 r., 14 czerwca 2018 r., 28 czerwca 2018 r., 23 sierpnia 2018 r., 27 września 2018 r., 4 stycznia 2019 r., 10 stycznia 2019 r., 12 lutego 2019 r., 25 marca 2019 r., 28 marca 2019 r., 15 kwietnia 2019 r., 16 kwietnia 2019 r., 25 kwietnia 2019 r. oraz 23 maja 2019 r. była już przedmiotem rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta K. postanowieniem z dnia 2 czerwca 2020 r., którym w pkt 1 uznano w całości za niezasadny podniesiony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 r. utrzymało w tym zakresie w mocy zaskarżone postanowienie.

Jak wskazał poprzednio orzekający Sąd w tejże sprawie, zobowiązany zarzut nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wniósł już po doręczeniu mu pierwszego tytułu wykonawczego w tej samej sprawie rozumianej materialnie (to jest w odniesieniu do tego samego obowiązku wynikającego z tych samych okoliczności faktycznych i opartego na tej samej podstawie prawnej). Organy, ponowne rozpoznanie tego samego zarzutu, który został już ostatecznie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu administracyjnym, uznały za niedopuszczalne na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

Jak słusznie zatem wywiódł organ drugiej instancji, nie ma powodu, dla którego ta sama kwestia miałaby być przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia, jeśli w tym zakresie wierzyciel już się wypowiedział, a w postępowaniu zażaleniowym postanowienie zostało w tej części utrzymane w mocy.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a także z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w cytowanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1126/21.

7. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.