Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 195/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 19a ust. 9
journal: Dz.U. 2022 poz 931
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 79 ust. 1 lit. a)
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skarg M.S. i D.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2023 r., nr 1801-IGC.4365.1.2022 w przedmiocie powstania długu celnego oraz podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług z tytułu importu, a także w tej samej części dotyczącej podatku od towarów i usług z tytułu importu poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 31 października 2022 r., nr 408000-408000-COC.4365.5.2020, 2) umarza postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu, 3) w pozostałym zakresie skargi oddala, 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżącego M.S. kwotę 4.701 (cztery tysiące siedemset jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 5) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżącego D.N. kwotę 4.701 (cztery tysiące siedemset jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 6) zarządza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego D.N. zwrot kwoty 722 (siedemset dwadzieścia dwa) złote tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg D. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2023 r. nr 1801-IGC.4365.1.2022, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie:

1. stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie na dzień lipca 2017 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego podlegającego należnościom celnym przywozowym towaru w postaci: perforator hydrauliczny HLX-5 objętego czasowym składowaniem wg [...] z dnia 5 lipca 2017 r.,

2. określenia kwoty wynikającej z długu celnego w wysokości [.] zł,

3. stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług na dzień 24 lipca 2017 r. w związku z powstaniem długu celnego w wyniku usunięcia spod dozoru celnego w/w towaru,

4. określenia kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towaru w wysokości [.] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 5 lipca 2017 r. w OC w P. objęto czasowym składowaniem wg [...] towar w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5. Towar został złożony w magazynie czasowego składowania - prowadzonym przez D. N. w oparciu o fakturę nr [.] z dnia 14 czerwca 2017 r. Termin na zakończenie czasowego składowania wyznaczono do dnia 3 października 2017r.

Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. NPUCS został poinformowany o pożarze budynków magazynu czasowego składowania nr[...] zlokalizowanych w przy ulicy [...].

D. N. wezwany przez organ do przedstawienia dokumentacji (w tym fotograficznej) potwierdzającej całkowite zniszczenie towarów objętych czasowym składowaniem poinformował, że nie ma możliwości dostarczenia dowodów zniszczenia towarów składowanych czasowo z uwagi na prowadzone przez Komendę Miejską w P. śledztwo.

Pismem z dnia 11 października 2018r. Prokuratura Okręgowa w P. poinformowała o zakończeniu śledztwa i skierowaniu do Sądu Rejonowego w P. aktu oskarżenia przeciwko D. N., któremu zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 163 § 2 w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. polegającego na nieumyślnym sprowadzeniu pożaru.

W związku z wnioskami pełnomocnika o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, organ I instancji w dniu 19 września 2019r. przeprowadził przesłuchanie pracowników magazynu czasowego składowania: M. S. oraz A. W., a następnie także D. N.

Po uzyskaniu wyjaśnień od strony – D. N. , organ I instancji, z uwagi na konieczność uregulowania sytuacji prawnej towarów objętych czasowym składowaniem, powiadomił pełnomocnika strony o zamiarze wydania decyzji niekorzystnych stwierdzających powstanie długu celnego w przywozie w związku z niewypełnieniem obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] organ I instancji stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 24.07.2017r. i określił kwotę należności przywozowych w łącznej wysokości 203 326 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika strony, decyzją z dnia [...] września 2021r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podejmując ww. rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P. II Wydział Karny - sygn. akt [...] z dnia 29 lipca 2020 r., którym uniewinniono D. N. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 163 § 2 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k..

W ponownym postępowaniu pełnomocnik strony za pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. przekazał na żądanie organu I instancji dokumenty i informacje, w tym poinformował, że towar w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5 został zabrany z miejsca pogorzeliska przez V. T. po upływie pięciu dni od pożaru, wydany został przez M. S. - pracownika D. N., przy czym wyjaśnił, że w/w towar uległ całkowitemu zniszczeniu na skutek pożaru. Jednocześnie wskazał, że z uwagi na całkowite zniszczenie towaru i wygaśnięcie długu celnego nie jest możliwe wskazanie jakichkolwiek dłużników w stosunku do towaru czasowo składowanego. Z ostrożności - w przypadku uznania, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy spółka P. G. Sp. z o.o. w związku z zabraniem złomu po ww. urządzeniu jest dłużnikiem w odniesieniu do złomu po urządzeniu perforatora hydraulicznego HLX-5, pełnomocnik wniósł o ustalenie wysokości zobowiązania na podstawie wartości zabranego bezprawnie złomu po ww. urządzeniu. W toku postępowania pełnomocnik strony wnioskował o przeprowadzenie świadków dla wykazania, że zabranie przez V. T. zniszczonego mienia należącego do spółki P. G. Sp. z o. o. z siedzibą w Przemyślu nastąpiło bez jakichkolwiek uzgodnień z D. N. i całkowitego zniszczenia w pożarze mienia w/w spółki, które zostało oddane na złom jako bezwartościowe.

Przesłuchany w charakterze świadka V. T., zeznał m.in., że zabrał towar, a właściwie jego resztki, to były kawałki metalu opalone i ze śladami rdzy, a elementy gumowe i plastikowe uległy zniszczeniu, nie było to kompletne urządzenie. Niekompletne urządzenie przekazał klientowi, który najprawdopodobniej wysłał je do producenta do Szwecji, który ustalił, że wartość naprawy jest porównywalna z kosztem nowego urządzenia. V. T. później poinformował pisemnie organ I instancji, że towar w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5, przekazał J. Ł., [...] "R." ul. F., K., [...], Ukraina.

Z kolei M. S. zeznał, m.in. że wydał z magazynu towar w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5 za zgodą D. N. Urządzenie to było spalone, wymieszane z popiołem, ale nie wie czy było kompletne i z ilu się elementów składało. W opinii świadka urządzenie to przedstawiało jedynie wartość złomu, a co do możliwości naprawy nie był w stanie się wypowiedzieć.

Przesłuchany D. N. zeznał m.in., że nie wyrażał zgody na wydanie z magazynu towaru w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5 ponieważ było zabronione przez Prokuraturę wchodzenie na teren pogorzeliska i ruszanie jakichkolwiek przedmiotów. Urządzenie zostało wydane jeszcze przed cofnięciem zakazu wstępu na teren przez Prokuraturę, nie wydawano żadnych dokumentów.

Od Państwowej Straży Pożarnej w P. organ uzyskał informację, że według meldunku ze zdarzenia nr [...] sporządzonego w dniu 24 lipca 2017 r. spaleniu/zniszczeniu uległo:

- w całości samochód ciężarowy z ładunkiem,

- w całości uległa zabudowa ładunkowa przyczepy ciężarowej wraz z ładunkiem,

- w całości wiata magazynowa wraz z wyposażeniem (ubrania, obuwie, beczki z celuloza, zabawki, alkohole, art. spożywcze, wyroby ze szkła i ceramiki),

- plandeki na skrzyniach ładunkowych w samochodach dostawczych.

Z kolei J. Ł. w piśmie z dnia 19 lipca 2022 r. potwierdził, że faktycznie V. T. wręczył mu metalowe części (pozostałości perforatora hydraulicznego HLX-5), nie wskazał jednak, kiedy to było dokładnie, tyle tylko, że krótko po pożarze magazynu. Wyjaśnił, że elementy metalowe były zardzewiałe. Ponadto kontaktował się z producentem w sprawie możliwości naprawy urządzenia. Koszt naprawy przekraczał jednak wartość urządzenia. Urządzenie, a właściwie jego metalowe części nadal znajdują się w magazynie firmy na Ukrainie.

Organ I instancji po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających powiadomił D. N., V. T., M. S. i J. Ł. o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej stwierdzającej powstanie długu celnego w przywozie w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci: perforator hydrauliczny HLX-5 objętego czasowym składowaniem oraz określającej kwotę długu celnego i kwotę podatku od towarów i usług dla towaru, a po upływie wyznaczonego w zawiadomieniu terminu 30 dni, w którym nikt z uczestników nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 31 października 2022 r. Za dłużników długu celnego oraz podatników podatków od towarów i usług uznani zostali solidarnie: D. N., V. T., M. S. oraz J. Ł.

Odwołania od powyższej decyzji wniósł M. S. oraz D. N.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor IAS decyzją z dnia 6 lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie organ odwoławczy przytoczył przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE serii L Nr 269 z dnia 10.10.2013r. ze zm., dalej: UKC) w szczególności art. 79 ust. 1 lit. a) UKC, który stanowi, że jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku niewypełnienia jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii, usunięcia spod dozoru celnego, przemieszczania, przetwarzania, składowania, czasowego składowania, odprawy czasowej tych towarów lub dysponowania nimi na tym obszarze.

Organ podkreślił, że sprawa dotyczy towaru nieunijnego, który po wprowadzeniu na obszar celny Unii był składowany czasowo; termin do objęcia procedurą celną lub powrotnego wywozu dla tego towaru objętego czasowym składowaniem wg [...] z dnia 5 lipca 2017 r. upływał w dniu 3 października 2017 r. Jednakże przed upływem tego terminu w dniu 24 lipca 2017r. organ został powiadomiony, o pożarze magazynu czasowego składowania. Zdaniem organu, w wyniku tego pożaru obowiązki wynikające z nienaruszalności towaru określone w art.147 ust. 2. UKC objętego dozorem celnym nie zostały wykonane. Ponadto towar ten nie został przedstawiony w terminie wynikającym z art. 149 UKC w celu objęcia procedurą celną lub powrotnie wywieziony. Powyższe skutkuje z kolei powstaniem długu celnego.

Według organu odwoławczego na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można ustalić konkretnej daty usunięcia przedmiotowego towaru spod dozoru celnego. Zgodnie bowiem z zeznaniami świadków usunięcie tego towaru spod dozoru celnego nastąpiło w bliżej nieokreślonym terminie. Zgodził się przy tym ze stanowiskiem organu I instancji - że najwcześniejszą chwilą, z jaką można powiązać powstanie długu celnego, jest dzień, w którym spłonął magazyn czasowego składowania, tj. dzień 24 lipca 2017 r. Z kolei miejscem powstania długu celnego jest miejsce, w którym zlokalizowany był magazyn czasowego składowego.

Odnosząc się do kwestii wygaśnięcia długu celnego organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z brzmieniem art. 124 ust. 1 lit. g) UKC, nie naruszając obowiązujących przepisów dotyczących nieściągalności kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej długowi celnemu w przypadku niewypłacalności dłużnika stwierdzonej drogą sądową, dług celny w przywozie lub wywozie wygasa: jeżeli zaginięcie towarów lub niewypełnienie obowiązków wynikających z przepisów prawa celnego jest spowodowane całkowitym zniszczeniem lub nieodwracalną utratą tych towarów, wynikającymi z faktycznych cech towarów lub z nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej, lub jest następstwem polecenia organów celnych; do celów niniejszej litery towary uznane zostają za nieodwracalnie utracone, gdy zostają uznane za niemożliwe do użycia przez jakąkolwiek osobę."

Powołując się na ustalenia ze sprawy karnej, a w szczególności z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w P. II Wydział Karny - sygn. akt [...] z dnia 29 lipca 2020r. organ stwierdził, że nie ustalono przyczyny pożaru i przyczyna ta była niezależna od prowadzącego magazyn czasowego składowania – D. N. Przechowując towary w magazynie czasowego składowania dochował należytej staranności i nie mógł przewidzieć pożaru. Zatem w świetle art. 124 ust. 1 lit. g) UKC zdarzenie pożaru należy zakwalifikować jako nieprzewidzianą okoliczność. Jednak zdaniem organu warunkiem niezbędnym do stwierdzenia wygaśnięcia długu celnego jest wykazanie nieodwracalnej utraty lub całkowitego zniszczenia towarów, przy czym wykazać należy, że zniszczeniu lub utracie uległ ten konkretny towar, tj. wobec, którego nie wykonano obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego.

Jak zauważył organ, będący przedmiotem niniejszego postępowania towar nieunijny w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5, objęty czasowym składowaniem, zgodnie z zeznaniami świadków został znaleziony w zgliszczach a następnie bezprawnie (bez zgody organu celnego) wydany właścicielowi. Organ przywołał wyjaśnienia D. N., który na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. w sprawie karnej sygn. akt [...] wyjaśnił, że pan T. odebrał sobie sprzęt mówiąc, że temperatura go nie zniszczyła, jego pracownik M. S. był upoważniony do zwrotu maszyny V. T., a odbiór towaru nastąpił jakieś dwa tygodnie po pożarze.

Z V. T., zeznał, że towar był zniszczony w wyniku pożaru i użytych substancji do jego gaszenia. Odebrał ten towar, żeby ustalić, czy nadaje się do remontu, ale okazało się, że koszty są zbyt wysokie. Towar został wyrzucony, oddany został na utylizacje. W trakcie przesłuchania w dniu 14 kwietnia 2022 r. zeznał już, że zażądał od pracowników D. N. wydania urządzenia, ponieważ musiał się rozliczyć z towaru przed klientami. Fizycznie przekazał towar, Y. Ł. i prawdopodobnie towar został wywieziony do szwedzkiego producenta. M. S. zeznał zaś, że dostali zdjęcie urządzenia i poszukiwali jego części w zgliszczach. Były to metalowe, ciężkie części opakowane w workach foliowych, worki były przetopione, zniszczone, a części oblepione folią, substancjami z pożaru więc nie było tam widać żadnej rdzy, czy korozji.

W świetle tych zeznań w ocenie organu odwoławczego nie można uznać, że sporne urządzenie zostało całkowicie zniszczone bądź nieodwracalnie utracone. Tym bardziej, że według świadka M. S. odnaleziono metalowe, ciężkie części opakowane w worki foliowe. Jak wynika z zeznań tego świadka, już po wydaniu znalezionych części był telefon, że nie są to wszystkie części. Zatem według organu gdyby urządzenie było niezdatne do użytku, to kwestia jego kompletności byłaby nieistotna. Poza tym zauważył, że z informacji ukraińskiego kontrahenta, któremu V. T. przekazał urządzenie, urządzenie (a właściwie jego metalowe części) nadal znajduje się w magazynie firmy na Ukrainie.

Dla organu odwoławczego istotny jest przede wszystkim fakt, że na żadnym etapie postępowania strony nie przedłożyły dowodu potwierdzającego oddanie ww. towaru na złom lub jego utylizację, dlatego nie można stwierdzić, że przedmiotowe urządzenie jest niemożliwe do użycia przez jakąkolwiek osobę.

Tak więc organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołujących dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 124 ust. 1 lit. g) UKC poprzez jego niezastosowanie, bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały łącznie spełnione przesłanki wynikające z ww. przepisu prawa, od wystąpienia których uwarunkowane jest wygaśnięcie długu celnego. Aby organ celny mógł uznać, że towar uległ całkowitemu zniszczeniu, to jego pozostałości, czy odpady należało organowi przedstawić, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Jak zauważył organ, w świetle art. 124 ust. 3 UKC nawet w przypadkach, w których - zgodnie z ust. 1 lit. g) - dług celny wygasł w odniesieniu do towarów dopuszczonych do obrotu bez cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na ich końcowe przeznaczenie, wszelkie odpady i pozostałości powstałe w wyniku zniszczenia towarów uznaje się za towary nieunijne. Zatem powstałe odpady i pozostałości po towarach o statusie nieunijnym również należy traktować jako towary (odpady) nieunijne, gdyż w wyniku pożaru nie zmienił się ich status celny. W niniejszej sprawie odpady/pozostałości po towarze w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5 nie zostały przedstawione organowi celnemu (w rozumieniu art. 5 pkt 33 UKC), ani w celu dopuszczenia ich do obrotu, ani w celu wywozu. W ten sposób organ celny został pozbawiony możliwości weryfikacji (kontroli) tego towaru, a strony nie przedstawiły żadnego dowodu utylizacji takiego odpadu.

Co do zasad określenia kręgu dłużników, czyli osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego określa art. 79 ust. 3 UKC, organ odwołał się do poglądów TSUE, w szczególności wyrażonego w wyroku z dnia 17 listopada 2011r. w sprawie C-454/10. Wynika z niego, że zakwalifikowanie danej osoby, jako dłużnika poddane jest dwóm warunkom, z których pierwszy jest obiektywny, a mianowicie uczestnictwo w danym działaniu, a drugi subiektywny, polegający na tym, że dane osoby świadomie uczestniczą w tymże działaniu (pkt 15 wyroku). Warunek subiektywny, według Trybunału odnosi się do okoliczności, w której osoby uczestniczące wiedziały lub powinny były wiedzieć, że było ono nielegalne, co oznacza, że miały lub powinny były mieć wiedzę o istnieniu jednej lub większej ilości nieprawidłowości. Sformułowanie "powinny były wiedzieć" odnosi się do zachowania rozsądnego i ostrożnego danej osoby. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego dłużnikiem celnym na podstawie art. 79 ust.3 UKC nie muszą być wyłącznie osoby, które przyczyniły się w sposób bezpośredni do niewypełnienia obowiązków lub warunków, ale także osoby, które miały jakikolwiek w tym udział, choćby pośredni, uczestnicząc w działaniach pozostających w związku z wymogami bądź obowiązkami celnymi (obiektywne kryterium odpowiedzialności). Ponadto osoby takie powinny były mieć świadomość nielegalnego działania (subiektywne kryterium odpowiedzialności).

Podkreślił organ, że art. 79 ust. 3 lit. a) UKC wprowadza zobiektywizowaną, opartą na zasadzie ryzyka odpowiedzialność osób zobowiązanych do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru. Dlatego prowadzący magazyn czasowego składowania D. N. jest zdaniem organu niewątpliwie dłużnikiem długu celnego na podstawie art. 79 ust. 3 lit. a) UKC, gdyż zgodnie z art.147 ust.3 lit. b UKC był zobowiązany do wypełniania obowiązków związanych z czasowym składowaniem. Organ zauważył, że w trakcie przesłuchania w dniu 14 kwietnia 2022r. D. N. zeznał, że nie wyrażał zgody na wydanie perforatora, ponieważ zabronione było przez Prokuraturę wchodzenie na teren pogorzeliska, jednak tym zeznaniom nie dał wiary. Jak zauważył, z wcześniejszych zeznań D. N., złożonych w dniu 7 listopada 2019 r., wynika bowiem, że wyraził zgodę na odebranie tego towaru przez właściciela, co koresponduje z zeznaniami M. S. z dnia 14 kwietnia 2022 r., który zeznał, że za zgodą D. N. wydał towar V. T.

Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że sporny towar został usunięty spod dozoru celnego, co - w świetle art. 79 ust. 3 UKC - wskazuje na kolejnych dłużników tj. V. T., M. S. oraz J. Ł. V. T. zażądał wydania towaru i odebrał go wiedząc, że jego status celny nie został uregulowany. M. S. wydał towar z magazynu wiedząc, że jest to towar czasowo składowany, znajdujący się pod dozorem celnym, a J. L. z firmy [...] "R." znalazł się w posiadaniu przedmiotowego towaru wiedząc, że jest to towar odebrany ze spalonego magazynu, a więc o nieuregulowanym statusie celnym.

Podkreślił organ, że z dowodów zalegających w aktach sprawy (w szczególności protokołów z przesłuchań świadków przeprowadzonych w postępowaniu karnym oraz w postępowaniu przed organem I instancji) w/w osoby wiedziały, że przedmiotowy był składowany czasowo w magazynie czasowego składowania (nadzorowanym przez organ celny) i miały świadomość tego, że jego wydanie/przekazanie/odebranie, bez zgody organu celnego i bez jakiegokolwiek potwierdzenia/protokołu będzie w konsekwencji wiązać się z negatywnymi skutkami. Tym bardziej, że w czasie kiedy towar został wydany przez pracownika magazynu właścicielowi, obszar pogorzeliska był zabezpieczony w związku z prowadzonym postępowaniem prokuratorskim. Zabronione było zatem wchodzenie na teren pogorzeliska, tym bardziej wydawanie jakichkolwiek towarów. W świetle powyższych okoliczności niezaprzeczalny w opinii organu jest fakt, że ww. osoby wiedziały, że działają bezprawnie. Odnosząc się w szczególności do zarzutów odwołania M. S. co braku ustaleń w zakresie podstaw jego odpowiedzialności za dług celny organ wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, że w/w wydał z magazynu czasowego składowania towar nieunijny, który został wydobyty z pogorzeliska i bez wiedzy organu celnego oddany właścicielowi. Jak wynika z przesłuchania M. S. jest on zatrudniony w charakterze magazyniera. Zajmuje się przyjmowaniem towarów na magazyn i wydawaniem towarów. Będąc pracownikiem (magazynierem) w magazynie czasowego składowania, z racji wykonywanych obowiązków powinien zatem mieć świadomość tego, że magazyn czasowego składowania to rodzaj magazynu znajdującego się pod dozorem celnym. Tym samym towar znajdujący się w tym magazynie podlega dozorowi celnemu. Ponadto wydając towar z magazynu (bez żadnego potwierdzenia czy protokołu), co więcej w sytuacji gdy miejsce magazynu było zabezpieczone w związku z prowadzonym postępowaniem prokuratorskim, powinien mieć świadomość tego, że działanie to było bezprawne. Bez znaczenia według organu w tym przypadku jest okoliczność, czy wydał ten towar na polecenie swojego pracodawcy, czy też nie. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy za bezzasadny uznał wniosek M. S. zawarty w piśmie z dnia 30 stycznia 2023 r. o ponowne przesłuchanie go na okoliczność ustalenia, czy w ramach wykonywanych obowiązków posiadał wiedzę, że perforator hydrauliczny HLX-5 jest objęty dozorem celnym.

W ocenie organu odwoławczego w świetle powyższych ustaleń związanych z niewypełnieniem obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym oraz w związku z usunięciem tego towaru (perforatora hydraulicznego HLX-5) spod dozoru celnego, powstał dług celny w przywozie - na podstawie art. 79 ust. 1 lit. a) UKC, o czym prawidłowo orzeczono w decyzji organu I instancji, a jednocześnie zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 931; dalej: ustawa o VAT), z chwilą powstania długu celnego powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.

W stosunku do towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania, wartość celną określiły organy na podstawie art. 70 ust. 1 UKC, według wartości transakcyjnej w związku z jego sprzedażą w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty w oparciu o dokument handlowy nr 1 z dnia 14.06.2017 r. Podkreślił organ odwoławczy, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowy towar został usunięty spod dozoru celnego, w związku z czym organ pozbawiony został możliwości ustalenia faktycznego stanu towaru. Zarazem nie mógł uznać tego towaru za odpad, ponieważ pozostałości/odpady po towarze nie zostały przedstawione organowi celnemu (w rozumieniu art. 5 pkt 33 UKC), ani w celu dopuszczenia ich do obrotu, ani w celu wywozu.

W odniesieniu do tak ustalonej wartości celnej zastosowanie znalazła stawka celna w wysokości określonej w art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Organy celne określiły kwotę wynikającą z długu celnego dla spornego towaru w następujący sposób:

- kod taryfy celnej: 8430 4900 00

- wartość towaru: 37 000,00 EUR

- kurs waluty: 4,2442 (tabela nr 118/A NBP z 21.06.2017 r.)

- wartość celna: 157 035,00 PLN

- stawka celna 0%

- kwota cła 0,00 PLN.

Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest zgodnie z art.30b ust. 1 ustawy o VAT wartość celna powiększona o należne cło, a jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Stosownie do art. 33 ust. 5 ustawy o VAT - w przypadkach wymienionych w art. 34 podatnik jest obowiązany do zapłaty kwoty należnego podatku w terminie i na warunkach określonych dla uiszczenia cła. W związku z powyższym w decyzji organu I instancji prawidłowo orzeczono również o powstaniu obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług na dzień 24 lipca 2017 r. w związku z powstaniem długu celnego w wyniku niewypełnienia obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym oraz usunięcia tego towaru spod dozoru celnego i określił kwotę tego podatku w wysokości [.] zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego, a zatem wystąpił związek pomiędzy powstaniem długu celnego a czynem podlegającym wszczęciu postępowania karnego zgodnie z art. 90 § 1 Kodeksu karno-skarbowego, a zatem 3-letni termin na powiadomienie dłużnika o długu celnym przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym (art. 103 ust.2 UKC). Stosownie zaś do treści art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (tj. Dz. U. z 2022r. poz.2073; dalej: Prawo celne), powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat licząc od dnia powstania długu celnego.

Ponadto wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z art. 103 ust. 3 UKC okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają zawieszone jeżeli:

a) złożone zostaje odwołanie zgodnie z art. 44; takie zawieszenie obowiązuje od daty złożenia odwołania i przez okres trwania postępowania odwoławczego; lub

b) organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia.

Odnosząc powyższe do badanej sprawy organ wyjaśnił, że 5-letni termin na powiadomienie o długu celnym mijał w dniu 24 lipca 2022r., jednak bieg terminu przedawnienia po raz pierwszy uległ zawieszeniu - zgodnie z art. 103 ust. 3 lit. a) UKC - na okres 427 dni, tj. od dnia 23.07.2020 r. (data wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia 22 czerwca 2020 r.) do dnia 23 września 2021 r. - (data wydania decyzji nr [...] kończącej postępowanie odwoławcze). Powyższe zawieszenie skutkuje tym, że termin na powiadomienie o długu celnym upływałby z dniem 24.09.2023 r., jednak jak zauważył organ odwoławczy termin ten ulega ponownemu wydłużeniu, w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

Odnosząc się do ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art.70 § 1 Ordynacji podatkowej, przedawnia się ono z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem, co do zasady, w niniejszej sprawie 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynął z końcem 2022 r. Jednocześnie, w okolicznościach niniejszej sprawy do ww. 5-letniego terminu zastosowanie znajduje art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 568 z 31.03.2021r., dalej: ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19). Przepis ten wprowadził zasadę, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego (materialnego i procesowego) nie rozpoczynają się, a rozpoczęte ulegają zawieszeniu.

Na gruncie niniejszej sprawy zawieszenie biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego trwało według organu od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. (53 dni) zatem 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie upływa z dniem 22 lutego 2023 r.

Końcowo Dyrektor IAS w Rzeszowie uznał za nieuzasadnione zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w szczególności dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego, tj. art. 122, art. 187 § 1, art.188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. dalej: O.p.) w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego gdyż jego zdaniem organ I instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania podjął szereg czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadził niezbędny materiał dowodowy do jej oceny.

Skargi na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2023 roku, do tut. Sądu wywiedli D. N. i M. S.

D. N. działając za pośrednictwem fachowego pełnomocnika adwokata zarzucił naruszenie:

I. art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 O.p., w zw. z art. 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego polegające na nieprzeprowadzeniu przez organ pierwszej instancji w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych pomimo formułowanych przez skarżącego w sprawie o sygnaturze: [...] i [...], wniosków dowodowych, których przedmiotem są okoliczności mające kluczowe znaczenie dla sprawy, o powołanie biegłych w celu sporządzenia opinii biegłego z zakresu pożarnictwa i inżynierii materiałowej (wytrzymałości materiałowej), na okoliczność ustalenia na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, że wszelkie materiały składowane w magazynach w związku z wysokimi temperaturami w trakcie pożaru uległy nieodwracalnej utracie lub całkowitemu zniszczeniu i nie nadawały się do jakiegokolwiek wykorzystania oraz opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, celem ustalenia, że popioły i inne pozostałości powstałe po spaleniu wszelkich towarów zgromadzonych ma magazynach D. N., w tym pozostałości po perforatorze hydraulicznym HLX-5, na skutek zniszczenia w pożarze nie przedstawiały żadnej wartości i nie mogły zostać w jakikolwiek sposób wykorzystane, co skutkowało brakiem zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji dowolnym ustaleniu przez organ pierwszej instancji w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, którymi nie dysponował organ pierwszej instancji z zakresu pożarnictwa, wytrzymałości materiałowej oraz w zakresie szacowania wartości ruchomości, iż nie doszło do nieodwracalnej utraty lub całkowitego zniszczenia towarów wskazanych szczegółowo na stronie 55 i 56 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji z dnia 25 października 2022 roku w sprawie o sygnaturze [...], w tym urządzenia perforatora hydraulicznego HLX - 5 objętego [...] z dnia 5 lipca 2017 roku, którego dotyczy decyzja organu I instancji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie przeprowadzenie dowodów z opinii wskazanych biegłych pozwoliłoby na ustalenie, że wszelkie towary przechowywane w magazynach (w tym perforator hydrauliczny HLX - 5) w warunkach pożaru trwającego dwa dni - jak ustalił organ, musiało ulec nieodwracalnej utracie lub całkowitemu zniszczeniu i nie nadawało się do jakiegokolwiek wykorzystania,

II. art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu oraz dokonania dowolnego ustalenia (oceny), że w wyniku pożaru magazynów D. N. dnia 24 lipca 2017 roku nie doszło do nieodwracalnej utraty lub całkowitego zniszczenia towarów wskazanych na stronie 55 i 56 uzasadnienia pierwotnej decyzji organu I instancji (w tym perforatora hydraulicznego HLX - 5, którego dotyczy zaskarżona decyzja), a to na skutek dokonania przez organ błędnej, dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci: przesłuchania wszystkich świadków w postępowaniu, przesłuchania D. N., całej dokumentacji przekazanej przez D. N. oraz uzyskaną przez organ w postępowaniu, w tym dowodów z dokumentów akt postępowania karnego w sprawie o sygn. akt [...] obejmujących opinie biegłych z zakresu pożarnictwa, szczegółową dokumentację fotograficzną i video pogorzeliska, precyzyjnie obrazującą skalę całkowitych zniszczeń wszelkich towarów przechowywanych w magazynach D. N. i w konsekwencji dowolnym przyjęciu, iż towary znajdujące się w magazynach dnia 24 lipca 2017 roku nie uległy nieodwracalnej utracie lub całkowitemu zniszczeniu i nadawały się do wykorzystania po pożarze, w tym perforator hydrauliczny HLX 5, podczas gdy prawidłowa, wszechstronna ocena materiału dowodowego w postaci zeznań świadków, w szczególności: 1) M. S., 2) P. N., 3) V. T., 4) M. M. oraz ocena dowodów z dokumentów i materiałów video zgromadzonych w postępowaniu karnym w sprawie [...] , w szczególności: opinii biegłych z zakresu pożarnictwa, informacji z przebiegu akcji gaśniczej oraz dokumentacji fotograficznej i nagrań video pogorzeliska, winna prowadzić do ustalenia, iż w wyniku pożaru magazynów D. N. dnia 24 lipca 2017 roku doszło nieodwracalnej utraty lub całkowitego zniszczenia wszelkich towarów zgromadzonych w magazynach D. N. i nie nadawały się do jakiegokolwiek wykorzystania, w tym wskazanych na stronie 55 i 56 uzasadnienia decyzji w sprawie o sygnaturze [...] oraz urządzenia perforatora hydraulicznego HLX - 5, którego dotyczy decyzja wydana w sprawie o sygn. akt [...],

III. art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p., w zw. z art. 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego polegające na braku przeprowadzenia w sprawie o sygnaturze: [...] i [...], dowodu z zeznań świadka G. L. - dowodzącego akcją gaśniczą magazynów D. N. dnia 24 lipca 2017 roku, a to na skutek błędnego, dowolnego przyjęcia przez organ jeszcze przed dopuszczeniem dowodu z przesłuchania świadka, iż zeznania świadka będą dotyczyć wyłącznie kwestii, co do których świadek zeznawał w postępowaniu karnym, mimo że wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka dowodzącego akcją gaśniczą złożony przez stronę dotyczył przesłuchania świadka na okoliczność przebiegu pożaru oraz skali powstałych zniszczeń towarów znajdujących się w magazynach D. N., w tym perforatora hydraulicznego HLX - 5, co pozwoliłoby na ustalenie przy udziale strony i jej pełnomocnika poprzez zadawania świadkowi pytań, iż wszelkie towary zgromadzone w magazynach D. N. uległy nieodwracalnej utracie lub całkowitemu zniszczeniu i nie nadawały się do jakiegokolwiek wykorzystania; świadek jako osoba dowodząca akcją gaśniczą z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością dysponując fachową wiedzą z zakresu pożarnictwa oraz wytrzymałości materiałów, ich palności, temperatur pożaru, w toku przesłuchania wyjaśniłby szereg istotnych kwestii dotyczących całkowitego zniszczenia wszelkich towarów znajdujących się w magazynach D. N. w chwili pożaru i ich przyczyn oraz skutków oddziaływania temperatur na poszczególne materiały i towary (w tym perforator hydrauliczny); w wyniku wskazanego zaniechania organ pomimo braku dysponowania wiadomościami specjalnymi w warunkach braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy nie przeprowadził wszelkich, istotnych dowodów w sprawie, a strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu dowodowym w zakresie przesłuchania świadka mającego kluczowe znaczenie dla dokonania ustaleń w zakresie nieodwracalnej utraty lub całkowitemu zniszczenia oraz braku przydatności do jakiegokolwiek wykorzystania zniszczenia wszelkiego mienia (w tym perforatora hydraulicznego HLX - 5) w związku z faktem, iż świadek jako dowódca akcji gaśniczej miał możliwość spostrzeżenia skali zniszczeń, a informacje udzielone organowi pozwoliłyby na przeprowadzenie postępowania dowodowego co do kluczowych okoliczności sprawy, w tym również pozwoliłyby na przeprowadzenie wnioskowanych dowodów z opinii biegłych i ustalenie, iż w wyniku pożaru doszło do nieodwracalnej utraty lub całkowitego zniszczenia wszelkich towarów zgromadzonych w magazynach D. N. oraz że nie było możliwości jakiegokolwiek wykorzystania zniszczonego mienia (w tym urządzenia perforatora),

IV. art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego polegające na braku przeprowadzenia w sprawie o sygn. akt [...], [...], dowodu z zeznań świadków w osobach pracowników wysypiska śmieci wskazanego przez D. N., M. S., M. M., po uprzednim ustaleniu listy pracowników zatrudnionych na wysypisku śmieci w okresie wywozu odpadów przez D. N. i M. M., poprzez zwrócenie się do podmiotu zarządzającego w 2017 roku wysypiskiem śmieci, na okoliczność ustalenia czy doszło do wywozu odpadów w 2017 roku na wysypisko, skali zniszczeń przywiezionych towarów, w tym urządzenia perforatora hydraulicznego, braku zachowania po pożarze jakichkolwiek towarów zawierających elementy metalowe, dokonania selekcji popiołów przywiezionych przez M. M. oraz podjęcia decyzji o skierowaniu popiołów do zasypania w związku z brakiem podstaw do przeprowadzenia jakiejkolwiek selekcji odpadów w związku z ich całkowitym zniszczeniem i brakiem możliwości ich wykorzystania, a to wobec wątpliwości powziętych przez organ co do możliwości wywozu odpadów na wysypisko oraz ich całkowitego zniszczenia (w tym perforatora hydraulicznego HLX - 5) w związku z zawarciem przez D. N. ustnej umowy na wywóz popiołów na wysypisko śmieci, co skutkowało brakiem przyznania wobec organu faktu zawarcia umowy w związku z brakiem wystawienia faktury za usługę,

V. art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz art. 188, 189, 192, 196, 197, 198, 199 UKC, poprzez dokonanie dowolnego ustalenia, iż D. N. dokonał wydania perforatora hydraulicznego HLX 5 V. T. za pośrednictwem M. S., wiedząc, iż jest to towar czasowo składowany, w sytuacji braku przeprowadzenia przez organ I instancji niezbędnych czynności w zakresie ustalenia stanu pogorzeliska po pożarze magazynów D. N., do którego doszło dnia 24 lipca 2017 roku oraz braku przeprowadzenia postępowania dowodowego z przyczyn wskazanych w przedmiotowym odwołaniu, co powodowało, iż nie było możliwości ustalenia, iż zniszczone całkowicie części maszyny stanowią mienie objęte czasowym składowaniem i w konsekwencji dokonanie dowolnego ustalenia przez organ I instancji, że doszło do usunięcia w tym zakresie mienia spod dozoru celnego pomimo braku wyrażenia przez D. N. zgody na odbiór przez V. T. urządzenia perforatora oraz samowolnego wydania urządzenia V. T. przez pracownika D. N. – M. S.,

VI. art. 124 ust. 1 lit. g) UKC poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo że całkowite zniszczenie lub nieodwracalna utrata wszelkich towarów składowanych przez D. N. dnia 24 lipca 2017 roku w magazynie przy ul. B. w P. spowodowane zostało nieprzewidzianymi okolicznościami, siłą wyższą, w postaci pożaru magazynów na skutek podpalenia przez nieustalonych sprawców, którym przy zachowaniu należytej staranności w żaden sposób nie można było zapobiec i w konsekwencji dowolne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, iż powstał dług celny w przywozie na dzień 24 lipca 2017 roku w związku z brakiem wypełnienia przez D. N. obowiązków wynikających z czasowego składowania dla podlegających celnym towarom wymienionym w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji bezzasadnemu określeniu kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego w łącznej wysokości 0,00 zł oraz niewłaściwe zastosowanie art. 19 a ust. 9 w zw. z art. 30 b ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy o VAT polegające na bezzasadnym określeniu kwoty podatku od towarów i usług w związku z rzekomym powstaniem długu celnego w wyniku - jak dowolnie wskazał organ, usunięcia towarów spod dozoru celnego w kwocie [.],00 zł.

Wywodząc powyższe ten skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Ponadto wniósł o dopuszczenie nowych dowodów w sprawie, których przedłożenie nie było możliwe na wcześniejszym etapie sprawy, a to decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2023 roku, nr 1801-IGC.4365.2.2020, uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w P. z dnia [...] października 2022 nr [...] w przedmiocie usunięcia przez D. N. mienia spod dozoru celnego,

- na okoliczność wykazania faktów: prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w P. postępowania w sprawie o usunięcie mienia spod dozoru celnego w sprawie o sygnaturze [...], której przedmiot stanowi m.in. ustalenie kwestii możliwości całkowitego zniszczenia oraz braku możliwości dalszego wykorzystania wszelkiego mienia znajdującego się w magazynach D. N. dnia 24 lipca 2017 roku (w tym performatora hydraulicznego, którego dotyczy przedmiotowa skarga), braku wyjaśnienia w postępowaniu dowodowym przez Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego pomimo składania przez D. N. wniosków dowodowych, w tym o dopuszczenie dowodów z opinii biegłych oraz przesłuchania dodatkowych świadków kwestii całkowitego zniszczenia wszelkiego mienia znajdującego się w magazynach D. N., w tym perforatora hydraulicznego, wydania przez Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w Przemyślu decyzji z dnia [...] października 2022 roku, nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia długu celnego, w treści której stwierdzono brak całkowitego zniszczenia wszelkiego mienia w magazynach D. N., uchylenia w/w decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2023 roku, nr 1801-IGC.4365.2.2020, wydaną w związku ze złożeniem przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji, stwierdzenia przez organ odwoławczy w treści decyzji szeregu uchybień w zakresie postępowania dowodowego, które popełniono również w postępowaniu w sprawie o sygnaturze [...], co skutkowało dowolnym przyjęciem, iż nie doszło do całkowitego zniszczenia, utraty performatora hydraulicznego, podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, podstawy żądania zawieszenia postępowania w sprawie o sygnaturze [...] do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygnaturze [...] przed Naczelnikiem Urzędu Celno - Skarbowego, a to z uwagi na fakt, iż ustalenia organu w postępowaniu [...], w tym dokonane w oparciu o przesłuchanie dodatkowych świadków oraz opinie biegłych mają wpływ na rozstrzygnięcie postępowania w sprawie o sygnaturze [...], podstawy żądania zawieszenia postępowania w sprawie o sygnaturze [...].

Z kolei M. S. w osobistej skardze zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.: art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 15zzr ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie 5 — letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływa z dniem 22 lutego 2023 r, podczas gdy przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiło w dniu 31 grudnia 2022 r. — co jest zgodne ze stanowiskiem Naczelnika Urzędu Celno — Skarbowego w wyrażonym we wniosku o nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności;

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, polegające na zaniechaniu dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa na okoliczność ustalenia na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, że wszelkie materiały składowane w magazynach w związku z wysokimi temperaturami w trakcie pożaru uległy nieodwracalnej utracie lub całkowitemu zniszczeniu i nie nadawały się do jakiegokolwiek wykorzystania oraz opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego celem ustalenia, że popioły i inne pozostałości powstałe po spaleniu towarów zgromadzonych na magazynach D. N. w wyniku pożaru nie przedstawiały żadnej wartości i nic mogły zostać w jakikolwiek sposób wykorzystane, mimo że organ nie ma kompetencji i wiedzy w powyższym zakresie, zaś okoliczności na które zostały zawnioskowane w/w dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

2. naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 i art. 197 O.p., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, to jest zaniechanie przesłuchania M. S. — mimo złożonego przez niego wniosku, zaniechanie przesłuchania G. L. — dowodzącego akcją gaśniczą magazynów D. N. w dniu 24 lipca 2017 r. co doprowadziło do dowolnego ustalenia, iż M. S. dokonał wydania perforatora hydraulicznego HLX 5 V. T. wiedząc, że jest to towar czasowo składowany podczas gdy stan pogorzeliska po pożarze magazynów nie dawał możliwości ustalenia, iż zniszczone całkowicie części maszyny stanowią mienie objęte czasowym składowaniem,

3. naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. w zw. z art. oraz 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz art. 79 ust. 3 UKC poprzez niedokonanie przez organ jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy M. S. wydał towar z magazynu wiedząc, że jest to towar czasowo składowany na którym ciążą obowiązki, pomimo, że art. 79 ust. 3 UKC, wprowadził subiektywne elementy oceny tejże przesłanki, których organ w zaskarżonej decyzji w ogóle nie wykazał, automatycznie przyjmując — bez uzasadnienia stanowiska — że M. S. ponosi odpowiedzialność zarówno w zakresie obiektywnym jak i subiektywnym za powstanie długu celnego,

4. naruszenie art. 200 O.p. — poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz zapoznanie się z aktami sprawy, albowiem powiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 lutego 2023 r., tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji,

5. naruszenie art. art. 210 § 1 O.p. — polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji, w którym nie wskazano faktów, które organ uznał za udowodnione w zakresie odpowiedzialności solidarnej skarżącemu, a podaniu jedynie przesłanek, którymi kierował się organ administracyjny dokonując domniemania faktycznego, że skarżący jako magazynier musiał wiedzieć, że perforator był objęty nadzorem celnym.

Wywodząc powyższe zarzuty skarżący M. S. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji a ponadto o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skarg co do długu celnego, podtrzymując w tym zakresie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie w odniesieniu do zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT w imporcie organ odwoławczy wskazał, że wywodząc podstawy do merytorycznego rozpoznania sprawy przyjął, że nie nastąpiło przedawnienie tego zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji ostatecznej, jako, że zastosowanie znalazła regulacja z art. 15zzr ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19. Wyjaśnił, że wydając zaskarżoną decyzję uznał, w oparciu o w/w przepis oraz czas jego obowiązywania, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. (53 dni), co oznaczało, że 5- letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT w imporcie w niniejszej sprawie uległ wydłużeniu i upływał z dniem 22 lutego 2023 r. Niemniej jednak organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę dostrzegł, że w dniu 27 marca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, podjął uchwałę - sygn. akt I FPS 2/22 – zgodnie z którą, art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

DIAS ograniczając się do wniosku o oddalenie skarg tylko w zakresie długu celnego, uznał niejako konieczność uwzględnienia skargi w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi częściowo zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), aby uchylić w całości lub w części zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Brak związania granicami skargi oznacza, że sąd pierwszej instancji ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, ale wada tą dotknięta jest tylko w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zobowiązaniu podatkowym w podatku VAT z tytułu importu. W pozostałym zakresie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa dotyczy towaru nieunijnego - perforatora hydraulicznego, który po wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty złożony został w magazynie czasowego składowania - prowadzonym przez D. N. z terminem wydania do 3 października 2017r., gdzie pozostawał pod nadzorem organu celnego. Jednakowoż po wyprowadzeniu tego towaru bez wiedzy organu celnego powstał dług celny i odżyła kwestia poboru należności celnych przywozowych oraz podatku VAT z tytułu importu tego towaru. Kierując się zasadami ekonomiki postępowania organy w niniejszej sprawie orzekły w jednej decyzji zarówno w zakresie należności celnych jak również w zakresie podatku VAT z tytułu importu, korzystając z możliwości, którą stworzył ustawodawca od 1 czerwca 2021 r. (ustawa z 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw [Dz.U. poz. 802]) wprowadzając przepis art. 74d Prawa celnego. Jest to wszakże przepis proceduralny, niejako techniczny i decyzja, o której mowa w art. 74d § 2 Prawa celnego zawiera autonomiczne rozstrzygnięcia w zakresie każdej z objętych nią należności publicznych. Do każdej z tych danin zastosowanie znajdą odmienne przepisy, jako, że przepisy Prawa celnego odnoszą się tylko, co oczywiste, do należności celnych.

W zakresie podatku VAT w imporcie zastosowanie znajdą zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej (z zastrzeżeniem art. 34 ust 4 ustawy o VAT). Oznacza to, że w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku z tytułu importu zastosowanie znajdzie przepis art. 70 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem, co do zasady, gdyby nie wystąpiły szczególne okoliczności, które wpływają na bieg tego terminu, w niniejszej sprawie 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego powinien upłynąć z dniem 31 grudnia 2022 r. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 6 lutego 2023 r. i doręczona stronom odpowiednio 7 i 8 lutego 2023 r. Organ odwoławczy powołał się jednak na przepis art. 15zzr ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, który miał spowodować zawieszenie biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego trwające od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. a więc 53 dni. Skutkowało to według organu odwoławczego wydłużeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie do dnia 22 marca 2023 r., co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu.

Naturalnie organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie mógł przewidzieć, że NSA w składzie siedmiu sędziów podejmie w dniu 27 marca 2023 r. uchwałę sygn. akt I FPS 2/22 w której przesądzi, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W świetle powyższej uchwały nie budzi już wątpliwości, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie mógł się powołać na wydłużenie terminu wynikające normy zawartej w art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, co zdaje się przyznawać w odpowiedzi na skargi. Zatem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu w niniejszej sprawie upływał z końcem 2022 r., a wydając zaskarżoną organ II instancji orzekał w warunkach przedawnienia. Zarazem DIAS w odpowiedzi na skargę nie wskazał na inne ewentualne okoliczności, które mogłyby wpłynąć na wydłużenie w niniejszej sprawie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W związku z powyższym, uznając za uzasadniony zarzut podniesiony w pkt I.1. skargi M. S. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, ale tylko w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu i stwierdzając, że postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe (art. 208 § 1 O.p.) umorzy postępowanie podatkowe.

Sąd natomiast nie podziela pozostałych zarzutów skarg, koncentrując się obecnie na rozstrzygnięciu w zakresie długu celnego i należności celnych przywozowych. Powtórzyć należy, że postępowania w zakresie długu celnego oraz w zakresie podatku od towarów i usług, jakkolwiek oparte na tym samym stanie faktycznym, stanowią dwa odrębne od siebie postępowania. O ile rozstrzygnięcie organu celnego w przedmiocie długu celnego (należności celnych) wpływa bezpośrednio na byt decyzji w przedmiocie podatku VAT w imporcie, bo wyznacza wysokość opodatkowania, a ściślej elementy kalkulacyjne istotne dla wymiaru tego podatku, to nie ma takiej zależności odwrotnej. Uchylenie decyzji w przedmiocie podatku VAT, tak jak w niniejszej sprawie, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie długu celnego.

Odnotować należy wpierw, że w powyższym zakresie organy celne mogły orzekać, bowiem w tym zakresie przedawnienie nie nastąpiło, czego nie kwestionuje się nawet w skargach. Zdaniem Sądu organy celne w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, że w związku z charakterem okoliczności związanych z powstaniem długu celnego (usunięcie spod dozoru) zastosowanie znajdzie dłuższy, pięcioletni termin na powiadomienie dłużnika o długu celnym z art. 103 ust 2 UKC. Prawidłowo więc organy ustaliły, że termin ten minąłby w dniu 24 lipca 2022r, jednak ulegał on zawieszeniu zgodnie z art. 103 ust. 3 lit. a) UKC na czas trwania postepowań odwoławczych, w tym po raz pierwszy na okres 427 dni co już skutkowało jego wydłużeniem do 24 września 2023 r. podczas gdy zaskarżona decyzja w tym zakresie została wydana w dniu 6 lutego 2023 r.

Obaj skarżący na plan pierwszy wysunęli zarzuty natury procesowej i one winny być ocenione jako pierwsze, po stwierdzeniu ogólnych podstaw do orzekania przez organy celne, bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem właściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, a to właśnie zarzuty błędnych ustaleń faktycznych, będących następstwem błędnej oceny materiału dowodowego oraz mankamentów materiału dowodowego podnoszone są przede wszystkim. Kwestionowane są więc przyjęte ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności w jakich postał dług celny w przedmiotowej sprawie oraz stanowiące podstawy przypisania poszczególnym stronom odpowiedzialności z tego tytułu.

Niniejsza sprawa dotyczy towaru nieunijnego, który po wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty był składowany czasowo. Zgodnie z art. 2 Prawa celnego wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej, z czym koreluje treść art. 134 ust 1 UKC stanowiący, że od chwili wprowadzenia towarów na obszar celny Unii podlegają one dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. Pozostają pod tym dozorem celnym tak długo, jak jest to konieczne do określenia ich statusu celnego, i nie zostają podjęte bez zgody organów celnych. Towary nieunijne pozostają pod dozorem celnym do momentu zmiany ich statusu celnego lub do czasu, gdy zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii lub zniszczone. Warunki czasowego składowania towarów oraz obowiązki prowadzącego skład określa art. 147 UK. Wynika z niego, że towary czasowo składowane co do zasady mogą zostać poddane jedynie czynnościom mającym na celu zachowanie ich w stanie niezmienionym, bez zmiany ich wyglądu lub właściwości technicznych (ust. 2). Osoba prowadząca ten skład odpowiada za zapewnienie, aby towary czasowo składowane nie zostały usunięte spod dozoru celnego jak i za wypełnienie obowiązków wynikających ze składowania towarów czasowo składowanych.

Z "usunięciem spod dozoru celnego" mamy zaś do czynienia wówczas, gdy jakaś okoliczność (zdarzenie, działanie, zaniechanie, np. pożar) prowadzi obiektywnie do tego, że organy celne mają utrudniony dostęp, choćby tylko czasowo, do towaru objętego dozorem celnym oraz nie mogą przeprowadzać kontroli przewidzianych we unijnym prawie celnym. Z tego też względu jest sprawą nieistotną, czy usunięcie spod dozoru celnego było działaniem umyślnym. W sytuacji usunięcia towarów spod dozoru celnego, dług celny powstaje z chwilą, gdy nie zostaje wypełniony lub przestaje być wypełniany obowiązek, którego niewypełnienie powoduje powstanie długu celnego (art. 79 ust. 2 lit a UKC), tj. w momencie tego usunięcia oraz, jeżeli dochodzi do usunięcia towarów spod dozoru celnego kilkakrotnie - uznaje się, że dług celny powstał w najwcześniejszej chwili, w której można stwierdzić tę sytuację (art. 85 UKC). Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy uprawnia do stwierdzenia, że towar nieunijny - perforator hydrauliczny HLX-5 został bez wiedzy organu celnego wydany przez pracownika magazynu właścicielowi, który z kolei przekazał go ukraińskiemu kontrahentowi [...] R. J. L.

Zgodnie z art. art. 79 ust.1 lit. a) UKC, jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku niewypełnienia jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii, usunięcia spod dozoru celnego, przemieszczania, przetwarzania, składowania, czasowego składowania, odprawy czasowej tych towarów lub dysponowania nimi na tym obszarze.

Krąg osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego określa art. 79 ust. 3 UKC, zgodnie z którym, dłużnikiem jest każda osoba, która:

a) zobowiązana jest do wypełnienia danych obowiązków

b) wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia obowiązku lub uczestniczyła w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku;

c) nabyła lub posiada towary i która w chwili ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że obowiązek wynikający z przepisów prawa celnego nie został wypełniony.

W przypadku skarżącego D. N. jako osoby prowadzącej magazyn czasowego składowania, w którym złożony został przedmiotowy towar, organy słusznie przyjęły, że jego odpowiedzialność z tego tytułu jako osoby zobowiązanej do wykonania określonych obowiązków (art. 79 ust. 3 lit. a) UKC) ma charakter obiektywny i oparta jest na zasadzie ryzyka. W tym zakresie, poza kwestionowaniem okoliczności powstania długu celnego, w/w skarżący nie formułuje żadnych zarzutów. W szczególności podkreślenia wymaga, że bez znaczenia dla jego odpowiedzialności byłoby to czy wydanie spornego towaru nastąpiło za jego wiedzą czy też nie, choć w tym miejscu należy zauważyć, że organy celne nie dały wiary twierdzeniom skarżącego, że nastąpiło to bez jego wiedzy. Zdaniem Sądu nie jest to ocena dowolna, bo z wcześniejszych zeznań D. N. z dnia 7 listopada 2019 r., wynika odmienny stan rzeczy, a ponadto odmiennym twierdzeniom skarżącego z postępowania podatkowego przeczą depozycje V. T., który wskazał, że w sprawie odbioru urządzenia kontaktował się z D. N. oraz M. S., który zeznał, że wydał to urządzanie na polecenie D. N.. Jest mało prawdopodobne, i wręcz nielogiczne, aby osoba deponująca towar w magazynie czasowego składowania w sprawie odbioru tego towaru nie kontaktowała się z właścicielem magazynu, jak też aby nim rozporządził samowolnie pracownik skarżącego, który zdawał sobie też sprawę z tego, że bez zgody organów ścigania nie wolno było niczego ruszać z terenu pogorzeliska.

Z kolei odnośnie M. S. organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom jego skargi, rozważył podstawy jego odpowiedzialności za dług celny z uwzględnieniem wypracowanych w orzecznictwie sądu unijnego przesłanek tej odpowiedzialności (zob. np. powołany przez organ odwoławczy wyrok ETS z dnia listopada 2011r. w sprawie C-454/10). Chodzi o łączne spełnienie dwóch warunków: obiektywnego – opartego na obiektywnym stwierdzeniu uczestnictwa w danym działaniu związanym z niewypełnieniem obowiązków wynikających z danej procedury celnej oraz subiektywnego, polegającego na uświadamianiu sobie brania udziału w takim działaniu lub nawet nieświadomości charakteru tego działania ale zawinionej, to jest gdy przy zachowaniu reguł ostrożności w danej sytuacji dana osoba powinna mieć tego świadomość. Zgodzić się należy z organem, że taki sposób ukształtowania odpowiedzialności na podstawie art. 79 ust. 3 pkt b UKC świadczy o celowym zabiegu prawodawcy unijnego ustalenia szerokiego kręgu zobowiązanych, obejmującego osoby biorące bezpośredni udział w danym działaniu, jak i pośredni, pozostający związku z tym działaniem. Uprawnione jest zatem stwierdzenie organu, że dłużnikiem celnym na podstawie art. 79 ust.3 UKC nie muszą być wyłącznie osoby, które przyczyniły się w sposób bezpośredni do niewypełnienia obowiązków lub warunków, ale także osoby, które miały jakikolwiek w tym udział, choćby pośredni, uczestnicząc w działaniach pozostających w związku z wymogami bądź obowiązkami celnymi (obiektywne kryterium odpowiedzialności).

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić wątpliwości, że M. S., jako pracownik podmiotu prowadzącego magazyn czasowego składowania, na stanowisku magazynier, musiał sobie zdawać sprawę jakie procedury związane z towarami złożonymi w tym magazynie obowiązują u jego pracodawcy. Jeżeli nawet nie był wprost odpowiedzialny za sprawy celne (był nim A. W.) powinien się upewnić co do statusu danego towaru). W ocenie Sądu, jeśli się zważy pierwotne zeznania tego skarżącego, jeszcze z postępowania karnego, to miał on świadomość jaki jest status urządzenia, a więc, że pozostaje pod nadzorem organu celnego. Mimo tego wydał towar znajdujący się pod nadzorem celnym bez żadnego potwierdzenia czy protokołu i to bez zgody organu celnego. Na brak należytej staranności i ostrożności, czy wręcz jakiejkolwiek refleksji ze strony tego skarżącego wskazuje także to, że towar ten został wydany z zabezpieczonego terenu pogorzeliska w związku z prowadzonym postępowaniem przez organy ścigania. Zgodzić się należy z organem, że okoliczność czy wydał ten towar na polecenie swojego pracodawcy, czy też nie, nie ma wpływu na jego odpowiedzialność, tym bardziej, że nie zadbał o udokumentowanie faktu wydania, tak, żeby wynikało z niego kto, na jakiej podstawie odebrał towar i w jakim stanie towar ten się znajdował. Niemniej jednak sam D. N. we wcześniejszych zeznaniach potwierdził tezę M. S. przyznając, że wyraził zgodę na odebranie tego towaru przez właściciela. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił wiarygodność pierwotnych depozycji D. N., a tym samym, w tym zakresie M. S., jako, że jest mało prawdopodobne aby właściciel urządzenia kontaktował się z pracownikiem magazynu czasowego składowania a nie z jego właścicielem i aby pracownik ten samowolnie podjął decyzje o wydaniu, tym bardziej, że teren po spalonym magazynie był zabezpieczony przez Prokuratora. Nadmienić wypada, że podnoszona przez skarżącego M. S. dopiero przed Sądem okoliczność co do udziału w wydawaniu spornego towaru innych jeszcze osób, także pracowników magazynów należących do D. N., a nawet samego właściciela magazynów, nie może odnieść oczekiwanego skutku to jest rozmycia czy też wyłączenia jego odpowiedzialności. Organ celny nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania wszystkich potencjalnych osób, których działania pozostają w jakimkolwiek związku z niedopełnieniem obowiązków celnych, zwłaszcza, że dysponował depozycjami osób, co do których powziął wiedzę, że uczestniczyli bezpośrednio (M. S., V. T.) czy też pośrednio (D. N.), w wydaniu towaru. Osoby te mając możliwość wielokrotnego wypowiadania się w tej kwestii, w tym także skarżący M. S., innych osób jednak nie wskazywali. D. N. w pierwotnych wyjaśnieniach, jeszcze na potrzeby sprawy karnej, stwierdził, że to M. S. był upoważniony do wydania towaru i on też wydał towar, po który przyjechał samochód z Ukrainy.

W ocenie Sądu organ prawidłowo zinterpretował przepis art. 124 ust. 1 lit. g) a następnie doszedł do trafnych wniosków, że skarżący nie mogą skutecznie powołać się na przewidziane w/w przepisem wygaśnięcie długu celnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym przepisem, dług celny w przywozie lub wywozie wygasa: jeżeli zaginięcie towarów lub niewypełnienie obowiązków wynikających z przepisów prawa celnego jest spowodowane całkowitym zniszczeniem lub nieodwracalną utratą tych towarów, wynikającymi z faktycznych cech towarów lub z nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej, lub jest następstwem polecenia organów celnych; do celów niniejszej litery towary uznane zostają za nieodwracalnie utracone, gdy zostają uznane za niemożliwe do użycia przez jakąkolwiek osobę. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że skutecznego powołania się na dobrodziejstwo w/w regulacji muszą zostać spełnione łącznie 3 przesłanki:

- niewypełnienie obowiązków wynikających z przepisów prawa celnego,

- niewypełnienie tych obowiązków jest spowodowane całkowitym zniszczeniem lub nieodwracalną utratą,

- całkowite zniszczenie lub nieodwracalna utrata powinny wynikać z faktycznych cech towarów, nieprzewidzianych okoliczności lub siły wyższej.

Jakkolwiek skarżący D. N. jako prowadzący magazyn czasowego składowania nie ponosi odpowiedzialności za spalenie magazynów czasowego składowania to jednak, jak wywiodły słusznie organy, nie wykonał obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów, in concreto towaru w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5, nie dopilnował bowiem, aby towar ten przedstawiony został organowi w celu nadania statusu prawnego albo też stwierdzenia okoliczności uzasadniających wygaśnięcie długu celnego i ewentualnego określenia statusu odpadów czy też pozostałości powstałych wskutek zniszczenia. Słusznie bowiem organ odwoławczy wskazał na treść art. 124 ust. 3 UKC, który stanowi, że nawet w przypadkach zniszczenia towaru, w odniesieniu do towarów dopuszczonych do obrotu bez cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na ich końcowe przeznaczenie, wszelkie odpady i pozostałości powstałe w wyniku zniszczenia towarów uznaje się za towary nieunijne. Tymczasem żadne odpady czy pozostałości po towarze w postaci perforatora hydraulicznego HLX-5 nie zostały przedstawione organowi celnemu, ani w celu dopuszczenia ich do obrotu, ani w celu wywozu. Wypada w tym miejscu zauważyć, że według V. T., urządzenie znajdowało się w 10 ciężkich workach.

W ocenie Sądu bezpodstawnie skarżący próbują dowieść obecnie, że sporny towar został zniszczony lub został pozbawiony jakiejkolwiek przydatności. Przede wszystkim sami pozbawili się możliwość weryfikacji swoich twierdzeń i potwierdzenia rzeczywistego stanu spornego urządzenia po pożarze magazynu gdzie był składowany, nie przedstawiając towaru czy jego pozostałości organowi celnemu, pod którego nadzorem ów towar znajdował się. W trakcie postępowania celnego ani skarżący, ani też inni uczestnicy tego postępowania, nie przedstawili też żadnego dowodu, że ten konkretny towar został zutylizowany z uwagi na całkowite zniszczenie. Pozostają więc gołosłowne twierdzenia w/w osób, które co należy odnotować ani nie są spójne, ani też konsekwentne, czy to w układzie wewnętrznym czy też zewnętrznym, w powiązaniu z innymi dowodami. Symptomatyczne, co dostrzega Sąd, jest to, że w miarę upływu czasu twierdzenia skarżących co do zniszczenia towaru stają się stanowcze, podczas gdy pierwotne zeznania wcale na to nie wskazują. D. N., składając wyjaśnienia przed Sądem w sprawie karnej ( [...]) podał, że V. T. odebrał sobie urządzenie twierdząc, że temperatura go nie zniszczyła. Z kolei M. S. w pierwotnych zeznaniach opisując wydawany towar wskazał, że były to metalowe, ciężkie części opakowane w workach foliowych, które były przetopione i zniszczone, co odnosi w sposób oczywisty do opakowań, a o samych metalowych zespołach nie mógł wiele powiedzieć, tyle tylko, że odebrał je znajomy V. T.

W ocenie Sadu całkowicie niewiarygodnie jawią się natomiast zeznania V. T., jako, że są one zmienne, niespójne i niemożliwe do weryfikacji, słusznie zatem organ pozbawił je waloru mocy dowodowej. Wypada zaznaczyć, że według pierwotnych wyjaśnień D. N., miał on uzyskać od w/w informację, że towar nie jest zniszczony. Trafnie zauważył organ, że gdyby urządzenie było niezdatne do użytku, to kwestia braku jego kompletności, o czym nadmienił M. S., byłaby nieistotna. Z jednej strony świadek V. T. twierdził wpierw, jeszcze w trakcie postępowania karnego w sprawie sprowadzenia pożaru, że po odebraniu urządzenia (właściwie 10 ciężkich worków z metalowymi częściami) uzyskał opinię (telefonicznie!), że urządzenie nie nadaje się do naprawy więc oddał je do utylizacji znajomemu, ale nie przedstawił na to żadnego potwierdzenia. Składając zeznania przed organem podał już, że towar został przekazany nowemu właścicielowi i od niego dowiedział się, że producent szwedzki po oględzinach urządzenia stwierdził nieopłacalność naprawy i zostało ono oddane do utylizacji, jednakowoż nie zadbał, aby organowi dostarczyć jakiekolwiek dokumenty, które potwierdzałyby jego twierdzenia. Godzi się nadto zauważyć, że zastanawiający jest brak dochodzenia przez tego świadka jakichkolwiek roszczeń od D. N., w związku z tym, że zniszczeniu uległo stanowiące jego własność urządzenie o wartości ok. 35 000 euro.

Mając na uwadze omówiony wyżej osobowy materiał dowodowy, w ocenie Sądu, to forsowana w skargach teza, jakoby urządzenie - perforator hydrauliczny, znajdujący się podczas pożaru w magazynie skarżącego D. N., wskutek działania wysokiej temperatury podczas pożaru i użycia środków gaśniczych w trakcie jego gaszenia, uległo całkowitemu nieszczenieniu czy zostało pozbawione wszelkiej przydatności, jest dowolna i pozostaje w sprzeczności ze gromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Ostatecznie okoliczność tę można było zweryfikować przez przedstawienie spornego urządzenia organowi celnemu, czego jednak adresaci skarżonej decyzji nie uczynili.

Trzeba przypomnieć, że organy administracji wyposażone są w uprawnienie do dokonywania swobodnej oceny dowodowej i taka ocena jak długo utrzymana jest na płaszczyźnie oceny swobodnej, respektującej zasady logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego pozostaje pod ochroną Tak więc zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ale swoją ocenę obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.).

Zdaniem Sadu organy w niniejszej sprawie sprostały w/w wymaganiom w sposób przekonywujący i logiczny wykazując, że sporny towar bezprawnie wydany z terenu po spalonym magazynie czasowego składowania nie był zniszczony, a odpowiedzialność za usunięcie spod dozoru ponoszą adresaci skarżonych decyzji. Ustalenia w tym zakresie są wynikiem swobodnej oceny dowodów, a organ zrozumiale wyjaśnił na jakich dowodach w tej mierze się oparł, a jakim dowodom odmówił wiarygodności oraz z jakich powodów.

Sąd nie ma także zastrzeżeń co do kompletności materiału dowodowego i podziela stanowisko organów, że był wystarczający do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tym samym Sąd podziela stanowisko organów, że dalej idące wnioski dowodowe stron były zbędne i nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy. Zarzuty podniesione w tym zakresie w skargach pozbawione są uzasadnionych podstaw. Tezy dowodowe na okoliczność których mieliby zostać przesłuchani wskazani w skardze świadkowie, jak też których treścią miałyby być sporządzone opinie biegłych, w gruncie rzeczy zmierzałyby do podważenia zgodnych twierdzeń wszystkich zainteresowanych, uznanych za uczestników niniejszego postępowania, że po pożarze odnaleziono 10 ciężkich metalowych zespołów części spornego urządzenia, które zostały wydane właścicielowi. Wszystkie te wnioski zdaniem Sądu zmierzają do wykazania, że sporne urządzenie uległo całkowitemu zniszczeniu albo zostało pozbawione jakiejkolwiek przydatności, podczas gdy wskazane osobowe źródła dowodowe, akurat co do tego zgodnie komunikują, że części (zespoły) urządzenia posiadające substancję materialną zostały wydane właścicielowi, i ostatecznie trafiło ono do podmiotu, który twierdzi, że nadal jest w posiadaniu owego urządzenia. Symptomatyczne jest, że pomimo, że postępowanie trwało znaczny czas, nikt z szerokiego kręgu zainteresowanych nie podjął żadnych starań aby zademonstrować, że urządzenie nie jest zdatne do użytku, choćby tylko poprzez odpowiednią dokumentację z opracowaniem technicznym (ekspertyzą). Z tezą, że owo urządzenie zostało doszczętnie zniszczone nie koreluje okoliczność podnoszona przez T., że miało ono być poddane oględzinom przez producenta szwedzkiego, co oczywiście jest całkiem gołosłowne, skoro żadnej dokumentacji organowi nie przedłożono, oraz to, że jednak dostarczył owo urządzenie do kontrahenta w Ukrainie. Zastanawiające jest, co celnie podnosi organ odwoławczy, że strony nie przedłożyły żadnego dowodu utylizacji owego urządzenia, skoro rzekomo nie jest ono zdatne do jakiegokolwiek użytku, i nadal jest ono przechowywane w miejscu prowadzenia działalności ostatecznego odbiorcy.

Z drugiej strony uczestnicy procedury powinni zadbać aby udokumentować (utrwalić) stan urządzenia w chwili wydania go z magazynu czasowego składowania, o co jednak prowadzący ten skład, jak też jego pracownik - magazynier nie zadbali. Zauważyć należy ma marginesie, że V. T. twierdzi, że miał zrobić dokumentację fotograficzną odbieranego urządzenia, ale ostatecznie żadnych zdjęć organowi nie przedstawił. Z drugiej strony, co należy jeszcze raz podkreślić, pierwotne depozycje świadków, zaprezentowane w postępowaniu karnym bynajmniej nie wskazywały na zniszczenie podzespołów urządzenia, a co najwyżej na to, że nosiły one ślady po akcji ratowniczej gaszenia towaru i stopnieniu uległy plastikowe opakowania (worki).

Zupełnie chybione są natomiast wnioski dowodowe zmierzające do ustalenia co i w jakim stanie było wywożone z terenu na wysypisko komunalne, skoro nikt w niniejszej sprawie nie podnosił, że podzespoły spornego urządzenia były tam wywożone, a przedmiotem niniejszego postępowania jest usunięcie spod dozoru jedynie tego towaru, który zdecydowanie różni konstrukcją się od innych towarów przechowywanych w magazynie czasowego składowania. Skoro po pożarze urządzenie (czy raczej jego podzespoły) zachowało swoją substancję materialną, bez dysponowania tym urządzeniem w takim stanie w jakim zostało ono wydane z magazynu, opinie biegłych są bezprzedmiotowe. Ewentualne opinie miałyby tylko charakter probabilistyczny. Osoby uczestniczące w procedurze natomiast pozbawiły się zaś możliwości weryfikacji stanu owego urządzenia nie przedstawiając go organowi celnemu przed wywiezieniem z magazynu czasowego składowania, gdzie pozostawał pod nadzorem organu celnego. Gdyby oczywiste było, że urządzenie jest zniszczone, jak obecnie starają się to dowieść skarżący, z pewnością właściciel by go nie odbierał, a w kolejnym kroku dostarczył swojemu kontrahentowi.

Bez związku z niniejszą sprawą pozostaje sposób rozstrzygnięcia przez organ celno-podatkowy statusu prawnego pozostałych towarów znajdujących się na składzie magazynu czasowego składowania prowadzonego przez D. N. w momencie wystąpienia pożaru. W niniejszej sprawie dotyczącej konkretnego towaru istnieją dowody, które pozwalają prześledzić los i ocenić ogólny stan tego towaru po pożarze, niezależnie od reszty znajdujących się tam towarów. Decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2022 r., nr [...] dotycząca uregulowania sytuacji prawnej pozostałych towarów objętych czasowym składowaniem w chwili pożaru została uchylona przez Dyrektora IAS decyzją z dnia 6 lutego 2023 r.. Powodem takiego rozstrzygnięcia były wątpliwości, które należy wyjaśnić w tamtym postępowaniu, a które nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Sąd nie dostrzega sprzeczności w odmiennym rozstrzygnięciu obu spraw, które opierają się na nieco odmiennym stanie faktycznym, choćby zbieżne było to, że obejmowały one towary znajdujące się w tym samym czasie w tym samym magazynie, który uległ następnie spaleniu.

Tak więc zdaniem Sądu odmówienie przeprowadzenia w postępowaniu celno-podatkowym dowodów z opinii biegłych, przesłuchania czy też ponownego przesłuchania niektórych świadków nie naruszało dyspozycji art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p., ponieważ zgromadzony przez organy w niniejszej sprawie materiał dowodowy, wyżej omówiony, dostarczył wystarczających podstaw by stwierdzić, że doszło do usunięcia spod dozoru towaru, który nie został zniszczony w trakcie pożaru. Przypomnieć należy, że na organach podatkowych w rzeczy samej ciąży powinność przeprowadzenia wszelkich dowodów jakie mogą być pomocne dla dogłębnego wyjaśnienia sprawy, o czym stanowi art. 122 O.p. Powinny zatem one podejmować wszelkie działania w tym celu, ale delimitowane w ten sposób, że muszą być one niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy muszą więc z jednej strony realizować ciążący na nich obowiązek dowodowy podyktowany obowiązkiem dążenia do prawdy materialnej, ale z drugiej strony muszą dbać o to, aby postępowanie nie toczyło się przewlekle i by przeprowadzane czynności były czynnościami koniecznymi dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W korelacji z tym pozostaje dyspozycja art. 188 O.p. z którego wynika uprawnienie organu do nieuwzględnienia żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem tego dowodu są okoliczności nie doniosłe dla rozstrzygnięcia sprawy, lub nawet doniosłe, ale dostatecznie, "wystarczająco" stwierdzone innymi dowodami.

Nie budzi zastrzeżeń Sądu prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń co do miejsca i czasu powstania długu celnego. Bezsporne jest miejsce powstania długu celnego, to jest miejsce zaistnienia opisywanych wyżej zdarzeń, z których dług ten wynika. Zgodzić się zaś należy z organem, że wobec braku sporządzenia jakiejkolwiek dokumentacji wskazującej na jednoznaczną datę wydania towaru (usunięcia spod dozoru) oraz mało precyzyjne oświadczenia uczestników zdarzenia, pewną, najwcześniejszą datą, z jaką można powiązać powstanie długu celnego, jest dzień, w którym spłonął magazyn czasowego składowania, w którym bezsprzecznie sporne urządzenie się znajdowało, czyli 24 lipca 2017 r.

Co do podniesionego przez skarżącego M. S. zarzutu naruszenia art. 200 O.p. wskazać należy skarżącemu, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio wymienione wskazane w nim przepisy Ordynacji podatkowej, w tym rozdziału 11, jednakowoż z wyłączeniem art. 200. Z regulacją tą koreluje przepis art. 34 ust. 4 ustawy o VAT, który w odniesieniu do postępowania mającego określenie zobowiązania podatkowego w VAT z tytułu importu również wyłącza stosowanie przepisu art. 200 O.p..

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego organy, zgodnie z przepisami art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, podjęły w toku postępowania podatkowego wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że materiał dowodowy został zgromadzony przez organy podatkowe w sposób rzetelny, w zakresie w jakim było to konieczne dla jej rozstrzygnięcia. Rozważono całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów, a stworzony w oparciu o to stan faktyczny tworzy spójny i logiczny obraz. Organy obu instancji poddały ocenie całokształt okoliczności sprawy wynikających z zebranych dowodów i wyprowadziły z niej logiczne wnioski w zakresie powstania długu celnego i osób z tego tytułu odpowiedzialnych, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ odwoławczy oceniony odmiennie, niż oczekiwali tego skarżący, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w Ordynacji podatkowej.

Reasumując, Sąd uznał, że uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku VAT w imporcie, jako, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji upłynął termin przedawnienia tego zobowiązania. Postępowanie podatkowe stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 208 § 1 O.p.. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, tj. uchylił decyzję organu II i I instancji w części dotyczącej przedawnionego zobowiązania podatkowego, a na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku, tj. umorzył postępowanie podatkowe.

W pozostałym zakresie skargi, jako pozbawione uzasadnionych podstaw, zostały oddalone na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości po 4701 zł (pkt 4 i 5 sentencji wyroku), na które składa się uiszczony, należny wpis sądowy w wysokości 1 084 zł, opłata od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocników skarżących, w obu przypadkach adwokatów, w wysokości 3 600 zł, ustalone na podstawie § 14 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).

Z kolei w pkt 6 sentencji wyroku na podstawie art. 225 P.p.s.a. orzeczono o zwrocie kwoty 722 zł skarżącemu D. N., który bez wezwania uiścił zawyżony o tę kwotę należny wpis od skargi, który zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2021r., poz. 535) wynosić powinien 1 084 zł.