Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2406/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych~Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 4 pkt c, art. 17 ust. 8 pkt 2, art. 17 ust. 9
journal: Dz.U. 2016 poz 1866
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - tekst jedn.
article: art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2214/18 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2214/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Organ") z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Skarżący złożył do organu skargę na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej: "PPIS") oraz Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z siedzibą w Szczecinie (dalej: "PWIS"), wskazując, że organy inspekcji sanitarnej bez podstawy prawnej przetwarzają jego dane osobowe, jako ustawowego przedstawiciela małoletniego syna F.S., a także dane osobowe jego małoletniego syna F.S. w zakresie stanu zdrowia, w szczególności negując sposób pozyskania danych dotyczących wykonywania obowiązkowych szczepień ochronnych.

Organ ustalił, że PPIS pozyskał dane osobowe Skarżącego (imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu, PESEL, NIP) oraz jego małoletniego syna (imię, nazwisko, data urodzenia, adres zamieszkania) wraz z informacją o stanie jego szczepień w sprawozdaniu za I kwartał 2014 r. z przychodni P. filia B. (dalej: "Przychodnia"), w związku ze stwierdzeniem braku dokonania szczepień u małoletniego zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych. PPIS wystosował do rodziców małoletniego pismo informacyjne dotyczące procedury postępowania w przypadku uchylania się od szczepień, a następnie wezwał do realizacji szczepień ochronnych wobec małoletniego. W dalszej kolejności PPIS skierował upomnienia do rodziców małoletniego. Z uwagi na niewykonanie ww. obowiązku PPIS przekazał dane osobowe małoletniego oraz jego rodziców Wojewodzie Zachodniopomorskiemu (dalej: "Wojewoda") jako organowi uprawnionemu do prowadzenia egzekucji obowiązku niepieniężnego, jakim jest wykonanie obowiązkowych szczepień oraz PWIS, jako organowi II instancji w stosunku do orzeczeń PPIS, mających na celu egzekwowanie obowiązku poddania obowiązkowemu szczepieniu małoletniego. PWIS przekazał dane osobowe małoletniego oraz jego rodziców Wojewodzie w celu wyegzekwowania obowiązkowego szczepienia, na podstawie przepisów ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Organ odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącego w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych oraz danych osobowych jego małoletniego syna przez PPIS oraz PWIS.

Postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] Organ odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie ww. decyzji, natomiast postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. decyzji.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], Organ decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ stwierdził, że art. 17 ust. 8 pkt 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1866 z późn. zm. – dalej: "u.z.z.") stanowi podstawę przekazania danych osobowych Skarżącego i jego małoletniego syna PPIS wraz z informacją o stanie szczepień (zdrowiu dziecka), natomiast w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 182, poz. 1086 z późn. zm. – dalej: "rozporządzenie") określono kwestie organizacyjne i techniczne pozwalające usystematyzować obieg opisanych w nim dokumentów. Organ wskazał, że z uwagi na to, iż PPIS na podstawie art. 5 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. 2017 r., poz. 1261 z późn. zm. – dalej: "u.p.i.s.") w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ppkt c u.z.z. sprawuje nadzór w zakresie realizacji obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym, Przychodnia na podstawie art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. była zobligowana do poinformowania o niewypełnieniu w/w obowiązku przez Skarżącego wobec małoletniego. Wskazanie PPIS danych osobowych Skarżącego i jego syna w zakresie imion, nazwiska, daty urodzenia dziecka wraz z danymi kontaktowymi, adresem zamieszkania było celowe, ponieważ umożliwiło wykonywanie przez PPIS nadzoru w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych. W ocenie Organu działanie to miało oparcie w przesłankach określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 922 oraz z 2018 r., poz. 138 – dalej: "u.o.d.o.") - (w przypadku danych Skarżącego) oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych małoletniego syna Skarżącego) w związku z przepisami u.z.z. oraz było zgodne z art. 26 ust. 1 u.o.d.o. Ustawodawca, poza opisanym powyżej uprawnieniem państwowego powiatowego inspektora sanitarnego do pozyskiwania danych osobowych osób nierealizujących obowiązku szczepień, przewidział dla organów tego rodzaju możliwość przetwarzania danych, w ramach wykonywania nadzoru nad realizacją w/w obowiązku.

Odnosząc się do wyrażonego w treści skargi żądania o spowodowanie zaprzestania przetwarzania danych osobowych Skarżącego oraz jego syna przez PPIS, Organ wskazał, że przestrzeganie ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b u.z.z., jak również udzielenie informacji dotyczących jego realizacji zabezpieczone zostało przymusem administracyjnym. Przetwarzanie danych osobowych, w tym danych dotyczących stanu zdrowia w zakresie niewykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego syna Skarżącego przez PPIS, ma oparcie w powołanych powyżej przepisach u.o.d.o. oraz u.z.z., a także w przepisach ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 z późn. zm. – dalej: "u.p.e.a.").

Odnosząc do kwestii pozyskania i dalszego przetwarzania danych osobowych Skarżącego i jego małoletniego syna przez PWIS, Organ wskazał, że PWIS jest organem rządowej administracji zespolonej w województwie i zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 u.p.i.s. jest organem wyższego stopnia w stosunku do PPIS. Przetwarzanie danych osobowych Skarżącego oraz jego syna przez PWIS ma oparcie w przesłance określonej odpowiednio w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o.

Organ wskazał, że z uwagi na niewykonanie przez Skarżącego w/w obowiązku pomimo kierowanych wezwań i upomnień, zarówno PPIS jak i PWIS zobowiązane były podjąć działania w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Organy obu instancji jako wierzyciele wszczęły postępowanie egzekucyjne, w stosunku do rodziców małoletniego, zaś dane osobowe małoletniego oraz jego rodziców zostały przekazane Wojewodzie, jako organowi właściwemu do prowadzenia egzekucji obowiązku niepieniężnego, jakim jest wykonanie obowiązkowych szczepień. Powyższe dane osobowe PPIS zobowiązany był wskazać w tytule wykonawczym, zgodnie z regulacją art. 27 § 1 u.p.e.a.

Organ wyjaśnił również, że przepis art. 25 ust. 2 pkt 5 u.o.d.o. stanowi podstawę do zwolnienia PPIS i PWIS z obowiązku informacyjnego w stosunku do Skarżącego i jego małoletniego syna. Natomiast kwestia rejestracji zbioru danych osobowych może być ewentualnie przedmiotem postępowania prowadzonego przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych z urzędu, a nie w postępowaniu wszczętym na skutek skargi indywidualnej osoby.

W skardze do WSA na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 304 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r., Nr 89, poz. 555 z późn. zm.), poprzez niepoinformowanie prokuratora o naruszeniu przez pracowników PPIS przepisów karnych, tj. art. 53 w zw. z art. 40 u.o.d.o.,

2) art. 3 Konwencji o prawach dziecka z 20 listopada 1989 r. poprzez wydanie decyzji dotyczącej praw małoletniego w odniesieniu do praw ogółu bez rozstrzygnięcia w konkretnej sytuacji faktyczno-prawnej tego konkretnego dziecka i uznania co będzie stanowiło w tym konkretnym stanie o tzw. dobru dziecka i najlepszym zabezpieczeniu jego interesów,

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej: "k.p.a."), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,

4) art 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.,

5) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji pierwotnej,

7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pierwotnej w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji,

8) art. 391 § 1 k.p.a. polegające na doręczaniu pism w postępowaniu w formie papierowej podczas gdy Organ był zobligowany do doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

9) art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony z podaniem przyczyn zwłoki i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, prawidłowo ustalonym przez Organ w decyzji, trafnie Organ stwierdził, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych Skarżącego jak i jego małoletniego syna stanowią przepisy prawa. Obowiązek poddania osoby, nad którą skarżący sprawuje prawną pieczę szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z przepisów prawa, tj. wprost z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 oraz ust. 8 pkt 2 u.z.z. Prawidłowo tym samym organ przyjął, że przetwarzanie danych osobowych Skarżącego i jego syna miało w tej sprawie oparcie w przesłankach określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych Skarżącego) oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych małoletniego syna Skarżącego) oraz było zgodne z art. 26 ust. 1 u.o.d.o. Trafnie Organ wywiódł przy tym, że w takim przypadku, wyłączony jest obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 25 u.o.d.o.

W ocenie WSA trafnie Organ wskazał, że z uwagi na to, iż państwowy powiatowy inspektor sanitarny na podstawie art. 5 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.i.s. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ppkt c u.z.z. sprawuje nadzór w zakresie realizacji obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym, przychodnia na podstawie art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. była zobowiązana do poinformowania o niewypełnieniu obowiązku przez Skarżącego wobec małoletniego syna. PPIS jest zaś uprawniony do przetwarzania danych osobowych w związku z dochodzeniem wykonania obowiązku szczepień w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Zasadnie też Organ wskazał, że istniała podstawa prawna do przekazania danych Wojewodzie. Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest bowiem zastrzeżony przymusem administracyjnym. Nie ma w związku z tym podstaw do poddawania w wątpliwość dopuszczalności przetwarzania danych osobowych Skarżącego i jego małoletniego syna w związku z niedopełnieniem obowiązku szczepienia.

WSA stwierdził, że zarówno rozporządzenie, jak też okoliczność, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu Program Szczepień Ochronnych na dany rok ze szczegółowym schematem stosowania poszczególnych szczepionek, nie stanowią - wbrew stanowisku Skarżącego - o nielegalności przetwarzania danych osobowych jego i jego małoletniego syna w związku z niewypełnieniem ustawowego obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Podstawę do wydania komunikatu stanowi art. 17 ust. 11 u.z.z. Wobec niebudzących wątpliwości przepisów u.z.z. – WSA nie znalazł podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego. Taki sposób regulacji, jak określony w u.z.z. jest wystarczający do przyjęcia, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a także, że te przepisy prawa, tj. ustawy, stanowią przesłankę legalności przetwarzania w tej sprawie danych osobowych Skarżącego i jego małoletniego syna.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nierozważenia przez Organ kwestii dobra dziecka i najlepszego zabezpieczenia jego interesów WSA wskazał, że sprawa dotyczy dokonanej przez Organ oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych, a nie kwestii medycznych.

WSA nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie również Organ wskazał, że kwestia dotycząca obowiązku rejestracji zbioru danych osobowych przez określony podmiot nie jest kwestią, która może być rozstrzygana w niniejszej indywidualnej sprawie. Tego rodzaju sprawy toczą się pomiędzy organem i administratorem danych. Kwestia przepisów karnych u.o.d.o. w związku z art. 40 tej ustawy również nie była przedmiotem niniejszej sprawy.

WSA uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 391 § 1 k.p.a., albowiem w istocie Organ - wbrew żądaniu strony - część pism w postępowaniu administracyjnym przesyłał Skarżącemu za pośrednictwem poczty tradycyjnej zamiast za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Uchybienie to jednakże nie wywołało dla Skarżącego niekorzystnych skutków prawnych i samo w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA podstawy do uwzględniania skargi nie stanowi także zarzucane przez Skarżącego nie odniesienie się przez Organ w decyzji do wniosku o "przeprowadzenie dowodów przeciwko dokumentom". Z pisma Skarżącego z [...] kwietnia 2018 r. skierowanego do Organu wynika, że żądania Skarżącego stanowiły w istocie prezentację odmiennego stanowiska w kwestii rozpatrywanego zagadnienia od stanowiska prezentowanego przez pozostałe strony postępowania administracyjnego. Również kwestie dotyczące metryki sprawy (jej założenia we właściwym czasie, prawidłowości jej prowadzenia), w tym jej udostępnienia, nie stanowią zagadnienia, które mogłoby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Metryka sprawy z uwagi na jej "organizacyjny" charakter nie zastępuje dowodów z dokumentów.

WSA zauważył, że Organ prowadząc niniejsze postępowanie nie ustrzegł się uchybienia procesowego, które jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy. Pismem z [...] czerwca 2017 r. Organ poinformował Skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. i wskazał na możliwość zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni. Skarżący w piśmie z [...] lipca 2017 r. zwrócił się o udostępnienie kopii akt administracyjnych, wskazując przyczyny, z uwagi na które nie może stawić się w siedzibie Organu. Natomiast Organ do wniosku tego ustosunkował się po wydaniu decyzji z [...] sierpnia 2017 r. Zdaniem WSA takie działanie Organu narusza zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.).

Nawiązując do kwestii podniesionych przez Skarżącego w pismach złożonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego WSA wskazał, że pismo p.o. Zastępcy Dyrektora Zespołu ds. Sektora Zdrowia, Zatrudnienia i Szkolnictwa [...] z [...] grudnia 2018 r. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podobnie jak kwestia oceny co do działania organu w zakresie tego pisma. Natomiast zarzut dotyczący niezałatwienia sprawy w terminie, nie mógł być w tym postępowaniu rozstrzygany.

Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a."):

I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

1) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję organu z 23 maja 2018 r., w sytuacji, w której decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania; uchybienie zasadom wskazanym w art. 7, art 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie błędów w decyzji Organu skutkowałoby uwzględnieniem skargi przez WSA,

2) niezastosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów, tj. do znajdujących się w aktach sprawy pism strony i odpowiedzi Organu, zaprzeczających twierdzeniu o udostępnieniu całości akt sprawy przedstawicielowi strony w dniu [...] marca 2018 r., a zatem istnienia oczywistego dowodu, iż prawa strony zostały naruszone. Wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego faktu skutkowałoby odmiennym ustaleniem stanu faktycznego przez WSA, co prowadziłoby do uwzględnienia skargi,

3) niezastosowanie art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z urzędu na okoliczność kwestii pierwotnych dla całej sprawy, czyli ustalenia czy obowiązek szczepień w tej konkretnej sprawie został prawidłowo zaktualizowany, a jeśli tak, to jaka jest data wyznaczająca termin upłynięcia tego obowiązku mimo, że dowód ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu i nie spowodowałby nadmiernego przedłużenia postępowania, a brak jego przeprowadzenia przyczynił się do ustalenie błędnego stanu faktycznego oraz pozbawił stronę możności obrony swoich praw,

4) niezastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy, w sytuacji gdy WSA nie dysponował pełnymi aktami sprawy, lecz jedynie częścią dokumentacji (brak dowodu na aktualizację obowiązku szczepień małoletniego), w związku z czym zamknięcie rozprawy nastąpiło przedwcześnie, a WSA bezpodstawnie uznał sprawę za zamkniętą,

5) niezastosowanie art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak objęcia z urzędu przez WSA kontrolą m. in. postanowienia organu z [...] maja 2018 r. (i innych dokumentów potwierdzających nieudostępnienie stronie całych akt sprawy przetwarzanych w formie elektronicznej) oraz brak dostrzeżenia z urzędu, że wskazane postanowienie potwierdza fakt braku części akt sprawy (metryki sprawy) w dniu [...] marca 2018 r., czyli w dniu udostępnienia tylko części akt pełnomocnikowi strony - tylko dokumentów papierowych,

6) niezastosowanie art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie w uzasadnieniu wyroku WSA nieprawidłowych podstaw prawnych, na skutek odniesienia się do przepisów nie obowiązujących w czasie, którego dotyczyła pierwotna skarga do Organu (rok 2014) lub dacie wydania decyzji Organu (rok 2018) lub dacie wydania wyroku WSA (rok 2019),

7) niezastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez uznanie, że [...] marca 2018 r. została pełnomocnikowi strony udostępniona całość akt sprawy. Pozostaje to w sprzeczności z przedstawionymi okolicznościami sprawy, dowodami, których WSA nie uwzględnił, pismem organu potwierdzającym brak całości akt sprawy w dniu ich udostępnienia, oświadczeniami strony itd.

II. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię/niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez:

8) błędną wykładnię art. 74 § 2 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy może nastąpić w formie innej (np. czynności lub aktu) niż tylko wskazanej w przepisach czyli w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, podczas gdy przepis ten stanowi katalog zamknięty możliwości przeprowadzenia odmowy udostępnienia akt,

9) niezastosowanie art. 125 § 1 pkt 2) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 271 § 1 Kodeksu karnego, albowiem WSA nie zawiesił postępowania z urzędu w obliczu ujawnienia czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. WSA był obowiązany na mocy przepisów Kodeksu postępowania karnego do powiadomienia odpowiednich organów w celu przeprowadzenia przez nich czynności wynikających z zakresu ich kompetencji. Ustalenia poczynione przez prokuratura w zakresie m. in. prawdziwości tezy, czy stronie zostały "udostępnione akta w całości" mają zasadnicze i podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym i jako takie bezpośrednio wpływają na rozstrzygnięcie,

10) niewłaściwe zastosowanie art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (Dz. U. z 1997 r., nr 133, poz. 883 z późn. zm.), albowiem WSA dopuścił przetwarzanie danych o stanie zdrowia małoletniego przez PPIS w oparciu o przepis szczególny innej ustawy, który zezwala na przetwarzanie takich danych, a jednocześnie nie zastosował wymogu stwarzania przez ten przepis szczególny pełnych gwarancji ich ochrony,

11) błędną wykładnię art. 30 ust. 1 u.z.z. (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 947), albowiem WSA błędnie uznał, że treść przepisu dotyczącego postępowania w przypadku wystąpienia rzeczywistego zakażenia lub choroby zakaźnej może dotyczyć sprawowania nadzoru nad realizacją obowiązków dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych oraz prowadzenia nadzoru nad zapobieganiem oraz zwalczaniem zakażeń i chorób,

12) błędną wykładnię art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 947), albowiem WSA błędnie uznał, że treść przepisu dotyczącego stałego, systematycznego gromadzenia, analizy oraz interpretacji informacji (czyli danych nieobejmujących danych osobowych w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych) o zachorowaniach lub innych procesach zachodzących w sferze zdrowia publicznego może uzasadniać zbieranie i przetwarzanie danych osobowych o dzieciach nieszczepionych oraz ich przedstawicielach ustawowych,

13) błędną wykładnię art. 17 ust. 10 pkt 8 u.z.z. (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 947), albowiem WSA błędnie uznał, że treść przepisu dotyczącego przekazywania sprawozdań o już przeprowadzonych obowiązkowych szczepieniach ochronnych jest tożsama z przekazywaniem danych osobowych osób, wobec których nie zostały przeprowadzone obowiązkowe szczepienia ochronne,

14) niezastosowanie art. 17 ust. 9 u.z.z. (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 947), albowiem WSA błędnie uznał, że małoletni spełnia przesłanki przechowywania danych o stanie jego zdrowia w rejestrze osób nieszczepionych. Podstawową i pierwotną przesłanką jest aktualizacja obowiązku szczepień ochronnych. Bez zaistnienia aktualizacji obowiązku, osoba fizyczna nie może być podmiotem tego obowiązku w rozumieniu przepisów. WSA nie zastosował kryteriów ustalenia aktualizacji obowiązku wyrażonych w przywołanym przepisie,

15) niewłaściwe zastosowanie art. 15 § 1 u.p.e.a., albowiem WSA błędnie zastosował przesłankę uznania, że przekazanie danych osobowych o stanie zdrowia małoletniego (w tytule wykonawczym) oraz danych osobowych rodziców do organu egzekucyjnego (Wojewody) było uzasadnione, poprzez niewłaściwe zastosowanie normy wyrażonej w przywołanym przepisie stanowiącej, że dane osobowe mogą być przekazane dopiero po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku w obliczu nieustalenia przez WSA daty upływu terminu do wykonania obowiązku,

16) niewłaściwe zastosowanie art. 53 u.o.d.o. (Dz. U. z 1997 r., nr 133, poz. 883 z późn. zm.) w zw. z art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., albowiem WSA błędnie zastosował przesłankę uznania, że brak rejestracji zbiorów danych osobowych w 2014 r. przez PPIS nie jest związane z interesem prawnym strony w innych postępowaniach administracyjnych.

Z uwagi na powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

I. Brak podstaw do uwzględnienia zarzutu niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (zarzut I.1.) Formułując przedmiotowy zarzut oraz jego uzasadnienie, Skarżący kasacyjnie w ogóle nie sprecyzował, jakich konkretnie ustaleń nie poczynił Sąd pierwsze instancji. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do jego uwzględnienia. Zarzucając wadliwość warstwie faktycznej wyroku Sądu pierwszej instancji należy sprecyzować, jakie ustalenia faktyczne z perspektywy przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia były istotne, jakiego zakresu tych ustaleń Sąd pierwszej instancji nie poczynił, i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizowany zarzut przedmiotowych wymogów nie realizuje.

II. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. (zarzut I.2.) oraz niezastosowania art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak objęcia z urzędu przez WSA kontrolą m. in. postanowienia organu z [...] maja 2018 r. (zarzut. I. 5.). Skarżący wywodzi, że WSA zaniedbał przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność uniemożliwienia zapoznania się przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] marca 2020 roku z całością materiału zgromadzonego w sprawie. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnik skarżącego miał utrudniony dostęp do akt sprawy. Skarżący nie wskazuje, do jakiej konkretnie części akt sprawy nie miał dostępu oraz jakich okoliczności istotnych z perspektywy przedmiotu sprawy ta nieudostępniona część akt dotyczyła. Skarżący twierdzi jedynie, że w dniu [...] marca 2020 roku w aktach administracyjnych brak było metryki. Zakładając, że przedmiotowe uchybienie faktycznie miało miejsce, nie można zasadnie twierdzić, iż miało ono jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 66a § 2 k.p.a. metryka nie jest dokumentem, na podstawie którego czynni się ustalenia w sprawie. Skarżący formułując weryfikowany zarzut próbuje wykazać, że w toku postępowania naruszono jego prawo do czynnego udziału w sprawie – art. 10 § 1 k.p.a. Twierdzenia o braku możliwości zapoznania się z pełnymi aktami sprawy nie zostały jednak nawet uprawdopodobnione. Wszystkie ustalenia faktyczne istotne w sprawie zostały poczynione, a materiał dowodowy, na podstawie którego Organ podjął tę aktywność procesową znajduje się w aktach administracyjnych. Przedmiotowej oceny nie zmienia treść wydanego na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. postanowienia Organu z [...] maja 2018 r. w przedmiocie wniosku o wydania uwierzytelnionego dokumentu z akt sprawy.

III. Pozbawione podstaw są zarzuty niezastosowania art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a. (zarzut I.3.) oraz art. 133 p.p.s.a. (zarzut I.4.) jak tez zarzuty niezastosowania art. 17 ust. 9 u.z.z. (zarzut II.14.) i art. 15 § 1 u.p.e.a. (zarzut II.15.). Skarżący wytyka Sądowi pierwszej instancji, że nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność daty aktualizacji obowiązku szczepień i tym samym nie ustalił, czy przetwarzanie danych osobowych było prawnie dopuszczalne. Należy odnotować, że sąd administracyjny prowadzi postępowanie dowodowe jedynie uzupełniająco, a jego celem nie jest konwalidowanie uchybień w ustaleniach faktycznych organów, lecz pozyskanie pełnej wiedzy niezbędnej do sformułowania oceny o legalności ich działania. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji Organu w sprawie przetwarzania danych osobowych Skarżącego oraz jego syna w związku z postępowaniem zmierzającym do wyegzekwowania obowiązku realizacji szczepień obowiązkowych. W ramach tego postępowania nie dochodzi do kontroli zasadności i legalności ocen prawnych co do tego, czy syn Skarżącego powinien podlegać obowiązkowi szczepienia. Nie leży to bowiem w ogóle w zakresie kompetencji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Rzeczą organu jest wyłącznie zbadać, czy przetwarzanie danych osobowych odbywało się w ramach prawem określonych procedur/postępowań, które na to pozwalają. To czy procedury te zostały zainicjowane zgodnie z prawem pozostaje poza granicami sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Przyjęcie poglądu prezentowanego przez Skarżącego musiałoby oznaczać, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest uprawniony do merytorycznej i formalnej weryfikacji legalności każdego postępowania, w ramach którego dochodzi do przetwarzania danych osobowych, do czego nie jest uprawniony. Z tej przyczyny kwestia prawidłowej realizacji przez lekarza obowiązków informacyjnych przewidzianych treścią art. 17 ust. 9 u.z.z. nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż nie odnosi się do przetwarzania danych, lecz do trybu realizacji obowiązku szczepiennego. Istotne jest wyłącznie to, czy w ramach postępowania zmierzającego w wyegzekwowania obowiązku poddania się szczepieniom organy są uprawnione do przetwarzania danych osobowych. Z analogicznych względów pozbawione znaczenia prawnego, w kontekście oceny prawidłowości przetworzenia danych osobowych jest to, czy skierowane do Skarżącego w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a. upomnienie, było poprzedzone prawidłowym ustaleniem daty aktualizacji obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym przez jego syna. Zarzuty wadliwej realizacji obowiązków wynikających z art. 17 ust. 9 u.z.z. lub art. 15 § 1 u.p.e.a. mogą być skutecznie podniesione w ramach środków prawnych przysługujących w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie są jednak bezskuteczne.

IV. Oczywiście bezzasadny jest zarzut niezastosowania art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (zarzut I.6.). Skarżący wywodzi, że WSA powielił wadliwość działania Organu i oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach nieadekwatnych do daty złożenia skargi – rok 2014. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Skarżący w istocie wskazuje wyłącznie na to, że WSA, podobnie jak Organ, powołuje się na publikatory urzędowe – Dzienniki Ustaw – aktualne na dzień wydania decyzji, a nie na czasookres, w którym doszło do przetworzenia danych osobowych. W oparciu o tak skonstruowany zarzut nie można zarzucać, że Organ oparł się na niewłaściwej podstawie prawnej lub zastosował przepisy nieobowiązujące. Jeżeli skarżący uważa, że w sprawie zastosowano niewłaściwe przepisy prawa, powinien podnieść adekwatny do takiej oceny zarzut poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który nie powinien mieć zastosowania w sprawie. Z pewnością wymogu tego nie zrealizuje zarzut niezastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyznacza więc granice rozpoznania sprawy, a nie podstawy merytorycznego orzekania.

V. Odmawiając zasadności zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut I.7.) podać należy, że powołany przepis określa strukturalne wymogi uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, zaliczając do nich zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można wytknąć, że sąd w uzasadnieniu wyroku nie przedstawił podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a więc nie zamieścił w nim wymaganego prawem komponentu pozwalającego zrekonstruować sformułowaną ocenę legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Nie można jednak w formule tego zarzutu polemizować z poczynionymi przez sąd administracyjny ustaleniami faktycznymi, gdyż w takim układzie nie podważa się realizacji wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a., lecz prawidłowość stosowania przepisów regulujących tryb i zasady gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego w sprawie. Wywód skargi kasacyjnej, w którym w ramach ocenianego zarzutu wytyka się wadliwość ustalenia, że [...] marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z całością akt sprawy jest więc pozbawiony skuteczności procesowej.

VI. Oczywiście niezasadny jest zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 74 § 2 k.p.a. (zarzut II.8.). Po pierwsze, WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani raz nie powołał wzmiankowanego przepisu, nie analizował jego treści i nie konstruował na jego podstawie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie można wobec powyższego zarzucać, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni przepisu, którego nie stosował. Niezależnie od powyższego trzeba odnotować, że art. 74 § 2 k.p.a. jest przepisem prawa procesowego, a nie prawa materialnego, stąd kwalifikacja jego naruszenia w ramach zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię jest systemowo wadliwa.

VII. Oczywiście niezasadny jest zarzut niezastosowania art. 125 § 1 pkt 2) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 271 § 1 Kodeksu karnego (zarzut II.9.). Skarżący uzasadnia go tym, że WSA nie zawiesił postępowania z urzędu w obliczu ujawnienia czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. I w tym wypadku Skarżący błędnie przyjął, że przepis art. 125 § 1 pkt 2) i § 2 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Ponadto, jeżeli żadne związkowe postępowanie karne nie jest w toku, a Sąd pierwszej instancji nie inicjował takiego postępowania, nie ma podstaw, by zarzucać, że WSA miał obowiązek zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Oddalając skargę WSA przyjął, że wydając zaskarżoną decyzję Organ nie naruszył prawa. A contrario, nie miał podstaw, by stwierdzić, że ujawnił się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

VIII. Niezasadny okazał się zarzut niewłaściwego zastosowania art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (zarzut II. 10.). W ocenie Skarżącego WSA dopuścił przetwarzanie danych o stanie zdrowia małoletniego przez PPIS w oparciu o przepis szczególny innej ustawy, który zezwala na przetwarzanie takich danych, a jednocześnie nie zastosował wymogu stwarzania przez ten przepis szczególny pełnych gwarancji ich ochrony. Stosownie do treści powołanego przepisu przetwarzanie danych ujawniających dane o stanie zdrowia jest dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Skarżący kasacyjnie nie dostrzega, że wynikający z treści art. 27 ust. 2 pkt 2 u.z.z. wymóg zagwarantowania pełnej ochrony przetwarzanych danych osobowych odnosi się do przepisu ustawy szczególnej, na podstawie którego takie przetwarzanie się odbywa, a nie podmiotu, który przetwarza dane. Wbrew twierdzeniem skargi kasacyjnej WSA podał przepisy, na podstawie których przetwarzano dane osobowe Skarżącego oraz jego syna. Jak wynika z uzasadnienia wyroku był to art. 5 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.i.s. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ppkt c u.z.z. i art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. Kwestia zasadności zastosowania oraz wykładni tych przepisów pozostaje poza granicami zarzutu naruszenia art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o.

IX. Oczywiście niezasadny okazał się zarzut błędnej wykładni art. 30 ust. 1 u.z.z. (zarzut II.11.). WSA w swoim uzasadnieniu powołał art. 30 ust. 1 u.z.z. wyłącznie raz, w części faktycznej uzasadnienia, referując argumentację organu podaną w zaskarżonej decyzji. WSA w ogóle nie analizował treści art. 30 ust. 1 u.z.z. nie rekonstruował jego normatywnego znaczenia i nie oparł na nim swojego rozstrzygnięcia. W takim układzie zarzut błędnej wykładni art. 30 ust. 1 u.z.z. nie mógł wywołać oczekiwanych skutków procesowych.

X. Brak podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. (zarzut II. 12.). Skarżący wywodzi, że WSA błędnie uznał, że na postawie powołanego przepisu Organ był umocowany zbierać i przetwarzać dane osobowych o dzieciach nieszczepionych oraz ich przedstawicielach ustawowych.

Zgodnie z treścią przepisu stanowiącego normatywną podstawę ocenianego zarzutu "[o]soby przeprowadzające szczepienia ochronne sporządzają sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz sprawozdania ze stanu zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką zdrowotną, które przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu." Jak wynika z załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2011 r. nr 182 poz. 1086) Sprawozdanie z obowiązkowych szczepień ochronnych obejmuje imienny wykaz danych osób uchylających się od szczepień. Stosownie do postanowień § 13 powołanego rozporządzenia sprawozdania przekazywane są kwartalnie do PPIS, albowiem stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.i.s. jest to organ nadzorujący realizację obowiązku szczepień ochronnych. Nie ma więc racji Skarżący, że art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. nie mógł stanowić podstawy do gromadzenia i przetwarzania danych osobowych jego oraz jego syna. Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 u.z.z. małoletni syn Skarżącego jest osobą zobowiązaną do poddania się obowiązkowi szczepień ochronnych, a Skarżący, jako jego przedstawiciel ustawowy jest odpowiedzialny za realizacje tego obowiązku. Uchylanie się od obowiązku szczepień ochronnych, w takim skonfigurowaniu, dotyczy więc tak Skarżącego, jak i jego syna. Przetwarzanie danych osobowych obu wymienionych osób na podstawie art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. oraz innych przepisów powołanych związkowo w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, było prawidłowe.

Z analogicznych powodów nie mógł zostać uwzględniony zarzut błędnej wykładni art. 17 ust. 10 pkt 8 u.z.z. (zarzut II. 13.) Zgodnie z jego treścią Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia wzory sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz tryb i terminy ich przekazywania. Nawiązując do literalnej treści powołanego przepisu Skarżący wywodzi, że minister w ramach delegacji ustawowej nie jest uprawniony do takiego ukształtowania treści sprawozdania "z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych", która obejmowałaby również osoby niezaszczepione. Skarżący opierając się wyłącznie na semantycznej percepcji przepisu kształtującego delegację ustawową z art. 17 ust. 10 pkt 8 u.z.z. chce de facto pozbawić ministra możliwości ustalenia trybu gromadzenia danych o osobach niezaszczepionych, przekazywania ich do PPIS, jako organu sprawującego nadzór nad realizacją obowiązkowych szczepień ochronnych oraz wdrożenia postępowania egzekucyjnego, jeżeli ktoś się takiemu szczepieniu nie poddaje. Tak wieloletnia praktyka stosowania powołanych przepisów, jak i wypracowane na ich podstawie orzecznictwo sądów administracyjnych nie pozostawiają wątpliwości, że art. 17 u.z.z., w tym art. 17 ust. 8 pkt 2 i art. 17 ust. 10 pkt 8 u.z.z. stanowią podstawę gromadzenia i przekazywania danych o osobach niezaszczepionych pomiędzy podmiotami przeprowadzającymi szczepienia ochronne a PPIS. Takie rozumienie wymienionych przepisów jest niezbędne funkcjonalnie i celowościowo dla właściwej realizacji ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym.

XI. Negatywnej weryfikacji podlegał zarzut niezastosowania art. 53 u.o.d.o. Stosownie do jego treści (aktualnej na dzień wydania zaskarżonej decyzji) "[k]to będąc do tego obowiązany nie zgłasza do rejestracji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.". Jest to więc przepis karny, sankcjonujący brak zgłoszenia zbioru danych do rejestracji przez administratora danych. Relacja prawna, do której odnosi się art. 53 u.o.d.o. pozostaje poza granicami niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., i tak też została zakwalifikowana przez Sąd pierwszej instancji.

Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.