Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 798/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 426/19 w sprawie ze skargi A. S. i L. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 grudnia 2018 r. nr 217/P/2018 w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz U. R. i R. R. solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 426/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skargi A. S. i L. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 grudnia 2018 r. nr 217/P/2018. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.; zwanej dalej: p.b.), uchylił decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z 24 września 2018 r. nr 438/2018 odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Łomianki z 20 stycznia 1998 r. znak: UA-7351- W/1/98 i umorzył postępowanie administracyjne.

W skardze kasacyjnej A. S. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie i ustalenie , że organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez powtórzenie w uzasadnieniu wyroku argumentów skarżonego organu bez wykazania błędów w argumentacji skarżącej, która kontrargumentację sformułowała już w skardze na decyzję , co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie skargi;

3. art. 151 p.p.s.a. , poprzez jego nieuprawnione zastosowanie spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego i oddalenie skargi Skarżących w całości, pomimo jej zasadności;

4. art. 7, art. 77 § 1, art.80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie okoliczności faktycznych, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia WSA, gdyż skutkowały błędnym uznaniem, iż dokonana przez Wojewodę Mazowieckiego analiza kontrolowanej decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z 24 września 2018 r. nr 438 odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Łomianki z dnia 20 stycznia 1998 r., zakończyła się uchyleniem ww. decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego i umorzeniem w całości postępowanie organu I instancji;

5. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez jego niezastosowanie i uznanie przez WSA, że decyzja Wojewody Mazowieckiego nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

6. art. 145 § 1 pkt 1, 3, 4, 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego podczas gdy:

a) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym,

b) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

c) wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji lecz nieznane organowi, który wydal decyzję,

d) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

7. art. 148 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania został zachowany.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku , rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 grudnia 2018 r. nr 217/P/18, a także o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną, w pierwszej kolejności odnieść się należało do okoliczności uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewoda uznał bowiem, a Sąd I instancji ocenę tą podzielił, że wniosek skarżącej kasacyjnie o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu o jaki mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Z tych powodów Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. Art. 148 § 1 k.p.a. przewiduje, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dla zachowania tego terminu w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. liczy się data faktycznego dowiedzenia się o nowych okolicznościach faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję, przy czym jest to okoliczność obiektywna. Zwrot "strona dowiedziała się" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować nową okoliczność w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania (wyrok NSA z 10 marca 2022 r., II OSK 740/21, LEX nr 3328884).

Sąd I instancji w sposób usprawiedliwiony przyjął, że akta sprawy wskazują, iż o okoliczności mającej stanowić podstawę wznowienia postępowania skarżąca kasacyjnie wiedziała już w 2013 r., co też przyznała w piśmie z 4 sierpnia 2018 r. Zasadnie także Sąd I instancji ocenił, że skoro skarżąca kasacyjnie informację o okolicznościach mających stanowić w jej opinii podstawę wznowienia postępowania uznała za wiarygodną na tyle, że niezwłocznie powołała się na nią w piśmie procesowym z 30 września 2013 r. złożonym w postępowaniu prowadzonym przed WSA w Warszawie o sygn. VII SA/Wa 1662/13, to brak jest podstaw, by zasadnie twierdzić, że wskazana wiedza nie pozwalała na wystąpienie w tym okresie z wnioskiem o wznowienie postępowania. Skarżąca kasacyjnie z wnioskiem takim wystąpiła dopiero pismem z 16 marca 2018 r., zatem okoliczność uchybienia przez nią terminu, o jaki mowa w art. 148 § 1 k.p.a., nie budzi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego najmniejszych wątpliwości. Zatem skoro Wojewoda na etapie postępowania odwoławczego dostrzegł, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a., to zasadnie orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania. Chybiony okazał się zatem zarzut naruszenia art. 148 k.p.a., a także art. 7, art. 77 § 1, art.80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Art. 141 § 4 p.p.s.a. reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Zaznaczyć również należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1, 3, 4, 5 k.p.a. Wobec stwierdzenia, że wniosek o wznowienie postępowani został złożony z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Wojewoda zwolniony był bowiem z oceny, czy w sprawie miały miejsce okoliczności mające stanowić podstawę wznowienia postępowania.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter ustrojowy i zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a.

Jako bezpodstawny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił także, zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten. ma charakter jedynie wynikowy, co oznacza, że określa on sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Nie może być zatem skuteczny i prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej samoistny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. bez jednoczesnego wskazania w nim naruszonych przepisów procesowych bądź materialnoprawnych .

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.