Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4872/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 188, art. 185 § 1, art. 176 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 208 w zw. z art. 207 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Karolina Niemiec, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 171/21 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lutego 2021 r. nr SKO.Go/400-GM/1845/20 w przedmiocie ulgi płatniczej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 27 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Go 171/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z 12 lutego 2021 r., nr SKO.Go/400-GM/1845/20 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł K.S. zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 208 w zw. z art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) – dalej jako: "O.p." a mianowicie wadliwe uznanie, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy skarżący wypełnił coroczny obowiązek złożenia dokumentów potwierdzających spełnienie warunków do korzystania ze zwolnienia obejmującego ulgę w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis udzielonej decyzją (postanowieniem) z 10 lipca 2018 r., nr PO.7351.3.2018.PP na okres od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2028 r., co zostało potwierdzone przez organ, iż dokumenty zostały złożone w terminie i skutecznie, a tym samym pozbawiając podatnika możliwość korzystania z przyznanej ulgi;

b) § 9 ust. 1 lit b w zw. z § 8 uchwały Rady Gminy K. Nr [...] z 18 kwietnia 2016 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego poz. 870), poprzez błędne przyjęcie, że podatnik utracił w 2020 r. i latach następnych zwolnienie od podatku od nieruchomości;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i tym samym usankcjonowanie wadliwego działania organu, w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a skarżący jako podatnik winien mieć możliwość korzystania z przyznanej ulgi w dalszym ciągu.

Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1 na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającej ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z 12 lutego 2021 r., nr SKO.Go/400-GM/1845/20 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 22 października 2020 r., względnie

2. na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w całości sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

3. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych.

Stosownie do przepisu art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Ze względu na treść uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie wyjaśnia, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministarcyjnym przedmiotem oceny Sądu jest rozstrzygnięcie organu administracji dotyczące umorzenia postępowania podatkowego. Poza zakresem niniejszego postępowania, jednocześnie poza zakresem oceny Sądu są te wszystkie argumenty, które dotyczą odrębnego postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Wójta Gminy K. w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Zgodnie z art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił na czym polega bezprzedmiotowość postępowania wskazując, że umorzenie postępowania w świetle przepisu art. 208 § 1 O.p. następuje wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący nie kwestionuje wykładni art. 208 § 1 O.p. ale jego zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy. Przy czym w skardze kasacyjnej nie został zakwestionowany przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy.

Sąd I instancji przedstawił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. decyzją z 22 czerwca 2020 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z 18 marca 2020 r. i nakazało organowi I instancji wyjaśnianie, czy pismo skarżącego z 11 stycznia 2020 r., które zainicjowało postępowania podatkowe, stanowi nowy wniosek o przyznanie zwolnienia de minimis, czy też stanowi wykonanie obowiązku złożenia dokumentów w ramach wcześniej przyznanej ulgi. Organ I instancji mając na uwadze wyjaśnienia podatnika ustalił, że pismo z 11 stycznia 2020 r. stanowi realizację zobowiązania podatnika do przedkładania, do 15 stycznia każdego roku dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie postanowienia z 10 lipca 2018 r.

Skoro strona skarżąca nie kwestionuje ustalenia organów, że pismo z 11 stycznia 2020 r. stanowiło wykonanie obowiązku złożenia dokumentów potwierdzających prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości, i jednocześnie strona potwierdza, że pismo to nie stanowiło żądania przyznania nowego zwolnienia, to trafna jest ocena Sądu I instancji przyjęta za organem podatkowym, że brak jest przedmiotu postępowania. Złożenie przez stronę wymaganych dokumentów potwierdzających wymagany prawem stan faktyczny jest czynnością techniczną. W myśl art. 207 § 1 O.p. organ podatkowy orzeka "w sprawie" w drodze decyzji; brak w obowiązującym prawie reguły, zgodnie z którą za "sprawę" należy uznać złożenie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku do korzystania ze zwolnienia. Dopiero w sytuacji, gdyby organ uznał, że złożone dokumenty nie potwierdzają okoliczności koniecznych dla kontynuowania zwolnienia od podatku od nieruchomości doszłoby do konkretyzacji elementów podmiotowych i przedmiotowych obligujących organ podatkowy do załatwienia sprawy w drodze decyzji stwierdzającej utratę prawa do zwolnienia.

Jak wyżej zaznaczono, działania organów podatkowych zmierzające do podważenia w trybie postępowania nadzwyczajnego jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której strona nabyła prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości podejmowane są w ramach odrębnej procedury prawnej, w ramach której stronie przysługują stosowne środki zaskarżenia. Kwestie te nie mogą być przedmiotem rozpoznania i oceny w ramach niniejszego postępowania.

Bezprzedmiotowy w kontekście wyżej przedstawionych ustaleń jest zarzut naruszenia § 9 ust. 1 lit. b) w zw. z § 8 uchwały Rady Gminy K. z 18 kwietnia 2016 r., nr [...].

Ocena zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. jest utrudniona z tego powodu, że jego konstrukcja jest nieadekwatna do rozstrzygnięcia Sądu I instancji, nadto brak uzasadnienia konkretyzującego ten zarzut nie pozwala na usunięcie powstałych wątpliwości. Dość wskazać, że powołanych wyżej przepisów Sąd I instancji nie stosował, Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Nadto, skoro w ocenie skarżącego "przedmiotowa decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania" to oddalenie skargi przez Sąd I instancji wydaje się być zgodne z oczekiwaniami skarżącego. Po raz kolejny należy zaś powtórzyć, że możliwość korzystania przez podatnika z przyznanego zwolnienia nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).

sędzia NSA Jolanta Sokołowska sędzia NSA Bogusław Woźniak sędzia NSA Sławomir Presnarowicz