Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3418/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski protokolant asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2555/19 w sprawie ze skargi K. D. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 9 września 2019 r. nr 5383 w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od K. D. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2555/19 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. D. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 9 września 2019 r. nr 5383 w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, uchylił zaskarżony rozkaz personalny i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zaskarżonym rozkazem personalnym, przywołując art. 55 ust. 1 i art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r. poz. 2387 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ABW", przeniesiono skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego - kierownika Samodzielnej Sekcji Zamiejscowej w Toruniu Delegatury ABW w Gdańsku (dalej jako "Sekcja"), w 07a grupie uposażenia zasadniczego 4.700 zł, z dodatkiem służbowym 2.300 zł. - na eksperta Wydziału Zamiejscowego w Bydgoszczy Delegatury ABW w Gdańsku (dalej jako "Wydział") w 07a grupie uposażenia zasadniczego 4.700 zł, z dodatkiem służbowym 1.800 zł - z zachowaniem prawa do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według nowego stanowiska służbowego. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, przywołując art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2019 r. dyrektor Delegatury ABW w Gdańsku wystąpił o przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe - eksperta Wydziału. W uzasadnieniu wskazano, że wobec zmiany koncepcji zarządzania Sekcją niezbędne jest przeprowadzenie zmian personalnych w ramach kierownictwa tejże komórki organizacyjnej. Oceniając dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz mając na względzie jego doświadczenie zawodowe i predyspozycje osobowościowe, Dyrektor uznał za zasadne przeniesienie go do Wydziału - w celu wzmocnienia kadrowego i podwyższenia jakości realizowanych tam zadań.

Szef ABW uznał okoliczności przedstawione we wniosku personalnym Dyrektora za potrzeby organizacyjne, uzasadniające przeniesienie funkcjonariusza na stanowisko wskazane w rozstrzygnięciu rozkazu oraz stwierdził że okoliczności te nie uzasadniają mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko kierownicze

Ustalając wysokość poszczególnych składników uposażenia na stanowisku eksperta organ wziął pod uwagę przewidywany do realizacji na tym stanowisku zakres obowiązków, który uzasadnia utrzymanie zaszeregowania funkcjonariusza w 07 a grupie uposażenia zasadniczego, natomiast wysokość jego dodatku służbowego jest z oczywistych względów niższa niż na stanowisku kierowniczym. Zgodnie jednak z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW organ wskazał, że skarżący zachowa prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska służbowego, co oznacza, że pomimo przeniesienia na stanowisko służbowe eksperta, skarżący będzie otrzymywał uposażenie w takiej samej wysokości, jak na stanowisku kierownika.

Skargę na powyższy rozkaz personalny wniósł skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżony rozkaz wydano bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu danego aktu, w myśl art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie mogło mieć zaś istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie tym regułom jest przy tym następstwem wadliwego wyłożenia przepisu prawa materialnego - art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW.

Na wstępie Sąd powtórzył za organem, że szef ABW ma istotnie swobodę kreowania polityki kadrowej, tak aby zapewnić optymalne wykorzystanie dostępnej kadry dla realizacji zadań Agencji. Wiąże się to z możliwością przenoszenia na inne stanowiska, do wykonywania zadań w innej miejscowości względem dotychczasowego wykonywania obowiązków (na stałe lub delegowanie). Wskazać jednak wypada, że prawodawca przewidział tu pewne ograniczenia i powinny być one wykładane rygorystycznie. Należy do nich możliwość przenoszenia funkcjonariusza na niższe stanowisko. Enumeratywny katalog sytuacji, gdy jest to dopuszczalne (fakultatywne), określa art. 57 ust. 2 i 3 ustawy o ABW. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma wyłącznie ust. 2, gdzie przewidziano cztery przypadki - w pkt 1-4. Analiza tej regulacji prowadzi do wniosku, że w pkt 1-3 określano przesłanki przyniesienia na najniższe stanowisko, pozostające w związku z cechami osobowymi określonego funkcjonariusza - kwestie zdrowotne (pkt 1) nieprzydatność na stanowisku (pkt 2 - dotyczy tylko służby przygotowawczej) bądź niewywiązywanie się z obowiązków służbowych (pkt 3). Wymaga podkreślenia, że - co do funkcjonariuszy niebędących już w służbie przygotowawczej - niewywiązywanie się z obowiązków musi być wykazane z zachowaniem przewidzianych ustawą rygorów (dwie kolejne opinie służbowe w okresie nie krótszym niż 6 miesięcy).

Zdaniem Sądu, w tym kontekście należy odczytywać przesłanki zakreślone w art. 57 ust. 2 pkt 4, gdzie dopuszczono przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko w razie: "likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe". Przepis ten opisuje więc - a contrario do przypadków poprzednich - zdarzenia o charakterze obiektywnym - niezależne od cech indywidualnych konkretnego pracownika. Chodzi więc o zmiany organizacyjne - np. strukturalne, gdy pracownik - przy jego cechach indywidualnych - nie może dalej optymalnie pełnić obowiązków na zajmowanym stanowisku.

W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika natomiast, aby tego rodzaju zdarzenie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wręcz przeciwnie - z treści wniosku można wynosić, że przyczyną przeniesienia skarżącego jest jego nieprzydatność na zajmowanym stanowisku wobec określonych cech indywidualnych - nie dość efektywne realizowanie kierowniczych obowiązków służbowych (wypalenie zawodowe), czy brak efektywności i skuteczności pracy nadzorowanej przezeń komórki organizacyjnej. Z kolei w treści uzasadnienia rozkazu przywołuje się zasadność powierzenia skarżącemu obowiązków w Wydziale, gdzie bardziej można go wykorzystać optymalnie - przy jego aktualnych umiejętnościach.

Sąd stwierdził, że powoływane przez organ okoliczności nie mogą być jednak przesłankami przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, gdy nie jest on już w służbie przygotowawczej. Z uzasadnienia rozkazu można natomiast wnosić, że przesłanką przeniesienia na niższe stanowisko była właśnie nieprzydatność skarżącego do dalszego zajmowania danego stanowiska kierowniczego, czy potrzeba jego zatrudnienia do innych zadań, mimo że dotychczasowe obowiązki wypełnia prawidłowo (w uzasadnieniu rozkazu nie zajęto, co do tego stanowiska). Wskazano też, że - w danej sytuacji - nie byłoby zasadne zatrudnienie na stanowisku równorzędnym.

Zdaniem Sądu I instancji, działania takie nie znajdują oparcia w treści art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW. Błędnie wykładając treść danej regulacji normatywnej (nazbyt szeroko) nie ustalono - a w każdym razie nie wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonego aktu - czy w istocie przeprowadzano wówczas reformy organizacyjne (np. strukturalne, czy w zakresie podziału zadań), co wykracza poza artykułowany we wniosku zamiar dokonania zmiany personalnej, z uwagi na domniemaną nieprzydatność danego funkcjonariusza na kierowniczym stanowisku, czy potrzebę jego zatrudnienia na innym stanowisku (tak uzasadnienie rozkazu). Tylko stricte potrzeby organizacyjne uzasadniałaby przeniesienie go na niższe stanowisko.

Zdaniem Sądu, brak jest także dowodu, aby prowadzono stosowną analizę możliwości zapewnienia stanowiska równorzędnego, wobec zamiaru zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska kierownika Sekcji. Z treści zaś uzasadnienia oskarżonego aktu wynika nawet, że organ uznał to za zbędne przyjmując, że właśnie przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko stanowi potrzebę organizacyjną. W danym zakresie trafne są więc zarówno zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW - jak i przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia aktu administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27, z późn. zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW' poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że użyte w treści niniejszego przepisu sformułowanie: "zmiany organizacyjne" odnosi się wyłącznie do zmian o charakterze strukturalnym, mających charakter reform, w sytuacji kiedy zmiany w strukturze danej organizacji mogą również przybrać formę zmian kadrowych, polegających na wymianie osób pełniących funkcje kierownicze;

2. art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, poprzez jego błędną wykładnię polegająca na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skoro w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających dokonanie przez organ analizy kadrowej w zakresie możliwości mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe, to organ takiej analizy nie przeprowadził, pomimo, że był do takiego działania zobligowany na mocy niniejszego przepisu;

3. art. 57 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm), zwanej dalej: "P.u.s.a." poprzez wykroczenie przez Sąd I instancji poza granice kontroli przewidziane w treści ww. przepisu.

Ponadto skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji na czym konkretnie miało polegać działanie organu, które doprowadziło do istotnego naruszenia przepisów postępowania tj: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 k.p.a;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. polegające na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie dokonał spójnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nie sformułował również żadnych wytycznych, co do dalszego postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie na wypadek uznania zasadności zarzutu naruszenia jedynie prawa materialnego - uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie - na podstawie art. 188 P.p.s.a.. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według no prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczona argumenty na jej poparcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny - co do zasady - winien w pierwszej kolejności ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednakże sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się bezpośrednio z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego. Stąd ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, to jest do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 57 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ( Dz. Z 2020 r. poz. 27 ze zm. ).

Zgodnie art. 57 ust. 2 pkt. 4 ustawy funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w razie likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.

W przekonaniu Sądu I instancji organ nie wykazał aby przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe było uzasadnione zmianami organizacyjnymi. Brak jest dowodu, aby prowadzono stosowną analizę możliwości zapewnienia stanowiska równorzędnego, wobec zamiaru zwolnienia skarżącego za stanowiska kierownika sekcji.

Zdaniem Sądu nieprzydatność funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby na danym stanowisku ( a taka w ocenie Sądu i instancji była przyczyna zmiany stanowiska ) i chęć jego zastąpienia na dotychczasowym stanowisku inną osobą, nie stanowią potrzeby organizacyjnej w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt. 4 ( winno być ust. 2 pkt. 4 ).

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd I instancji dokonał bowiem błędnej wykładni art. 57 ust. 2 pkt. 4 ustawy o ABW oraz AW uznając iż przepis ten nie ma zastosowania w sprawie.

Jak wynika z akt sprawy, w uzasadnieniu wniosku personalnego z dnia 8 sierpnia 2019r. wskazano na konieczność doskonalenia modelu działania Delegatury ABW oraz zmianę koncepcji zarządzania, poprzez zapewnienie większej efektywności i jakości służby na stanowisku kierownika sekcji. W opinii przełożonego skarżący nie nadąża za nowymi wyzwaniami związanymi z zajmowanym stanowiskiem , natomiast istnieje możliwość wykorzystania jego doświadczenia – z uwagi na pilne potrzeby kadrowe na innym stanowisku służbowym.

W przekonaniu Naczelnego Sadu Administracyjnego uzasadnione wydaje się przyjęcie, iż przez "potrzeby organizacyjne" określone w przepisie art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW należy rozumieć również potrzeby wynikające z odpowiedniego doboru kadry kierowniczej, zdolnej do realizacji nakreślonej przez Szefa ABW koncepcji działania tej służby. Niewątpliwie decyzja podjęta na podstawie art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW jest decyzją uznaniową, a granice uznania administracyjnego wyznaczają z jednej strony przesłanki zawarte w powołanym przepisie, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, określające obowiązki organu w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania.

W rozpatrywanej sprawie Szef ABW przestrzegał wspomnianych reguł procesowych. Organ miał na uwadze w szczególności przepis art. 7 k.p.a. stanowiący o obowiązku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, którymi są w sprawie odpowiednio interes służby oraz interes funkcjonariusza. Uwzględniając interes funkcjonariusza, Szef ABW zachował skarżącemu prawo do dotychczas pobieranego uposażenia. W decyzjach opartych na uznaniu administracyjnym to do organu należy wybór treści rozstrzygnięcia zdeterminowany celowością decyzji. Uzasadnienie zaś decyzji uznaniowej musi w sposób jasny określać kryteria, którymi kierował się organ administracji publicznej. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają, w ocenie Sądu II instancji uzasadnienia spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Stosowanie przepisów postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących stosunków służbowych związane jest ściśle z treścią przepisów prawa materialnego. To ze specyfiki stosunków służbowych wynika okoliczność, że nie wszystkie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą być w pełni zastosowane przez organ w toku przeprowadzonego postępowania, dotyczy to w szczególności przepisów z zakresu postępowania dowodowego.

Zasadnie Szef ABW wskazał w odpowiedzi na skargę, że organy administracji mają obowiązek podejmowania czynności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zaś wszystkich czynności o przeprowadzenie których postuluje strona. Oznacza to, że do oceny organu pozostaje celowość przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez funkcjonariusza.

W skardze kasacyjnej organ trafnie wywodzi, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma pozostawioną swobodę działania w dysponowaniu obsadą personalną stanowisk służbowych. Według art. 50 ust. 1 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu "Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego". Granice tej swobody wyznaczają przepisy szczególne, które normują przesłanki dopuszczalności podejmowania określonego rodzaju rozkazu personalnego w spawach stosunków służbowych. W zakresie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe jedną z przesłanek jest wystąpienie "innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi". Taką uzasadnioną przyczyną jest obsadzenie stanowiska służbowego przez innego funkcjonariusza. Zasadnie szef ABW oraz AW wywodzi, że obsada personalna, a zwłaszcza na stanowisku kierowniczym – należy do Szefa ABW. Uzasadnia to do zakwalifikowania do przesłanki "innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi".

Przyjęcie za trafne stanowiska Sądu I instancji pozbawiałoby właściwy organ możliwości zmian kadrowych, podczas gdy zapewnienie właściwej organizacji pracy i zagwarantowanie skutecznego wykonywania zadań stojących przed ABW, zwykle wiąże się z koniecznością dokonywania zmian personalnych.

Oznacza to, że przepis art. 57 ust. 2 pkt. 4 ustawy w zakresie w jakim odwołuje się do innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, należy odnosić także do przypadku w jakim zachodzi potrzeba obsadzenia stanowiska służbowego innym funkcjonariuszem, w celu zagwarantowania efektywniejszego wykonywania zadań służbowych przypisanych danemu stanowisku. To zaś czyni zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 57 ust. 2 pkt. 4 uzasadnionym.

Powyższe przekłada się również na uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwione zarzutów procesowych.

Sąd I instancji uwzględniając skargę m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał na czym polegało naruszenie przepisów postępowania i czy miało ono istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sąd nie określił jakie okoliczności faktyczne winien wyjaśniać organ, nie podał wytycznych, które pozwoliłyby organowi ponownie, prawidłowo rozpoznać sprawę. Tym samym Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.ps.a.

Naczelny Sąd Administracyjny chce w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że użyte w uzasadnieniu sformułowanie "ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu" jest mało konkretne i niewystarczające, w przypadku gdy podstawą uchylenia decyzji są powody procesowe.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 207 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.