Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1629/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej N. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 987/19 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2019 r., nr SKO/Ma/420/1193/2019 w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej N. w S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 987/19, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej N. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2019 r., nr SKO/Ma/420/1193/2019 w przedmiocie warunków zabudowy.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 25 stycznia 2019 r., nr 7/19, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych na sześć lokali mieszkalnych, w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. S. [...] i [...] w S., w granicach części działek nr [...] i [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] w S., wydanej na rzecz A.K. i Ł.K.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa N. w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd wydając zaskarżony wyrok pominął szereg istotnych okoliczności i faktów mających istotny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie.

Niezależnie od powyższego wskazano, że zarówno decyzja organu I instancji i organu II instancji w przedmiotowej sprawie narusza interes prawny strony skarżącej, czego Sąd w zaskarżonym wyroku nie uwzględnił oddalając skargę.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej N. w S. zwrotu kosztów postępowania obu instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącej według norm przepisanych na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie – Skarb Państwa, kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyodrębnieniem w sentencji lub uzasadnieniu orzeczenia kosztów zastępstwa procesowego należnych pełnomocnikowi.

W uzasadnieniu zakwestionowano argumentację przedstawioną przez skarżącą kasacyjnie, uznając podniesione zarzuty za chybione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że z art. 176 p.p.s.a. wynika obowiązek powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, będący związany granicami skargi kasacyjnej nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku. (wyrok NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269).

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), uwzględniając przedmiot objęty kontrolą w zaskarżonym wyroku, powinien, przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie (por. wyrok NSA z 8.03.2022 r., I OSK 1057/21, LEX nr 3354610).

Ograniczenie się w petitum skargi kasacyjnej do przywołania art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz wskazania, że zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się "naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd wydając zaskarżony wyrok pominął szereg istotnych okoliczności i faktów mających istotny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie" oraz "że zarówno decyzja organu I instancji i organu II instancji w przedmiotowej sprawie narusza interes prawny strony skarżącej", nie jest wystraczające w świetle art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Te istotne niedostatki skargi kasacyjnej sprawiły, że została ona rozpoznana po zrekonstruowaniu zarzutów na podstawie jej uzasadnienia (zob. uchwałę NSA (PW) z 26.10.2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1).

Uwzględniając powyższe należy przychylić się do dokonanej przez Sąd I instancji oceny zaskarżonej decyzji, z której wynika, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. Żądania skarżącej kasacyjnie dotyczące przeprowadzenia dowodów dotyczyły realizacji planowanej inwestycji, a nie warunków jej lokalizacji. Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), decyzja o warunkach zabudowy określa sposób zagospodarowania terenu oraz warunki jego ewentualnej zabudowy. Odnosi się zatem, a zarazem ogranicza się do zagadnień zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy z perspektywy obowiązujących w porządku prawnym zasad kształtowania i zachowania ładu przestrzennego. Natomiast materia związana z realizacją zabudowy, w tym jej uwarunkowań technicznych stanowi przedmiot regulacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych oraz przepisów odrębnych, normujących zasady, sposoby, warunki i przebieg realizacji inwestycji. Przepisy te są stosowane w postępowaniach prowadzonych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

Z tych też względów przedstawione w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przez skarżącą kasacyjnie dokumenty dotyczące stanu technicznego budynku mogą być wzięte pod uwagę, jednak dopiero na etapie postępowań związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę. Natomiast ich ocena w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy byłaby niecelowa.

Skarżąca kasacyjnie nie wykazała też, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję o warunkach zabudowy) nie dostrzegając, że decyzja ta narusza jej interes prawny. Przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja, w tym podnoszona konieczność m.in. podwyższenia muru ogniowego i kominów w przypadku realizacji planowanej inwestycji ponownie wykracza poza zakres sprawy ustalania warunków zabudowy, która sprowadza się do weryfikacji możliwości realizacji planowanej inwestycji z punktu widzenia prawnych wymogów dotyczących kształtowania i utrzymywania ładu przestrzennego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.