Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 200/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 746/22 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2022 r. nr 150/22, znak: WOB.7721.530.2021.JKLI w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 746/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 19 kwietnia 2022 r., nr 150/22 (WOB.7721.530.2021.JKLI), którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 28 września 2021 r., nr 241/21 (NB.5J60.3.13.2016.OP) nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...] w [...] .

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. B. zarzucając naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a "p.p.s.a." w zw. z art. 48 ust. 1 "ustawy prawo budowlane" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora w sytuacji, gdy w świetle dowodów nie było podstaw do nakazu rozbiórki. Nakaz taki oraz wezwanie do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych powinno poprzedzać przeprowadzenie procedury naprawczej w stosunku do obiektu, który został błędnie zakwalifikowany jako budynek mieszkalny. A. B. podkreślił, że budynek nigdy nie służył do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz bytowych. Jego zamierzeniem od początku była realizacja budynku gospodarczego w celach związanych z prowadzoną działalnością rolniczą;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a "p.p.s.a." w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora w sytuacji, gdy doszło do naruszenia prawa budowlanego w wyniku wadliwego przyjęcia, iż budynek to obiekt o charakterze mieszkalnym, a nie gospodarczym. Zdaniem skarżącego z okoliczności sprawy wynika, że nikt nigdy tam nie mieszkał, a zatem obiekt nie służył do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz bytowych. Zamierzeniem skarżącego od początku była realizacja budynku gospodarczego w celach związanych z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą, a kolejno do przechowywania narzędzi oraz innych materiałów związanych z działalnością rolną;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a "p.p.s.a." w zw. z § 14 ust. 3 pkt 3 uchwały Rady Gminy Kościelisko nr XXIII/157/2001 z dnia 2 lipca 2001 r. "w przedmiocie przyjęcia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego" poprzez niewłaściwe zastosowanie tej normy prawnej i w konsekwencji przyjęcie, że sporny obiekt jest niezgodny planem, w sytuacji gdy budynek ten istniał już przed wejściem w życie uchwały go zatwierdzającej, czyli przed dniem 3 października 2001 r. – co potwierdzają zdjęcia lotnicze. Zgodnie z § 14 ust. 3 pkt. 3: "istniejące obiekty budowlane mogą być modernizowane, przebudowywane i rozbudowywane...". Oznacza to, że budynki istniejące w dniu wejście w życie planu nie podlegają rozbiórce i mogą nadal funkcjonować;

4. art. 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c "p.p.s.a." w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 "KPA" polegające na oddaleniu skargi (braku uchylenia zaskarżonej decyzji), w sytuacji gdy w świetle materiału dowodowego nie ma podstaw do przyjęcia, aby ustalenia organów w zakresie zakwalifikowania obiektu jako budynku mieszkalnego były prawidłowe, co w konsekwencji doprowadziło do nakazu rozbiórki. Skarżący po raz kolejny podkreślił, że sporny budynek nie służył do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz bytowych, a jego zamierzeniem "od początku była realizacja obiektu jako budynku gospodarczego w celach związanych z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą, a kolejno do przechowywania narzędzi oraz innych materiałów związanych z działalnością rolną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie tymczasem powielił argumentację organów pomimo, iż był zobowiązany do prawidłowego wyjaśnienia sprawy i weryfikacji wszelkich spornych kwestii;

5. art. 125 § 1 pkt 1 "p.p.s.a." poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy aktualnie toczy się postępowanie zmierzające do uregulowania przez inwestora A. B. tytułu prawnego do nieruchomości, na której obiekt jest posadowiony. Przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, podobnie jak ewentualne wykonanie decyzji rozbiórkowej, wymaga legitymacji w postaci posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne powinno zostać zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia sprawy przed Sądem Rejonowym w Zakopanem, Wydział I Cywilny, sygn. akt I Ns 859/15 w przedmiocie stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.

Wskazując na powyższe A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wystąpił także o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania.

Odpowiedź na skargę kasacyjną przedstawił uczestnik postępowania A. K. domagając się oddalenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 P.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale pośrednio także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia powyższych standardów. Pierwszy zarzut dotyczy przepisów, jak to określono: "p.p.s.a." i "ustawy prawo budowlane". Nie podano ani nazwy (w pierwszym przypadku), ani dat, ani publikatorów tych aktów prawnych. W przypadku "p.p.s.a.", z uwagi na powszechnie przyjętą i utrwaloną praktykę stosowania tego skrótu, Naczelny Sąd Administracyjny – bacząc, aby doszło do nieuzasadnionego uszczerbku konstytucyjnego prawa do sądu skarżącej kasacyjnie (art. 45 ust. 1 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) – przyjął, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczyły ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.).

Gdy chodzi natomiast o "ustawę prawo budowlane", to niepodanie przez autorkę skargi kasacyjnej dokładnych danych aktu prawnego i jego publikatora uznać należy za istotną niestaranność, zwłaszcza, że przedstawiono zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy, który właśnie w niniejszej sprawie stosowany był w innym (dawniejszym) brzmieniu, aniżeli obowiązujące na datę decyzji. Z tego powodu tym bardziej należało oczekiwać sprecyzowania danych aktu prawnego, łącznie z publikatorem, tak aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł zorientować się, która wersja regulacji obowiązująca na przestrzeni czasu jest objęta zarzutem. Naczelny Sąd Administracyjny uznał pomimo to, że w omawianym zakresie merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej jest możliwe. Autorka skargi kasacyjnej na stronie 8 i 9 jej uzasadnienia nadmieniła bowiem, że podnosi naruszenie "ustawy prawo budowlane w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. – po nowelizacji". Wprawdzie zdanie to jest niefortunnie sformułowane, jednak jest wystarczające do uznania, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wedle brzmienia określonego w tekście jednolitym z Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 (dalej "P.b."), czyli aktualnego bezpośrednio przed nowelizacją ustawy, która weszła w życie 19 września 2020 r.

Niestaranność w przygotowaniu skargi kasacyjnej zmusiła Naczelny Sąd Administracyjny do poczynienia także dalszych uwag odnośnie kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej. Wskazano tam na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 3 pkt. 3 uchwały Rady Gminy Kościelisko nr XXIII/157/2001 z dnia 2 lipca 2001 r. "w przedmiocie przyjęcia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego". Dla precyzji należałoby wskazać, że uchwały o takiej nazwie nie wydano, natomiast akt o podanym numerze to "uchwała nr XXIII/157/2001 Rady Gminy Kościelisko z dnia 2 lipca 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi Kościelisko w Gminie Kościelisko (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 133, poz. 1993 z późn. zm., dalej "plan") i do tej konkretnie uchwały Sąd w dalszych wywodach będzie się odnosił.

Dla porządku wreszcie zaznaczyć trzeba, że czwarty zarzut skargi kasacyjnej dotyczy "KPA". I w tym przypadku także nie doprecyzowano danych aktu prawnego. Z uwagi na powszechne stosowanie tego skrótu przyjąć należy, że zarzut ten dotyczył ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a."). Odnośnie z kolei rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należałoby dodać, czego zabrakło w skardze kasacyjnej, że na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., dalej "r.w.t.") i takie brzmienie przyjęto na potrzeby dalszych rozważań.

Poczyniwszy powyższe uwagi przejść należy do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej.

Zarzuty 1., 2. i 4. (numeracja wedle listy na stronach 1-3 niniejszego uzasadnienia) oparte zostały na tym samym założeniu. A. B. akcentuje – co zresztą zostało wielokrotnie powtórzone w skardze kasacyjnej – że wbrew ustaleniom organów, zaaprobowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sporny budynek "został błędnie zakwalifikowany jako budynek mieszkalny podczas, gdy budynek ten nigdy nie służył do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz bytowych, zaś zamierzeniem A. B. od początku była realizacja budynku gospodarczego w celach związanych z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą".

Odnosząc się do powyższego twierdzenia, które skarżący kasacyjnie przedstawił jako istotne w kontekście zastosowania prawa materialnego, ale też odniósł do wadliwych jego zdaniem ustaleń faktycznych, podkreślić trzeba przede wszystkim, że nie jest jasne w kontekście argumentacji skargi kasacyjnej, jakie mogłoby mieć ono znaczenie z punktu widzenia oceny zgodności spornego budynku z planem miejscowym (i w kontekście pespektyw jego legalizacji).

W toku postępowania ustalono, że budynek na działce nr [...] przy ul. Salamandra w [...] objęty rozbiórką znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem REz. Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 planu są to tereny zieleni o wysokim reżimie ochrony. W ramach ustalonych zasad zabudowy, zagospodarowania i ochrony przyjęto w ich obrębie zakaz zabudowy z wyjątkiem: obiektów małej architektury (z zachowaniem zasad określonych w § 13 ust. 2 planu), budowli i urządzeń związanych z gospodarką leśną, wodną i infrastrukturą techniczną. Na terenach REz dopuszczono urządzane turystycznie ścieżki piesze, rowerowe i konne oraz trasy narciarskie. W § 14 ust. 3 pkt 3 planu ustalono, że "istniejące obiekty budowlane mogą być modernizowane, przebudowywane i rozbudowywane, z możliwością wyłącznie jednorazowego powiększania kubatury istniejącej, nie więcej niż o 10 % oraz z zachowaniem warunków określonych w § 6 ust. 2 pkt. 7-9". Tereny REz powinny być częściowo zakrzewione i zadrzewione, przede wszystkim w otoczeniu cieków i w ich partiach źródliskowych, przy zastosowaniu gatunków miejscowych (§ 14 ust. 3 pkt 4 planu).

Jak zaznaczono, A. B. twierdzi, że miał w planach realizację budynku gospodarczego, a nie mieszkalnego. Nim Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zasadności tego twierdzenia w płaszczyźnie ustaleń faktycznych, chciałby zwrócić uwagę, że nie ma ono znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji o nakazie rozbiórki wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 P.b.

Nakaz rozbiórki budynku na działce nr [...] orzeczono bez wdrażania procedury legalizacyjnej dlatego, że organy nie dopatrzyły się perspektyw doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 2 P.b., w brzmieniu, które miało zastosowanie w niniejszej sprawie, podstawowym warunkiem odstąpienia od nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego i przystąpienia do jego legalizacji, jest ustalenie, że budowa "jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

Stosownie do przytoczonych regulacji planu na terenach REz – zieleni o wysokim reżimie ochrony – obowiązuje zakaz zabudowy. Zostały przewidziane odstępstwa od tego zakazu, jednakże nie wymienia się wśród nich budynków. Realizować można tylko budowle i urządzenia związane z gospodarką leśną, wodną i infrastrukturą techniczną. Oznacza to, że choćby nawet samowolnie zrealizowany budynek A. B. uznać za budynek gospodarczy, a nie mieszkalny, to i tak nie zaistniałaby podstawa do odstąpienia wobec niego od nakazu rozbiórki i wdrożenia procedury legalizacyjnej. Jako budynek nadal naruszałby § 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 planu.

Niezależnie od przytoczonych uwag Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zastrzeżeń A. B. co do ustaleń organów nadzoru budowlanego dotyczących funkcji budynku na działce nr [...] i zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Ustalenia organów, udokumentowane klarowanie w aktach administracyjnych, są w omawianym zakresie wyczerpujące. Budynek na działce nr [...] był poddany kontroli. Z protokołu kontroli, podczas której sporządzono dokumentację fotograficzną, wynika, że budynek ma charakter mieszkalny i jest zajmowany przez osobę obsługującą pobliski parking. Jest to budynek 3-kondygnacyjny, o drewnianej konstrukcji i przykryty dwuspadzistym dachem z gontu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie trafnie zauważył, że nie można mu przypisać cech, które świadczyłyby, że mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym w rozumieniu § 3 pkt 8 r.w.t., to znaczy, aby służył do wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów czy narzędzi. Jego kształt, konstrukcja i wygląd wskazują jednoznacznie, że pełni on funkcję mieszkalną, a zatem spełnia przesłanki budynku mieszkalnego. Skarżący zresztą w trakcie kontroli sam przyznał, że w budynku zamieszkuje pracownik obsługujący parking (to akcentował również A. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną). Ustaleń organów nie podważa to, że A. B. uważa, iż w jego ocenie budynek "nigdy nie służył do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz bytowych", zaś jego zamierzeniem "od początku była realizacja budynku gospodarczego w celach związanych z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą". Jest to subiektywna ocena skarżącego, który być może miał pewne założenia i wyobrażenia dotyczące inwestycji. Zadaniem organów nadzoru budowlanego jest jednak ustalenie obiektywnego stanu rzeczy. W rozważanym przypadku rozsądne rozeznanie i ocena materiału dowodowego nie pozostawiają wątpliwości, że mamy do czynienia z istniejącym budynkiem o funkcji mieszkalnej.

Mając to wszystko na uwadze należy uznać, że nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej obejmujące naruszenie grup przepisów: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 P.b.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z § 3 pkt 8 r.w.t. oraz art. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 8 K.p.a. Organy nadzoru budowlanego stwierdziły istnienie na działce nr [...] budynku mieszkalnego, a ustalenie to oparto na prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym. Obiekt znajduje się na terenie REz – zieleni o wysokim reżimie ochrony (z zakazem zabudowy nie przewidującym wyjątku co do budynków). Tym samym zachodziła podstawa do nakazu rozbiórki budynku w trybie art. 48 ust. 1 P.b. (nie zachodziła podstawa do wdrożenia legalizacji z art. 48 ust. 2 P.b.). Ustalenia i konkluzje organów nadzoru budowlanego zasadnie zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Przeprowadzona przezeń kontrola legalności decyzji była prawidłowa (art. 1 P.p.s.a.) i w pierwszej instancji nie zachodziły podstawy do uwzględniania skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ani lit. c P.p.s.a.

Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. § 14 ust. 3 pkt 3 planu poprzez wadliwe przyjęcie, że sporny obiekt jest niezgodny z planem w sytuacji, gdy budynek ten istniał już przed jego wejściem w życie. Przywołany przepis planu rzeczywiście dozwala, aby istniejące, w dniu wejścia w życie planu obiekty budowlane mogły być modernizowane, przebudowywane i rozbudowywane. Skarżący błędnie wyprowadza jednak wniosek, że § 14 ust. 3 pkt 3 planu ma jakoby dozwalać na legalizację samowolnych budynków na terenach objętych zakazem zabudowy. Weryfikacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, pod kątem przesłanek legalizacji, dokonuje się stosownie do stanu faktycznego i prawnego w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego. Ustala się więc obowiązujące, określone w planie miejscowym, funkcje oraz zasady zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozważanym przypadku sporny obiekt na działce nr [...] znajduje się na obszarze z zakazem zabudowy. Przepisy planów miejscowych, takie jak dozwalające modernizację, przebudowę czy rozbudowę "istniejących" obiektów budowlanych nie mogą być poczytywane, jako takie, które dopuszczają dalsze istnienie samowoli budowlanych i sankcjonują je. Rozważany w niniejszej sprawie § 14 ust. 3 pkt 3 planu odczytywać należy w kontekście art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 503), stanowiącym, że: "Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania". Z przepisu tego wynika, że plan miejscowy wyznacza przeznaczenie terenu na przyszłość. Nie musi to jednak oznaczać, iż przy zmianie przeznaczenia terenu lokalny prawodawca nie może "doregulować" zasad zagospodarowania dotychczasowych, oczywiście legalnie zaprowadzonych funkcji terenu, zwłaszcza, jeżeli można perspektywicznie zakładać, że faktycznie ostaną się one na danym terenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 480/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taką rolę pełni właśnie wskazany przez A. B. § 14 ust. 3 pkt 3 planu. Dopuszcza on li tylko – i to pod pewnymi warunkami – modernizację, przebudowę czy rozbudowę istniejących obiektów budowlanych. Nie można z niego natomiast wyprowadzać wniosku, że daje on podstawę do legalizacji – jako zgodnych z planem – samowoli budowlanych o obrębie terenów objętych zakazem zabudowy.

Bezzasadny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się postępowanie o zasiedzenie działki, na której znajduje się sporna zabudowa. Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych aktów według stanu faktycznego i prawnego na datę ich wydania. Już z tego powodu nie było podstaw do postawienia Wojewódzkiemu Sądowo Administracyjnemu w Krakowie zarzutu niezastosowania art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Gdyby hipotetycznie wziąć pod rozwagę kierunek rozumowania skarżącego sformułowany na poparcie analizowanego zarzutu, to można byłoby co najwyżej rozważać, czy organy powinny były zawiesić postępowania administracyjnego na podstawie ze względu na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu nie przedstawiono jednak w podstawach środka zaskarżenia sformułowanych na s. 2-4 skargi kasacyjnej. Ubocznie można tylko zasygnalizować, że rozważana problematyka nie została przemilczana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 P.p.s.a. zawartego w skardze, przedstawiając na stronie 11 uzasadnienia wyroku wyjaśnienie w płaszczyźnie prawnej (art. 52 P.b.) i z odniesieniami do stanu faktycznego sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej i uznając podniesione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione, oddalił wniesioną skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.