Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1382/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4a pkt 26,
journal: Dz.U. 2021 poz 1800
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
article: art. 4 ust. 2 i ust. 3,
journal: Dz.U. 2022 poz 574
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
article: art. 169 par 1, art. 14g par 1, art. 14 par 3, art. 14h, art. 14c par 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA (del.) Renata Kantecka, Protokolant Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Po 71/23 w sprawie ze skargi Z. S.A. - zarządcy w postępowaniu sanacyjnym K. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 1382/23

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę Z. S.A. – zarządcy w postępowaniu sanacyjnym K. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w P. i uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

We wniosku z dnia 13.06.2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca podała, że jest podmiotem dominującym w grupie K. oraz prowadzi działalność na rynku IT. Na potrzeby zarówno własne, jak i komercyjne, prowadzi szereg projektów o charakterze innowacyjnym, dotyczących projektowania i tworzenia nowych lub ulepszonych rozwiązań i technologii, które będą mogły zostać wykorzystane w jej działalności operacyjnej. Obszary technologiczne prowadzonych przez skarżącą prac badawczo-rozwojowych to: [...] (platforma E-commerce), [...] będący autorskim systemem do zarządzania ofertą produktową, [...] będący unikatowym systemem wspierającym sprzedaż, ułatwiającym pracę handlowcom i poprawiającym efektywność obsługi klienta oraz rozbudowa systemów [...] o funkcjonalności i możliwości, których nie posiada oryginalny system. Obecnie większość prac B+R realizowanych jest przez zewnętrznych kontraktorów na podstawie umów o świadczenie usług, jednak skarżąca zamierza zmienić proporcje personelu zaangażowanego w prace B+R z zewnętrznych wykonawców na model, w którym wszystkie prace w tym obszarze wykonywać będą osoby zatrudnione na podstawie umów o pracę lub umów zlecenia. Skarżąca planuje wyodrębnić organizacyjnie zespół R., a więc pracowników mających zajmować się pracami B+R. Zaznaczyła, że w swojej ewidencji prowadzi szczegółowe zestawienie kosztów wynagrodzeń pracowników oraz kosztów poniesionych jako płatnik składek na ubezpieczenie społeczne.

Postawiła pytanie, czy opisane we wniosku prace B+R wypełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy z dnia 15.11.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800, dalej: u.p.d.o.p.) oraz czy należności, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 8 lit a ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, dalej: u.p.d.o.f.) oraz składki z tytułu tych należności określone w ustawie z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1778) w części finansowanej przez skarżącą jako płatnika składek, przysługujące pracownikom, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację prac B+R będzie pozostawał w ogólnym czasie pracy tych pracowników w danym miesiącu, będą stanowić koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. i mogą podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania skarżącej w ramach stosowania ulgi na prace badawczo-rozwojowe – zajmując stanowisko, że prawidłowa jest odpowiedź pozytywna.

Organ interpretacyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku przez wskazanie, czy opisane tam prace stanowią działania obejmujące nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności do planowania produkcji oraz projektowania lub tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła, że sformułowane przez organ pytanie stanowi przedmiot jej zapytania.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 22.09.2022 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 30.11.2022 r., na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540; dalej: O.p.) pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, wskazując, że kwalifikacja charakteru i zakresu prowadzonej działalności nie może być dokonana w ramach przysługujących mu kompetencji, ponieważ obejmowałaby analizę kryteriów i przesłanek zawartych w definicjach, o których mowa w art. 4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20.07.2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r., poz. 574, dalej: P.s.w.n.).

W skardze na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i § 3, art. 14g § 1, art. 14h, art. 120 i art. 169 § 1 O.p., przez wadliwe przyjęcie, że treść wniosku nie pozwoliła na wydanie interpretacji, chociaż wydawano interpretacje w podobnych stanach faktycznych i prawnych.

Uzasadniając uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że żądanie uzupełnienia wniosku przez wskazanie, czy opisane w nim działania odpowiadają definicji prac badawczo-rozwojowych oznacza pozostające w sprzeczności z istotą indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przerzucenie na podatnika ciężaru podatkowego zakwalifikowania prowadzonej przez niego działalności.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 P.p.s.a. w związku z:

1. art. 169 § 1, art. 14g § 1 i art. 14b § 3 O.p. przez błędne uznanie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji nie zawierał wyczerpującego opis stanu faktycznego, podczas, gdy przedstawiony w nim opis stanu faktycznego (mimo dokonanych uzupełnień) nie pozwalał na merytoryczne jego rozstrzygnięcie (wydanie interpretacji indywidualnej), tym samym organ słusznie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia;

2. art. 169 § 1, art. 14h, art. 14g § 1,i art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 O.p., przez niesłuszne uznanie, iż organ interpretacyjny bezzasadnie wzywał skarżącą do uzupełnienia wniosku i następnie bezzasadnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy opis sprawy wskazany we wniosku spełniał standardy wskazane w art. 14b § 3 O.p., a żądanie jego uzupełnienia sprowadzało się do żądania sprecyzowania stanu faktycznego sprawy, podczas gdy przyjąć natomiast należało, że organ interpretacyjny był uprawniony do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku o informacje wskazane w tym wezwaniu, albowiem dotyczyły one sprecyzowania opisu sprawy i stanowiły element niezbędny w celu zidentyfikowania prowadzonej przez skarżącą działalności badawczo-rozwojowej, natomiast z uwagi na fakt, że skarżąca pomimo stosownego wezwania nie uzupełniła braków formalnych wniosku przez wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego przyjąć należało, że przedstawiony opis stanu faktycznego (mimo dokonanych uzupełnień) nie pozwalał na merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku, wobec tego organ słusznie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia;

3. art. 14b § 1 i § 3, art. 14g § 1, art. 169 § 1 i art. 14h O.p., przez bezpodstawne uznanie, iż skarżąca we wniosku i jego uzupełnieniu przedstawiła opis stanu faktycznego umożliwiający organowi interpretacyjnemu odniesienie się do wymienionych tam okoliczności w zakresie wypełniania, w ich ramach, znamion działalności badawczo-rozwojowej i rzeczą organu było odniesienie się do tych okoliczności i przesądzenie ich charakteru w interpretacji indywidualnej, co skutkowało niezasadnym uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia;

4. art. 169 § 1, art. 14h O.p. i art. 14b § 3 O.p., przez niesłuszne uznanie, iż organ interpretacyjny pod pozorem wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przerzucił obowiązek dokonania oceny stanowiska skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny na skarżącą, podczas gdy przyjąć należało, że istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, przez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania, tym samym organ interpretacyjny nie mógł w interpretacji prawa podatkowego dokonywać przesądzenia kwestii innych, niż podatkowe (przesądzić o prowadzeniu przez skarżącą prac rozwojowych lub badań naukowych w kontekście definicji zawartych w P.s.w.n., gdyż byłoby to sprzeczne zarówno z celem instytucji interpretacji oraz niedopuszczalne ze względu na rzeczową właściwość organów podatkowych, wobec tego przyjąć należało, że organ był uprawniony do wezwania skarżącą do uzupełnienia wniosku o informacje wskazane w tym wezwaniu, albowiem dotyczyły one sprecyzowania opisu sprawy i stanowiły element niezbędny merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku.

Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie odniosła się do jej zasadności w innej formie procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonego wyroku w relacji do zarzutów przedstawionych przez organ interpretujący wskazać należy, że są one niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już wyrażał swoją ocenę prawną w podobnych sprawach. Wskazać można chociażby na wyroki: z dnia 30.03.2023 r. (II FSK 434/22); z dnia 7.03.2023 r. (II FSK 1267/22); z dnia 20.11.2022 r. (II FSK 207/22); z dnia 16.11.2022 r. (II FSK 790/22); z dnia 6.10.2022 r. (II FSK 197/22); z dnia 1.03.2022 r. (II FSK 1467/21); z dnia 12.05.2023 r. (II FSK 1029/22) oraz z dnia 19.09.2023 r. (II FSK 522/22). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela przedstawioną w nich argumentację, posługując się nią w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie zaś do art. 169 § 1 O.p., który dotyczy postępowania podatkowego, a do postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej znajduje odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 14h O.p., jeżeli podanie (wniosek) nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ wzywa składającego podanie do uzupełnienia braków w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania (wniosku) bez rozpatrzenia. Podkreślenia wymaga, że kluczowym elementem, jaki w kontekście rozpoznawanej sprawy odróżnia postępowanie podatkowe od interpretacyjnego jest brak obowiązku (ani uprawnienia) organu do prowadzenia postępowania dowodowego, czyli ustalania jakichkolwiek elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które to wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić w sposób wyczerpujący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wezwanie wystosowane przez organ w trybie art. 169 § 1 O.p., o którym mowa wyżej, może przy tym dotyczyć jedynie takich elementów stanu faktycznego, których brak uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.01.2018 r., II FSK 3537/15).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą organ interpretacyjny nie wywiązał się z obowiązku wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wniosek spełniał wymogi formalne określone w art. 14b § 3 O.p. - skarżąca przedstawiła wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie. Tymczasem wzywając do uzupełnienia opisu stanu faktycznego przez udzielenie odpowiedzi na przytoczone wcześniej pytanie organ przerzucił na skarżącą ciężar przesądzenia wątpliwej dla niej kwestii. Innymi słowy, organ oczekiwał w istocie, aby skarżąca sama odpowiedziała sobie na pytanie, które zadała we wniosku. Kwestia ta, wbrew argumentacji przytoczonej na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej, nie powinna być elementem stanu faktycznego, lecz stanowiła przedmiot oczekiwanej przez skarżącą informacji w zakresie wykładni i zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do tego stanu, przedstawionego we wniosku.

Organ interpretacyjny powołując się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 3.11.2021 r. (I SA/Sz 711/21) oraz w Warszawie z dnia 28.05.2012 r. (III SA/Wa 2658/11) stwierdził że ,,spór w sprawie można w istocie sprowadzić do kwestii "przebiegu" granicy rozstrzygnięć, które organ w świetle posiadanego ustawowego umocowania do działania może dokonywać w ramach interpretacji indywidualnej." Zaznaczył przy tym, że ,,nawet, jeśli opis zdarzenia byłby niezwykle precyzyjny - w ramach procedury wydawania interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest w stanie ocenić techniczno-naukowych elementów opisanych prac, kwestii faktycznej innowacyjności i twórczości przyjętych rozwiązań. Z tego względu kwestia charakteru prowadzonych działań - jako mających albo niemających statusu działalności badawczo-rozwojowej - musi być elementem opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego".

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na ugruntowaną w orzecznictwie tezę, przedstawioną między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.12.2020 r. (II FSK 2201/18), według której interpretacja może odnosić się nie tylko do aktów, których kategorie zostały wymienione wprost w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 O.p., jednak dotyczy to takich sytuacji, w których brak odniesienia do innych przepisów (wciąż w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego) mogłoby powodować, że nie zostanie zrealizowany cel tej instytucji. Często więc interpretacja indywidualna będzie się odnosiła do innych dziedzin, ale tylko wtedy, gdy odniesienia takie mają charakter pomocniczy, służący właściwej interpretacji przepisów podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Obowiązkiem organu interpretacyjnego nie jest wówczas dokonanie interpretacji przepisów – tak jak w rozpoznawanej sprawie – P.s.w.n., lecz jedynie ocena, jakie skutki wykładnia przepisów tej ustawy będzie miała dla możliwości skorzystania przez skarżącą z ulgi B+R, a w rezultacie – określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych oraz zakresu obowiązków płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i w pytaniu, czy też w stanowisku skarżącej, mogą pojawić się wątpliwości dotyczące innych dziedzin prawa, niż prawo podatkowe, ale zawsze sednem sprawy ma być ustalenie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p.

Wątpliwości w powyższym zakresie, w bezpośrednim odniesieniu do definicji działalności badawczo-rozwojowej, rozstrzygnął ponadto wprost Minister Finansów w Objaśnieniach Podatkowych z dnia 15.07.2019 r. (dalej: "Objaśnienia Podatkowe"), gdzie na s. 12 stwierdzono, że: "(...) ustawodawca użył, ale nie zdefiniował w u.p.d.o.p. i u.p.d.o.f., pojęć spoza ustaw podatkowych na potrzeby pełnego zrekonstruowania definicji działalności badawczo-rozwojowej mającej znaczenie dla zastosowania przepisów podatkowych. Dotyczy to nie tylko stosowania omawianej preferencji IP Box, ale i obowiązującej w polskim systemie prawa podatkowego ulgi badawczo-rozwojowej. W konsekwencji kryteria działalności badawczo-rozwojowej: (i) twórczość, (ii) systematyczność, (iii) zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań – powinny być rozumiane na gruncie u.p.d.o.p. oraz u.p.d.o.f. tak, jak są rozumiane zgodnie z ich językowym znaczeniem w świetle aktów prawnych, do których odwołuje się ustawodawca w wymienionych ustawach podatkowych. Wyżej wymienione kryteria muszą być spełnione kumulatywnie, aby uznać daną działalność za działalność badawczo-rozwojową." (dokument dostępny na stronie: https://www.gov.pl/web/finanse/objasnienia-podatkowe-dot-preferencyjnego-opodatkowania-dochodow-wytwarzanych-przez-prawa-wlasnosci-intelektualnej-ip-box).

Biorąc pod uwagę przytoczoną wyżej argumentację, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej informacje przedstawione we wniosku skarżącej w ramach opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinny być dla organu interpretacyjnego wystarczające i umożliwić odniesienie się do wskazanych we wniosku okoliczności w zakresie wypełnienia znamion działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26 u.p.d.o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej miał więc obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku i wydania interpretacji indywidualnej. Nie miał natomiast podstaw do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 O.p., a następnie do wydania postanowienia o pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Skarżąca przedstawiła wyczerpujący opis prowadzonej przez siebie działalności, natomiast jej kwalifikacja prawna należała do sfery obowiązków organu interpretacyjnego. Podkreślenia wymaga również, że jednoznaczne określenie przez skarżącą, czy prowadzi ona działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu powołanego przepisu – czego domagał się organ interpretacyjny – stanowiłoby jednocześnie odpowiedź na kluczowe pytanie zadane we wniosku i uczyniłoby wydanie interpretacji indywidualnej zbędnym.

Za uprawnioną należy uznać konkluzję, że ewentualne wzywanie do sprecyzowania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca, przesądził rzeczoną kwestię, o którą wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów działalność tę należało ocenić i podatkowo zakwalifikować. Pozostawienie zaś wniosku bez rozpatrzenia dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli wnioskodawca nie przedstawiłby okoliczności faktycznych wystarczających do dokonania takiej oceny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.05.2022 r., II FSK 647/21). Skoro jednak skarżąca wyczerpująco opisała swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ interpretacyjny miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione wątpliwości.

Nadmienić warto, że chociaż uprawnienie podatnika do uzyskania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie ma charakteru bezwzględnego i absolutnego, i obwarowane jest pewnymi warunkami oraz ograniczeniami – zarówno formalnymi, jak i materialnoprawnymi – to jednak postawienie sprawy przez organ interpretacyjny w taki sposób, że wnioskodawca musi we własnym zakresie przesądzić kwestię, której dotyczy wniosek o wydanie interpretacji, albo konieczne będzie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego (do czego organ nie jest uprawniony, w związku z czym pozostawi wniosek bez rozpatrzenia), zmierzającego do ustalenia faktów, które wykraczają poza zakres obowiązku wnioskodawcy do przedstawienia wyczerpującego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, określonego w art. 14b § 3 O.p. – stanowi ograniczenie tego uprawnienia podatnika i jest niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy podniesione w skardze kasacyjnej, merytorycznie tożsame, zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. oraz art. 14b §1 i § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h i art. 169 § 1 O.p., uznać należy za niezasadne. W rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny nie miał podstaw, aby wzywać skarżącą w trybie art. 169 § 1 O.p. do precyzowania informacji, które zostały już przedstawione we wniosku stosownie do art. 14b § 3 O.p. Był zaś zobowiązany do oceny stanu faktycznego oraz udzielenia odpowiedzi merytorycznej dotyczącej wątpliwości prawnych skarżącej. Tym samym uznać należy, że w sprawie doszło do nieprawidłowego zastosowania art. 14g w zw. z art. 14b § 3 O.p., co trafnie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i w związku z tym zasadnie uchylił postanowienia wydane przez organ w obydwu instancjach w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego ze względu na brak stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.

SNSA SNSA SWSA (del.)

Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Tomasz Zborzyński (spr.) Renata Kantecka