Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 619/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 54 par. 1, art. 67 par. 2, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej - organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez A. L. (dalej - zobowiązany, skarżący, strona), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej - organ egzekucyjny) z dnia [...] r. nr [...], którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych prowadzonych przez "A" S.A. w K., dokonaną w dniu [...] r. na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] r. nr [...].

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił na zobowiązanego w dniu [...] r. tytuł wykonawczy o nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2011 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła decyzja z dnia [...] r. nr [...], której Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "A" S.A. w K. Zawiadomienie wraz ze wspomnianym tytułem wykonawczym zobowiązany otrzymał w dniu t listopada 2017 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zajęcia w dniu 23 listopada 2017 r.

W dniu [...] r. administracyjne postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. [...] zostało zakończone wobec uzyskania w całości dochodzonych od zobowiązanego należności.

Pismem z dnia 21 listopada 2017 r. pełnomocnik zobowiązanego złożył skargę na czynność egzekucyjną dotyczącą zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] r. nr [...] żądając uchylenia zajęcia oraz wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Uzasadniając skargę podniesiono, że strona złożyła zażalenie na postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z tego też względu dokonane zajęcie wierzytelności należy uznać za niedopuszczalne, a organ winien rozważyć wstrzymanie egzekucji. Ponadto za wstrzymaniem egzekucji przemawiają podniesione zarzuty czynienia z uprawnienia do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności użytku sprzecznego z zasadami postępowania egzekucyjnego, a także opieszałość organu II instancji w rozpatrzeniu odwołania od decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Dodatkowo pełnomocnik zobowiązanego podniósł, że obok siebie toczą się dwa postępowania egzekucyjne, co stwarza niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej skarżącego i uniemożliwienia regulowania zobowiązań nie tylko o charakterze prywatnoprawnym, ale także i publicznoprawnym. Ponadto, w ocenie pełnomocnika, zastosowany środek egzekucyjny jest nadmiernie uciążliwy ze względu na fakt, że w prowadzonych równoległe postępowaniach egzekucyjnych z dwóch różnych tytułów prawnych, zastosowano te same środki egzekucyjne.

Po rozpoznaniu skargi na czynności egzekucyjne, Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] oddalił ją. Na skutek wniesionego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. W uzasadnieniu wskazano, że organ egzekucyjny nie dokonał rozpoznania skargi zobowiązanego przez pryzmat sposobu dokonania zakwestionowanej czynności w trybie przepisów art. 80 u.p.e.a. oraz nie odniósł się do wniosku strony (zawartego w treści wniesionej skargi) w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "A" w K. W uzasadnieniu podkreślono, że skarga z art. 54 u.p.e.a. może dotyczyć wyłącznie wykonawczego charakteru zaskarżonej czynności, a ta dokonana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zawiadomienie bowiem o zajęciu zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia. Ponadto dokument ten został skutecznie doręczony zobowiązanemu oraz Bankowi.

Organ egzekucyjny odnosząc się do zgłoszonego przez zobowiązanego żądania wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania złożonej skargi na czynności egzekucyjne wyjaśnił, że jest to możliwe jedynie w uzasadnionych przypadkach. Takimi sytuacjami w rozumieniu art. 54 § 6 u.p.e.a. są m.in. informacje lub dowody przekazane przez zobowiązanego, z których wynikałoby, że wniesiona skarga w sposób oczywisty jest zasadna albo gdy wykonanie zaskarżonej czynności naraziłoby zobowiązanego na niepowetowane szkody. Wystąpienia tego rodzaju okoliczności, jak zauważył organ egzekucyjny, skarżący nie udokumentował. Dodatkowo wskazano, że w dniu [...] r. zakończono postępowanie egzekucyjne, co dodatkowo przemawia za niecelowością wstrzymywania egzekucji.

Pismem z dnia 12 lutego 2018 r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego zarzucając mu naruszenie art. 54 u.p.e.a.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł, że art. 54 u.p.e.a. nie precyzuje rodzaju naruszeń, które mogą być przedmiotem skargi. Z tego też względu, według pełnomocnika zobowiązanego, mogą to być uchybienia natury formalno-prawnej (np. prawidłowość sporządzenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności), a także czynności o charakterze prawnym, czyli niezwiązane bezpośrednio z naruszeniem ogólnych zasad określonych w art. 80 u.p.e.a.

Zaznaczył następnie, że ustawodawca przewidział możliwość stosowania skargi, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. w każdym przypadku, gdy nie wchodzi w rachubę wniesienie zarzutów lub zażalenia. W ocenie skarżącego, podstawą do podważenia danej czynności egzekucyjnej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być również okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Takiej możliwości nie daje art. 33 § 1 u.p.e.a., gdyż zamknięty katalog zarzutów nie wymienia tego rodzaju okoliczności. Konkludując, pełnomocnik strony stwierdził, iż o "wadliwości" czynności egzekucyjnej nie przesądza wyłącznie sam fakt prawidłowo sporządzonego zawiadomienia o zajęciu i jego prawidłowe doręczenie, ale także wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na zasadność skierowania takowego zawiadomienia o zajęciu. Zatem, zdaniem pełnomocnika zobowiązanego, zaskarżona czynność egzekucyjna jest wadliwa i powinna ulec uchyleniu.

Końcowo pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organ egzekucyjny bezzasadnie wywiódł, że argumenty skargi stanowią zarzuty z art. 33 u.p.e.a. Przede wszystkim, jak wskazał pełnomocnik, organ nie doprecyzował do których punktów art. 33 u.p.e.a. rzekomo kwalifikują się okoliczności podnoszone w skardze na czynność egzekucyjną.

Organ odwoławczy po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r.

W motywach wydanego rozstrzygnięcia ponownie podkreślono, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. skupia się na kwestiach formalnoprawnych, które odnoszą się do prawidłowości działania organu egzekucyjnego. Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ obowiązany jest dokonać w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.

Dokonując oceny samej już czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że zawiadomienie z dnia 16 listopada 2017 r. spełnia wymagania formalne określone art. 67 § 2 u.p.e.a. Ponadto czynność ta została dokonana zgodnie z dyspozycją art. 80 u.p.e.a. Również druk zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych - załącznik nr 3 (Dz.U. z 2016 r. poz. 1339). Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i zobowiązanemu. Podsumowując uznano, że poddana kontroli czynność egzekucyjna przeprowadzona została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, a mianowicie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, stwierdzono, iż kwestie te nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjną. Jak wskazał organ odwoławczy, nie są to bowiem zastrzeżenia odnoszące się stricte do skarżonej czynności egzekucyjnej. Natomiast kwestie te mogą stanowić podstawę innych środków prawnych przewidzianych w ustawie egzekucyjnej. Podkreślono, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia, którym zobowiązany może kwestionować m.in. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, czy też podstaw egzekucji. /

W skardze z dnia 25 kwietnia 2018 r. na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik zobowiązanego zarzucił naruszenie art. 54 u.p.e.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż niedopuszczalność zajęcia wierzytelności, gdy w sprawie istnieją uzasadnione podstawy dla wstrzymania egzekucji, nie stanowi podstawy do kwestionowania formalnej czynności egzekucyjnej prowadzącej do zastosowania środka egzekucyjnego, w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, iż przedstawione w skardze na czynność egzekucyjną zarzuty mogły być kwestionowane w drodze innego środka zaskarżenia.

Wobec tych zarzutów pełnomocnik zobowiązanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę pełnomocnik strony posłużył się w głównej mierze argumentami zaprezentowanymi w zażaleniu. Mianowicie w pierwszej kolejności podniósł, że art. 54 u.p.e.a. nie precyzuje rodzaju naruszeń, które mogą być przedmiotem skargi. Z tego też względu według pełnomocnika zobowiązanego, mogą to być uchybienia natury formalno-prawnej (np. prawidłowość sporządzenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności), a także czynności o charakterze prawnym, czyli niezwiązane bezpośrednio z naruszeniem ogólnych zasad określonych w art. 80 u.p.e.a.

Zaznaczył następnie, że ustawodawca przewidział możliwość stosowania skargi, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. w każdym przypadku, gdy nie wchodzi w rachubę wniesienie zarzutów lub zażalenia. Wobec tego rozpatrywanie niniejszej sprawy w kontekście art. 80 i art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz przepisów dotyczących sposobu przygotowania zawiadomienia o zajęciu jest nieuprawnione i w znaczący sposób ogranicza prawo do kwestionowania dokonanych czynności, które nie mieszczą się między innymi w katalogu zarzutów z art. 33 u.p.e.a. W ocenie skarżącego, podstawą do podważenia danej czynności egzekucyjnej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być również okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Zatem organ egzekucyjny winien rozważyć ewentualne wstrzymanie egzekucji w oparciu o podstawowe zasady prawa administracyjnego, jak zasada zaufania, czy zasada celowości, w tym także mając na uwadze dokonywanie zajęcia praw majątkowych wobec wniesienia zażalenia na postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Takich czynności, zdaniem pełnomocnika zobowiązanego, organ egzekucyjny zaniechał, co czyni zaskarżone postanowienie wadliwym.

W skardze zasygnalizowano, iż katalog podstaw dla wniesienia zarzutów, o których stanowi choćby art. 33 u.p.e.a. jest w tym zakresie wyczerpujący, a brak w nim takiej podstawy jak istnienie zasadności wstrzymania egzekucji w oparciu konkretne okoliczności sprawy. Konkludując, pełnomocnik strony stwierdził, iż o "wadliwości" czynności egzekucyjnej nie przesądza wyłącznie sam fakt prawidłowo sporządzonego zawiadomienia o zajęciu i jego prawidłowe doręczenie, ale także wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na zasadność skierowania takowego zawiadomienia o zajęciu. Zatem, zdaniem pełnomocnika zobowiązanego, zaskarżona czynność egzekucyjna jest wadliwa i powinna ulec uchyleniu.

Końcowo pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organ egzekucyjny bezzasadnie wywiódł, że argumenty skargi na czynność egzekucyjną stanowią podstawę do złożenia innego środka zaskarżenia. Przede wszystkim, jak wskazał pełnomocnik, organ nie doprecyzował o jakie inne środki zaskarżenia chodzi oraz nie wskazał konkretnej podstawy prawnej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności zabezpieczającej w postaci zajęcia rachunku bankowego, a w konsekwencji zasadność oddalenia skargi zobowiązanego na tę czynność zabezpieczającą.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 69/08, Lex nr 486251). Zwrócić należy ponadto uwagę, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 789/16, Lex nr 2227159; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13, Lex nr 1783606).

Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. W kontekście tych uwag organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej.

W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 880/15, Lex nr 2113619). Zatem taką czynnością jest także zajecie rachunku bankowego (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a.).

Tryb egzekucji z rachunku bankowego uregulowany został w art. 80 u.p.e.a. Stosowanie do § 1 i § 3 wskazanego przepisu organ egzekucyjny odpowiednio w dniu 7 i 3 listopada 2017 r. doręczył zobowiązanemu i Bankowi zawiadomienie z dnia 3 listopada 2017 r. nr 2423- SEE.711.465232.2017.1.ZGAJEW o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał Bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Ponadto wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego doręczono skarżącemu również odpis tytułu wykonawczego. Ponadto zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zawiadomienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zauważyć również należy, iż wspomniane zawiadomienie zostało sporządzone zgodnie obowiązującym wzorem określonym w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1339).

Podsumowując, w ocenie Sądu, w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym zasadnie skarga zobowiązanego została uznana za niezasadną.

Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczności, których dowodzi pełnomocnik zobowiązanego, nie mogą być rozpatrywane w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż nie odnoszą się one do kwestii formalnoprawnych związanych z realizacją (wykonywaniem) czynności egzekucyjnej. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, który dowodził, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. odnosi się nie tylko do zagadnień czysto formalnych dokonanej czynności egzekucyjnej, ale obejmuje również wszelkiego rodzaju okoliczności mogące mieć wpływ na zasadność jej podjęcia. Oznacza to, że jego zdaniem, podstawą do podważenia danej czynności egzekucyjnej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być również okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie, jak twierdzi, taką okolicznością jest realizacja czynności egzekucyjnej w sytuacji, gdy wniesione zostało zażalenie na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji będącej podstawą prawną zobowiązania podatkowego. Twierdzeniom zaprezentowanym przez pełnomocnika przeczą jednak poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia wywody dotyczące instytucji skargi na czynności egzekucyjne, które jednoznacznie wskazują, że swym zakresem obejmuje ona wyłącznie kwestie odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, w świetle przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych.

Dodać należy, że stosownie do art. 23 § 6 u.p.e.a. organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Jest to jednak zagadanie odrębne od kwestii formalnoprawnych czynności egzekucyjnych, a ponadto rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zarezerwowane jest dla organów sprawujących nadzór, a więc organów wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji (art. 23 § 1 w związku z § 6 u.p.e.a.).

Dodatkowo zauważyć należy, że wniesienie zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie wstrzymuje wykonania decyzji, o czym stanowi art. 239b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.).

Należy także przychylić się do stanowiska organów dotyczącego wniosku pełnomocnika zobowiązanego o wstrzymanie na podstawie art. 54 § 6 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego. Otóż, jak trafnie podniesiono, rozważanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sytuacji jego wcześniejszego zakończenia jest bezprzedmiotowe. Mianowicie postępowanie to zostało zakończone w dniu [...] r. wobec całkowitego zaspokojenia wierzyciela.

Mają powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).