Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 401/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. E. R. i G. Ż. – P. I. B. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1904/15 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1904/15 co do zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi I. E. R. i G. Ż. – P. I. B. w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1904/15, po rozpoznaniu skargi I. E. R. i G. Ż. – P. I. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa, uchylił zaskarżoną decyzję.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. radca prawny W. M., działając w imieniu skarżącego Instytutu, na podstawie art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) złożył wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 16 października 2015 r. co do zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że występujący w sprawie radca prawny – K. L., na rozprawie przed Sądem w dniu 2 października 2015 r. złożył ustnie wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że fakt ten potwierdza załączone oświadczenie H. K. – pracownika skarżącego, która była obecna na rozprawie. Wobec nieorzeczenia przez Sąd w przedmiocie kosztów postępowania, wnioskodawca stwierdził, że w protokole z rozprawy prawdopodobnie zabrakło adnotacji o złożeniu przez pełnomocnika strony wniosku o ich zasądzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. odmówił uzupełnienia wyroku co do zwrotu kosztów postępowania. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie kosztów nie został zgłoszony ani w żadnym z pism procesowych, ani podczas rozprawy. Twierdzenie pełnomocnika o zgłoszeniu takiego wniosku podczas rozprawy w dniu 2 października 2015 r. nie znajduje odzwierciedlenia w protokole rozprawy. Sąd I instancji podkreśli, iż protokół w sprawie niniejszej spełnia wszystkie wymagania wynikające z art. 101 § 1 p.p.s.a. WSA wskazał, że w sytuacji, gdy pełnomocnik strony nie zgadza się z treścią protokołu, może wnieść o jego sprostowanie lub uzupełnienie zgodnie z art. 103 p.p.s.a., jednakże w sprawie niniejszej termin na złożenie takiego wniosku minął z dniem 16 listopada 2015 r.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a.), odmówił uzupełnienia wyroku w zakresie wnioskowanych kosztów.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył I. E. R. i G. Ż. – P I. B., zaskarżając je w całości i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które polegało na naruszeniu art. 157 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy strona wykazała, że wniosek o zasądzenie kosztów postępowania został złożony w dniu 2 października 2015 r., w związku z czym WSA miał obowiązek zasądzić zwrot kosztów postępowania z urzędu, a w związku z brakiem tego rozstrzygnięcia w sentencji wyroku miał obowiązek dokonać uzupełnienia tego orzeczenia na skutek prawidłowo złożonego wniosku skarżącej.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w związku z faktem złożenia wniosku ustnie na rozprawie strona nie utraciła uprawnienia do żądania zwrotu kosztów, zatem mogła skutecznie wnosić o uzupełnienie wyroku w tym zakresie. Zdaniem strony wnoszącej zażalenie, Sąd I instancji nie orzekł co do kosztów zapewne na skutek pomyłki, polegającej na przeoczeniu wniosku pełnomocnika złożonego na rozprawie. Skarżący podkreślił, iż żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje, że warunkiem uzupełniania wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania jest uprzednie uzupełnienie protokołu o zgłoszony na rozprawie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Nieodnotowanie tego wniosku w protokole z rozprawy jest - zdaniem strony - wyłącznym zaniedbaniem Sądu, zaś o obowiązku zamieszczenia w wyroku rozstrzygnięcia co do kosztów nie przesądza treść protokołu z rozprawy, lecz rzeczywisty fakt wyartykułowania takiego wniosku wobec składu orzekającego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z akt sprawy wynika, iż w rozpoznawanej sprawie nie istniały podstawy do wydania orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Kwestią wymagającą ustalenia w sprawie niniejszej jest zatem okoliczność, czy Sąd I instancji, nie wydając rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania sądowego, orzekł o całości skargi, czy też pominął zagadnienie zwrotu kosztów i po złożeniu wniosku strony, powinien był uzupełnić swój wyrok w tej materii.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż stosownie do powyższej regulacji prawnej, wyrok podlega uzupełnieniu wówczas, gdy Sąd nie rozstrzygnie w zakresie, który stanowił obowiązkowy zakres jego orzeczenia. Takim elementem wyroku jest rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, bowiem mając na uwadze treść art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę /.../.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w sprawie niniejszej wniosek o zwrot kosztów postępowania nie został zawarty ani w skardze do WSA, ani też w żadnym z pism procesowych składanych w toku postępowania jeszcze przed rozprawą. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo również ustalił, że wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych w związku z toczącym się postępowaniem nie został zgłoszony na rozprawie, o czym świadczy treść protokołu. Zauważyć należy, że przebieg rozprawy dokumentowany jest protokołem z rozprawy. Dokument ten, dopóki nie zostanie sprostowana jego treść w jakimkolwiek zakresie, stanowi dowód wyłączny tego, co zostało zawarte w jego treści. Skoro zatem z treści protokołu nie wynika, jakoby strona skarżąca wnioskowała w przedmiocie zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, a ponadto protokół w tym zakresie nie został sprostowany, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wniosek taki nie został zgłoszony w niniejszej sprawie. Skoro zaś wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie został zgłoszony przez skarżącą ani w skardze do Sądu, ani w żadnym z pism procesowych składanych przed zamknięciem rozprawy, ani też nie został zgłoszony ustnie do protokołu, Sąd I instancji nie był uprawniony do orzekania o kosztach, a w konsekwencji nie był również zobowiązany do uzupełnienia treści wydanego wyroku o postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania.

W świetle powyższego NSA stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie niezasadnie zakwestionowano w zażaleniu odmowę uzupełnienia wyroku Sądu I instancji co do zasądzenia zwrotu kosztów, a więc wniesione zażalenie pozbawione jest podstaw prawnych. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie oddalił przedmiotowy wniosek, odmawiając uzupełniania wyroku w żądanym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.