Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1195/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1 w z art. 70 § 6 pkt 1, art. 120, art. 121 § 1, 239b § 1 pkt 4 w zw. z art. 239b § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 170
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Jan Rudowski, Protokolant Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.K.A. z siedzibą w K. (obecnie: F. S.A. z siedzibą w K.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1556/19 w sprawie ze skargi P. S.K.A. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 30 sierpnia 2019 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu z dnia 15 lutego 2019 r., nr [...], 3) umarza postępowanie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz F. S.A. z siedzibą w K. kwotę 1.277 (słownie: tysiąc dwieście siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1556/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. Spółka akcyjna Spółka komandytowo-akcyjna w K. (dalej: spółka, skarżąca, podatnik) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 sierpnia 2019 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

2. Z wyroku wynika, że decyzją z dnia 20 sierpnia 2018 r. (doręczoną w dniu 3 września 2018 r.) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. określił spółce za grudzień 2012 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 0 zł w miejsce zadeklarowanej w wysokości 18.258.126 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 84.506 zł; od decyzji spółka wniosła odwołanie.

3. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r., wydanym na podstawie art. 216 i art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.), organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2018 r., jednakże z dniem 27 września 2018 r. bieg terminu przedawnienia został zawieszony w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Prawomocne zakończenie tego postępowania nastąpiło w dniu 27 grudnia 2018 r., co oznacza, że z dniem 28 grudnia 2018 r. bieg terminu przedawnienia zaczął biec dalej i upłynąłby z dniem 2 kwietnia 2019 r. (data sprostowana postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 2 kwietnia 2019 r.).

Wskazał również, że spółka nie uregulowała zobowiązania określonego w decyzji oraz złożyła od niej odwołanie. Okoliczności te powodują, że w sprawie występuje realne prawdopodobieństwo wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia, dlatego zaistniały warunki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

4. Po rozpoznaniu zażalenia spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie zaistniały kumulatywnie obie przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności będące podstawą wydania przez organ I instancji zaskarżonego postanowienia, tj. zarówno ta wymieniona w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. (okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. w momencie wydawania postanowienia organu I instancji był krótszy niż 3 miesiące), jak i wynikająca z art. 239b § 2 O.p. (uprawdopodobnienie przez organ I instancji, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane).

5. Decyzja ta została zaskarżona do sądu administracyjnego, który skargę oddalił.

5.1. WSA podkreślił na wstępie, że decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności wydana została w dniu 20 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. Zobowiązanie to, co do zasady - zgodnie z art. 70 § 1 O.p. - uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2018 r., jednak bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania uległ zawieszeniu z dniem 27 września 2018 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Prawomocne zakończenie postępowania karnoskarbowego nastąpiło w dniu 27 grudnia 2018 r., co oznacza, że z dniem 28 grudnia 2018 r. bieg terminu przedawnienia zaczął biec dalej i upłynąłby z dniem 2 kwietnia 2019 r. Okoliczność ta została udokumentowana i wynika z akt sprawy. Ponoszone przez skarżącą zarzuty podważające skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwagi na instrumentalne wykorzystanie tej instytucji przez organy podatkowe nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie toczące się w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Tego rodzaju zarzut powinien być oceniony w postępowaniu głównym (wymiarowym).

Sąd zgodził się z organami podatkowymi, że kwestia zaistnienia przesłanek do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej musi być badana według stanu istniejącego na dzień wydania takiego postanowienia, a nie jego doręczenia skarżącej. Tym samym w dniu 15 lutego 2019 r., tj. w dniu wydania przez organ I instancji postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej, istniały przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p., a późniejsze (ponowne) zawieszenie z dniem 18 lutego 2019 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej nie ma wpływu na ocenę jego legalności. Organ podatkowy nie może bowiem domniemywać, czy w przyszłości – w okresie od wydania postanowienia do jego doręczenia skarżącej zaistnieją okoliczności powodujące zawieszenie, bądź przerwanie biegu przedawnienia.

5.2. W ocenie Sądu, organ I instancji uprawdopodobnił, że zachodzą okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Wskazał, że skarżąca nie uregulowała dobrowolnie przedmiotowego zobowiązania i wniosła odwołanie od decyzji, a z uwagi na bliski termin przedawnienia, występuje realne prawdopodobieństwo wygaśnięcia zobowiązania podatkowego spółki na skutek przedawnienia. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r. wydanym na podstawie art. 140 O.p. organ odwoławczy poinformował skarżącą, że jej odwołanie od decyzji zostanie rozpatrzone w terminie do dnia 1 marca 2019 r. (postanowienie z dnia 16 listopada 2018 r. w aktach administracyjnych). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podniósł, że kolejnymi postanowieniami informował skarżącą o nowych terminach rozpoznania odwołania.

Niewątpliwie zatem okolicznością stwarzającą ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego był czas niezbędny do uzyskania przez decyzję waloru ostateczności. Odwołanie od decyzji nie może bowiem być instrumentem prowadzącym w rezultacie do przedawnienia się zobowiązania podatkowego. Skarżąca zaś poza złożeniem odwołania, nie podjęła żadnych działań, z których można by wnioskować, że zamierza uregulować zobowiązanie przed upływem terminu przedawnienia (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 838/17).

Natomiast dla oceny, czy spełnione zostały przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie mają żadnego znaczenia podnoszone przez skarżącą okoliczności odnoszące się do jej sytuacji majątkowej i finansowej. Okoliczności te mogłyby mieć wyłącznie znaczenie w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 2 lub 3 O.p. Odmienna wykładnia w istocie przekreśla znaczenie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu I instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1126/17 i inne powołane w tym orzeczeniu).

6. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła ww. wyrok w całości, zarzucając:

Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy, dokonanego przez Sąd I instancji poprzez:

- niezastosowanie normy wynikającej z art. 70 § 1 O.p., a przez to nieuprawnione przyjęcie, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2018 r. dotyczącej podatku VAT za grudzień 2012 r. wydane zostało w sposób nienaruszający prawa, podczas gdy zobowiązanie podatkowe wynikające z w/w nieostatecznej decyzji dotyczącej podatku VAT za grudzień 2012 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2018 r., w skutek czego w dniu wydania postanowienia o nadaniu w/w decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. w dniu 15 lutego 2019 r. istniała już negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie tego postanowienia, co Sąd I instancji winien był stwierdzić w zaskarżonym wyroku, wywodząc powyższe ze znajdującego się w aktach postępowania postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K. z dnia 27 grudnia 2018 r. ([...]) umarzającego "z powodu braku znamion czynu zabronionego - tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 KPK w zw. z art. 113 § 1 KKS" śledztwo wszczęte dnia 27 września 2018 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące w/w zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2012 r., w konsekwencji czego skutek prawny w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2012 r. nie nastąpił, gdyż umorzenie postępowania karno-skarbowego z powodu braku znamion czynu zabronionego skutkuje ex tunc uchyleniem wszystkich skutków procesowych wynikających z wszczęcia tego postępowania;

- błędną wykładnię art. 70 § 6 pkt 1 O.p. polegającą na wadliwym zaakceptowaniu przez Sąd stanowiska organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powodu wszczęcia postępowania karnoskarbowego, podczas gdy właściwa interpretacja wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że jeżeli wszczęte postępowanie karnoskarbowego zostało następnie umorzone z uwagi na brak wystąpienia znamion czynu zabronionego, wówczas zawieszenie biegu terminu przedawnienia uznać należy za bezskuteczne ze skutkiem ex tunc.

Naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 239b § 1 pkt 4 w związku z § 2 O.p., które polegało na zastosowaniu tego przepisu w sprawie, mimo tego, że nie zostało w sprawie uprawdopodobnione, że zobowiązanie podatkowego spółki w podatku VAT za grudzień 2012 r. nie zostanie wykonane, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) oraz rozpoznanie skargi spółki w trybie art. 188 P.p.s.a. i wydanie wyroku co do jej istoty oraz o zasądzenie na podstawie art. 203 § 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Ponadto wnioskował o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

7. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów na rzecz organu.

8. W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2024 r. pełnomocnik wskazał nową nazwę spółki (F. S.A. w K.), a także przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lutego 2023 r., I SA/Gl 825/22, wydany w sprawie wymiaru podatku VAT za grudzień 2012 r. u podatnika.

9. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9.1. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy.

9.2. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym w skardze kasacyjnej spółki, że w sprawie doszło do naruszenia art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

9.3. Rację ma kasator, wskazując, że w dniu wydania postanowienia o nadaniu decyzji Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2018 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. w dniu 15 lutego 2019 r. istniała już negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie tego postanowienia, co Sąd I instancji powinien był stwierdzić w zaskarżonym wyroku, wywodząc powyższe ze znajdującego się w aktach postępowania postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K. z dnia 27 grudnia 2018 r. ([...]) umarzającego "z powodu braku znamion czynu zabronionego - tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 KPK w zw. z art. 113 § 1 KKS" śledztwo wszczęte dnia 27 września 2018 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2012 r., w konsekwencji czego skutek prawny w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2012 r. nie nastąpił, gdyż umorzenie postępowania karno-skarbowego z powodu braku znamion czynu zabronionego skutkuje ex tunc uchyleniem wszystkich skutków procesowych wynikających z wszczęcia tego postępowania.

9.4. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności było aktem o charakterze "wpadkowym", podjętym w postępowaniu prowadzonym w sprawie podatkowej (wymiarowej) za grudzień 2012 r. Postępowanie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności toczy się zatem niejako "w ramach" sprawy podatkowej, a zatem ustalenia poczynione w odniesieniu do postępowania "głównego" znajdują pełne przełożenie na sprawę dotyczącą nadania rygoru.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie zachodzi konieczność uwzględnienia rezultatu postępowania wymiarowego na potrzeby oceny zgodności z prawem (legalności) postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Trzeba zatem wziąć pod uwagę prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 825/22 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Wyrokiem tym, orzekając w sprawie ze skargi F. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za grudzień 2012 r., Sąd I instancji: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 20 sierpnia 2018 r. nr [...]; umorzył postępowanie podatkowe w sprawie i orzekł o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że z upływem 2018 r. w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2012 r., tymczasem zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w dniu 9 maja 2022 r., a więc po upływie terminu.

Sąd opisał kolejność działań podejmowanych w sprawie, w tym kolejne przypadki umarzania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K. śledztwa w sprawie nieprawidłowości w rozliczaniu przez spółkę podatku VAT za grudzień 2012 r. – w dniu 27 grudnia 2018 r. (brak znamion czynu zabronionego); w dniu 19 czerwca 2019 r.; w dniu 15 kwietnia 2020 r. (również brak znamion czynu zabronionego).

Śledztwo przeciwko skarżącej, związane z podaniem nieprawdy w deklaracji podatkowej VAT-7 za grudzień 2012 r., w ogóle nie mogło być prowadzone - z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, co jasno wynika z postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K. z dnia 27 grudnia 2018 r. (i co zostało później dwukrotnie powtórzone w kolejnych postanowieniach o umorzeniu podjętego śledztwa). W konsekwencji, ze skutkiem ex tunc, istniały bezwzględne przeszkody procesowe uniemożliwiające prowadzenie postępowania karnego skarbowego.

W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie uległ w tej sprawie zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, bowiem - w zakresie, w jakim błędnie zakwalifikowano postępowanie skarżącej jako ewentualne przestępstwo skarbowe - nie istniał realny związek pomiędzy wszczęciem śledztwa a niewykonaniem "tego" zobowiązania. Związek ten miał charakter jedynie pozorny i formalny.

Wskutek postanowienia Prokuratora o umorzeniu śledztwa, czynności podjęte w toku śledztwa traktowane są jako niebyłe. To oznacza, że czynność procesowa wszczęcia śledztwa, co do której Prokurator uznał brak znamion czynu zabronionego, nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W ocenie WSA, stanowisko organu w tym względzie wyrażone w zaskarżonej decyzji naruszało zasady legalizmu (art. 120 O.p.) oraz zaufania do organów państwa (art. 121 § 1 O.p.).

Na ustalenie to nie ma żadnego wpływu późniejsze zastosowanie środka egzekucyjnego, który przerywałby bieg terminu, bowiem nastąpiło to już w warunkach przedawnienia. Przedawnienie zobowiązania podatkowego stanowiło więc podstawę do uchylenia decyzji organów obu instancji oraz do umorzenia postępowania administracyjnego.

9.5. Co istotne, orzeczenie prawomocne (a taki walor ma wyrok I SA/Gl 825/22) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 P.p.s.a.). Omawiany wyrok musi zatem znaleźć zastosowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Ratio legis art. 170 P.p.s.a. polega na tym właśnie, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, to może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2020 r., II FSK 1014/19, LEX nr 3109066) – B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II).

9.6. Jedną z podstaw kasacyjnych wniesionej skargi kasacyjnej był właśnie zarzut nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, do której wydania doszło już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Do przedawnienia zobowiązania doszło, ponieważ bieg terminu przedawnienia nie uległ zawieszeniu z uwagi na instrumentalnie wszczęte postępowanie karno-skarbowe – na takie działania zaś nie ma zgody Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Podsumowując, postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a zatem miało miejsce z naruszeniem prawa skutkującym obowiązkiem jego uchylenia.

9.7. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznanie zasadności zarzutów zawartych w punkcie 1 skargi kasacyjnej czyni niecelową ocenę pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

9.8. Mając na względzie wyżej zaprezentowaną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 3 P.p.s.a. - uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżony wyrok w całości, zaś uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, po rozpoznaniu skargi do WSA w Gliwicach - uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające i umorzył postępowanie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 200, art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 209 P.p.s.a.

Jan Rudowski Marek Zirk-Sadowski (spr.) Małgorzata Niezgódka-Medek

sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA