Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2033/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 217 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 309/22 w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 309/22 oddalił skargę P. R. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] grudnia 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z [...] września 2021 r. nr [...], którym odmówiono skarżącej wydania zaświadczenia o zgodności budowy jednokondygnacyjnego garażu wolnostojącego na nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...] S., ul. [...] w miejscowości S., z ustaleniami obowiązującego uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] (dalej: plan miejscowy).

W ocenie Sądu Wojewódzkiego rację mają organy, że realizowana inwestycja (garaż) jest oddzielnym budynkiem i w związku z tym, nie można zgodzić się ze skarżącą, iż do "garażu" nie ma zastosowania plan miejscowy w zakresie odnoszącym się do spadku połaci dachowych. Przewidziany w planie miejscowym podjętym uchwałą Rady Miejskiej K. nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...], dalej plan miejscowy) stopień spadku połaci dachowych dotyczy zarówno budynków mieszkalnych, garażu, jak i budynków gospodarczych. Zatem płaskie zadaszenie garażu nie jest dopuszczalne. W związku z tym zamierzona inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym.

2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa) w zw. z art. 7, art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, art. 218 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej Kpa) w zw. z art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej Pb) i § 23 ust. 2 pkt. 2 ppkt h planu miejscowego poprzez nieuchylenie postanowienia organu administracyjnego i zaakceptowanie przez WSA sprzeczności jaka zaistniała w uzasadnieniu powołanego postanowienia Kolegium i postanowienia organu I instancji, gdzie organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, że planowane przedsięwzięcie budowlane skarżącej jest zgodne z planem miejscowym, lecz prowadzi do jego ominięcia, natomiast Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie budowlane skarżącej nie jest zgodne z planem miejscowym;

2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego i uznanie w zaskarżonym wyroku, że plan miejscowy: nie pozwala na przeprowadzenie inwestycji budowlanej z zastosowaniem tarasu użytkowego na budynku; spadek połaci dachowych od 35° do 45° dotyczy także budynków, gdzie zaplanowano taras użytkowy zamiast dachu; taras użytkowy na budynku zaplanowanym przez skarżącą jest jednocześnie dachem płaskim niezgodnym z planem miejscowym; taras użytkowy jest jednocześnie dachem, do którego mają zastosowanie postanowienia planu dot. spadku połaci; podczas gdy: skarżąca w ramach realizowanego przedsięwzięcia nie chce zastosować dachu płaskiego nad garażem, lecz zastosować rozwiązanie całkowicie odrębne z punktu widzenia sztuki budowlanej jakim jest taras użytkowy zieleni, w związku z czym postanowienia § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego nie mają zastosowania do tarasu użytkowego, bowiem taras użytkowy nie jest dachem.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

3.3. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do tego, czy § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego przewidujący dla dachów spadek połaci dachowych od 35° do 45° uniemożliwia wydanie skarżącej zaświadczenia o zgodności budowy jednokondygnacyjnego garażu z ustaleniami planu miejscowego. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu I instancji, że wszelkie dachy na terenie wskazanym w planie miejscowym nie mogą być płaskie i muszą wypełniać wynikający z planu miejscowego warunek spadku połaci dachowych od 35° do 45°. To, że inwestor zamierza umieścić taras na dachu nie oznacza, że budynek nie będzie posiadał dachu, który jest przecież koniecznym elementem konstrukcyjnym odrębnego budynku i dotyczą go w szczególności regulacje dotyczące klasy odporności pożarowej. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy dach garażu inwestor będzie nazywał "tarasem", ponieważ nie zwalnia to inwestora od obowiązku zachowania wymogów dotyczących dachu określonych w planie miejscowym. Zatem zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 upzp i § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego jest nieuzasadniony.

3.4. W konsekwencji nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, art. 218 § 1 Kpa, ponieważ organ dysponował treścią planu i jednoznaczną dokumentacją dotyczącą lokalizacji obiektu budowlanego. Było to wystarczające dla wydania przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3.5. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.

3.6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.