Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2121/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 23 ust. 2, pkt 1, art. 23 ust. 2 pkt 3, art. 23 ust. 4 pkt 1, art. 27 ust. 4, art. 50 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
article: art. 11, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 174 art. 11, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 174 art. 11, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 174 art. 11, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 174 art. 11, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art.
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 8, art. 64 par. 1, art. 64 par. 2, art. 77, art. 80, art. 145 par. 1, art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 10 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 231
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Rzecznika Praw Obywatelskich i K.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1452/22 w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr SKO.K/41.3/1224/2022/12438 w przedmiocie uchylenia uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1452/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 17 sierpnia 2022 r. w przedmiocie uchylenia uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli: Rzecznik Praw Obywatelskich i K.W. (dalej "skarżąca").

Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej "RPO") wniósł o uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie ewentualnie zaś o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. RPO zrzekł się rozprawy.

Zarzucił:

1) w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."), że wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. z naruszeniem art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej "k.p.a.") i art 64 § 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy po wznowieniu postępowania i stwierdzeniu zaistnienia przesłanki wznowieniowej zachodzi konieczność rozpoznania istoty sprawy, niedopuszczalne jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych podania inicjującego postępowanie "zwykłe";

2) w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. poz. 231 ze zm.; dalej "rozporządzenie") w zw. z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadą zaufania wynikającą z art. 8 k.p.a., prawa unijnego oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której była ona uzasadniona, albowiem kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana przedwcześnie, a jej wydanie, w świetle przywołanych zasad ogólnych i zgodnie z § 10 rozporządzenia, powinno zostać poprzedzone wezwaniem do wylegitymowania się przez skarżącą, w odpowiednim terminie, spełnieniem przesłanki do wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2023 r. poz. 622 ze zm.; dalej "u.k.p.").

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości wyroku, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie ewentualnie zaś o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zrzekła się rozprawy.

Zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, podczas gdy sfałszowane podpisy nie są bezwzględnym świadectwem na to, że szkolenie się nie odbyło i skarżąca go nie ukończyła, czyli że okoliczności faktyczne były fałszywe;

art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na przyjęciu, bez stosowanego wyjaśnienia, iż stwierdzona prawomocnym wyrokiem fałszywość zaświadczenia jest równoznaczna z niewypełnieniem przesłanki warunkującej uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, podczas gdy domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego, jakim jest zaświadczenie, ma charakter wzruszalny, a zachodziło prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności wskazujące na to, że jest ono niezgodne ze stanem rzeczywistym, bowiem skarżąca odbyła wymagane prawem szkolenie oraz odbyła egzamin wewnętrzny;

art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 8 § k.p.a. polegające na błędnej wykładni przepisu i uznaniu, że ogólne przepisy k.p.a., regulujące podstawowe zasady postępowania, a szczególności art. 8 k.p.a. nie mają zastosowania do art. 151 k.p.a. i w związku z tym nie powinno badać się skutków uchylenia decyzji, podczas gdy główne zasady prawa administracyjnego powinny być uwzględniane w każdym wypadku, tj. postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 11 ust. 1 w zw. art 23 u.k.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca nie odbyła kursu na prawo jazdy i nie zdała egzaminu wewnętrznego, podczas gdy skarżąca odbyła w całości kurs i zdała wewnętrzny egzamin, tylko nie potwierdziła tego faktu pisemnie. Jednak nie można uznać, iż nie odbyła go wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w ww. wyroku karnym, istnieją bowiem inne formy potwierdzenia jej obecności;

art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędne wyważenie wartości, udzielając bezwzględnego prymatu zasadzie legalizmu, a nie uwzględniając jednocześnie specyfiki sprawy, w której zachodziła konieczność poszanowania zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.

W odpowiedziach na skargi kasacyjne organ wniósł o ich oddalenie.

W piśmie z 24 kwietnia 2024 r. RPO podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

Strony wnoszące skargi kasacyjne zrzekły się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia, wobec tego Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyłącza zatem przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skarg kasacyjnych wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie uchylenia uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania, stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczności sprawy uzasadniały wydanie wobec skarżącej decyzji wymienionej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro bowiem prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego stwierdzono istnienie fałszerstwa i poświadczenia nieprawdy w dokumentach stanowiących podstawę uzyskania przez skarżącą uprawnień do kierowania pojazdami i potwierdzających okoliczności mające kluczowy wpływ na ich uzyskanie, to zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co z kolei obligowało organ do uchylenia decyzji orzekającej o rzeczonych uprawnieniach oraz do rozstrzygnięcia o istocie sprawy

Za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty RPO naruszenia art. 151 i art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w zw. z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadą zaufania wynikającą z art. 8 k.p.a., prawa unijnego oraz art. 2 Konstytucji RP, zawarte w petitum skargi kasacyjnej.

Istota tych zarzutów, na co wskazuje ich uzasadnienie, sprowadza się do twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że w postępowaniu wznowieniowym powinien być zastosowany art. 64 § 2 k.p.a., a zatem organ powinien był wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych, tzn. do uzupełnienia dokumentacji potwierdzającej odbycie szkolenia w wymaganym prawem zakresie, tj. umożliwić skarżącej wykazanie, że została spełniona przesłanka do wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut art. 64 § 2 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu przez organ administracji. Przepis ten jest ukierunkowany na wszczęcie zwykłego postępowania administracyjnego, gdy obok żądania skierowanego do organu administracji publicznej strona obowiązana jest na mocy przepisów prawa powszechnie obowiązującego do dołączenia do danego podania (żądania, wniosku) dodatkowych dokumentów czy wynikających z nich wymogów. Jeżeli strona uzupełni we wskazanym terminie występujące braki jej podania (żądania, wniosku) skierowanego do organu administracji – to przyjmuje się, że żądanie to zostało złożone w sposób prawidłowy. W przypadku niewywiązania się przez stronę z obowiązku uzupełnienia braków podania – skutkuje to pozostawieniem go bez rozpoznania. W postępowaniu wznowieniowym brak jest możliwości jego zakończenia w tej formie.

Ponadto, przedmiotem uzupełnienia podania – w trybie art. 64 § 2 k.p.a. – mogą być tylko braki o charakterze formalnym. Natomiast w tym trybie nie mogą podlegać uzupełnieniu elementy postępowania wyjaśniającego warunkujące wydanie decyzji o żądanej treści (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2036/20). Takim elementem jest wymóg legitymowania się przez skarżącą zaświadczeniem, potwierdzającym odbycie szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii AM, B1 i B. Brak takiego zaświadczenia nie może być uznany za brak formalny, gdyż jest to element warunkujący możliwość przystąpienia do egzaminu państwowego na prawo jazdy, stosownie do art. 50 ust. 2 pkt 5 u.k.p.

W tym miejscu przypomnieć należy, że źródłem uprawnień do kierowania pojazdami jest decyzja wydawana przez właściwy organ po ustaleniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane przez prawo, w tym m.in. odbycie wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Po odbyciu szkolenia ośrodek szkolenia kierowców wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem stosowne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia (art. 27 ust. 4). Zaświadczenie takie jest warunkiem wydania prawa jazdy.

Co więcej, instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. odnosi się w istocie do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle prowadzenia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Charakterystyczną cechą tych braków jest to, że ich usunięcie może nastąpić w stosunkowo prosty sposób (zob. m.in. wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2556/21). Zatem i z tego powodu niedopuszczalne byłoby zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie skarżącej do uzupełnienia dokumentacji potwierdzającej odbycie szkolenia w wymaganym prawem zakresie, gdyż konieczność przedstawienia przez skarżącą zaświadczenia potwierdzającego odbycie szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii AM, B1 i B należy do merytorycznej oceny okoliczności w postępowaniu o wydanie prawa jazdy.

Sąd pierwszej instancji trafnie więc stwierdził, że nie ma możliwości sanowania w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego braku zgodnego ze stanem rzeczywistym zaświadczenia o odbyciu szkolenia w ośrodku szkolenia kierowców, które okazało się fałszywe.

Powyższa okoliczność została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. Wydział II Karny z dnia 29 sierpnia 2018 r. o sygn. akt [...]. W wyroku tym Sąd orzekł, że K.P., właściciel Ośrodka Szkolenia Kierowców w M., w zaświadczeniu o ukończeniu przez skarżącą kursu na prawo jazdy potwierdził nieprawdę co do odbytych zajęć teoretycznych, nauki udzielenia pierwszej pomocy, egzaminu wewnętrznego praktycznego i egzaminu wewnętrznego teoretycznego. Zatem kandydatka na kierowcę nie odbyła wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p. zajęć części teoretycznej przeprowadzonych w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, w zakresie obowiązków i praw kierującego pojazdem, a także nie ukończyła wymaganego przez art. 23 ust. 4 u.k.p. egzaminu praktycznego wewnętrznego i egzaminu teoretycznego wewnętrznego, jak również nie odbyła wymaganej art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielenia pierwszej pomocy przeprowadzanej w formie wykładów i zajęć praktycznych.

Wyrok ten jest wiążący dla sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" określonym w art. 11 p.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego. Nie można w tej sytuacji wykazywać innymi dowodami, że okoliczności stwierdzone wspomnianym wyrokiem skazującym nie miały miejsca albo że nie polegały na prawdzie, bądź przedstawiały się inaczej (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2310/21). Przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (zob. wyrok NSA dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1557/13). Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie było możliwości prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do obalenia ustaleń Sądu Rejonowego w M. w zakresie stwierdzonego w postępowaniu karnym czynu karalnego, opisanego w wyroku karnym w sprawie sygn. akt [...].

W sprawie nie mógł również mieć znaczenia fakt, że wyrok ten dotyczy właściciela ośrodka szkolenia kierowców, a nie samej skarżącej, skoro dokument, którym legitymowała się skarżąca, uzyskując pozytywną dla siebie decyzję w sprawie wydania prawa jazdy kat. AM, B1 i B, poświadczał nieprawdę co do okoliczności istotnych w sprawie administracyjnej zakończonej wydaniem na rzecz skarżącej takiej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 751/22).

W tym kontekście trzeba podnieść, że warunkiem koniecznym wydania decyzji o przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 10 ust. 1 u.k.p.) jest kumulatywne ziszczenie się pozytywnych przesłanek jej podjęcia określonych w art. 11 u.k.p., w tym m.in. odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (pkt 3), potwierdzonego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p.

W sytuacji zatem gdy ustalono w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu karnego, że wymienione zaświadczenie o odbyciu szkolenia przez skarżącą nie jest prawdziwe, to nie można uznać, że spełnione zostały wszystkie warunki do wydania prawa jazdy (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2575/17). Natomiast możliwość dalszego korzystania z wydanego na podstawie fałszywego zaświadczenia uprawnienia do kierowania pojazdami nie może być sanowana przez upływ czasu, skoro zaświadczenie, które przecież powinno odpowiadać prawdzie, jest koniecznym warunkiem wydania prawa jazdy.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych przez skarżącą Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są niezasadne formalne.

Skarżąca w zarzutach o charakterze procesowym wskazuje nieprawidłowe, jej zadaniem, zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji naruszeń prawa procesowego przez organ, które skutkowały oddaleniem skargi.

Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania wznowieniowego jest weryfikacja postępowania w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji zaistnienia określonych normatywnych przesłanek procesowych. Jednakże konieczność uwzględnienia zarówno stanu prawnego, jak i stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania nowego orzeczenia nie oznacza jednak możliwości przedłożenia na tym etapie postępowania np. nowego zaświadczenia o odbyciu, wymaganego do uzyskania prawa jazdy, szkolenia, w sytuacji gdy poprzednie zaświadczenie okazało się fałszywe i fakt ten stwierdzony został prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W takiej sytuacji nawet przedłożenie nowego zaświadczenia na etapie postępowania wznowieniowego nie może konwalidować wad postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji o przyznaniu uprawnień do kierowania pojazdami, w którym dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Strona nie spełniła normatywnej przesłanki do wydania prawa jazdy, tj. odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy określonej kategorii.

Zgodnie z naczelną zasadą procedury sądowoadministracyjnej ustalenia w tym zakresie wydanego postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., II FSK 1883/19, LEX nr 3338360). Sąd administracyjny nie może zatem badać i we własnym zakresie oceniać, czy ustalenia te były prawidłowe i znajdowały potwierdzenie w zebranym przez sąd karny materiale dowodowym. Zasada ta została już powyżej opisana, w odniesieniu się do zarzutu kasacyjnego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Wbrew zarzutom naruszenia zasad ogólnych postępowania (art. 7, art. 8 k.p.a.), jak i zasad procesowych (art. 77 § 1 art. 80 k.p.a.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, wszystkie okoliczności prawne i faktyczne niezbędne do załatwienia sprawy – z uwagi na jej przedmiot – zostały w sprawie rozważone, a ich ocena, prawidłowo dokonana przez organ, została zasadnie zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji. Należy przy dokonywaniu oceny prawidłowości zarzutów w zakresie zasad postępowania administracyjnego przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten stwierdził, wobec jednoznacznej treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz jego imperatywnego charakteru, a ponadto wobec nakazu jego ścisłej wykładni, jako przepisu kompetencyjnego (co odnosi się również do art. 151 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 k.p.a.), że do zakresu tak określonych kompetencji orzeczniczych organu administracji nie należy obowiązek oceny skutków uchylenia decyzji wadliwej – a mianowicie decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono podstawy jej uchylenia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. – a ponadto obowiązek stosowania art. 7 k.p.a., a w konsekwencji obowiązek wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (wyrok NSA z dnia 25 maja 2023 r., II GSK 145/23 i powołane w tej mierze również wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Kr 2198/94; 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94).

Dokonując analizy zarzutu materialnego zawartego w pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut ten obejmuje niezastosowanie przez WSA art. 11 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 23 u.k.p. (normującego problematykę form szkolenia oraz egzaminu wewnętrznego). Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten został błędnie skonstruowany, sprzecznie z normatywnymi wzorcami w zakresie podstaw skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W uzasadnieniu tego zarzutu akcentowane są ustalenia w zakresie stanu faktycznego (poprzez wskazanie, że skarżąca odbyła w całości kurs i zdała wewnętrzny egzamin, tylko nie potwierdziła tego faktu pisemnie). Skarżąca kasacyjnie wskazała, że istnieją także inne formy potwierdzenia jej obecności zarówno na zajęciach szkoleniowych, jak również na egzaminie wewnętrznym. Skarżąca kasacyjnie w zarzucie o charakterze materialnoprawnym eksponuje elementy dotyczące postępowania administracyjnego. W zarzucie tym skarżąca kasacyjnie wskazuje na inne środki dowodowe mające na celu ustalenie potwierdzenia jej obecności na zajęciach. Tak więc zarzut ten nie dotyczy zarzucanych naruszeń Sądu pierwszej instancji w zakresie prawa materialnego, a obejmuje problematykę prawa procesowego (w obszarze dowodowym).

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że jakkolwiek uchylenie uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania, ingeruje w prawa nabyte skarżącej, to jednak bez uszczerbku dla standardu konstytucyjnego wskazanego w art. 2 Konstytucji, albowiem zgodnie z nim ochronie podlegają prawa słusznie nabyte, nie zaś prawa nabyte niezgodnie z prawem, co wobec przedmiotu rozpoznawanej sprawy należy odnieść do nabycia uprawnień do kierowania pojazdami danej kategorii w oparciu o fałszywe zaświadczenie o odbyciu szkolenia.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skarg kasacyjnych i orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.