Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 398/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4; art. 185; art. 204 pkt 1; art. 205 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.80 w zw. z art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 334/10 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 334/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Komendant Stołeczny Policji - w wyniku przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego w związku z uchyleniem przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] poprzedniej decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] – wydał w dniu [...] października 2009 r. decyzję nr [...] cofającą W. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że kilkakrotne skazanie skarżącego wyrokami sądów za czyny z art. 190 § 1 k.k. (groźby pozbawienia życia i zdrowia kierowane przez kilka lat do innego człowieka), z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych) i z art. 212 § 1 k.k. (pomówienie mogące poniżyć osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub działalności) stanowi okoliczność nakazującą zaliczyć skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ uznał też, że ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia, albowiem skarżący został wykluczony z Polskiego Związku Łowieckiego, w związku z czym jako drugą podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji obrazę prawa procesowego, tj. art. 7, 35 § 1, 2, 3, art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 kpa; stronniczość oraz nieuwzględnienie wniosków dowodowych z dnia 21 września 2009 r., o m.in. przesłuchanie sędziów Sądu Okręgowego w Warszawie na okoliczność niedopełnienia przez nich obowiązków i poświadczenia nieprawdy w wydanym w sprawie karnej wyroku z dnia [...] marca 2007 r. W ocenie skarżącego, zachodziło uzasadnione podejrzenie, że organ I instancji wydał decyzję pod wpływem nacisków członków zorganizowanej grupy przestępczej, która działa na terenie województwa mazowieckiego, natomiast członkowie zantagonizowanych z nią myśliwych, którzy popełnili wiele przestępstw, przekazywali pracownikom organu I instancji nieprawdziwe informacje na temat skarżącego, w następstwie czego był zobowiązany poddać się badaniom potwierdzającym zdolność do dysponowania bronią.

Skarżący stwierdził ponadto, że organ I instancji jest stronniczy, tym bardziej że nie uwzględnił wytycznych organu II instancji. Podniósł, że nie jest osobą prawomocnie skazaną za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie o takie czyny. Wskazał, że powołane przez organ I instancji wyroki skazujące zostały wydane w celu zastraszenia skarżącego, z naruszeniem prawa i na podstawie fałszywych dowodów, dlatego ma prawo dysponować bronią. Podniósł, że w jego przypadku nie istnieje obawa jej nieprawidłowego użycia. Skarżący odnosząc się do drugiej podstawy prawnej cofnięcia mu pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 4 ustawy – ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły przesłanki wydania mu pozwolenia na broń myśliwską – stwierdził, że był i nadal jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, bowiem w terminie opłacił składkę członkowską. Skarżący zakwestionował ponadto postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2008 r. odmawiające przeprowadzenia wskazanych przez niego dowodów i wniósł o uwzględnienie jego wniosku dowodowego o uznanie za dowody akt spraw karnych: o sygn. akt [...],[...],[...],[...],[...]; przesłuchanie w charakterze świadków podinspektora M. N. i nadkomisarza K. B. na okoliczność przedłożenia przez niego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, a także informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 3 lipca 2008 r.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podniósł, że powodem cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń nie był brak zdolności psychofizycznej do dysponowania przez niego bronią, bowiem skarżący przedłożył pozytywne dla siebie ostateczne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, którymi organy Policji były związane. Zatem argumenty skarżącego w tej kwestii organ uznał za bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności – w tym przestępstw, za które posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba ubiegająca się o nie), został skazany lub jest podejrzany/oskarżony o ich popełnienie – uzasadniających odmowę wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Takie rozstrzygnięcie uzasadniać mogą również inne okoliczności, jeśli tylko pozwalają na powzięcie obawy (a zatem nie pewności) użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona, m. in. Policji (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity z 2007 r., Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Organ uznał, że okoliczność niejednokrotnego popełnienia przez posiadacza pozwolenia na broń różnych przestępstw godzących w porządek prawny, ma istotne znaczenie dla oceny czy powinien nadal posiadać prawo do broni, gdyż pozwolenie to jest uprawnieniem wyjątkowym i osoba je posiadająca musi dawać rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi takim dobrom chronionym jak bezpieczeństwo i porządek publiczny. Skazanie czy nawet podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, że osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń palną.

Komendant Główny Policji wskazał, że ustawodawca, nadając art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji charakter obligatoryjny odrzucił możliwość uwzględniania interesu osoby posiadającej pozwolenie na broń także w tych przypadkach, gdy organy właściwe w tych sprawach – uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowej kompetencji - przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ zważył przy tym, że organy Policji nie zostały zobowiązane tymi przepisami prawa do udowodnienia, że faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania - którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych - a więc wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą ( np. pozytywna opinia z miejsca zamieszkania).

Organ wskazał, że w okresie od 2005 r. do 2007 r. skarżący był pięciokrotnie skazany prawomocnymi wyrokami sądów karnych za przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. (groźba bezprawna - przeciwko wolności), z art. 212 § 1 k.k. (pomówienie - przeciwko czci i nietykalności cielesnej) i art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza publicznego - przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego), o czym świadczy informacja z Krajowego Rejestru Karnego i odpisy prawomocnych wyroków:

1. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia [...] marca 2005 r., sygn. akt [...], utrzymujący mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieście z dnia [...] września 2004 r., sygn. akt [...], skazujący skarżącego za czyn z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art.12 k.k., który uznał, że w okresie od lipca 1999 r. do stycznia 2004 r. działając z góry powziętym zamiarem znieważył sędziów z XVI Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Warszawie;

2. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście w Warszawie VII Wydział Karny z dnia [...] lipca 2005 r., sygn. akt [...] (prawomocny od dnia 8 marca 2006r.) skazującego ponownie za czyn z art. 226 § 1 k.k., tj. za znieważenie wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa – sędziego B. S. słowami obraźliwymi;

3. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście w Warszawie VII Wydział Karny, z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt [...] (prawomocny od dnia 8 grudnia 2006 r.) skazującego za czyn z art. 212 § 1 k.k., tj. pomówienie czterech sędziów Sądu Apelacyjnego w Warszawie o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 i 271 § 1 k.k. oraz współpracę z osobami dopuszczającymi się przestępstw;

4. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa III Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2005 r., sygn. akt [...] (prawomocny od dnia 8 marca 2007 r.) skazującego za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k., tj. za kierowanie w okresie od 1999 r. do 2004 r. wobec W. P. gróźb pozbawienia życia i zdrowia, które wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione;

5. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście w Warszawie II Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...] (prawomocny od dnia 13 września 2007 r.) skazującego za czyn z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. za zniesławienie czynem ciągłym sędziów Sądu Okręgowego w Warszawie IV Wydział Cywilny, posądzając ich o współpracę ze złodziejami.

Organ zwrócił uwagę, że z wyroków tych wynika, iż skarżący jest osobą konfliktową, porywczą, kierującą się emocjami, nie potrafiącą zapanować nad swoim zachowaniem i nie umiejącą pogodzić się z opiniami czy stanowiskami odbiegającymi od jego poglądów, co powoduje, że dopuszcza się czynów karalnych. Takie cechy charakteru wykluczają możliwość posiadania broni. Nadto organ podniósł, że wobec skarżącego toczy się kolejne postępowanie karne – o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, tj. niedopełnienie obowiązków zdania broni i amunicji do depozytu Policji, do czego został zobligowany postanowieniem Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. (nieprawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...]). Komendant podkreślił, że popełnione przez W. S. przestępstwa udowadniają, że skarżący nie ma poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego i jednoznacznie wskazują, że nie spełnia standardów zachowania, jakich należy wymagać od posiadacza broni palnej, która jest niebezpiecznym narzędziem. Prawomocne wyroki potwierdzają fakty w sposób prawem przewidziany i mają walor powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.

Organ ustosunkowując się do twierdzenia skarżącego, że wyroki zostały wydane przez sądy celem jego zastraszenia, stwierdził, iż zgodnie z Konstytucją RP sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Z akt sprawy nie wynika, aby sądy wyższej instancji uniewinniły skarżącego od zarzucanych mu czynów, a zatem twierdzenie, że wyroki zostały wydane niezgodnie z prawem i tylko w celu zastraszenia należało uznać za bezpodstawne.

Organ - odnosząc się do drugiej podstawy prawnej cofnięcia, tj. art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji - uznał, że została ona trafnie zastosowana. Powołując się na akta sprawy organ wskazał, że dwukrotnie Polski Związek Łowiecki (Zarząd Okręgowy w W.) informował organ I instancji, że skarżący z dniem 12 października 2007 r. został wykluczony z Polskiego Związku Łowieckiego na mocy prawomocnego orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego. Wykluczenie ze stowarzyszenia powoduje, że skarżący nie będąc myśliwym nie jest uprawniony do posiadania broni myśliwskiej.

Komendant Stołeczny Policji uznał za zasadne postanowienie z dnia [...] października 2008r. odmawiające uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 21 września 2009 r. o przesłuchanie m.in. sędziów orzekających w sprawach karnych. Wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną jest ustalenie, czy zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie wobec skarżącego takiej sankcji, a nie weryfikacja prawidłowości postępowań karnych i zasadności zapadłych prawomocnych wyroków, ani ocena pracy sędziów. Zatem analiza akt spraw karnych i przesłuchiwanie w charakterze świadków osób na wskazane przez skarżącego okoliczności nie mają żadnego związku z przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto osoby sprawujące urząd sędziego są w zakresie pełnienia swoich funkcji niezawisłe i podlegają wyłącznie Konstytucji RP oraz ustawom i dlatego przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów jest prawnie niemożliwe. Podobnie, jak dowód z przesłuchania w charakterze świadków podinspektora M. N. oraz nadkomisarza K. B. na okoliczność przedłożenia przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, a także informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 3 lipca 2008 r. - skoro skarżący dostarczył pozytywne dla siebie orzeczenia, to kwestia ta została już zweryfikowana i zakończona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. zarzucił naruszenie przepisów, a w szczególności art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 10 kpa, art. 11 kpa, art. 12 kpa, art. 24 § 1 pkt 5, art. 35 § 1,2 i 3 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa przez stronnicze wydanie decyzji i pominięcie złożonych wniosków dowodowych. Wskazując na te zarzuty wniósł o:

1. przesłuchanie w charakterze świadków podinsp. M. N., K. B., L. P., A. M. oraz B. M.,

2. stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Stołecznego Policji i Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską,

3. stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2009 r.,

4. stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2008 r.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w okręgu warszawskim działają zorganizowane grupy przestępcze, których członkowie okradli skarżącego, dopuścili się wielu przestępstw i wyrządzili szkodę na rzecz Skarbu Państwa. Podał, że członkowie zorganizowanych grup przestępczych mają do swojej dyspozycji sędziów, prokuratorów i policjantów prowadzących postępowania, a zatem zachodzi uzasadnione podejrzenie, że organ wydający zaskarżoną decyzję działał pod wpływem nacisku członków zorganizowanej grupy przestępczej. Zorganizowana grupa przestępcza zarządziła, że W. S. musi mieć odebrane pozwolenie na broń, ponieważ nie chciał ochraniać jej członków. Wskazał również, że nadkomisarz K. B., sporządzając uzasadnienie do decyzji z dnia [...] maja 2008 r., nadużył swoich uprawnień i poświadczył nieprawdę, pisząc że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Nadto skarżący podkreślił, że nie był skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, a więc może dysponować bronią i nie ma obawy niezgodnego z prawem użycia broni, czego dowodem jest orzeczenie psychologiczne i lekarskie z dnia [...] lipca 2006 r. W. S. podniósł nadto, że decyzja powinna być uchylona, gdyż organ wydający w jego sprawie decyzję nie wskazał dowodów, które by potwierdzały wiarygodność tej decyzji, a w aktach sprawy są niepodważalne dowody, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art.15 ust.1 pkt 1- 6 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do stanowiska organu II instancji, że "postępowanie w sprawie toczyło się kilka miesięcy" stwierdził że jest to nieprawdą, gdyż postępowanie w jego sprawie toczyło się "kilka lat", bowiem zostało wszczęte w dniu 4 kwietnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga wniesiona przez W. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2009 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską zostały wydane z naruszeniem prawa.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi o naruszeniu prawa materialnego uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i organ rozstrzygając w sprawie miał na względzie zarówno interes społeczny jak i słuszny interes obywateli.

Sąd podkreślił, że ocena, czy w konkretnym przypadku szczególne obawy, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, a rolą Sądu jest jedynie kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Sąd wyjaśnił, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, skutkuje automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń, czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt OPS 4/09 (Lex nr 527545). Natomiast w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem sądu za innego rodzaju przestępstwa, konieczne jest wykazanie wystąpienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezbędne jest zatem wykazanie związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a realną obawą użycia broni w celu sprzecznym z wymienionymi wyżej chronionymi interesami. Istotne znaczenie dla oceny "uzasadnionej obawy" mają także cechy osobowe posiadacza broni, okoliczności popełnienia czynu, jego charakter, sposób zachowania się sprawcy po jego popełnieniu, dotychczasowe postępowanie posiadacza broni oraz opinia w miejscu zamieszkiwania, czy też w kole łowieckim. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd zaznaczył, że ustawodawca posłużył się określeniem "obawa", a zatem wystarczy usprawiedliwione okolicznościami sprawy domniemanie nieprawidłowego użycia broni. Uzasadniona obawa takiego użycia broni przez skarżącego została wyprowadzona nie tylko ze skazujących wyroków karnych, ale przede wszystkim z cech charakteru skarżącego, które organ określił w oparciu o czyny, za popełnienie których skarżący został skazany. Przestępstwa, których popełnienia dopuścił się skarżący, jak i okoliczności ich popełnienia, upoważniały organ do uznania, że skarżący jest osobą konfliktową, porywczą, kierującą się emocjami, nie potrafiącą zapanować nad swoim zachowaniem i nie umiejącą pogodzić się z opiniami czy stanowiskami odbiegającymi od jego poglądów. Osoba tak ujemnie scharakteryzowana nie może posiadać broni – narzędzia niebezpiecznego ze względu na skutki, jakie może wywołać jej użycie, gdyż nie daje rękojmi prawidłowego z niej korzystania. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że wobec skarżącego toczy się kolejne postępowanie karne o niedopełnienie obowiązku zdania broni i amunicji do depozytu Policji, do czego skarżący był zobligowany postanowieniem Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. Popełnienie kolejnego czynu karalnego, już w toku trwającego postępowania zmierzającego do odebrania skarżącemu pozwolenia na broń, stanowi potwierdzenie, iż skarżący ma lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych.

Wobec zarzutów skargi Sąd zwrócił uwagę, że orzeczenie lekarskie i psychologiczne, jak również pozytywna opinia z miejsca zamieszkania skarżącego, nie niwelują tych jego cech charakteru, które przesądziły o konieczności cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Brak stosownych orzeczeń lekarskich i psychologicznych stanowi samoistną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, natomiast ich posiadanie nie sprawa, że organ w oparciu o inne dowody nie może wywieść, iż skarżący, nie mając poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego i nie spełniając standardów zachowania, jakiego należy wymagać od posiadacza broni palnej, nie daje rękojmi prawidłowego używania broni.

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie legitymuje się pozytywną opinią z koła łowieckiego. Z pisma nadesłanego z Koła Łowieckiego "[...]" w L. wynika, że skarżący swoim zachowaniem i postępowaniem stwarzał wysokie zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników polowań. Skarżący został wykluczony z Polskiego Związku Łowieckiego, a orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego w tej kwestii jest ostateczne i prawomocne, co potwierdził na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego. Wpłacanie składek na konto związku nie reaktywuje tego członkostwa. Wykluczenie skarżącego z PZŁ powoduje, że skarżący, nie będąc myśliwym, stracił możliwość brania udziału w polowaniach.

W ocenie Sadu, organy w przedmiotowej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania. Zastosowanie przepisów ustawy o broni i amunicji poprzedziło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w oparciu o dowody odnoszące się do okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Organ I instancji wykonał wytyczne Komendanta Głównego Policji i uzupełnił postępowanie dowodowe. Nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego, gdyż okoliczności, na które miały być one przeprowadzone pozostają bez związku z przedmiotem tej sprawy bądź są między stronami niesporne. Po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy organ dokonał jego subsumcji pod właściwą normę prawną. Stanowisko organ bardzo szczegółowo i przekonywująco uzasadnił, a przedstawiona argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Organ odwoławczy odniósł się przy tym do zarzutów sformułowanych przez skarżącego, nie podzielając ich zasadności. W toku rozpoznawania sprawy organy przestrzegały zasad ogólnych wyrażonych w przepisie art. 8, 9 i 11 kpa, zapewniły też skarżącemu czynny udział w postępowaniu, czego dowodem są wnioski dowodowe zgłaszane przez skarżącego. Wydane rozstrzygnięcie nie narusza wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa, Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie podał jego uzasadnienia, a zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja skutkująca wyłączeniem pracownika organu Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację skarżącemu, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie niniejszej zostały przekroczone ustawowe terminy jej załatwienia. To uchybienie przepisowi art. 35 kpa pozostaje jednak bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W. S., reprezentowany przez adwokat J. O., zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, t.j. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji przez błędną subsumcję, polegającą na stwierdzeniu istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo braku spełnienia w/w przesłanek.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy zaskarżenia wyroku, polegające na pominięciu przy wydaniu zaskarżonego wyroku treści pisma z dnia 21 października 2008 r. sporządzonego przez Komendanta Policji w B. i pominięciu przy wydaniu zaskarżonego wyroku treści orzeczenia lekarskiego i psychologicznego;

- art. 80 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ administracji dokonał poprawnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania wyroku nie na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, co skutkowało odebraniem skarżącemu pozwolenia na broń.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że prawdą jest, że skarżący był skazany za występki, jednakże nie należą one do grupy przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 in fine ustawy, tj. przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skoro ustawodawca tak sprecyzował katalog przestępstw, który uzasadnia odebranie pozwolenia na broń podmiotowi posiadającemu takie pozwolenie, to taki katalog nie może być interpretowany rozszerzające. Wobec powyższego nie można zatem - jak to uczynił WSA w Warszawie - traktować osób popełniających inne przestępstwa, od wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - na równi z osobami, które popełniły jedno z przestępstw tam wymienionych. Ponadto skarżący podniósł, iż tylko uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z zasadami bezpieczeństwa lub porządku publicznego mogłaby warunkować odebranie skarżącemu pozwolenia. W niniejszej sprawie brak jednakże elementu kwalifikującego obawę jako "uzasadnioną". Skarżący nie popełnił przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Konieczne byłoby zatem wystąpienie innych, dodatkowych przesłanek warunkujących odebranie skarżącemu pozwolenia. Wbrew twierdzeniu Sądu, iż nie można wykluczyć użycia przez skarżącego broni w stanie wzburzenia, stwierdzić trzeba, że takiej ewentualności nigdy nie da się wykluczyć - i to nie tylko wobec skarżącego, ale również w stosunku do osób posiadających broń w związku z pełnioną służbą, albo z racji sprawowanych funkcji ( np. funkcjonariuszy Policji, BOR-u, CBA, itd.), co do których nie toczyło się postępowanie o popełnienie jakichkolwiek występków. W ocenie skarżącego "uzasadniona obawa", o której mowa w omawianym przepisie, nie może być hipotetyczna i potencjalna ( co sprowadza się do sformułowania Sądu "mógłby użyć"), ale powinna być realna i rzeczywista (co odpowiada sformułowaniu ustawowemu "może użyć"). Taka realna i rzeczywista obawa w niniejszym przypadku nie zachodzi.

Pełnomocnik skarżącego podniosła, że naruszenie szeregu norm prawa procesowego wiąże się z tym, że nie wzięto pod uwagę treści pisma z dnia 21 października 2010 r. Komendanta Komisariatu Policji w B., w którym stwierdzono, że skarżący: przechowuje broń w sposób właściwy w specjalnie przystosowanej do tego celu szafie, przestrzega zasad współżycia społecznego i posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i nie ma skłonności do używania alkoholu lub narkotyków. Nie polega więc na prawdzie, że skarżący jest osobą porywczą, co miałoby przemawiać za cofnięciem mu pozwolenia na broń. Ponadto, takie cechy charakteru jak impulsywność, konfliktowość czy gwałtowność oraz zaburzenia psychiki - mogą zostać stwierdzone jedynie w oparciu o stosowne badania lekarskie i psychologiczne. Tymczasem brak jakichkolwiek wskazań natury psychiatrycznej i/lub psychologicznej, aby skarżącemu przypisywać wymienione cechy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego A. F., wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ podkreślił, że podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy wyraźnie podaje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści ww. przepisów wynika zatem, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na ich podstawie, jest stwierdzenie przez organy Policji, że w stosunku do posiadacza broni zachodzi uzasadniona obawa, że może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie ustawodawcy obawa ta zachodzi na pewno w przypadku popełnienia przez taką osobę przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub podejrzenia (oskarżenia) o ich popełnienie. Jednakże mając na względzie treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, stwierdzić również należy, iż ustawodawca poprzez zastosowanie zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo określił okoliczności, które mogą wzbudzać tę obawę. Wobec powyższego Sąd zasadnie przyjął, iż skazanie skarżącego w latach 2005 - 2007, z art. 190 § 1 k.k. (groźba karalna), dwukrotnie z art. 212 § 1 k.k. (zniesławienie) i dwukrotnie z art. 226 §1 k.k. (znieważanie funkcjonariusza publicznego), wskazuje na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Na zaistnienie w/w obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wskazują okoliczności oraz charakter tych czynów, gdyż świadczą o porywczym charakterze W. S.. Sąd słusznie uznał ustalenia faktyczne poczynione przez organy Policji za prawidłowe. Skarżący cechuje się gwałtownością, nieopanowaniem oraz brakiem kontroli nad swoimi emocjami, co determinuje zaistnienie uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu chybiony jest zarzut pominięcia treści orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, gdyż ich treść nie mogła wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem zastosowanie art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.ia. nie jest warunkowane treścią tych orzeczeń. Ich treść ma znaczenie tylko i wyłącznie dla zastosowania przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2-4, do dyspozycji których się odnoszą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.

Nie można podzielić zarzutu kasacyjnego o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji przez niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Zaznaczyć należy, że przepis art. 18 ust. 1 ustawy wskazuje, iż znaczenie "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Przypomnieć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", w dniu 18 listopada 2009 r. podjął uchwałę, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5). Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.

W pozostałych zatem przypadkach organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeśli ustali, że istnieje uzasadniona obawa, że osoba posiadająca takie pozwolenie może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W niniejszej sprawie W. S. został skazany pięcioma prawomocnymi wyrokami z 2005 r. i 2006 r. za ( popełnione od 1999r.) przestępstwa: z art. 190 § 1 k.k. ( groźba bezprawna – zapowiedź popełnienia przestępstwa na szkodę adresata groźby - przestępstwo przeciwko wolności), z art. 212 § 1 (pomówienie – przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej) i z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza państwowego – przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego). Zauważyć należy, iż przestępstw tych dopuścić się można jedynie umyślnie i przestępstwa te godzą w wiele chronionych dóbr.

Podkreślić należy, iż przesłanka ustanowiona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, stwarzająca po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie jest konieczne stwierdzenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, lecz wystarczy uzasadniona obawa takiego użycia broni. Pojęcie "uzasadniona obawa" nie oznacza, że jest to obawa już realnie zaistniała. Ocena zaistniałych okoliczności dająca podstawę do pozbawienia posiadania broni ma zapobiec ewentualnym sytuacjom, które mogłyby zaistnieć w przyszłości. Takie unormowanie prawne ma przede wszystkim chronić obywateli nie zaś stanowić reakcję na dokonane już naruszenie tych dóbr. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także interes ogólny tj. bezpieczeństwo i porządek publiczny. Z tego też względu posiadanie broni jest ściśle reglamentowane.

Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05, LEX nr 198319).

Zasada ścisłej reglamentacji prawa do posiadania broni wyraża się nie tylko w wydawaniu pozwoleń na broń, ale i cofaniu takich pozwoleń w sytuacjach, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że istnieje zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zauważyć też należy, że ustawodawca nie związał skazania za przestępstwo z użyciem do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż popełniony czyn karny nie miał żadnego związku z posiadaną bronią palną myśliwską. Fakt skazania danej osoby za szereg przestępstw burzy dotychczasowy osąd co do cech osobistych posiadacza broni i jego zachowania. Osoba zaś posiadająca pozwolenie na broń, a więc osoba, która otrzymała szczególne uprawnienie, musi mieć świadomość konieczności przestrzegania porządku prawnego, w tym przestrzegania norm prawa karnego. Od takich osób należy oczekiwać szczególnej postawy w zakresie przestrzegania norm prawnych.

Jak natomiast zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji skarżący dopuścił się popełnienia wskazanych wyżej przestępstw i charakter tych przestępstw pozwala uznać, że skarżący jest osobą porywczą, wybuchową, nie umiejącą zapanować nad emocjami i postawa skarżącego nie daje gwarancji prawidłowego używania broni. Także - już wyżej nadmieniono - toczące się postępowanie karne ( niedopełnienie obowiązku zdania broni ) stanowi potwierdzenie lekceważącego stosunku skarżącego do obowiązujących norm prawnych i istnienie uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pozytywne orzeczenie psychologiczne i lekarskie nie znosi tej obawy. Fakt naruszenia przez W. S. porządku prawnego, stwierdzony prawomocnymi orzeczeniami sądu, uzasadnia wniosek, że skarżący nie powinien posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W okolicznościach niniejszej sprawy chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, publ. Lex, nr 187709). Nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał podstawę prawną wyroku ( art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji przytoczył stosowne przepisy ustawy o broni i amunicji i wyjaśnił w należyty sposób, dlaczego zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nie narusza prawa, a w konsekwencji - skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Okoliczność, że W. S. nie zgadza się z taką oceną Sądu pierwszej instancji nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zauważyć należy, iż skarżący, podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zmierzał przede wszystkim do wykazania, iż Sąd w sposób niewłaściwy dokonał oceny istnienia przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń palną. Zarzut ten w aspekcie omówionego powyżej zarzutu naruszenia prawa materialnego jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonując poprawnej i wyczerpującej oceny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego – adwokat J. O. wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego oświadczenie, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zawarł w skardze kasacyjnej.