Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 636/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art 33
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa H. Sp.j. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: PINB) decyzją z dnia 10 maja 2017 r., (znak: [...]) nakazał Przedsiębiorstwu H. Sp. j., wykonać częściową rozbiórkę utwardzenia działek nr ewid. [...] wchodzących w skład posesji przy ul. [...] w P., doprowadzając do stanu takiego, aby powierzchnia utwardzona na działce nr ewid. [...] wynosiła nie więcej niż 168m2, natomiast na działce nr ewid.[...] wynosiła nie więcej niż 344,75m2.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) decyzją z dnia 11 października 2017 r., znak: [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 29 marca 2018r., sygn. akt. IV SA/Po 1175/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. Sp. j. na decyzję WWINB, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022r., sygn. II OSK 1902/19 oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji. Akta sprawy wraz z prawomocnymi wyrokami zostały zwrócone PINB w dniu 14 lipca 2022r.

Po uprzednim zawiadomieniu zobowiązanej, PINB w dniu 26 sierpnia 2022r. przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku, stwierdzając że obowiązek wynikający z powyższej decyzji nie został wykonany.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2022r. PINB - jako wierzyciel, wystosował do zobowiązanej upomnienie, które wysłano na adres pełnomocnika.

W dniu 4 października 2022r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący obowiązku częściowej rozbiórki utwardzenia działek nr ewid. [...] wchodzących w skład posesji przy ul. [...] w P..

W oparciu o ten tytuł PINB - jako organ egzekucyjny, wydał w dniu 4 października 2022r. postanowienie znak: [...], którym na Przedsiębiorstwo H. Sp. j. (jako zobowiązaną) nałożył grzywnę w celu przymuszenia (w wysokości [...] zł), wezwał zobowiązaną do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał ją do wykonania - w wyznaczonym terminie - obowiązku określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie orzeczone będzie wykonanie zastępcze.

Pismem z dnia 13 października 2022r. Przedsiębiorstwo H. Sp. j. wniosło zarzut w sprawie egzekucji - na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 (nieistnienia obowiązku) oraz art. 33 § 2 pkt 4 (brak uprzedniego doręczenia upomnienia) u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2022r., znak: [...], PINB:

1. oddalił zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku wskazany w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.,

2. oddalił zarzut dotyczący braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia wskazany w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. jako nieuzasadniony.

Zażalenie na to postanowienie w ustawowym terminie wniosło Przedsiębiorstwo H. Sp. j., a po jego rozpatrzeniu WWINB postanowieniem z dnia 16 grudnia 2022r., znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części, w jakiej oddalony został zgłoszony przez Przedsiębiorstwo H. Sp. j. zarzut, o jakim mowa w art, 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., tzn. zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy na podstawie art. 34 § 2 pkt 4 lit. u.p.e.a. uznał w całości zgłoszony przez Przedsiębiorstwo H. Sp. j. zarzut, o jakim mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tzn. zarzut braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanej upomnienia, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2022r. znak: [...] WWINB uchylił postanowienie PINB z dnia 4 października 2022r. znak: [...] nakładające grzywnę w celu przymuszenia.

Wobec powyższego PINB (jako wierzyciel) w dniu 14 lutego 2023r. wystosował do Przedsiębiorstwa H. Sp. j. upomnienie, które doręczył bezpośrednio zobowiązanej.

Następnie PINB wystawił tytuł wykonawczy [...] z dnia 16 marca 2023r., po czym wydał postanowienie z dnia 16 marca 2023r., znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia pełnomocnika zobowiązanej WWINB postanowieniem z dnia 9 maja 2023r. uchylił postanowienie PINB w całości zwracając uwagę na błędy w wystawieniu tytułu wykonawczego [...]

Po zwrocie akt przez organ odwoławczy PINB postanowieniem z dnia 15 maja 2023r. znak: [...] umorzył w całości postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie [...] z dnia 16 marca 2023r.

W dniu 26 maja 2023r. PINB ponownie wystawił tytuł wykonawczy dotyczący obowiązku wynikającego z jego decyzji z dnia 10 maja 2017 r., (znak: [...]) - nr [...] Tego samego dnia PINB wydał postanowienie o nałożeniu na P. sp. j. grzywny w celu przymuszenia, wezwał zobowiązaną do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 30 dni oraz wezwał ją do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z dnia 26 maja 2023r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie orzeczone będzie wykonanie zastępcze.

Zażalenie na to postanowienie zostało wniesione przez zobowiązaną podaniem z dnia 5 czerwca 2023 r. Wobec faktu, że zarówno w aktach sprawy przedłożonych przez PINB jak i wraz z zażaleniem nie przedłożono pełnomocnictwa substytucyjnego WWINB pismem z dnia 20 czerwca 2023r. wezwał radcę prawnego B. S. do przedłożenia oryginału bądź uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do reprezentowania Przedsiębiorstwa H. sp. j., lub działania w charakterze pełnomocnika substytucyjnego umocowanego przez adwokata P. T. we wskazanej sprawie. Pełnomocnik nie odpowiedział na wezwanie WWINB, niemniej jednak w międzyczasie do WWINB wpłynęły akta sprawy zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (po prawomocnym zakończeniu sprawy prowadzonej pod sygn. IV SA/Po 74/23) i w wyniku ich przejrzenia WWINB odnalazł pełnomocnictwo umocowujące radcę prawnego B. S. do wniesienia zażalenia w imieniu Zobowiązanej i do działania w niniejszym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2023 r. WWINB uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu uiszczenia nałożonej grzywny i w to miejsce orzekł o uiszczeniu grzywny do dnia 31.08.2023 r. oraz w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w to miejsce orzekł o terminie - do dnia 30.08.2023 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w niniejszej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, ponieważ:

1. obowiązek nałożony decyzją PINB decyzji PINB z dnia 10 maja 2017 r., (znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, może być egzekwowany w oparciu o przepisy u.p.e.a. (art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 tej ustawy),

2. pisemne upomnienie z dnia 14 lutego 2023r. zostało doręczone skutecznie w dniu 28 lutego 2023r.,

3. tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony.

Wobec zarzutu zawartego w zażaleniu, iż tytuł wykonawczy nie został prawidłowo wystawiony, ponieważ nie zawiera daty nadania tytułowi klauzuli, WWINB wyjaśnił, że datę wskazano w komórce D2, natomiast datę w komórce F3 wpisuje się w przypadku o jakim mowa w art. 26c ust. 2b u.p.e.a.

Organ wskazał, że wobec faktu, iż nałożony obowiązek pozostawał nadal niewykonany, obowiązkiem PINB (jako organu egzekucyjnego) było zastosowanie środka egzekucyjnego tj.: grzywny w celu przymuszenia albo wykonania zastępczego.

Ponadto organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 121 § 2 u.p.e.a.: Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty [...]zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty [...]zł. Grzywna w wysokości [...] zł ma stanowić uciążliwość, postawić zobowiązanego w sytuacji przymusowej aby dobrowolnie wykonał obowiązek, zatem jej wysokość nie może być zbyt niska.

Zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika pismem z dnia 4 września 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2023 roku.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie normy art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy nałożonej grzywny w kwocie rażąco wygórowanej,

2. naruszenie normy art. 13 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., art. 123 §1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, w której odwołujący nie był ani podmiotem naruszającym zasady wznoszenia obiektów budowlanych ani nie miał wpływu na aktualnie obowiązujące regulacje prawne,

3. naruszenie normy art. 7, 9 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego skutkującego ustaleniem błędnego stanu faktycznego, a w szczególności brakiem zbadania, czy zobowiązana jest podmiotem właściwym, do którego powinno być kierowane postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia,

4. naruszenie normy art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie i wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 26 maja 2023 roku, który nie zawierał daty nadania klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 25 października 2023 r. wydanym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 26 maja 2023 r.:

1. nałożył na Przedsiębiorstwo H. Sp. j. (jako zobowiązaną) grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł ([...] złotych i [...]),

2. wezwał zobowiązaną do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz

3. wezwał ją do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z dnia 26 maja 2023r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie orzeczone będzie wykonanie zastępcze.

Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęte zostało postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2023 r., znak [...] uchylające ww. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 26 maja 2023r., znak: [...] w części dotyczącej terminu uiszczenia nałożonej grzywny i w to miejsce orzekające o uiszczeniu grzywny do dnia 31.08.2023 r. oraz w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w to miejsce orzekające o terminie - do dnia 30.08.2023 r., a w pozostałym zakresie utrzymujące zaskarżone postanowienie w mocy.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że rozpoznając zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, badaniu podlega wyłącznie kwestia zgodności tego postanowienia z prawem.

W ramach tego postępowania nie podlega natomiast kontroli i ponownemu badaniu sprawa administracyjna, zakończona wydaniem decyzji administracyjnej, z której wynikają obowiązki podlegające egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.). Wniosek taki wynika wprost z treści art. 29 § 1 tej ustawy, który stanowi o braku uprawnienia badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Należy podkreślić, że decyzja WWINB z 11.10.2017 r., z której wynika egzekwowany obowiązek (nakazująca skarżącej przedmiotową rozbiórkę) była już przedmiotem dwuinstancyjnej kontroli sądowej w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29.03.2018 r., sygn. IV SA/Po 1175/17 oddalił skargę na tę decyzję, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13.04.2022 r., sygn. II OSK 1902/19 oddalił skargę kasacyjną. Decyzja nakazująca przedmiotową rozbiórkę jest więc prawomocna i jest to okoliczność bezsporna.

W sprawie zapadł też prawomocny wyrok IV SA/Po 74/23 (oddalający skargę) w zakresie zgłoszonego zarzutu. Następnie (po uprzednim wydaniu dwóch innych błędnych tytułów wykonawczych) organ w dniu 26.05.2023 r. wystawił tytuł wykonawczy [...] dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 10 maja 2017 r. Tego samego dnia (26.05.2023 r.) PINB wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. WWINB postanowieniem z 25.07.2023 r. częściowo utrzymał to postanowienie w mocy (uchylił je w zakresie wyznaczenia terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin).

W ocenie Sądu postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało wydane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i spełnia przesłanki z art. 122 § 2 u.p.e.a.

Przystępując do badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej w tym przypadku, Sąd przede wszystkim stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż egzekwowany obowiązek częściowej rozbiórki utwardzenia działek nr ewid. [...] może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek jest ostateczna i prawomocna (art. 16 § 1 k.p.a.), obowiązuje w obrocie prawnym po dwuinstancyjnej kontroli sądowej.

Wobec bezspornego upływu terminu do wykonania nałożonego obowiązku i równie niewątpliwego jego niewykonania ustawowym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji (jako organu egzekucyjnego) było zastosowanie środka egzekucyjnego tj.: albo grzywny w celu przymuszenia albo wykonania zastępczego.

Sąd wskazuje, że poza grzywną nałożoną w celu przymuszenia, organ mógł zastosować przewidziane w art. 127 ustawy wykonanie zastępcze. Środek ten polega na zleceniu innej osobie wykonania za zobowiązanego egzekwowanego obowiązku na jego koszt. Należy jednak wskazać, że ten drugi środek egzekucyjny jest bardziej dolegliwy, pociąga bowiem za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej.

Sąd wyjaśnia, że nałożona grzywna ma na celu zmotywowanie skarżącej do wykonania nakazu określonego w decyzji z dnia 10 maja 2017 r.

W odniesieniu do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie grzywny rażąco wygórowanej należy wskazać, że jest to zarzut bezpodstawny. Organ nałożył grzywnę w wysokości [...] zł, w sytuacji gdy grzywna maksymalna to [...] zł. Należy podkreślić, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Szerokie możliwości uniknięcia jej zapłaty lub zwrotu zapłaconej kwoty czynią z tego środka egzekucyjnego mniej uciążliwy od wykonania zastępczego. Ponadto należy wskazać, że aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być więc na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji nakazanego obowiązku.

W ocenie Sądu bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 119 § 1 w zw. z art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 2 Konstytucji RP i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy odwołujący nie był ani podmiotem naruszającym zasady wznoszenia obiektów budowlanych, ani nie miał wpływu na aktualnie obowiązujące regulacje prawne.

Sąd wyjaśnia, że nieistotne są w niniejszym postępowanie kwestie dotyczące tego, czy skarżący faktycznie naruszył zasady wznoszenia obiektów budowlanych i czy miał wpływ na regulacje prawne. Skarżący jest podmiotem, którego należy zobowiązać do wykonania tego konkretnego obowiązku. Zostało to bowiem już przesądzone w prawomocnej decyzji WWINB z 10 maja 2017 r. (po dwuinstancyjnej kontroli sądowej). Tą samą argumentację należy przytoczyć w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i niewyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego w zakresie tego, czy zobowiązana jest podmiotem właściwym, do którego powinno być kierowane postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Należy ponownie podkreślić, że cel postępowania egzekucyjnego determinuje zakres uprawnień organów administracji publicznej, które zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. są wprawdzie zobligowane do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, jednakże nie mogą badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Wobec powyższego za niedopuszczalne należy uznać akceptowanie sytuacji, w której skarżąca wykorzystując uprawnienia wynikające z u.p.e.a. mogłaby doprowadzić do ponownej weryfikacji i merytorycznej oceny sprawy w postępowaniu egzekucyjnym.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia normy art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie i wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...], który nie zawierał daty nadania klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Sąd wskazuje, że data nadania klauzuli o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej została wskazana w komórce D2 w tytule wykonawczym. Skarżąca podnosi, że w komórce F3 brak jest wskazania daty nadania klauzuli wykonalności.

W tym miejscu należy wskazać, że ocena czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a. nie jest dokonywana w ramach badania dopuszczalności egzekucji. Tego rodzaju wada tytułu wykonawczego winna być oceniana w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Konsekwencją ich uwzględnienia jest umorzenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny. Jednak odbywa się to w odrębnym postępowaniu.

Należy wskazać, że dla weryfikacji poprawności formalnej sporządzonego przez wierzyciela i skierowanego do egzekucji tytułu wykonawczego przewidziany został w ustawie egzekucyjnej odrębny tryb. Mianowicie zobowiązany może kwestionować prowadzenie egzekucji wnosząc zarzuty na podstawie art. 33 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 pkt 10 podstawą wniesienia zarzutu może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Z kolei stosownie do art. 27 § 1 pkt 10 omawianej ustawy, tytuł wykonawczy powinien zawierać klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Skoro strona (zobowiązana) nie wniosła zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (fakt bezsporny), to nie została podważona poprawność sporządzonego przez wierzyciela i skierowanego do realizacji przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego.

Ocena czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi, o których mowa w art. 27 § 1 ustawy nie jest dokonywana w ramach badania dopuszczalności egzekucji. Eksponowana przez stronę skarżącą wada tytułu wykonawczego winna być oceniana - jak już zaznaczono - w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej.

Na marginesie jednak Sąd wskazuje na art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a., który określa, że tytuł wykonawczy zawiera: "klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej" i taka właśnie klauzula została nadana w komórce D3 z datą 26.05.2023 r.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej organ prawidłowo wskazał, że pozycję F3 wypełnia się w dalszym tytule wykonawczym, w przypadku o którym mowa w art. 26c § 2b ustawy. Wynika to wprost z treści załącznika nr 2 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. Wskazano w nim, że: "Część F [...] poz. 1-3 - wypełnia się w dalszym tytule wykonawczym, w przypadku o którym mowa w art. 26c § 2b ustawy.".

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.