Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 379/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44, art. 39, art. 34
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 30 marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) z 30 marca 2023 r. znak: [...] stwierdzające wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: Prezydent, organ I instancji) z 30 marca 2022 r. Nr [...] z uchybieniem terminu.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją nr [...] z 30 marca 2022 r. organ I instancji stwierdził, że M. K. (dalej: skarżący, strona) jest osobą obowiązaną do wnoszenia opłaty za pobyt ojca Z. K. w domu pomocy społecznej i ustalił opłatę za okres od 1 listopada 2018 r. do 30 września 2021 r. w łącznej kwocie 56.890,41 zł.

Powyższa decyzja została wysłana do skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego na adres: [...], ul. [...] [...] m [...] i doręczona

w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.). Pierwsze awizo dotyczące tej przesyłki (informujące o pozostawieniu jej na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w [...]) zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej adresata 6 kwietnia 2022 r. Z powodu niepodjęcia przesyłki

w terminie 7 dni awizowano ją powtórnie 14 kwietnia 2022 r. W związku z niepodjęciem przez adresata przesyłki została ona zwrócona do nadawcy. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie. Od decyzji Prezydenta nr [...] z 30 marca 2022 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, 27 lutego 2023 r. za pośrednictwem poczty wniósł odwołanie.

Postanowieniem z 30 marca 2023 r. znak: [...] Kolegium, działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta z 30 marca 2022 r. Nr [...] z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że adres skarżącego znany był organowi I instancji jako adres jego zamieszkania, dodatkowo potwierdzony przez Komendę Powiatową Policji w [...] (pismo z 26 listopada 2020 r. znak: [...]). Ponadto matka skarżącego, zamieszkała pod ww. adresem, również potwierdziła miejsce zamieszkania strony. Brak informacji o innym adresie zamieszkania niż ten, ustalony przez organ w toku postępowania, pozwalał uznać, że wskazany na przesyłce listowej adres jest prawidłowy, a tym samym doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji w trybie art. 44 k.p.a. jest skuteczne.

Organ odwoławczy zauważył, że podczas kontaktów telefonicznych zarówno

z funkcjonariuszem Komendy Policji w [...], jak również z pracownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] skarżący nie negował, że zamieszkuje pod podanym adresem, podając jednocześnie, że od dłuższego czasu nie odbiera żadnej korespondencji nadawanej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej

w R. (dalej: MOPS) oraz nie zamierza ponownie kontaktować się z tą instytucją.

Informacja, że skarżący nie zamieszkuje pod wskazanym wyżej adresem przekazana została przez Komendę Powiatową Policji w [...] pismem z 21 sierpnia 2022 r., w którym jednocześnie podano, że aktualnie przebywa on

w W.. Jednak w trakcie kontaktu telefonicznego odmówił podania dokładnego miejsca pobytu i powtórzył, że nie odbiera żadnej korespondencji i nie zamierza kontaktować się z MOPS.

W tej sytuacji adres ustalony przez organ I instancji nie mógł być kwestionowany, tym bardziej, że skarżący nie dokonywał aktualizacji adresu, pomimo iż informowany był o takim obowiązku i skutkach zaniechania tej czynności.

Kolegium wskazało, że negatywne konsekwencje niemożności doręczenia korespondencji w miejscu, w którym kontakt ten według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien być możliwy, obciąża tę osobę (adresata), gdyż powinna ona podjąć wszelkie kroki w celu zadbania o zapewnienie odbioru korespondencji, np. przez powierzenie odbioru korespondencji wskazanym osobom lub poinformowanie organów, z którymi strona może pozostawać w kontakcie korespondencyjnym o nowym adresie, czy wreszcie przez zmianę tego adresu w stosownych rejestrach danych.

Skarżący obowiązku tego nie dopełnił, natomiast podana przez pełnomocnika skarżącego data doręczenia decyzji 13 lutego 2023 r. za pośrednictwem kuratora nie może być uznana za datę doręczenia stronie decyzji przez organ, który ją wydał.

Organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 134 k.p.a. należy odczytywać jako obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jeżeli w wyniku formalnej kontroli wstępnej organ stwierdzi przesłanki do wydania takiego aktu. Postanowienie to jest zatem rozstrzygnięciem formalnym. Zatem, w sytuacji gdy uchybienie terminu bez wątpienia nastąpiło, jak w niniejszej sprawie, Kolegium nie miało innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Na postanowienie SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie następujących przepisów:

1) art. 44 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie

i uznanie, że w sposób prawidłowy doręczono skarżącemu decyzję nr [...] na podstawie tego przepisu, podczas gdy nie przebywał on pod adresem, na który kierowana była korespondencja, o czym organ I instancji wiedział, ponieważ w innych sprawach ([...]) ten sam organ wystąpił do Sądu Rejonowego

w [...] o ustanowienie dla skarżącego kuratora celem zastępowania strony nieznanej z miejsca pobytu niemogącej się zapoznać z treścią dokumentów,

a dotyczyło to tego samego okresu co rzekome zastępcze doręczenie;

2) art. 134 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie oraz uznanie, że skarżący uchybił terminowi złożenia stosownego odwołania od decyzji z uwagi na przyjęcie przez organ za skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a., podczas gdy pod wskazanym przez organ adresem skarżący nie mieszkał,

a zatem nie mógł w żaden sposób powziąć wiedzy o kierowanej do niego korespondencji, a o treści decyzji nr [...] po raz pierwszy dowiedział się po tym, jak 13 lutego 2023 r. otrzymał od kuratora r.pr. K. [...] kopię dokumentów, załączonych do wniosku o ustanowienie kuratora, co w efekcie doprowadziło do braku możliwości zapoznania się z treścią decyzji przed datą doręczenia za pośrednictwem kuratora, a co za tym idzie do złożenia stosownego odwołania i obrony swoich praw;

3) art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady prawdy obiektywnej mającej na celu uwzględnienie słusznego interesu obywateli, wobec braku ustanowienia kuratora dla strony nieznanej z miejsca pobytu, co w efekcie doprowadziło do niekorzystnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

4) art. 34 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie przez organ administracji publicznej, a tym samym brak złożenia stosownego wniosku

o ustanowienie kuratora dla strony w obliczu powzięcia informacji o jego niezamieszkiwaniu pod adresem: [...], ul. [...] [...] m [...] oraz wiedzy organu o jego złym życiowym położeniu podczas toczącego się postępowania przed MOPS, zakończonym decyzją nr [...], która została uznana za rzekomo doręczoną stronie, co w efekcie doprowadziło do niekorzystnego rozstrzygnięcia i brakiem możliwości obrony swoich praw przed datą doręczenia decyzji za pośrednictwem kuratora 13 lutego 2023 r.

W konsekwencji podniesienia powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie, że skarżący w terminie wywiódł odwołanie od decyzji nr [...], gdyż o fakcie jej istnienia dowiedział się 13 lutego 2023 r. Wtedy też nastąpiło po raz pierwszy skuteczne doręczenie stronie tej decyzji, gdyż

z pewnością za skuteczne nie można uznać doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. z uwagi na to, że adresat decyzji pod tym adresem nie mieszkał w dacie jej wysłania przez organ I instancji. Wynika to wprost z materiału dowodowego, w szczególności z wniosku o wyznaczenie kuratora z 2 grudnia 2022 r., złożonego przez organ w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...].

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie pod kątem wskazanego wyżej kryterium, Sąd uznał, że nie narusza ono prawa.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. O skuteczności odwołania świadczy termin jego wniesienia.

W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdza ten fakt, wydając postanowienie (art. 134 k.p.a.).

Po otrzymaniu odwołania, a przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Prowadząc ustalenia w tym zakresie, organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny. W razie zaś wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla ustaleń

w zakresie dopuszczalności odwołania i dochowania terminu, należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do okoliczności mających wpływ na dopuszczalność odwołania, czy też dochowania terminu, uznać należy za naruszające zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).

Okolicznością sporną w sprawie niniejszej jest data, od której należało liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta nr [...] z 30 marca 2022 r., a więc data, w której faktycznie ta decyzja została skarżącemu doręczona. Zdaniem Kolegium nastąpiło to 28 kwietnia 2022 r., natomiast według pełnomocnika skarżącego – 13 lutego 2023 r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że od początku przedmiotowego postępowania, wszczętego z urzędu zawiadomieniem z 31 lipca 2020 r., skarżący nie odbierał korespondencji kierowanej do niego przez MOPS na adres: [...], ul. [...][...]. Przesyłki doręczane przez operatora pocztowego wracały

z adnotacją: "zwrot do nadawcy, nie podjęto w terminie" (np. zawiadomienie

o wszczęciu postępowania, pisma MOPS z: 8 września 2020 r., 14 grudnia 2020 r., 24 marca 2021 r., 26 kwietnia 2021 r., 2 grudnia 2021 r. - z przesłanymi egzemplarzami propozycji umowy dotyczącej przedmiotowej opłaty, 19 zawiadomień o przedłużeniu postępowania, poczynając od 24 września 2020 r. co miesiąc aż do 24 marca 2022 r., zawiadomienie z 5 stycznia 2022 r. w trybie art. 10 § 1 k.p.a.).

Decyzja Prezydenta z 30 marca 2022 r. nr [...] o stwierdzeniu, że skarżący jest osobą obowiązaną do wnoszenia opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej

i ustaleniu wobec niego z tego tytułu łącznej kwoty 56.890,41 zł za okres od 1 listopada 2018 r. do 30 września 2021 r., również została doręczona w trybie art. 44 k.p.a.

W tym miejscu należy przywołać treść przepisów regulujących doręczanie pism przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 39 k.p.a. doręczeń dokonuje się zwykle za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 896 ze zm., dalej: ustawa Prawo pocztowe) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Instytucja zastępczego trybu doręczania korespondencji została uregulowana

w art. 42 k.p.a. - art. 44 k.p.a. Z treści art. 42 § 1 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a w myśl § 2 tego przepisu, pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei § 3 stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Stosownie do art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Z kolei przepis art. 44 § 1 k.p.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia,

w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie,

o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty zawiadomienia (§ 3). Zgodnie zaś z § 4 art. 44 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z dowodu doręczenia stronie decyzji Prezydenta z 30 marca 2022 r. nr [...]

(k. 62 akt administracyjnych organu I instancji) wynika, że pierwsze awizo, informujące o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w [...], doręczyciel pozostawił w skrzynce pocztowej adresata

6 kwietnia 2022 r. Następnie z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni pozostawiono powtórnie awizo 14 kwietnia 2022 r. W związku z kolejnym niepodjęciem przesyłki przez adresata została ona zwrócona do nadawcy 21 kwietnia 2022 r.

z adnotacją: "zwrot do nadawcy, nie podjęto w terminie".

Mając na uwadze treść w.cyt. art. 44 § 4 k.p.a. prawidłowo organ odwoławczy uznał decyzję Prezydenta z 30 marca 2022 r. za doręczoną skutecznie, jednak nie nastąpiło to w dacie 28 kwietnia 2022 r, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu datą prawidłowego doręczenia stronie ww. decyzji jest 20 kwietnia 2022 r., tj. 14 dni od daty pierwszego awizo, ponieważ zachowano prawidłową procedurę związaną z dwukrotnym pozostawieniem awiza w skrzynce odbiorczej adresata. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania od ww. decyzji, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., minął 4 maja 2022 r.(a nie 12 maja 2022 r, jak to uznało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu). Natomiast skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie dopiero 27 lutego 2023 r. (data nadania na poczcie), a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

Sąd podziela w pełni ocenę Kolegium, że to skarżącego obciążają negatywne konsekwencje niemożności doręczenia korespondencji w miejscu, w którym kontakt ten według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien być możliwy. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący miał świadomość prowadzonego wobec niego przedmiotowego postępowania administracyjnego. Pomimo nieodbierania żadnej korespondencji kierowanej do niego przez MOPS, odebrał osobiście 17 sierpnia 2020 r. skierowane na adres: [...], ul. [...] pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z 12 sierpnia 2020 r. o konieczności przeprowadzenia wywiadu zleconego przez MOPS w związku z ustaleniem ewentualnej opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. W dniu 17 sierpnia 2020 r. skarżący skontaktował się telefonicznie z pracownikiem socjalnym Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] i poinformował, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego (por. k. 2-4 akt administracyjnych organu I instancji).

Organ I instancji w toku postępowania sprawdzał aktualność adresu zamieszkania strony za pośrednictwem Policji – pismo MOPS z 23 października 2020 r. (k. 10 akt administracyjnych). Z ustaleń Komendy Powiatowej Policji w [...] wynikało, że pod wskazanym adresem: [...], ul. [...] m [...] zastano matkę strony – J. Ż., która potwierdziła, że zamieszkuje z synem – M. K.. Poza tym w rozmowie telefonicznej z funkcjonariuszem Policji skarżący potwierdził, że jest to aktualne jego miejsce pobytu. Oświadczył również, że nie jest w stanie partycypować w kosztach pobytu ojca w domu pomocy społecznej, a w tej sprawie od dłuższego czasu nie odbiera żadnej korespondencji nadawanej przez MOPS oraz nie zamierza ponownie kontaktować się z tą instytucją (por. pismo Policji z 26 listopada 2020 r. k. 13 akt administracyjnych).

Zdaniem Sądu w toku przedmiotowego postępowania, wszczętego zawiadomieniem z 31 lipca 2020 r., organ I instancji podjął czynności w celu ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego i uzyskał potwierdzenie jego adresu w [...], ul. [...][...]m [...] zarówno od jego matki, Policji, jak i od samej strony (rozmowa telefoniczna z funkcjonariuszem Policji). Na ten adres kierowana była w tym postępowaniu korespondencja, zatem skarżący nie ma racji, że organ I instancji uchybił przepisom procesowym w zakresie doręczeń (art. 44 k.p.a.). Mając świadomość toczącego się postępowania skarżący miał obowiązek poinformowania organu

o aktualnym miejscu zamieszkania (art. 41 k.p.a.), o czym wielokrotnie organ I instancji pouczał skarżącego w pismach, których notorycznie nie odbierał. Z analizy akt sprawy wyłania się postawa skarżącego, która świadczy o braku chęci współpracy z organem

w przedmiotowej sprawie.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów

w związku z powinnością ustanowienia przez Prezydenta w przedmiotowej sprawie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego w trybie art. 34 k.p.a., Sąd zauważa, że taka procedura została przez organ I instancji zastosowana w nowej sprawie, wszczętej z urzędu zawiadomieniem z 12 lipca 2022 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku zwrotu należności za pobyt ojca strony w domu pomocy społecznej, ustalonej decyzją nr [...] (k. 63 akt administracyjnych). To w tym drugim postępowaniu Policja ustaliła, że skarżący nie zamieszkuje już pod adresem: [...], ul. [...] [...] m [...], tylko w W..

Z uwagi jednak że odmówił on podania dokładnego miejsca swojego pobytu (pismo Policji z 21 sierpnia 2023 r., k. 65 akt administracyjnych), zachodziła podstawa do zastosowania instytucji z art. 34 k.p.a., ponieważ od samego początku w nowym postępowaniu administracyjnym miejsce pobytu strony było nieznane. Ustanowienie dla skarżącego kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu w innej sprawie i doręczenie mu przez kuratora w dacie 13 lutego 2023 r. stosownych dokumentów nie otwiera stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z 30 marca 2022 r. nr [...].

Organ I instancji w dacie wydawania decyzji nr [...] opierał się na ustaleniach poczynionych w toku postępowania zainicjowanego zawiadomieniem z 31 lipca 2020 r. i w ocenie Sądu są one prawidłowe, zgodne z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 44 k.p.a. Brak było podstaw do ustanawiania kuratora w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta z 30 marca 2022 r., ponieważ w toku tego postępowania wykazano, że skarżący o nim wiedział, nie chciał kontaktować się z MOPS, celowo unikał doręczenia mu korespondencji kierowanej przez MOPS i nie poinformował o zmianie swojego miejsca zamieszkania. Zgodnie zaś z art. 41 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie natomiast zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Zasadnie więc organ odwoławczy w oparciu o treść art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta nr [...] z 30 marca 2022 r. Zaskarżonemu postanowieniu nie można stawiać zarzutu, że zostało wydane bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.