Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 704/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153 art. 145 par 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skarg A. K., S. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 lutego 2023 r. nr IFXIV.7840.7.32.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia 2 września 2022 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz A. K. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz S. K. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku P.P.B. "T." z siedzibą w B. Starosta [...], decyzją z dnia 10 listopada 2020 r. nr [...] zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków domu wypoczynkowego na działkach 1 ,2, 3, 4, przy ul. [...] w S.

Po rozpoznaniu wniesionych od powyższej decyzji odwołań złożonych przez A. i S. małżonków L., A1. G. oraz reprezentowanych przez adwokata małżonków S. K. i J. N. (właścicieli sąsiednich nieruchomości) decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Śląskiego (dalej jako Wojewoda) z dnia 24 marca 2021 r., nr IFXIV.7840.6.65.2020, wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści sformułowanych w odwołaniach zarzutów oraz treści art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane., Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że w sprawie zaistniały podstawy do zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę objętej tym projektem inwestycji. Projektowana inwestycja nie narusza bowiem zarówno obowiązującego planu zagospodarowania, jak i wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), co wynika zdaniem Wojewody ze szczegółowego uzasadnienia decyzji organu I instancji sporządzonego pod kątem spełnienia przez inwestycję wymogów wynikających z art. 35 ust. 1 i art. 36 P.b.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody reprezentowana przez adwokata S. K. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie w skardze stwierdzono, że jej przedmiotem jest również decyzja organu pierwszej instancji z dnia 10 listopada 2020 r.

Decyzjom organów administracji zarzucono naruszenie:

1. art. 138 § 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Starosty, która była obciążona naruszeniem przepisów, polegającym na sprzeniewierzeniu się zasadzie wysłuchania stron poprzez niezawiadomienie o nadesłaniu przez inwestora pismem z dnia 5 listopada 2020 r. uzupełnień w projekcie w zakresie powierzchni użytkowej oraz odsunięcia elewacji wschodniej budynku nr 2, co nastąpiło po zawiadomieniu o możliwości wypowiedzenia się w sprawie wobec zebrania materiałów postępowania w dniu 8 października 2020 r. 2. art. 7, 77 § 1, 80 i 8 k.p.a. poprzez organy obu instancji polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego załatwienia sprawy,

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym dowolne ustalenie, iż zatwierdzony projekt jest zgodny z miejskim planem zagospodarowania przestrzennego, gdy zaprojektowano w nim utwardzenie powierzchni pod plac zabaw/miejsce rekreacyjne w terenie objętym MPZP ZL 02, w którym to zakazano wycinki drzew oraz utwardzania powierzchni płytami ażurowymi,

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji,

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji poprzez nieodniesienie się do merytorycznego zarzutu braku harmonijnego wkomponowania w otaczającą zabudowę zagospodarowania przestrzennego i lakonicznym stwierdzeniu braku jego precyzyjności w świetle rozmiaru inwestycji,

5. § 9 pkt. 2 ppkt. 2 lit a MPZP (Uchwała nr [...], Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r.), polegające na nieuwzględnieniu zakazu posadowienia budynków przekraczających wysokość najwyższej kalenicy budynków, położonych na działkach przyległych,

6. § 9 pkt. 2 ppkt. 1 lit. c MPZP, polegające na nieuwzględnieniu nakazu posadowienia budynków o dachach dwu lub wielospadowych o nachyleniu 25-55 stopni - dotyczy głównych połaci dachu w budynkach mieszkalnych. Tymczasem z projektu inwestycji wynika, iż przynajmniej połowa powierzchni dachu nie zawiera żadnych spadów,

7. § 7 pkt. 2 ppkt. 6 MPZP, polegające na przyjęciu, iż ściany frontowe budynku nie przekraczają dopuszczonej przez MPZP szerokości wynoszącej w tym przypadku

18 m. W rzeczywistości ściana frontowa budynku B przekracza 18 m szerokości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosząc o jej oddalenie podniósł, że sformułowane w niej zarzuty są tożsame z zarzutami odwołania skarżącej, do których odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pozostają one bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

W piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2021 r. A. i S. małżonkowie L. popierając wniesioną skargę podtrzymali wcześniejsze, zgłaszane w postępowaniu administracyjnym zarzuty. Swoje wcześniejsze zastrzeżenia do inwestycji zgłosili też w pismach z dnia 2 sierpnia 2021 r. uczestnicy J. N. i A1. G.

Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r. akt II SA/Gl 693/21 uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji. Zostały one wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia, które to uchybienie stanowiące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Uzasadniając zarzut niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy skład orzekającej podniósł przede wszystkim to, że organy nie wyjaśniły charakteru objętej pozwoleniem na budowę inwestycji (czy faktycznie jest to dom wczasowy, czy faktycznie "apartamentowiec").

Za zasadne zarzuty skargi Sąd uznał te, dotyczące niedostatecznego wyjaśnienia kwestii zgodności inwestycji z planem, gdy chodzi o spełnienie:

1. wynikającego z § 15 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. c MPZP zakazu budowy budynków, których wysokość kalenicy przekraczałaby wysokość najwyższej kalenicy budynków na działkach przyległych,

2. § 15 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. c MPZP co do nachylenia głównych połaci dachu,

3. § 9 ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z § 7 ust. 2 pkt 6 MPZP co do dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej.

Nawet gdyby przyjąć za Starostą (strona 4 decyzji tego organu), że za działki przyległe uznaje się w tej kwestii "wszystkie działki, które znalazły się w obszarze oddziaływania inwestycji ...", to należałoby wykazać, że przyjęte do porównania budynki znajdują się na działkach, mieszczących się w obszarze, o jakim mowa w art. 3 pkt 2 P.b., czego organy orzekające nie uczyniły, chociaż kwestia ta była przez strony postępowania zgłaszana (zobacz pismo uczestniczki A1. G. – str. 26 akt adm.). Co więcej, z decyzji organów obu instancji nie wynika nawet w odniesieniu do budynku na jakiej konkretnie działce uznanej przez te organy za przyległą, spełnienie spornego warunku zostało ustalone, co w ogóle uniemożliwia szczegółową w tym względzie polemikę. Z pisma inwestora z dnia 14 sierpnia 2020 r. wynika zaś, że spełnienie spornego warunku zostało ocenione w odniesieniu do budynku na działce nr 5, której granice nie posiadają jednak punktów stycznych z działkami objętymi inwestycją. Nadto dla oceny tego parametru posłużono się wysokością bezwzględną budynków mierzoną w odniesieniu do ich położenia nad poziomem morza (m.n.p.m.), a nie wysokością względną mierzoną w odniesieniu do ich faktycznego poziomu posadowienia budynku na danym terenie – bez jakiejkolwiek analizy i uzasadnienia, czy taka była w tym względzie wola lokalnego prawodawcy przy statuowaniu treści § 15 ust. 2 pkt 2 lit. a MPZP. Należy bowiem mieć jednocześnie w tej kwestii na uwadze, że gdy Rada Miejska w S. chciała się posłużyć wysokością mierzoną względem poziomu morza, to wyraźnie to w MPZP zaznaczyła (m.in. w § 17 ust. 2 pkt 3 planu).

Podobnie, w odniesieniu do spełnienia wymogu nachylenia głównych połaci dachu decyzje organów obu instancji, nie zawierają jakichkolwiek rozważań i oceny w tej kwestii zatwierdzonego projektu budowlanego, chociaż również w tym względzie strony postępowania formułowały konkretne zastrzeżenia. Już tylko z tego względu decyzje organów obu instancji nie mogą być w tym przedmiocie uznane za zgodne z prawem. Wobec jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii nie nadają się też do merytorycznej kontroli.

Za identyczny problem wskazano ocenę zgodności projektowanej inwestycji z treścią § 9 ust. 2 pkt 3 lit c w zw. z § 7 ust. 2 pkt 6 MPZP, tj. gdy chodzi o dopuszczalną szerokość elewacji frontowej nowych budynków. W tym względzie wbrew stanowisku inwestora zawartemu w powoływanym już jego piśmie z dnia 14 sierpnia 2020 r. (k. 80 teczka 2 akt adm.), żadnych przesądzających wniosków w odniesieniu do projektowanej inwestycji (budynku nr 2) nie można wyprowadzić z treści § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy ... (Dz. U. 2003.164.1588), a w szczególności nie można wyprowadzić wniosku, że szerokości te należy mierzyć "w głównym korpusie budynku w początkowej jego części bez uwzględnienia drugorzędnych elementów". Nadto posłużenie się tak mało precyzyjną i wieloznaczną definicją umożliwiłoby obiektywną kontrolę spełnienia przedmiotowego wymogu ("początkowa cześć, drugorzędne elementy").

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją 2 września 2022 r. nr [...] udzielił pozwolenia na budowę planowanego przedsięwzięcia i zatwierdził przedłożony projekt budowlany. Po przedstawieniu dotychczasowego trybu postępowania odniósł się do kwestii wskazanych przez tutejszy Sad w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r. Oparł się w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora projekcie, który miał uwzględniać okoliczności wskazane przez Sąd.

Wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z § 15 planu miejscowego. Działka inwestycyjna znajduje się w jednostce tereny zabudowy usługowej (UP), gdzie wskazano przeznaczenie podstawowe "zabudowa usługowa taka jak: pensjonaty, domy wypoczynkowe, z przynależnym zagospodarowaniem terenu. W związku z brakiem definicji "domu wypoczynkowego" w zapisach miejscowego planu, tutejszy organ stwierdził, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB). Klasa obejmuje: - schroniska młodzieżowe, schroniska górskie, domki kempingowe, domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego. Jak wynika zaś z projektu budowlanego "projektowany budynek nr 1 to budynek zamieszkania zbiorowego o charakterze turystyczno-rekreacyjnym. Obiekt nie jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Projektowany dom wypoczynkowy stanowi połączenie formy inwestycji w nieruchomości z posiadaniem "second home" (drugiego domu) w miejscowości o charakterze turystycznym. Przyszły właściciel lokalu będzie czerpał zyski z jego najmu za pośrednictwem operatora. Właściciel lokalu może również w ograniczonym zakresie nieodpłatnie korzystać na własne potrzeby z własnego pokoju/lokalu, a czasem również z lokali w innych lokalizacjach zarządzanych przez tego samego operatora. Projektowany sposób użytkowania budynku, układ zabudowy, rozwiązania zabezpieczeń przeciwpożarowych, wyposażenie zespołu budynków w takie funkcje jak np.: recepcja, hall wejściowy, bawialnia dla dzieci, strefa SPA, pomieszczenia magazynowe sprzętu sportowego, jednoznacznie kwalifikuje go jako dom wypoczynkowy". Program funkcjonalny budynku zakłada w sumie 21 lokali, każdy z własnym aneksem kuchennym oraz łazienką. Zespół budynków umożliwia przygotowanie posiłków w każdym lokalu, we własnym zakresie, w aneksach kuchennych ". Analogiczny opis sporządzony został dla budynku nr 2.

Organ podjął również próbę wyjaśnienia problemu maksymalnej wysokości zabudowy. Wskazał, że zgodnie z planem miejscowym (§9.2.1.b3) maksymalna wysokość budynku nie może przekroczyć 12m. Oba zaprojektowane budynki nr 1 i nr 2 posiadają (według projektu) tę samą wysokość 10,97 m (mierząc od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do kalenicy dachu tego budynku). Zatem jest spełniony warunek miejscowego planu o nieprzekraczalnej wysokości budynku 12 m. Zauważył, że w stosunku do projektu pierwotnego zmniejszono wysokość budynków do 10,97 m.

Odnosząc się do podniesionego problemu pojęcia "działka przyległa" organ, za słownikiem synonimów wskazał, że jest to taka, która graniczy z inną działką, ale również jest to działka m.in.: niezbyt odległa, ścisła, okoliczna, bliska, nieodległa, połączona, ościenna, bliziutka, sąsiadująca, niedaleka, otaczająca, pobliska. Ustalono, że odległość sąsiedniej działki nr 5 od przedmiotowego terenu inwestycji wynosi 2 m. Następnie ustalił, że odległość istniejącego budynku nr 40 na działce 5 od projektowanego budynku nr 2 wynosi około 18 m (czyli mniej niż odległość istniejącego budynku nr 38 na sąsiedniej działce nr 6, która wynosi około 25m). Dlatego organ włączył działkę nr 5 do obszaru oddziaływania i w związku z tym ustalił właścicieli tej działki jako strony postępowania. W konsekwencji organ stwierdził, że działka nr 5 jako działka dosięgająca i będąca blisko działki nr 4, może być uznana za działkę przyległą.

Jako szerokość elewacji frontowej organ przyjął 18 metrów i 13,63 m uznając, iż parametr ten jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

Organ uznał, że kąt nachylenia dachu projektowanych obiektów jest prawidłowy. Plan stanowi bowiem, że musi on wynosić 25-55 stopni (dotyczy głównych połaci dachu w budynkach usługowych.

Na podstawie rysunków rzutu dachu, elewacji i przekroju tutejszy organ ustalił, że:

dla budynku nr 1 główna połać dachu i jej kalenica przebiega wzdłuż osi budynku począwszy od elewacji frontowej (północno-wschodniej) do elewacji południowo-zachodniej. Długość kalenicy głównej połaci dachu wynosi 30 m (jest to też najdłuższa kalenica budynku),

dla budynku nr 2 główna połać dachu i jej kalenica przebiega wzdłuż osi budynku począwszy od elewacji frontowej (północno-wschodniej) do elewacji południowo-zachodniej z przerwą nad segmentem D. Długość kalenicy głównej połaci dachu segmentu B wynosi 33,7 m i segmentu C również wynosi 33,7 m (są to najdłuższe kalenice budynku). Zgodnie z rzutami dachów główne połacie dachu projektowanych budynków mają nachylenie 25 stopni. Zaprojektowane lukarny mają dachy 15 stopni i płaskie, jednak nie są to główne połacie dachu. Niższy fragment budynku (parterowy segment D) posiada dach płaski - stropodach zielony (biologicznie czynny).

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji szczegółowo odniósł się również do wszystkich uwag zgłaszanych przez strony postępowania.

Odwołania od tej decyzji złożyli A. i S. L., S. K., A. K. i J. N..

A. i S. L. zarzucili organowi I instancji:

- błędne ustalenia co do zgodności z planem wysokości kalenic projektowanych budynków, które przekraczają wysokością kalenice budynków na działkach przyległych, w tym skarżących, na działce 6, wynoszącej 9,5 m;

- brak uzasadnienia dla przyjętego obszaru odziaływania obiektu i brak wskazania konkretnych przepisów prawa, w oparciu o które został on ustalony, w kontekście ewentualnych ograniczeń dla zabudowy działki skarżących 6;

- brak harmonijnego wkomponowania projektowanej inwestycji w otaczającą zabudowę - "projektowane budynki stanowią swoistą dominantę w okolicznym terenie i będą "przytłaczały" istniejącą zabudowę swoimi rozmiarami, wysoką jakością materiałów wykończeniowych itp.;

- błędne przyjęcie, że zapis § 15 ust. 2 pkt 2 lit c mpzp (dotyczący zakazu budowy na działce budowlanej garaży powyżej dwóch stanowisk, dotyczy zarówno garażu wolnostojących jak i zintegrowanych z bryłą - bryłami budynku) nie dotyczy garaży podziemnych;

- błędne przyjęcie, że odległość od linii lasu, o której mowa w § 271 pkt 8 WT, nie dotyczy części podziemnej budynku (garażu).

S. K. w swoim odwołaniu od decyzji zarzuciła:

1) "naruszenie art. 10 k.p.a. i 81 k.p.a. polegające na sprzeniewierzeniu się zasadzie wysłuchania stron poprzez niezawiadomienie o nadesłaniu dalszych pism począwszy od pisma z dnia 18 lipca 2022 r. (...)",

2) naruszenie art. 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym dowolne ustalenie, iż projekt zabudowy nieruchomości może zostać zaakceptowany mimo następujących jego mankamentów:

- błędne przyjęcie, iż wysokość budynku nie przekracza dozwolonych ograniczeń (zakaz budowy budynków przewyższających inne budynki na działkach przyległych); wynikające z błędnego przyjęcia wysokości budynku na działce 5 (faktyczna wysokość 10,15 m) i pominięcie w tym zakresie dowodu z pomiaru przedłożonego przez strony,

- błędne przyjęcie, iż budynki są pokryte dachem o kątach nachylenia 25° gdy z projektu wynika, iż część zabudowań jest pokryta dachem płaskim, bez rozważenia powierzchni tych zadaszeń co dotyczy również segmentu D,

3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż zamierzenie budowlane ma być domem wypoczynkowym gdy w rzeczywistości stanowi dom wielorodzinny, a adaptacja projektu po uchyleniu decyzji przez WSA w Gliwicach ograniczają się do zmiany nazewnictwa pomieszczeń,

4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji poprzez niewskazanie przyczyn akceptacji rozbieżności pomiędzy złożonym projektem a treścią decyzji, a to w szczególności wskaźników terenów zabudowanych, wskaźników terenów biologicznie aktywnych, elementów dachów płaskich i innych, 5)naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji poprzez nieodniesienie się do merytorycznego zarzutu braku harmonijnego wkomponowania w otaczającą zabudowę stanowiącego wymóg zawarty M/§ 15.2.1.a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazaniu, iż jest ten wymóg spełniony gdyż projektant to wyjaśnił,

6) naruszenie art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu przy wydawaniu decyzji, stanowiska stron innych niż wnioskodawca w zakresie oceny harmonijnego wkomponowania zaprojektowanego budynku w otaczającą zabudowę I pominięciu odniesienia się do stanowiska tych osób,

7) naruszenie § 9 pkt 1 planu miejscowego (...) polegające na faktycznym zastąpieniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej całkowicie zabudową usługową,

8) naruszenie § 9 pkt 2 ppkt 2 lit a planu miejscowego (...) polegające na nieuwzględnieniu zakazu posadowienia budynków przekraczających wysokość najwyższej kalenicy budynków położonych na działkach przyległych,

9) naruszenie § 15 pkt 2 ppkt 2 lit c planu miejscowego (...) w związku z § 9 pkt 2 ppkt 2 lit c MPZP (...) polegające na nieuwzględnieniu zakazu posadowienia większej liczny garaży,

10) naruszenie § 15 pkt 2 ppkt 1 lit c planu miejscowego (...) w związku z § 9 pkt 2 ppkt 1 lit c MPZP (...) polegające na nieuwzględnieniu nakazu posadowienia budynków o dachach dwu lub wielospadowych o nachyleniu 25-55 stopni - dotyczy głównych połaci dachu w budynkach mieszkalnych. Tymczasem z projektu inwestycji wynika, iż przynajmniej połowa powierzchni dachu nie zawiera żadnych spadów,

11) naruszenie § 7 pkt 2 ppkt 6 planu miejscowego (...) polegające na przyjęciu, iż ściany frontowe budynku nie przekraczają dopuszczonej w MPZP szerokości wynoszącej w tym przypadku 18 m,

12) naruszenie § 22, § 103, § 105, § 212, § 277, § 278, § 218, § 224, § 235, § 242, § 256, § 279, § 281, § 285 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie".

A. K. w swoim odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzuciła;

- naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa, a także zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania całego niezbędnego materiału dowodowego, a także dowolne, wybiórcze potraktowanie zabranego materiału dowodowego w konsekwencji czego organ nie dokonał właściwego ustalenia całego stanu faktycznego, a przez to dokonał błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, co miało bezpośredni wpływ na treść skarżonej decyzji,

- naruszenie art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieoznaczenie właściwie strony postępowania w związku z naruszeniem art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego,

- naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związanie orzeczeniem sądu, poprzez niezastosowanie się do wskazówek oraz oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu orzeczenia WSA w Gliwicach z dnia 18.11.2021 r. sygn. akt: II SA/Gl 693/21,

- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a Prawa budowlanego w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez częściowe zaniechanie dokonania ustalenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowanego z ustaleniami mpzp oraz częściowo błędne ustalenie, iż wskazane projekty są zgodne z ustaleniami mpzp wskutek błędnej wykładni jego przepisów,

- naruszenie § 15 ust. 1 mpzp w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 ppkt c mpzp poprzez błędną interpretację pojęcia "domu wypoczynkowego", a tym samym błędną wykładnię przepisu, skutkującą nieprawidłowym uznaniem projektu zespołu budynków za projekt domu wypoczynkowego, pomimo nieposiadania przez projektowane budynki cech typowych dla domu wypoczynkowego ,

- naruszenie § 15 ust. 2 pkt 1 ppkt a mpzp w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 ppkt c mpzp poprzez błędną interpretację pojęcia "harmonijnego wkomponowania nowoprojektowanych budynków w otaczająca zabudowę", a tym samym błędną wykładnię przepisu, skutkującą nieprawidłowym uznaniem, iż projekt harmonijnie komponuje się w otaczający krajobraz i zabudowę poprzez wyłącznie spełnienie przez projekt tylko pozostałych wymaganych w mpzp parametrów,

- naruszenie § 15 ust. 2 pkt 1 ppkt c mpzp w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 ppkt c mpzp poprzez błędną interpretację pojęcia "głównych połaci dachu", a tym samym błędną wykładnię przepisu, skutkującą nieprawidłowym uznaniem, iż projektowany budynek spełnia narzucony przez mpzp nakaz zachowania określonego nachylenia dachu,

- naruszenie § 15 ust. 2 pkt 2 ppkt a mpzp w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 ppkt c mpzp poprzez błędną interpretację pojęcia "działek przyległych", a tym samym błędną wykładnię przepisu, skutkującą nieuprawnionym uznaniem, że wysokość kalenicy projektowanych budynków nie jest sprzeczna z narzuconym w mpzp zakazem budowy budynków o wysokości wyższej niż te położone na działkach przyległych,

- naruszenie § 15 ust. 2 pkt 2 ppkt a mpzp w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 ppkt c mpzp poprzez błędną wykładnię przepisu, skutkującą nieuprawnionym uznaniem, że przyjęta metoda pomiaru wysokości kalenicy projektowanych budynków oraz budynków położonych na działkach sąsiednich w wartości bezwzględnej odnoszącej się do poziomu morza, jest zgodna lub co najmniej dopuszczalna przez mpzp,

- naruszenie § 7 ust. 2 pkt 6 mpzp, poprzez błędną interpretację pojęcia "elewacji frontowej", a tym samym błędną wykładnię przepisu, skutkującą nieuprawnionym uznaniem, iż szerokość elewacji frontowej projektowanych budynków nie przekracza 18 m.

Wreszcie J. N. w swoim odwołaniu podniósł:

1) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a.,

2) niezgodność z mpzp projektowanej inwestycji, a w szczególności brak zgodności z:

- § 7 ust. 2 pkt 3 dot. kształtu dachów i pkt 6 dot. szerokości elewacji frontowej,

- § 15 ust. 2 pkt 1 lit a dot. harmonijnego wkomponowania w istniejącą zabudowę, lit. c dot. kształtu dachów, lit. e dot. zieleni rekreacyjnej, pkt 2 lit a dot. wysokości kalenicy,

- lit. c dot. garaży zintegrowanych z bryłą budynku, pkt 3 lit a dot. max powierzchni lokali mieszkalnych dla budynków w terenie UP,

3) naruszenie § 22, § 72, § 73, § 105, § 212, § 277, § 278, § 218, § 224, § 235, § 239, § 242, § 256, § 279, § 285 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W istocie w pełni zaakceptował on wszystkie ustalenia Starosty [...] i wywiedzione z nich skutki prawne.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła A. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła w niej Wojewodzie Śląskiemu naruszenie:

- art. 107 § 1 pkt 3) k.p.a. poprzez nieoznaczenie właściwie strony postępowania w związku z naruszeniem art. 40 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane - w zw. z art. 156 § 1 pkt 4) k.p.a.,

- naruszenie art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie

Skargę na tę decyzję złożyła również S. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła w niej Wojewodzie Śląskiemu naruszenie:

1) art 138 § 2 k.p.a. w związku z pominięciem zarzutów związanych z brakiem rozważenia naruszeń § 22, § 72 i 73, § 105, § 212, § 271, § 277, § 278, § 218, § 224, § 235, § 239, § 242, § 256, § 279, § 285. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (dalej WT), jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż zamierzenie budowlane ma być domem wypoczynkowym gdy w rzeczywistości stanowi dom wielorodzinny, a adaptacje projektu po uchyleniu decyzji przez WSA w Gliwicach ograniczają się do zmiany nazewnictwa pomieszczeń,

3) art 138 § 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. i 81 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, która była obciążona naruszeniem przepisów poprzez niezawiadomienie o nadesłaniu dalszych pism począwszy od pisma z dnia 18 lipca 2022 r., wśród których pojawiły się pisma tak doniosłe jak zmiana przez inwestora kubatury budynków, postanowienie z dnia 24 sierpnia 2022 r. . Strona w chwili wydania decyzji nie miała wiedzy o tych dokumentach. Same akta sprawy znajdowały się w stanie umożliwiającym zapoznanie się z ich treścią. Rozpatrzenie wskazanego dowodu w postępowaniu przed organem drugiej instancji bez uchylenia decyzji do ponownego rozpoznania pozbawia stronę dostępu do dwuinstancyjnego postępowania,

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez organy obu instancji, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz przy pominięciu dowodów przedstawionych przez strony postępowania, w tym dowolne ustalenie, iż projekt zabudowy nieruchomości może zostać zaakceptowany mimo następujących jego mankamentów:

- pominięciu dowodów przedłożonych przez strony, w tym dokumentu pomiaru wysokości z 10 sierpnia 2022 r. wykonanego przez geodetę mgr inż. M. W.,

- błędne przyjęcie, iż wysokość budynku nie przekracza dozwolonych ograniczeń (zakaz budowy budynków przewyższających inne budynki na działkach przyległych); wynikające z błędnego przyjęcia wysokości budynku na działce 5 (faktyczna wysokość 10,15 m),

5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez organy obu instancji, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym dowolne ustalenie, iż zatwierdzony projekt jest zgodny z miejskim planem zagospodarowania przestrzennego, gdy na terenie objętym oznaczeniem ZL 02 inwestor dokonał nawiezienia ziemi, które utworzyło wzniesienie nieuwzględnione w projekcie i niedopuszczalne na wskazanym terenie,

6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji polegające na niewskazaniu przyczyn akceptacji rozbieżności pomiędzy złożonym projektem a treścią decyzji, a to w szczególności wskaźników terenów zabudowanych, wskaźników terenów biologicznie aktywnych, elementów dachów płaskich i innych w sytuacji gdy takie zarzuty były również kierowane pod adresem decyzji organu pierwszej instancji,

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji poprzez nieodniesienie się do merytorycznego zarzutu braku harmonijnego wkomponowania w otaczającą zabudowę stanowiącego wymóg zawarty w §15 pkt. 2 ppkt. 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i braku odniesienia się do argumentacji podnoszonej przez uczestników postępowania oraz zapadłego wyroku sądu,

8) planu miejscowego (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r.) a dokładnie:

- § 9 pkt 2 ppkt 2) lit a) polegające na nieuwzględnieniu zakazu posadowienia budynków przekraczających wysokość najwyższej kalenicy budynków położonych na działkach przyległych przy pominięciu wskazań WSA w Gliwicach zawartych w wyroku z 18 listopada 2021 r. wydanego pod sygn, akt II SA/Gl 693/21 i zaniechaniu wyjaśnienia wątpliwości stron postępowania,

- § 9 pkt 2 ppkt 1) lit c) planu miejscowego, polegające na nieuwzględnieniu nakazu posadowienia budynków o dachach dwu lub wielospadowych o nachyleniu 25-55 stopni - dotyczy głównych połaci dachu w budynkach mieszkalnych. Tymczasem z projektu inwestycji wynika, iż przynajmniej połowa powierzchni dachu nie zawiera żadnych spadów. W tym zakresie również pominięto wskazania WSA w Gliwicach zawartych w wyroku z 18 listopada 2021 r. wydanego pod sygn. akt II SA/Gl 693/21 i zaniechaniu wyjaśnienia wątpliwości stron postępowania,

- § 7 pkt 2 ppkt 6 planu miejscowego, polegające na przyjęciu, iż ściany frontowe budynku nie przekraczają dopuszczonej przez MPZP szerokości wynoszącej w tym przypadku 18m. W rzeczywistości ściana frontowa budynku B przekracza 18 m szerokości. W tym zakresie wprost orzeczono wbrew wskazaniom WSA w Gliwicach zawartych w wyroku z 18 listopada 2021 r. wydanego pod sygn. akt II SA/Gl 693/21,

- § 15 pkt. 2 ppkt. 1) lit d) oraz 2) lit. c) planu miejscowego, polegające na umieszczeniu garaży powyżej dwóch stanowisk będących integrowanych z bryłami budynku oraz zaprojektowania niewystarczającej liczby miejsc parkingowych.

W oparciu o powyższe zarzuty w obu skargach sformułowano żądanie uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W obu złożonych w sprawie skargach pojawia się zarzut naruszenia, przy wydawaniu decyzji, art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

W sprawie zapadło już jedno orzeczenie tutejszego Sądu. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 693/21 udzielił organom administracji architektoniczno-budowlanej szeregu wskazań dotyczących rozumienia poszczególnych pojęć i braków w zakresie postępowania wyjaśniającego. I należy zgodzić się ze skarżącymi, iż nadal sprawa nie została wyjaśniona w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z zasadą prawdy materialnej.

Przede wszystkim nie ustalono kluczowego problemu, jakim jest charakter realizowanego przedsięwzięcia. Dopiero wówczas można ustalić zgodność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor określa swoje zamierzenie jako "dom wczasowy". Organ I instancji uznał, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych klasa tego typu obiektów obejmuje schroniska młodzieżowe, schroniska górskie, domki kempingowe, domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego. "Jak wynika zaś z projektu budowlanego "projektowany budynek nr 1 to budynek zamieszkania zbiorowego o charakterze turystyczno-rekreacyjnym. Obiekt nie jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym". W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organ są niewystarczające. Oparł się bowiem jedynie na zastosowanej przez inwestora nomenklaturze. A sam projekt określa inwestycję, jako zespół "second home". W takim obiekcie jego właściciel może mieszkać, może również go wynajmować w celu osiągnięcia zysku.

W ocenie Sądu konieczne jest tu ustalenie znaczenia pojęcia "dom wczasowy" między innymi w oparciu o językowe znaczenie tego pojęcia. Dopiero wówczas ustalenie, czy będący przedmiotem postępowania zespół "second home" może zostać uznany za zabudowę usługową, tu dom wczasowy.

Sąd nie może zgodzić się z przyjętą przez organy administracji definicją pojęcia "działka przyległa". Za synonim słowa przyległa należy uznać słowo – przylegająca. Zatem uwzględnienie takiej nieruchomości przy ustalaniu zgodności z ustaleniami planu miejscowego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy działki będą do siebie "przylegać", czyli posiadać wspólną granicę.

W ocenie składu orzekającego organy administracji nadal nie wyjaśniły zasadności zastosowania metody pomiarów wysokości bezwzględnej (nad poziom morza) w sytuacji, gdy plan miejscowy, taką metodą się nie posługuje.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie składu orzekającego zasadne jest kolejne uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji. Ze względu na uchybienia w zakresie postępowania dowodowego oraz uzasadnienia przyjętych twierdzeń konieczne jest rozstrzygnięcie wspomnianych wyżej wątpliwości przez organ I instancji. Jak najbardziej aktualne pozostają również wskazania udzielone przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 693/21.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.