Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 171/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2, art. 144
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b), art. 48 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151, art. 170
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 5 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2024 roku sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 30 listopada 2022 roku nr 195/II/2022 znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów dotyczących przebudowy stacji bazowej telefonii komórkowej bez wymaganego pozwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 listopada 2022 r., nr 195/11/2022, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) – dalej: "k.p.a." – oraz art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) – powoływanej jako: "Prawo budowlane", po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia O. z siedzibą w Ś. oraz zażalenia T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio P. sp. z o.o.) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu z 10 grudnia 2021 r., nr 251/2021, znak: PINB.5160.50.2017.PB, nakładające na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek przedstawienia do 30 czerwca 2022 r. określonych tym postanowieniem dokumentów dotyczących rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr BT 30538, na działce nr [...] w K. , uchylił zaskarżone postanowienie części:

a) określającej termin wykonania obowiązku i w tym zakresie postanowił o wyznaczeniu terminu na dzień 28 lutego 2023 r.

b) określonej w tiret pierwsze i w tej części postanowił o nałożeniu obowiązku przedstawienia:

– czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w K. , obejmującego zainstalowanie

l. na wysokości 44,50 m n.p.t anteny sektorowej K. :

1) A1 - typ 80010647V01, moc izotropowa 7995W, azymut 60°, tilt 0° - 8°, częstotliwość 800/900 MHz;

2) A2 - typ 80010647V01, moc izotropowa 7995W, azymut 180°, tilt 0° - 8°, częstotliwość 800/900 MHz;

3) A3 - typ 80010647V01, moc izotropowa 7995W, azymut 300°, tilt 0° - 8°, częstotliwość 800/900 MHz;

4) A4 - typ 80010378 moc izotropowa 6220W, azymut 60°, tilt 0° - 6°, częstotliwość 1800 MHz;

5) A5 - typ 80010378 moc izotropowa 6220W, azymut 180°, tilt 0° - 6°, częstotliwość 1800 MHz;

6) A6 - typ 80010378 moc izotropowa 6220W, azymut 300°, tilt 0° - 6°, częstotliwość 1800 MHz;

II. na wysokości 42,00 m n.p.t anteny radiolinii nr RL1 - typ UKY21044/D, moc nadajnika 17 dBm, azymut 202°;

III. na wysokości 49,50 m n.p.t, anteny radiolinii nr RL2 - typ UKY22045/D, moc nadajnika 17 dBm, azymut 234°;

W pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że Pismem z 18 sierpnia 2017 r., znak: l-Sk.700.1.2017.mp, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Łodzi, Delegatura w Skierniewicach, w związku z pismem z 29 sierpnia 2017 r. W.S., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu (dalej jako: PINB w Łowiczu) z prośbą o sprawdzenie stanu przestrzegania przepisów prawa budowlanego dla stacji bazowej telefonii komórkowej i mobilnego internetu nr 30538, na działce nr [...] w K. (identyfikator działki: [...]).

Ponadto pismem z 24 listopada 2017 r. W.S. , zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu o wszczęcie z urzędu postępowania "naprawczego (...) nakazującego wyłączenie z eksploatacji i rozbiórkę" ww. stacji bazowej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu zawiadomił 29 listopada 2017 r. o wszczęciu postępowania w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na ww. działce.

Pismem z 30 listopada 2017 r. Stowarzyszenie O. zgłosiło "uczestnictwo na prawach strony" w postępowaniu "naprawczym".

Postanowieniem z 18 września 2020 r., nr 49/2020, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łowiczu wstrzymał na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, prowadzenie robót budowlanych i wezwał do przedłożenia określonych tym postanowieniem dokumentów.

Postanowieniem z 9 listopada 2020 r., nr 183/2020, znak: WOP.7722.0935.2020.SUJ, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: ŁWINB) na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości ww. postanowienie PINB w Łowiczu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę P. sp. z o.o. na postanowienie ŁWINB, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej jako: WSA w Łodzi) oddalił nieprawomocnym wyrokiem z 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 897/20.

W toku ponownego rozpoznawania sprawy, PINB w Łowiczu, postanowieniem nr 251/2021 z 10 grudnia 2021 r., nałożył obowiązek przedstawienia do 30 czerwca 2022 r. dokumentów dotyczących rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...]nr BT 30538, na działce nr [...] w K. , to jest:

– czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi: wieża stalowa o wysokości 50,50 m, na której na wysokości 44,50 m n.p.t. zainstalowanych jest sześć anten sektorowych (dwie w azymucie 60°, dwie w azymucie 180° i dwie w azymucie 300°) oraz na wysokości 42,00 m i 49,50 m n.p.t. dwie anteny radiolinii; kontener technologiczny oraz przyłącze elektroenergetyczne na działkach nr [...],[...] i [...];

– zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

– oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zażalenia z zachowaniem terminu wniosło (dalej jako: Stowarzyszenie) oraz T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: . poprzednio P. sp. z o.o.).

W uzasadnieniu zażalenia Stowarzyszenie podniosło przede wszystkim, że "PINB jako organ niewłaściwy w sprawie POŚ" uznał, że stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko i "nie respektując zasady lex retro non agit (...) stwierdził, że legalizacja trwającej od 2002 r. samowoli budowlanej (...) nastąpi w oparciu o sanitarną dla mikrofal normę (...) ustanowioną (...) dla populacji Polskiego Narodu".

Natomiast T. uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia wskazało, że w świetle licznych orzeczeń sądów administracyjnych, instalowanie na istniejącym obiekcie "instalacji telekomunikacyjnych" stanowi przypadek, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie postanowienie PINB w Łowiczu powinno zostać uchylone w całości, a postępowanie umorzone, ewentualnie sprawa powinna zostać przekazana do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że stacja bazowa telefonii komórkowej na wskazanej we wstępie działce została wybudowana na podstawie decyzji z 28 grudnia 2001 r., znak: AB.7351-699/2001 Starosty Łowickiego, udzielającej pozwolenia na budowę stacji obejmującej wieżę stalową o wysokości 50,50 m, kontener technologiczny i przyłącze elektroenergetyczne. Z dokumentacji stanowiącej załącznik do tej decyzji wynika, że zaprojektowano instalację na wieży na wysokości:

– 42,0 m. n.p.t. trzech anten sektorowych 900 MHz, w azymutach 50°, 170° i 290°,

– 49,5 m n.p.t. trzech anten radiolinii w paśmie 23 GHz w azymutach 160°, 238° i 294° oraz

– 42,0 m n.p.t. trzech anten radiolinii w paśmie 23 GHz w azymutach 150°, 222° i 290°.

Natomiast decyzją z 4 listopada 2002 r., znak: AB.7353-149/2002 ten sam organ udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji.

W dniach 10 i 29 listopada 2017 r. PINB w Łowiczu przeprowadził czynności kontrolne w trakcie których ustalił, że stacja bazowa składa się z wieży o wysokości 50,50 m, na której zamontowano dwie anteny radiolinii i sześć anten sektorowych oraz kontenera technologicznego i przyłącza elektroenergetycznego.

Z ustaleń organu l instancji wynika, że w latach 2013, 2015 i 2016 dokonywano zmian zainstalowanych na wieży urządzeń. Aktualnie na wieży zainstalowane są:

I. na wysokości 44,50 m n.p.t anteny sektorowe K. :

1) A1 - typ 80010647Y01, moc izotropowa 7995W, azymut 60°, tilt 0° - 8°, częstotliwość 800/900 MHz;

2) A2 - typ 80010647V01, moc izotropowa 7995W, azymut 180°, tilt 0° - 8°, częstotliwość 800/900 MHz;

3) A3 - typ 80010647V01, moc izotropowa 7995W, azymut 300°, tilt 0° - 8°, częstotliwość 800/900 MHz;

4) A4 - typ 80010378 moc izotropowa 6220W, azymut 60°, tilt 0° - 6°, częstotliwość 1800 MHz;

5) A5 - typ 80010378 moc izotropowa 6220W, azymut 180°, tilt 0° - 6°, częstotliwość 1800 MHz;

6) A6 - typ 80010378 moc izotropowa 6220W, azymut 300°, tilt 0° - 6°, częstotliwość 1800 MHz;

II. na wysokości 42,00 m n.p.t antena radiolinii nr RL1 - typ UKY21044/D, moc nadajnika 17 dBm, azymut 202°,

III. na wysokości 49,50 m n.p.t, antena radiolinii nr RL2 - typ UKY22045/D, moc nadajnika 17 dBm, azymut 234°.

Z ustaleń PINB w Łowiczu wynika, że przed montażem anten nie występowano o udzielenie pozwolenia na budowę, ani nie dokonywano zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Instalacja urządzeń zgodnie z oświadczeniami pełnomocnika inwestora miała miejsce na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane.

Dalej organ II instancji zauważył, że przepisy regulujące kwestie instalowania urządzeń na obiektach od ponad dwudziestu lat nieustannie ewoluują, co niewątpliwie utrudnia ich interpretację i powoduje brak odpowiedniego stopnia bezpieczeństwa obrotu prawnego. Aktualnie (ustawa z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2020 r., poz. 471) instalowanie na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia i jest kwalifikowane jako wykonywanie robót budowlanych (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.). Pierwotnie ustawodawca zdecydował się na zwolnienie z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę instalowania na obiektach jakichkolwiek urządzeń. Od 28 lipca 2005 r. do 15 listopada 2008 r. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagało zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) Prawa budowlanego). Następnie doprecyzowano, że pozwoleń nie wymaga "instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" (ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; Dz.U. z 2010 r., poz. 675). Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie oznaczało możliwości instalowania tych urządzeń bezwarunkowo, bowiem instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymagało dokonania zgłoszenia.

Pomimo powyższych regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowało się stanowisko uznające, że instalowanie anten telekomunikacyjnych (również poprzez demontaż urządzenia starego i montaż nowego) nie stanowi przypadku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (aktualnie 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) tej ustawy), bowiem dotyczy on wyłącznie urządzeń związanych z danym obiektem, zaś stacja bazowa nie jest elementem wyposażenia budynku przeznaczonego na pobyt ludzi i urządzeniem związanym z nim funkcjonalnie. Stanowi odrębny od budynku obiekt budowlany nie mający żadnego związku z funkcją (przeznaczeniem) podstawową obiektu (tak chociażby w wyroku NSA z 9 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2832/17).

Organ odwoławczy stwierdził, że niniejszej sprawie mamy do czynienia z wolnostojącą wieżą przeznaczoną do montażu urządzeń radio i telekomunikacyjnych. Również w przypadku takich obiektów w orzecznictwie jednolicie w zasadzie przyjmuje się od wielu lat, że dotychczasowy przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może stanowić podstawę do zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyłącznie w przypadku, gdy danego zamierzenia (montażu lub zamiany anten) nie da się zakwalifikować jako rozbudowy lub nadbudowy (wyrok NSA z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 789/17; podobnie wyrokach NSA z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3520/19; z 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3991/19 i z 9 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2801/17).

Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji T. podnoszonej w toku postępowania i rozszerzonej w zażaleniu organ II instancji wskazał, że "dołożenie" trzech anten telekomunikacyjnych i zmiana chociażby azymutów istniejących anten, co jest w sprawie niesporne, nie może zostać zakwalifikowane jedynie jako instalowanie na obiekcie urządzeń instalacji radiokomunikacyjnych, a co za tym idzie nie są to roboty o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, obowiązującym w dacie wykonania robót. Analogiczne stanowisko zajął WSA w Łodzi w zapadłym w sprawie wyroku z 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 897/20, którym oddalono skargę na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 183/2020 z 9 listopada 2020 r., znak: WOP.7722.0935.2020.SUJ, uchylające postanowienie PINB w Łowiczu wstrzymujące roboty budowlane i nakazujące przedstawienie określonej dokumentacji. W szczególności w wyroku tym wskazano, że "instalacja dodatkowych anten sektorowych, w wyniku których doszło do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej", zaś "wniosek organów, że doszło do rozbudowy" jest prawidłowy, a sama spółka "błędnie (...) kwalifikuje sporne roboty do wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. i przyjmuje, że art. 29 ust. 2 pkt 15 przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych". Każdorazowo zatem zwiększenie lub zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten będzie traktowana jako rozbudowa stacji bazowej i roboty takie, nieobjęte zwolnieniami wskazanymi w art. 29 - art. 30 Prawa budowlanego, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (podobnie w wyroku NSA z 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1101/18). Istotne zatem - przy sumowaniu parametrów - są takie względy techniczne jak: azymut, wysokość zawieszenia, pasmo pracy, moc nadawania i tilt, co może przesądzać o superpozycji pól elektromagnetycznych (WSA w Krakowie z 2 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 641/19).

Na koniec organ odwoławczy podkreślił, że kwestia ta była już przedmiotem oceny organu wojewódzkiego i z porównania parametrów stacji określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że obecnie parametry anten odbiegają od zatwierdzonego projektu, bowiem doszło do zmiany typu anten sektorowych pracujących w paśmie 800/900 MHz, a także zmianie uległy wartości mocy wypromieniowania izotropowego z 7321W na 7955 W i azymuty na których pracują anteny, ale przede wszystkim doszło do instalacji 3 nowych anten sektorowych w paśmie 1800 MHz o mocy 6220 W. Prawidłowo tym samym PINB w Łowiczu uznał, że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wdrożył tzw. postępowanie legalizacyjne, wydając postanowienie w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia określonej dokumentacji.

Jednocześnie Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w świetle art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), która weszła w życie 19 września 2020 r., w sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed tą datą z uwagi na okoliczność, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Organ odwoławczy wskazał, że stacja bazowa znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami uchwały nr XIII/57/15 Rady Gminy K. z 28 października 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - gmina K., fragmenty wsi: G., Z. i K. (dalej jako: m.p.z.p.), działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (stanowiącym jedną działkę budowlaną; § 11 pkt 8), przeznaczonego pod obiekty infrastruktury technicznej -telekomunikacja, zasady i warunki zagospodarowania: stacja bazowa telefonii cyfrowej - do utrzymania. Nie stwierdza się tym samym kolizji z ustaleniami planistycznymi.

Organ II instancji stwierdził, nie stwierdzono również naruszenia warunków techniczno-budowlanych. Natomiast ze sprawozdania przeprowadzonego 26 stycznia 2018 r. wynika, że natężenie pól elektromagnetycznych nie przekracza wartości dopuszczalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (t.j. Dz. U. poz. 2448) i wynosi 1,38 V/m. Z tego względu podnoszone w zażaleniu Stowarzyszenia zarzuty o emisji na "organizmy i zdrowie ludności o podwyższonym ryzyku zdrowotnym" nie zostały udowodnione lub w inny sposób potwierdzone i pozostają gołosłowne. Zwłaszcza powoływanie się na akty prawne obowiązujące w latach 60. w odniesieniu do emisji "mikrofal" przez stacje telefonii świadczy o poziomie przygotowania merytorycznego argumentacji mającej przemawiać za wpływem przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez Stowarzyszenie kwestii oceny oddziaływania na środowisko i nieuzasadnionej ingerencji w kompetencje organów ochrony środowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. uzasadnienie prawne powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, ale przede wszystkim wyjaśnienie podstawy prawnej. Nie można zatem ustaleń faktycznych PINB w Łowiczu czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poczytywać jako wkraczania w kompetencje innych organów, tym bardziej, że Wójt Gminy K. uznał, że z uwagi na brak stosownego wniosku inwestora nie może zająć stanowiska.

Odnosząc się do tej kwestii wyjaśniono, że w świetle § 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1071) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 3 kHz do 300 GHz, bez względu na równoważną moc promieniowaną izotropowo nie zalicza się aktualnie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zgodnie z § 2 i 3 rozporządzenia z 5 maja 2022 r. w przypadku wszczęcia i niezakończenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tj. decyzje wydawanych na podstawie art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) dotyczącego przedsięwzięć radiokomunikacyjnych stosuje się przepisy rozporządzenia w aktualnym brzmieniu, a postępowania o wydanie decyzji wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia umarza się. Innymi słowy, obecnie przedsięwzięcia polegające na budowie lub rozbudowie stacji telefonii komórkowej nie są zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym zobowiązanie inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach byłoby bezprzedmiotowe, bowiem postępowanie w tej sprawie przed organem ochrony środowiska zostałoby umorzone.

Jednocześnie, mając na względzie, że zalegalizowaniu mogą podlegać wyłącznie roboty realizowane bez uzyskania wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, to w ocenie Łódzkiego WINB postanowienie PINB w Łowiczu było nieprecyzyjne, bowiem wskazywało ono na konieczność przedłożenia dokumentacji budowlanej (projektu budowlanego) obejmującego, co prawda rozbudowę stacji bazowej, ale w której skład wchodzi wieża stalowa oraz kontener technologiczny i przyłącze elektroenergetyczne na działkach nr [...],[...] i [...]. Tymczasem jak wykazano wyżej roboty samowolne polegały jedynie na zainstalowaniu sześciu anten sektorowych i dwóch anten radiolinii, a tym samym projekt budowlany powinien nie powinien obejmować wieży, kontenera technologicznego czy przyłącza elektroenergetycznego, co mogłoby sugerować postanowienie organu l instancji.

Jednocześnie organ II instancji przypomniał, że projekt budowlany powinien spełniać wymogi rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i zostać sprawdzony przez osoby posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalnościach wskazanych w osnowie.

Ostateczną postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej "k.p.a." – poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy postanowienie organu l instancji nakładające na skarżącą obowiązek przedstawienia wskazanych dokumentów powinno zostać uchylone;

2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 124 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie wbrew literalnej wykładni właściwych przepisów, że instalowanie dodatkowych anten na istniejącej wieży telekomunikacyjnej stanowi rozbudowę stacji bazowej i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

II. przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) dalej: "Pr. bud." – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia, którym nałożono na Spółkę obowiązek przedstawienia wskazanych dokumentów dotyczących stacji bazowej BT 30538, która zdaniem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została rozbudowana, w sytuacji, gdy wykonane przez Skarżącą roboty budowlane nie doprowadziły do rozbudowy obiektu budowlanego, ponieważ roboty te obejmowały wyłącznie instalowanie urządzeń technicznych na istniejącym obiekcie, co objęte jest wyłączeniem spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia robót na mocy przepisów zawartych w art. 29 ust.2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud.;

2. art. 29 ust. 2 pkt. 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez Skarżącą polegały na instalowaniu urządzeń (w szczególności anten) na istniejącym obiekcie budowlanym, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów;

Na tej podstawie skarżąca wniosła m.in. o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kluczową kwestią pozostaje ustalenie, czy instalowanie urządzeń stanowiących składowe instalacji radiokomunikacyjnej prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury.

Skarżąca stanęła na stanowisku, że nie dokonała sugerowanej przez ŁWINB rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej, a instalacja dodatkowych anten bądź modernizacja już znajdujących się na wieży telekomunikacyjnej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wysokość instalowanych anten nie przekraczała 3 metrów, a zakres wykonanych robót obejmował wyłącznie instalowanie urządzeń, o których mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wykonywania prac). Zestawienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) ww. ustawy pozwala stwierdzić, iż co do zasady wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń technicznych, w tym instalacji radiokomunikacyjnych, wymaga zgłoszenia. Od powyższej zasady istnieje jednak wyjątek: gdy instalowane urządzenie ma wysokość mniejszą niż 3 m - nie jest wymagane nawet dokonanie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) a contrario. Wykonanie przedmiotowych robót leżało w ocenie skarżącej poza zakresem zainteresowania organów nadzoru budowlanego, ponieważ nie wymagało ani dokonania zgłoszenia, ani też uzyskania pozwolenia na budowę, w związku z czym postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z 28 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 171/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy o sygn. akt II OSK 2378/21 ze skargi kasacyjnej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (poprzednika prawnego T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 897/20.

W ocenie sądu zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie było konieczne, bowiem gdyby okazało się, że NSA oddali skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 897/20, to wiążące stanie się zawarte w jego uzasadnieniu stanowisko, że w niniejszej sprawie na skutek zmiany parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej doszło do samowolnej rozbudowy legalnie istniejącego obiektu budowlanego.

Wyrokiem z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2378/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 897/20. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił, że przedmiotowe roboty budowlane stanowiły rozbudowę już istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie były to więc roboty budowlane, o jakich była mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z 8 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 171/23.

Pismem z 25 lipca 2024 r. Stowarzyszenie O. z siedzibą w Ś. wniosło o uwzględnienie stanowiska zawartego w piśmie z 14 czerwca 2024 r., skierowanego do sprawy o sygn. akt II OSK 2378/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – powoływanej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w niniejszej sprawie w 2017 r., na skutek interwencji Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi oraz uczestniczki postępowania W. S. W związku z tym, jak słusznie zauważył organ II instancji, materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), która weszła w życie 19 września 2020 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu dotychczasowym.

Stosownie zatem do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego).

Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego). Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego).

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że obecne parametry anten zamontowanych na stacji bazowej telefonii komórkowej [...]nr BT 30538, na działce nr [...]w K. , odbiegają od zatwierdzonego projektu. Doszło bowiem do zmiany typu anten sektorowych pracujących w paśmie 800/900 MHz, a także zmianie uległy wartości mocy wypromieniowania izotropowego z 7321 W na 7955 W i azymuty, na których pracują anteny, ale przede wszystkim doszło do instalacji 3 nowych anten sektorowych w paśmie 1800 MHz o mocy 6220 W.

Istota sporu sprowadza się natomiast do oceny zasadności twierdzenia organów nadzoru budowlanego, co do uznania ww. robót budowlanych za rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej w ramach samowoli budowlanej. Według skarżącej wykonane roboty budowlane stanowiły roboty wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego, co oznacza, że inwestor był zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie takich robót budowlanych, jak również z obowiązku zgłoszenia ich wykonania.

W tym miejscu podkreślić należy, że kwestia zakwalifikowania przez organy nadzoru budowlanego wykonanych robót budowlanych w ramach samowoli budowlanej była już przedmiotem analizy zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 897/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, m.in. że: "Nie ulega zatem wątpliwości, iż dokonano zamiany ilości, rodzaju zainstalowanych anten, azymutu i mocy oraz wysokości ich zamontowania. Judykatura przyjmuje zaś, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.b. może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020r., II OSK 3520/19, LEX nr 3064964); a instalacja dodatkowych anten sektorowych, w wyniku których doszło do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2020r., II OSK 3991/19, LEX nr 3052047, wyrok NSA z dnia 9 października 2019r., II OSK 2801/17, LEX nr 2744789). Skoro zatem w wyniku wykonanych przez Spółkę robót budowlanych na stacji bazowej doszło – co jest niewątpliwe w tej sprawie – do zmiany parametrów użytkowych i technicznych stacji, to wniosek organów, że doszło do rozbudowy tej stacji jest prawidłowy. Błędnie więc Spółka kwalifikuje sporne roboty do wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) pr.b. i przyjmuje, że art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.b. przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy fakt ten stanowi jego rozbudowę lub przebudowę, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zainstalowano nową konstrukcję (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2020r., II OSK 1212/20, LEX nr 3050605). Zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane jako rozbudowa stacji bazowej. Roboty budowlane prowadzące do zwiększenia lub ogólnej zmiany sumarycznej, nieobjęte zwolnieniami wskazanymi w art. 29 – art. 30 pr.b., wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (tak wyrok NSA z dnia 12 marca 2020r., II OSK 1101/18, LEX nr 3041283).".

Z kolei w wyroku z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2378/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w ślad za powołanym w nim orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 p.b.), a tym samym stanowi obiekt budowlany (art. 3 pkt 1 lit. b p.b.) wymagający pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 (jak też art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.b. stanowiący, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, może mieć zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń na obiektach budowlanych, a nie budowy (rozbudowy, przebudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Nie może być tym samym interpretowany z pominięciem okoliczności, czy wykonana instalacja stanowi rozbudowę już istniejącej stacji bazowej. W sytuacji, gdy instalacja dodatkowych anten czy osprzętu technicznego prowadzi do zmiany parametrów użytkowych stacji bazowej, to takie przedsięwzięcie należy uznać za rozbudowę tej stacji, a nie instalowaniu urządzeń. Nie ulega wątpliwości, że rodzaj, moc i usytuowanie anten ma wpływ na działanie stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem na jej parametry użytkowe i techniczne. Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie, roboty budowlane prowadzące do zwiększenia lub ogólnej zmiany sumarycznej, nieobjęte zwolnieniami wskazanymi w art. 29-30 p.b., wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

NSA w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji i za bezzasadne uznał m.in. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest: art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Mając na uwadze treść ww. regulacji oraz zapadłe w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że prawidłowość uznania przez organy nadzoru budowlanego wykonanych robót budowlanych za samowolę budowlaną jest definitywnie przesądzona, a więc podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b) Prawa budowlanego nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Dalego przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie ocena właściwego zastosowania przez organ II instancji przepisów art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu nie doszło w tym zakresie do naruszenia ww. przepisów. Jak słusznie bowiem wskazał Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na terenie, na którym zlokalizowana jest stacja bazowa, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą nr XIII/57/15 Rady Gminy K. z 28 października 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - gmina K., fragmenty wsi: G, K, Działka nr [...]znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 20.118.TT (stanowiącym jedną działkę budowlaną; § 11 pkt 8), przeznaczonego pod obiekty infrastruktury technicznej - telekomunikacja, zasady i warunki zagospodarowania: stacja bazowa telefonii cyfrowej - do utrzymania. Zatem zrealizowane roboty budowlane pozostają w zgodzie z ustaleniami planistycznymi.

Podobnie, jak organ II instancji, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia warunków techniczno-budowlanych, uniemożliwiających zastosowanie trybu legalizacji samowoli budowlanej.

Zasadnie natomiast organ odwoławczy zakwestionował rozstrzygnięcie organu I instancji, gdyż wskazywało ono na konieczność przedłożenia dokumentacji budowlanej (projektu budowlanego) obejmującego, nie tylko urządzenia stanowiące rozbudowę stacji bazowej (sześć anten sektorowych i dwie anteny radiolinii), ale również wieżę stalową, kontener technologiczny i przyłącze elektroenergetyczne na działkach nr [...],[...] i [...], a więc te elementy inwestycji, które były już przedmiotem udzielonego wcześniej pozwolenia na budowę. Słusznie zatem organ II instancji zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i uchylił zaskarżone postanowienie w części i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, że z literalne brzmienie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego wymaga, aby w postanowieniu nakładającym obowiązek przedstawienia niezbędnej dokumentacji, organ nadzoru budowlanego wstrzymał jednocześnie prowadzenie robót budowlanych. W niniejszej sprawie tego nakazu nie zawarto ani w postanowieniu organu I instancji z 10 grudnia 2021 r., nr 251/2021, ani w zaskarżonym do Sądu postanowieniu z 30 listopada 2022 r., nr 195/11/2022. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia dalszych robót i ustaleniu wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń budowy jest wymagane wyłącznie w przypadku obiektów budowlanych, które są w trakcie samowolnie prowadzonej budowy. Orzeczenie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych nie stanowi natomiast warunku niezbędnego do prowadzenia postępowania legalizacyjnego, jeżeli budowa została już zakończona. Wówczas wystarczy ograniczyć się wyłącznie do nałożenia obowiązku przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1466/18 – dostępny w CBOSA).

W ocenie Sądu brak tego elementu postępowania legalizacyjnego, w sytuacji gdy roboty budowlane zostały już zakończone, nie może stanowić uchybienia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy.

Reasumując, w niniejszej sprawie wypełniony został zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniono obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej postanowienia odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że skarżąca domaga się odmiennego interpretowania zastosowanych w sprawie przepisów prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

IB