Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 680/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, art. 3 par. 2 pkt 8,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 2/23 w sprawie ze skargi R. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie legalności i prawidłowości budowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę.

Sąd przywołał treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), zwanej dalej "p.u.s.a.", oraz art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. i wskazał, że podziela pogląd, zgodnie z którym wniesienie do organu nadzoru budowlanego pisma, które zmierza do podjęcia przez ten organ czynności kontrolnych ‒ a nawet rzeczywiście takie czynności inicjuje ‒ nie wywołuje automatycznie skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Z faktu, że organ nadzoru budowlanego podejmuje czynności kontrolne, nie można bowiem wywodzić, że ich podjęcie winno być oceniane jako prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, które każdorazowo zmierza do wydania kwalifikowanego aktu administracyjnego. Decyzja administracyjna wydawana jest w przypadku, gdy przepis prawa materialnego przewiduje taką formę rozstrzygnięcia, a więc dla wywołania skutku w sferze praw i obowiązków adresata decyzji musi istnieć norma prawna, która pozwala uczynić tegoż adresata podmiotem tychże praw i obowiązków (zob. wyrok NSA z 28 maja 2020 r., II OSK 2402/19; por. też: wyrok NSA z 14 marca 2013 r., II OSK 2806/12; postanowienie NSA z 5 listopada 2010 r., II OSK 2132/10).

Sąd podzielił również pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1500/09, że postępowanie kontrolne, prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego. Oznacza to, że jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa, organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. Dopiero wówczas dokumentacja z postępowania kontrolnego winna współtworzyć materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym i być podstawą rozstrzygnięcia (art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego). Zatem kontrola w tym trybie ma na celu ocenę legalności podjętych przez inwestora działań i ustalenie, czy koniecznym jest wszczęcie postępowania jurysdykcyjnego (por. również wyroki NSA: z 28 maja 2020 r., II OSK 2402/19; z 25 kwietnia 2017 r., II OSK 2135/15).

W sytuacji, gdy w wyniku czynności kontrolnych organ nadzoru budowlanego nie stwierdza naruszeń prawa budowlanego, a czynności te podjął na skutek skargi obywatela, powinien w tym względzie stosować przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. "Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego, co czyni niedopuszczalną, np. skargę na bezczynności w tym zakresie organu. Oznacza to, że podejmowane w trybie art. 237 § 3 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu, podlegających kontroli sądu administracyjnego" (zob. wyrok NSA z 28 maja 2020 r., II OSK 2402/19).

Mając powyższe na względzie Sąd I instancji zgodził się z organem, że pismo skarżącego datowane na 26 września 2022 r. (a nie, jak omyłkowo podano w skardze, na 27 września 2022 r.) było w swej treść jasne i jednoznaczne, i zasadnie zostało przez PINB odczytane jako wniosek o przeprowadzenie kontroli inwestycji rozpoczętej na działce nr [...]. Wbrew twierdzeniom skargi, pismo to nie dawało żadnych podstaw do uznania, jakoby zawierało "żądanie de facto wszczęcia postępowania w przedmiocie legalności i prawidłowości budowy dwóch budynków" na ww. działce.

Przepisom ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", nie jest znane pojęcie "postępowania w przedmiocie legalności/prawidłowości budowy obiektu budowlanego". Takim określeniem posługują się natomiast niekiedy w praktyce organy nadzoru budowlanego ‒ na oznaczenie postępowania administracyjnego zmierzającego do usunięcia stwierdzonych naruszeń przy wykonywaniu robót budowlanych. Wszczęcie takiego postępowania jest jednak uwarunkowane uprzednim ustaleniem przez organ ‒ zwykle w wyniku przeprowadzenia wspomnianych wyżej czynności kontrolnych ‒ że do takich naruszeń w danym przypadku rzeczywiście doszło.

Już z tego powodu nie sposób zasadnie twierdzić, że skarżący w swym wniosku z 26 września 2022 r. żądał wszczęcia postępowania administracyjnego, skoro w piśmie tym nie zarzucał, że rozpoczęta na działce nr [...] inwestycja jest prowadzona z naruszeniem przepisów ustawy ‒ w warunkach tzw. samowoli budowlanej ‒ a jedynie prosił PINB dopiero o sprawdzenie ("skontrolowanie"), czy powstająca inwestycja taką samowolą nie jest. Zatem tylko w kontekście uprawdopodobnienia swego zaniepokojenia co do prawidłowości realizowanej inwestycji należy odczytywać wzmiankę skarżącego o tym, iż jest właścicielem "sąsiedniej" działki nr [...], który w świetle art. 28 ust. 2 P.b. powinien być stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...], a żadnej informacji o takiej inwestycji nie otrzymał. Z kolei zamieszczony w ostatnim zdaniu analizowanego pisma wniosek o wstrzymanie robót budowlanych na ww. działce jest ewidentnie wnioskiem o charakterze tylko ewentualnym ‒ zgłoszonym wyłącznie na wypadek, gdyby w wyniku przeprowadzonej kontroli okazało się, że cyt.: "inwestycja jest samowolą budowlaną lub pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

Przeprowadzona przez pracowników PINB w dniu 7 listopada 2022 r. kontrola budowy na działce nr [...] żadnych nieprawidłowości nie wykazała.

W świetle dotychczasowych rozważań Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że pismo skarżącego, wbrew twierdzeniom jego pełnomocników, nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie o przeprowadzenie kontroli.

W ocenie Sądu, tego rodzaju pismo należy traktować jako tzw. skargę powszechną, uregulowaną w art. 227 i nast. K.p.a., i podlegającą załatwieniu w trybie tych przepisów (a więc w szczególności wymagającą zawiadomienia skarżącego o sposobie jej załatwienia ‒ art. 237 § 3 K.p.a.).

Co w tym przypadku jednak szczególnie istotne, ani sposób załatwienia takiej skargi (w tym zawiadomienie, o jakim mowa w art. 237 § 3 K.p.a.), ani, w konsekwencji (por. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), ewentualna bezczynność w jej załatwieniu, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga do sądu administracyjnego w takim przedmiocie jest niedopuszczalna (por. wyrok NSA z 28 maja 2020 r., II OSK 2402/19; por. też wyrok WSA z 14 marca 2022 r., II SAB/Gl 13/22).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. polegające w istocie na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu i przedstawieniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało;

- art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na odrzuceniu skargi zamiast na jej uwzględnieniu i zasadzeniu kosztów postępowania. WSA w Poznaniu był właściwy do załatwienia skargi;

- art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu.

Ponadto w ramach naruszenia prawa materialnego zarzucono naruszenie:

- art. 35 § 3 K.p.a. traktowanym jak przepis prawa materialnego, tj. naruszenie polegające na załatwieniu sprawy w okresie dłuższym niż okres, w którym sprawa winna była być załatwiona (sprawy nie załatwiono do tej pory, choć od doprecyzowania podania, tj. od dnia 16 listopada 2022 r. minęły ponad 3 m-ce);

- art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. traktowanym jak przepis prawa materialnego polegające na ich niezastosowaniu (orzeczenie w przedmiocie wszczęcia postępowania nie zostało wydane do tej pory);

- art. 61 i art. 63 § 2 K.p.a. przez ich niezastosowanie oraz z art. 227 K.p.a. i art. 237 K.p.a. przez ich zastosowanie (traktowanymi jak przepisy prawa materialnego).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. W okolicznościach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł aby przedmiotowa sprawa była tego rodzaju, że wymagałaby rozpoznania na rozprawie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego, ponieważ za ich pomocą skarżący nie podważył skutecznie argumentacji Sądu I instancji, który w okolicznościach niniejszej sprawy niewadliwie ocenił, że pismo skarżącego nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie o przeprowadzenie kontroli, a w konsekwencji, tego rodzaju pismo należało traktować jako tzw. skargę powszechną, uregulowaną w art. 227 i nast. K.p.a., i podlegającą załatwieniu w trybie tych przepisów (a więc w szczególności wymagającą zawiadomienia skarżącego o sposobie jej załatwienia ‒ art. 237 § 3 K.p.a.).

Tej oceny nie zmienia wskazywane w skardze kasacyjnej sprecyzowanie przez skarżącego swojego żądania (legalność i prawidłowość budowy m.in. zgodnie z planem miejscowym oraz wymaganiami ochrony środowiska), które w dalszym ciągu dotyczy kwestii ogólnych, tj. legalności budowy, co nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że żądanie skarżącego opierało się stanowczo na interesie prawnym, który mógłby dotyczyć np. kwestii niedopuszczalnego oddziaływania sąsiedniej inwestycji na nieruchomość skarżącego. W reakcji bowiem na pismo skarżącego PINB przeprowadził kontrolę i ustalił, że inwestycja na sąsiedniej nieruchomości jest realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę, a skarżący nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia tego pozwolenia. Ponadto PINB po przeanalizowaniu oddziaływania obiektów nie uznał skarżącego za stronę postępowania. Skarżący tej oceny nie podważył skutecznie, tj. nie wykazał aby istniały argumenty prawne, które uzasadniałyby wszczęcie postępowania administracyjnego dot. legalności ww. budowy z jego udziałem celem ochrony istniejącego interesu prawnego skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny ma świadomość, że w judykaturze wyrażane są różne poglądy na ten temat. A mianowicie, w orzecznictwie aprobowane jest stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy mamy do czynienia z jednoznacznym i stanowczym wnioskiem osoby o wszczęcie konkretnego postępowania jurysdykcyjnego, a osoba ta powołuje się na własny interes prawny i go wykazuje, to wówczas reakcja organu na złożony wniosek powinna mieć charakter formalny, a nie ograniczać się do skierowania informacyjnego pisma. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w niektórych najnowszych orzeczeniach ze skarg na postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawach należących do właściwości organów nadzoru budowlanego (por. wyroki NSA: z 7 lutego 2023 r., II OSK 2827/21; z 2 marca 2022 r., II OSK 1804/22). Niemniej, nawet uwzględniając ten pogląd, w okoliczności niniejszej sprawy argumentacja skarżącego, w tym zawarta w skardze kasacyjnej, nie wyczerpuje przesłanek, które legły u podstaw tak sformułowanego poglądu orzeczniczego.

Jeszcze raz wskazania wymaga, że skarżący nie opierał swojego żądana na interesie prawnym, lecz w sposób ogólny sformułował wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie legalności budowy, dla której przecież zostało udzielone pozwolenie na budowę. Oznacza to, że na podstawie art. 35 ust. 1 P.b. kwestie zgodności inwestycji z planem miejscowym, czy też wymogami ochrony środowiska (na które wskazywał skarżący w swoim żądaniu) były przedmiotem oceny właściwego organu architektoniczno-budowanego na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. Stąd podczas przeprowadzonej kontroli działanie PINB mogło ograniczyć się do sprawdzenia, że inwestycja jest realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę, o czym skarżący został poinformowany przez PINB w odpowiedzi na jego pismo.

Nie bez znaczenia dla wyniku sprawy jest też obowiązujący od 19 września 2020 r. art. 53a ust. 1 P.b., dodany przez art. 1 pkt 42 lit. a ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Zgodnie z tym przepisem postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale [5b, który dot. art. 48-53a] wszczyna się z urzędu. Chodzi tu właśnie o postępowania w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy. Obowiązywanie tego przepisu potwierdza tezę, że jeżeli organ nadzoru budowlanego podczas kontroli nie potwierdzi naruszenia prawa, to brak jest podstaw do wszczynania przez ten organ postępowania administracyjnego z urzędu, a tym samym skutecznego zarzucania organowi, że jeżeli ten nie wszczął postępowania na wniosek skarżącego to takie okoliczności wyczerpują przesłankę bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Choć w praktyce niektóre z organów nadzoru budowlanego w reakcji na pismo danego podmiotu o przeprowadzenie postępowania wydają postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 K.p.a.), nie oznacza to, że w każdej tego rodzaju sprawie wymagane jest wydanie przez organ nadzoru budowlanego takiego rozstrzygnięcia, ponieważ dopuszczalnym prawnie i akceptowalnym sposobem załatwienia stosownego pisma może też być rozpoznanie go w trybie skargowym, tj. Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, tym bardziej w sytuacji gdy wniosek nie jest związany z ochroną własnego interesu prawnego, a ogólnie niejako informacyjnie dla skarżącego, jako osoby jedynie zainteresowanej legalnością budowy danej inwestycji. Istniały zatem podstawy do stwierdzenia, że żądanie skarżącego dotyczy postępowania skargowo-wnioskowego, regulowanego przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawach dotyczących zaś postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wynika to z tego, że postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności w nim podejmowanych nie stosuje się przepisów Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, tym art. 61, art. 61a, art. 63. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem władczego aktu administracyjnego, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu skargi (art. 238 § 1 w zw. z art. 237 i art. 227 K.p.a.), które także nie jest decyzją administracyjną ani aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Tym samym czynności – niezależnie od ich formy – podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie ogólnych przepisów Działu VIII K.p.a., czy też szczególnych przepisów, mają odrębny charakter i nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 81, uw. 13; s. 210, uw. 3 pkt 2; por. także postanowienia NSA: z 27 listopada 2015 r., I OSK 3045/15; z 12 marca 2013 r., I OSK 318/13; z 8 stycznia 2015 r., II OSK 1827/14). Poza tym Sąd I instancji ocenił, że w związku z pismem skarżącego podjął działania w sprawie sprawdzenia legalności ww. budowy, zaś do skarżącego wystosował stosowne pismo informujące. W wyniku złożenia przez skarżącego żądania wszczęcia postępowania organ nadzoru budowlanego podjął niezbędne w okolicznościach sprawy czynności zmierzające do ustalenia, czy zachodzą podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania. W tym miejscu należy uwzględnić pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym w sytuacji ustalenia, że postępowanie mogło być wszczęte tylko z urzędu, lecz dokonane czynności nie uzasadniały wszczęcia takiego postępowania, skarżący powinni zostać zawiadomieni o sposobie załatwienia sprawy, co również nastąpiło w niniejszej sprawie. Jednocześnie nie można wykluczyć, że ocena działań organu od chwili zapoznania się z treścią żądania do zawiadomienia o sposobie załatwienia sprawy należy do kognicji sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 30 marca 2023 r., II OSK 2467/22). Nie można wykluczyć, że kontroli sądowej w ramach skargi na bezczynność podlega zachowanie organu po zgłoszeniu żądania, jakie organ przedsięwziął czynności, w tym zmierzające do właściwego ustalenia charakteru sprawy, finalnie czy uzasadnione jest niewszczęcie z urzędu postępowania i poprzestanie na udzieleniu wyjaśnień zainteresowanemu. Stąd tak rozumiana skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna i w ramach postępowania sądowego ta materia powinna zostać oceniona przez orzekający sąd – co też w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji uczynił, dlatego dokonany przez Sąd I instancji sposób rozstrzygnięcia skargi na bezczynność przez jej odrzucenie nie niweczy oceny, że argumentacja skarżącego nie mogłaby prowadzić do stwierdzenia bezczynności organu. Należy pamiętać, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwały NSA: z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19; z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21). Zasadę tę należy odpowiednio zastosować do sprawy, w której została już udzielona przez organ odpowiedź, o jakiej mowa w art. 238 K.p.a., jeżeli przyjąć, że kontroli sądowej w ramach skargi na bezczynność organu podlega także zachowanie organu po zgłoszeniu żądania nawet jeżeli organ jest władny załatwić sprawę w trybie przepisów Działu VIII K.p.a.

W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.; art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; art. 35 § 3 K.p.a.; art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.; art. 61 i art. 63 § 2 K.p.a. oraz art. 227 K.p.a. i art. 237 K.p.a. – zaś skarga złożona do Sądu I instancji niewadliwie została odrzucona.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.