Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 499/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 56, art. 61, art. 134, art. 135, art. 141, art. 151, art. 161, art. 183, art. 184, art. 189
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107, art. 138, art. 145, art. 148, art. 151, art. 155
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 6, art 25, art. 31
journal: Dz.U. 2018 poz 433
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych.
article: art. 72
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1671/22 w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 czerwca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 24 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1671/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 czerwca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej, umorzył postępowanie sądowe w zakresie w jakim zaskarżona decyzja została uchylona decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 sierpnia 2022 r., znak: [...] i oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, działające przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, wystąpiło do Wojewody Małopolskiego z wnioskiem z 24 czerwca 2021 r. uzupełnionym i zmienionym w trakcie prowadzonego postępowania, o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej pn.: "Budowa zbiornika małej retencji: Zbiornik [...][...] na potoku [...][...] w ramach zadania inwestycyjnego «Zwiększenie zabezpieczenia przeciwpowodziowego w dolinie rzeki [...]»". Jednocześnie wniosło o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania ważnym interesem społecznym i gospodarczym.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, Wojewoda Małopolski decyzją z 24 stycznia 2022 r. nr [...] orzekł o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej pn.: "Budowa zbiornika małej retencji: Zbiornik [...][...] na potoku [...][...] w ramach zadania inwestycyjnego «Zwiększenie zabezpieczenia przeciwpowodziowego w dolinie rzeki [...]»", i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 24 czerwca 2022 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), oraz art. 11 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1812, dalej: specustawa), po rozpatrzeniu odwołania D. W. od ww. decyzji Wojewody Małopolskiego, w pkt I uchylił:

- w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 2, w wierszach od 20 do 23, licząc od dołu strony, zapis:

"- określam termin wydania nieruchomości, na podstawie art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych - zgodnie z wnioskiem inwestora - na 30 dzień od dnia wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji,",

- w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 2, w wierszach od 16 do 17, licząc od dołu strony, zapis:

"(linii napowietrznej energetycznej SN, linii napowietrznej energetycznej nN oraz sieci wodociągowej i kanalizacji deszczowej)",

- w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 2, w wierszach od 5 do 6, licząc od dołu strony, zapis:

"(linii napowietrznej energetycznej SN oraz sieci wodociągowej)",

- w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 8, w wierszach od 16 do 17, licząc od dołu strony, zapis:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji, tj. na mapie w skali 1:500, przedstawiającej projektowany obszar inwestycji, w 1 arkuszu",

- w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 9, w wierszach od 9 do 13, licząc od góry strony, zapis:

"Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 15 września 2021 r., znak: [...]dla zmiany warunku w przedsięwzięciu, które uzyskało decyzję znak: [...]z 29 października 2012 r. Charakterystykę przedsięwzięcia określił w załączniku nr 1 stanowiącym integralną część ww. decyzji ww. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.",

- w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 12, w wierszach od 5 do 29, licząc od dołu strony, zapis:

"W decyzji, z 15 września 2021 r., znak: [...]o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Środowiska w Krakowie orzekł o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla zmiany warunku w przedsięwzięciu realizowanym, które uzyskało decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] z 29 października 2012 r. Ww. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, oraz nw. warunki dotyczące:

- terminu wycinki drzew i krzewów:

Wycinkę drzew i krzewów należy ograniczyć do niezbędnego minimum, umożliwiającego realizację inwestycji i prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia. Dopuszcza się prowadzenie prac w okresie od 1 marca do 31 marca pod warunkiem zapewnienia bieżącego nadzoru przyrodniczego, który winien skontrolować obszar budowy i front robót pod kątem występowania gatunków chronionych i ich schronień.

- terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu:

Przed przystąpieniem do prac ziemnych na danym terenie należy go skontrolować pod względem występowania chronionych gatunków zwierząt (np. płazów, gadów, ptaków). Prace związane ze zdjęciem wierzchniej nakładu należy prowadzić w okresie od 1 września do 31 marca. Dopuszcza się prowadzenie prac przez cały rok pod warunkiem zapewnienia bieżącego nadzoru przyrodniczego, który raz w tygodniu powinien kontrolować obszar budowy i front robót pod kątem występowania gatunków chronionych oraz utrzymania powierzchni obszaru w stanie uniemożliwiającym zakładanie gniazd, kryjówek i innych schronień poprzez regularne wykaszanie obszaru (pierwsze koszenie między 1 a 15 kwietnia). Stwierdzone osobniki należy przenieść poza teren inwestycji w miejsce o podobnych warunkach siedliskowych, na tyle oddalone od terenu inwestycji, aby zwierzęta nie mogły powrócić na ten teren do czasu zakończenia prac. Powyższe działania należy prowadzić pod nadzorem przyrodnika specjalisty w dziedzinie herpetologii.",

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 13, w wierszach od 1 do 8, licząc od dołu strony, oraz na stronie 14, w wierszach od 1 do 2, licząc od góry strony, zapis:

"Z decyzji z 15 września 2021 r., znak: [...] wynika, iż tereny przeznaczone pod inwestycję są silnie zantropogenizowane, niemniej jednak występują tutaj chronione gatunki zwierząt i roślin, które mogą być zagrożone w wyniku realizacji inwestycji - zwłaszcza w skutek makroniwelacji czaszy zbiorników: [...], [...][...], [...][...], [...][...] i [...] . Nie są to jednak gatunki rzadkie czy też zagrożone wymarciem w skali kraju. W celu minimalizacji możliwych oddziaływań należy przed przystąpieniem do prac budowlanych na danym terenie skontrolować go pod względem występowania chronionych gatunków zwierząt, a odnalezione płazy i inne mało ruchliwe (niezdolne do ucieczki) zwierzęta chronione przenieść poza teren inwestycji. W razie stwierdzenia kolizji z gatunkami chronionymi należy wystąpić o właściwą decyzję derogacyjną.",

- w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 21, w wierszach od 3 do 5, licząc od dołu strony, zapis:

"(tj. linii napowietrznej energetycznej SN, linii napowietrznej energetycznej nN oraz sieci wodociągowej i kanalizacji deszczowej)",

- w tomie 1.A Projektu Zagospodarowania Terenu - część opisowa i rysunkowa, będącego częścią Projektu Budowlanego stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji jako załącznik nr 4, znajdujący się na stronach 110 i 111, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt 10.5 pn.: "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia znak [...]z dnia 15.09.2021 r. zmieniająca warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia znak [...]dnia 29.10.2012 r."

i orzekł w tym zakresie poprzez:

ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, w miejsce uchylenia na stronie 2, w wierszach od 20 do 23, licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"- określam termin wydania nieruchomości, na podstawie art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, na 30 dzień od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji stała się ostateczna,", "

- ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, w miejsce uchylenia na stronie 2, w wierszach od 16 do 17, licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"(linii napowietrznej energetycznej SN, linii napowietrznej energetycznej nN oraz kanalizacji deszczowej)",

- ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, w miejsce uchylenia na stronie 2, w wierszach od 5 do 6, licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"(linii napowietrznej energetycznej SN, linii napowietrznej energetycznej nN oraz kanalizacji deszczowej)",

- ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, w miejsce uchylenia na stronie 8, w wierszach od 16 do 17, licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały przedstawione na mapie w skali 1:500, stanowiącej załącznik Nr 1 do przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji, za pomocą przerywanej linii koloru żółtego.",

- ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, w miejsce uchylenia na stronie 21, w wierszach od 3 do 5, licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"(tj. linii napowietrznej energetycznej SN, linii napowietrznej energetycznej nN oraz kanalizacji) deszczowej)".

W pkt II. w pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany, w kształcie zatwierdzonym decyzją Wojewody Małopolskiego, spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, jak również jest zgodny z: decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 29 października 2012 r., nr [...] (dalej: "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach"), ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: 1. "Budowa retencyjnego zbiornika przeciwpowodziowego «[...]» na rzece [...] w km 7+284 w m. [...]", 2. "Budowa retencyjnego zbiornika przeciwpowodziowego «[...] - 2» na rzece [...] w km 9+223 w m. [...]", 3. "Budowa retencyjnego zbiornika przeciwpowodziowego «[...][...] - 1» na potoku [...][...] w km 0+220 w m. [...]", 4. "Budowa retencyjnego zbiornika przeciwpowodziowego «[...][...] - 2» na potoku [...][...] w km 2+320 w m. [...]", 5. "Budowa retencyjnego zbiornika przeciwpowodziowego «[...][...] - 3» na potoku [...][...] w km 3+017 w m. [...] oraz w m. [...]"; decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 18 września 2020 r., znak: [...], zmieniającą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; decyzją Ministra Infrastruktury z 20 sierpnia 2021r., znak: [...], udzielającą pozwoleń wodnoprawnych w ramach realizacji zadania pn.: "Zwiększenie zabezpieczenia przeciwpowodziowego w dolinie rzeki [...]: Budowa suchego zbiornika malej retencji: Zbiornik [...][...] na potoku [...][...]", w m. [...] oraz w m. [...], woj. małopolskie, utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z 29 grudnia 2021 r., znak: [...]. Wniosek inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację planowanej inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej jest także w ocenie Ministra kompletny i zawiera elementy wskazane w art. 6 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej. W ocenie organu odwoławczego decyzja Wojewody czyni zadość wymogom przedstawionym w specustawie przeciwpowodziowej. Organ drugiej instancji stwierdził, iż decyzja Wojewody wymaga jednak dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Wskazał, że analiza decyzji Wojewody pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 24 specustawy przeciwpowodziowej, nieprawidłowo określa termin wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji poprzez wskazanie, iż początkiem biegu ww. terminu jest dzień wydania decyzji o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Co do zasady bowiem, decyzjami wykonalnymi są decyzje ostateczne, co wynika z treści art. 130 k.p.a. Dlatego nie można żądać wykonania obowiązku wydania nieruchomości, w przypadku braku ostateczności decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji. Tym samym termin wydania nieruchomości musi być powiązany z kwestią uostatecznienia się decyzji. Organ odwoławczy podkreślił także, iż decyzji Wojewody Małopolskiego został nadany - na podstawie art. 25 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej - rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem przed uostatecznieniem się ww. decyzji inwestor może domagać się od właścicieli/użytkowników wieczystych wydania nieruchomości w terminie przewidzianym w art. 25 ust. 2 specustawy przeciwpowodziowej, tj. w terminie 90 dni od dnia wydania decyzji o pozwoleniu na realizację omawianej inwestycji. Po uzyskaniu przez przedmiotowe pozwolenie waloru ostateczności, w przypadku nieobjęcia nieruchomości w posiadanie przez inwestora w ww. terminie 90 dni od dnia wydania decyzji Wojewody Małopolskiego, zastosowanie znajdzie termin z art. 24 specustawy przeciwpowodziowej, który w przedmiotowej sprawie winien zostać określony na 30 dzień od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna, a nie - jak zrobił to Wojewoda Małopolski - na 30 dzień od dnia wydania decyzji nieostatecznej. Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skorygował ww. błąd w decyzji Wojewody i określił termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 24 specustawy przeciwpowodziowej, na 30 dzień od dnia uzyskania przez decyzję o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji przymiotu ostateczności, co znalazło odzwierciedlenie w pkt I zaskarżonej decyzji.

Minister za niewystarczający uznał ponadto zapis decyzji Wojewody dotyczący określenia linii rozgraniczających teren. Podał, iż organ pierwszej instancji wskazał w pkt II kontrolowanej decyzji (str. 8), że linie rozgraniczające teren zostały uwidocznione na mapie w skali 1:500 przedstawiającej projektowany obszar inwestycji, stanowiącej załącznik Nr 1 do przedmiotowej decyzji, nie podając chociażby koloru ww. linii. Wobec powyższego, w pkt I zaskarżonej decyzji Minister dokonał korekty ww. zapisu decyzji Wojewody Małopolskiego, tak aby omawiany zapis zawierał jednoznaczny opis linii rozgraniczających teren. Organ odwoławczy określił linie rozgraniczające teren poprzez wskazanie, iż ww. linie zostały przedstawione na mapie stanowiącej integralną część przedmiotowego pozwolenia za pomocą przerywanej linii koloru żółtego.

W ocenie organu odwoławczego dalsza analiza dokumentacji wykazała, iż decyzja Wojewody pozostaje w sprzeczności z wnioskiem inwestora zmienionym przy pismach z 8 października 2021 r. i 17 stycznia 2022 r. w zakresie obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Dlatego też w pkt I zaskarżonej decyzji Minister dokonał korekt w odpowiednich jednostkach redakcyjnych decyzji Wojewody Małopolskiego, w zakresie dotyczącym ustalenia obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Organ odwoławczy wskazał zgodnie z wnioskiem inwestora, iż przedmiotowy obowiązek obejmuje przebudowę linii napowietrznej energetycznej SN, linii napowietrznej energetycznej nN oraz kanalizacji deszczowej, co zostało również uwzględnione przy określeniu ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji powyższego obowiązku. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszej instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i te, które po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji uległy zmianie, a które są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podniósł, że w toku postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody powziął informację, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) decyzją z 31 maja 2022 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję RDOŚ w Krakowie z 15 września 2021 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla zmiany warunku w przedsięwzięciu realizowanym, które uzyskało decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji. W związku z tym, iż ww. decyzja Regionalnego Dyrektora została wyeliminowana z obrotu prawnego, konieczne stało się uchylenie przez Ministra zapisów decyzji Wojewody Małopolskiego jak i Projektu Zagospodarowania Terenu będącego częścią Projektu Budowlanego zatwierdzonego jako załącznik nr 4 do ww. decyzji organu I instancji, odnoszących się do przedmiotowej decyzji RDOŚ (zostało to szczegółowo opisane w pkt I zaskarżonej decyzji). Badając natomiast prawidłowość pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do jej zakwestionowania. Następnie organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji.

W dniu 21 lipca 2022 r. wpłynął do Ministra Rozwoju i Technologii, za pośrednictwem platformy ePUAP, wniosek inwestora z 21 lipca 2022 r. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., postępowania zakończonego ww. decyzją z 24 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu inwestor podniósł, że decyzja ta została wydana z uwzględnieniem decyzji środowiskowej RDOŚ z 29 października 2012 r., która została zmieniona decyzją RDOŚ z 20 lipca 2022 r., znak [...] (decyzji zmieniającej nadano rygor natychmiastowej wykonalności).

Następnie skargą D. W. zaskarżył powyższą decyzję Ministra, zarzucając jej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 oraz art. 105 § 2 k.p.a. (oraz art. 140 k.p.a.); art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy; art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 107 § 3 k.p.a.; art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy; art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471, dalej: "ustawa nowelizująca"); art. 138 § 1 pkt 2 a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 specustawy w zw. z art. 7 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11, art. 8, a także w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Załączył jednocześnie decyzję z 11 sierpnia 2022 r., nr [...] w której, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 oraz art. 108 21 1 k.p.a., uchylił ostateczną swoją decyzję z 24 czerwca 2022 r., w części dotyczącej pkt II, znajdującego się na stronie 3 i orzekł o istocie sprawy, zawierając następujący zapis:

1. Uchylam ww. decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 czerwca 2022 r" znak: [...], w części dotyczącej pkt II, znajdującego się na stronie 3, i orzekam o Istocie sprawy w następujący sposób:

II. Uchylam, w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody Małopolskiego, znajdujący się:

na stronie 10, w wierszu 24-26, licząc od dołu strony, zapis:

"- Wycinkę drzew i krzewów należy ograniczyć do niezbędnego minimum, umożliwiając realizację inwestycji i prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 15 października.",

na stronie 10, w wierszu 9-15, licząc od dołu strony, zapis:

"- Przed przystąpieniem do prac ziemnych na danym terenie należy go skontrolować pod względem występowania chronionych gatunków zwierząt (np. płazów, gadów, ptaków). Prace związane ze zdjęciem wierzchniej warstwy nadkładu należy prowadzić w okresie od września do lutego. Stwierdzone osobniki należy przenieść poza teren inwestycji w miejsce o podobnych warunkach siedliskowych, na tyle oddalone od terenu inwestycji, aby zwierzęta nie mogły powrócić na ten teren do czasu zakończenia prac. Prace ziemne należy wykonywać pod nadzorem przyrodnika.",

i orzekam w tym zakresie poprzez:

ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody Małopolskiego, w miejsce uchylenia, na stronie 10, nowego zapisu:

"- Wycinkę drzew i krzewów należy ograniczyć do niezbędnego minimum, umożliwiającego realizację inwestycji i prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia. Dopuszcza się prowadzenie prac w okresie od 1 marca do 31 marca pod warunkiem zapewnienia bieżącego nadzoru przyrodniczego, który winien skontrolować obszar budowy i front robót pod kątem występowania gatunków chronionych i ich schronień (zgodnie z decyzją RDOŚ w Krakowie z 20 lipca 2022 r., znak: [...], zmieniającą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach).",

ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody Małopolskiego, w miejsce uchylenia, na stronie 10, nowego zapisu:

" - Przed przystąpieniem do prac ziemnych na danym terenie należy go skontrolować pod względem występowania chronionych gatunków zwierząt (np. płazów, gadów, ptaków). Prace związane ze zdjęciem wierzchniej warstwy nakładu należy prowadzić w okresie od 1 września do 31 marca. Dopuszcza się prowadzenie prac przez cały rok pod warunkiem zapewnienia bieżącego nadzoru przyrodniczego, który raz w tygodniu winien kontrolować obszar budowy i front robót pod kątem występowania gatunków chronionych oraz utrzymania powierzchni obszaru w stanie uniemożliwiającym zakładanie gniazd, kryjówek i innych schronień poprzez regularne wykaszanie obszaru (pierwsze koszenie między 1 a 15 kwietnia). Stwierdzone osobniki należy przenieść poza teren inwestycji w miejsce o podobnych warunkach siedliskowych, na tyle oddalone od terenu inwestycji, aby zwierzęta nie mogły powrócić na ten teren do czasu zakończenia prac. Powyższe działania należy prowadzić pod nadzorem przyrodnika specjalisty w dziedzinie herpetologii (zgodnie z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 20 lipca 2022 r., znak: [...], zmieniającą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach).",

ustalenie, w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody Małopolskiego, poprzez dodanie, na stronie 12, po zapisie znajdującym się w wierszu od 22, licząc od góry strony, nowego zapisu:

"W pkt I decyzji z dnia 20 lipca 2022 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie zmienił w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29 października 2012 r., znak[...]:

• warunek określony w pkt 1.1 ppkt 1.2 lit. n), dotyczący wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich i nadal mu nowe brzmienie: "n) Wycinkę drzew i krzewów należy ograniczyć do niezbędnego minimum, umożliwiającego realizację inwestycji i prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia. Dopuszcza się prowadzenie prac w okresie od 1 marca do 31 marca pod warunkiem zapewnienia bieżącego nadzoru przyrodniczego, który winien skontrolować obszar budowy i front robót pod kątem występowania gatunków chronionych i ich schronień.",

warunek określony w pkt 1.1 ppkt 1.2 lit. r), dotyczący wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich i nadał mu nowe brzmienie: Przed przystąpieniem do prac ziemnych na danym terenie należy go skontrolować pod względem występowania chronionych gatunków zwierząt (np. płazów, gadów, ptaków). Prace związane ze zdjęciem wierzchniej warstwy nakładu należy prowadzić w okresie od 1 września do 31 marca. Dopuszcza się prowadzenie prac przez cały rok pod warunkiem zapewnienia bieżącego nadzoru przyrodniczego, który raz w tygodniu winien kontrolować obszar budowy i front robót pod kątem występowania gatunków chronionych oraz utrzymania powierzchni obszaru w stanie uniemożliwiającym zakładanie gniazd, kryjówek i innych schronień poprzez regularne wykaszanie obszaru (pierwsze koszenie między 1 a 15 kwietnia). Stwierdzone osobniki należy przenieść poza teren inwestycji w miejsce o podobnych warunkach siedliskowych, na tyle oddalone od terenu inwestycji, zwierzęta nie mogły powrócić na ten teren do czasu zakończenia prac. Powyższe działania należy prowadzić pod nadzorem przyrodnika specjalisty w dziedzinie herpetologii."

W pkt II ww. decyzji z dnia 20 lipca 2022 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wskazał, iż pozostają aktualne pozostałe warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29 października 2012 r., w pkt 1.1 ppkt 1.2 pod nazwą: "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich".

W pkt III ww. decyzji z dnia 20 lipca 2022 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie stwierdził, iż pozostają aktualne także pozostałe zapisy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29 października 2012 r, oraz charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji z dnia 29 października 2012 r.".

III. W pozostałej części decyzję Wojewody Małopolskiego utrzymuje w mocy.

Jednocześnie Minister w pkt 2. nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że przywołany powyżej wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego zakończonego zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją został złożony 21 lipca 2022 r., natomiast skarga została wniesiona 27 lipca 2022 r. Skoro zatem wniosek o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego został złożony przed wniesieniem skargi, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego miało pierwszeństwo przed postępowaniem sądowym. Sąd stwierdził jednak, że nie był obowiązany do zawieszenia postępowania, bowiem organ przekazując skargę załączył do niej decyzję z 11 sierpnia 2022 r., która została wydana w wyniku wszczęcia powyższego postępowania nadzwyczajnego. Decyzją tą została częściowo uchylona zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja. W pkt 1 tej decyzji Minister Rozwoju i Technologii uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt II, czyli w części, w jakiej została utrzymana w mocy decyzja Wojewody Małopolskiego, i orzekł o istocie sprawy, poprzez dokonanie zmian w odpowiednich jednostkach redakcyjnych pkt III decyzji Wojewody Małopolskiego pn.: "Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", uwzględniających wydaną przez RDOŚ w Krakowie decyzję zmieniającą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 20 lipca 2022 r., znak: [...] (tj. w zakresie w jakim odnosi się do kwestii terminu wycinki drzew i krzewów oraz terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu). W pozostałej części decyzja Wojewody Małopolskiego została utrzymana w mocy. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wynik nadzwyczajnego postępowania, wszczętego na podstawie ww. wniosku z 21 lipca 2022 r., ma istotne znaczenie dla niniejszego postępowania sądowego. Wyeliminowanie przez organ administracji publicznej decyzji, bądź jej części, w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania, powoduje, że sprawa ze skargi na decyzję wydaną w trybie zwykłym, jaka zawisła przed sądem, w sensie materialnoprawnym istnieje nadal, jednakże sąd administracyjny został pozbawiony przedmiotu kontroli w takim zakresie, w jakim decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja niewątpliwie wystąpiła, albowiem zaskarżona decyzja mocą wydanej przez Ministra Rozwoju i Technologii, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 148 § 1 pkt 8 k.p.a., decyzji z 11 sierpnia 2022r. została częściowo uchylona. Jak wynika z informacji uzyskanej od organu, nie został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ani skarga do sądu administracyjnego. Uznać zatem w ocenie Sądu należy, że zaskarżona decyzja została częściowo wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji Sąd za zasadne uznał orzeczenie o umorzeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w zakresie w jakim zaskarżona decyzja została uchylona decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z 11 sierpnia 2022 r. Z tych też powodów orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W ocenie Sądu brak było jednak podstaw do uchylenia decyzji w części, w jakiej nie została ona wyeliminowana w obrotu prawnego ww. decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z 11 sierpnia 2022 r. Decyzja ta nie zawiera bowiem naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do jej uchylenia w kontrolowanym zakresie.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się de facto do prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem formalnym i procesowym. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek uprawnionego inwestora, tj. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 2 pkt 2a ustawy). Wniosek zawiera wymagane przez art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 specustawy elementy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 specustawy, do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt budowalny został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z wyszczególnionymi w decyzji organu odwoławczego decyzjami innych organów. Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7 specustawy, bądź dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, w przypadku ich niewydania, co należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Ponadto, inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd stwierdził, że treść wydanego rozstrzygnięcia została skonstruowana w sposób prawidłowy, zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazał jaka część rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji została uchylona i jednocześnie w tym zakresie w sposób dostateczny orzekł co do istoty. Wskazał także, że w pozostałym zakresie utrzymuje ją w mocy. Rozstrzygnięcie decyzji organu odwoławczego nie pozostawia w ocenie Sądu wątpliwości co do jego treści. Zdaniem Sądu, wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie pozwoliło na wyeliminowanie błędnych zapisów zawartych w decyzji Wojewody. Okoliczność, iż rozstrzygnięcie nie zawierało dla poszczególnych elementów rozstrzygnięcia numerów czy punktów nie może natomiast stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Żaden przepis prawa nie wprowadza bowiem takiego wymogu. Sąd podkreślił przy tym, że organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji bierze pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny. Dlatego też w przypadku gdy ustali, iż decyzja, która stanowiła m.in. podstawę do wydania decyzji organu pierwszej instancji, została uchylona, winien uwzględnić tą okoliczność przy wydawaniu decyzji w postępowaniu odwoławczym. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uzyskał informację, iż z obrotu prawnego wyeliminowana została decyzja RDOŚ z 15 września 2021 r. i uwzględnił tą okoliczność uchylając jej zapisy zawarte w decyzji Wojewody, oraz w Projekcie Zagospodarowania Terenu będącego częścią Projektu Budowlanego zatwierdzonego jako załącznik nr 4 (Tom-1A) do tej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy nie dokonał orzeczenia merytorycznego w powyższym zakresie. Uchylenie w zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii zapisów decyzji Wojewody Małopolskiego odnoszących się do decyzji RDOŚ z 15 września 2021 r. skutkowało, że zaczęły obowiązywać warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd podkreślił jednak, że kwestia prawidłowości powyższego rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie może stanowić aktualnie rozważań, gdyż decyzją z 11 sierpnia 2022 r. Minister Rozwoju i Technologii, wydanej w trybie nadzwyczajnym, wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję w tej części, tj. w zakresie w jakim odnosi się do kwestii terminu wycinki drzew i krzewów oraz terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu.

Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut skarżącego w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji zawiera: decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247, 784, 922, 1211 i 1551), z zastrzeżeniem art. 17. Zdaniem Sądu organ odwoławczy podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję wyjaśnił stan faktyczny sprawy, tj. wyczerpującego zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, mając na uwadze przepisy ustawy przeciwpowodziowej. Wszystkie istotne dla sprawy fakty i zdarzenia będące przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej zostały zdaniem Sądu ustalone i ocenione, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. I tak, ustalił m.in., że dla przedsięwzięcia obejmującego przedmiotową inwestycję, wydana została decyzja RDOŚ w Krakowie z 29 października 2012 r., o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również, że została ona, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy, załączona do wniosku inwestora z 24 czerwca 2021 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Tym samym wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji spełnia wymóg przewidziany w ww. przepisie.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego w zakresie błędnego pominięcia przez organ odwoławczy ustaleń z zakresu ochrony środowiska, zawartych w decyzji RDOŚ z 15 września 2021 r., należy również zdaniem Sądu mieć na uwadze, że Minister decyzją z 11 sierpnia 2022 r. wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję w części dotyczących ww. ustaleń. Tym samym Sąd obecnie nie ma możliwości kontrolowania zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie. Okoliczność ta ma swoje przełożenie także w stosunku do zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przez organ art. art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. czy też art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Za nieuzasadniony uznać należy także w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania zawarte w tym przepisie. Organ odwoławczy odniósł się do podniesionych przez skarżącego w odwołaniu uchybień organu pierwszej instancji i w tym zakresie wskazał odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej. Zawarta w uzasadnieniu argumentacja organu pozwala także na ustalenie motywów wydanego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, także zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy w związku z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, nie zasługuje na uwzględnienie. W stanie sprawy nie ulega wątpliwości, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej, organy są związane postanowieniami przedłożonej wraz z wnioskiem inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestią sporną jednakże pozostaje, czy inwestor składając wniosek o realizację przedmiotowej inwestycji dysponował obowiązującą decyzją środowiskową. Z treści art. 72 ust. 3 ww. ustawy wynika, że wniosek o realizację przedmiotowej inwestycji został złożony przed upływem 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Ustawodawca na mocy art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie umożliwił przedłużenie ww. terminu obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Warunkiem przedłużenia "ważności decyzji" jest wydanie przez organ, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowienia, w którym stwierdzi, że warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są aktualne. Postanowienie to musi jednakże zostać wydane przed upływem sześcioletniego terminu wskazanego w art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W niniejszej sprawie decyzja środowiskowa z 28 października 2012 r. stała się ostateczna 3 grudnia 2012 r. Inwestor uzyskał ostateczne postanowienie RDOŚ w Krakowie z 3 października 2018 r., znak: [...], stwierdzające, iż realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przebiega etapowo oraz że nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Ww. postanowienie RDOŚ z 3 października 2018 r. wydane zostało zatem przed upływem 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, a co za tym idzie, ww. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązywała w dniu składania wniosku przez inwestora.

Zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż warunki określone w decyzji o środowiskowej stały się nieaktualne z uwagi wydanie przez RDOŚ w Krakowie decyzji z 18 września 2020 r., znak: [...], zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja ta stała się ostateczna 21 października 2020 r.). Decyzja ta jedynie określiła m.in. dodatkowe istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie projektowania, realizacji i eksploatacji w zakresie zbiornika [...][...] i [...]. Sąd podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która pozostaje w obrocie prawnym jako ostateczna i wywołująca skutki prawne decyzja administracyjna, jest wiążąca dla organów orzekających w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej. Organy te nie są natomiast właściwe do oceny legalności decyzji środowiskowej. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W konsekwencji zarzut naruszenia przez Ministra art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy w związku z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku Sąd uznał za bezzasadny.

Za chybiony Sąd uznał też zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 26 ustawy nowelizującej. Wskazał, że jak wynika z akt niniejszej sprawy wnioskodawca do przedmiotowego wniosku z 24 czerwca 2021 r. załączył projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Od 19 września 2020 r. obowiązywało bowiem rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609). Zdaniem Sądu złożenie przez inwestora projektu budowlanego na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie stanowi o naruszeniu prawa. Zgodnie z treścią art. 26 ustawy nowelizującej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Analiza powyższego przepisu pozwala w ocenie Sądu na uznanie, że inwestor w niniejszej sprawie mógł załączyć do przedmiotowego wniosku projekt budowlany sporządzonym na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r. Sąd w pełni podzielił w tym zakresie pogląd zawarty w wyroku WSA w Lublinie z 8 czerwca 2021 r, II SA/Lu 129/21, że racjonalny ustawodawca, decydując się na możliwość posługiwania się przez pewien okres standardami sporządzania projektu budowlanego na poprzednich zasadach, objął tą normą nie tylko ustawę Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., ale także wszystkie niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej na cele prawne akty wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy kompatybilne z jej nieobowiązującą wersją. W innym wypadku cel art. 26 ustawy nowelizującej nie zostałby osiągnięty, gdyż ustawa Prawo budowlane reguluje tylko podstawowe aspekty i zasady sporządzenia tej dokumentacji. W ocenie Sądu odmienna interpretacja art. 26 ustawy nowelizującej skutkowałaby, że przepis ten byłby de facto przepisem "martwym".

W ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 specustawy w zw. z art. 7 k.p.a. z uwagi na zaniechanie uchylenia przez Ministra decyzji organu pierwszej instancji, pomimo tego, że niezasadnie został nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności, nie mógł zostać uznany za prawidłowy. Zgodnie z art. 25 ust. 1 specustawy, wojewoda nadaje decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek inwestora uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Powyższy przepis stanowi podstawę do nadania decyzji, zezwalającej na realizację inwestycji przeciwpowodziowej, rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy za takim rozwiązaniem przemawia interes społeczny lub gospodarczy. Z literalnej wykładni tego przepisu wynika, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, w przypadku gdy inwestor złoży wniosek, który został uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Sąd zwrócił uwagę, że przepis ten nie określa żadnych szczegółowych kryteriów oceny tego interesu. Warunkiem legalności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest wskazanie przez inwestora takich okoliczności, które uprawdopodabniają istnienie interesu społecznego lub gospodarczego. Uzasadniając wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności inwestor wskazał na zaistnienie ważnego interesu społecznego, jak i gospodarczego. Powołał się w tym zakresie na cele przedmiotowej inwestycji mającej za zadanie ochronę miasta [...] i gminy [...] oraz mieszkańców przed skutkami powodzi. Podniósł, że przedmiotowa inwestycja ma na celu ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami w szczególności ze względu na stale zwiększające się zagrożenie powodziowe na terenie osiedli [...] i [...]w [...] oraz miejscowości [...] w gminie [...]. Wyjaśnił, że zwiększenie zagrożenia powodziowego jest efektem stale postępującej zabudowy terenów zielonych oraz zmian klimatu prowadzących do pojawiania się co roku ekstremalnych powodzi powodujących zalewanie terenów mieszkaniowych i przemysłowych, co stwarza realne zagrożenie dla ludności, jak również dla zakładów przemysłowych i usługowych na terenie [...] w [...]. Teren zagrożony powodzią obejmujący powierzchnię ponad 100 ha zamieszkuje 1100 stałych mieszkańców. Znajduje się na nim ponad 200 budynków jednorodzinnych i 5 wielorodzinnych oraz 14 zakładów przemysłowych zlokalizowanych na obszarze [...] w [...], w której działa 30 firm zatrudniających ponad 200 pracowników. Zwrócił także uwagę, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana w oparciu o umowy o dofinansowanie: Pożyczkę Nr [...]dla Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej w [...], zawartą [...] września 2015 r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Międzynarodowym Bankiem Odbudowy i Rozwoju, oraz Umowę kredytu dla Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej w [...], podpisaną [...]maja 2016 r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Bankiem Rozwoju Rady Europy. Powyższy projekt będzie realizowany w latach 2021-2023, zaś środki unijne przewidziane do realizacji powyższego zadania powinny zostać wydatkowane do 2022 roku. Opóźnienie w realizacji inwestycji będzie skutkowało natomiast utratą środków unijnych (pochodzących z Banku Światowego) i wstrzymaniem inwestycji na kolejne lata. Mając zatem na uwadze wniosek inwestora uznać zdaniem Sądu należy, że Minister zasadnie stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Sąd w pełni zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż wskazywana przez inwestora ochrona zdrowia, życia ludzkiego i mienia przed skutkami powodzi oraz dobra narodowego przed ciężkimi stratami, jak i planowane terminy realizacji inwestycji oraz finansowanie inwestycji z funduszy europejskich, uzasadniały nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zakładany cel przedmiotowej inwestycji może być uznany za interes społeczny i gospodarczy, a to przy pozostawieniu organom dużego marginesu władzy dyskrecjonalnej pozwala przyjąć, że w tym zakresie Wojewoda Małopolski nie naruszył granic uznania przy orzekaniu o natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji przeciwpowodziowej. W ocenie Sądu dla przedstawionej oceny nie bez znaczenia jest także szczególny charakter specustawy, na podstawie której wydana została decyzja Wojewody Małopolskiego. Organ odwoławczy nie miał zatem podstaw do podważenia zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ pierwszej instancji. Okoliczność, iż skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu i z dokonaną przez niego ich oceną, nie może świadczyć o naruszeniu ww. przepisów.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności organ naruszył dyspozycję art. 7 k.p.a. bowiem nie wziął pod uwagę, że decyzja narusza jego prawo własności, Sąd podniósł, że ochrona własności podlega szczególnej ochronie, a wszelkie ograniczenia w tym zakresie muszą być podyktowane koniecznością ochrony dóbr o szczególnym znaczeniu - np. bezpieczeństwa, zapewnienia odpowiednich warunków zdrowotnych i higienicznych, ochrony środowiska. Powoduje to, że w każdym przypadku zarówno sama ingerencja w omawiane prawo jak i zakres tej ingerencji musi być usprawiedliwiony dobrem ogółu. Sąd uznał, że taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wskazał, że interes ogólny (publiczny) – na który powołał się inwestor - jest ważny i znaczący i bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów oraz powoduje konieczność przedłożenia w tym konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży ograniczenie chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. Sąd podkreślił, iż specustawa służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa budowli przeciwpowodziowych, w tym suchych zbiorników przeciwpowodziowych (art. 2 i art. 3 specustawy). Wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji przeciwpowodziowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy ochrony przeciwpowodziowej terenów zagrożonych powodzią, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 20 specustawy). Zatem, przy realizacji ww. inwestycji nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy specustawy przeciwpowodziowej są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem publicznym jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji, która - jak wynika z akt sprawy - stanowi konieczną inwestycję celu publicznego. Zbiornik [...][...] jest elementem większego przedsięwzięcia obejmującego budowę kaskady pięciu retencyjnych zbiorników przeciwpowodziowych w dolinie rzeki [...], w granicach miasta [...] oraz miasta i gminy [...]. Z punktu widzenia ochrony przeciwpowodziowej [...] i [...] przedsięwzięcie polegające na budowie ww. pięciu zbiorników stanowi funkcjonalną całość. Osiągnięcie docelowej poprawy ochrony przeciwpowodziowej w dolinie rzeki [...] będzie możliwe dopiero po wybudowaniu wszystkich zbiorników, w tym także zbiornika [...][...]. W związku z powyższym, budowa zbiornika [...][...] jest ważnym elementem ochrony przeciwpowodziowej ww. regionu. W konsekwencji bezzasadna jest zdaniem Sądu argumentacja skarżącego, iż spełnienie przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności została przeanalizowana jedynie od strony podmiotów, na którym zależało na wydaniu pozwolenia wodnoprawnego.

Sąd podkreślił, iż specustawa jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji przeciwpowodziowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna realizacja inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych i w związku z tym zwiększenie bezpieczeństwa przeciwpowodziowego, leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej - zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Sąd podniósł, że jak wskazuje się w utrwalonym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym, inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca również w kontekście nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na powyższe zarzut art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 specustawy w zw. z art. 7 k.p.a., jest w ocenie Sądu bezpodstawny.

Sąd stwierdził, że podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł stanowić także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., z uwagi na zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w przypadku gdy decyzja ta w treści rozstrzygnięcia zawierała sformułowanie, iż integralną częścią decyzji stanowią "załączniki" czy też zapis, iż na Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie, Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Krakowie, jako inwestorze, ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego (...)", jak również z uwagi na rozmiar sentencji. W ocenie Sądu, powyższe nie może stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji i być podstawą do jej uchylenia. Wprawdzie rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji było bardzo obszerne i zawierało elementy poza normy wskazane w treści art. 9 specustawy, jednakże okoliczność ta nie może sama w sobie stanowić istotnego naruszenia prawa. Zawarte w decyzji szczegółowe ustalenia i warunki niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji, znajdują bowiem oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto – zdaniem Sądu - należy wziąć przede wszystkim pod uwagę, że na rozpiętość wydanego rozstrzygnięcia wpływ miała okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja obejmuje bardzo szeroki zakres prac budowlanych.

Za bezzasadny Sądu uznał też ostatni z zarzutów skargi. Powoływane bowiem przez skarżącego okoliczności nie mogły podważyć stanowiska organu zawartego w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji prawidłowo uznał w zaskarżonej decyzji, iż Wojewoda przeprowadził kontrolowane postępowanie w sposób zgodny z wymogami k.p.a. (z zastrzeżeniem uchybień, które zostały uchylone zaskarżoną decyzją), o czym świadczą ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Organ dokonał wszechstronnej i rzetelnej analizy materiału dowodowego, a wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Wyjaśnił w sposób wystarczający zasadność przesłanek, którymi się kierował przy wydawaniu decyzji (art. 11 k.p.a.). Brak jest także w ocenie Sądu podstaw do uznania, aby Minister nie kierował się zasadami proporcjonalności, bezstronności czy równego traktowania (art. 8 k.p.a.). Ustosunkowując się jednocześnie do argumentacji skarżącego, iż w decyzji organu pierwszej instancji w sposób nieoczywisty i mylący określono załączniki stanowiące jej integralną część, Sąd podniósł, iż organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, iż integralną część decyzji stanowią mapy z projektami podziału nieruchomości, zatwierdzone jako załączniki nr 2 i 3, z których - w samym tekście decyzji - wstawiono tabele, które pokazują, w jaki sposób działki się dzielą i na jakie powierzchnie. W decyzji organu pierwszej instancji, aby zachować tożsamość tabel z mapami podziałowymi z których one pochodzą, opisano przedmiotowe tabele za pomocą nazw "Załącznik Nr 2" i "Załącznik Nr 3". Powyższe okoliczności nie mogły zatem być uznane przez Ministra jako istotny błąd skutkujący koniecznością uchylenia decyzji w ww. zakresie. Także zatem ostatni z zarzutów nie mógł zostać uwzględniony.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga w zakresie w jakim mogła być rozpoznana, nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skargą kasacyjną D. W. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

I.1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi przez WSA w Warszawie (w zakresie, w jakim nie umorzono postępowania), podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii (a w konsekwencji także poprzedzającej jej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2022 r.), względnie zaś jej uchylenia, jako wydanej z naruszeniem zasady legalizmu, co odpowiada również temu samemu zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., które błędnie nie zostały przez WSA zastosowane, mimo naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego, jakich dopuścił się Minister przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności w zakresie, w jakim utrzymał on w mocy decyzję organu pierwszej instancji;

I.2. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi (w zakresie, w jakim postępowanie nie zostało umorzone) będące skutkiem błędnego przyjęcia za prawidłowy stanu faktycznego i prawnego sprawy ustalonego przez orzekający w sprawie organ administracji publicznej, wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji istotnego naruszenia przez Ministra (a także organ I instancji — Wojewodę Małopolskiego) ww. przepisów k.p.a. przy jego ustalaniu, polegającego na tym, że:

a) nie został dopełniony obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) - Minister nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji zaniechał precyzyjnego ustalenia tego, iż w postępowaniu o wydanie decyzji dotyczącej pozwolenia na realizację inwestycji przeciwpowodziowej nie spełnione zostały wszystkie ustawowe warunki konieczne dla możliwości wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia (w tym w szczególności nie ustalono tego, iż inwestor nie posługiwał się aktualną decyzją środowiskową, a także prawidłowo sporządzonym oraz aktualnym projektem budowlanym-o czym szerzej w uzasadnieniu do niniejszej skargi);

b) Minister pominął treść decyzji wydanej przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 maja 2022 r., znak [...]uchylającej decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 15 września 2021 r., znak: [...]ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla zmiany warunku w przedsięwzięciu i umarzającej postępowanie w I instancji - w tym miejscu należy wskazać, że na podstawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2023 roku w/w decyzja została uchylona;

c) Minister pominął treść uchylonej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 15 września 2021 r., znak: [...]ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, i wpływu zawartych w niej środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia na decyzję zezwalającą na realizację inwestycji (tak jakby te warunki nigdy nie zostały przez żaden organ ustalone);

d) organ II instancji całkowicie zignorował fakt, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 15 września 2021 r., znak: [...] ustalała bardzo szczegółowe i konkretne warunki ochrony drzew i krzewów (zakaz cięć w okresie lęgowym ptaków), zabezpieczenia gatunków chronionych zwierząt (płazów, gadów, ptaków), zapewnienia nadzoru przyrodniczego, zapewnienia nadzoru specjalisty w dziedzinie herpetologii, przeniesienia przed rozpoczęciem inwestycji mało ruchliwych czy niezdolnych do ucieczki chronionych gatunków zwierząt poza teren inwestycji, uzyskanie decyzji derogacyjnej, które to warunki nadal mają znaczenie, i z punktu widzenia konieczności ochrony wyżej wymienionych zostaną jedynie ujęte w decyzji o zmianie decyzji środowiskowej;

e) Minister pominął, a także sam popełnił błąd (analogiczny jak miało to miejsce w przypadku organu I instancji) polegający na sformułowaniu decyzji w jej punkcie I w sposób oczywiście nieprawidłowy, tj. w szczególności poprzez:

- zaniechanie nadania poszczególnym elementom rozstrzygnięcia decyzji, które zostały objęte uchyleniem, numerów lub punktów, wskutek czego rozstrzygnięcie obu decyzji w tym zakresie ma charakter wysoce nieprecyzyjny i chaotyczny,

- brak spójności między zakresem uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego, zawartym w punkcie i zaskarżonej decyzji Ministra, a zakresem, w jakim następnie (po słowach: "i orzekam w tym zakresie") Minister wydał nowe rozstrzygnięcia w sprawie, mimo zawarcia w rozstrzygnięciu decyzji stwierdzenia wskazującego na rzekome pokrywanie się zakresu uchylenia i zakresu orzeczenia;

- brak rozstrzygnięcia w uchylonym zakresie decyzji Wojewody Małopolskiego, dotyczącym decyzji środowiskowej, mimo, że wcześniej dokonał uchylenia w tym zakresie, a jednocześnie ani nie orzekł merytorycznie w miejsce uchylonego elementu decyzji Wojewody Małopolskiego, ani nie umorzył postępowania w tym zakresie (wbrew wyraźnemu wskazaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.): w sytuacji gdy:

• rozstrzygnięcie zarówno decyzji pierwszo jak i drugoinstancyjnej winno mieć charakter możliwie jak najbardziej precyzyjny — tak, by nie było po stronie jej adresata żadnych wątpliwości co do jej wykonania;

• brak precyzji rozstrzygnięcia, i brak nadania mu "ram", pozwalających na odnoszenie się zarówno w toku jej skarżenia jak i wykonania do konkretnych zawartych w niej punktów i postanowień, powoduje niedopuszczalny chaos w treści rozstrzygnięcia, który nie powinien mieć miejsca we władczych rozstrzygnięciach organu administracji publicznej;

• brak jest podstaw na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego do wyłącznie samego uchylenia przez organ II instancji zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej, bez jednoczesnego, towarzyszącego mu rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnego w uchylonym zakresie, co czyni tak wydane rozstrzygnięcie w ww. zakresie odnoszącym się do uchylonego fragmentu decyzji Wojewody Małopolskiego rażąco nieprawidłowym z punktu widzenia art 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;

f) Minister pominął inne istotne uchybienia w treści decyzji pierwszoinstancyjnej (które winny skutkować jej uchyleniem), takie jak:

- nieprawidłowy sposób rozstrzygnięcia decyzji, jako że w sentencji decyzji zawarto sformułowania niemające waloru rozstrzygnięcia, np.

• "Integralną część decyzji stanowią załączniki" (str. 3),

• "na Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie, Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Krakowie, jako inwestorze, ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, związanych z budową sieci technicznego uzbrojenia terenu, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2021.1899 ze zm.)" (str. 3).

Powyższe świadczy o naruszeniu podstawowych zasad konstruowania decyzji administracyjnej, co jest dodatkowo potęgowane przez sam rozmiar sentencji (uzasadnienie zaczyna się dopiero na 27 z 35 stron), przekładając się ostatecznie na nieczytelność całej decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji;

- brak tożsamości między przedsięwzięciem opisanym w decyzji wydanej w pierwszej instancji, na którego realizacje ona zezwalała, a przedsięwzięciem opisanym na stronach 9-15 tejże decyzji, jako że wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo faktu, iż od przeprowadzenia niektórych badań minęło już prawie 10 lat, a więc wydano decyzję w pierwszej instancji mimo braku posiadania odpowiedniej decyzji środowiskowej dla planowanej nieruchomości i w oderwaniu od aktualnego stanu wymagającego rzeczowej i pełnej oceny pod kątem wpływu na środowisko;

podczas gdy rozstrzygnięcie decyzji powinno być wiążącym ustaleniem konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego; w tym sensie decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty (art. 104 k.p.a.). Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, tak aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Organ pierwszej instancji, a w ślad za nim organ drugiej instancji dopuścił się pod tym względem istotnego naruszenia, jako że rozstrzygnięcie jest absolutnie kluczowym elementem każdej decyzji (brak rozstrzygnięcia nie zezwala na uznanie danego aktu za decyzję administracyjną).

(Wszystkie powyższe naruszenia w treści decyzji organów obu instancji, sposobie ich sformułowania oraz ich kształcie winny niewątpliwie zostać dostrzeżone przez kontrolujący przebieg postępowania przed organami administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a następnie spotkać się ze stosowną reakcją w postaci stwierdzenia ich nieważności, względnie zaś ich uchylenia)

g) decyzja Ministra wydana została w oparciu o konstrukcję nieznaną Kodeksowi postępowania administracyjnego, polegającą na jednoczesnym z jednej strony orzeczeniu o uchyleniu decyzji w części i orzeczeniu w tej części co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) a niezależnie od tego "utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części" (art 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), podczas gdy w art 138 § 1 k.p.a. wyraźnie przewidziana została alternatywna rozłączna pomiędzy ww. rodzajami rozstrzygnięć organu odwoławczego, wyrażona poprzez użycie spójnika "albo";

h) Minister w sposób nieprawidłowy zaniechał uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego pomimo tego, że Wojewoda Małopolski nadał tejże decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji, w której przesłanki umożliwiające takie działanie nie zostały spełnione (co stanowiło jednocześnie naruszenie art 7 k.p.a. in fine), albowiem nie uwzględniono w sposób dostateczny słusznego interesu skarżącego (jako właściciela nieruchomości pokrzywdzonego na skutek wydania decyzji w przedmiocie zgody na realizację inwestycji przeciwpowodziowej) oraz jednocześnie nie wykazano, by nadanie takiego rygoru było konieczne;

i) Minister wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie wstrzymał się z wydaniem decyzji w II instancji pomimo, iż w toku postępowania ziściła się podstawa wznowieniowa w postaci uchylenia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 września 2021 r. - w tym miejscu należy wskazać, że na podstawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2023 roku w/w decyzja została uchylona;

j) Minister wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi zaniechał wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie, mimo, iż wynik postępowania zależał wówczas od nowej decyzji, wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie po uchyleniu z powodu błędnej formy (nowa decyzja zamiast zmiany decyzji) decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, tj. decyzji z dnia 15 września 2021 r. (nowa decyzja została wydana przez RDOŚ dopiero w dniu 20 lipca 2022 r.):

podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna była - wobec w/w licznych uchybień proceduralnych (wymienionych w pkt. a) - j) powyżej) - doprowadzić WSA do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności (względnie: uchylenia) zaskarżonej decyzji Ministra (oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego z 24 stycznia 2022 r.), co uprawnia również tym samym do postawienia Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt. 2 lit. a) i c) p.p.s.a., które błędnie nie zostały przez WSA zastosowane; a także odpowiada zarzutowi naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej.

Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA dokonał prawidłowej jej analizy, to zauważyłby, jak wiele było błędów w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ustalaniu stanu faktycznego przez Ministra Rozwoju i Technologii, i jak wiele kwestii o charakterze podstawowym nie

zostało wszechstronnie wyjaśnionych zgodnie z podstawowymi zasadami uregulowanymi w art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., z pewnością nie przyjąłby ustaleń organów za kompletne i własne, co przełożyłoby się na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak domagał się tego skarżący;

I.3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wybiórcze i sprzeczne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przedstawienie stanu faktycznego oraz prawnego sprawy i akceptację nieprawidłowości dokonanych przez organ administracyjny ustaleń, a w szczególności poprzez brak odniesienia się w sposób szczegółowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżących w skardze do WSA (podczas gdy obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów wobec utrwalonej w tej kwestii linii orzeczniczej sądów administracyjnych jest niepodważalny), w tym do zarzutu rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie przez Ministra przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, konstrukcji nieznanej Kodeksowi postępowania administracyjnego. polegającej na jednoczesnym z jednej strony orzeczeniu o uchyleniu decyzji w części i orzeczeniu w tej części co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) a niezależnie od tego "utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części" (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), podczas gdy w art. 138 § 1 k.p.a. wyraźnie przewidziana została alternatywna rozłączna pomiędzy ww. rodzajami rozstrzygnięć organu odwoławczego, wyrażona poprzez użycie spójnika "albo";

a w konsekwencji także:

I.4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odzwierciedlenia oceny zarzutów skargi w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, podczas gdy, jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym pod sygn. akt I OSK 249/07 wyroku z 23 czerwca 2008 roku: "zobowiązanie sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, a nie tylko w ramach sformułowanych zarzutów wniosków skargi wskazuje, że sąd ten obowiązany jest szczególnie skrupulatnie ocenić zarzuty skargi, co na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga odzwierciedlenia tej oceny w sporządzonym przez niego uzasadnieniu wyroku, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak wypowiedzenia się co do części zarzutów oznacza, że kwestia ewentualnego uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia nie była w ogóle kontrolowana, a gdyby była, wówczas musiałoby nastąpić uchylenie decyzji ze względów procesowych (szczegółowe wykazanie wpływu każdego z naruszeń znajduje się w uzasadnieniu skargi).

I.5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że Minister Rozwoju i Technologii zebrał w przedmiotowej sprawie wyczerpujący materiał dowodowy i w sposób prawidłowy dokonał analizy zebranych dokumentów podczas, gdy prawidłowa ocena zachowania Ministra powinna doprowadzić Sąd I instancji do uznania, że Minister nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na realizację przez inwestora inwestycji przeciwpowodziowej było prawidłowe oraz że nie doszło do naruszenia uzasadnionych praw skarżącego jako właściciela nieruchomości;

I.6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. z art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów) i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przez Sąd I instancji faktu, iż Minister przy wydawaniu zaskarżonej decyzji opierał się na arbitralnych ocenach niepopartych stosowaną argumentacją faktyczną i prawną, co przejawiało się między innymi pod postacią formułowania dowolnych ocen co do stanu faktycznego, mimo braku ich potwierdzenia w materiale dowodowym;

podczas, gdy WSA jest zobligowany do sprawdzenia czy Minister, jako organ administracji publicznej zastosował się do podstawowych zasad procesowych, wynikających z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., prowadząc przedmiotowe postępowanie;

I.7. naruszenie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie skutkujące bezzasadnym umorzeniem postępowania w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja została uchylona decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z 11 sierpnia 2022 r. (znak: [...]), podczas gdy w ocenie skarżącego brak było przesłanek pozwalających na wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia, zaś sam wniosek o wznowienie postępowania, złożony już w toku niniejszej sprawie (w wyniku którego, na skutek wznowienia, doszło następnie do częściowego uchylenia zaskarżonej niniejszą skargą decyzji) został przez inwestora złożony jedynie w celu uniemożliwienia (bądź utrudnienia) domagania się przez skarżącego skutecznej kontroli wydanych w sprawie decyzji administracyjnych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu (albowiem umorzenie powoduje, iż Sąd ma w tym zakresie "związane ręce"), a także "naprawieniu rażących błędów", które zostały poczynione przez działające w sprawie organy;

I.8. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 1a pkt 2 w zw. z art. 31 ust. 1 specustawy poprzez jego niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 czerwca 2022 r. (oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2022 r.) w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie w sposób oczywisty zachodzi przesłanka uzasadniająca zastosowanie w/w przepisu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikające z naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez zaniechanie przez ten organ uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego, mimo iż w toku postępowania ziściła się podstawa wznowieniowa, w postaci uchylenia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 września 2021 roku, co oznaczało iż Minister miał obowiązek w takim wypadku wstrzymać się z wydawaniem decyzji w II instancji, z uwagi na zaistnienie w toku postępowania zwykłego przesłanki wznowieniowej — a czego WSA w Warszawie nie dostrzegł wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi kontroli legalności działalności administracji publicznej;

Powyższe naruszenia mają charakter rażący, przepisy nimi dotknięte mają bowiem kluczowe znaczenia z punktu widzenia prawidłowego rozpatrzenia prawy administracyjnej; rzeczywiste wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, łącznie z pojawiającymi się w tym zakresie wątpliwościami, a następnie wyczerpująca ocena prawna prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wpływają bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia. Gdyby Minister nie pominął ww. obowiązków, doszłoby do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, związanych z prowadzonym postępowaniem odszkodowawczym, a ponadto, przeprowadzenie rzetelnego, nie zaś ogólnikowego wywodu prawnego doprowadziłoby do wydania decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia zgodnie z treścią wniosku,

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

II.1. naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy w zw. z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, powielenie błędnego stanowiska organu II instancji w tym zakresie i bezzasadne przyjęcie, iż złożony w sprawie wniosek inwestora z dnia 24 czerwca 2021 r. (Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji spełniał wymogi określone w tych przepisach, w tym w szczególności, że czyni to dołączona do wniosku decyzja środowiskowa (a wydana w dniu 29 października 2012 r.), podczas gdy decyzja ta nie spełnia warunku z art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, gdyż wydana została wcześniej niż 6 lat przed złożeniem wniosku (a zatem jest całkowicie nieaktualna), a jednocześnie wobec całkowitej zmiany zakresu i charakterystyki przedsięwzięcia, jakiej dokonano w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 18 września 2020 r., znak; [...], stał się bezskuteczny warunek, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ww. ustawy w postaci wydania postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 3 października 2018 r.;

II.2. naruszenie art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy — Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, w ślad za organem II instancji, że przepis ten umożliwia posługiwanie się przez wnioskodawcę w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji Wojewody Małopolskiego projektem budowlanym nieaktualnym, opartym o rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., które zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego podczas gdy ww. przepis nie daje podstaw do tak szerokiej akceptacji we wskazanym zakresie, jako odnoszący się wyłącznie do postanowień ustawowych.

Z uwagi na powyższe zarzuty, na zasadzie art. 188 p.p.s.a., art. 185 p.p.s.a., oraz art. 203 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii, a w konsekwencji również o stwierdzenie nieważności w całości poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2022 r. (art. 188 p.p.s.a.), względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), a także zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego, a w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych (art. 203 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego w tej sprawie, należy zaznaczyć, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Kwestionowane skargą kasacyjną orzeczenie w jego pkt 1 umorzyło postępowanie sądowe w zakresie w jakim zaskarżona decyzja została uchylona decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 sierpnia 2022 r. znak [...]. Podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podniesiony w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia wskazanego wyżej art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zarzut oznaczony jako I.7) pozostaje w realiach tej sprawy nieusprawiedliwiony. Z dyspozycji art. 161 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn", w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zachodzi w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt lub jego część z zakresu administracji publicznej zostanie pozbawiony bytu prawnego w innym postępowaniu. Użyte w powołanym powyżej przepisie określenie "stało się" oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności w postaci zdarzeń, w następstwie których przestała istnieć część sprawy sądowoadministracyjnej uzasadniająca w jej części stwierdzenie, że rozpoznanie skargi stało się w takim zakresie bezprzedmiotowe wobec części zarzutów zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie jest sporne, iż skargę do Sądu pierwszej instancji wobec zaskarżonej decyzji oparto na jednym z wiodących zarzutów, w różnym ujęciu, a to zaniechania uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego, mimo iż w toku postępowania ziściła się podstawa wznowieniowa w postaci uchylenia przez GDOŚ decyzji RDOŚ z dnia 15 września 2021 r., a zdaniem skarżącego Minister miał obowiązek uwzględnić tę okoliczność.

Jednakże, co wynika z lektury akt sprawy, wniesienie skargi w dniu 27 lipca 2022r. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii zostało poprzedzone wcześniejszym złożeniem przez inwestora wniosku z dnia 21 lipca 2022 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zakończonego zaskarżoną decyzją. Prawidłowo wskazano w motywach zaskarżonego wyroku, iż nie było potrzeby stosowania przed Sądem administracyjnym art. 56 p.p.s.a. skoro organ przekazując skargę załączył do niej decyzję z 11 sierpnia 2022 r., która została wydana w wyniku wszczęcia powyższego postępowania nadzwyczajnego. Decyzją tą została częściowo uchylona zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Ministra. W pkt 1 tej decyzji Minister Rozwoju i Technologii uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt II, czyli w części, w jakiej została utrzymana w mocy decyzja Wojewody Małopolskiego, i orzekł o istocie sprawy poprzez dokonanie zmian w odpowiednich jednostkach redakcyjnych pkt III decyzji Wojewody Małopolskiego pn.: "Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", uwzględniających wydaną przez RDOŚ w Krakowie decyzję zmieniającą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 20 lipca 2022 r., znak: [...] (tj. w zakresie w jakim odnosi się do kwestii terminu wycinki drzew i krzewów oraz terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu). W pozostałej części decyzja Wojewody Małopolskiego została utrzymana w mocy. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wyeliminowanie przez organ administracji publicznej decyzji, bądź jej części, w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania, powoduje, że sprawa ze skargi na decyzję wydaną w trybie zwykłym jaka zawisła przed sądem, w sensie materialnoprawnym istnieje nadal, jednakże sąd administracyjny został pozbawiony przedmiotu kontroli w takim zakresie, w jakim decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie taka sytuacja niewątpliwie wystąpiła, albowiem zaskarżona decyzja, mocą wydanej przez Ministra Rozwoju i Technologii (niezaskarżonej w administracyjnym toku postępowania i w ramach skargi do Sądu administracyjnego), na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 148 § 1 pkt 8 k.p.a., decyzji z 11 sierpnia 2022 r., została częściowo uchylona i wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym wobec przedstawionych wyżej rozważań, zdaniem Sądu odwoławczego, prawidłowo w zaskarżonym wyroku w opisanej części rozstrzygnięcia zastosowano konstrukcję prawną z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarga kasacyjna w tym zakresie nie przedstawiła usprawiedliwionych podstaw, pozwalających na przyjęcie odmiennego twierdzenia.

Istotne jest to, że eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji w trybie wznowieniowym dotyczyły kwestie związane z warunkami inwestycji określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Zgromadzony materiał dowodowy, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, wskazuje, iż decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej został poprzedzona wymaganym postępowaniem środowiskowym. W niniejszej sprawie decyzja środowiskowa z 29 października 2012 r. stała się ostateczna 3 grudnia 2012 r. Inwestor uzyskał ostateczne postanowienie RDOŚ w Krakowie z 3 października 2018 r., znak: [...], stwierdzające, iż realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przebiega etapowo oraz że nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Nie jest kwestionowane, że ww. decyzja środowiskowa była następnie zmieniana kolejnymi decyzjami RDOŚ z dnia 18 września 2020 r. i z dnia 15 września 2021 r. Przy czym ta ostatnia z wymienionych decyzji z 15 września 2021 r. dotyczyła zmiany warunków zawartych w decyzji środowiskowej z 29 października 2012 r. w zakresie terminu zdjęcia wierzchniej warstwy gleby oraz terminu i warunków wycinki drzew oraz krzewów i została przed wydaniem zaskarżonej w tej sprawie decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 24 czerwca 2022 r. uchylona decyzją GDOŚ z 31 maja 2022 r., zaś postępowanie pierwszej instancji umorzono.

Wydając w tych okolicznościach sprawy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie dopuścił się naruszenia prawa. Zarzut naruszenia przepisów postępowania oznaczony w kasacji jako I.2 a dotyczący obrazy art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. odnosi się do szerokiego spektrum zarzutów ale koncentruje się przede wszystkim na: niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji istotnego naruszenia prawa przez Ministra, w tym powołanych przepisów k.p.a. jak również wadliwego zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; niewyjaśnieniu tego, że inwestor posługiwał się nieaktualną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; pominięciu treści decyzji GDOŚ z 31 maja 2022 r. jak i treści uchylonej decyzji RDOŚ z 15 września 2021 r.; wadliwym sformułowaniu zaskarżonej decyzji w pkt I (w sposób nieprecyzyjny i chaotyczny); pominięciu innych istotnych uchybień w zakresie zasad konstruowania decyzji administracyjnej; braku tożsamości między przedsięwzięciem opisanym w decyzji pierwszoinstancyjnej a tym opisanym na stronach 9-15 tejże decyzji skoro od wydania decyzji środowiskowej minęło 10 lat; nadaniu wadliwie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej; nie wstrzymaniu wykonania decyzji pomimo ziszczenia się przesłanki wznowienia a także nie wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania.

Analiza akt przedmiotowej sprawy w konfrontacji z zaskarżonym rozstrzygnięciem prowadzi do wniosku, iż zarzuty kasacji formułowane powyżej wobec zaskarżonej decyzji nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Generalnie przepis art. 138 k.p.a. zawiera rodzaje decyzji organu odwoławczego, zgodnie zaś z § 1 pkt 2 k.p.a. tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w część. Decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest decyzją reformacyjno-merytoryczną. Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w części, winien wydać nowe rozstrzygnięcie w zakresie uchylonym, dotyczącym tylko części decyzji organu pierwszoinstancyjnego, jak również konieczne jest orzeczenie co do pozostałej części decyzji, nieuchylonej, bowiem tylko wówczas sprawa rozpoznawanego odwołania wniesionego od całej decyzji będzie odnosiła się do całego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji - patrz wyrok NSA z dnia 18 lutego 2016 r. II OSK 1496/14.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję w części, powinien wydać zarówno nowe rozstrzygnięcie co do uchylonej części decyzji organu I instancji, jak i orzec odnośnie pozostałej części niepodlegającej uchyleniu. Jeżeli organ odwoławczy nie ustosunkowałby się do całości rozstrzygnięcia organu I instancji uchylając decyzję w części i w tym zakresie rozstrzygając sprawę, to w tych granicach brak by było ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie mogą być bowiem interpretowane jako odrębne normy prawne. Nie można przyjąć domniemania utrzymania w mocy w pozostałej części zaskarżonej decyzji.

Treść wydanego rozstrzygnięcia Ministra została skonstruowana w sposób prawidłowy, zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., co trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazał jaka część rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji została uchylona i jednocześnie w tym zakresie w sposób dostateczny orzekł co do istoty. Wskazał także, iż w pozostałym zakresie utrzymuje ją w mocy. Rozstrzygnięcie decyzji organu odwoławczego, niezależnie od tego, że kontestuje je kasacja, nie pozostawia wątpliwości co do jego treści. Wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie pozwoliło na wyeliminowanie błędnych treści zawartych w decyzji Wojewody Małopolskiego. Okoliczność, iż rozstrzygnięcie nie zawierało dla poszczególnych elementów rozstrzygnięcia numerów czy np. podpunktów, nie może - co właściwie zinterpretował Sąd pierwszej instancji - stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Żaden przepis prawa nie wprowadza bowiem takiego wymogu. Decyzja ta, co niesporne, zawiera w sentencji dwa punkty, przy czym pkt I. dotyczy uchylonych treści decyzji pierwszoinstancyjnej i w ramach tego punktu zamieszczono tylko tzw. tirety - według zasad techniki prawodawczej nazwa jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, oznaczanej krótką poziomą kreską przypominającą półpauzę (§ 56). Natomiast w pkt II. decyzji, zamieszczono rozstrzygnięcie w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Taki sposób formułowania sentencji zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku skarżącego, nie uzasadnia uchylenia na tej podstawie zaskarżonej decyzji, a tym bardziej całkowicie błędne jest twierdzenie kasacji, iż wydane rozstrzygnięcie w zakresie uchylonego fragmentu decyzji pierwszoinstancyjnej Wojewody Małopolskiego jest rażąco nieprawidłowe z punktu widzenia art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Nie można również uznać, by Minister pominął inne uchybienia w treści decyzji pierwszoinstancyjnej świadczące o naruszeniu podstawowych zasad konstruowania decyzji administracyjnej, wskazywane bowiem w skardze kasacyjnej okoliczności, zdaniem których należało uznać decyzję za wadliwą, za takie nie mogą być uznane z uwagi właśnie na rozbudowaną sentencję spornej decyzji i problematykę, która jest przedmiotem rozstrzygania.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ odwoławczy w ramach postępowania odwoławczego orzekał w tożsamej podmiotowo jak i przedmiotowo sprawie rozstrzyganej przed Wojewodą Małopolskim.

Ważne jest również i to, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji mając na uwadze dotychczasowe orzecznictwo NSA, że organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji bierze pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., II OSK 688/18). Dlatego też w przypadku, gdy organ odwoławczy ustali, iż decyzja, która stanowiła m.in. podstawę do wydania decyzji organu pierwszej instancji, została uchylona, winien uwzględnić tę okoliczność przy wydawaniu decyzji w postępowaniu odwoławczym. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uzyskał informację, iż z obrotu prawnego wyeliminowana została decyzja RDOŚ z 15 września 2021 r. (określająca odmienne treści od zawartych w decyzji środowiskowej w zakresie terminu wycinki drzew i krzewów oraz terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu) i uwzględnił tą okoliczność uchylając jej odpowiednie treści zawarte w decyzji Wojewody Małopolskiego oraz w Projekcie Zagospodarowania Terenu będącego częścią Projektu Budowlanego zatwierdzonego jako załącznik nr 4 (Tom-1A) do tej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy nie dokonał orzeczenia merytorycznego w powyższym zakresie, skoro decyzja GDOŚ z dnia 31 maja 2022 r. wskazywała na bezprzedmiotowość czynionych zmian w decyzji środowiskowej, a w efekcie umorzyła postępowanie w takim zakresie zmiany decyzji środowiskowej. Uchylenie zaś w zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii odpowiednich treści decyzji Wojewody Małopolskiego odnoszących się do decyzji RDOŚ z 15 września 2021 r. skutkowało tym, że zaczęły obowiązywać warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wcześniej ustalone.

Z kolei uchylenie we wznowionym postępowaniu, decyzją z 11 sierpnia 2022 r. Ministra Rozwoju i Technologii, zaskarżonej decyzji w tej części w jakiej odnosi się do kwestii terminu wycinki drzew i krzewów oraz terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu (a więc tych treści, które były wcześniej przedmiotem decyzji RDOŚ z 15 września 2021 r. i GDOŚ z 31 maja 2022 r.), powoduje, że w ramach przedmiotowego postępowania nie jest możliwe dokonywanie weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących wpływu rozstrzygnięć obu organów środowiskowych z 15 września 2021 r. i z 31 maja 2022 r. na zaskarżoną decyzję z 24 czerwca 2022 r., rozstrzygania kwestii potrzeby ewentualnego zawieszenia postępowania odwoławczego z uwagi na wydanie decyzji GDOŚ z 31 maja 2022 r., czy też wstrzymania się organu z wydaniem decyzji w ramach postępowania odwoławczego. Stąd też skoro decyzją z 11 sierpnia 2022 r. Minister Rozwoju i Technologii, w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie w jakim odnosi się do kwestii terminu i warunków wycinki drzew i krzewów oraz terminu i warunków prowadzenia prac związanych ze zdjęciem humusu, to nie można w tym postępowaniu skutecznie wskazywać na pominięcie przy rozstrzyganiu tej sprawy ww. decyzji RDOŚ z 15 września 2021 r. i GDOŚ z 31 maja 2022 r. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż to, że decyzja GDOŚ z dnia 31 maja 2022 r. poddana kontroli legalności przed sądem administracyjnym została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem z dnia 27 stycznia 2023 r. (zarzut I.2 lit.b) nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji dokonywanej przecież według stanu prawnego i faktycznego z daty wydania tej decyzji - tj. 24 czerwca 2022 r. Zmiana stanu prawnego czy też faktycznego po tej dacie, a tak jest w tym przypadku w odniesieniu do powyższej kwestii, nie może mieć wpływu na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Poza tym jedynie na marginesie tej sprawy zauważyć należy, iż przed złożeniem przez inwestora wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 24 czerwca 2022 r., RDOŚ w Krakowie w trybie art. 155 k.p.a. zmienił decyzję środowiskową właśnie w części warunków w odniesieniu do zdjęcia wierzchniej warstwy gleby oraz wycinki drzew oraz krzewów (patrz - decyzja z 20 lipca 2022 r.), co było objęte przedmiotem opisanej wyżej decyzji zmieniającej RDOŚ z 15 września 2021 r. i następnie decyzji GDOŚ z 31 maja 2022 r. Rozstrzygając w ramach wznowionego postępowania wobec zaskarżonej decyzji z 24 czerwca 2022 r. uchylono ją w oznaczonej części i zastąpiono nowymi uwarunkowaniami środowiskowymi wynikającymi ze zmienionej decyzji z 20 lipca 2022 r w zakresie właśnie określenia terminu zdjęcia wierzchniej warstwy gleby oraz określenia terminu i warunków wycinki drzew oraz krzewów. Tak więc będą to warunki wiążące w tej sprawie w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd pierwszej instancji, iż organ odwoławczy podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję wyjaśnił stan faktyczny sprawy, tj. wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, mając na uwadze przepisy specustawy przeciwpowodziowej. Wszystkie istotne dla sprawy fakty i zdarzenia będące przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej zostały ustalone i ocenione, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Czyniony zarzut naruszenia 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W ramach tego zarzutu skonstruowano także zarzut zaniechania przez Ministra uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo tego, że Wojewoda nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, kiedy przesłanki do tego nie zostały spełnione (zarzut 1.2 lit. h). Należy jednak analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku podnieść, iż stanowisko przedstawione w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowe, zawierające precyzyjne, obszerne wskazania, które musiały być wzięte pod uwagę przy nadaniu decyzji pierwszoinstancyjnej takiego rygoru. Skarga kasacyjna w tym zakresie nie zawiera argumentacji, która powodowałaby przyjęcie odmiennego stanowiska.

Niewątpliwie z art. 25 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej wynika, że wojewoda nadaje decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek inwestora uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym.

Powyższy przepis stanowi podstawę do nadania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji przeciwpowodziowej rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy za takim rozwiązaniem przemawia interes społeczny lub gospodarczy. Zatem nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, w przypadku gdy inwestor złoży wniosek, który został uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. W motywach zaskarżonego wyroku opisano przesłanki jakie wskazał inwestor uzasadniając wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przede wszystkim, zdaniem Sądu odwoławczego, uczynił zadość art. 25 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej powołując się na zaistnienie ważnego interesu społecznego, jak i gospodarczego. Były to cele przedmiotowej inwestycji mającej za zadanie ochronę miasta [...] i gminy [...] oraz mieszkańców przed skutkami powodzi, ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami w szczególności ze względu na stale zwiększające się zagrożenie powodziowe na terenie osiedli [...] i [...] w [...] oraz miejscowości [...] w gminie [...], zwiększenie zagrożenia powodziowego co stwarza realne zagrożenie dla ludności, jak również dla zakładów przemysłowych i usługowych na terenie [...]w [...]). Dodano również, że teren zagrożony powodzią obejmujący powierzchnię ponad 100 ha zamieszkuje 1100 stałych mieszkańców. Znajduje się na nim ponad 200 budynków jednorodzinnych i 5 wielorodzinnych oraz 14 zakładów przemysłowych zlokalizowanych na obszarze [...]w [...], w której działa 30 firm zatrudniających ponad 200 pracowników. Zwrócił we wniosku także uwagę na źródła finansowania tej inwestycji, co ma też zasadnicze znaczenie. Taka pełna i przekonująca argumentacja na poparcie wniosku o nadanie decyzji rygoru, o którym mowa w art. 25 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej, pozwalała uznać trafność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tym zakresie, twierdzenia zaś skarżącego, iż jest inaczej, nie zasługują na uwzględnienie.

Dotąd powiedziane pozwala również przyjąć w realiach tej sprawy, iż nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia norm prawa procesowego oznaczonych w zarzutach kasacji jako I.5 oraz I.6 a to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że Minister Rozwoju i Technologii zebrał w przedmiotowej sprawie wyczerpujący materiał dowodowy i w sposób prawidłowy dokonał analizy zebranych dokumentów, jak i naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 11 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem twierdzenia skarżącego wskazujące na zupełną dowolność orzekania przez organ odwoławczy, opierania się na arbitralnych ocenach niepopartych stosowną argumentacją, po prostu nie zasługują na uwzględnienie. Przeczy temu lektura przedmiotowych akt sprawy, poddana weryfikacji zaskarżonym wyrokiem. Stwierdzenie braku naruszeń w tym zakresie nie pozwala zatem na podzielenie powyższych zarzutów kasacji.

Jak już wskazano we wstępnej części tego uzasadnienia, wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało postępowaniem w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. W realiach tej sprawy nie doszło, wbrew zarzutom kasacji, do naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy w zw. z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko-poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - zarzut II.1. Zdaniem skarżącego, decyzja środowiskowa z 2012 r. nie spełnia warunku z art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, gdyż wydana została wcześniej niż 6 lat przed złożeniem wniosku (a zatem jest całkowicie nieaktualna), a jednocześnie wobec całkowitej zmiany zakresu i charakterystyki przedsięwzięcia, jakiej dokonano w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 18 września 2020 r., znak; [...], stał się bezskuteczny warunek, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ww. ustawy w postaci wydania postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 3 października 2018 r.

W tym zakresie zarzut ten stanowi jedynie powielenie wskazywanego przed Sądem pierwszej instancji tożsamego zarzutu. Natomiast Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy i wnikliwy a do tego jednoznacznie prawidłowy wskazał na niezasadność tego zarzutu. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest w całości aprobowane przez Sąd odwoławczy. Stąd należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku i przedstawioną do niego argumentacją.

Przypomnieć jedynie należy, iż z treści art. 72 ust. 3 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że wniosek o realizację przedmiotowej inwestycji winien został złożony przed upływem 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Przepis art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku umożliwił przedłużenie ww. terminu obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Warunkiem przedłużenia "ważności decyzji" jest wydanie przez organ, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowienia, w którym stwierdzi, że warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są aktualne. Postanowienie to musi jednakże zostać wydane przed upływem sześcioletniego terminu wskazanego w art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Przepis art. 72 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy daje podstawę do odmowy kontynuacji realizacji przedsięwzięcia tylko wówczas, gdy realizowana inwestycja nie jest etapowana lub w środowisku doszło do takich zmian, że warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zabezpieczą środowiska przed znaczącym negatywnym wpływem realizowanego przedsięwzięcia. Taki negatywny przypadek jednak nie zaistniał w tym postępowaniu.

W niniejszej sprawie decyzja środowiskowa z 29 października 2012 r. stała się ostateczna 3 grudnia 2012 r. Inwestor uzyskał ostateczne postanowienie RDOŚ w Krakowie z 3 października 2018 r., stwierdzające, iż realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przebiega etapowo oraz że nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Ww. postanowienie RDOŚ w Krakowie z 3 października 2018 r. wydane zostało zatem przed upływem 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, a co za tym idzie, ww. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązywała w dniu składania wniosku przez inwestora wskutek przedłużenia jej ww. postanowienia z 3 października 2018 r. do 10 lat. Jest to dla NSA okoliczność niesporna, stąd też decyzja ta mogła stanowić element wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji - art. 6 ust.1 pkt 9 specustawy przeciwpowodziowej.

Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż warunki określone w decyzji o środowiskowej stały się nieaktualne z uwagi wydanie przez RDOŚ w Krakowie decyzji z 18 września 2020 r., znak: [...], zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja ta stała się ostateczna 21 października 2020 r.). Decyzja ta, co przecież wynika z jej treści, jedynie określiła m.in. dodatkowe istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie projektowania, realizacji i eksploatacji w zakresie zbiornika [...][...] i [...]. Poza tym właściwie zwrócono uwagę w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która pozostaje w obrocie prawnym jako ostateczna i wywołująca skutki prawne decyzja administracyjna, jest wiążąca dla organów orzekających w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowej. Organy te nie są właściwe do oceny legalności decyzji środowiskowej. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W konsekwencji podnoszony w kasacji zarzut niewłaściwego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 9 specustawy przeciwpowodziowej w związku z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, uznać należy za bezzasadny.

Za chybiony uznać należy także zarzut skarżącego pomieszczony w kasacji a dotyczący naruszenia przez organ art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, przez błędną wykładnię - zarzut II.2. Zdaniem skarżącego przepis ten nie umożliwia inwestorowi posługiwania się nieaktualnym projektem budowlanym, co jego zdaniem miało miejsce w tej sprawie.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy wnioskodawca do przedmiotowego wniosku z 24 czerwca 2021 r. załączył projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Jednak dopiero od 19 września 2020 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu odwoławczego, że Sądu pierwszej instancji mając na uwadze treść art. 26 ww. ustawy nowelizującej słusznie przyjął, iż złożenie przez inwestora projektu budowlanego na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie stanowi o naruszeniu prawa. Z treści art. 26 ustawy nowelizującej wynika bowiem, że w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane (właśnie od 19 września 2020 r.) inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Tym samym w okresie od dnia 19 września 2020 r. do dnia 19 września 2021 r. możliwe było stosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane w dotychczasowym brzmieniu jak i aktów podustawowych wydanych na podstawie tej ustawy. Przedłożony wniosek inwestora z dnia 24 czerwca 2021 r. o pozwolenie na budowę złożony wraz z projektem budowlanym sporządzonym na podstawie przepisów nieobowiązującego już (w toku prowadzonego postępowania) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., podlegał zatem procedowaniu w ramach niniejszego postępowania a wydana decyzja pierwszoinstancyjna z 24 stycznia 2022 r. skutecznie aprobowała ten stan rzeczy, na co zezwalał termin oznaczony w art. 26 ustawy zmieniającej. Czyniony w tym zakresie zarzut pozostaje również chybiony.

Mając zaś na uwadze kolejne zarzuty kasacji oznaczone w jej petitum jako I.3, I.4, również i one nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż nie doszło przed Sądem pierwszej instancji do obrazy art. 134 § 1 p.p.s.a. jak i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy.

Uchybienia, których w ocenie strony skarżącej nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, zostały wskazane w ramach zarzutu naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów specustawy przeciwpowodziowej i omówione powyżej. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał ich zasadności, wobec czego zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Należy też wyjaśnić, że kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1236/15).

Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma powyższa to regulacja wskazująca na wymagane prawem elementy formalne uzasadnienia wyroku. Inaczej rzecz ujmując, ten przepis określa części z jakich ma być zbudowane to uzasadnienie. Treść tej regulacji nie może być wiązana z poprawnością i kompletnością ocen jakie zawiera w uzasadnieniu Sąd I instancji, ale musi być odnoszona do kompletności uzasadnienia.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd I instancji nie naruszył treści art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż to uzasadnienie składa się ze wszystkich prawem wymaganych elementów. To, że skarżący nie podziela stanowiska Sądu I instancji w zakresie spornych kwestii jurydycznych nie może być kwestionowane poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tego względu ten zarzut należało uznać za chybiony.

Przede wszystkim w ocenie Sądu odwoławczego, w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie, po przeprowadzeniu prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, słusznie w pkt 2 kwestionowanego orzeczenia zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż ta w takim zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Nieusprawiedliwiony jest zarzut oznaczony w kasacji jako I.1 naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi przez WSA w Warszawie (w zakresie, w jakim nie umorzono postępowania) w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przede wszystkim wskazana wyżej prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nie umorzono postępowania, zdaniem NSA nie pozwala na zastosowanie w sprawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd administracyjny z urzędu poddaje kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne także i w zakresie ewentualnych przesłanek skutkujących nieważnością, wskazanych w art. 156 k.p.a. Takich wad jednak pozbawiona jest zaskarżona decyzja jak i decyzja Wojewody Małopolskiego, a i skarga kasacyjna, wobec tak obszernie skonstruowanych zarzutów, nie wykazała by wady kwalifikowane dotyczyły ocenianych decyzji w tej sprawie. Odrębną kwestią jest brak możliwości stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na treść art. 11 ust.3 specustawy przeciwpowodziowej.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 p.p.s.a. należy zauważyć, iż przepis ten stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Istota powyższego uregulowania sprowadza się do tego, że na sąd administracyjny został nałożony obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy.

Zatem przesłanką zastosowania unormowania zawartego w art. 135 p.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Przepis ten dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Lexis Nexis, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 336-337 oraz powołane tam orzecznictwo NSA). Zatem w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 135 p.p.s.a., w przypadku oddalenia skargi przez Sąd I instancji - jak w tej sprawie - nie można skutecznie kwestionować przeprowadzonej przez ten Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Powołany w tym zarzucie w powiązaniu z innymi przepisami przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.

Na koniec należy odnieść się do zarzutu (oznaczony jako I.8) naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 1a pkt 2 w zw. z art. 31 ust. 1 specustawy poprzez jego niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 czerwca 2022 r. (oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2022 r.) w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie w sposób oczywisty zachodzi przesłanka uzasadniająca zastosowanie w/w przepisu. Zarzut ten odniesiono w istocie do prawomocnego postanowienia Sądu pierwszej instancji z 13 września 2022 r., w którym odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niemiej jednak zarzut ten jest całkowicie chybiony, gdyż po pierwsze nie dotyczy zaskarżonego wyroku, a po drugie dotyczy kwestii wpadkowej jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wydane w tym zakresie przez WSA w Warszawie postanowienie z 13 września 2022 r., na ogólnych zasadach przecież podlegało kwestionowaniu w drodze wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. To, że skarżący nie zaskarżył w stosownym czasie tego postanowienia, nie oznacza, iż prawomocne stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie może być kwestionowane skargą kasacyjną.

Dotąd powiedziane nakazywało uznać wniesioną skargę kasacyjną za nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw, co uzasadniało jej oddalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a.