Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1659/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4, ust 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Prezydenta [...] (dalej jako "organ I instancji", "Prezydent") nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r" znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "inwestor", "[...] Sp. z o.o.") pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórka i przebudową (w wyniku której powstanie budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy) oraz na budowę wewnętrznej instalacji gazowej na działce ew. nr [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...], utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2016 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórką, zmianą sposobu użytkowania na budynek zamieszkania zbiorowego (hostel) z częścią mieszkalną oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w Dzielnicy [...] . Do wniosku dołączono 4 egz. projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] października 2016 r.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. zastrzeżenia do planowanej inwestycji złożyła M.K. (dalej jako "skarżąca"), zamieszkała przy ul. [...] w [...], właścicielka sąsiedniej działku nr ewid, [...]. Wskazała na niezgodność ww. inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Do pisma załączyła:

- decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej jako "PINB") z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...];

- decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "[...]WINB") z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]uchylającą w całości decyzję PINB z dnia [...] września 2015 r. nr [...]umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowalnego w sprawie dotyczącej samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce nr [...]

- decyzję PINB z dnia [...] listopada 2015 r. nr. [...] nakazującą inwestorowi – [...] Sp. z o.o. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce nr ewid. [...].

W trackie postępowania administracyjnego inwestor zmienił zakres zamieszenia budowlanego na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórką oraz wewnętrzną instalacją gazową.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w wyniku której powstanie budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy wraz z jego częściową rozbiórką oraz wewnętrzną instalacją gazową, na nieruchomości nr ew. [...].

Skarżąca w piśmie z [...]marca 2017 r. złożyła odwołanie od tej decyzji. W piśmie z [...] kwietnia 2017 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania skarżąca podniosła m. in., że organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował tę inwestycję jako rozbudowę i przebudowę obiektu budowlanego, w sytuacji gdy istniejący budynek mieszkalny podlega rozbiórce, a nowy obiekt budowlany ma mieć kubaturę niezgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. obowiązującym na tym obszarze.

Wojewoda [...] w dniu [...] czerwca 2017 r. wydał decyzję nr [...]uchylającą ww. decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] lutego .2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że w rozpoznanej sprawie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, określone w art. 138 § 2 k.p.a. Mianowicie organ I instancji nie ustalił jednoznacznie zakresu projektowanej inwestycji (przebudowa, rozbudowa, nadbudowa), co ma istotne znaczenie z uwagi na treść § 5 ust. 4 miejscowego planu obowiązującego na terenie przeznaczonym pod tę inwestycję i sposób niedozwolony utożsamił rozbudowę z nadbudową obiektu

budowlanego. Rozbudowa oznacza dobudowanie do istniejącego obiektu nowych obiektów albo nowych elementów. Jest oczywiste, że za rozbudowę budynku nie można uznać budowy całkowicie nowych obiektów budowlanych. Z projektu budowlanego wynika, że inwestor "połączył" te rożne pojęcia: przebudowa budynku ma polegać na rozbiórce nadziemnej części obiektu i części piwnicy, rozbudowa na powiększeniu części piwnicznej i usytuowania nad nimi części nadziemnej o funkcji mieszkalnej.

Wojewoda dodał, że projekt zagospodarowania terenu (część rysunkowa projektu budowlanego) jest niezgodny z częścią opisową projektu budowlanego oraz nie zawiera klas odporności ogniowej elementów budowlanych stanowiących oddzielenia przeciwpożarowe, rysunek projektu nie zawiera elementów zagospodarowania terenu o których nowa w części opisowej projektu.

[...] Sp. z o.o. wniosła sprzeciw od powyższej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2491/17 oddalił sprzeciw.

Mając na uwadze wskazane w decyzji organu II instancji nieprawidłowości, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia.

W dniu [...]maja 2018 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową oraz korektę wniosku, w którym doprecyzował zamierzenie jako: rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórką i przebudową (w wyniku której powstanie budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy) oraz budowa wewnętrznej instalacji gazowej.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], powołując się na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: "p.b.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórką i przebudową (w wyniku której powstanie budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy) oraz na budowę wewnętrznej instalacji gazowej na działce ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w Dzielnicy [...].

Prezydent wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ zebrał i szczegółowo przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy, mając na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonał stosownych sprawdzeń oraz spełnił inne obowiązki nałożone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego w tym zakresie.

Przedłożony projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci złożyli wymagane oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru[...]i [...]- uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...]czerwca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2002 r. Nr [...], poz. [...]), z przepisami techniczno - budowlanymi, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt jest kompletny, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 b p.b.oraz wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej unieważnienie w całości i umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podniosła, że W roku 2015 na działce nr ew. [...]z obr. [...] o powierzchni 613 m2 powstała samowola budowlana. Powierzchnia działki niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr [...], Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...].

Zdaniem skarżącej niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje swój początek w chwili dokonania podziału działki [...] i wydzieleniu działki nr ew. [...]o powierzchni 613 m2, bowiem plan określa, iż:

- ustala się, że powierzchnia nowo wydzielanej działki zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie może być mniejsza niż dla zabudowy wolno stojącej jedno lub dwu lokalowej - 1.200 m2 (bez prawa wtórnego podziału działki),

- ustala się, że na w/w terenach, na każdej działce lub terenie inwestycji powierzchnia terenu biologicznie czynnego nie może być mniejsza niż 70% w terenie chronionego krajobrazu i 60% w terenach pozostałych. Ponadto, powierzchnia zabudowana działki mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej, niezależnie od jej powierzchni, nie może być większa niż 600m2, z wyłączeniem usług oświaty, kultury, zdrowia i opieki społecznej, sportu i rekreacji. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w Dzielnicy [...] wydało pismo w dnia [...] kwietnia .2008 r. znak [...] informujące, iż podział nieruchomości stanowiący dz.ew.nr [...]z obrębu [...]nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...]z [...] czerwca 2002 r.

Ponadto skarżąca ponownie wskazała, że istniejący budynek na działce [...] jest samowolą budowlaną powstałą w 2015 r, co stwierdza kontrola PINB oraz wydane decyzje nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz nr [...] z dnia [...]września 2015 r.

Ponadto budynek z 1996 r. który w pierwotnej wersji miał być zalegalizowany, inwestor całkowicie rozebrał we wrześniu 2013 r. bez zgody Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...].

Skarżąca podniosła także, że zasadnicze wątpliwości budzą rozwiązania dotyczące:

- nasłonecznienia, tj. zgodności zagospodarowania z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2017 poz. 2285);

- zacieniania tj. zgodności zagospodarowania z § 13 ww. rozporządzenia;

- brak miejsc parkingowych w projekcie zagospodarowania terenu i ich odległości od granic działki oraz od projektowanego budynku - brak zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza przebudowę istniejącego budynku, natomiast nie sankcjonuje możliwości rozbudowy - w zatwierdzonym projekcie natomiast obiekt został zaprojektowany jako rozbudowywany, a część podlegająca przebudowie w dużej części ulega rozbiórce (nie można więc traktować zamiaru inwestora jako przebudowy).

Do odwołania skarżąca załączyła m. in. kopię decyzji PINB z dnia [...] września 2016 t. nr [...]umarzająca postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego dotyczącego samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce nr ewid. [...].

Decyzją Wojewody [...] z dnia[...]lipca 2020 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]zlecił organowi I instancji uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez ujednolicenie nazwy zamierzenia budowlanego w projekcie budowlanym, zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2016 r., doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, zwanym dalej "warunkami ) w zakresie § 271-273 regulujących usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe w odniesieniu do budynków znajdujących się na działce ew. nr [...] oraz nr [...]oraz w zakresie §13, oraz § 60, mówiących o nasłonecznieniu i naturalnym oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Ponadto organ wojewódzki zlecił doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935, ze zm.), mówiącego iż projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Zobowiązano Inwestora również do doprowadzenia projektu budowlanego do spójności z częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu, poprzez jednoznaczne wskazanie które elementy są realizowane według odrębnego opracowania oraz do ujednolicenia wyliczeń dotyczących powierzchni biologicznie czynnej.

Następnie, w związku z wejściem w życie nowego planu miejscowego dla obszaru, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr [...]z obrębu [...], Wojewoda [...]pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. wezwał Inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...]część pierwsza, uchwalonego uchwałą Nr [...]Rady [...]z dnia [...] sierpnia 2018 r. (Dz. U. Woj. [...]. z 2018 r., poz. [...]), w zakresie § 11 ust. 7, ustalającego obowiązek opracowania projektów budowlanych budynków z uwzględnieniem zagrożenia powodziowego, § 11 ust. 8 pkt 4, dotyczącego zasad lokalizacji ogrodzeń, § 21 ust. 2 pkt 3, ustalającego maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy mieszkaniowej - 0,5 oraz w zakresie § 15, ustalającego zasady zaopatrzenia w media, poprzez przedłożenie aktualnych warunków technicznych przyłączenia do mediów miejskich wydanych przez właściwych gestorów sieci, potwierdzających możliwość podłączenia projektowanego budynku do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowej, elektroenergetycznej oraz telekomunikacyjnej.

Wojewoda stwierdził, że po spełnieniu wytycznych postanowienia z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] jak i wezwania z dnia [...] stycznia 2020 r. inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 oraz w art. 33 ust. 2 p.b., a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Projektowane przedsięwzięcie objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, a zatwierdzone zaskarżoną decyzją jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] część pierwsza. Planowany do rozbudowy budynek położony jest na terenie oznaczonym symbolem 2MN/U, przeznaczonym pod mieszkalnictwo jednorodzinne w formie budynków wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych, z dopuszczeniem nieuciążliwych usług podstawowych, realizowanych jako wbudowane w budynki mieszkalne lub jako obiekty wolnostojące. Zgodnie z zapisem § 13 ust. 5 istniejącą zabudowę działek mieszkaniowych i usługowych, która nie stanowi samowoli budowlanej, traktuje się jako adaptowaną. Dopuszcza się modernizację i rozbudowę zabudowy adaptowanej pod warunkiem, że zostaje zachowany procentowy wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w obrębie działki budowlanej oraz wszystkie warunki, dotyczące zabudowy, ustalone w planie miejscowym. Po rozbudowie, planowany budynek mieszkalny będzie miał wysokość 9,92 m, w tym 2 kondygnacje nadziemne z poddaszem użytkowym, jedną podziemną oraz dach spadzisty o nachyleniu 40°. Garaż na 4 miejsca postojowe, wbudowany jest w bryłę budynku. Zachowano wymaganą zapisami planu powierzchnię biologicznie czynną, która wynosi 60,10 % oraz wymagany zapisami planu wskaźnik intensywności zabudowy, który wynosi 0,49.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem zaprojektowano ściany oddzielenia pożarowego REI 60 od strony sąsiedniej działki ew. nr [...] Zachowane zostały również wymogi § 60 ust. 1 (minimalny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi) co potwierdzają załączone do projektu budowlanego analizy nasłonecznienia i przesłaniania (Tom 1 str. 140-145) oraz oświadczenia projektanta o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z przedłożonymi przez inwestora analizami przesłaniania i nasłonecznienia (Tom 1 projektu budowlanego), warunki § 13, 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostały spełnione. Jak zostało wyjaśnione na str. 141 projektu budowlanego, w niniejszym przypadku przesłanianie nie występuje, bowiem wysokość przesłaniania równa 5,11 m jest mniejsza niż odległość między budynkiem projektowanym a istniejącym na działce sąsiedniej nr [...]. Miejsca parkingowe zapewniono w garażu, który jest umiejscowiony w bryle budynku, nie ma więc konieczności określania ich odległości od granicy działki i projektowanego budynku.

Ponadto, zarówno poprzedni, jak i obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] część pierwsza wskazuje wyraźnie, iż rozbudowa budynku istniejącego jest możliwa, pod warunkiem zachowania wymaganego procentu powierzchni biologicznie czynnej na działce. Inwestor zachował wymaganą zapisami planu powierzchnię biologicznie czynną (60%), co stanowi o zgodności projektowanej rozbudowy z ustaleniami miejscowego planu. Również kwestia powierzchni działki budowlanej nie może być w niniejszym postępowaniu brana pod uwagę, gdyż Inwestor planuje rozbudowę budynku już istniejącego a nie budowę nowego budynku. Nie mają w tym przypadku zastosowania zapisy planu miejscowego mówiące o minimalnej powierzchni działek budowlanych dla zabudowy mieszkaniowej o czym mowa w 13 ust. 4 i ust. 5 miejscowego planu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że niewątpliwie budynek istniejący na działce [...]z obrębu [...] powstał bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jednakże przed PINB toczyło się postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku i zostało zakończone decyzją PINB dla [...]z dnia[...]maja 2016 r. nr [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organu odwoławczego nie ma racji skarżąca, wskazując iż budynek nadal jest samowolą budowlaną, gdyż w ramach postępowania naprawczego, prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami i jest zdatny do użytku, co potwierdza załączona do akt decyzja PINB z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]

Organ odwoławczy dodał, iż [...]WINB w swojej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], wskazał, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rozbiórką istniejącego budynku i budową nowego, a jedynie postawieniem budynku o nowych parametrach i w większości z nowych materiałów, co jest skutkiem wykonania nakazanych, koniecznych robót budowlanych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła M. K.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia interpretacji przepisów prawa budowlanego oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, poświadczenie nieprawdy, oraz mataczenie w sprawie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że roku 1997 na działce nr [...]przy [...]A.P. zakończył budowę samowoli budowlanej w której zamieszkał. Burmistrz Gminy [...] wydał postanowienie Nr [...]nakazujące A. P. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwukondygnacyjnego niepodpiwniczonego, na terenie ww. nieruchomości, jednakże legalizacji nie dokonano.

W dniu [...] marca 1997 r do ww. urzędu wpłynął wniosek E. G. zamieszkałej przy ul. [...] z prośbą o skontrolowanie sąsiedniej nieruchomości. Wizja lokalna przeprowadzona na terenie przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] kwietnia.1997 r potwierdziła zrealizowanie przez A. P. budynku mieszkalnego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Analiza zasobów archiwalnych Urzędu pozwoliła na precyzyjne określenie powstania przedmiotowej samowoli budowlanej. Wraz z budową budynku powstała kolizja z gazociągiem

Zdaniem skarżącej ze względu na wiele uchybień prawa budowlanego, warunków techniczno- budowlanych oraz niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nigdy nie zalegalizowano tego obiektu.

Wydano kolejne postanowienie Nr [...] w dniu [...]. stycznia 2013 , które nakłada na A.P. obowiązek dostarczenia dokumentów dotyczących samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego.

W dniu [...]marca 2013 r nieruchomość przy [...] działka [...] wraz z samowolą budowlaną kupuje spółka [...].

Delegatura biura Architektury i planowania pismem z dnia [...] kwietnia 2008 informuje, iż przedstawiony projekt podziału nieruchomości jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

[...]Sp. z o.o. występuje do PINB o legalizację zakupionej samowoli budowlanej, mimo posiadanej wiedzy o braku możliwości legalizacji oraz budowy na działce o powierzchnie 612 m2, która wg miejscowego planu wynosić powinna 1200 m2 dla zabudowy jednorodzinnej.

PINB decyzją nr [...] zmienia decyzję [...]w której ostatecznie określa zakres robót budowlanych.

W dniu [...] lipca 2015 jako strona postępowania (budowa w granicy ostrej) skarżąca wysłała informację email do PINB z informacją o całkowitej rozbiórce budynku podlegającego pracom legalizacyjnym. Odbyła się kontrola na terenie posesji przez Naczelnika Wydziału Architektury Dzielnicy [...]. W dokumentacji nie ma protokołu z interwencji, oględzin.

Następnie kontroli dokonał Inspektor terenowy PINB, po czym wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...] lipca 2015.Postanawia wstrzymać roboty budowlane oraz nakłada obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów.

Ze względu na okoliczności PINB decyzją nr [...]umarza postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego, ponieważ inwestor dokonał rozbiórki legalizowanego budynku mieszkalnego, a następnie decyzją nr [...] nakazuje [...]Sp. Z o.o. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...]. Stwierdzono powstanie nowego obiektu, przy wykorzystaniu w 100 % nowych materiałów. Zdaniem skarżącej PINB prawidłowo nakazał rozbiórkę omawianego budynku, a [...]WINB winien podtrzymać decyzję PINB w sprawie rozbiórki samowoli budowlanej, ponieważ przedmiotowa inwestycja nie uzyskała pozwolenia na budowę nowego budynku. Powstały obiekt jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym obiekty wybudowane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co do których nakazano rozbiórkę w niniejszej sprawie nie mogły być przedmiotem procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ust. 2-3 p.b.

Dodatkowo skarżąca postawiła liczne zarzuty naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] października 2002 r. jak i z [...] sierpnia 2018 r.

Do skargi załącza m.in. kopie postanowienia PINB z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], decyzji PINB z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], postanowienia Burmistrza Gminy [...] nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uczestnik postępowania – [...]Sp. z o.o. – pismem z dnia [...] marca 2021 r. składa pismo zatytułowane – "Odpowiedź uczestnika na skargę" w którym odnosi się do zarzutów skarżącej zawartych w skardze, w szczególności do zarzutów dotyczących naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda[...] wydając zaskarżoną decyzję naruszył w istotny sposób przepisy postępowania administracyjnego.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] (nr [...]z dnia [...] czerwca 2018 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]Sp. z o. o. z siedzibą w Różanie pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórką i przebudową (w wyniku której powstanie budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy) oraz na budowę wewnętrznej instalacji gazowej na działce ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...].

W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności z kopii rozstrzygnięć przesłanych przez skarżąca oraz uczestnika postępowania wynika, że w dniu [...] maja 2012 r. do PINB wpłynęło pismo M. K. z dnia [...] kwietnia 2012. R. wnoszące o wyjaśnienie okoliczności wybudowania budynku przy ul [...] w [...]. W dniu [...] czerwca 2021 r. upoważniony przedstawiciel PINB przeprowadził oględziny na terenie ww. nieruchomości stwierdzając, że na jej terenie usytuowany jest budynek jednorodzinny, wolnostojący, piętrowy z poddaszem użytkowym, wybudowany w 1990 r. (budowany od 1986 r. do 1990 r.)

W dniu [...] października 2012 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. [...] z obrębu [...]przy ul. [...]w [...].

Z uwagi na datę zakończenia ww. robót budowlanych uznano, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Postanowieniem PINB z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 56 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nałożono na ówczesnego właściciela nieruchomości – A. P. – obowiązek dostarczenia określonych dokumentów, w tym aktualnej inwentaryzacji budowlanej z oceną techniczną, w odniesieniu do wymagań przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w czasie prowadzenia robót.

W dniu [...] maja 2013 r. [...] Sp. z o.o. poinformowała PINB o nabyciu działki nr ewid. [...] wraz z przedmiotowym budynkiem.

PO wykonaniu przez ww. spółkę obowiązku wynikającego z ww. postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r., PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nałożył na [...] Sp. z o.o. obowiązek wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie omawianego budynku do stanu zgodnego z prawem. Po wpływie wniosku ww. spółki zmianę zakresu ww. robót oraz terminu ich wykonania, PINB decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a., zmienił swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 w zakresie wykonania robót budowlanych oraz ich terminu.

W dniu [...] lipca 2015 r. upoważniony przedstawiciel PINB dokonał oględzin omawianego obiektu. Następnie PINB decyzją z dnia [...] września 2015 r nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowalnego w sprawie dotyczącej samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce nr [...]. Organ uznał, że dokonano całkowitej rozbiórki dotychczas istniejącego budynku, a prz wznoszeniu nowego budynku użyto w 100 % nowych materiałów. Tym samym inwestor dokonując rozbiórki legalizowanego budynku mieszkalnego przekroczył zakres ustaleń decyzji wydanych przez PINB. Bezspornym staje się fakt wybudowania nowego budynku, co wymaga uzyskania oddzielnego pozwolenia na budowę właściwego organu, gdyż obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania nie istnieje.

[...] Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji PINB do [...]WINB.

PINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b., wstrzymał roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...]w [...] oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów. W związku z niewykonaniem tego obowiązku, PINB decyzję z dnia[...]listopada 2015 r. nr. [...], na podstawie art. 48 ust. 1 p.b., nakazał inwestorowi – [...]Sp. z o.o. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce nr ewid. [...]obrębu [...]przy ul. [...] w [...]. Z akt sprawy nie wynika, czy od powyższego rozstrzygnięcia złożono odwołanie czy też w inny sposób zostało ono wyeliminowane z obrotu prawnego.

Jednakże po rozpoznaniu odwołania [...]sp. z o.o., [...]WINB decyzją dnia [...]listopada 2015 r. nr [...]uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...] września 2015 r. umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowalnego w sprawie dotyczącej samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce nr [...]. Organ wskazał, że zakres obowiązków nałożonych przez PINB decyzjami nakazowymi doprowadzić miał do niemalże całkowitej rozbiórki tego obiektu i jego częściowej odbudowy. W związku z tym w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rozbiórką istniejącego budynku i budową nowego obiektu, a jedynie z powstaniem budynku o nowych parametrach i większości z nowych materiałów, co było skutkiem wykonania nakazanych i koniecznych robót budowlanych.

Decyzję PINB z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], na podstawie art. 42 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz art. 103 ust. 2 p.b., udzielono pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...]przy ul. [...]w Warszawie.

Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że w obrocie prawnym znajdują się dwie całkowicie sprzeczne ze sobą decyzje PINB: decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] nakazująca inwestorowi – [...] Sp. z o.o. - dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz decyzja z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]udzielająca pozwolenia na użytkowanie tego samego samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Powyższe rodzi uzasadnione wątpliwości, czy w takim stanie prawnym inwestor miał w ogóle możliwość skutecznego złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z jego częściową rozbiórka i przebudową, gdy w obrocie prawnym istnieje decyzja o nakazie całkowitej rozbiórki tego obiektu

Przede wszystkim podkreślić należy, że organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu zawartego w odwołaniu M. K. od decyzji I instancji w zakresie istnienia w obrocie prawnym ww. decyzji o nakazie rozbiórki omawianego obiektu, pomimo że skarżąca powyższe podnosiła konsekwentnie podczas całego postępowania administracyjnego (omawiana decyzja została załączona przez skarżącą już do pisma z dnia [...] grudnia 2016 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że organ administracji publicznej zobowiązany jest działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.) i rozstrzygać sprawę dopiero po należytym ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) w oparciu o zebrane i właściwie rozpatrzone dowody (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Skoro strony postępowania stawiają konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej mają prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji.

W ocenie Sądu nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, co w konsekwencji pociąga za sobą niemożność oceny, czy, uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania, w niniejszej sprawie wydanie powyższych rozstrzygnięć przez organy znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami.

Podnieść również w tym miejscu należy, że Sąd nie domniemywa intencji działania organu, ani nie czyni własnych ustaleń w sprawie. Aby ocenić rozstrzygnięcie organu w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować jego stanowiskiem zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów sprawy, dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę oraz okoliczności mających wpływ na ocenę żądania strony zgłoszonego w sprawie. Rola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, a ta z kolei możliwa jest w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznoprawnych, tj. ustaleń co do faktów prawotwórczych, które wywierają skutki prawne oraz ustaleń co do oceny prawnej tych faktów. Te warunki natomiast są spełnione tylko w sytuacji przestrzegania zasad postępowania administracyjnego.

Stwierdzenie wyżej opisanych wad doprowadziło do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Podkreślić należy, że w ocenie Sądu, w związku z wątpliwościami dotyczącymi samej możliwości skutecznego złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę omawianego obiektu, wynikającymi z powyżej przedstawionego stanu prawnego, przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.