Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2890/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. P. i C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 273/14 w sprawie ze skarg L. P., C. P. i Stowarzyszenia zwykłego "N." z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 273/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargi L. P., C. P. i Stowarzyszenia zwykłego "N." z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w S. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak. [...], Wójt Gminy P., po rozpatrzeniu wniosku W. Spółka Komandytowo-Akcyjna, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, obejmującą budowę stacji kontenerowo-pomiarowej, drogi wewnętrznej i placu manewrowego oraz zjazdu z drogi publicznej, w granicach terenu inwestycji obejmującego działki nr [...] (posadowienie elektrowni wiatrowej wraz z zasięgiem oddziaływania rotora) i [...] (lokalizacja zjazdu z drogi gruntowej), na gruntach obrębu [...], gm. P..

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, organ uzgodnił planowaną inwestycję z: Wójtem Gminy P., jako Zarządcą Drogi (uzgodnienie z dnia 17 grudnia 2013 r., znak: [...]), Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (postanowienie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]), Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (postanowienie z dnia [...] października 2013 r., nr [...]), Starostwem Powiatowym w W. (postanowienie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]), Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. (uzgodniono w oparciu o art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2012 r., poz. 647, zwana dalej "u.p.z.p.").

Odwołania od ww. decyzji wnieśli L. i C. małżonkowie P., właściciele działek sąsiadujących z działką objętą planowaną inwestycją oraz Stowarzyszenie "N.", a także A. S..

Zaskarżoną decyzją SKO w S., po rozpatrzeniu ww. odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a., w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. S.; w pkt 2 utrzymało w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

W odniesieniu do odwołania A. S. organ II instancji wskazał, że osobie tej nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Nieruchomość zabudowana A. S. (działka nr [...]) znajduje się w odległości 560 m od planowanej inwestycji i jest od inwestycji oddzielona innymi działkami użytkowanymi rolniczo. Ponadto organ zaznaczył, że niniejsze postępowanie poprzedzone było oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończoną decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia., która jest wiążąca dla organu ustalającego warunki zabudowy. To w tej decyzji oznaczono poziom i zasięg hałasu. Nieruchomość odwołującego A. S. jest położona daleko, poza strefą oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przez co należy przyjąć, że nie ma on przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, to zaś oznacza, że nie może również, zgodnie z art. 127 K.p.a., korzystać z prawa odwołania, przysługującego wyłącznie stronom postępowania. W tym stanie rzeczy Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do A. S..

W odniesieniu do pozostałych odwołań SKO przywołało brzmienie art. 59 ust. 1, 61 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i stwierdziło, że w niniejszej sprawie wszystkie wymagania określone przez przepisy prawa zostały spełnione. Przed wydaniem decyzji organ zapewnił stronom postępowania możliwość realizacji ich praw wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. Projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez uprawnionego urbanistę (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.). Decyzja określa zarówno wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ochrony interesów osób trzecich, jak i w zakresie infrastruktury technicznej, udokumentowane przez inwestora (art. 61 ust. 5 oraz art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Decyzja została uzgodniona z właściwymi organami specjalistycznymi. Inwestor, składając wniosek o wydanie warunków zabudowy, przedstawił w załączeniu ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja Wójta z [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]). Wskazało, że w związku z ostateczną decyzją z [...] marca 2013 r. znak: [...], SKO w S. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji środowiskowej. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w tej sprawie prawidłowo zakwalifikowano elektrownię wiatrową do urządzeń infrastruktury technicznej, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo. W tej sytuacji, skoro elektrownie wiatrowe należy uznawać za tego rodzaju urządzenia, nie może być mowy o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż wymagania wynikające z tego przepisu dotyczące zasady dobrego sąsiedztwa, z mocy art. 61 ust. 3, nie mają zastosowania do przedsięwzięć dotyczących budowy urządzeń infrastruktury technicznej. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie nie wykazuje uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na powyższą decyzję tożsame co do treści skargi wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L. i C. małżonkowie P. oraz Stowarzyszenie "N." z siedzibą w P., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarga L. i C. P. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 273/14, zaś skarga ww. Stowarzyszenia pod sygn. akt II SA/Łd 274/14.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 63 ust. 2 u.p.z.p., gdzie zgodnie z punktem 1 powinno się przeprowadzić "analizę sąsiedztwa", czego w niniejszej sprawie nie wykonano. W związku z tym nie spełniono wymagań przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1, jak i ust. 3 u.p.z.p. Nieuzasadnione jest – zdaniem skarżących – zaliczenie przez Wójta Gminy P. i Kolegium elektrowni wiatrowych do urządzeń infrastruktury technicznej i tym samym uznanie, że organ I instancji, w swojej decyzji, w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. z wyłączeniem ust. 1 pkt 1-2. Błędne jest także uznanie przez organ, że budowa tego obiektu nie narusza uprawnień osób trzecich, tj. właścicieli działek sąsiednich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.);

- art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", przez błędną wykładnię pojęcia "infrastruktura techniczna" i zaliczenie elektrowni wiatrowych do niezbędnych elementów funkcjonowania sieci elektroenergetycznej.

W odpowiedzi na skargi SKO w S. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygn. akt II SA/Łd 273/14 i 274/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 273/14, oddalając skargi wskazał na zakres postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jaki wyznaczają przepisy art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. W tym zakresie istotne znaczenie ma kwalifikacja przedmiotowej inwestycji do urządzeń infrastruktury technicznej. Odnośnie tego pojęcia Sąd wskazał na dominujące i już ugruntowane stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Chociaż pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej nie zostało zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odpowiednie uregulowania znajdują się w art. 143 ust. 2 u.g.n. oraz art. 3 ust. 7 i 9 ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). Mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne, dokonując wykładni systemowej, Sąd stwierdził, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Ponadto pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna".

W konsekwencji, skoro zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

Ponadto warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostały wydane zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Sąd wskazał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez uprawnionego urbanistę i został uzgodniony z właściwymi organami. decyzja określa zarówno wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ochrony interesów osób trzecich, jak i w zakresie infrastruktury technicznej, udokumentowane przez inwestora, w sposób zgodny z wymogami art. 61 ust. 5 oraz art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W decyzji zawarte zostały również wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. W motywach zaskarżonej decyzji Kolegium rozpoznając odwołania skarżących zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania rozpoznało i rozstrzygnęło niniejszą sprawę co do istoty, nadto z należytą starannością odniosło się do zarzutów odwołania. Wprawdzie jak wynika z kontrolowanej decyzji Kolegium umknął fakt, że w toku niniejszego postępowania organ I instancji błędnie stosował procedurę przewidzianą w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Naruszenie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie spowodowało bowiem naruszenia prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu. Nie doszło też do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową". W stosownym terminie wynikającym z art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) w zw. z brzmieniem art. 153 ustawy środowiskowej do wniosku o wydanie warunków zabudowy inwestor załączył ostateczną i funkcjonującą w obrocie prawnym decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wspomniana decyzja środowiskowa uzyskała przymiot ostateczności w dniu 8 lipca 2009 r., zaś wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez inwestora w dniu 7 listopada 2012 r. W dacie ustalenia warunków zabudowy, co również nie budzi wątpliwości w obrocie prawnym funkcjonowała ważna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji zakończyło się umorzeniem postępowania.

Sąd mając na względzie brzmienie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", za prawidłowe uznał umorzenie przez Kolegium w trybie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. postępowania odwoławczego wobec A. S. i zaprezentowaną w tym względzie argumentację mimo, że stanowisko organu w tym zakresie nie było objęte zarzutami skarg. Organ odwoławczy analizując załączoną do sprawy dokumentację, a mianowicie mapy, wypis z ewidencji gruntów, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załącznikami doszedł do prawidłowej konkluzji, że działka A. S. położona jest daleko poza strefą oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wobec czego brak jest podstaw do przyznania mu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, co prawidłowo skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. złożyli L. P. i C. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z przepisem art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. w związku z przepisem art. 143 ust. 2 u.g.n. oraz przepisu art. 64 ust. 3 oraz 31 ust. 3 Konstytucji RP przez przyjęcie w rozstrzygnięciu, że elektrownie wiatrowe są "urządzeniami infrastruktury technicznej", w wyniku czego doszło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności Skarżących a z korzyścią dla inwestora, który uzyskał decyzję o warunkach zabudowy terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" zawartego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zaliczając do takich urządzeń elektrownie wiatrowe. W tym zakresie Sąd posłużył się regułami wykładni nie tylko językowej, na co wskazuje się w skardze kasacyjnej, lecz dokonał także wykładni systemowej. Po pierwsze, elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Pojęcie to nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Elektrownia wiatrowa niewątpliwie służy właśnie wytwarzaniu energii, wykorzystując energię wiatru. Elektrownia wiatrowa odpowiada zatem encyklopedycznej definicji infrastruktury technicznej jako urządzeń przesyłowych i związanych z nimi obiektów m.in. w zakresie energetyki. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, że elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W tym zakresie Sąd prawidłowo powołał się na ugruntowaną i wiodącą linię orzeczniczą, zgodnie z którą elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., II OSK 1070/14). Po drugie, z uwagi na brak definicji tego pojęcia na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do definicji ustawowych zawartych w art. 143 ust. 2 u.g.n. oraz art. 3 ust. 7 i 9 ustawy – Prawo energetyczne (por. wyroki NSA: z 4 lutego 2014 , II OSK 2129/12; z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 567/12; z 13 listopada 2012 r., II OSK 762/12). Na tym właśnie polega dokonanie wykładni systemowej, tj. odszukaniu jak dane pojęcie jest definiowane w obowiązującym porządku prawnym. Temu służy powołanie się na stosowne definicje zawarte w odrębnych ustawach, jak to określono w skardze kasacyjnej – w "niekompatybilnych" ustawach, które jednak omawiane pojęcie definiują. Na uwagę zasługuje, że definicje legalne zawarte w tych przepisach odrębnych zasadniczo odpowiadają definicji językowej bo odnoszą się do urządzeń elektrycznych, stosowania ich w procesach energetycznych, co polega m.in. na wytwarzaniu energii. Co prawda, Sąd nie odniósł się w tym zakresie do wykładni funkcjonalno-celowościowej pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" użytego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej wymagało to wykazania przez stronę ją wnoszącą, czy przepis ten interpretowany w ww. sposób w ramach pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" służy osiągnięciu celu ustawy i przepis spełnia swoją funkcję. To zaś wymagało wzięcia pod uwagę roli decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera wywodu, który mógłby prowadzić do wniosku, że cel ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i funkcja art. 61 ust. 3 tej ustawy mogą prowadzić do innych wniosków niż tych wynikających z wykładni językowej i systemowej. Ponadto nie zawiera wywodu, któremu wynikowi wykładni wymagane jest w tej sprawie przyznanie pierwszeństwa. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wątpliwości tych nie rozwiewają normy konstytucyjne dotyczące zasady ochrony prawa własności (art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), które wyłącznie określają konstytucyjny mechanizm ingerencji w prawo własności, a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest doskonały przykładem realizacji tych zasad. Poza tym w skardze kasacyjnej kwestię wykładni pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" zawartego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wiąże się z koniecznością wykładni definicji legalnych zawartych w przepisach odrębnych. W tej sprawie nie chodzi jednak o wykładnię tych pojęć, lecz dokonanie wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Świadczy to o błędnym uzasadnieniu zarzutu skargi kasacyjnej. Jeżeli zarzut skargi kasacyjnej dotyczy błędnej wykładni przepisu, to wymaga to zaprezentowania kompletnego wywodu prawnego, z którego powinien wynikać konkretny wniosek. W tej zaś sprawie skarga kasacyjna nie zawiera takiego wywodu, który wskazywałyby na inny wynik dokonanej w sprawie wykładni pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej". Nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej aby w sprawie nie miał zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia aby ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wymagało uwzględnienia zasady "dobrego sąsiedztwa" oraz aby teren, na którym znajduje się inwestycja miał dostęp do drogi publicznej. W tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Odnośnie kwestii dotyczących ochrony prawa własności, w ramach konstytucyjnej zasady prawa własności i w ogóle całego konstytucyjnego systemu ochrony prawa własności, na etapie planowania przestrzennego uwzględnienia wymaga właśnie prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). W tej sprawie wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji uwzględnił tą kwestię. W tym zakresie zawarł stosowną ocenę, a mianowicie, że decyzja o warunkach zabudowy uwzględnia wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. To właśnie zagadnie odnosi się do ochrony prawa własności. Choć ocena ta jest lakoniczna, jednak w skardze kasacyjnej nie wykazano aby była to wada, która miała istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna bowiem odnosi się do potencjalnych przyszłych praw właściciela związanych z przekształceniem sąsiednich gruntów rolnych na inwestycyjne. Nawiązuje zatem do zakresu prawa własności, który aktualnie nie istnieje w stosunku do sąsiednich nieruchomości, a więc nie podlega ochronie. Ponadto odwołuje się do położenia planowanej elektrowni wiatrowej od siedzib ludzkich. Skarga kasacyjna w tym zakresie nie wykazuje jednak żadnych konkretów ani w zakresie faktycznej odległości, jak i odniesienia tej odległości do konkretnych norm prawnych. Ponadto pomija wpływ na tego typu argumentację fakt uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej gdzie przedmiotem oceny były kwestie odległościowe od zabudowy mieszkaniowej i w tym zakresie nie stwierdzono żadnych uchybień. Zgodnie zaś z art. 86 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Nie wykazano zatem jakie konkretne prawa majątkowe doznają ograniczenia w wyniku ustalenia warunków zabudowy dla planowanej elektrowni wiatrowej. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.