Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 429/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 października 2023 r. J. W. (dalej: skarżąca, strona), zwróciła się do Prezydenta Miasta K. (dalej: Organ), w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z wnioskiem o udostępnienie jej "dostępu do dokumentów z przebiegu negocjacji w sprawie zakupu nieruchomości przy ul. [...] w K. (Szpital [...])".

W odpowiedzi na ww. wniosek skarżącej z dnia 10 października 2023 r., Organ, pismem z dnia 24 października 2023 r. udzielił odpowiedzi iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: u.d.i.p.). W treści pisma Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym, materiały wytworzone w czasie negocjacji lub w czasie uzgadniania stanowisk, nie posiadają waloru ostateczności co do skutku składanego oświadczenia woli, nie mogą mieć one zatem waloru informacji publicznej.

Ponadto dla potwierdzenia swego stanowiska Organ powołał się też na wyroki sądów administracyjnych odwołujące się do konstrukcji nadużycia prawa do informacji publicznej.

W dniu 24 listopada 2023 r. skarżąca w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożyła do WSA w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 października 2023 r. zarzucając Organowi naruszenie przepisów, a to:

1)art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie informacji o

gospodarowaniu gminnym majątkiem, a w konsekwencji uniemożliwienie prowadzenia publicznej debaty na temat gospodarności, zasadności i rzetelności działań Prezydenta,

2) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze i nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji, a w konsekwencji władcze i nieuzasadnione ograniczenie debaty publicznej o działaniach Prezydenta,

3) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej jako: Konstytucja RP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, nieuzasadnione ograniczenie debaty publicznej oraz uniemożliwienie poddania działań Prezydenta społecznej kontroli,

4) art. 2 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, poprzez jego niezastosowanie, polegające na kwestionowaniu interesu wnioskodawcy oraz motywów jakimi kierował się zwracając o udostępnienie informacji,

5) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez jego niezastosowanie, polegający na nieudostępnieniu wnioskowanej informacji.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku z dnia 10 października 2023 r. bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

2) orzeczenie, że Organ dopuścił się bezczynności,

3) zasądzenie od Organu kosztów postępowania według norm przepisanych,

4) rozpoznanie sprawy poza kolejnością w związku z treścią art. 21 pkt 2 u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., że w odpowiedzi na wniosek Organ poinformował, że wskazane przez stronę dokumenty nie posiadają waloru "ostateczności" i jako takie nie stanowią informacji publicznej. Ponadto wskazał także, że strona działa w celu realizacji "indywidualnej potrzeby", co stanowi naruszenie Ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zdaniem strony z Konstytucji RP i u.d.i.p. jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlegają dokumenty niezależnie od cechy ich "ostateczności". Przepisy prawa oraz stanowisko Prezydenta Miasta nie wyjaśnia na czym polega i w jaki sposób owa "ostateczność" ma być definiowana. Żądane przez stronę informacje dotyczą dysponowania majątkiem publicznym i niezależnie od ostatecznego rezultatu transakcji, opinia publiczna ma prawo do poznania stanowiska Organu wyrażanego na etapie negocjacji oraz ocenić ich przebieg.

Strona wskazała, że zarzut Organu jakoby złożony przez wniosek służył realizacji jej partykularnego interesu należy ocenić jako niedopuszczalny i nieuzasadniony.

Nadto strona podkreśliła, że zarzuty Organu jakoby złożony przez stronę wniosek był podyktowany jej prywatnym interesem jest nieprawdziwy, ponieważ jest dziennikarką "[...]", a o zakupie Szpitala [...] na rzecz Skarbu Państwa napisała do tej pory dwa artykuły, albowiem transakcja budzi zrozumiałe zainteresowanie opinii publicznej i były także szeroko omawiane w innych mediach.

Ponadto strona dodała, że wobec odmowy udostępnienia dokumentów z negocjacji w dniu 29 października złożyła kolejny wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej, tym razem o udostępnienie wycen zakupionej na rzecz Skarbu Państwa przez Prezydenta K. nieruchomości, co uzasadniła "troską o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego i jawność administracji".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Nadto Organ wyjaśnił, iż wnioskowane przez skarżącą dokumenty z przebiegu negocjacji dotyczyły dokonanej przez Prezydenta Miasta K. - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, działającego w imieniu Skarbu Państwa, transakcji. Przedmiotem transakcji było nabycie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (tj. prawo własności gruntu oraz prawo własności budynku szpitala wraz z urządzeniami funkcjonalnie i trwale związanymi z nieruchomością) od Spółki C. "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. oraz od Spółki C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta z przeznaczeniem na nową siedzibę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w K. im [...]. W związku z czym, niezwłocznie po jej nabyciu nieruchomość została przekazana w użyczenie Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej [...] w K. im [...]. Pozyskanie przedmiotowej nieruchomości dla potrzeb Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w K. im. [...], miało na celu uzyskanie przez ten podmiot statusu interdyscyplinarnej jednostki ochrony zdrowia z wysoko wykwalifikowanym personelem medycznym i nowoczesnym zapleczem diagnostyczno-badawczym, zapewniającym skoordynowany proces leczenia nie tylko dla mieszkańców K., ale całej Metropolii Górnośląsko- Zagłębiowskiej. Nadto, organ wskazał, iż o podjęcie działań zmierzających do nabycia przedmiotowej nieruchomości na potrzeby SP ZOZ [...] w K. do Prezydenta Miasta K. - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, wystąpił Podsekretarz Stanu w [...]. Zatem, Prezydent Miasta K. nabywając wymienioną wyżej nieruchomość nie nabył jej do gminnego zasobu nieruchomości, a do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Co więcej, środki finansowe na zakup nieruchomości nie pochodziły z budżetu gminnego, a zostały przekazane z budżetu Skarbu Państwa.

Tym samym w ocenie organu nietrafny jest zarzut strony naruszenia art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie informacji o gospodarowaniu gminnym majątkiem, a w konsekwencji uniemożliwienie prowadzenia publicznej debaty na temat gospodarności i rzetelności działań Prezydenta, gdyż dokumenty odnoszące się do wyżej wskazanej transakcji nie dotyczyły mienia gminnego. Poza tym, informacja o nabyciu nieruchomości, jak również cena nabycia podana była do publicznej wiadomości. Organ wskazał, że nabycie nieruchomości wymagało również zgody wojewody w myśl przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a projekt aktu notarialnego sprzedaży był opiniowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto, nad całym postępowaniem dotyczącym nabycia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości sprawowało nadzór Centralne Biuro Antykorupcyjne. O czym również powiadomiono opinię publiczną.

Organ za nieuzasadniony uznał również zarzut strony naruszenia art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnianej Protokołem nr 2, jak i zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem organ nie kwestionował prawa skarżącej do uzyskania informacji publicznej. Zdaniem Organu skarżąca błędnie zinterpretowała pismo organu z dnia 24 października 2023 r., ponieważ podstawą nieudostępnienia informacji było ustalenie, iż informacje, o które wnioskowała skarżąca nie stanowiły informacji publicznej.

Organ podkreślił, że cena za jaką Prezydent Miasta K. nabył przedmiotową nieruchomość na rzecz Skarbu Państwa tj. za kwotę [...] zł została podana do publicznej wiadomości, a szeroko pisały o tym takie portale informacyjne jak: [...], [...], czy [...], jak również [...]. W mediach pisano również, iż "nieruchomość została zakupiona za pieniądze przekazane na ten cel przez rząd". Niezrozumiała zatem zdaniem organu jest chęć skarżącej poddania działań Prezydenta Miasta społecznej kontroli, skoro Prezydent wydatkował na zakup nieruchomości całą kwotę przekazaną przez Skarb Państwa. Skarżąca nie wyjaśniła też w jaki sposób Prezydent Miasta K. ogranicza jej prowadzenie debaty publicznej, skoro informacje na temat nabycia nieruchomości zostały podane do publicznej wiadomości.

Organ wskazał też, że nie kwestionował prawa skarżącej do uzyskanie dostępu do informacji publicznej i nie żądał od niej wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Organ nie udostępnił żądanej informacji, gdyż uznał, że nie stanowi ona informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ zaakcentował, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy także podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zdaniem Organu oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadzi w rezultacie do merytorycznego rozpoznawania przez Sąd tych skarg, które są tylko "inspirowane" cytowaną ustawą, a ich rzeczywista treść nie ma nic wspólnego z tą regulacją (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt 11 SA/Bd 1168/17).

Organ stwierdził też, że bezczynność ma miejsce, gdy organ milczy, nie odpowiada na wniosek, pozostawia go bez rozpatrzenia. Natomiast w przedstawionym stanie faktycznym nie może być mowy o milczeniu, gdyż organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej pismem z 24 października 2023 r.

Końcowo Organ podkreślił, że w terminie udzielił skarżącej odpowiedzi, wyjaśniając, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pu-blicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U. z 2019, poz. 2325) – dalej powoływana jako: p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) – dalej powoływana także jako u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325).

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego, dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ma na celu realizację prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej wynikającego z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Następuje to poprzez umożliwienie zainteresowanym obywatelom pozyskania informacji o sprawach publicznych oraz informowanie obywateli o sposobie i zasadach funkcjonowania podmiotów realizujących zadania publiczne i gospodarujących mieniem publicznym. Celem tego prawa jest przede wszystkim zapewnienie transparentności życia publicznego, jawności i przejrzystości działań podejmowanych przez organy władzy państwowej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Prawo do informacji publicznej służy zatem niewątpliwie realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego – tj. jawności działania instytucji publicznych – umożliwiając kontrolę społeczną nad ich funkcjonowaniem.

Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W kontekście powyższego Prezydent Miasta K. na gruncie ww. przepisów był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji, będącej w jego posiadaniu, ale tylko takiej, która ma walor informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazano zaś tylko przykładowy katalog informacji publicznych.

Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Podstawowe bowiem znaczenie ma fakt, że dokumenty te służą realizacji zadań publicznych przez określone organy i dotyczą go bezpośrednio. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych od szeregu lat (m.in. wyroki NSA z: 9 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 517/06; 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1774/10; 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08).

Odnosząc te rozważania do badanej sprawy, Sąd podzielił stanowisko organu, że materiały wytworzone w czasie negocjacji lub w czasie uzgadniania stanowisk, nie posiadają waloru ostateczności co do skutku składanego oświadczenia woli, zatem nie mogą mieć one waloru informacji publicznej.

Sąd zauważył, że pismem z dnia 24 października 2023 r. Prezydent Miasta K. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 10 października 2023 r. zakupu nieruchomości przy ul. [...] w K. (Szpital [...])", iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zatem zdaniem Sądu Organ nie był w bezczynności.

W ocenie Sądu dokumenty z negocjacji nie są ostateczne (finalne), czyli są elementem toczących się czynności i nie są informacją publiczną a organ udzielił skarżącej odpowiedzi i w związku z tym nie wystąpiła w tej sytuacji bezczynność organu.

Nadto w ocenie Sądu argumentem przemawiającym za trafnością stanowiska Organu w przedmiotowej sprawie może być też fakt, iż wobec odmowy udostępnienia dokumentów z negocjacji, iż skarżąca w dniu 29 października złożyła kolejny wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej, lecz tym razem o udostępnienie wycen zakupionej na rzecz Skarbu Państwa przez Prezydenta K. nieruchomości. Uzasadniając go "troską o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego i jawność administracji", co niejako też potwierdza wątpliwości samej strony, czy jej wniosek rzeczywiście dotyczy informacji publicznej

Zdaniem Sądu treść dokumentów z negocjacji jest wytworzona przez podmioty uczestniczące w kontrakcie cywilnoprawnym i stanowią ich dokumenty prywatne. Nie zostały one bowiem wytworzone przez organ, jeszcze nie służą realizacji zadań publicznych, nie odnoszą się do organów, które takich dokumentów w żaden sposób nie wykorzystują przy realizacji zadań publicznych ani nie wydatkują w związku z nimi żadnych środków publicznych, co nie oznacza, że nie utracą ten prywatny charakter, lecz dopiero wówczas, gdy zostaną wybrane do realizacji zamówienia. W związku z czym stanowisko organu co do tego, że zapytanie skarżącej nie dotyczyło informacji publicznych jest zasadne. W takim zaś razie organ nie dopuścił się bezczynności odpowiadając w zwykłej formie pisemnej na zapytanie skarżącej i uczynił to w 14 dniu od wpływu wniosku. Jak słusznie podniósł organ, obowiązek wydania decyzji administracyjnej odnosi się bowiem do sytuacji, gdy organ nie udostępnia informacji, która jest informacją publiczną, a tak nie było w badanej sprawie.

Nawet gdyby hipotetycznie założyć, że objęte wnioskiem dane stanowią informację publiczną (co zdaniem Sądu jest założeniem błędnym), to i tak nie mogłyby być one skarżącej udostępnione z uwagi chociażby na tajemnicę przedsiębiorcy.

Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu, czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się lub będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej (por. wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. I OSK 1769/13). Zatem próba skorzystania z prawa do dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, nie stanowi realizacji celu ustawy. Celem prawa do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie, czy też realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji (J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w "Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005", pod reakcją J. Górala. R. Hausera, J. Trzcińskiego, Warszawa 2005, s. 141-147 oraz Michał Kowalski "Nadużycie prawa do informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" nr 2 (65)/2016 r., s. 51).

W ocenie Sądu wysoce prawdopodobne jest, że skarżąca występując z żądaniem udzielenia informacji dotyczącej udostepnienia dokumentów z negocjacji w sprawie zakupu nieruchomości przy ul. [...] w K. (Szpital [...])", kierowała się interesem partykularnym, a nie interesem publicznym, gdyż była osobiście zainteresowana informacjami zawartymi w dokumentach z negocjacji, ponieważ jak sama wskazała, że jako dziennikarka napisała i pisze artykuły prasowe dotyczące ww. Szpitala. Z powyższego wynika, że skarżącej może chodzić o realizację interesu własnego, a nie publicznego. Taki cel uzyskania informacji jest zaś sprzeczny z celem ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151p.p.s.a., oddalił skargę.