Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1171/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 54 par 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2024 roku sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lipca 2022 roku, znak: WI-I.7840.7.13.2022.SA/DW 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz M. S. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. S. (dalej jako "Skarżąca") reprezentowanej przez pełnomocnika adwokat I. K. jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lipca 2022 roku, znak: WI-I.7840.7.13.2022.SA/DW stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Starosty Krakowskiego nr AB.II-S.1.571.2021 z 20 grudnia 2021 r., znak: AB.IIS.6740.1.387.2021.SP, o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę Inwestorom: panu W. F. i panu M. M., dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa zespołu dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej oraz czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji, gazu i elektryka oraz zewnętrznymi instalacjami na działce: kanalizacja sanitarna, kanalizacja deszczowa, wody, gazu, elektryczna, zbiornik retencyjny na wody opadowe, oświetlenie terenu, mur oporowy, miejsca postojowe na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] ul. [...] m. L. , gm. M. – zwanego dalej "inwestycją".

Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach.

W dniu 31 sierpnia 2021 roku W. F. i M. M. złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji.

Decyzją z 20 grudnia 2021 r., Starosta Krakowski zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorom pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (przesyłka nr 0[...]), zaskarżona decyzja skierowana do M. S., została odebrana w dniu 10 stycznia 2022 r. przez pełnomocnika w Urzędzie Pocztowym (k. 65 a.a. I instancji).

Od wskazanej decyzji z dnia 20 grudnia 2021 r. odwołała się M. S.. Odwołanie zostało wysłane pocztą (przesyłka nr [...], nadana 20 stycznia 2022 r., za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska S.A. – w odwołaniu wskazano adres nadawcy: [...] [...]).

Następnie organ I instancji, zgodnie z art. 133 kpa, przy piśmie z 26 stycznia 2022 r., przekazał ww. odwołanie do organu odwoławczego (data wpływu do tut. urzędu: 1 lutego 2022 r.).

W związku z tym, że odwołanie przekazane przy piśmie z dnia 26 stycznia 2022 r. nie stanowiło oryginału dokumentu (ksero podpisu), to organ odwoławczy, pismem z dnia 3 marca 2022 r., na podstawie art. 136 kpa, zwrócił się do Starosty Krakowskiego o przekazanie mu oryginału odwołania oraz brakujących zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji. W piśmie z 7 marca 2022 r. Starosta Krakowski wskazał, iż odwołanie M. S. zostało przekazane w takiej formie, w jakiej zostało przez stronę złożone (tj. w formie kserokopii) oraz w załączniku przekazał brakujące zwrotne potwierdzenia odbioru.

Następnie Wojewoda Małopolski pismem z dnia 8 kwietnia 2022 roku wezwał M. S. cyt.: "do usunięcia w terminie do 21 kwietnia 2022 r. braku, poprzez: – podpisanie odwołania od zaskarżonej decyzji, przez panią M. S.".

Wskazane Pismo z dnia 8 kwietnia 2022 r., zostało wysłane na podany w odwołaniu adres do korespondencji M. S. (ul[...], [...]) i zostało odebrane w dniu 21 kwietnia 2021 r. przez pełnomocnika w Urzędzie Pocztowym (nr [...]).

Następnie M. S. mailem wysłała potwierdzenie nadania oryginału odwołania. Oryginał odwołania wpłynął do organu w dniu 19 maja 2022 r. Przesyłka zawierająca oryginał odwołania (przesyłka nr [...]) została nadana 29 kwietnia 2022 r. w K. , zaś na kopercie Skarżąca wskazała jako adres nadawcy ul[...], [...].

Następnie postanowieniem z dnia 14 lipca 2022 roku Wojewoda Małopolski, stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Starosty Krakowskiego nr AB.II-S.1.571.2021 z 20 grudnia 2021 r.

W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda wskazał, że w przypadku braków formalnych ustala się termin na ich złożenie, nie krótszy niż 7 dni (zwyczajowo organy wskazują 14 dni, a przy czynnościach skomplikowanych maksymalnie 21 dni) od dnia doręczenia wezwania stronie postępowania.

Wezwanie z dnia 8 kwietnia 2022 r., zostało wysłane na wskazany przez Skarżącą adres do korespondencji oraz odebrane w dniu 21 kwietnia 2022 r. przez pełnomocnika w Urzędzie Pocztowym.

Organ wskazał, że ww. wezwanie z dnia 8 kwietnia 2022 r., zgodnie z przepisami zostało w dniu 21 kwietnia 2022 r. prawidłowo doręczone pani M. S. (doręczenie zastępcze).

Ponadto wskazano, że cyt.: "Tutejszy organ odwoławczy błędnie określił termin uzupełnienia braku formalnego, poprzez wskazanie konkretnej daty, tj. do 21 kwietnia 2022 r. Zwrócić bowiem należy uwagę, że wezwanie to zostało doręczone Skarżącej w ostatnim dniu terminu, wyznaczonego na uzupełnienie ww. braku formalnego. Zatem, z uwagi na błąd tutejszego organu odwoławczego, polegający na wskazaniu konkretnej daty uzupełnienia o podpis odwołania, zamiast ilości dni od dnia odbioru przesyłki, działając na korzyść strony – tj. przyjmując 21–dniowy termin na uzupełnienie braków formalnych od doręczenia przesyłki – termin uzupełnienia odwołania o podpis (złożenia oryginału odwołania) upłynął 12 maja 2022 r."

Skarżąca, korespondencję z oryginałem odwołania nadała 29 kwietnia 2022 r. z K. . z innego kraju niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Zatem, terminem złożenia uzupełnień nie jest data nadania przesyłki, lecz data przekazania jej polskiej placówce pocztowej. Zgodnie ze śledzeniem korespondencji nadanej 29 kwietnia 2022 r. (przesyłka [...] – przegląd: 7 lipca 2022 r. – [...] [...] [...] została ona w dniu 17 maja 2022 r. przyjęta w Polsce i przekazana polskiej placówce pocztowej Poczta Polska S.A. Zatem, uzupełnienie braków formalnych w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 17 maja 2022 r. Ponadto, przesyłka nie została złożona w polskim urzędzie konsularnym, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżąca uchybiła terminowi na złożenie braku formalnego (podpisania złożonej kopii odwołania bądź przedłożenia jego oryginału). Dodać należy, że określony termin na wniesienie uzupełnień formalnych jest terminem zawitym, co oznacza, że niepodjęcie określonej czynności przez uprawniony podmiot w okresie zakreślonym tym terminem, powoduje definitywne wygaśnięcie przysługującego podmiotowi prawa do tej czynności.

Reasumując, strona Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienie uzupełnień formalnych, tj. podpisania złożonej kopii odwołania bądź przedłożenia oryginału wniosku, co zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu z 8 kwietnia 2022 r., skutkuje koniecznością wydania postanowienia w trybie art. 134 kpa. Podkreślić należy, że ewentualne wydanie decyzji w związku z odwołaniem, które nie zostało podpisane, rażąco narusza art. 138 § 1 kpa, w związku z art. 63 § 3 kpa. Stosownie, bowiem do przepisów art. 127 i następnych kpa, organ odwoławczy przystępuje do rozpoznania sprawy tylko i wyłącznie na podstawie wniesionego skutecznie odwołania. Uruchomienie kompetencji bez takiego odwołania jest działaniem dotkniętym wadą kwalifikowaną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powyższe oznacza, że odwołanie Skarżącej nie może zostać rozpatrzone, gdyż zgodnie z art. 134 kpa, cyt.: "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania."

Skargę na powyższe postanowienie wniosła M. S. reprezentowana przez pełnomocnika adwokat I. K. – [...], podnosząc zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt. 7) k.p.a w związku z art. 112 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżone postanowienie jest niesłuszne z dwóch powodów.

Po pierwsze jak w uzasadnieniu przyznaje sam organ II stopnia, skarżąca została mylnie pouczona o terminie wniesienia odwołania od decyzji, skoro wskazano jej konkretną datę kalendarzową, a nie liczono terminu od daty doręczenia decyzji. W tej sytuacji organ zupełnie arbitralnie przyjął, iż policzy na nowo termin do wniesienia odwołania w "sposób korzystny" dla strony, ale o tym skarżąca nie była pouczana.

Po drugie skarżąca dzwoniła do Urzędu Wojewody Małopolskiego, gdzie pani D.. W. pouczyła ją, że może nadać odwołanie na poczcie w K. tylko żeby jeszcze przesłała skan tego nadania na adres urzędowy, co skarżąca uczyniła wysyłając stosowną wiadomość z załącznikiem. Później skarżąca skontaktowała się z tą pracownicą Urzędu i nie było zastrzeżeń co do sposobu wniesienia odwołania przez skarżącą.

W tej sytuacji nie można przyjąć, że strona została prawidłowo pouczona o sposobie odwołania i jego terminie, a tym samym zaskarżone postanowienie jest błędne, skoro oparte jest na arbitralnym liczeniu terminów, bez prawidłowego pouczenia, jak i poprzedzone przekazywaniem stronie błędnych informacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 20 grudnia 2021 r.

Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie do art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Wedle art. 63 § 3 K.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

W myśl natomiast art. 64 § 2 K.p.a., który to przepis ma zastosowanie w zakresie w jakim dotyczy uzupełnienia braków formalnych braków odwołania, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Wskazane w art. 63 K.p.a. elementy treści podania są konieczne do przyjęcia, że podanie wniesiono skutecznie, że można nadać mu bieg i że postępowanie (w tym przypadku odwoławcze) może być prowadzone. Elementy te pełnią określone funkcje. Celem wymagań natury podmiotowej - takich jak wskazanie osoby, od której podanie pochodzi i podpis - jest identyfikacja strony postępowania i potwierdzenie, że podanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia. Podpis pozwala też domniemywać, że podanie pochodzi od osoby, która podpisała podanie.

Stwierdzenie przez organ, że podanie nie czyni zadość wymaganiom formalnym, m.in. w zakresie braku podpisu, nakłada na organ - stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a. - obowiązek wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie nie krótszym 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Podkreślić jednak trzeba, że zarówno pozostawienie podania bez rozpoznania jak i stwierdzenie (postanowieniem) niedopuszczalności odwołania wymaga spełnienia niezbędnej przesłanki z art. 64 § 4 k.p.a. - jaką jest bezskuteczny upływ zakreślonego w wezwaniu 7 dniowego terminu do usunięcia braków, obliczanego od doręczenia stronie. Termin ten nie upłynie bezskutecznie tylko wówczas, gdy przed jego upływem brak zostanie usunięty.

Dodatkowo zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Przewidziany art. 64 § 2 k.p.a. termin jest terminem ustawowym, nie podlega zatem przedłużeniu. Oznacza to, że jeśli strona nie chce narazić się na surowe konsekwencje (pozostawienie podania bez rozpoznania czy stwierdzenie niedopuszczalności odwołania) musi terminu dochować w tym znaczeniu, że przed jego upływem braki usunie. Termin wyznaczony przez organ do uzupełnienia braków innych, niż brak adresu wnoszącego podanie powinien być dostosowany do okoliczności sprawy i nie może być krótszy, niż 7 dni.

Aby jednak można było mówić o bezskutecznym upłynięciu terminu, to przede wszystkim ten termin musi być w sposób prawidłowy wyznaczony.

Wojewoda wyznaczył Skarżącej (odwołującej) termin w ten sposób, że podał konkretną dzienną datę – to jest 21 kwietnia 2022 roku, do której powinna ona uzupełnić braki formalne odwołania.

Na gruncie niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie doszło w ten sposób do wyznaczenia w sposób prawidłowy terminu do usunięcia braków formalnych odwołania.

Wyznaczenie terminu polega na wskazaniu konkretnego odcinka czasowego, który jest jednoznaczny, a przy tym mieści się w granicach wyznaczonych przez ustawę. Strona, ale również i organ nie mogą mieć wątpliwości, co do tego kiedy wyznaczony stronie termin upływa.

Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni. Oznacza to, że strona (Skarżąca) musi mieć minimum 7 dni na uczynienie zadość wezwaniu. Termin ten rozpoczyna bieg od dnia kiedy strona odebrała wezwanie od organu.

W ocenie Sądu z art. 64 § 2 K.p.a. wynika, że organ nie może wyznaczyć stronie terminu w ten sposób, że wyznaczy jej datę dzienną, do której ma być uzupełniony brak formalny odwołania (podania).

Sformułowanie zawarte w art. 64 § 2 K.p.a. "w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni" oznacza, że termin może być wyznaczony tylko w dniach.

Wniosek taki wynika z jednej strony chociażby już tylko z literalnego brzmienia art. 64 § 2 K.p.a.

Ponadto, jak wynika z przytoczonego art. 64 § 2 K.p.a., wyznaczony termin nie ma być krótszy niż 7 dni. Oznacza to, że organ może wyznaczyć termin dłuższy, który będzie odpowiedni w realiach danej sprawy i adekwatny do realnych możliwości usunięcia przez stronę występującego braku.

Jak wskazuje się w orzecznictwie zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 64 § 2 k.p.a. (wprowadzonym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2017 r. poz. 735; zmiana weszła w życie w ww. zakresie 1 czerwca 2017 r.), termin na usunięcie braków formalnych podania ma charakter mieszany. Jego długość określa wprawdzie organ administracji (charakter urzędowy), jednak ustawodawca określa minimalną długość tego terminu na co najmniej siedem dni (charakter ustawowy) (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 6 września 2022 roku, sygn. II OSK 57/22).

Zaznaczyć przy tym należy, że w świetle art. 64 § 2 K.p.a. to organ musi wyznaczyć ten termin, to znaczy określić liczbę dni, w ciągu których strona jest zobligowana uzupełnić określony brak.

Gdyby uznać, że prawidłowym byłoby wyznaczenie daty dziennej dla uzupełnienia braków formalnych, to w konsekwencji organ faktycznie nie decydowałby o tym, w ciągu ilu dni strona ma uzupełnić braki. Długość tego terminu byłaby bowiem uzależniona od okoliczności faktycznej jaką byłaby data odebrania przez stronę przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków. Gdy strona odebrałaby przesyłkę wcześniej, to wówczas miałaby więcej czasu na uzupełnienie braków niż wtedy, gdyby odebrała przesyłkę później. Z tego względu niedopuszczalne jest w świetle art. 64 § 2 K.p.a. wyznaczenie stronie terminu na uzupełnienie braków formalnych podania (odwołania) poprzez podanie konkretnego dnia, do którego ma nastąpić uzupełnienie braku.

W konsekwencji nie jest prawidłowym wyznaczenie terminu w inny sposób niż w dniach, tak jak na gruncie niniejszej sprawy, w której termin został wyznaczony poprzez wskazanie konkretnej daty dziennej, do której ma być uzupełniony brak odwołania.

Wyznaczenie zatem – tak jak na gruncie niniejszej sprawy – terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez wskazanie konkretnej daty dziennej stanowi o naruszeniu art. 64 § 2 K.p.a.

Niezależnie od powyższego trzeba jeszcze wskazać, że wyznaczenie – na gruncie tej sprawy – konkretnej daty dziennej, przy jednoczesnym odbiorze przesyłki w tym samym dniu kiedy to upływał termin na usunięcie braków wezwania skutkowało tym, że w świetle wezwania strona musiałaby uzupełnić braki odwołania w tym samym dniu, w którym odebrała wezwanie. Gdyby nawet uznać, że takie wyznaczenie terminu (poprzez podanie kalendarzowej daty dziennej) jest formalnie prawidłowe (czego Sąd nie podziela), to i tak w tej sprawie stanowiłoby to naruszeniu art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni.

Końcowo należy także wskazać, że o naruszeniu przepisów (art. 64 § 2 K.p.a.) stanowią również rozważania Wojewody, w których wskazuje on, że policzy na nowo termin do uzupełnienia braków formalnych odwołania w "sposób korzystny" dla strony. Zaznaczyć trzeba, że zasady liczenia terminów są uregulowane w art. 57 § 1 K.p.a. i organ w tym zakresie nie dysponuje jakąkolwiek swobodą czy też dowolnością. Poza tym nie może organ "policzyć" kiedy upływa termin, którego w ogóle nie wyznaczył, czy też nie wyznaczył w sposób prawidłowy. Owo "policzenie terminu w sposób korzystny" nie może sanować błędów i uchybień organu, które zostały poczynione na poziomie wzywania Skarżącej (odwołującej) do usunięcia braków formalnych odwołania.

Reasumując powyższe należy wskazać, że na gruncie niniejszej sprawy, wzywając Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego odwołania nie wyznaczono w sposób prawidłowy terminu do uzupełnienia tego braku. W konsekwencji bezzasadne jest przyjmowanie przez organ, że strona uchybiła terminowi, które nie został jej – w sposób prawidłowy – wyznaczony. Nie było więc podstaw do wydania na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.

Ze względu na powyższe na zasadzie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł wraz z opłatą 17 zł od pełnomocnictwa.