Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 505/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 53, 54
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2023 r. sprawy ze skargi A. Z., M. Z. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 lutego 2023 r. nr SKO.ZP/415/513/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie solidarnie na rzecz skarżących A. Z., M. Z. i T. B. kwotę 1.514,00 zł (jeden tysiąc pięćset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 września 2022 r. znak: GP.6733.19.2022, działając na podstawie art. 50 ust 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zmianami) oraz art. 104 kpa Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice ustalił dla T. sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego - budowa instalacji radiokomunikacyjnej T. sp. z o.o. o nazwie BT26396 Myślenice Zachód, w skład której wchodzi nowa wieża BOT na fundamencie oraz system anten nadawczo-odbiorczych wraz z urządzeniami sterującymi na ruszcie, osprzętem, ogrodzeniem i wewnętrzną linią zasilającą na terenie działki nr [...], obręb 0002 gm. Myślenice.

Organ wskazał, że w skład planowanej inwestycji wchodzi wieża kratowa (54,45 m, wysokość z odgromnikiem 55,95 m), system anten nadawczo-odbiorczych wraz z urządzeniami sterującymi na ruszcie z systemem anten nadawczo-odbiorczych oraz urządzenia sterujące. Wskazał, że przy realizacji inwestycji należy uwzględnić wymagania ładu przestrzennego, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; planowana inwestycja nie może naruszać uzasadnionych i prawem chronionych interesów osób trzecich, w szczególności stanowić przeszkody lub ograniczenia w dostępie do drogi publicznej oraz pozbawiać możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, a także powodować uciążliwości i zakłócenia oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. - o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zmianami) - bowiem jest to przedsięwzięcie nie mieszczące się w wykazie inwestycji wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz.1839 ze zmianami).

Przedmiotowe zamierzenie organ zakwalifikował do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie mieszkańców. Jak podał - w przedmiocie uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego decyduje charakter zamierzenia inwestycyjnego - musi to być inwestycja o zasięgu co najmniej lokalnym. W związku z powyższym może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy.

Na podstawie analizy sporządzonej 17 sierpnia 2022 r. ustalono, że wnioskowany teren nie jest objęty ochroną środowiska, przyrody i krajobrazu, ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Projektowana zabudowa i zagospodarowanie terenu nie naruszają interesów osób trzecich. Na działce objętej niniejszą decyzją nie ma wyznaczonych terenów podlegających ochronie, na podstawie innych przepisów.

Inwestycja prowadzona będzie na części działki nr [...] położonej

w Myślenicach obręb, 0002 (zgodnie z załącznikiem graficznym oznaczonymi literami A,B,C,D,E,F). Działka [...] nie objęta jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 31 października 2010 r. Uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 407/LVIII/2010 zmienionym uchwałą Nr 340/XL/2017 z dnia 30 października 2017 r. Rady Miejskiej w Myślenicach działka oznaczona jest symbolem ZR - tereny zieleni nieurządzonej, M2 - tereny zabudowy podmiejskiej o przeważającej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji został uzgodniony z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych tj. Starostwo Powiatowe w Myślenicach. W związku z brakiem stanowiska Starostwa Powiatowego w terminie 2 tygodni, uzgodnienie uznano za dokonane.

Odnośnie uwag mieszkańców składanych w trakcie postępowania organ wyjaśnił, że:

- wszystkie stosowane urządzenia nadawcze spełniają wymogi norm oraz polskiego prawa, a przed uruchomieniem podlegają obowiązkowemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującemu limitami emisji pola elektromagnetycznego do środowiska w miejscach dostępnych dla ludzi,

- urządzenia instalowane przez firmę spełniają najbardziej rygorystyczne wymogi pod względem emisji promieniowania elektromagnetycznego, wymagane prawem normy bezpieczeństwa dotyczące emisji pól elektromagnetycznych (anteny te często instalowane są na budynkach szpitali, szkołach, biurach),

-w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2022 r. poz. 1071), na podstawie którego m.in. uchylono treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 2 pkt 8 tego rozporządzenia dotyczącą instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Instalacje radiokomunikacyjne nie są już zaliczane do instalacji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wskazano również, że integralną część decyzji stanowią:

Załącznik nr 1 - kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000 z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji,

Załącznik nr 2- analiza,

Załącznik nr 3 - część graficzna analizy.

Po rozpatrzeniu odwołania T. B., A. Z., i M. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 2 lutego 2023 r., znak: SKO.ZP/415/513/202, działając na podstawie art. 50, art. 52, art. 53, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, należy zakwalifikować do inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił przy tym, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), a więc w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną.

W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza art. 1, art. 6 pkt 2 oraz art. 54 i art. 56 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą uprawnienia do sporządzenia projektów decyzji tego rodzaju. Ponadto w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego

i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W ramach postępowania dokonano charakterystyki terenu objętego wnioskiem i jego otoczenia. Ponadto na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz

w związku z art. 106 kpa dokonano stosownych uzgodnień przedmiotowej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie

z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Nadto organ podał, że emisja przez anteny pola elektromagnetycznego są parametrami technicznymi inwestycji, które mogą decydować o skali jej wpływu na środowisko. Jak zasadnie wskazał organ I instancji przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zmianami). Dnia 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. póz. 1071), którym uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).

W decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie warunki

i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych. Organy ani inwestor na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązani do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych. Szczegółowe kwestie dotyczące technicznych rozwiązań inwestycji nie stanowią zatem przedmiotu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego a będą rozstrzygane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

Ochrona interesów osób trzecich na etapie postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością inwestycji z przepisami prawa budowlanego. Decyzja ta nie przyznaje inwestorowi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, zaś ochrona interesu osób trzecich realizowana jest w szerszym zakresie na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę. Celem postępowania o ustalenia lokalizacji celu publicznego jest ustalenie, czy, biorąc pod uwagę zastany ład przestrzenny oraz istniejące zagospodarowanie terenu w obszarze analizowanym, planowana inwestycja jest dopuszczalna. W przypadku spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 50 i następne u.p.z.p. organ administracji obowiązany jest wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, gdyż zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p. - nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycje jest zgodnie z przepisami odrębnymi. Co więcej w pkt 7 decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony osób trzecich.

Zdaniem organu odwoławczego kwestionowana decyzja jest zgodna

z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również

z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej.

Na powyższą decyzję A. Z., M. Z. oraz T. B. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 54 ust. 2 ppkt a, b, i c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:

- brak wyszczególnienia parametrów inwestycji w szczególności ilości, typu

i charakterystyki anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych;

- brak ustaleń w zakresie oddziaływania pola elektromagnetycznego w stosunku do wielkości dopuszczalnych i ustalenia czy inwestycja nie stanowić będzie zagrożenia dla zdrowia mieszkańców i nie zabezpiecza w sposób należyty interesów osób trzecich, w tym skarżących;

- brak ustaleń w zakresie zaburzenia ładu przestrzennego i przestrzeni publicznej biorąc pod uwagę wysokość planowanej wieży - 56 m.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że przepis art. 52 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga wskazania parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Skoro zaś przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, to trudno przyjąć, aby przez pojęcie rodzaju inwestycji , ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich rozumiano parametry przestrzenne i urbanistyczne, sprowadzające się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym.

Stąd też decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 października 2019 r. sygn. II SA/Rz 888/19, wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2020 r. sygn.. II SA/Ol 398/20 - publ. CBOSA). Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. budowa instalacji radiokomunikacyjnej BT26396 M. Z., w skład której wchodzi nowa wieża BOT na fundamencie oraz system anten nadawczo-odbiorczych wraz z urządzeniami sterującymi na ruszcie, osprzętem, ogrodzeniem i wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] obr. 0002 Myślenice.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 r. poz. 977, dalej: u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez łączność publiczną art. 4 pkt 18 u.g.n. nakazuje rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Znowu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne stanowi, że infrastrukturą telekomunikacyjną są urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji.

W ocenie Sądu w sprawie wykazano, że planowana inwestycja z zakresu łączności publicznej ma charakter inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów.

Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że słusznie dostrzegły organy orzekające w sprawie, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W okolicznościach sprawy podkreślić wypada jednak, że brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględniania w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak wynika z przytoczonego art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. Sytuacja prawna zmieniła się więc o tyle, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale musi dokonać stosownej analizy i oceny samodzielnie.

W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, należało dostrzec, że inwestor we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie przedstawił charakterystykę inwestycji, uzupełnioną następnie pismem z 26 lipca 2022 r. Zawarto tam m.in. planowane anteny sektorowe, ich moc, rysunki obrazujące planowany obiekt oraz kopię mapy zasadniczej, na której przedstawiono granice terenu objętego wniosku, zasięg oddziaływania inwestycji, a nadto umiejscowienie wieży.

Tymczasem w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, wbrew art. 54 pkt 1 u.p.z.p., pomimo określenia zamierzenia inwestycyjnego jako "budowa instalacji radiokomunikacyjnej", w skład której wchodzi w szczególności wieża BOT na fundamencie, system anten nadawczo-odbiorczych, urządzenia sterujące na ruszcie, organ ograniczył się w istocie wyłącznie do podania ogólnego rodzaju zamierzenia, bez określenia szczegółowych parametrów tej konkretnej inwestycji. Określono jedynie wysokość wieży (54,45 m, z odgromnikami – 55,95 m). Co do innych cech i parametrów organ wskazał, że "zakres inwestycji ustala się z zgodnie z wnioskiem z dnia 07.07.2022 r. (uzupełniony w dniu 28.07.2022 r.)". Takiego określenia zakresu inwestycji w żaden sposób nie można zaaprobować. Treść wniosku inwestora nie jest przecież elementem rozstrzygnięcia. To rolą organu jest ustalenie, oczywiście na podstawie wniosku inwestora, zakresu inwestycji i precyzyjne określenie go w decyzji.

Ponadto, z akt sprawy i zaskarżonej decyzji nie wynika, by podane przez inwestora cechy i parametry planowanej inwestycji zostały przez organ przeanalizowane. Brak jest rozważań w tym względzie w dokumencie pt. "Analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" (k. 57). Z treści decyzji wynika, że organy bezkrytycznie przyjęły podane przez inwestora informacje i wyjaśnienia, w tym określony przez niego zasięg oddziaływania inwestycji. Co więcej, nieprecyzyjny rysunek tego oddziaływania został powielony w załącznikach 1 i 3 do decyzji organu pierwszej instancji. W treści decyzji trudno doszukać się jakiegokolwiek objaśnienia treści załącznika graficznego. Również bezkrytycznie podał organ pierwszej instancji stanowisko inwestora w odpowiedzi na zarzuty stron postępowania, co nie tylko naruszyło zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), ale mogło też godzić w zaufanie innych stron postępowania do organu i prowadzonego przez niego postępowania (vide: zasada wyrażona w art. 8 § 1 k.p.a.).

Konsekwencją powyższego jest brak w zaskarżonej decyzji sformułowanych wystarczająco wymogów co do ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a tym samym również wymagań co do ochrony interesów osób trzecich. Ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu ograniczają się do ogólnikowego przywołania regulacji Prawa wodnego i wskazania, że na działce nr [...] nie występują urządzenia melioracji wodnych. Ponownie w tym kontekście podkreślić należy, że zmiana przepisów środowiskowych i brak wymagalności decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji nie oznacza, że organ wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ustala możliwego wpływu inwestycji na środowisko i życie ludzi. Obowiązek ten nadal istnieje i jednoznacznie wskazuje na niego art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p.

Podsumowując, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego uchybienia normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a nadto art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b i d u.p.z.p., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie przeanalizowanie wniosku inwestora wraz z jego uzupełnieniem, ustalenie istotnych elementów i cech zamierzenia inwestycyjnego, przeanalizowanie oddziaływania planowanej inwestycji, w szczególności pod względem ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W postępowaniu tym organ powinien kierować się w szczególności zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ powinien zatem podjąć wszelkie starania, by okoliczności sprawy zostały wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnione, a następnie rzetelnie przedstawione w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym według wytycznych art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie zwrócić należy uwagę skarżących, że w przypadku ustalenia, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, organ nie będzie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym stanowi art. 56 zd. 1 u.p.z.p.

Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. O kosztach postępowania postanowiono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.