Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 911/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2025-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Anna Komorowska - Kaczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr 1601-IEW.720.33.2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący S. L. pismem z 20 sierpnia 2024 r. wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 2 października 2024 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.

Zarządzeniem z 4 października 2024 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - /dalej zwane ppsa/, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi zostało doręczone skarżącemu 14 października 2024 r. Pismem z 18 października 2024 r. (nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 23 października 2024 r.) skarżący zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych w całości.

Postanowieniem z 29 listopada 2024 r., sygn. akt I SPP/Op 131/24, starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 14 stycznia 2025 r.

Pismem z 16 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 4 października 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 stycznia 2024 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu mijał zatem z dniem 29 stycznia 2024 r. (środa). Pomimo upływu terminu wpis sądowy od skargi nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 220 ppsa Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona opłata. W przypadku wniesienia pisma bez uiszczenia od niego opłaty, Sąd wzywa wnoszącego, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi odnotować trzeba, że zawierała ona braki fiskalne w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z tych względów skarżący został wezwany, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z 18 października 2024 r. (nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 23 października 2024 r.) skarżący zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych w całości.

Postanowieniem z 29 listopada 2024 r., sygn. akt I SPP/Op 131/24, starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 14 stycznia 2025 r.

Pismem z 16 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 4 października 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 stycznia 2025 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu mijał zatem z dniem 29 stycznia 2025 r. (środa). Pomimo upływu terminu wpis sądowy od skargi nie został uiszczony.

Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu ustawowego terminu skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie.

Bez wpływu na rozstrzygniecie pozostaje natomiast fakt, iż strona złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Utrwalony jest w orzecznictwie pogląd, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym po wydaniu prawomocnego postanowienia, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 26 lutego 2013 r. II SA/Wr 384/12, postanowienie WSA w Opolu z 12 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 280/12, postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10). Zatem ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Oznacza to, że kolejne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie miało wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skoro upłynął on bezskutecznie, skargę jako nieopłaconą w terminie należało odrzucić. Natomiast kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy będzie rozpatrywany w kontekście dalszego etapu postępowania sądowoadministracyjnego.

Na marginesie niniejszych rozważań wskazać przyjdzie, że kolejny wniosek skarżącego został nadany w dniu 30 stycznia 2025 r., a zatem po upływie terminu do uiszczenia wpisu, który upływał z dniem 29 stycznia 2025 r.

Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a.