Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1278/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 47, art. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2009 r. orzekającą o zameldowaniu K. S. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Na wniosek K.S. wszczęto postępowanie o jej zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2009r., orzekł o zameldowaniu K. S. na pobyt stały w ww. lokalu, wskazując, że został spełniony warunek konieczny do dokonania zameldowania, określony w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, iż w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy przesłuchano świadków, przeprowadzono kilka kontroli meldunkowych, wystąpiono kilkakrotnie z zapytaniem do Komendy Rejonowej Policji [...], jak również zwrócono się do Urzędu Miejskiego w K. w sprawie sprawdzenia zamieszkiwania wymienionej w miejscu ostatniego miejsca pobytu stałego, tj. przy ul. [...] w K. oraz przesłuchania w charakterze świadka E. S. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał na fakt zamieszkiwania K. S. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K. W uzasadnieniu wskazał na błędy proceduralne organu I instancji. Ponadto w piśmie z dnia 6 stycznia 2010r. podniósł, iż K.S. od 22 grudnia 2009r. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdyż wyprowadziła się do miejsca swojego poprzedniego miejsca pobytu stałego w K., zabierając ze sobą znaczną części rzeczy osobistych.

Wojewoda [...] wystąpił do organu I instancji o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego oraz kontroli meldunkowej na okoliczność, czy

K. S. obecnie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W trakcie kontroli meldunkowej obecne były obie strony postępowania. Jak wynika z protokołu kontroli pokój zajmowany przez K. S. jest umeblowany. Znajdują się w nim jej rzeczy osobiste, ubrania, buty, środki czystości etc. Ponadto wymieniona wskazała w kuchni swoje produkty spożywcze, garnki, naczynia. W mniejszym pokoju zajmowanym przez K. K. również znajdują się rzeczy należące do K. S., tj. bielizna, kurtki, szlafroki, koszule nocne, artykuły papiernicze i pasmanteryjne. K.K. oświadczył, iż K. S. nie przebywała w omawianym lokalu w okresie od 22 grudnia do 20 stycznia 2010 r. oraz od 8 lutego do 15 lutego 2010 r., od 16 do 18 lutego 2010 r. Odnosząc się do tych zarzutów K. S. oświadczyła, iż w okresie od 22 grudnia 2009 do 18 stycznia 2010r. wyjechała na święta do rodziny, gdzie zachorowała i jej pobyt tam przedłużył się. Następnie od 11 lutego 2010r. była nieobecna ponieważ musiała zgłosić się w Urzędzie Skarbowym w K. ze względu na donos K.K.

Ponadto K.K. złożył do akt organu odwoławczego zaświadczenie lekarskie K. S. wystawione na wezwanie Sądu Okręgowego w W., dokumenty (fakturę Vat, dowody opłat polisy ubezpieczeniowej, druki opłat polisy PZU), na których jako adres wymienionej figuruje: ul. [...] w K. Po zapoznaniu się z aktami sprawy K.K. złożył końcowe oświadczenie, stwierdzając, iż brak jest podstaw do zameldowania K. S. w lokalu stanowiącym jego wyłączna własność, gdyż wymieniona w nim nie zamieszkuje.

K. S. udostępniła Wojewodzie [...] dokumentacje medyczną, zastrzegając ją jedynie do wiadomości organu i nie wyraziła zgody na włączenie jej do akt sprawy, w związku z czym została ona jej zwrócona. Jednocześnie wymieniona podkreśliła, iż od kwietnia 2008 r. zamieszkuje w omawianym lokalu. Ponadto dołączyła do akt pierwszą stronę pisma procesowego K. K. z dnia 16 grudnia 2009r. w sprawie o sygn. akt [...] w którym wnosi on o ustalenie obowiązku partycypowania przez K. S. w kosztach utrzymania lokalu ze względu na fakt, iż czasowo w nim zamieszkuje. Jednocześnie wskazuje w nim, iż strony zamieszkują w przedmiotowym lokalu od maja/czerwca 2008r. i tylko on ponosi koszty utrzymania lokalu.

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i podjętego rozstrzygnięcia – Wojewoda nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez organ I instancji.

Powołując się na treść przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ odwoławczy podniósł, iż w omawianej sprawie na druku "Zgłoszenia pobytu stałego" brakowało potwierdzenia faktu przebywania przez K. S. przez osobę uprawnioną, tj. K. K. (właściciela przedmiotowego lokalu). Okoliczność ta uczyniła niemożliwym dokonanie zameldowania wymienionej w drodze czynności rejestracyjnej i spowodowała konieczność wyjaśnienia przez organ I instancji przesłanki zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w drodze postępowania administracyjnego (art. 47 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy ewidencyjnej).

Mając na uwadze zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy i dyspozycję art. 80 kpa, fakt zamieszkiwania K.S. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., organ odwoławczy uznał za niewątpliwy, wobec czego została spełniona wyłączna przesłanka dająca podstawę do wydania decyzji o zameldowaniu na pobyt stały przez organ administracji. Organ odwoławczy dał wiarę wyjaśnieniom K.S. gdyż potwierdziły je zeznania świadków: sąsiada – P.M. (przesłuchany dwukrotnie: 21 maja 2009r. i 29 czerwca 2009r.), sąsiadki – W. F., M. K.- pracownika firmy G. (świadczy ona usługi dostarczając żywności K.S. do przedmiotowego lokalu), D.P.(pracownika OPS w Dzielnicy [...]), B.W. (Kierownika OPS w dzielnicy [...]), M. G.(lekarza pierwszego kontaktu podstawowej opieki zdrowotnej [...]), A.K.- gospodarza budynku, P. G. -dzielnicowego, E.S.- matki K. S. Świadkowie ci (oprócz matki wymienionej) są osobami bezstronnymi nie zainteresowanymi rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy, a ich zeznania są ze sobą spójne i wzajemnie się potwierdzają. Ponadto wyjaśnienia K. S. potwierdziły kontrole meldunkowe (przeprowadzone w dniach 8 maja 2009r., 3 lipca 2009r, 26 lutego 2010r.), oraz ustalenia Komendy Rejonowej Policji [...] (pisma z dnia 27 kwietnia 2009r, 15 lipca 2009r.). Organ odwoławczy odmówił wiary wyjaśnieniom K.K., gdyż są sprzeczne z całym materiałem dowodowym, ponadto wzajemnie sobie przeczą. Wymieniony w toczącym się postępowaniu przed organem I instancji oraz w odwołaniu podnosił, iż K.S. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., jednakże w piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2009r., do Sądu Okręgowego żąda od wymienionej partycypowania w kosztach utrzymania lokalu ze względu na fakt, iż w nim zamieszkuje. Ponadto K. K. utrzymuje, iż K. S. pojawia się w lokalu przed kontrolami meldunkowymi przeprowadzanymi przez organ I instancji, jednakże wymieniona posiada w lokalu dużą ilość rzeczy osobistych, co wyraźnie wskazuje na to, iż stale w nim zamieszkuje, a nie jedynie pozoruje zamieszkiwanie na potrzeby toczącego się postępowania. Odnosząc się do notatki policji z dnia 19 lutego 2010r., należy wskazać, iż sama K. S. przyznała, iż nie przebywała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w dniach 22 grudnia 2009 r. -18 stycznia 2010 r. ze względu na wyjazd na święta do rodziny, a następnie chorobę, oraz w lutym 2010 r. ze względu na konieczność stawienia się w Urzędzie Skarbowym w K. Zdaniem Wojewody, fakt, iż K.S. odwiedza rodzinę w K. nie świadczy przeciwko temu, iż lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. koncentruje się jej życie osobiste.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie odmówił K. K. ponownego przesłuchania świadków, tj. W.F., A. K., E.S. Świadkowie ci byli już przesłuchiwani, a ich zeznania potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Ponadto przesłuchanie w charakterze świadków lekarzy z P., wskazanych przez zainteresowanego, a także zwrócenia się do Oddziału ZUS w O. o nadesłanie zwolnień K. S. od sierpnia 2007r, do dnia dzisiejszego nie wniosły by nic nowego do sprawy zameldowania w której organ bada jedynie fakt zamieszkiwania. Występowanie do Urzędu Skarbowego w K. w kwestii złożonych zeznań podatkowych za lata 2007 i 2008r. przez K. S. byłoby niezasadne, gdyż organ bada stan faktyczny na dzień wydania decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 73 i 74 kpa Wojewoda wskazał, iż K. K. był zapoznany w organie II instancji z całym materiałem dowodowym. Dokumenty dotyczące stanu zdrowia K.S. zarówno złożone w organie I instancji, jak i w organie odwoławczym (do wiadomości organu) zostały odebrane przez wymienioną w dniu 21 kwietnia 2010r. Zainteresowana oświadczyła, iż nie chce, aby dokumenty te stały się częścią materiału dowodowego w sprawie jej zameldowania z obawy iż K.K. będzie je upubliczniał.

Konkludując Wojewoda podniósł, iż wyłączna przesłanka dająca podstawę do wydania decyzji o zameldowaniu K. S. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. przez organ administracyjny została spełniona.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się K.K. i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji bądź ich uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Obrazę art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zameldowania K. S., zwanej dalej "lokatorką", na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. w sytuacji niespełnienia warunku formalnego, tj. przedłożenia przez lokatorkę razem z wnioskiem o zameldowanie zaświadczenia o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu stałego, tj. K. - ul. [...];

2. Obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 10 § 1 kpa i art. 79 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego uczestnictwa w postępowaniu wskutek niepowiadamiania o przeprowadzanych dowodach lub też powiadamiania bez zachowania rygoru z art. 79 § 1 kpa oraz niepowiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego i

uniemożliwieniu w ten sposób wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i

materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a także dwukrotnym powiadomieniu świadka B.K. o terminie jej przesłuchania po zapadnięciu tego terminu, a następnie zaniechaniu przesłuchania istotnego świadka;

3. Obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 75 §1 kpa, art. 77 §1 kpa,

art. 78 §1 kpa i art. 81 kpa mających wpływ na prawidłowe ustalenia stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie szeregu dowodów mających w sprawie istotne znaczenie oraz bezkrytyczne i dowolne przyjęcie przez organ szeregu wątpliwych pod względem dowodowym zaświadczeń i zeznań świadków przesłuchanych na wniosek lokatorki, przy jednoczesnym zupełnym pominięciu i nieustosunkowaniu się do dowodów przedłożonych przez skarżącego;

4. Obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których dowodom wskazanym przez skarżącego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej lub też odmówił ich przeprowadzenia;

5. Obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 73 § 1 kpa i art. 74 § 2 kpa poprzez uniemożliwienie w toku postępowania administracyjnego zapoznania się z całością akt zgromadzonych w sprawie oraz poprzez zaniechanie wydania stosownego i wymaganego przez przywołane przepisy postanowienia o odmowie udostępnienia mi do wglądu całości akt sprawy;

6. Obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 97 § 1 kpa poprzez niewydajnie postanowienia o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego zawieszenia po złożeniu przez skarżącego wniosku o zawieszenie tegoż postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał okoliczności faktyczne, które jego zdaniem uzasadniają przedstawione zarzuty, a tym samym czynią skargę zasadną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm. – zwanej dalej: ustawą o ewidencji) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Pobytem stałem w świetle art. 6 ust. 1 ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Powyższe wskazuje zatem, iż czynność zameldowania na pobyt stały związana jest z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz zamiarem stałego w nim przebywania.

Uwzględniając cel, jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie, faktycznie w lokalu przebywa. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w określonym lokalu.

Postępowanie administracyjne ma zatem na celu – w pierwszej kolejności - ustalenie stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Realizacji wyrażonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawę do wyrażenia stanowiska, które nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 kpa stanowiącego, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynik tej oceny winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 kpa). Co więcej w art. 10 kpa, ustawodawca ustanowił zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem określonego rozstrzygnięcia możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odpowiednio do tych obowiązków organów administracji publicznej, powołany przepis, jest podstawą do ustalenia praw procesowych strony, tj. prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Kształtuje on zatem prawa strony, czego następstwem prawnym jest to, że strona rozporządza swymi prawami, a zatem w razie odstąpienia przez stronę od ich realizacji nie można z tego tytułu wyprowadzać negatywnych następstw dla strony.

Innymi słowy - prowadzone postępowanie administracyjne rządzi się określonymi zasadami wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ich naruszenie w toku prowadzonego postępowania skutkować może wadliwością całego postępowania.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania K.S. została przeprowadzone z naruszeniem ww. przepisów kpa, a w konsekwencji decyzje organów obu instancji muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący już w piśmie z dnia 1 czerwca 2009 r. przedstawił obszerne stanowisko w niniejszej sprawie, powołał dowody, które jego zdaniem świadczą o tym, że K. S. nie przebywa w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu, zwrócił uwagę na brak przesłuchania W. F., a także podważył zeznania świadka P. M. Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż skarżący nie stwierdził, że K. S. nie mieszka przy ul. [...] w W., a jedynie wskazał, iż bywa od czasu do czasu jednakże jej pobyty nie mają charakteru stałego. Skarżący wskazał wnioski dowodowe, jednakże nie wszystkie zostały wzięte pod uwagę przez organy orzekające w niniejszej sprawie, a pominięcie określonego dowodu nie zostało uzasadnione w zgodzie z przepisami kpa.

Rację ma skarżący wskazując, iż nie był on prawidłowo zawiadamiany o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu ze świadków (art. 79 § 1 kpa). Należy wskazać chociażby na okoliczność, iż skarżący nagminnie otrzymywał zawiadomienie w dacie późniejszej aniżeli planowana czynność procesowa (np. zawiadomienie o przesłuchaniu P. M. w dniu 22 maja 2009 r. skarżący otrzymał w dniu 1 czerwca 2009 r., gdy faktyczne przesłuchanie odbyło się 21 maja 2009 r., informacja o planowanej na dzień 3 lipca 2009 r. kontroli meldunkowej została doręczona skarżącemu w dniu 6 lipca 2010 r.) bądź też w ogóle brak jest informacji, że zawiadomienie zostało skarżącemu doręczone (np. wezwania P.M. i W.F. z dnia 9 czerwca 2009 r., zawiadomienie z 9 czerwca 2009 r. o terminie zakończenia sprawy, przesłuchanie świadków wskazanych przez K. S. tj. A. K., M. G., P. G., D. P.j i B. W., nadto przesłuchanie E.S. w dniu 10 sierpnia 2009 r.).

Nie może także ujść uwadze, że wskazana przez skarżącego świadek B. K. nie została ostatecznie przesłuchana, a wezwania kierowane do niej doręczane były po dacie planowanego przesłuchania (np. wezwanie z dnia 9 czerwca 2009 r.).

W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone wadliwie, z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Decyzja o zameldowaniu K. S. została oparta o zeznania jej samej oraz świadków przez nią zgłoszonych, o przesłuchaniu których skarżący nie został powiadomiony bądź prawidłowo powiadomiony. Lakoniczne uzasadnienie w zaskarżonej decyzji dlaczego organ odmówił wiarygodności zeznaniom skarżącego i przedstawionym przez niego dowodom nie spełnia, zdaniem Sądu, wymagań art. 107 § 3 kpa.

Jednocześnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 11 ustawy o ewidencji. Zaświadczenie o wymeldowaniu K. S. zostało przez nią złożone w organie w dniu 23 czerwca 2009 r., a zatem przed wydaniem decyzji przez Prezydenta W.

Również zarzut naruszenia art. 97 § 1 kpa poprzez niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego zawieszenia po złożeniu przez skarżącego wniosku o zawieszenie tegoż postępowania, nie może zostać uwzględniony. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Prezydent W. odmówił zawieszenie postępowania o zameldowanie K. S. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. Następnie skarżący ponownie złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego, o tej samej treści, oparty o tą samą podstawę prawną. Faktycznie ponowny wniosek nie został rozpoznany przed wydaniem decyzji o zameldowaniu, jednakże Sąd uznał, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący znał bowiem stanowisko organu w tym zakresie oraz jego motywy, które zostały przedstawione w postanowieniu z dnia [...] lipca 2009 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę właściwy w sprawie organ uwzględni wytyczne wskazane w niniejszym wyroku, w szczególności ustali stan faktyczny (art. 7 kpa), poddając analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy (art. 77 § 1, 78 § 1, 79, 80, 81 kpa), a wyniki tego postępowania, przedstawi w uzasadnieniu ponownie wydanego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 kpa).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 powołanej ustawy.