Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 956/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
657
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2023 poz 165
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 555/23 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 maja 2023 r. nr SKO.VI/420/4/2023 w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie sprzedaży przez Internet napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 555/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. sp. z o.o. w K. (dalej jako: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 maja 2023 r. w przedmiocie indywidualnej interpretacji w sprawie sprzedaży przez Internet napojów alkoholowych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza W. o wydanie w trybie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 162 ze zm.) interpretacji indywidualnej - czy sprzedaż przez Internet napojów alkoholowych przez Skarżącą jest zgodna z prawem i nie spowoduje sankcji z art. 18 ust. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U z 2023 r. poz. 165; dalej: "u.w.t.p.a."), określającego przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

We wniosku Skarżąca podkreśliła, iż prowadzi działalność gospodarczą - sklep spożywczy w P. przy ul. [...]. W ramach działalności zajmuje się również sprzedażą napojów alkoholowych, którą zamierza prowadzić także "przez Internet". Odbywać się ona będzie z określonego w zezwoleniu punktu sprzedaży, który nie jest dodatkowym miejscem sprzedaży, nie wymienionym w art. 9⁶ u.w.t.p.a., lecz ma stanowić dodatkową formę komunikacji przedsiębiorcy z klientem. Ma być jeszcze jednym ze sposobów sprzedaży funkcjonującym w dzisiejszych realiach. Taka sprzedaż będzie odbywała się na podstawie regulaminu, którego projekt został dołączony do wniosku Skarżącej.

Zdaniem Skarżącej, skoro w u.w.t.p.a. brak jest wyraźnego zakazu sprzedaży przez Internet napojów alkoholowych, to nie można go wyprowadzać z celów i zasad tej ustawy. Nie wynika z nich, że właśnie owe cele w postaci ograniczenia dostępności do napojów alkoholowych obejmowały ten rodzaj sprzedaży. Ustawa ta jest zupełnie niedostosowana do obecnych realiów rynkowych.

Burmistrz udzielił interpretacji indywidualnej, w której uznał, iż:

1. sprzedaż przez Skarżącą napojów alkoholowych "przez Internet" (przy użyciu technologii składania zamówień przy pomocy środków komunikacji na odległość - za pomocą witryny (strony internetowej) wg postanowień przedłożonego przez Skarżącą regulaminu sklepu internetowego będzie stanowiło naruszenie zezwolenia Nr [...], zezwolenia nr [...], zezwolenia Nr [...] wydanych przez Burmistrza w dniu 16 czerwca 2020 r. a dotyczących sprzedaży napojów alkoholowych (o zawartości alkoholu powyżej 18 %, o zawartości alkoholu powyżej 4,5 do 18% z wyjątkiem piwa, oraz o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa) w lokalu Skarżącej przy ul. [...] i skutkować będzie cofnięciem przez Burmistrza w/w zezwoleń na podstawie art.18 ust.10 u.w.t.p.a.

a ponadto:

2. osoby wchodzące w skład Zarządu Skarżącej (osoby prawnej sprzedającej napoje alkoholowe "przez Internet") narażone będą na odpowiedzialność karną z art. 43 u.w.t.p.a.

Decyzją z dnia 2 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przepisy u.w.t.p.a. wyraźnie stanowią o możliwości prowadzenia sprzedaży alkoholu "w punkcie sprzedaży" i jednocześnie określony został zamknięty katalog oznaczonych rodzajowo placówek i punktów, w których jest dopuszczalna sprzedaż alkoholu. Ze sformułowania zawartego w art.96 ust.1 u.w.t.p.a. "sprzedaż detaliczna", "prowadzi się w punktach sprzedaży" należało by wnioskować, iż intencją ustawodawcy jest, by sprzedaż alkoholu odbywała się w konkretnych pod względem lokalizacyjnym miejscach.

W ocenie organu odwoławczego, nie ma żadnego znaczenia fakt, że zamówienie na dostarczenie alkoholu do miejsca wskazanego przez nabywcę przyjął i zrealizował sklep posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu ani też fakt, że z regulaminu sklepu internetowego wynika, że miejscem sprzedaży jest zawsze punkt sprzedaży określony w zezwoleniu. Nie ma też znaczenia zawarte w regulaminie zastrzeżenie, że w przypadku wybrania przez klienta opcji dostawy towaru wydanie towaru klientowi następuje w momencie wydania przez sprzedawcę zamówionych towarów firmie kurierskiej, skoro dopiero klient faktycznie odbiera towar i dopóki towaru nie odbierze od kuriera umowa nie będzie mogła być uznana za wykonaną mimo, że kupujący oświadczy, że upoważnia kuriera do odbioru towaru w jego imieniu. W istocie bowiem z danego sklepu alkohol zostanie dostarczony do miejsca wskazanego przez nabywającego, a posiadane zezwolenie nie obejmuje sprzedaży poza miejscem w nim wskazanym w takim znaczeniu, że sprzedaż będzie zrealizowana poprzez wydanie rzeczy w miejscu innym niż określone w zezwoleniu. Z regulaminu wynika, że sprzedawca zastrzega, iż osobom nietrzeźwym lub niepełnoletnim zamówione napoje alkoholowe nie zostaną wydane przez kuriera, a nadto że kurier jest uprawniony do sprawdzenia pełnoletności osoby odbierającej towar, lecz regulamin nie upoważnia kuriera do weryfikowania stanu nietrzeźwości osoby odbierającej napoje alkoholowe, bo jest to zastrzeżone ustawowo tylko na rzecz sprzedawcy. Kurier nie ma uprawnienia by weryfikować stan trzeźwości klienta, bo nie wynika to ani z ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe ani też z regulaminu. Zatem sprzedający nie ma mechanizmu kontroli związanej ze stanem trzeźwości zamawiających, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 1 u.w.t.p.a. W takiej sytuacji uprawnionym byłoby cofnięcie zezwolenia w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 1 lit.a u.w.t.p.a.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do WSA w Gliwicach. Sąd I instancji skargę oddalił. Sąd w uzasadnieniu wskazał m.in., że na gruncie u.w.t.p.a. nie ma zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez Internet. Ustawa statuuje zamknięty katalog zezwoleń na prowadzenie sprzedaży alkoholu. Jak bowiem wynika z art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a. sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia. Wymieniony w art. 18 u.w.t.p.a. katalog zezwoleń ma więc charakter zamknięty. Ustawodawca nie przewidział w nim kategorii zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez Internet (w sklepie internetowym).

WSA uznał, iż sprzedaży napojów alkoholowych przez Internet narusza art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a. Przepis ten stanowi o warunku prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jakim jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu.

Sąd I instancji podkreślił, iż za brakiem przyzwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych przez Internet przemawia także regulacja art. 96 u.w.t.p.a., gdzie zostały enumeratywnie wyliczone rodzaje punktów sprzedaży, w których dokonywana jest sprzedaż detaliczna alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży. Nie przewidziane jest dokonywanie sprzedaży w innych miejscach niż te, wprost wskazane analizowanym przepisie.

W ocenie Sądu I instancji, nie ma żadnego znaczenia okoliczność, że zamówienie na dostarczenie alkoholu do miejsca wskazanego przez nabywcę przyjął i zrealizował sklep posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, ani też fakt, że z ust. 7 Działu V Regulaminu sklepu wynika, że miejscem sprzedaży jest zawsze punkt sprzedaży określony w zezwoleniu. Dochodzi bowiem do sprzedaży poza miejscami sprzedaży, wyznaczonymi w art. 96 u.w.t.p.a. co stanowi naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a. statuującego warunek wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie miejscu oznaczonym w zezwoleniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

1) art. 18 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 u.w.t.p.a. przez uznanie, że sprzedaż "przez Internet" napojów alkoholowych jest niezgodna z prawem i spowoduje zastosowanie sankcji przewidzianych w w/w przepisie;

2) art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a przez przyjęcie, że wymieniony w w/w przepisie katalog zezwoleń ma charakter zamknięty a ustawodawca nie przewidział w nim kategorii zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych "przez Internet";

3) art. 18 ust. 7 pkt 6 w zw. z art. 96 ust. 1 u.w.t.p.a. poprzez przyjęcie, iż w/w przepisy dotyczą także formy sprzedaży a nie jedynie miejsca sprzedaży;

4) art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie, iż przepisy u.w.t.p.a, stanowią ustawowe ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej wyłączające możliwość sprzedaży napojów alkoholowych "przez Internet".

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych, a istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej w przedmiocie indywidualnej interpretacji w sprawie sprzedaży przez Internet napojów alkoholowych stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.

Zarzuty prawa materialnego zarzucają naruszenie tego prawa poprzez błędną wykładnię, w odniesieniu do art. 18 ust. 1 oraz 10 pkt 1 i pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 6 w zw. z art. 96 ust. 1 u.w.t.p.a., jak również art. 22 Konstytucji RP.

Rozpatrzenie istoty sprawy wymaga łącznej oceny zarzutów 1-4 z petitum skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w sposób prawidłowy wziął pod uwagę sens i cel wprowadzenia stosownych przepisów (art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9⁶ u.w.t.p.a.), jakim było ograniczenie dostępności alkoholu, a nie udostępnianie go w nieograniczonej ilości miejsc. Wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami art. 18 ust. 7 pkt 6 w. ustawy, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Natomiast ust. 5 tego przepisu stanowi, że wniosek o wydanie zezwolenia musi zawierać m.in.: oznaczenie rodzaju zezwolenia (pkt 1) oraz adres punktu sprzedaży (pkt 5), a zgodność lokalizacji tego punktu z uchwałami rady gminy, jest przedmiotem opinii wydawanej przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych. Z tego wywieść należy wniosek, że ww. ustawa wskazuje, że sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych prowadzi się w punktach sprzedaży (placówkach handlowych) i tylko tam, tzn. w ściśle określonym miejscu, sprzedawca może prowadzić sprzedaż bezpośrednią napojów alkoholowych. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest aktem administracyjnym adresowanym do indywidualnie oznaczonego przedsiębiorcy, a do jego specyfiki należy to, że udziela ono uprawnienia do prowadzenia działalności w ściśle określonym miejscu. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości sprzedawania alkoholu poza wyznaczonym punktem sprzedaży (dla skarżącej spółki we wniosku określono je przy ul. [...] w P.).

Dla takiej interpretacji wymienionych przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie bez znaczenia jest też, że określenie miejsc, w których alkohol może być sprzedawany jest kilkuetapowe i po pierwsze obejmuje - reguły ustawowe, w których precyzuje się wymagania dla punktów sprzedaży, w których napoje alkoholowe o określonej mocy mogą być sprzedawane (art. 9⁶ u.w.t.p.a. odnośnie do alkoholu powyżej 4,5 % z wyjątkiem piwa); po drugie - ustalenie uchwałą rady gminy zasad usytuowania miejsc, w których w ogóle dopuszcza się sprzedaż alkoholu (w ramach określonego limitu miejsc); po trzecie wreszcie - sprecyzowane już w zezwoleniu konkretne miejsce, pod określonym adresem, które oprócz ww. warunków musi spełniać jeszcze dodatkowe (np. zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zmienia tej oceny podnoszony przez Skarżącą realizowany model sprzedaży i postanowienia regulaminu sprzedaży, które wskazują na "upoważnienie" dostawcy przez klienta do odbioru zamówienia klienta i dostarczenia go do klienta pod wskazany przez niego adres. Trafnie bowiem Sąd I instancji wskazał, iż w istocie z danego sklepu alkohol zostaje dostarczony do miejsca wskazanego przez nabywcę, a posiadane zezwolenie nie obejmuje sprzedaży poza miejscem w nim wskazanym w takim znaczeniu, że sprzedaż będzie zrealizowana poprzez wydanie rzeczy w miejscu innym niż określone w zezwoleniu. Jest to sprzeczne z celem i dyspozycją przepisu art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a. Niewątpliwie zatem, do wydania klientowi alkoholu dochodzi poza miejscem sprzedaży. Świadczy o tym i ta okoliczność, że w regulaminie sprzedaży załączonym do wniosku o interpretację wprost wskazano, iż "Sprzedawca zastrzega, iż osobom nietrzeźwym lub niepełnoletnim zamówione napoje alkoholowe nie zostaną wydane przez kuriera. (...) Kurier uprawniony jest do sprawdzenia pełnoletności osoby odbierającej towar.".

Należy podkreślić, że dla oceny zgodności sytuacji opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z przepisami ustawy z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości nie ma żadnego znaczenia, że zamówienie na dostarczenie alkoholu do miejsca wskazanego przez nabywcę przyjął i zrealizował sklep posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, ani też fakt, że ten sklep wystawił paragon dokumentujący sprzedaż i z tego sklepu alkohol został dostarczony do miejsca wskazanego przez nabywcę, gdy posiadane zezwolenie nie obejmuje sprzedaży poza miejscem w nim wskazanym, w takim znaczeniu, że sprzedaż będzie zrealizowana poprzez wydanie rzeczy w miejscu innym niż określone w zezwoleniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2566/14; wyrok NSA z dnia 16 października 2018 r sygn. akt II GSK 212/18).

Ocena dokonana w sprawie przez organy i Sąd I instancji była prawidłowa. Kwalifikacja stosunku cywilnoprawnego i wykreowanego przez stronę posiadającą zezwolenia na sprzedaż alkoholu modelu sprzedaży słusznie uwzględniała warunki i wymagania administracyjnoprawne, zgodnie z którymi zezwolenia na sprzedaż alkoholu zostały udzielone i które musiały być przestrzegane pod warunkiem cofnięcia tych zezwoleń. Rzeczą strony było opracowanie takich rozwiązań organizacyjnych i uregulowanie stosunku umownego, które zapewniłby przestrzeganie warunków zezwolenia, zgodnie z przepisami administracyjnymi i wymogami realizacji tego zezwolenia, a do których sedna należy aby zrealizowanie skutku rozporządzającego umowy sprzedaży i rzeczywiste wydanie alkoholu nastąpiło w punkcie sprzedaży, czyli - wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu (art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a.).

Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1140/19, opracowany i stosowany model sprzedaży alkoholu, który nie jest zgodny z warunkami sprzedaży - w miejscu na które zostało udzielone zezwolenie, nie może służyć jako usprawiedliwienie tych odstępstw z powołaniem się na zasadę swobody umów. Strony oczywiście mogą układać swoje stosunki według swobodnego uznania korzystając z zasady prawa cywilnego - swobody umów, to jednak nie mogą tym znosić skutków naruszenia obligatoryjnych warunków i zasad nałożonych na podmiot administrowany przez prawo administracyjne. Podmioty - uczestnicy obrotu gospodarczego muszą zatem układać swoje stosunki normowane prawem prywatnym tak, aby być w zgodzie z regulacjami administracyjnoprawnymi, które są zobowiązane przestrzegać i o ile nie chcą ponosić negatywnych skutków ich nieprzestrzegania.

W konsekwencji tego stanowiska przy rozpatrywaniu wniosku Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji w sprawie sprzedaży przez Internet napojów alkoholowych, nie naruszono art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a., zgodnie z którym organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.

Nie jest uzasadniony zarzut Skarżącej co do naruszenia art. 22 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że ważny interes publiczny uzasadnia już samo wprowadzenie obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. Ograniczenie działalności gospodarczej w postaci wymagania uzyskania koncesji czy zezwolenia na jej prowadzenie jest uznawane za konstytucyjnie dopuszczalne, jeżeli realizuje ważny interes publiczny (zob. wyrok TK z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. SK 15/02, OTK ZU nr 9/A/2003, poz. 103).

Ocena aksjologii ustawy u.w.t.p.a. odwołuje się do powszechnie uznawanych wartości i "nie wymaga szerszego uzasadnienia" (zob. wyrok TK z dnia 24 listopada 1998 r., sygn. K 22/98, OTK ZU nr 7/1998, poz. 115). Wartości te związane są z ochroną zdrowia, dobrem rodziny, porządkiem publicznym i bezpieczeństwem obywateli. Uzasadniają one wprowadzenie systemu sprzedaży alkoholu na zasadzie reglamentacji oraz stosowanie instrumentów prawnych służących ograniczaniu nadmiernego jego spożycia.

Nie ma wątpliwości, że dopuszczenie sprzedaży internetowej prowadziłoby do istotnego rozszerzenia dostępności alkoholu. Pozostawałoby to w sprzeczności z preambułą i celami, jakimi kierował się ustawodawca, przyjmując tę ustawę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 431/10, ONSAiWSA 2013, nr 6, poz. 97.). Zasadnie w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że ustawodawca uchwalając przepisy u.w.t.p.a. miał na celu co do zasady ograniczenie dostępności alkoholu, a nie wprowadzenie ogólnej dostępności tych produktów. Brak w u.w.t.p.a. jednoznacznego przyzwolenia na sprzedaż internetową alkoholu to nic innego jak ograniczanie jego dostępności. Realizacja tych zadań wymaga przy tym środków rzeczywiście i faktycznie zmierzających do ograniczenia spożycia alkoholu i jego dostępności (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 381/09).

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za bezzasadną.