Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 490/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddala sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 64e, art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze sprzeciwu R. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania I.C. – T. i B.T., E.C. – G., W.G., W.C., W.C., B.O. oraz J.O. od decyzji Starosty z dnia [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego w wyniku działalności myjni bezdotykowej zlokalizowanej na działce nr [...], prowadzonej w ramach działalności gospodarczej przez R.M. (skarżący) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

2. Stan sprawy jest następujący. Starosta decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 115a ust. 1 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2338 ze zm., dalej jako: u.p.o.ś.) orzekł o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego w wyniku działalności zakładu eksploatującego myjnię bezdotykową, zlokalizowaną na działce nr [...], prowadzonego przez R.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "PHUP R" (dalej jako: strona skarżąca, skarżący) wskazując, że zakład nie może przekraczać dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, wyrażonego wskaźnikami hałasu opisanymi w tej decyzji.

Zdaniem organu I instancji w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] września 2020 r. pomiarów hałasu emitowanego do środowiska przez myjnię wykonanych na zlecenie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (dalej jako: WIOŚ) na granicy terenu chronionego akustycznie (terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami położony w [...]) wykazano, że myjnia bezdotykowa w porze nocnej emituje ponadnormatywny hałas do środowiska. Zmierzona wartość emitowanego hałasu na granicy terenu chronionego akustycznie była wyższa od wartości dopuszczalnej określonej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz.112, dalej jako: Rozporządzenie z 2007 r.) i wyniosła dla pory dziennej - poziom emitowanego hałasu jest nierozróżnialna z tłem przy wartości dopuszczalnej wynoszącej 50 dB oraz dla pory nocy 53,0 dB przy wartości dopuszczalnej wynoszącej 45 dB dla terenów mieszkaniowo-usługowych.

3. Od tej decyzji skarżący R.M. złożył odwołanie, zarzucając między innymi nie wskazanie w niej sposobu wyznaczenia obszaru oddziaływania akustycznego, ani podstaw objęcia analizą obszaru wyznaczonego w promieniu 60 metrów od działki, na której posadowiona jest myjnia.

4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty, podzielając ustalenia i ocenę prawną organu I instancji.

5. Na skutek skargi wniesionej przez R.M. wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 1110/21 tutejszy sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2021 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zarzucił organom orzekającym w niniejszej sprawie, niewyjaśnienie stanu faktycznego, niedopełnienie obowiązku zebrania i oceny całego materiału dowodowego, oraz naruszenie wymogów dotyczących decyzji administracyjnej mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że w sprawie nie wyznaczono w sposób jednoznaczny i czytelny obszaru analizowanego, w którym oddziaływuje hałas emitowany przez myjnię zlokalizowaną na działce nr [...].

Do akt administracyjnych nie została załączona jakakolwiek mapa wskazująca na wyznaczenie przez organ granic tego obszaru i sposób doboru ujętych w decyzji poszczególnych nieruchomości jako należących do tego obszaru. Powyższe, zdaniem Sądu, uniemożliwiało dokonanie oceny prawidłowości wyznaczenia tego obszaru. Podkreślił też, że ustalenia organu odnośnie określenia terenów objętych ochroną przed hałasem nie znajdują prawidłowego odzwierciedlenia w aktach sprawy i budzą wątpliwości co do prawidłowości zastosowanie art. 115 u.o.p.ś. w zakresie określenia terenu przeważającego.

Zdaniem Sądu, nieprawidłowe było również określenie w sentencji decyzji, jak w przedmiotowej sprawie, w istocie w sposób ogólny wymogów dopuszczalnego poziomu hałasu co do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej, które wynikają z treści rozporządzenia z 2007 r., bez jednoczesnego określenia, które to dokładnie tereny. Z tego względu, na gruncie przedmiotowej sprawy, nie sposób stwierdzić jednoznacznie, których i gdzie położonych nieruchomości dotyczy wyższy, a których niższy dopuszczalny poziom hałasu. Sąd zaznaczył, iż sentencja decyzji musi być w tym zakresie precyzyjna, szczególnie że dotyczy nałożenia określonego obowiązku na adresata decyzji, musi być jednoznaczna i nie budzić wątpliwości. Tymczasem sentencja decyzji organu I instancji nie spełnia tych wymogów.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego pomiarów hałasu wskazał, że zgodnie z art. 115 u.o.p.ś. pomiar w zakresie hałasu dokonany może zostać nie tylko przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, ale także przez organ ochrony środowiska, którym jest zgodnie z art. 378 u.o.p.ś. m.in. starosta. Stąd dopuszczalne jest również przeprowadzenie przez organ w podnoszonym zakresie dowodu uzupełniającego.

Ze względu na zakres oraz specyfikę postępowania dowodowego wymagającego dokonania ustaleń na miejscu i odniesienia do zagadnień specjalistycznych, konieczne było uchylenie również decyzji organu I instancji.

6. W toku ponowionego postępowania Starosta zlecił wykonanie ponownych pomiarów. Pomiary wykonano w ramach kontroli prowadzonej przez R.M. działalności. Badanie poziomu hałasu przeprowadził podmiot wyłoniony w przeprowadzonym przez Starostę postępowaniu ofertowym - Laboratorium Badanie Środowiska Pracy "E" s.c. E.K., W.K., posiadający akredytację wymaganą art. 147a ust. 1 pkt u.p.o.ś. oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2022 r., poz. 5, ze zm.).

Pomiary przeprowadzono dnia [...] września 2022 r. podczas pracy myjni, dla pory dnia i pory nocy w punkcie pomiarowym nr 1, zlokalizowanym na granicy terenu prawnie chronionego przy ul. [...]. Pomiary wykonano zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z

2021 r. poz. 1710 z późn. zm.) i według metodyki określonej w punkcie E załącznika nr 7 wymienionego rozporządzenia. "Ze sprawozdania badań nr [...] z dnia [...] września 2022 r., przekazanego przez Laboratorium Badanie Środowiska Pracy "E" s.c. E.K., W.K., wynika, że wartość równoważnego poziomu dźwięku A, wyrażonego wskaźnikiem hałasu LAeqD i LAeqN wynosi dla pory dnia - 42,5 dB, oraz dla pory nocy - 38,5 dB". Zgodnie z rozporządzeniem z 2007 r. dopuszczalny poziom hałasu dla terenów:

a) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

b) zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

c) domów opieki społecznej,

d) szpitali w miastach,

wynosi dla pory dnia 55 dB, a dla pory nocy 45 dB. dla terenów:

a) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego,

b) zabudowy zagrodowej,

c) rekreacyjno-wypoczynkowych,

d) mieszkaniowo-usługowe,

wynosi odpowiednio 50 i 40 dB, zaś dla terenów:

a) Stref ochronnych "A" uzdrowiska,

b) szpitali poza miastem,

wynosi dla pory dnia 45 dB, a dla pory nocy 40 dB. W związku z tym, że w miejscowości [...] nie występują tereny - Strefa ochronna "A" uzdrowiska i tereny szpitali poza miastem, dla których dopuszczalne poziomy hałasu dnia pory dnia i pory nocy wynoszą odpowiednio 45 dB i 40 dB, nie stwierdza się przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów w związku z eksploatacją myjni bezdotykowej.

Biorąc pod uwagę te pomiary i nie zgadzając się ze stanowiskiem uczestników postępowania (wskazanych wyżej jako odwołujący się) Starosta decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...] odmówił wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska dla myjni bezdotykowej zlokalizowanej na działce nr [...].

7. Uwzględniając odwołania wniesione od tej decyzji przez uczestników postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że Starosta ponownie rozpatrując sprawę, zobligowany był, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r,, poz. 259; dalej p.p.s.a.) stosować się do wiążącej go oceny prawnej i wskazań zawartych w prawomocnym wyroku, który zapadł w tej sprawie.

Jak wskazało Kolegium z analizy akt sprawy i materiału dowodowego zgromadzonego po wydaniu wskazanego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, organ I instancji nie zastosował się do wskazań i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego we wskazanym w wyroku zakresie, to jest ustaleń związanych z faktycznym zagospodarowaniem i wykorzystywaniem terenu branego pod uwagę przy ustalaniu natężenia hałasu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyznaczenia obszaru oddziaływania akustycznego.

Organ pominął tu fakt zakwestionowania przez Sąd poczynionych przez Wójta Gminy w następstwie przeprowadzenia dowodu z oględzin ustaleń (m.in. lakoniczność), jak również sposobu udokumentowania tej czynności w protokole (liczne zastrzeżenia, brak podpisów itp.); dowód dopuszczony w tym postępowaniu. Starosta ponownie rozpatrując sprawę nie przeprowadził ponownie tego dowodu, czego dowodem winien być prawidłowo sporządzony i załączony do akt sprawy protokół, spełniający wymogi k.p.a. Jak również brak jest załączenia do akt sprawy dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a wskazanych przez Sąd t.j. wypisy z ewidencji gruntów, czy też mapa z wyznaczonymi granicami obszaru oddziaływania akustycznego źródła hałasu.

Jak podkreśliło Kolegium załączona do akt sprawy pomniejszona kserokopia mapy (a nie kopia!); wymogu tego nie spełnia. Osoba, która wyznaczyła nadto na tej kserokopii pomniejszonej mapy tzw. obszar analizowany, zrobiła to zgodnie z wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dokonała w tym obszarze analizy występującej funkcji, w taki sposób jak ma to miejsce przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie dla celów niniejszej sprawy.

Nadto, co podkreśliło Kolegium, nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany, gdyż w pierwszej kolejności należało ustalić źródło emitujące hałas i zasięg jego oddziaływania, a nie ustalać obszar oddziaływania w oparciu o przepisy rozporządzenia, a obecnie po zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 61 ust. 5a (przepis "przeniesiony" z rozporządzenia) i dokonywać w tym obszarze tzw. analizy urbanistycznej. W tej sytuacji zlecenie nowych pomiarów, było przedwczesne. Kolegium wskazało tu w szczególności, że w toku postępowania organ I instancji nie zweryfikował faktu, że badanie hałasu zostało wykonane dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (vide: str. 4 sprawozdania z badań), w sytuacji, gdy prawidłowe ustalenie faktycznego sposobu zagospodarowania i wykorzystywania terenu, nadal pozostawało niewyjaśnione.

W ocenie Kolegium rozpatrując ponownie sprawę Starosta samodzielnie lub posiłkując się dowodem z opinii osoby posiadającej wiedzę specjalną, winien w pierwszej kolejności – wiedząc, gdzie zlokalizowane jest źródło hałasu, prawidłowo ustalić zasięg jego oddziaływania, a następnie jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie tego terenu oraz terenów sąsiednich - w tym o ile zajdzie taka konieczność - dla przeważającego rodzaju terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania i dopiero przeprowadzić pomiary i ich ocenę. Z tych względów Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, w niewyjaśnionych okolicznościach sprawy, a nadto z pominięciem wiążących organ wskazań zawartych w wydanym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, co czyni ją wadliwą i przesądza o konieczności jej kasacyjnego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przeprowadzone przez organ postępowanie dotknięte było, w ocenie Kolegium, istotnymi wadami prawnymi, w tym procesowymi, skutkującymi naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej k.p.a.). Jak podkreślono tych wad procesowych postępowania pierwszoinstancyjnego, ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 16 k.p.a., organ odwoławczy nie może konwalidować, co skutkuje koniecznością kasatoryjnego orzeczenia w sprawie.

8. Od tej decyzji sprzeciw złożył R.M., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.pa. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Mając na względzie wskazany zarzut wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W jego uzasadnieniu opisał przebieg sprawy oraz rozstrzygnięcia organów podnosząc, że Kolegium mogło konwalidować wskazane uchybienia i rozstrzygnąć sprawę na poziomie II instancji bez potrzeby jej uchylania do ponownego rozpoznania. W dalszej części sprzeciwu zakwestionował jednak ocenę prawną zarzutów Kolegium podnosząc, że ocena prawna dotycząca tego, że Starosta ma czynić również ustalenia dotyczące faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenów jest całkowicie błędna. Podniósł też, że wytyczne zawarte w uzasadnianiu decyzji Kolegium "rażąco wprowadzają w błąd stron postępowania".

9. Odpowiadając na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi zasady procedury administracyjnej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 64d § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a.

11. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to także z treści art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględnia sprzeciw od decyzji i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem.

12. Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W świetle powyższego przepisu konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, co oznacza, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., II OSK 3311/19, CBOSA).

13. Specyfiką niniejszej sprawy jest, że zaskarżona sprzeciwem decyzja została wydana w następstwie uchylenia poprzednio wydanych decyzji (obu instancji) opisanym wyżej (pkt 5 uzasadnienia) wyrokiem tutejszego sądu z dnia 24 marca

2022 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 1110/21. Ma to takie konsekwencje, że do kontroli sądowej znajduje zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną.

Związanie to jest realizowane w tym zakresie kontroli, który mieści się w ramach postępowania ze sprzeciwu, o czym mowa była wyżej. Związanie to ma tu w pełni zastosowanie, bowiem zasadniczym powodem uchylenia obu wydanych poprzednio przez organy decyzji były kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, czyli dowodowe. W punkcie 5 niniejszego uzasadnienie zostały one syntetycznie przypomniane i nie ma potrzeby ich powtarzania. Warto tu jednak podkreślić, że w pierwszej kolejności tutejszy Sąd stwierdził, że w sprawie nie wyznaczono w sposób jednoznaczny i czytelny obszaru analizowanego, w którym oddziaływuje hałas emitowany przez myjnię zlokalizowaną na działce nr [...]. Chodziło tu nie tylko o formalne dokumenty (mapę), ale również prawidłowe ustalenie obszaru objętego ochroną przed hałasem, a w jego ramach – terenu przeważającego.

14. Trafnie zatem Kolegium oceniło realizację tego wskazania przez organ I instancji, który to powinien był te ustalenia poczynić, bowiem – co wyraźnie wskazał Sąd, "ze względu na zakres oraz specyfikę postępowania dowodowego wymagającego dokonania ustaleń na miejscu i odniesienia do zagadnień specjalistycznych konieczne było uchylenie również decyzji organu I instancji".

Jak to wynika z akt sprawy, w ponowionym postępowaniu organ I instancji ograniczył się wyłącznie do zlecenia nowego pomiaru hałasu, nie realizując pozostałych wskazań, tak w odniesieniu do dokumentacji, jak i analizy terenu. Słusznie te mankamenty decyzji wytknęło Kolegium, zwracając uwagę na konieczną kolejność sekwencji zdarzeń – najpierw ustalenie obszaru i charakterystyki terenu objętego ochroną przed hałasem, a następnie jego pomiary – w odniesieniu do wyniku takiej analizy. Słusznie też Kolegium zwróciło uwagę na to, że analiza terenu pod kątem ochrony przed hałasem to co innego, niż analiza urbanistyczna, dokonywana w ramach postępowania o wydanie warunków zabudowy. Prawidłowy jest też wniosek, że wydana przez organ I instancji decyzja jest w tej sytuacji przedwczesna.

15. Z tych względów nie są zasadne zarzuty skarżącego sformułowane w sprzeciwie tak dotyczące niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., jak i tego, co zrobić miał organ I instancji. Jak zaznaczono to już wyżej uchylenie także poprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji i wyraźne wskazanie w uzasadnieniu wyroku tego przyczyny należy rozumieć, że ze względu na istotność niepoczynionych ustaleń, specjalizację organu (trudno tak twierdzić w odniesieniu do SKO) oraz specyfikę analizy terenu było to i nadal pozostaje zadaniem organu I instancji. Przypisanie tej kompetencji Kolegium naruszyłoby zatem zakres i cel związania, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a.

Z kolei to, co wskazuje Kolegium organowi I instancji jest rozwinięciem wskazań Sądu, który takie wprost sformułował. Polemika zawarta w drugiej części sprzeciwu jest zatem nieuprawniona, gdyż wyrok w sprawie akt II SA/Go 1110/21 jest prawomocny (skarżący mógł wnieść skargę kasacyjną od tego wyroku w tym zakresie podważając te wskazania). Domaganie się od Kolegium merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy jest zatem na tym etapie przedwczesne, bowiem ponowny pomiar hałasu, w świetle niewykonania wskazań zawartych w omawianym wyroku, nie może być uznana za wystarczający materiał faktyczny do wydania prawidłowej decyzji w sprawie.

16. W związku z powyższym sprzeciw nie jest, w ocenie Sądu, zasadny i na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. należało go oddalić.