Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1000/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 33 i art 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr [...] z 17 czerwca 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji pn. budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowę wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej - Etap II na dziatkach nr [...] obr. [...] w W..

W wyniku rozpatrzenia odwołań M. K. i E. L. Wojewoda decyzją z 29 listopada 2016 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki wskazując, że kwestia ta została już rozstrzygnięta przy udzieleniu pozwolenia na budowę etapu l i w tym zakresie umorzył postępowanie. Natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W wyroku z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 150/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając wniesioną przez M. K. skargę na ww. decyzję Wojewody uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Odnosząc się do nieuwzględnienia przez Wojewodę zmiany stanu prawnego części terenu inwestycyjnego tj. nieruchomości stanowiących działki nr ewid.[...] obr. [...] w W. (w trakcie postępowania odwoławczego prowadzonego w 2016 r. Inwestor zbył 50% udziałów w ww. nieruchomościach) stwierdził, że okoliczność ta nie została wykazana, a poza tym nie ma znaczenia, bowiem Inwestor nie musi być właścicielem działek, a jedynie legitymować się oświadczeniem o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane.

W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej M. K. od wyroku z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 150/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Wojewody z 29 listopada 2016 r. W wyroku z 4 lipca 2019 r., sygn. akt: II OSK 2175/17 Naczelny Sąd Administracyjny uznając zasadność zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Pb dotyczącego braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie planowanych robot budowlanych. NSA wskazał, że w wyniku zbycia połowy udziałów w nieruchomościach objętych wnioskiem Inwestora o wydanie pozwolenia na budowę po wydaniu nieprawomocnej decyzji przez organ l instancji doszło do zdezaktualizowania się złożonego przez Inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości świadczy o tym, że Inwestor nie miał podstaw do złożenia oświadczenia, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśniono, że inwestycja budowlana na nieruchomości stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, a przepis art. 199 K.c. uzależnia skuteczność takiej czynności od zgody wszystkich współwłaścicieli. Inwestor, składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku współwłasności, zobowiązany jest posiadać zgodę współwłaściciela nieruchomości, która powinna być wyrażona w sposób jednoznaczny i nie może być dorozumiana. NSA stwierdził, że o ile oświadczenie Inwestora zostało prawidłowo ocenione przez organ l instancji, gdy występujący o wydanie pozwolenia na budowę był jednocześnie właścicielem wszystkich działek objętych inwestycją, o tyle na etapie postępowania przed organem II instancji wobec zmiany w części własności tych działek organ winien dokonać weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia. Tym bardzie, że nie jest bezwzględnie związany jego treścią i może poddać je badaniu jak każdy inny dowód. NSA podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wątpliwości, co do jego treści. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej NSA potwierdził zasadność działań i wniosków organu II instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda decyzją z 29 maja 2020 r. znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2019.1186 ze zmianami) - zwanej dalej Pb;

I. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania terenu etap II i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem l instancji.

II. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie sentencji tj. uchylił na stronie 1 w wierszu 13 i 14 zapis o treści: "Etap II na działkach nr [...] obr[...] w W." i orzekł w tym zakresie, poprzez wprowadzenie, w miejscu uchylonego zapisu, zapis o treści: "Etap II na działkach nr [...] obr[...] w W., realizowany w ramach inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...] obr[...] w W.".

III. w pozostałej części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowę wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu podkreślono, iż ze względu na treść art. 33 ust. 1 Pb oraz jednoznaczne stanowisko sądów administracyjnych zaprezentowane w w/w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie, stwierdzono wadliwość orzeczenia organu l instancji jedynie w części tj. w zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego. Wadliwość ta polega na zatwierdzeniu w zaskarżonej decyzji Starosty [...] nr [...] projektu zagospodarowania terenu, w sytuacji, kiedy projekt zagospodarowania całego terenu - z woli Inwestora - został zatwierdzony w decyzji nr [...] z 17 czerwca 2016 r. dotyczącej etapu l. Zgodnie z art. 33 ust. 1 Pb: Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1. dla całego zamierzenia budowlanego. W niniejszym przypadku, przedłożony projekt zagospodarowania terenu dotyczył całego obszaru objętego zakresem inwestycji i przedstawiał czytelnie oznaczone wszystkie trzy etapy planowanego zamierzenia budowlanego, w tym etap II objęty przedmiotowym postępowaniem. W związku z powyższym, organ, w ramach swoich kompetencji, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego, obejmującej projekt zagospodarowania terenu i w tym zakresie, na podstawie art. 105 kpa, umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie, zgodnie z zawartą w niniejszej decyzji analizą zakresu inwestycji, uchylił decyzję Starosty [...] w części dotyczącej działek objętych przedmiotowym zamierzeniem budowlanym tj. II etapem i w tym zakresie orzekł o prawidłowym, wynikającym z projektu budowlanego, terenie inwestycji.

Podkreślono, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar A (Uchwała Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej W W. z 10 listopada 2010 r.). Zamierzenie budowlane, objęte etapem II zlokalizowane jest w obszarze o symbolu 101 MN (§ 26) - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ramach przeznaczenia dopuszczalnego przewidziano możliwość lokalizacji zabudowy usługowej wolnostojącej. Dodatkowo, teren inwestycji objęty jest strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej, oznaczoną w planie K2 (§ 11 pkt 2 ppkt 1b). Inwestycja została uzgodniona przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (opracowanie dla etapu II z września 2015 r. "[...]", akta organu l instancji). Do projektu budowlanego załączono pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków:

• na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego nr [...], znak: [...] (karta 48, ważność tego pozwolenia została przedłużona decyzją nr [...] do 31 grudnia 2020 r., akta sprawy znak: [...]);

• na prowadzenie badań archeologicznych nr [...], znak: [...] (karta 49). Do akt sprawy znak: [...] przedłożono ponadto pozwolenie nr [...] z 11 października 2017 r. na prowadzenie badań archeologicznych związanych z realizacją inwestycji, którego ważność została przedłużona decyzją nr [...] z 28 listopada 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. Warunki dotyczące zagospodarowania terenu 101 MN zostały określone w § 26 planu. W projekcie budowlanym zawarto rozliczenie poszczególnych wskaźników dla całości wieloetapowej Inwestycji, a analiza zgodności zamierzenia budowlanego została przedstawiona w decyzjach Starosty [...] oraz Wojewody ([...]). Zasadność rozliczenia wskaźników w odniesieniu do całej Inwestycji nie została zakwestionowana przez orzekające w sprawie sądy administracyjne. Co więcej, WSA w Krakowie i NSA szeroko omówiły kwestię zgodności etapu II z zapisami planu dotyczącymi wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który (jak inne wskaźniki) został określony jedynie dla całości inwestycji. Skoro projekt zagospodarowania terenu sporządzony dla całej wieloetapowej Inwestycji (i wyliczane na jego podstawie wskaźniki zagospodarowania terenu) został zatwierdzony decyzją wydaną dla l etapu, która jest decyzją ostateczną i prawomocną, a poprzednie orzeczenie Wojewody dotyczące uchylenia decyzji Starosty [...] w zakresie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla etapu II zostało uznane przez sądy administracyjne za prawidłowe, to w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do podważania stanowiska sądów w tej materii i dodatkowego weryfikowania wskaźników zagospodarowania terenu dla etapu II.

W zakresie tzw. etapowania inwestycji, to jest czy poszczególne obiekty budowlane, ujęte w kolejne etapy II i III, nie będą mogły samodzielnie funkcjonować wyjaśniono w decyzji, że art. 33 ust. 1 Pb dopuszcza etapowanie inwestycji. Z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że każdy z etapów inwestycji został przygotowany tak, by wymogi ww. zostały spełnione. Dokumentacja projektowa, sporządzona dla etapu l zawiera projekt zagospodarowania terenu, obejmujący cały obszar objęty zakresem inwestycji, z czytelnie naniesionymi trzema (l, II, III) etapami planowanego zamierzenia budowlanego. Wolą Inwestora było zatwierdzenie w l etapie projektu zagospodarowania terenu dla całości Inwestycji, który wskazywał, że opracowanie dotyczy II etapu inwestycji, który obejmuje budowę budynków [...] oznaczonym na planie zagospodarowania terenu. Pozostałe budynki nr [...] oraz wewnętrzny plac pomiędzy budynkami wyłączone są do odrębnego postępowania - I etap inwestycji. Podobnie budynek nr [...], wyłączony będzie do odrębnego postępowania - III etap inwestycji. Co istotne, do l etapu przyporządkowano niezbędną infrastrukturę, tj.: przebudowę zjazdu, budowę wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, budowę przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej, budowa wewnętrznej instalacji gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] oraz wycinkę drzew kolidujących z lokalizacją projektowanych budynków i elementami infrastruktury technicznej. Dojazd do ww. działek, jak i niezbędna infrastruktura, zapewnią samodzielne funkcjonowanie każdemu z obiektów budowanych realizowanych w kolejnych etapach budowy. Co do odprowadzenia wód opadowych i zalewania działek skarżących, wyjaśniono, iż rzędne terenu nieruchomości inwestycyjnej wskazują jednoznacznie, że jest to teren położny poniżej działek sąsiednich i w kontekście zagadnienia dotyczącego spływu wód opadowych, to teren ten nie może być zagrożeniem dla sąsiednich terenów. Jak wynika z przyjętych rozwiązań projektowych wody opadowe nie będą kierowane na działki skarżących. Na rysunku przedstawiającym zagospodarowanie terenu dla etapu II projektant wskazał istniejące i projektowane rzędne terenu przedstawiając, jaka jest projektowana niwelacja działek inwestycyjnych i że będzie ona wykonana z odpowiednimi pochyleniami i spadkami w kierunku nieruchomości Inwestora (por. rys. PZT 2, karta 71 D). Wyjaśnił, że wody opadowe zostaną rozsączone po powierzchni działek Inwestora, co nie zmieni stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Przedstawił także projektowane odprowadzenie wód opadowych z powierzchni utwardzonych i zjazdu. Projektant wziął pod uwagę zmeliorowany teren inwestycji i wskazał również sposób postępowania i wykonywania robót budowlanych na działkach. Na rysunku PZT 1 zaznaczono przebieg kanalizacji deszczowej z powierzchni utwardzonych i dachów budynków, która zostanie podłączona do sieci kanalizacji deszczowej realizowanej w ramach etapu l. Z dołączonej do projektu opinii geotechnicznej, sporządzonej przez uprawnionego geologa, wynika, że prace geologiczne nie wykazały występowania zwierciadła wód podziemnych. Wyjaśniono dalej, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada kompetencji do nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia i realizacji systemu odprowadzenia wód opadowych z działek sąsiednich. Projektant zobowiązany jest przedstawić takie rozwiązania projektowe, które nie mogą powodować ingerencji w stosunki wodne na działkach sąsiednich. Co do włączenia działki nr [...], celem spełnienia przez Inwestora wymogów planu, w tym wskaźników powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy na terenie inwestycji, organ wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest etap l lub III Inwestycji, a jest nim etap II, który w ogóle nie obejmuje terenu działki nr [...]. Ocena zgodności Inwestycji z zapisami planu dotyczącymi wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej została dokonana w ramach procedowania etapu I. Rozważania i konkluzje dotyczące tej kwestii zawarto w decyzjach administracyjnych i orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w tej sprawie. Zatem brak jest podstaw do analizowania tej kwestii w ramach przedmiotowego postępowania dotyczącego etapu II. Co do braku nałożenia na Inwestora obowiązku wyjaśnienia kwestii związanych z faktyczną głębokością wykopu pod budynkami nr [...] i nr [...] celem wyjaśnienia, czy nie naruszą one substancji budynku przy [...], wyjaśniono, że dokumentacja projektowa przedstawia wyczerpujące informacje, wskazujące na prawidłowość przyjętych rozwiązań w powyższym zakresie. Projekt budowlany zawiera wymaganą przepisami opinię geotechniczną, w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja oraz wiążące zalecenia, co do prawidłowego postępowania w przypadku faktycznej budowy projektowanych budynków. Określone zostały normy, niezbędne do wykonywania ww. robót budowlanych. Kwestie posadowienia projektowanych budynków były omawiane z udziałem stron biorących udział w postępowaniu. Ponadto, w decyzji Starosty [...], w pkt 1 ppkt 2, został nałożony na inwestora obowiązek, zgodnie, z którym: roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, ze sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi normami. Kwestia zabezpieczenia mas ziemnych przed ewentualnym osuwaniem się gruntu z działek sąsiednich (II i III etap inwestycji), została rozwiązana poprzez odpowiednio zaprojektowaną kondygnację parteru budynków nr [...] Projekt budowlany przedstawia monolityczne żelbetowe skrzynie, co, jak wyjaśnił projektant, na etapie eksploatacji ww. budynków ma zneutralizować parcie od gruntu znajdującego się za projektowanymi budynkami. Żelbetowa ściana fundamentowa ma przeciwdziałać ewentualnym ruchom zbocza. Nieznacznej zmianie ma ulec także ukształtowanie poziomu terenu. Projekt budowlany przewiduje niwelację terenu, tj. istniejącego spadku terenu poprzez nadsypanie i zagęszczenie ziemi od północnej strony projektowanych budynków, co ma zwiększyć stabilność gruntu. Na rysunku nr [...] projektu budowlanego projektant przedstawił przekrój A-A przez teren inwestycji z uwzględnieniem budynków przy [...]. Obrazuje on projektowane ukształtowanie terenu i poziom terenu istniejącego. Kwestia zabezpieczenia zbocza winna być opracowana i kontrolowana przez kierownika budowy na etapie przygotowania prowadzenia robót budowlanych, zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Co do istniejącego muru oporowego, pomiędzy budynkami skarżących a działkami inwestycyjnymi, organ podzielił stanowisko projektanta, że budowla ta pełni funkcję muru oporowego, ponieważ zapobiega przed niekontrolowanym osuwaniem się mas ziemnych na działkę inwestora. Projektant wyjaśnił także, że ów mur został zrealizowany przez stronę skarżącą postępowania i cała dokumentacja winna się u niego znajdować. Dodał, że w ww. murze zostały wykonane przepusty, powodujące spływ wód opadowych z działek należących do stron na działki Inwestora. Co do zarzutu dotyczącego braku spełnienia przez inwestycję wymogów § 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przedstawienia przez inwestora precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzałaby, że projektowana inwestycja nie naruszy równowagi gruntu oraz nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska, wyjaśniono, że zgodnie z przepisami z zakresu ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz spełnieniu zawartych w nich zaleceń, dokumentacja winna być opracowana przez uprawnionego geologa, co zostało spełnione w niniejszym przypadku. Do terenów zagrożonych należą strefy wokół tylnych (głównych) skarp osuwiskowych, gdzie w wyniku rozwoju osuwiska tereny powyżej progów mogą zostać objęte procesami osuwiskowymi; strefy buforowe, należące do terenów zagrożonych, wokół górnych części osuwiska wynoszą od 10 m do 20 m i zależą od wysokości skarpy osuwiskowej, zgodnie z kartami rejestracyjnymi osuwiska. Teren inwestycji, według oceny zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie został zakwalifikowany, jako teren osuwiskowy. W tej kwestii inwestor przedłożył opinię o warunkach geologiczno-górniczych z 7 czerwca 2016 r, znak: [...], wydaną przez Kopalnię Soli w W., Spółka Akcyjna. Z treści ww. opinii wynika, że na potrzeby wnioskowanej inwestycji została przeprowadzona analiza terenu w odniesieniu do wszystkich etapów planowanej budowy, pod kątem warunków geologicznych i warunków górniczych. Inwestor przedłożył także szerokie opracowanie z 22 listopada 2013 r. pn.: Opinia geotechniczna wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym, sporządzone przez uprawnionego geologa, pana J. O.. Znajdują się w nim wnioski, z których wynika, że (pkt 6): W trakcie wykonywania wykopów fundamentowych i innych robót ziemnych należy powiadomić geologa, który dokona odbioru geologicznego podłoża budowlanego i wpisem do dziennika budowy dopuści grunty w wykopie fundamentowym do dalszych prac budowlanych. W pkt 3 pinii wyjaśniono: Nie stwierdzono występowania świeżych form osuwiskowych, spełzów zboczowych oraz innych zjawisk geodynamicznych destabilizujących podłoże budowlane. W pkt 5 wskazano na II kategorię geotechniczną, o prostych warunkach gruntowych. W projekcie geotechnicznym, w pkt 1 geolog uprawniony, wskazał m.in., że ww. projekt został opracowany zgodnie z normą PN-EN 1997-1-2. W pkt 2, pn.: Prognoza zmian własności gruntów wyjaśnił: Ze względu na zaleganie w podłożu budowlanym gruntów spoistych, w stanie twardoplastycznym i plastycznym oraz oddziaływania na podłoże obciążeń niedynamicznych, grunty te nie będą ulegać ponadnormatywnemu osiadaniu budowli. W związku z tym, że głębokość posadowienia projektowanej inwestycji wynosi znacznie poniżej 1,0 m p.p.t, a więc poniżej strefy przemarzania gruntów, nie przewiduje się zmian objętościowych gruntów. W pkt 9, geolog stwierdził, że: Roboty ziemne należy wykonywać zgodnie z normą PN-B-06050 Geotechnika Roboty ziemne oraz PN-B-10736. Ww. dokumentacja geotechniczna z 22 listopada 2013 r. zawiera załączniki, które przedstawiają rysunki i wyjaśnienia, profile geologiczne otworów badawczych, przekroje geologiczno-inżynierskie oraz wartości parametrów geotechnicznych gruntów. Wobec tego opracowania, przedłożona przez skarżące, opinia górniczo-geologiczna z marca 1989 r., opracowana przez dr inż. S. W., m.in. na podstawie badań i dokumentacji z lat 70-80 ubiegłego stulecia, nie może być wiążąca w niniejszym postępowaniu. Nie odnosi się do (obecnego) stanu faktycznego w terenie objętym inwestycją. Z dokumentu sporządzonego w marcu 1989 r. wynika, że opinia ta została sporządzona dla ustalenia czy i w jakim zakresie roboty górnicze prowadzone w Kopalni Soli w W. miały wpływ na uszkodzenia obiektu użytkowanego pod ww. adresem przez 38 lat, (a w przypadku ich braku oceny pod katem innych kwestii). Z kolei opina budowlana z 19 maja 1989 r. znak: [...], dołączona przez skarżące, nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, dlatego również nie może być w nim uwzględniona. Co do zarzutów dotyczących naruszenia interesów osób trzecich poprzez nadmierne obciążenie działek inwestycyjnych ruchem samochodów, podwyższonym hałasem i intensyfikacją zabudowy, nie sprecyzowano ww. uwag. Podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnień, jakie planowana inwestycja wniesie dla terenu przez nich użytkowanego, należy uznać za bezprzedmiotowe z uwagi na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, sporządzany na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi podstawę planowania przestrzennego w gminie, ustanawia przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie, będące podstawą wydawania decyzji administracyjnych. Ponadto budowa 2 budynków jednorodzinnych w terenach mieszkalnych nie generuje - co do zasady – ponadnormatywnych immisji. Zgodność inwestycji stwierdzono w odniesieniu do wymogów § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Lokalizacja projektowanych budynków nie narusza wymogów ww. przepisu.

Podniesiony zarzut dotyczący zacieniania przez planowana inwestycję budynku przy ul. [...], również nie został podparty dokumentami, potwierdzającymi stanowisko M. K.. Weryfikacja dokumentacji projektowej, przeprowadzona przez organ odwoławczy wykazała, że projektant uwzględnił sąsiedztwo zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na zarzuty M. K., dotyczące długości czasu nasłonecznienia w pomieszczeniach mieszkalnych zlokalizowanych na I piętrze budynku, projektant sporządził analizę nasłonecznienia (analizę została sporządzono

dla całej Inwestycji i załączono również do projektu budowlanego dla etapu II, karta 72) przedstawiającą zasięg i układ cieni od projektowanej zabudowy w płaszczyźnie porównawczej równej poziomowi parapetu okien pierwszego piętra, tj. + 245,30 m n.p.m. Analiza nasłonecznienia pomieszczeń w budynku przy ul. [...] została przeprowadzona, jako analiza układu cieni od budynków realizowanych w ramach wszystkich etapów, w godzinnych odstępach czasu od godziny 7.00 do godziny 17.00 – zgodnie z wytycznymi zawartymi w § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z ww. analizy wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. [...] w ogóle nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji (powyższe dotyczy

wszystkich trzech etapów inwestycji). Odnosząc się do uwag skarżących dotyczących braku dostępu do istniejącej zieleni na działkach objętych inwestycją, na skutek realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego wskazano, że z materiału dowodowego nie wynika, że nie będzie dostępu do istniejącej zieleni na ww. działkach. W ramach inwestycji planowana jest wycinka poszczególnych drzew zlokalizowanych w centralnej części terenu oraz wycięcie wąskich pasów w żywopłocie zlokalizowanym wzdłuż ogrodzenia od strony ulicy [...], zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w W. z 9 kwietnia 2015 r, znak: [...] Inwentaryzacja zieleni dla całej Inwestycji została przedstawiona na rysunku Z01 (karta 47).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła M. K., zarzucając naruszenie:

- art. 36a ust. 1 i 5 p.b. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie nastąpiło nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - tj. w zakresie "wykreślenia'' działek nr [...] i [...] z zakresu Inwestycji obejmującej etap II w wyniku utraty przez Inwestora prawa do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane i w tym przedmiocie poprzestanie przez Organ II instancji na dokonaniu jedynie korekty zakresu inwestycji polegającej na wykreśleniu z oświadczenia Inwestora o posiadanym prawie do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane, wykreśleniem z wniosku o pozwolenie na budowę działek nr [...], doprecyzowaniu nazwy inwestycji w metrykach rysunków zawartych w projekcie budowlanym oraz doprecyzowaniu tytułu inwestycji na okładce projektu budowlanego, podczas gdy utrata prawa do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane i wykreślenie tychże z zakresu Inwestycji stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, albowiem stanowi bezpośrednio o zmianie projektu zagospodarowania działki lub terenu poprzez modyfikację obszarową i tym samym powyższe winno zostać poprzedzone uzyskaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej;

- art. 35 ust. 1 pkt 2,3,4 p.b. w zw. z art. 20 p.b. w zw. z art. 36 ust. 6 p.b. poprzez zaniechanie sprawdzenia zmodyfikowanego projektu budowlanego w zakresie określenia obszaru oddziaływania Inwestycji, bezkrytycznym przyjęciu oświadczeń oraz korekty projektu przedłożonych przez projektanta, w sytuacji gdy projektant zaniechał dokonania ewentualnej korekty z zachowaniem minimalnych wymogów co do formy, tj. zamieszczenia w projekcie budowlanym odpowiednich informacji (rysunku i opisu) dotyczących odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz osoby projektanta - autora projektu, zaś nadto Organ z urzędu i niezależnie od ustawowej odpowiedzialności projektanta za sporządzenie projektu zgodnie z przepisami, zobowiązany jest do sprawdzenia prawidłowości realizacji obowiązków projektanta stanowionych w art. 20 p.b.;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to z:

a) § 14 uchwały uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10.11.2010 r. zmienionej uchwałą nr XXVI/366/2012 Rady Miejskiej w W. z dnia 19.12.2012 r. poprzez nie zobowiązanie Inwestora do przedstawienia precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałaby, że:

a) projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi gruntu i

b) nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska

- w sytuacji gdy tylko tak kategoryczne stwierdzenia wymagane są obowiązującym prawem miejscowym i zabezpieczą w sposób prawidłowy interes właścicieli nieruchomości sąsiednich, natomiast w przedmiotowej opinii z dnia 22 listopada 2013 r. przedłożonej przez Inwestora brak jest ww. kategorycznych oraz wyczerpujących stwierdzeń;

b) § 26 pkt 5 ppkt 1 w zw. z § 11 pkt 2 ppkt Ib uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10.11.2010 r. zmienionej uchwałą nr XXVI/366/2012 Rady Miejskiej w W. z dnia 19.12.2012 r. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem, w sytuacji gdy powinno dokonać się ponownego przeliczenia powierzchni biologicznie czynnej z wyłączeniem działki nr [...] oraz z wyłączeniem także wykreślonej działki nr [...], albowiem winno zostać ustalone jaka część działki nr [...] oraz [...] składała się na spełnienie wymogu zapewnienia powierzchni biologicznie czynnej, gdzie pomimo istotnej modyfikacji obszarowej zatwierdzonego projektu budowlanego nie dokonano wymaganych przeliczeń ww. powierzchni oraz wskaźników z uwzględnieniem powyższych daleko idących zmian obszarowych, tym bardziej, że bilans powierzchniowy dotyczy całości Inwestycji niepodzielnie, zaś możliwość zwiększenia wskaźnika (o 30%) przewidziano literalnie jedynie dla wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, a nie dla powierzchni biologicznie czynnej - co tym bardziej uzasadnia konieczność dokonania właściwych przeliczeń w zakresie zmiany obszarowej w ramach etapu II Inwestycji oraz ustalenia wpływu powyższego w zakresie wartości ww. wskaźników dla całości zamierzenia inwestycyjnego

- art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 w zw. z art. 30 ust. 1 p.b. poprzez zaniechanie wydania decyzji odmownej w zakresie udzielania pozwolenia na budowę i realizację ww. Inwestycji oraz wyjście przez Organ II instancji poza zakres wniosku Inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji zrealizowania wyżej opisanych przesłanek negatywnych do udzielenia pozwolenia na budowę oraz braku wystosowania przez Inwestora odrębnego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w obszarze nieruchomości wobec których Inwestor rzeczywiście dysponuje prawem do dysponowania na cele budowlane, gdzie Organ z urzędu nie jest uprawniony do modyfikacji zakresu obszarowego decyzji o pozwoleniu na budowę poprzez eliminację określonych działek składowych;

- art. 33 ust. 1 p.b. poprzez podzielenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego i wydanie osobnych pozwoleń na budowę na wybrane przez Inwestora obiekty składające się odpowiednio na etap I, II i III planowanej inwestycji w sytuacji, gdy obiekty przyporządkowane do etapu II i III inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem.

- art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 p.b. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie dokonania przez Organ II instancji weryfikacji złożonego przez Inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - realizacji Inwestycji nieruchomościami objętymi wnioskiem o udzielenie pozwolenie na budowę, tj. wykonania zobowiązania wskazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny na kanwie wyroku z dnia 04 lipca 2019 r. ( sygn.akt: II OSK 2175/17) i tym samym naruszenie zasady przekonywania w zakresie wyjaśnienia przesłanek przyjętych za podstawę ww. ustaleń powziętych przez Organ II instancji, zwłaszcza w sytuacji gdy po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do zmiany podmiotowej w zakresie prawa własności działek nr [...], a co za tym idzie oświadczenie nie zawierało zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie robót budowlanych przez Inwestora, a jedynie powołanie na tytuł współwłasności, a nadto w toku niniejszego postępowania z materiału dowodowego wyniknęły istotne wątpliwości co do treści i prawidłowości złożonego przez Inwestora ww. oświadczenia;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: błędne przyjęcie i nie wzięcie pod uwagę informacji, iż błędnie oznaczono na schemacie obrazującym oddziaływanie projektowanych budynków na istniejący pas teren pomiędzy budynkami przy ul. [...] oraz [...] a planowaną inwestycją urządzenia oznaczonego jako "istniejący mur oporowy" w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie jest to mur oporowy, a jedynie ogrodzenie na wysokiej podmurówce płytko osadzone w ziemi, i bynajmniej jego fundamenty nie są poniżej poziomu fundamentów budynków przy ul. [...] [...];

- nie wzięcie pod uwagę przy analizie oddziaływania powstałej inwestycji na zachwianie oparcia w gruncie budynku zlokalizowanego na działce nr [...], a brak faktycznie istniejącego muru oporowego i poczynienie głębokich wykopów naruszących substancję geologiczną wpłynie także bezpośrednio na oparcie tegoż budynku;

- zaniechanie zebrania i ustalenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie nałożenia na Inwestora obowiązku wyjaśnienia dot. faktycznej głębokości wykopu pod budynkami nr [...] i nr [...], albowiem jak wynika z przedłożonego Projektu Zagospodarowania Terenu - Przekroju Terenowego AA - będzie on wykonany głębiej niż na poziomie 241,56 m n.p.m. co wpływa na ocenę czy samo prowadzenie prac na takiej głębokości bez uprzedniego wykonania muru oporowego nie naruszy substancji budynku przy ul. [...] i [...];

- błędne i dowolne przyjęcie przez Organ II instancji, iż w ramach niniejszego postępowania odwoławczego dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę dla realizacji etapu II Inwestycji nie zachodzi konieczność aktualizacji i zmiany projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, w sytuacji gdy weryfikacja przedsięwzięcia do wydania pozwolenia na budowę musi w przypadku etapowania inwestycji uwzględnić uwarunkowania wynikające z projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego i powyższe winno być odnoszone odpowiednio do modyfikacji obszarowej w zakresie poszczególnych etapów Inwestycji składających się na całość, albowiem w przeciwnym razie zachodziłaby niezgodność pomiędzy zakresem ustalonym dla poszczególnych etapów Inwestycji a całością Inwestycji, gdzie powyższe winno ze sobą korelować i składać się na ustalenie obszaru całej Inwestycji przyjętej projektem zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego

- art. 75 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a poprzez:

a) zaniechanie dokonania oceny opartej na całokształcie materiału dowodowego, w tym przy pominięciu sporządzenia opinii biegłego geodety, tj. w zakresie ustalenia ewentualnego zachowania maksymalnych wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej;

b) zaniechanie ustalenia czy udowodniono okoliczność polegającą na zapewnieniu dostępu światła do nieruchomości sąsiedniej;

c) zaniechanie uwzględniania okoliczności możliwych immisji wynikających z posadowienia wentylacji garażu usytuowanej na dachu budynku usługowego nr [...], tj. sytuowanego na wprost okien budynku należącego do Skarżącej ( str. 287 projektu budowlanego)

- art.107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji na jakiej podstawie uznał, iż zostały spełnione minimalne wskaźniki zachowania norm w przedmiocie maksymalnej powierzchni zabudowy, w szczególności w okolicznościach w których zmodyfikowany obszarowo został zakres Inwestycji, w sytuacji gdy z wyliczeń i danych wskazanych w zgromadzonych materiale dowodowym i powoływanych w dotychczasowych stanowiskach Skarżącej ad. decyzji Organu I instancji wynika, że ww. wskaźniki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały zachowane

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala skargę.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 9 marca 2021 r.

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że decyzja dotycząca II etapu inwestycji była już przedmiotem kontroli Sądu, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uprzednim postępowaniu częściowo podnoszone były tożsame lub analogiczne zarzuty, jak w niniejszym postępowaniu. Zarzuty te – w szczególności zarzut dotyczący szeroko rozumianych kwestii geologicznych – były już ocenione przez obydwa sądy jako bezzasadne. W uzasadnieniu wyroku z 4 lipca 2019 r., sygn. akt: II OSK 2175/17, który zapadł w postępowaniu kasacyjnym i którym uchylono wyrok WSA z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 150/17 oraz uprzednią decyzję organu II instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny tylko jeden zarzut, tj. zarzut dotyczący braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie planowanych robot budowlanych. NSA wskazał, że w wyniku zbycia połowy udziałów w nieruchomościach objętych wnioskiem inwestora o wydanie pozwolenia na budowę po wydaniu nieprawomocnej decyzji przez organ l instancji doszło do zdezaktualizowania się złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości świadczy o tym, że inwestor nie miał podstaw do złożenia oświadczenia, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przypomnieć też należy, że kontrolowana decyzja dotyczy etapu II inwestycji. Etap pierwszy, w tym projekt zagospodarowania terenu inwestycji, obejmujący m.in. zakres oddziaływania całej inwestycji, został zatwierdzony decyzją nr [...] Starosty [...] z dnia 17 czerwca 2016 roku, która następnie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z 10 stycznia 2018 r. Decyzje te, dotyczące etapu I również były przedmiotem kontroli sądowej. Rozpoznając wniesioną przez M. K. skargę na w/w decyzję Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 maja 2018r. sygn. II SA/Kr 366/18 oddalił skargę, a wyrok ten został utrzymany w mocy przez NSA wyrokiem z dnia 4 lipca 2019r. sygn. II OSK 3143/18.

W tej sytuacji, aktualnie w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja zatwierdzająca etap I, w tym projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji, a oceniając uprzednią decyzję dotyczącą etapu II, NSA zakwestionował wyłącznie prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co związane było z faktem zbycia przez niego części udziałów w terenie inwestycji. Powyższe skutkuje bezzasadnością zarzutów, które były już przedmiotem oceny w w/w postępowaniach sądowych oraz tych, które dotyczą projektu zagospodarowania terenu inwestycji. Zarzuty, które nawiązują do obszaru oddziaływania inwestycji, jej zgodności z planem miejscowym, zgodności projektu zagospodarowania z przepisami techniczno-budowlanymi inwestycji jako całości, były już bowiem oceniane w postępowaniu dotyczącym etapu I, a nawet jeśli jakiś zarzut w tym przedmiocie nie był oceniany, to w postępowaniu które dotyczy jedynie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego dla etapu II, nie może on odnieść skutku w postaci uchylenia tej decyzji, skoro projekt zagospodarowania całego terenu inwestycji jest już prawomocnie zatwierdzony.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 33 ust. 1 uPb, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego (przywołane przepisy dotyczą wersji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie).

Przepis ten nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a odnośnie jego wykładni w orzecznictwie wyrażane są poglądy, że ustawodawca nawet w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego przywiązuje wagę do oceny zgodności z prawem całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko poszczególnych jego etapów, a jego wolą było, aby w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego ocena, czy zamierzenie to oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonywana była z uwzględnieniem całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko poszczególnych jego etapów, w związku z czym weryfikacja przedsięwzięcia do wydania pozwolenia na budowę musi w przypadku etapowania inwestycji uwzględnić uwarunkowania wynikające z projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 października 2016 r., LEX nr 2189782, II OSK 2484/15).

W wyroku NSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. (II OSK 1854/13, LEX nr 1575546), wyrażony został pogląd, że w przypadku zamiaru etapowania inwestycji, inwestor ma obowiązek, przed przystąpieniem do pierwszego etapu, przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, zaś organ architektoniczno - budowlany do jego zatwierdzenia (o ile jest zgodny z przepisami prawa). Decyzja, dotycząca pozwolenia na budowę każdego kolejnego etapu inwestycji, winna zatem obejmować jedynie projekt architektoniczno - budowlany obiektu (zespołu obiektów) objętego wnioskiem. Integralną częścią takiego pozwolenia budowlanego będzie wówczas ostateczna decyzja dotycząca pozwolenia na budowę I etapu, w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Takiej wykładni nie stoi na przeszkodzie treść art. 35 ust. 1 p.b. - i taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowym wypadku.

W uzupełnieniu można wskazać, że z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. Z badanego projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że każdy z etapów inwestycji został przygotowany tak, by wymogi ww. zostały spełnione. Dokumentacja projektowa, sporządzona dla etapu l zawiera projekt zagospodarowania terenu, obejmujący cały obszar objęty zakresem inwestycji, z czytelnie naniesionymi trzema (l, II, III) etapami planowanego zamierzenia budowlanego, gdzie II etap inwestycji obejmuje budowę budynków [...] Do l etapu przyporządkowano niezbędną infrastrukturę, tj.: przebudowę zjazdu, budowę wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, budowę przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej, budowa wewnętrznej instalacji gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego oraz wycinkę drzew kolidujących z lokalizacją projektowanych budynków i elementami infrastruktury technicznej. Dojazd do ww. działek, jak i niezbędna infrastruktura, zapewnią samodzielne funkcjonowanie każdemu z obiektów budowanych realizowanych w kolejnych etapach budowy. Zatem brak podstaw, aby uznać, iż poszczególne etapy inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem, zwłaszcza w sytuacji, kiedy Inwestor dysponuje, jak już wyżej wskazano, ostateczną i prawomocną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa budynku usługowego, czterech dwulokalowych budynków jednorodzinnych, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z budową wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, przebudową istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego oraz budowa przyłącza wodociągowego, wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz przyłączem, wewnętrznej linii zasilania i wewnętrznej linii gazowej, rozbiórka części istniejącego przyłącza energetycznego wraz z budową nowego odcinka tego przyłącza - etap l na działkach nr [...] obr. [...] w W.. Z tych przyczyn za prawidłowe należy ocenić rozstrzygnięcie organu II instancji o uchyleniu decyzji organu l instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu inwestycji i umorzenie w tym zakresie postępowania. Zaznaczyć też należy, że zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, nie daje podstaw aby w postępowaniu dotyczącym kolejnego etapu, niejako na nowo analizować zgodność parametrów planowanej zabudowy jak np. powierzchnia biologicznie czynna, czy wskaźniki zabudowy, wyłącznie dla terenu kolejnego etapu, niejako "wyrwanego" z całego terenu inwestycji.

Co się tyczy zarzutu związanego z korektą terenu inwestycji należy wskazać, że w przypadku etapowania inwestycji i uprzedniego zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu całej inwestycji, prawidłowym jest określenie jako terenu inwestycji dla kolejnego etapu, wyłącznie terenu gdzie ma być realizowany kolejny etap. W przedmiotowym wypadku jest to jedynie część działek nr [...] stanowiących współwłasność Inwestora. Pierwotne wskazanie dla II etapu całego terenu inwestycji, obejmujące teren dla wszystkich trzech etapów było błędne. Dlatego w toku ponownego postępowania, inwestor zmienił zakres terenu inwestycji ograniczając go do w/w działek o numerach [...]. Konsekwencją tego było uchylenie przez Wojewodę decyzji organu I instancji w zakresie sentencji tj. uchylenie na stronie 1 w wierszu 13 i 14 zapisu o treści: "Etap II na działkach nr [...] obr. [...] w W." i orzeczenie w tym zakresie o treści: "Etap II na działkach nr [...] obr. [...] w W., realizowany w ramach inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...], [...] obr[...] w W.". To zatem nie organ zmienił teren inwestycji dla II etapu, a sam inwestor. Zmiana ta jest zgodna z projektem zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, z którego jednoznacznie wynika, że etap II obejmuje jedynie część działek nr [...] Konsekwencją tej zmiany było natomiast rozstrzygnięcie organu II instancji, który skorygował tym samym dotychczasowe błędne określenie terenu inwestycji dla II etapu. Poprawnie określony teren inwestycji ograniczony do części działek nr [...] stanowi współwłasność inwestora i P. C., który wyraził zgodę inwestorowi do dysponowania w/w nieruchomościami na cele budowlane. Tym samym, w zakresie zaleceń NSA zachodzą podstawy do wyrażenia poglądu, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla II etapu, a co za tym idzie istnieją podstawy do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla tego etapu. Natomiast skoro teren inwestycji etapu II nie obejmuje w ogóle działki nr [...], to wycofanie przez R. Ś. zgody na dysponowanie tą działką na cele budowlane, jest na tym etapie bezprzedmiotowe i nie ma wpływu na prawidłowość kontrolowanej decyzji.

Konkludując należy wskazać, że kontrolowane postępowanie ograniczało się do zatwierdzenia jedynie projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla 2 budynków na terenie, gdzie są one zgodnie projektem zagospodarowania terenu dla całej inwestycji usytuowane. Przedmiotowy projekt jest kompletny, a inwestor dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane terenu objętego etapem II. Z tych przyczyn rozstrzygnięcie organu II instancji należy ocenić za zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.