Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 550/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 6 lutego 2014 r., w której organ orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 4 740 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w celu usytuowania na nim jednostronnego urządzenia reklamowego.

Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że egzekucja nałożonej kary niewątpliwie spowoduje nieodwracalne skutki i wiązać się będzie ze znaczną szkodą. Konieczność natychmiastowej zapłaty utrudni prowadzenie działalności gospodarczej i narazi go na koszty związane z egzekucją znacznych sum.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie zajmując stanowiska w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej w skrócie "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.

Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.

Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, gdyż sąd powinien zostać przekonany o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezbędne.

Sąd w pełni zgadza się z tezą i argumentacją przywołaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09 (baza orzeczeń Lex nr 489786), który stwierdził, że w sytuacji, gdy skarżący nie wykazuje we wniosku ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, sąd nie ma obowiązku poszukiwania tych okoliczności.

Rozpatrując wniosek skarżącego i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.

We wniosku zawartym w skardze wskazano, że egzekucja nałożonej kary pieniężnej niewątpliwie spowoduje nieodwracalne skutki i wiązać się będzie ze znaczną szkodą. Zdaniem skarżącego utrudni to prowadzenie przez niego działalności gospodarczej i narazi go na koszty związane z egzekucją znacznych sum.

W ocenie Sądu, przytoczone wyżej uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające do uprawdopodobnienia, że w przedmiotowej sprawie mogą zaistnieć przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności ani danych dotyczących swojej sytuacji finansowo-materialnej. Nie wykazał w żaden sposób dlaczego wykonanie orzeczenia utrudni mu prowadzenie działalności gospodarczej. Uniemożliwia to Sądowi ocenę, czy wysokość nałożonej przez organ kary powodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W konsekwencji też skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia żadnej ze wskazanych w przytoczonym przepisie okoliczności, które mogłyby nastąpić w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Tym samym Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na brak takiego uzasadnienia, które przemawiałoby za zasadnością żądania.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.