Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1750/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi P. S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2005 r. określił dla P. Spółka Akcyjna z siedziba w W., zwaną dalej P. S.A. koszty egzekucyjne w kwocie 19.425,84 przypadające na rzecz organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że prowadził postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela - Urzędu Gminy J., na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego zobowiązanie dłużnika z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2001, należność została uzyskana z konta dłużnika, co zakończyło to postępowanie.

Wnioskiem z dnia 21 marca 2005 r. P. S.A. wystąpiła o wydanie postanowienia w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych, które zostały obliczone w oparciu o obowiązujące przepisy art. 64c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zmianami) zwanej dalej "ustawą o postępowaniu egzekucyjnym".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98, póz. 1071 z 2000 r. ze zm.) zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 18 i art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w przepisie art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, na który powoływała się odwołująca Spółka, została ustanowiona zasada, iż koszty egzekucyjne, na które składają się opłaty za czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna i wydatki egzekucyjne obciążają zobowiązanego. W tej sprawie organ egzekucyjny, na podstawie art. 64 §1 pkt 4, § 6, § 9 pkt 2 oraz § 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym naliczył i pobrał 5% egzekwowanej należności za zajęcie wierzytelności oraz naliczył i pobrał opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych, która wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym. Na obciążającą zobowiązanego kwotę kosztów egzekucyjnych składa się opłata manipulacyjna w wysokości 1 % kwoty egzekwowanych należności i opłata za zajęcie rachunku bankowego w wysokości 5% egzekwowanej należności. Wyjaśnił, że tytuł wykonawczy był prawidłowy aczkolwiek nie zawierał wskazania co do zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń (art. 27 § 1 pkt 4) to dlatego, że takie nie były stosowane. Wierzyciel zobowiązany jest zawrzeć ten element w tytule wykonawczym wyłącznie wtedy, gdy dokonał zabezpieczenia należności w którejś ze wskazanych w tym przepisie form.

Zgodnie z art. 27 §1 pkt 5 tytuł zawiera wskazanie postawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej. Według Dyrektora Izby Skarbowej w W. celem nałożenia na wierzyciela obowiązku wskazania podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jest wskazanie organowi egzekucyjnemu prowadzącemu postępowanie egzekucyjne, że kolejność zaspokojenia należności z kwoty uzyskanej z egzekucji jest inna niż ta wynikająca z ustawy egzekucyjnej, a więc z art. 115 § 1. Wierzyciel wskazując podstawę prawną pierwszeństwa zaspokojenia należności informuje organ egzekucyjny, że przed wszystkimi innymi należnościami podatkowymi i niepodatkowymi, zabezpieczonymi lub nie, jego wierzytelność ma pierwszeństwo. Ponieważ należność z tytułu podatku od nieruchomości nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia przed innymi należnościami egzekwowanymi w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym tytuł nie musiał zawierać danych o pierwszeństwie zaspokojenia. W założeniu celem przepisu art. 27 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej jest, by wierzyciel wskazał przepis prawa materialnego, z którego wynikałoby, że jego należność ma pierwszeństwo zaspokojenia, lecz nie chodzi tu o wskazanie któregoś z punktów art. 115 § 1 ustawy egzekucyjnej.

Według Dyrektora Izby Skarbowej w W. brak jest podstaw do zastosowania art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym, jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się ,że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A., na podstawie art. 50 i art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a. - wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2006 r. wraz z poprzedzającym go postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2005 r. oraz orzeczenie o kosztach postępowania. Postanowieniu zarzucił, iż brak wskazania przez wierzyciela w wystawionym tytule wykonawczym podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności jak też brak wskazania czy w sprawie doszło do zabezpieczenia dochodzonej należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń, a nadto niewłaściwe oznaczenie oznaczenia wierzyciela - jest naruszeniem art. 27 § 1 pkt 4, 5, 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. W konsekwencji wystąpiła przesłanka niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 29 § 2 ustawy wadliwy tytuł podlega obligatoryjnemu zwrotowi przez organ egzekucyjny do wierzyciela, nie mogąc stanowić podstawy wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 64c § 3 w związku z art. 29 § 2 i art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym poprzez przyjęcie, iż tytuł wykonawczy nr [...] z [...] grudnia 2003 r. został wystawiony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc postępowanie organu egzekucyjnego nie naruszało art. 29 § ustawy. Zdaniem Spółki, gdyby Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego spełnił dyspozycję art. 29 § 2 ustawy ujawniłby naruszenie art. 27 § 1 pkt 4 i 5 ustawy, a w rezultacie uniemożliwiłoby Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego wszczęcie i prowadzenie egzekucji względem P. S.A., a w konsekwencji powstanie kosztów egzekucyjnych w sprawie.

P. S.A. podkreśliła, że kwestionuje wysokość kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć P. S.A., ponieważ w przedmiotowej sprawie nie powstały koszty egzekucyjne obciążające P. S.A., gdyż warunkiem powstania kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym i obciążenia nimi zobowiązanego jest jego prawidłowe wszczęcie i prowadzenie. Ponieważ postępowanie egzekucyjne naruszało obowiązujące przepisy prawa. P. S.A. nie mogą obciążać koszty egzekucyjne przedmiotowego postępowania, a kwoty wyegzekwowane z tytułu tych kosztów powinny zostać Spółce zwrócone.

Ponadto pomimo pouczenia zawartego na formularzu tytułu wykonawczego oraz wyraźnej dyspozycji art. 27 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w przedmiotowych tytułach wykonawczych nie podano czy zostało ustanowione zabezpieczenie na poczet dochodzonych należności, natomiast spółka podtrzymuje stanowisko, że art. 27 § 1 pkt 4 ustawy wymagał, żeby wierzyciel faktycznie wskazał czy dochodzone przez niego należności zostały zabezpieczone. Wierzycielem w sprawie podatku od nieruchomości jest Wójt Gminy J., tymczasem w przedmiotowym tytule wykonawczym jako wierzyciel został wskazany Urząd Gminy J. Przepis art. 33 w związku z art. 11a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 1425, poz. 1591 ze zmianami) stanowi, że Wójt wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu. Oznacza to, że wierzyciel został wskazany nieprawidłowo. Zdaniem spółki w tytule wykonawczym nie podano oznaczenia wierzyciela oraz nie znajduje się na nim pieczęć urzędowa wierzyciela, co skutkuje prowadzeniem postępowania na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego, a tym samym wypełnieniem dyspozycji przepisu art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 pkt 1 i 7 ustawy, a więc prowadzeniem go niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił ponadto uwagę na to, że chociaż w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do zarzutów skarżącej, która kwestionowała w istocie dopuszczalność egzekucji administracyjnej na skutek niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 § 1, to w trybie zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych nie można - skutecznie - kwestionować zasadności i prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Niespełnienie wymogów z art. 27 powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego, lecz tylko we wczesnym jego stadium (na etapie zarzutów). Późniejsze podniesienie tych okoliczności nie wywołuje już tego skutku, co wynika z art. 59. Ponadto uchybienie w oznaczeniu wierzyciela nie przesądza o tym, ze wszczęcie i prowadzenie egzekucji było sprzeczne z prawem. Żądanie zwrotu nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 3 powinno być uzasadnione treścią rozstrzygnięć podejmowanych w czasie toczącego się postępowania egzekucyjnego w trybie art. 33, 59 lub 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast te rozstrzygnięcia nie były wydawane przez organy w postępowaniu.

W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2006 r. P. S.A. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w skardze i zwróciła uwagę na to, że prawidłowość wszczęcia i prowadzenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego nie jest uzależniona od faktu, czy zobowiązany, znając prawo złoży stosowny zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji, lecz od okoliczności rzetelnego wypełnienia przez organ egzekucyjny nałożonych nań ustawowo obowiązków. Jeżeli Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego przestrzegałby art. 29 § 2 ustawy nie doszłoby do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec spółki i sporu o koszty egzekucyjne. Uwagę tą należy odnieść do nakazanego przez ustawodawcę należytego podawania w tytule wykonawczym niezbędnych jego elementów, w szczególności do wskazania czy dochodzona należność jest zabezpieczona, lub czy korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia. Organ egzekucyjny ma ustawowy obowiązek zbadania poprawności formalnej tytułu wykonawczego, czego nie dopełnił. Skarżąca stwierdziła ponadto, ze koszty powstałe w toku postępowania nie mogą obciążać strony, jeżeli nie powstały z jej winy i powołała się na wyroki Sądów z 12 października 1999 r. l SA/Gd 1599/97, z 9 grudnia 1998 r. l SA/Gd 1893/97, z 8 maja 1998 r. III RN 27/98.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, stwierdził, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwana dalej "u.p.p.s.a." -sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione.

Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go, wydanego przez organ egzekucyjny pierwszej instancji nie stwierdził istnienia uchybień w stosowaniu prawa – ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Jest niesporne, że postępowanie egzekucyjne z wniosku Gminy J. przeciwko Spółce Akcyjnej P. zostało już zakończone, a dochodzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] należność wyegzekwowana przez organ egzekucyjny.

Przedmiotem sprawy są postanowienia organów egzekucyjnych obu instancji, wydane z wniosku P. S.A., ustalające koszty postępowania egzekucyjnego. Zarzuty zobowiązanego dłużnika – P. S.A. sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości wystawionego przez Gminę J. tytułu wykonawczego, to jest podstawy toczącego się i zakończonego wcześniej postępowania. Do nich należą - brak wskazania w tytule wykonawczym danych co do zabezpieczenia należności jak też brak określenia czy egzekwowana kwota korzysta z pierwszeństwa w jej zaspokojeniu, wreszcie zarzut niewłaściwego oznaczenia osoby wierzyciela. W konsekwencji P. S.A. w oparciu o przepis art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wnosi o uchylenie postanowień ustalających koszty egzekucyjne. Zdaniem P. S.A. koszty powinny obciążyć wierzyciela, a więc Gminę J.

Po pierwsze należy stwierdzić, że zobowiązana Spółka jest niekonsekwentna. Początkowo nie regulując podatku od nieruchomości doprowadza do wystawienia przez uprawnionego – Gminę J., tytułu wykonawczego, następnie nie korzystając z uprawnień jakie daje przepis art.33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w postaci możliwości złożenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji wobec tego, że tytuł wykonawczy w jej pojęciu nie zawiera elementów wskazanych w art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, nie czyni tego, a po dokonanej egzekucji występuje o ustalenie kosztów egzekucyjnych, a wreszcie domaga się uchylenia postanowień określających te koszty i wnosi o zwrot owych kosztów.

Co prawda przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, a w § 2 obowiązek zwrotu tytułu egzekucyjnego wierzycielowi jeżeli tytuł ten nie spełnia wymogów art. 27 ustawy, kontrola i ocena działań organu egzekucyjnego przez zobowiązanego znajduje urzeczywistnienie w cytowanym przepisie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Przepis ten w pkt 10 wskazuje, iż podstawą zarzutu mogą być właśnie braki czy nieprawidłowości wystawionego tytułu wykonawczego.

Oznacza to, że P. S.A., nie składając zarzutu, pozbawiła się możliwości uniknięcia postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tegoż tytułu wykonawczego. W ten też sposób spowodowała, że w obecnym postępowaniu podnoszenie takich zastrzeżeń może mieć jedynie charakter polemiczny, nie wpływający na byt zakończonego już postępowania egzekucyjnego.

Po drugie trudno zgodzić się ze skarżącą, że zaskarżone postanowienie można wzruszyć poprzez kwestionowanie innych okoliczności wykraczających poza podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Podstawą postanowień organów obu instancji jest przepis art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym jako przepis proceduralny zaś sposób określenia tych kosztów – przepis art. 64 § 1 pkt 4, § 6, § 9 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca Spółka, zresztą zasadnie, nie kwestionuje żadnego z nich. Domaga się jedynie zastosowania przepisu art. 64c § 2 i § 3, które posiadają następujące brzmienie: "§ 2 Jeżeli tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tego tytuł do egzekucji, wierzyciel nie będący jednocześnie organem egzekucyjnym obowiązany jest uiścić, tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny, kwotę wynoszącą 3 zł 401 gr. § 3 Jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a"

Zdaniem Sądu oba te przepisy nie odnoszą się do niniejszego postępowania. Przepis art. 64 § 2 dotyczy bowiem sytuacji w których nie przeprowadzono jeszcze postępowania egzekucyjnego, gdyż wady tytułu uniemożliwiły jego przeprowadzenie, a organ nie będąc świadomy wad skierował go do egzekucji. Przepis ten będzie dotyczył wszelkich zarzutów odnoszących się do istnienia obowiązku objętego tytułem (art. 33 pkt 1, 2, 3,4, 5, 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Natomiast art. 64c § 3 ustawy dotyczy ujawnienia już po zakończonym postępowaniu egzekucyjnym i pobraniu od zobowiązanego kosztów, że postępowanie to było niezgodne z prawem. Przez określenie " okaże się...." należy rozumieć takie przypadki, których niezgodność z prawem stwierdzona zostanie orzeczeniem właściwego organu. Będzie to stosowna decyzja organu administracji publicznej bądź wyrok sądowy, które w swej treści przesądzają, że tytuł wykonawczy nie powinienbył być wydany lub został niewłaściwie wprowadzony do obrotu prawnego.

Organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym, a więc wykonawczym nie bada zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym) gdyż żaden z przepisów ustawy do tego go nie upoważnia. Należy więc przyjąć, że uznanie tytułu za niezgodny z prawem musi nastąpić prawomocnym rozstrzygnięciem innego organu lub Sądu. Na taką interpretację ustawy wskazuje też przepis art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, wskazujący na przyczyny umorzenia postępowania. W art. 59 § 1 pkt 1 do 4 podstawą umorzenia może być jedynie inne orzeczenie wiążące organ egzekucyjny.

Tak więc analizowany przepis ten daje organowi egzekucyjnemu możliwość dokonania zwrotu zobowiązanemu niezasadnie pobranych kosztów z odsetkami zwłoki, przy czym o ile nieprawidłową egzekucję spowodował wierzyciel – koszty te obciążać będą tegoż wierzyciela.

Natomiast w tej sprawie tytuł wykonawczy nadawał się do wykonania, oznaczając zobowiązanego i obowiązek z jego podstawą prawną. Okoliczność niewypełnienia druku tytułu wykonawczego w niektórych rubrykach nie ma żadnego znaczenia dla uznania jego ważności. Oznacza to jedynie, że okoliczności ujęte w niektórych rubrykach, które mogły wystąpić, w tej sprawie nie wystąpiły. Przepis art. 27 wylicza wszystkie elementy jakie powinien zawierać tytuł, o ile występują w konkretnym stanie faktycznym. Niektóre z nich mają charakter obligatoryjny np. ujęte w § 1 pkt 1,2, 3, 7, 8, 9, 10, a niektóre fakultatywny np. w pkt 4, 5 i 11.

Zdaniem skarżącej tytuł był nieprawidłowy gdyż jako wierzyciela – wystawcę tytułu wskazywał Urząd Gminy J. Faktem jest, że wierzycielem była Gmina J., zaś organem uprawnionym w imieniu Gminy, stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zmianami), wójt, który wykonuje zadania przy pomocy Urzędu Gminy – art. 33 cytowanej ustawy. Stosownie do art. 33 ust. 4 wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy wójta lub sekretarzowi gminy. Nie można wykluczyć, że i w tym przypadku pod pieczęcią Urzędu chociaż niewłaściwą – podpisała się osoba upoważniona przez wójta, działająca w jego imieniu. Wszelkie te kwestie należało jednak wyjaśnić nie w tym postępowaniu lecz we wszczętym i prowadzonym egzekucyjnym. W tym postępowaniu mogła być podnoszona jedynie sprawa wyliczenia kosztów zakończonego już postępowania egzekucyjnego i przepisanie jej zobowiązania.

Postanowienie w przedmiocie kosztów mogłoby więc ulec zmianie w przypadku wykazania przez zobowiązanego, stosowną decyzją, że tytuł został wystawiony bez podstawy prawnej.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.