Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 810/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.154 par.1, par.2, par.6 i par.7, art.200, art.205, art. 286 par.2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.14 ust.1a, art.15 ust.5, art.17, art.26a ust.2, art.27 ust.3
journal: Dz.U. 2020 poz 194
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na niewykonanie przez Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w G. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 29 czerwca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 51/21 1/ wymierza Dyrektorowi Gminnego Ośrodka Kultury w G. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); 2/ stwierdza, że bezczynność Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w G. w wykonaniu punktu 1) wyroku z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 51/21 w zakresie punktu [...] wniosku z dnia [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ zasądza od Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w G. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 51/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi P. K. (dalej jako: "skarżący") na bezczynność Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w G. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 18 marca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że wnioskiem z 18 marca 2021 r., skarżący zwrócił się do organu o przesłanie na podany adres mailowy szczegółowo określonych informacji, w tym dotyczących osoby pełniącej funkcję kierownika artystycznego w Gminnym Ośrodku Kultury w G. (dalej jako "GOK"), wyroków wraz z uzasadnieniami dotyczących zwolnienia z pracy wskazanej przez wnioskodawcę osoby, umów zawartych w latach 2018-2021 ze wskazaną we wniosku osobą, umów zawartych na obsługę prawną GOK w G. w latach 2018-2021 wraz ze skanami opłaconych z tego tytułu faktur, adresu mailowego, na jaki można kierować zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej oraz informacji o osobach, które w latach 2018-2020 otrzymały z budżetu GOK w G. nagrody, premie bądź dodatki funkcyjne (motywacyjne) z podaniem ich imienia i nazwiska oraz wysokości nagrody (premii).

Pismem z 6 kwietnia 2021 r. organ zawiadomił wnioskodawcę, że informacja publiczna nie może zostać udzielona w trybie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września

2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176), dalej jako "u.d.i.p.".

Z przyczyny "braku zasobów osobowych" organ nie jest w stanie w terminie 14 dni przekazać żądanych informacji i dokumentacja, o której mowa we wniosku, może zostać przekazana w wydłużonym terminie.

Skarżący wniósł skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Sąd wskazał, że organ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym w u.d.i.p., a od osoby, wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 18 marca 2021 r., bowiem nie podjął odpowiednich działań wymaganych przepisami u.d.i.p. Organ winien zatem rozpoznać wniosek skarżącego, ustalając w jakim zakresie żądane informacje stanowią informację publiczną i w jakim mogą zostać udostępnione, a następnie załatwić wniosek w sposób przewidziany w u.d.i.p. Na tym etapie postępowania Sąd nie może rozstrzygać, czy wszystkie pytania zawarte w piśmie z 18 marca 2021 r. stanowią informację publiczną oraz czy wszystkie informacje mogą być udzielone ze względu na treść art. 5 u.d.i.p. Niewątpliwie jednak charakter informacji publicznej będą miały informacje dotyczące dysponowania publicznymi środkami finansowymi. We wniosku są też pytania dotyczące konkretnych osób. Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego prawa. Zatem organ winien najpierw ustalić, czy osoby, których dotyczy wniosek pełnią funkcje publiczne.

Powyższy wyrok uprawomocnił się od dnia 2 września 2021 r., natomiast sąd zwrócił akta sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 28 września 2021 r.

Pismem z 12 stycznia 2022 r., skarżący wezwał organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt

II SAB/Ol 51/21, a zatem do udostępnienia wnioskowanej informacji.

W skardze na niewykonanie wyroku, wywiedzionej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił organowi, że nie wykonał pkt. 2, 3, 4 i 8 o następującej treści:

2. w jakim trybie Pani B. S. została powołana na stanowisko kierownika artystycznego GOK w G.? Jeżeli odbył się konkurs na to stanowisko proszę o przesłanie skanu pełnej dokumentacji z tego konkursu. Jeżeli została powołana na to stanowisko w innym trybie, proszę o opisanie w jakim trybie wraz z podaniem podstawy prawnej;

3. proszę o przesłanie skanu umowy o pracę wraz z przydziałem czynności zawartej z Panią B. S. - kierownikiem artystycznym GOK;

4. proszę o przesłanie skanów wyroków Sądu Rejonowego w O. i Sądu Okręgowego w E. wraz z uzasadnieniami dotyczącymi zwolnienia z pracy

Pani A. S.;

8. proszę o przekazanie informacji: kto w latach 2018-2020 otrzymał z budżetu GOK w G. nagrody bądź premie bądź dodatki funkcyjne (motywacyjne). Proszę o podanie imienia i nazwiska osoby nagrodzonej (której przyznano premię) oraz wysokości nagrody/premii.

Skarżący stwierdził, że w zakresie pytania nr 2 organ przedstawił błędną interpretację, że osoba zajmująca stanowisko kierownika artystycznego w GOK nie pełni funkcji publicznej. Nie odpowiedział jednakże na pytanie o tryb zatrudnienia pani B. S. (żony wójta) na tym stanowisku.

Groteskowa jest odpowiedź na pytanie 3. Organ wprawdzie przesłał skan umowy, jednak w sposób nieuprawniony zanonimizował jej wartość. Poczynił zupełnie nielogiczne wywody, że osoba zatrudniona na stanowisku kierownika artystycznego nie podejmuje działań władczych. Nie przesłał także wnioskowanego zakresu czynności, odsyłając do BIP i regulaminu organizacyjnego. Wniosek jednakże dotyczył przydziału czynności konkretnej osoby – kierownika artystycznego GOK. Trudno uznać, że Regulamin Organizacyjny jest tożsamy z tymże dokumentem. Co więcej, z Regulaminu tego wynika, ze stanowisko zajmowane przez panią B. S. należy ponad wszelką wątpliwość zakwalifikować jako funkcję publiczną.

Podobnie kuriozalna – zdaniem skarżącego – jest odpowiedź na pytanie nr 4. Wyroki sądów, ponad wszelką wątpliwość, stanowią informację publiczną, zwłaszcza kiedy dotyczą niezgodnego z prawem działania podmiotów publicznych.

W ocenie skarżącego, organ w sposób oczywisty nieprawidłowo wykonał wyrok w zakresie pytania nr 8. W katalogu osób, których dane dotyczące otrzymania nagród lub innych gratyfikacji finansowych wymieniono, nie ma kierownika artystycznego GOK, a to z pewnością jest osoba pełniąca funkcję publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, stosownie do art. 154 § 1 ust. 6 p.p.s.a., zasądzenie kosztów postępowania, a w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej

oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ wskazał, że 6 kwietnia 2021 r. została wysłana odpowiedź do skarżącego, że informacja nie może być udzielona ze względu na brak zasobów osobowych. Strona złożyła już 7 wniosków od stycznia 2021 r. o informację publiczną, a każdy z nich mocno rozbudowany. Wskazano, że skarżący jest w komitecie referendalnym o odwołanie Wójta przed upływem kadencji. GOK nie jest instytucją samorządową i nie podlega ustawie o samorządzie, a ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej została stworzona po to, by oddzielić wpływ samorządu na działalność kulturalną. Pracodawcą dyrektora samorządowej instytucji kultury jest ta instytucja. Dom kultury jest jednostką samodzielną, posiadającą osobowość prawną. Dyrektor zarządza instytucją kultury i reprezentuje ją na zewnątrz. Zatrudnienie żony wójta nie jest złamaniem prawa ani nepotyzmem, bo Wójt nie jest pracodawcą Dyrektora Domu Kultury, a tym bardziej pracowników w nim zatrudnionych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa

(art. 154 § 2). Uwzględniając skargę sąd, w myśl art. 154 § 7 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wyjaśnić przy tym pozostaje, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu.

W sprawie niniejszej skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał organ pismem z 12 stycznia 2022 r. r. do wykonania wyroku WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 51/21. Tym samym, należy przyjąć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna.

Przepis art. 154 p.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądu w zakreślonym przez sąd terminie. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt, albo w przypadku, o którym mowa w § 1 a, odpisu orzeczenia. Przepis ten ma zastosowanie do skargi na bezczynność, w tym znaczeniu, że wyznaczony przez sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność.

Podkreślenia wymaga, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienie sprawy. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", SIP LEX oraz wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, Lex nr 57180, wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 230/11, dostępny w CBOSA). Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że bezczynność Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w G. w wykonaniu pkt.1 wyroku z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 51/21 w zakresie punktu 8 wniosku z dnia 18 marca 2021 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Tym samym, w ocenie Sądu, nie doszło do niewykonania wyroku w zarzucanych przez skarżącego pkt: 2, 3 i 4.

Przede wszystkim w ocenie Sądu, B. S., pełniąca funkcję kierownika artystycznego GOK, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Jest pracownikiem artystycznym. Wynika to zarówno z Regulaminu Organizacyjnego GOK, jak i z ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 194 z późn. zm.).

Skarżący wskazał, że następujące czynności kierownika artystycznego z Regulaminu Organizacyjnego wskazują, że jest to funkcja publiczna:

- planowanie, kontrola i nadzór działalności filii podległych GOK,

- nadzór i kontrola nad realizacją zatwierdzonych przez dyrektora programów artystycznych i planów repertuarowych,

- nadzór i kontrola nad organizacją i realizacją kluczowych dla Gminy projektów kulturalnych,

- prowadzenie i rozliczanie dotacji celowych, grantów oraz innych źródeł finansowania,

- monitoring, wstępna kontrola finansowa i merytoryczna realizacji projektów,

- sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad Działem, Animacji, Kultury i filiami oraz Działem Technicznym.

Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. W myśl postanowień art. 14 ust. 1a pkt pkt 2 lit. a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej – w rejestrze prowadzonym przez organizatora gromadzone są następujące dane organizacji instytucji kultury, w szczególności: imię i nazwisko dyrektora instytucji kultury i jego zastępców albo oznaczenie osoby fizycznej, której powierzono pełnienie obowiązków dyrektora, albo której powierzono zarządzanie instytucją kultury.

W myśl zaś art. 15 ust. 5 ustawy - organizator przed powołaniem dyrektora zawiera z nim odrębną umowę w formie pisemnej, w której strony określają warunki organizacyjno-finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Umowa wchodzi w życie z dniem powołania dyrektora.

Zgodnie z art. 17 ustawy - dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją

i reprezentuje ją na zewnątrz. Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora –

art. 27 ust. 3 ustawy.

Jak wskazują powyższe przepisy, osobą pełniącą funkcję publiczną w instytucji kultury jest jej dyrektor, który odpowiada za plany finansowe, zarządza instytucją kultury i reprezentuje ją na zewnątrz – Gminnym Ośrodkiem Kultury w G. w przedmiotowej sprawie.

Czynności wykonywane przez pracownika – kierownika artystycznego podlegają kontroli i ostatecznej decyzji Dyrektora. Nie można twierdzić, w oparciu o wyżej wskazane postanowienia Regulaminu, że kierownik artystyczny zarządza instytucją kultury.

Zgodnie bowiem z art. 26a ust. 2 ustawy - osoba zatrudniona w instytucji kultury do wykonywania pracy polegającej na tworzeniu, opracowywaniu lub artystycznym wykonywaniu utworów w dziedzinie teatru, muzyki, tańca, filmu lub innych sztuk audiowizualnych jest pracownikiem artystycznym.

Należy w tym miejscu wskazać, że nie każda osoba publiczna pełni funkcję publiczną. Sprawowanie tej funkcji wiąże się z realizacją zadań w ramach struktury władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji

publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie podmiotem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 3074/15, dostępny w CBOSA).

Kierownik artystyczny, wykonując czynności wskazane przez skarżącego, w tym pracę polegającą na tworzeniu, opracowywaniu lub artystycznym wykonywaniu utworów w dziedzinie teatru, muzyki, tańca, filmu lub innych sztuk audiowizualnych, nie realizuje zadań na stanowisku decyzyjnym, wykonuje jedynie powierzone czynności. Zadania decyzyjne realizuje Dyrektor GOK.

Tym samym, w ocenie Sądu, B. S. nie jest osobą sprawującą funkcję publiczną. Stąd organ prawidłowo odpowiedział pismem z 20 stycznia 2022 r. Treść umowy o pracę nie jest informacją publiczną. Jest dokumentem prywatnym. Nie zawiera informacji publicznej, bowiem osoba ta nie wykonuje funkcji publicznej.

Prawidłowo też udzielono odpowiedzi na pytanie 2. W piśmie z 20 stycznia 2022 r. wskazano, że dyrektor decyduje kogo zatrudnia w instytucji kultury. Tworzy Regulamin Organizacyjny, który przewiduje potrzebne stanowiska, a stanowisko kierownika artystycznego zostało zapisane w Regulaminie. Pracownicy instytucji kultury podlegają przepisom Kodeksu pracy, a stanowiska nie muszą być obsadzane w drodze konkursu, chociaż jeżeli dyrektor ma taką wolę, może konkurs ogłosić.

W ocenie Sądu, wyjaśnienia zawarte w piśmie z 20 stycznia 2022 r. stanowią wystarczającą odpowiedź na zadane pytanie, w jakim trybie B. S. została powołana na stanowisko kierownika artystycznego GOK.

Odnosząc się do odpowiedzi na pytanie 4, stanowiące prośbę o przesłanie skanów wyroków Sądu Rejonowego w O. i Sądu Okręgowego w E., należy podzielić stanowisko organu, zawarte w piśmie z 20 stycznia 2022 r., że nie jest to informacja publiczna. Informacją publiczną są wyroki sądów, ale zanonimizowane. Nie jest nią wyrok dotyczący konkretnej osoby (ad personam), a nie dotyczący informacji publicznej. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lub odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Informacja odnosi się do faktów, w szczególności do spraw wymienionych w art. 6 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10, dostępny w CBOSA).

Odnosząc się do zapytania 8 o treści: proszę o przekazanie informacji: kto w latach 2018-2020 otrzymał z budżetu GOK w G. nagrody bądź premie bądź dodatki funkcyjne (motywacyjne). Proszę o podanie imienia i nazwiska osoby nagrodzonej (której przyznano premię) oraz wysokości nagrody/premii, wskazać należy, że organ w piśmie z dnia 20 stycznia 2022 r. podał nazwiska osób i kwoty nagród wypłaconych w latach 2018-2020 trzem osobom pełniącym funkcje publiczne, wśród których nie ma B. S. Skoro więc organ uznał, że kierownik artystyczny GOK jest osobą, która nie wykonuje funkcji publicznej, powinien zastosować art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten wskazuje wyjątki od zasady udostępnienia informacji publicznej stanowiąc między innymi, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przy czym podkreślić należy, że przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej tryb dotyczący rozpatrzenia wniosku o dostęp do informacji publicznej polegający na tym, że organ winien udostępnić danemu podmiotowi żądaną informację, albo też w formie decyzji odmówić takiego udostępnienia, powinien być zastosowany tylko wtedy, gdy żądana informacja okaże się informacją publiczną.

Organ winien więc – w przypadku uznania danej informacji za informację publiczną, której nie może udzielić ze względu na prywatność osoby - wydać decyzję administracyjną w sprawie na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie wystąpiły okoliczności uzasadniające takie stwierdzenie. Organ nie działał w sposób celowy, mający pozbawić skarżącego prawa do informacji.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie,

na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1) wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, w punkcie 3) wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964).