Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2785/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 335/22 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 16 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 335/22, oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 16 marca 2022 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Spółka X Sp. z o.o. w K. (dalej: "spółka", "inwestor", "wnioskodawca") zwróciła się do Wójta Gminy S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji paliw wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...], obręb K., gm. S.". Planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 34 lit. b i pkt 35 lit. b i c rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) – dalej: "rozporządzenie ws. przedsięwzięć", zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony.

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2021 r., znak: [...], Wójt Gminy S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia, zobowiązał do spełnienia warunków i wymagań szczegółowo określonych w sentencji decyzji w punktach 1-21 i wskazał, że integralną częścią decyzji jest załącznik stanowiący charakterystykę przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. S. (dalej: "skarżący") wskazując, że ingeruje ona w swobodne wykonywanie jego prawa własności oraz jest nieprecyzyjna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu, decyzją z 16 marca 2022 r., wskazaną we wstępie, utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uzasadniając decyzję przytoczyło wybrane przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 247) – dalej: "u.u.i.ś." i wskazało w szczególności, że organ I instancji przeprowadził czynności określone w art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. prawidłowo. Kompletny wniosek wraz z kartą (art. 62a u.u.i.ś.) zostały przedłożone organom opiniującym (RDOŚ, Dyrektorowi Zlewni i PPIS), które wydały pozytywne opinie i nie znalazły konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Są to wyspecjalizowane organy w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, które nie dostrzegły szczególnych okoliczności świadczących o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu złożył K. S.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że mając na uwadze niezwykle szczegółowe i wnikliwe ustalenia organu I instancji nie sposób zasadnie zarzucić niepełne i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i braki w ustaleniach faktycznych w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu meriti zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla rozpatrzenia sprawy i nie zawiera braków skutkujących uchyleniem decyzji wydanych w sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że Wójt dokonał analizy zgromadzonej dokumentacji, biorąc pod uwagę wniosek, kartę informacyjną, otrzymane opinie: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Kaliszu i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kaliszu i uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., jak rodzaj, cechy i skalę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jego realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania, możliwości ograniczenia oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, powiązania z innymi przedsięwzięciami, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, różnorodność biologiczną, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia, gęstość zaludnienia wokół przedsięwzięcia oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Skutkiem tej oceny całego zebranego materiału dowodowego zasadnie, zdaniem Sądu, Wójt nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że organy obu instancji zapewniły stronie skarżącej czynny udział w sprawie i mogła ona zgłaszać wnioski, czy inne dowody. Skarżący mógł przedłożyć także opinie prywatne, czego nie uczynił, polemizując w istocie z ustaleniami organów obu instancji. Zdaniem Sądu meriti, jeśli skarżący dysponuje dowodami na pogorszenie jego sytuacji w związku funkcjonowaniem dotychczasowej stacji paliw – winien wystąpić do odpowiednich organów (np. ochrony środowiska) o podjęcie stosownego działania lub z pozwami do sądu powszechnego, (jak chociażby w przypadku immisji czy naruszeń z nadmiernym hałasem, którego źródłem są poszczególni klienci stacji). Ponadto podnoszone w tym zakresie zarzuty nie zostały poparte konkretnymi dowodami.

Sąd Wojewódzki stwierdził, że planowane przedsięwzięcie w postaci budowy stacji paliw wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną nie mieści się w katalogu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2022 r., poz. 1072) – dalej: "ustawa - Prawo geologiczne i górnicze", a zatem regulacje tego aktu nie znajdują zastosowania w sprawie.

Odnośnie zarzutu wydania decyzji bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze u.u.i.ś. stwierdza, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Skoro w niniejszej sprawie nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – organ mógł wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez koniczności badania jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego potencjalnego wybuchu instalacji planowanej stacji benzynowej Sąd pierwszej wskazał, że z opinii Dyrektora Zlewni wynika, że: "konstrukcja zbiorników i ich wyposażenie w aparaturę umożliwiającą ciągły pomiar poziomu napełnienia i wykrycie ewentualnych nieszczelności oraz przestrzeganie zasad bezpieczeństwa określonych dla tego rodzaju obiektów pozwoli na ograniczenie ryzyka wystąpienia awarii do minimum". Na marginesie Sąd zauważył, że wybuchy stacji benzynowych nie stanowią powszechnego zdarzenia dnia codziennego, a zarazem także w przypadku choćby kamienic, w których funkcjonują instalacje gazowe – istnieje możliwość wybuchu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uznał że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", skargę w całości oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. S. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.) – dalej: "ustawa – Prawo ochrony środowiska", poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wskazania na konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w decyzjach administracyjnych;

2) art. 90 ust. 1 pkt 2d ustawy - Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że na etapie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych nie jest wymagana dokumentacja hydrologiczna.

II. naruszenie przepisów postępowania, a to:

1) art. 3 § 1 P.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 , art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w sposób dostateczny rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, braku kontroli zasadności wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i w konsekwencji zaakceptowania zaniechania zebrania przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało nieustaleniem wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujących oddaleniem skargi i przekroczeniem granic swobody rozstrzygnięcia, z uwagi na brak wyczerpującego i wnikliwego uzasadnienia prawnego, a nadto niedokonania oceny słusznego interesu strony co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy i błędnego przyjęcia że decyzja organu II instancji, odpowiada prawu w sytuacji gdy organ przy jej wydaniu dopuścił się:

a) naruszenia zasad praworządności oraz nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zwłaszcza po ujawnieniu przez skarżącego posiadania tytułu mgr geologii, a więc osoby posiadającej stosowną wiedzę. Wiedzę tą skarżący wykorzystywał wielokrotnie sporządzając na podstawie wierceń opinie geologiczne, co do możliwości projektowania stacji paliw na wskazanym terenie. Uprawnienia ministerialne skarżącego uwidocznione są na stronie Ministerstwa Środowiska a jego nr uprawnień: [...];

b) zaniechania zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania co doprowadziło do niemożności zgłaszania uwag i wniosków dowodowych przez skarżącego,

c) brak uwzględnienia interesu prawnego skarżącego poprzez ingerencję w swobodne wykorzystywanie gruntów jego nieruchomości i uniemożliwieni mu planowania zagospodarowania terenu zgodnie z jego planami i potrzebami;

d) przeprowadzenie postępowania w sposób rażący poprzez całkowite zignorowanie przedstawionych przeze skarżącego dowodów naukowych w zakresie warunków hydrogeologicznych panujących w okolicy planowanej inwestycji oraz nierozpatrzenia zagadnienia gospodarki wodno- ściekowej;

e) nierozpatrzenie przedstawionych przez skarżącego jako uprawnionego geologa naukowych zarzutów odnośnie nieprawidłowości zawartych w wydanej przez Wójta Gminy decyzji środowiskowej zwłaszcza o braku załączenia do Karty informacyjnej przedsięwzięcia dokumentacji hydrogeologicznej wymaganej przepisami wydanymi do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, skutkującej brakiem możliwości przeprowadzenia analizy możliwości wybudowania stacji w określonych warunkach;

f) brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, nieustosunkowanie się do aspektu studni chłonnej dla deszczówki, która to studnia w danych warunkach geologicznych nie ma racji bytu, a innej możliwości odprowadzenia deszczówki nie ma;

g) brak odniesienia się do proponowanej przez skarżącego innej alternatywnej lokalizacji stacji w obrębie tej samej działki, ale w jej skrajnie wschodniej części, co zmniejszyłoby automatycznie hałas, jaki docierałby na nieruchomość skarżącego. W tej chwili projekt zakłada budowę stacji w zachodniej części działki. Różnica w odległości to 50 m, co jest bardzo istotne, gdyż ograniczy możliwości głośnego szarżowania samochodami z drogi powiatowej do dystrybutorów;

2) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji kiedy zaskarżone rozstrzygnięcie jest wadliwe i doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu, która nie odpowiada przepisom prawa.

Ponadto, skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci wyników kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Poznaniu, Delegatura w Poznaniu z dnia 2 września 2016 r. na okoliczność potwierdzenia skarżenia wód podziemnych substancjami ropopochodnymi na skutek eksploatacji pobliskiej stacji paliw.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu w trybie art. 185 § 1 P.p.s.a.; zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Niniejsza sprawa została rozpoznana stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, natomiast strona przeciwna po doręczeniu jej odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a.. Przepis ten nie jest przepisem procesowym, ale ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakreśla właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wykazując naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. strona może wywodzić, że sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd może naruszyć powołany przepis ustrojowy tylko wówczas, gdy oceni działalność administracji przyjmując inne, niż legalność, kryterium kontroli - przykładowo będzie ją oceniał pod kątem słuszności. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a., poprzez w zw. z art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 , art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w sposób dostateczny rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawa, bądź przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianych unormowań, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej.

W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu Wojewódzkiego wyrażone w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Trafnie wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej zostały załączone wszystkie dokumenty wymagane przez art. 74 ust. 1 u.u.i.ś., w tym karta informacyjna przedsięwzięcia. Dokument ten charakteryzuje przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący nie podważył skutecznie danych zawartych w karcie informacyjnej, poprzestając na gołosłownych twierdzeniach odnośnie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Natomiast Sąd pierwszej instancji, w granicach przyznanych mu uprawnień, dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego w tym karty informacyjnej i na tej podstawie stwierdził, że dokument ten zawiera wszystkie informacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności te nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego, którego twierdzenia sprowadzają się w istocie do stwierdzenia, że szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia można określić na podstawie zasad doświadczenia życiowego i logiki.

Zaznaczyć trzeba, że karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie organów dokument prywatny. Szczegółowa i specjalistyczna treść karty informacyjnej oznacza, że dokument ten stanowi punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia. Dokumentowi temu przysługuje więc szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej karty informacyjnej wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. II OSK 875/20, LEX nr 3091273).

Organy orzekające w sprawie mają obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. Jeżeli organ ma wątpliwości, co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, to obowiązkiem tego organu, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 K.p.a., jest wezwanie wnioskodawcy do usunięcia tego rodzaju wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., II OSK 1837/11, LEX nr 1358412). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, że stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem wymogów określonych w art. 7, art. 77 K.p.a., jak również został oparty na zebranym w sposób wyczerpujący i rozpatrzonym całościowo materiale dowodowym (art. 80 K.p.a.). Poddane prawidłowej ocenie przez Sąd pierwszej instancji decyzje zawierają pełne i wyczerpujące informacje o uwzględnionych łącznie i we wzajemnym powiązaniu uwarunkowaniach środowiskowych, o których stanowi art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. i które zostały uwzględnione w postanowieniu o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględniają przede wszystkim rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uwarunkowań technologicznych i lokalizacyjnych. Oznacza to, że zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego także nie zasługiwał na uwzględnienie, a Sąd pierwszej instancji miał podstawy do zastosowania art. 151 P.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, w myśl którego dokumentację hydrogeologiczną sporządza się w celu określenia warunków hydrogeologicznych związanych z zamierzonym wykonywaniem przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na wody podziemne, w tym powodować ich zanieczyszczenie. Sąd Wojewódzki trafnie zauważył, że planowane przedsięwzięcie w postaci budowy stacji paliw wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy, co oznacza, że regulacje Prawa geologicznego i górniczego nie znajdują zastosowania w sprawie.

Z kolei zarzut naruszenia art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wskazania na konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w decyzjach administracyjnych, został niewłaściwie skonstruowany. Powyższy przepis dzieli się na oznaczone jednostki redakcyjne - 6 ustępów, zaś w skardze kasacyjnej - wbrew dyspozycji art. 176 pkt 2 P.p.s.a. - nie wskazano, której jednostki redakcyjnej powołanego przepisu miałby on dotyczyć. W związku z tym należy przypomnieć, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. II OSK 2496/10, LEX nr 1145608). Należy zauważyć, że nie jest rolą Sądu kasacyjnego domyślanie się intencji skarżącego, czy też doprecyzowywanie treści błędnie skonstruowanych zarzutów kasacyjnych.

Odnosząc się z kolei do wniosku strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzanie przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu uzupełniającego w postaci wyników kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Poznaniu, Delegatura w Poznaniu z dnia 2 września 2016 r. na okoliczność potwierdzenia skarżenia wód podziemnych substancjami ropopochodnymi na skutek eksploatacji pobliskiej stacji paliw, należy wyjaśnić, że w świetle przepisów P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wprawdzie przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz ta instytucja ma zastosowanie przed sądem pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16, LEX nr 2118270).

Ze wskazanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.