Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 363/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1 pkt 1, art. 35 § 1 i 3, art. 12
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wa 310/22 w sprawie ze skargi Fundacji X z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wa 310/22, po rozpoznaniu skargi Fundacji X z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia odwołania - w punkcie 1. zobowiązał Ministra Klimatu i Środowiska do rozpatrzenia odwołania Fundacji X z siedzibą w W. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie 2. stwierdził, że Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia odwołania, o którym mowa w pkt. 1; w punkcie 3. stwierdził, że bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie; w punkcie 5. zasądził od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz Fundacji X z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji decyzją z dnia 29 grudnia 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy – dalej: "RDOŚ" ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa stopnia wodnego na Wiśle poniżej [...]". Odwołania wniosło [...] podmiotów, w tym skarżąca Fundacja.

Zaznaczyć trzeba, że stosownie do art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) – dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - dalej: "GDOŚ" pełni funkcje organu wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do regionalnych dyrektorów ochrony środowiska. Do grudnia 2018 r. postępowanie odwoławcze toczyło się przed GDOŚ.

Pismem z 13 grudnia 2018 r. GDOŚ poinformował ówczesnego Ministra Środowiska, że na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 K.p.a., wyłączył się z mocy prawa od prowadzenia postępowania, powołując się na relację łączącą piastuna organu, tj. A. S. (GDOŚ), a odwołującym się, tj. spółką Y sp. z o.o.

Pismem z dnia 26 listopada 2018 r. Prezes Rady Ministrów wskazał ówczesnego Ministra Środowiska, jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 26 § 2 K.p.a.

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2021 r., nr [...], ostatecznie Minister Klimatu i Środowiska rozpoznał przedmiotowe odwołanie, uchylając decyzję RDOŚ i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1418/21, wydanym po rozpatrzeniu sprzeciwu Wód Polskich, WSA w Warszawie uchylił decyzję Ministra. Akta zwrócono Ministrowi Klimatu i Środowiska w dniu 20 grudnia 2021 r.

W dniu 26 października 2021 r. zmienił się piastun organu - Ministra Środowiska zastąpił Minister Klimatu i Środowiska, którym została A. M., pozostająca w związku małżeńskim z zastępcą Prezesa Wód Polskich. W tej sytuacji Minister Klimatu i Środowiska wyłączyła się ze sprawy na zasadzie art. 24 § 1 pkt 4 w zw. z art. 24 § 1 pkt 2 K.p.a.

Pismem z 25 marca 2022 r. Minister przekazała sprawę odwołania GDOŚ, wskazując, że powołana przez GDOŚ okoliczność złożenia przez spółkę Y sp. z o.o. odwołania od decyzji RDOŚ nie znajduje potwierdzenia w aktach postępowania.

Pismem z 1 kwietnia 2022 r. GDOŚ wskazał, że w stosunku do niego w dalszym ciągu zachodzą podstawy wyłączenia, a ponadto podniósł, w związku z przyczyną wyłączenia się z mocy prawa Ministra Klimatu i Środowiska od prowadzenia postępowania w sprawie, że w jego ocenie sprawa ta dotyczy interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia, a zatem po stronie GDOŚ zaistniała kolejna, nowa, przesłanka skutkująca wyłączeniem z mocy prawa od prowadzenia ww. postępowania, tj. przesłanka, o której mowa w art. 25 § 1 pkt 2 K.p.a.

Pismem z 20 kwietnia 2022 r. Minister wystąpiła do Prezesa Rady Ministrów o wyznaczenie organu właściwego.

Pismem z 31 maja 2022 r., skierowanym do Minister Klimatu i Środowiska, Prezes Rady Ministrów wskazał, że w sprawie nie zachodzą bezwzględne podstawy do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska z mocy prawa, ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia: "Budowa stopnia wodnego na Wiśle poniżej Włocławka", [...] "nie będzie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, prowadziło do przysporzenia lub uszczuplenia stanu majątkowego Pani Minister lub jej małżonka.".

Fundacja wniosła do WSA w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji RDOŚ z dnia 29 grudnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. W pierwszej kolejności wskazano, że Minister Klimatu i Środowiska jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania. Trwałe i ostateczne wykluczenie właściwości GDOŚ w sprawie wynika z pisma Prezesa Rady Ministrów z 26 listopada 2018 r., w którym ówczesny Minister Środowiska (poprzednik Ministra Klimatu i Środowiska) został wskazany jako organ wyższego stopnia nad GDOŚ w rozumieniu art. 26 § 2 K.p.a., właściwy z mocy prawa do rozpoznania odwołania od decyzji RDOŚ. W następstwie zajęcia w/w stanowiska przez Prezesa Rady Ministrów Minister Klimatu i Środowiska rozpoznał już przedmiotowe odwołanie decyzją odwoławczą z dnia 12 sierpnia 2021 r., uchyloną następnie wyrokiem tut. Sądu z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1418/21.

Dalej Sąd meriti wskazał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska, wywodzone przez ten organ w piśmie z dnia 25 marca 2022 r., skierowanym do GDOŚ a uzasadniane faktem, iż nowy piastun organu - Minister Klimatu i Środowiska, powołana w dniu 26 października 2021 r., pozostaje w związku małżeńskim z Zastępcą Prezesa Wód Polskich. Brak podstaw do traktowania takiej sytuacji jako skutkującej koniecznością wyłączenia Minister Klimatu i Środowiska od udziału w sprawie przesądził bowiem jednoznacznie Prezes Rady Ministrów kolejnym pismem z 31 maja 2022 r., wyjaśniając, że w sprawie nie zachodzą bezwzględne podstawy do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska z mocy prawa.

Sąd Wojewódzki stwierdził, że organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji RDOŚ w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...] jest Minister Klimatu i Środowiska, a zarzut Ministra co do braku podstaw do wyłączenia od sprawy GDOŚ nie może się ostać, ponieważ kwestię tę należy uznać za ostatecznie przesądzoną przez Prezesa Rady Ministrów pismem z dnia 26 listopada 2018 r. Wadliwie zatem Minister Klimatu i Środowiska zawiadomiła, w dniu 22 czerwca 2022 r., o przekazaniu GIOŚ odwołania. Jak wskazał dalej Sąd pierwszej instancji:

(-) przewidziany w art. 35 § 3 K.p.a., miesięczny termin do rozpatrzenia odwołania Skarżącej, rozpoczął swój bieg w dniu 21 grudnia 2021 r. (kolejny dzień po zwrocie akt z sądu);

(-) okres prowadzenia sporu o właściwość, na skutek przekazania wniosku Prezesowi Rady Ministrów przez Ministra Klimatu i Środowiska nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy określonego art. 35 § 3 K.p.a., co jednak nie może oznaczać rozpoczęcia biegu terminu na nowo po rozstrzygnięciu sporu i poinformowaniu Ministra o jego właściwości, ale oznacza kontynuowanie postępowania odwoławczego. W rezultacie dzień 6 czerwca 2022 r. (data wpływu do Ministra pisma Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 maja 2022 r., rozstrzygającego o właściwości Ministra) nie może być uznany za dzień wszczęcia postępowania odwoławczego, od którego biegnie miesięczny termin na załatwienie sprawy;

(-) Organ pozostawał w zwłoce w okresach: od dnia 21 stycznia do 20 kwietnia 2022 r. (dzień wystąpienia Ministra z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość) i od dnia 6 czerwca do 25 października 2022 r. (dzień wyrokowania w sprawie przez Sąd), tj. łącznie 7 miesięcy i 18 dni.

Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", Sąd meriti skargę uwzględnił i na tej podstawie zobowiązał organ do rozpoznania odwołania w terminie dwóch miesięcy, o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku, przy jednoczesnym stwierdzeniu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że rozpatrując sprawę organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu sprawy (pkt 2 wyroku).

Sąd Wojewódzki uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku). W ocenie tego Sądu okres stwierdzonej bezczynności organu w dotychczasowym procedowaniu w sprawie nie uzasadniał uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie od organu sumy pieniężnej, w związku z czym skarga w tym zakresie została oddalona (pkt 4 wyroku).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Minister Klimatu i Środowiska. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez organ w toku postępowania zarzutów w przedmiocie niezasadnego wyłączenia się od prowadzenia sprawy przez GDOŚ, co implikowało pominięciem kluczowych dla istoty rzeczy elementów stanu faktycznego, czego skutkiem stało się sformułowanie w przedmiotowym rozstrzygnięciu wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego;

b) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez wykazanie się przez Sąd przy ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie rażącym brakiem konsekwencji w drodze uznania za właściwe i wiążące stanowiska przedstawionego przez Prezesa Rady Ministrów w piśmie z dnia 31 maja 2022 r. przy jednoczesnym dokonaniu selektywnej implementacji tez prawnych wyrażonych w ww. dokumencie;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 127 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 127 ust. 1 i 2 K.p.a. poprzez uznanie, że Minister Klimatu i Środowiska jest organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji RDOŚ w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], podczas gdy w niniejszej sprawie organem właściwym do dokonywania tego rodzaju czynności jest GDOŚ;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez uznanie, że Minister Klimatu i Środowiska w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji RDOŚ w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], dopuścił się bezczynności, podczas gdy Minister Klimatu i Środowiska jako organ niebędący organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania, z mocy prawa nie mógł podjąć takich działań tej materii dotyczących;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł:

- na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie;

- w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 188 P.p.s.a., na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

- w każdym przypadku na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

- na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. wiążąc go w różnych konfiguracjach z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 37 § 1 pkt 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.p.a oraz z art. 127 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Zarzuty te zostały skonstruowane w sposób wadliwy, a to dlatego, że Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. reguluje podstawę prawną stosowania środka prawnego wobec decyzji i postanowień. Zgodnie z jego treścią decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten nie ma zatem zastosowania w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Przepis art. 149 § 1a P.p.s.a. przewiduje, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki stwierdził bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska; zobowiązał ten organ do rozpoznania odwołania w terminie dwóch miesięcy, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że rozpatrując sprawę Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu sprawy. Ponadto Sąd Wojewódzki uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi. Tym bardziej, że stwierdzenie przez sąd bezczynności organu ma określone konsekwencje prawne dla danego postępowania administracyjnego. Jak podniesiono wyżej w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zarzuty zawarte w petitum skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., nie mogły być zatem rozpoznane.

W świetle powyższych uwag pozbawiony jest także doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. W sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej wskazał, z jakich przyczyn uznał, że Minister Klimatu i Środowiska dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji RDOŚ w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2017 r., nr 124/2017. Zresztą jak pokazuje lektura skargi kasacyjnej, postawione w jej petitum zarzuty, a także ich uzasadnienie dowodzą, że stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone zostało w sposób na tyle zrozumiały, iż pozwoliło stronie skarżącej kasacyjnie na polemikę i jego negowanie. Polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może jednak usprawiedliwiać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.