Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 991/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31 zo ust. 1a
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.) WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w I. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 lipca 2022 r. nr 070000/71/569229/2020 w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 czerwca 2020 r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 lipca 2022r. znak: 070000/71/569229/2020 Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Łodzi utrzymał w mocy własną decyzję z 2 czerwca 2020r. znak: 070000/71/334141/2020/RDZ odmawiającą spółce A. prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres: 01.03.2020r. do 31.05.2020r.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 16 kwietnia 2020r. A. sp. z o.o. w I. złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020r. do maja 2020r.

Po jego rozpatrzeniu wydana została decyzja z 2 czerwca 2020r., znak: 070000/71/334141/2020/RDZ odmawiająca prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020r. do maja 2020r. Przyczyną rozstrzygnięcia był fakt, że na dzień 29 lutego 2020r. spółka zgłaszała do ubezpieczeń społecznych powyżej 49 ubezpieczonych. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia 17 sierpnia 2020r. nr 070000/71/412521/2020-RED-RDZ-ODW-EB.

W wyniku skutecznie wniesionej skargi, decyzja z dnia 17 sierpnia 2020r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2021r. sygn. akt I SA/Kr 1371/21. Zdaniem Sądu nie było możliwe skontrolowanie poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie wiadomo na podstawie jakich dokumentów organ ustalił, że spółka zatrudniała 53 pracowników, w sytuacji, gdy spółka kwestionowała tę liczbę. Sąd nie przesądził, czy spółka jest uprawniona do skorzystania z wnioskowanego zwolnienia, wskazał natomiast, że analiza poziomu zatrudnienia w przedsiębiorstwie skarżącej spółki winna uwzględniać definicję małego przedsiębiorstwa w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. W art. 5 załącznika I do ww. rozporządzenia wskazano natomiast, że przy ustalaniu liczby pracowników chodzi o poziom zatrudnienia liczony według pełnych etatów, nie zaś ilości zatrudnionych osób. Poziom ten będzie zatem przekroczony tylko wtedy, gdy zatrudnionych będzie więcej niż 49 osób na pełnym etacie, bądź też zliczone etaty ogółu zatrudnionych przekroczą poziom 49 pełnych etatów.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ rentowy ponownie negatywnie rozstrzygnął wniosek skarżącej spółki, czemu dał wyraz w opisanej na wstępie decyzji z dnia 5 lipca 2022r.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że skarżąca spółka nie spełniła przesłanek zawartych w art. 31zo ust. 1a ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021r. poz. 2095, zwana dalej ustawą o COVID), które uprawniałyby ją do skorzystania z wnioskowanej ulgi.

Organ wskazał, że na dzień 29 lutego 2020r. spółka wykazała 51 osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych:

- 43 pracowników (41 na cały etat, l na 0,75 etatu, l na 0,25 etatu),

- 3 osoby pobierające zasiłek macierzyński za okres urlopu rodzicielskiego,

- 6 osób wykonujących umowę agencyjną, zlecenia (5 zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych, 1 zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego). Oznacza to, że na dzień 29 lutego 2020 r. spółka zgłosiła do ubezpieczeń społecznych 46 pracowników na umowie o pracę i 5 osób na umowę agencyjną, zlecenia. Tymczasem zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek może nastąpić, jeżeli płatnik składek zgłosił do ubezpieczeń społecznych do 49 ubezpieczonych, bez względu na wymiar czasu pracy w jakim są zatrudnieni.

Od powyższej decyzji spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i nienależyte zastosowanie przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, mające wpływ na treść wydanego postanowienia, a to: art. 31zq ust. 8 w zw. z art. 31zq ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem oraz zwalczaniem Covid 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz art. 107 § 1 pkt 4 i, art. 6 w zw. z art. 7, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art. 104, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez:

- błędną wykładnię prawa materialnego, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie oraz zastosowanie kryteriów zatrudnienia w firmie skarżącego, sprzecznie z rzeczywistą ilością pełnoetatowych pracowników;

- zaniechanie przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16.12.2021r. sygn. akt: I SA/Kr 1371/21;

- zaniechanie rozstrzygnięcia istoty sprawy, zwłaszcza kwestii spełnienia przez skarżącego przesłanek do uzyskania zwolnienia z opłacania należności ze składek za okres od marca do maja 2020r. wraz ze zbadaniem rzeczywistego poziomu zatrudnienia A. Sp. z o.o. w dacie złożenia wniosku;

- wydanie decyzji negatywnej dla skarżącego, sprzecznie z obowiązującymi przepisami, dodatkowo bez stosownego sprawdzenia okoliczności faktycznych;

- brak całościowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, a to wobec niezbadania wszystkich istotnych okoliczności jej stanu faktycznego;

- niewskazanie w uzasadnieniu w decyzji wyczerpującego stanu faktycznego i prawnego, a także niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w oparciu o jakie konkretnie dokumenty oraz dowody organ poczynił swoje ustalenia oraz poprzez ograniczenie się w niej jedynie do przywołania numerów przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej decyzji;

- oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, bez przywołania dowodów, na których oparte zostało rozstrzygnięcie;

- wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na braku podania wystarczającej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy oraz szczegółowej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wraz z jej uzasadnieniem, również wbrew wytycznym zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16.12.2021r. sygn. akt I SA/Kr 1371/21;

- brak wyczerpującego zbadania sprawy przez organ, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób lapidarny, nie spełniający wymogów wskazanych w art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz pominięcie argumentów merytorycznych i zarzutów podnoszonych w odwołaniu, poprzez ogólnikowe wskazanie, że są one nietrafne;

- błąd w poczynionych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu braku spełnienia przesłanek ustawowych wniosku, będący konsekwencją błędnego zbadania ilości osób zatrudnionych w firmie skarżącego na pełny etat w dacie złożenia wniosku, która nie przekraczała 49 osób.

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji organu II instancji jako niezasadnego oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zwolnienie skarżącego z opłacania należności ze składek za okres marca do maja 2020r., ewentualnie o przekazanie sprawy organowi II instancji celem uzupełnienia postępowania oraz ponownego rozpoznania sprawy.

Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 259 ze zm.,) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca skarżącej spółce zwolnienia z opłacania należności składkowych, która to ulga uregulowana została w art. 31zo ust. 1a ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020r. do dnia 31 maja 2020r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020r. i na dzień 29 lutego 2020r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020r. do dnia 29 lutego 2020r. i na dzień 31 marca 2020r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020r. do dnia 31 marca 2020r. i na dzień 30 kwietnia 2020r.

- zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych.

Podstawową przesłanką uprawniającą do skorzystania z powyższej ulgi, która zdaniem organu przesądza o negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki, jest liczba zgłoszonych przez spółkę ubezpieczonych, która na dzień 29 lutego 2020r. przekraczała 49 osób.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ w sposób błędny i oderwany od brzmienia powyższego przepisu ustalał liczbę osób zgłoszonych do ubezpieczenia na dzień 29 lutego 2020r., zupełnie ignorując treść art. 31zo ust. 1a pkt 2 i 3 ustawy o COVID pkt 3, który każe badać liczbę zgłoszeń na dzień 31 marca 2020r. (pkt 2) oraz na dzień 30 kwietnia 2020r. (pkt 3). Powyższa kwestia była już przedmiotem rozważań w sądach administracyjnych, a wyrażony tam pogląd Sąd całkowicie podziela (m.in. wyroki WSA: w Lublinie z dnia 12 stycznia 2021r. sygn. akt I SA/Lu 492/21, w Warszawie z dnia 30 czerwca 2021r., sygn. akt V SA/Wa 1475/21, w Szczecinie z dnia 10 marca 2021r., sygn. akt I SA/Sz 921/20, w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2021r., sygn. akt III SA/Po 681/20, w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2021r., sygn. akt III SA/Gl 431/21).

W orzeczeniach tych oceniono, że budowa redakcyjna analizowanego przepisu w pełni odzwierciedla reguły prawodawcze. Przepis zawiera część wprowadzającą, wyliczenie oraz część wspólną dla całości (a zatem wszystkich elementów wyliczeń). Przy założeniu, że wniosek o ulgę może dotyczyć poszczególnych miesięcy wymienionych we wprowadzeniu (gdzie wskazano cały okres, jakiego może dotyczyć wniosek o zwolnienie), należy przyjąć, że wyliczenie nawiązuje wprost do okresu/okresów objętych wnioskiem płatnika. Należy zwrócić uwagę na fakt, że czynny płatnik składek, zgłoszony przed 1 lutego 2020r. spełnia przecież równocześnie warunki zgłoszenia go jako płatnika w okresach wynikających z pkt 2 i 3. Ocena drugiego z warunków (czyli liczby zgłoszonych ubezpieczonych) tylko na dzień 29 lutego 2020r. pozostawałaby zatem w całkowitym oderwaniu od celu analizowanego uregulowania, jakim jest realna pomoc przedsiębiorcy, który w okresie konkretnego miesiąca 2020r., ze względu na pandemię i wykazanie się warunkami wskazanymi w tym przepisie, ma prawo do ulgi.

Dla każdego z miesięcy, którego odrębnie może dotyczyć wniosek o zwolnienie, ustawodawca określił odrębne przesłanki – wskazał okres, w którym wnioskodawca ma być czynnym płatnikiem składek oraz dzień, w którym ustalić zgłoszoną przez niego liczbę ubezpieczonych. Oznacza to, że każdy z okresów objętych wnioskiem o ulgę winien zostać poddany odrębnej ocenie organu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organ ocenił bowiem całość wniosku skarżącego przez pryzmat art. 31 ust. 1 a pkt 1 ustawy o COVID, nie odwołując się w żadnej mierze do pkt 2 i 3 tego przepisu.

Rzeczą organu będzie zatem zbadanie, czy wnioskodawca był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 lutego 2020r. i na dzień 29 lutego 2020r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych (i na tej podstawie dokonanie oceny wniosku o ulgę za miesiąc marzec 2020r.), czy wnioskodawca był zgłoszony jako płatnik składek w okresie od dnia 1 lutego 2020r. do dnia 29 lutego 2020r. i na dzień 31 marca 2020r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych (i na tej podstawie dokonanie oceny wniosku o ulgę za miesiąc kwiecień 2020r.) oraz czy był zgłoszony jako płatnik składek w okresie od dnia 1 marca 2020r. do dnia 31 marca 2020r. i na dzień 30 kwietnia 2020r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych (i na tej podstawie dokonanie oceny wniosku o ulgę za miesiąc maj 2002r.).

Kolejnym istotnym uchybieniem organu był sposób ustalenia liczby osób zgłoszonych do ubezpieczenia oraz lakoniczność uzasadnienia dla dokonanych ustaleń.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organ całkowicie zignorował ocenę prawną zawartą w wydanym poprzednio wyroku z dnia 16 grudnia 2021r. sygn. akt I SA/Kr 1371/21, którego wskazania na zasadzie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są dla organu, podobnie jak dla Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, wiążące. Otóż w cyt. wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że analiza poziomu zatrudnienia w przedsiębiorstwie skarżącej spółki winna uwzględniać definicję małego przedsiębiorstwa w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Skoro zatem w art. 5 załącznika do tego rozporządzenia wskazano, że przy ustalaniu liczby pracowników chodzi o poziom zatrudnienia liczony według pełnych etatów, nie zaś ilości zatrudnionych osób, organ w sposób nieuprawniony stwierdził wprost, że poziom zatrudnienia ustala się "bez względu na czasu pracy", a następnie błędnie ustalił, że liczba osób zgłoszonych do ubezpieczenia w rozumieniu analizowanego przepisu wynosiła 51. Z ustaleń organu wynika przecież, że 2 osoby spośród pracowników spółki pracowały w niepełnym wymiarze godzin, a zatem chociażby z tego względu liczba osób zgłoszonych do ubezpieczenia nie może wynosić 51, gdyż osoba pracująca w niepełnym wymiarze nie może być traktowana jako jedna osoba zgłoszona do ubezpieczenia.

Ponadto należy podkreślić, że określenie liczby zgłoszonych do ubezpieczenia osób jest elementem istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego, którego ustalenie jest obowiązkiem organu. Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego orz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dokonane w tym przedmiocie ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym organ jest zobowiązany odnieść się zarówno do zebranego materiału dowodowego, jak i do zarzutów strony. Jak wskazywał Sąd w wydanym poprzednio wyroku z dnia 16 grudnia 2021r. "treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać nie tylko stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, ale także kontrolę przez sąd prawidłowości wydanej decyzji."

Tymczasem organ podczas ponownego rozpoznawania sprawy, nie tylko nie wyeliminował poprzednich braków i uchybień, ale ponownie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób lakoniczny i w praktyce uniemożliwiający jego kontrolę.

Jak wynika z uzasadnienia, do grona osób zgłoszonych do ubezpieczenia zaliczył 6 osób wykonujących umowę agencyjną i zlecenia oraz osoby przebywające na urlopie macierzyńskim. Biorąc pod uwagę, że w cyt. już wyroku organ został zobowiązany przy analizie poziomu zatrudnienia w przedsiębiorstwie do uwzględnienia definicji małego przedsiębiorstwa w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r., warto zacytować art. 5 załącznika I, zgodnie z którym "w skład personelu wchodzą:

a) pracownicy;

b) osoby pracujące dla przedsiębiorstwa, podlegające mu i uważane za pracowników na mocy prawa krajowego,

c) właściciele-kierownicy;

d) partnerzy prowadzący regularną działalność w przedsiębiorstwie i czerpiący z niego korzyści finansowe.

Praktykanci lub studenci odbywający szkolenie zawodowe na podstawie umowy o praktyce lub szkoleniu zawodowym nie wchodzą w skład personelu. Nie wlicza się okresu trwania urlopu macierzyńskiego ani wychowawczego."

W świetle brzmienia powyższego przepisu uwzględnienie przy poziomie zatrudnienia osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych nie jest jednoznaczne, a osób w trakcie urlopu macierzyńskiego – wręcz wykluczone. Tymczasem organ nie przeprowadził żadnej wykładni przepisów ani nie przeanalizował przepisów w kontekście prawidłowości uwzględnienia przy poziomie zatrudnienia pracowników tymczasowych i przebywających na urlopie macierzyńskim. Co więcej, organ bez wątpliwości zaliczył wszystkie osoby zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych do ubezpieczonych, choć jak sam wskazał, osoby te były zatrudnione w nieustalonym wymiarze czasu pracy. Raz jeszcze należy powołać się na wiążącą ocenę zawartą w wydanym wcześniej wyroku, zgodnie z którą wymiar zatrudnienia ma kluczowe znaczenie dla zastosowania analizowanego przepisu. Jeżeli płatnik nie określił wymiaru czasu pracy tych osób, rolą organu było wezwanie do sprecyzowania tych danych, w aktach nie widać jednak śladu podjęcia jakichkolwiek czynności w tym kierunku.

Reasumując, organ naruszył swoim rozstrzygnięciem zarówno art. 31 zo ust. 1a ustawy o COVID, poprzez błędny sposób ustalenia liczby osób zgłoszonych do ubezpieczenia społecznego, sprzeczny z wykładnią dokonaną w wiążącym wyroku, czym dodatkowo naruszył art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ponadto naruszył zasady postępowania, wyrażone w szczególności w art. 7 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych też względów, stwierdzając, że naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego miały istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 czerwca 2020r.