Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3787/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2018 r. sprawy ze skargi P. s.r.o. z siedzibą w Czechach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] s.r.o. z siedzibą w Czechach (dalej jako "Skarżąca" "Spółka" lub "Strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ("DIAS") z dnia [...] września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. ("NUS") z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za marzec 2017 r.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

W dniu 26 kwietnia 2017 r. Spółka złożyła do NUS deklarację VAT-7 za marzec 2017 r. z wykazaną kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni w wysokości 247.154,00 zł

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. NUS przedłużył termin dokonania zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji jego zasadności, tj. do dnia 31 października 2017 r. Organ w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że w ramach prowadzonych czynności sprawdzających wezwał Spółkę do przedstawienia rejestrów wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów wraz z dowodami prawidłowego zastosowania stawki VAT 0 % oraz rejestru nabyć towarów wraz ze wszystkimi fakturami wykazanymi w rejestrze. Spółka przekazała żądane dokumenty. Następnie organ pierwszej instancji podjął działania zmierzające do ustalenia kolejnych nabywców towarów zakupionych i przetransportowanych do Republiki Czeskiej, poprzez wystąpienie z zapytaniem do administracji podatkowej Czech. Podjęto również działania zmierzające do weryfikacji kontrahenta Spółki poprzez wysłanie stosownego wezwania. Z uwagi na powyższe NUS uznał za właściwe dalsze weryfikowanie zasadności zwrotu VAT wykazanej w deklaracji VAT-7 za marzec 2017 r. Postanowienie doręczono Stronie 22 czerwca 2017 r.

Na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. Strona złożyła zażalenie z dnia 28 czerwca 2017 r., w którym wniosła o jego uchylenie Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 216 § 1 i 2, art. 280 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017, poz. 201. z późn. zm.), dalej: "O.p.", w związku z art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710. z późn. zm.), dalej: "ustawa o VAT", poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w sytuacji, gdy od złożenia wniosku o dokonanie zwrotu, organ przez ponad miesiąc nie wykonał żadnych czynności, które miałyby na celu weryfikację zasadności dokonania zwrotu podatku.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko NUS, iż w rozpatrywanym przypadku zaistniały uzasadnione wątpliwości do przedłużenia Spółce terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2016 r. w ramach czynności sprawdzających. DIAS wskazał, iż NUS skierował do Strony wezwanie z dnia 22 maja 2017 r., do przedstawienia: rejestru wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów za marzec 2017 r. wraz ze wszystkimi fakturami oraz dowodami prawidłowego zastosowania stawki VAT 0 % (dokumenty CMR), a także rejestru nabyć towarów i usług pozostałych za marzec 2017 r. wraz z wszystkimi fakturami. W odpowiedzi na ww. wezwanie z dnia 22 maja 2017 r. żądane dokumenty zostały przesłane przez księgową obsługującą sprawy Spółki w załączeniu do pisma z dnia 30 maja 2017r.

DIAS wskazał, iż pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. NUS wezwał spółkę A. Sp. z o.o. do przekazania informacji dotyczących transakcji ze Stroną. Przy czym DIAS zaznaczył, iż z akt sprawy nie wynika, aby organ pierwszej instancji otrzymał odpowiedź na ww. wezwanie.

Kolejnym pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. zwrócono się do odrębnej komórki urzędu celem zwrócenia się do administracji podatkowej innego państwa z prośbą o zweryfikowanie transakcji Spółki w ramach przemieszczania towarów.

Ponadto DIAS podniósł, iż istniały uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia Spółki za marzec 2017 r. W Spółce trwają bowiem kontrole zasadności zwrotu podatku od towarów i usług w ramach kontroli podatkowej za poprzednie okresy, tj. od października 2015 r. do października 2016 r. Ponadto za okresy od listopada 2016 r. do kwietnia 2017 r. prowadzone są czynności sprawdzające, które nie zostały zakończone. W sprawach nie pozyskano jeszcze kompletnego materiału dowodowego, co uniemożliwia zakończenie przedmiotowych czynności sprawdzających. W ocenie DIAS również na konieczność przeprowadzenia kompleksowych czynności sprawdzających w Spółce wskazuje fakt dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, których przedmiotem są leki wymienione w załączniku do Obwieszczenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem DIAS opisane w powyższym zakresie i potwierdzone stosownymi dowodami, znajdującymi się w aktach sprawy, wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia Spółki za marzec 2017 r. dawały podstawy do dalszej jego weryfikacji. Stwierdził, iż NUS w sposób właściwy uprawdopodobnił zasadność dalszego sprawdzenia rozliczenia Spółki za marzec 2017 r. Powołane w powyższym zakresie okoliczności DIAS uznał za wystarczającą podstawę przedłużenia terminu zwrotu.

DIAS podkreślił, że postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu jest wydawane na etapie prowadzenia nieukończonej, sformalizowanej weryfikacji okoliczności wzbudzających podejrzenie co do zasadności zwrotu. Wówczas organ nie jest jeszcze w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego w zakresie weryfikowanego rozliczenia, a jedynie dąży do jego uzyskania. Taka też sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. DIAS wskazał, iż Organ zaskarżonym postanowieniem dokonał przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z rozliczenia Spółki, ponieważ w terminie przepisanym dla tego zwrotu nie dysponował jeszcze dowodami, które mogłyby potwierdzić lub nie prawidłowość dokonanego przez Spółkę rozliczenia. W ocenie DIAS, gdyby organ dysponował materiałem dowodowym, pozwalającym na jednoznaczne zakwestionowanie wnioskowanego zwrotu, to uzyskałby podstawę do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji zastępującej przedmiotową deklarację VAT-7 za marzec 2017 r.

Odnosząc się do stawianych w złożonym zażaleniu zarzutów stwierdził, że są one niezasadne. DIAS stwierdził, iż działania organu pierwszej instancji w powyższym zakresie były prawidłowe, a opisane okoliczności faktyczne sprawy oraz przedstawione uzasadnienie wykazało, że prawidłowo zastosowano dyspozycję art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia postanowienia DIAS z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia NUS z dnia [...] czerwca 2017 r. Wniesiono również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 216 § 1 i 2, art. 280 O.p., w związku z art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące niezasadnym ponownym przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym "za listopad 2016 r." w sytuacji, gdy od złożenia wniosku o dokonanie zwrotu, organ pierwszej instancji przez ponad miesiąc nie wykonał żadnych czynności, które miałyby na celu weryfikację zasadności dokonania zwrotu podatku.

- art. 125 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i opieszały, polegający na podejmowaniu czynności, które nie zmierzają do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, a jedynie markują rzetelne czynności sprawdzające, co prowadzi do nieuzasadnionego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a w konsekwencji zachwiać może płynnością finansową podatnika.

W uzasadnieniu skargi Strona zarzuciła, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały z istotnym naruszeniem przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. W ocenie Spółki organ pierwszej instancji uporczywie przedłuża zwrot podatku od towarów i usług, oczekując na ostateczne rozstrzygnięcie kontroli podatkowej, prowadzonej wobec Spółki za okres od października 2015 r. do października 2016 r. Skarżąca, powołując się na poprzednio wydane postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, zauważyła, iż organ "zmienił front". Najpierw Organy wskazywały na "podejrzenie uczestnictwa podatnika w transakcji karuzelowej", a później skupiły się na prawie do odliczenia podatku VAT z transakcji dostaw towarów, których przedmiotem są leki wymienione w załączniku do Obwieszczenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polski, Jak wynika natomiast z protokołu kontroli za okres X.2015 - X.2016 zawarte transakcje nie budzą wątpliwości pod względem podatkowym, a jedynie zostały dokonane wbrew przepisom ustawy Prawo farmaceutyczne.

Skarżąca poinformowała, iż wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli i oczekuje na w szczęcie postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres X.2015 - X.2016. Założono, iż również w niniejszym postępowaniu w zakresie przedłużenia terminu zwrotu w ramach czynności sprawdzających organ będzie czekał do zakończenia postępowania podatkowego lub rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Okres oczekiwania, zdaniem Spółki, organy wypełniły czynnościami, które w kontekście ustaleń kontroli, nie mają dla sprawy żadnego znaczenia. Za przykład podała działania w zakresie zapytania do administracji czeskiej oraz zwrócenie się z pismem do kontrahenta Spółki.

Zdaniem Spółki, organ w sposób rażący narusza zasadę szybkości postępowania, która wyrażona jest w art. 125 § 1 O.p. W takiej sytuacji, daleko idąca opieszałość organu stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: P.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Takiego naruszenia przepisów w analizowanej sprawie Sąd nie dostrzegł.

Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Istota sprawy sprowadza się do oceny zasadności (zgodności z prawem) postanowienia organu podatkowego w kwestii przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wykazanego przez Stronę w deklaracji VAT-7 za marzec 2017 r. Jest to pierwsze postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu. Wprawdzie pełnomocnik Strony omyłkowo w zarzucie nr 1 skargi wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest przedłużenie i to ponowne, zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r., jednak uznać należy to za omyłkę pisarką, tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi wskazuje już prawidłowo, iż chodzi o zwrot nadwyżki za marzec 2017 r.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT. Kwotę podatku naliczonego stanowi m. in. suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT). W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy o VAT). Zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, m. in. w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone (art. 87 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT).

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości wskazuje się na wymóg zapewnienia zasady neutralności podatku od towarów i usług. Wyrazem tej neutralności jest między innymi obowiązek zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozsądnym terminie (por. wyrok z 25 października 2001 r. w sprawie C – 78/00).

Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin (zarówno 60 dniowy, jak i 25 dniowy) do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów O.p. lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT w zw. z art. 87 ust. 6 ustawy o VAT). Z powołanych przepisów wynika, że po złożeniu przez podatnika deklaracji wykazującej kwotę zwrotu, organ podatkowy powinien ocenić, czy zwrot nie budzi wątpliwości. Weryfikacja zasadności zwrotu odbywa się zatem każdorazowo, gdy podatnik wykazuje ów zwrot. Wszakże w przypadku przesłanki uzasadniającej przedłużenie terminu zwrotu mowa jest o "dodatkowej weryfikacji". Po złożeniu deklaracji przez podatnika organ podatkowy wykonuje zatem przewidziane w Dziale V O.p. czynności sprawdzające, które należy zakończyć przed upływem terminu zwrotu podatku. Przy czym, w przypadku terminu 25 dniowego, organ powinien w tym czasie dodatkowo rozpatrzyć, czy zostały spełnione przesłanki uruchomienia zwrotu w terminie przyspieszonym.

Gdyby okazało się, że przeprowadzenie czynności sprawdzających nie zostanie dokonane w terminie, wówczas organ na podstawie art. 274b § 1 i 2 O.p. wydaje postanowienie o jego przedłużeniu. Jeśli natomiast weryfikacja zasadności zwrotu wymagała podjęcia działań wykraczających poza zakres czynności sprawdzających, wówczas obowiązkiem organu jest wszczęcie innego, stosownego trybu procedowania (spośród przewidzianych w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT). Wówczas, gdy kontrola podatkowa, postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne miałyby zakończyć się po upływie terminu zwrotu, organ podatkowy wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, stosownie do art. 274b w zw. z art. 277 O.p. (por. uchwałę siedmiu sędziów NSA z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16).

W postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wydawanym czy to w przypadku prowadzenia czynności sprawdzających, czy też w przypadku przekształcenia czynności sprawdzających w inny, przewidziany prawnie tryb procedowania, organ ma obowiązek wskazać powody, dla których zasadność zwrotu wymagała dodatkowej weryfikacji. Powodem takim mogą być, tak jak w rozpoznawanej sprawie, wątpliwości dotyczące faktycznego przebiegu transakcji, z której podatnik wywodzi prawo do odliczenia.

Postanowienie, od którego służy zażalenie, zgodnie z art. 217 § 2 O.p., zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W treści postanowienia organ powinien zatem wyjaśnić, jakie okoliczności powodowały wystąpienie wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu transakcji.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.

Celem przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku jest umożliwienie organom podatkowym zweryfikowania prawidłowości złożonego przez podatnika rozliczenia. Jednak podatnik musi być o tym przedłużeniu odpowiednio powiadomiony i może kwestionować przedłużenie jako wpływające na jego prawa i obowiązki. Wydanie postanowienia o przedłużeniu zwrotu podatku służy więc zarówno organom podatkowym, jak i podatnikowi, realizując funkcje gwarancyjne. Na funkcje gwarancyjne tego rozstrzygnięcia zwrócił także uwagę NSA w uchwale 7 sędziów z 22 kwietnia 2002 r. (sygn. akt FPS 5/02) oraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 października 2008 r. (sygn. akt K 16/07).

W niniejszej sprawie, w związku z tym, że weryfikacja Spółki w ramach czynności sprawdzających nie została zakończona, zasadnym było przedłużenie terminu zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji za marzec 2017 r.

W ocenie Sądu, można mieć zastrzeżenia co do rzetelności wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w sprawie powodów, dla których uznano, że wystąpiły okoliczności wskazujące na wątpliwości co do zasadności zwrotu, powodujące konieczność przedłużenia terminu zwrotu, lecz pewna ogólnikowość wydanego przez organ postanowienia w tym względzie nie stanowi naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, czy art. 210 § 4 bądź art. 121 lub art. 124 O.p. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c P.p.s.a. Mimo bowiem lakonicznego zwrócenia w uzasadnieniu postanowienia uwagi na konieczność przedłużenia terminu zwrotu z uwagi na wniosek Spółki o przyśpieszony zwrot i konieczność weryfikacji zasadności zwrotu, akta sprawy wskazują na to, że wątpliwości co do zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku istotnie wystąpiły, a okoliczności sprawy przemawiały za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności tego zwrotu. Okoliczności te prawidłowo zostały także szczegółowo opisane w uzasadnieniu postanowienia organu drugiej instancji.

Wystarczy wskazać w tym zakresie, że w sprawie zaistniały uzasadnione wątpliwości co do zwrotu VAT. Już sama kwota zwrotu (247 154,00 zł) jest stosunkowo wysoka. Jak wynika z akt sprawy, organy w toku czynności sprawdzających poczyniły wiele prób ustalenia stanu faktycznego istotnego dla sprawy oraz jego weryfikacji.

Jak wynika z akt sprawy, NUS skierował do Strony wezwanie z dnia 22 maja 2017 r., do przedstawienia: rejestru wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów za marzec 2017 r. wraz ze wszystkimi fakturami oraz dowodami prawidłowego zastosowania stawki VAT 0 % (dokumenty CMR), a także rejestru nabyć towarów i usług pozostałych za marzec 2017 r. wraz z wszystkimi fakturami. W odpowiedzi na ww. wezwanie z dnia 22 maja 2017 r. żądane dokumenty zostały przesłane przez księgową obsługującą sprawy Spółki w załączeniu do pisma z dnia 30 maja 2017r.

DIAS wskazał, iż pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. NUS wezwał spółkę A. Sp. z o.o. do przekazania informacji dotyczących transakcji ze Stroną. Przy czym DIAS zaznaczył, iż z akt sprawy nie wynika, aby organ pierwszej instancji otrzymał odpowiedź na ww. wezwanie. W dniu 14 lipca 2017 r. skierowano wezwanie ponownie na adres korespondencyjny A. Sp. z o.o.

Kolejnym pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. zwrócono się do odrębnej komórki urzędu celem zwrócenia się do administracji podatkowej innego państwa z prośbą o zweryfikowanie transakcji Spółki w ramach przemieszczania towarów.

Jednocześnie, jak wynika z wyjaśnień przedstawionych w arkuszu odwoławczym, istniały uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia Spółki za marzec 2017 r. W Spółce trwają bowiem kontrole zasadności zwrotu podatku od towarów i usług w ramach kontroli podatkowej za poprzednie okresy, tj. od października 2015 r. do października 2016 r. Jednocześnie wobec Spółki trwa weryfikacja zwrotu podatku VAT także za poprzednie okresy, tj. listopad 2016 r. – kwiecień 2017 r.

Niewątpliwie zatem opisane w powyższym zakresie i potwierdzone stosownymi dowodami, znajdującymi się w aktach sprawy wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia Spółki za marzec 2017 r. dawały podstawy do dalszej jego weryfikacji. Zarówno NUS, jak i DIAS w sposób właściwy uprawdopodobniły zatem zasadność dalszego sprawdzenia rozliczenia Spółki za marzec 2017 r. Powołane w powyższym zakresie okoliczności stanowiły bowiem wystarczającą podstawę przedłużenia terminu zwrotu.

Zdaniem Sądu, zaszła zatem konieczność weryfikacji rzeczywistego przebiegu transakcji, a tym samym potwierdzenia zasadności wykazanego zwrotu podatku VAT. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (C - 107/10), Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że każde państwo jest zobowiązane do podjęcia wszelkich środków legislacyjnych i administracyjnych odpowiednich by zapewnić pełny pobór podlegającego zapłacie podatku VAT na swym terytorium. Termin na dokonanie zwrotu VAT zasadniczo może być przedłużony w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej i nie staje się przez to nierozsądny, o ile przedłużenie nie wykracza poza to, co jest konieczne by zakończyć procedurę kontroli.

Mając powyższe na uwadze nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Strony w powyższym zakresie.

Zdaniem Sądu, postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku powinno wskazywać ścisłą datę przesunięcia tegoż terminu (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I FSK 1347/17). W zaskarżonym postanowieniu wskazany został wyraźnie termin zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji za marzec 2017 r. – tj. "do dnia 31.10.2017 r.". Zdaniem Sądu, każdorazowo postanowienie, na mocy którego organ podatkowy dokonuje przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług powinno wskazywać przewidywany, najbardziej prawdopodobny termin zakończenia czynności związanych z tym zwrotem. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zamieszczenie w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług terminu, do jakiego to przedłużenie następuje, ma znaczenie gwarancyjne dla podatnika. Pozwala także na zbadanie zachowania reguły proporcjonalności tego instrumentu w konkretnej sytuacji. Tylko przedłużenie terminu zwrotu "według dat" daje możliwość zachowania i respektowania unijnego wymogu dokonywania zwrotu w tzw. rozsądnym terminie oraz reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 994/17).

Istotą postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu jest poinformowanie podatnika o wydłużeniu terminu do dokonania zwrotu (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. I FSK 536/14). Postanowienie takie daje więc podatnikowi wiedzę nie tylko co do samego przedłużenia terminu zwrotu, ale także co do tego, kiedy weryfikacja rozliczenia powinna się zakończyć, a w związku z tym kiedy powinien nastąpić zwrot podatku. Natomiast przedłużenie terminu zwrotu podatku jest kwestią odrębną w stosunku do prawa zwrotu i jego wysokości oraz statusu podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług. O ile bowiem o przedłużeniu tego terminu postanawia organ podatkowy ze względu na przeprowadzenie czynności kontrolnych, o tyle o prawie do zwrotu i jego wysokości decyduje wystąpienie pozytywnych przesłanek z art. 86 i art. 87 ustawy o VAT. Sformułowanie użyte w treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Wspomniany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Zaś uzasadnienie ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych we wskazanym przepisie. Tym samym, w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 917/17). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe wskazały, że wymaga zweryfikowania fakt WDT dokonanej przez Spółkę.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie i jego uzasadnienie spełnia niezbędne wymagania stawiane tego rodzaju rozstrzygnięciu. Opisano powody, jakie legły u podstaw stwierdzenia, że zasadność zwrotu Stronie różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2017 r. wymaga dodatkowego zweryfikowania. Zatem istniały powody do przedłużenia terminu zwrotu. W sprawie wystąpiła konieczność zebrania dodatkowego materiału dowodowego i potwierdzenia transakcji przez organy właściwe w krajach członkowskich UE.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 125 § 1, art. 216 § 1 i § 2 w zw. z art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT), stwierdzić należy, że pomimo istnienia co do zasady uprawnienia do otrzymania zwrotu VAT, możliwa jest zgodnie z prawem sytuacja przedłużenia terminu zwrotu poza wskazane w ustawie okresy. Celem tej regulacji jest właśnie możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna ze stanem faktycznym (rzeczywistością). Regulacja ta ma służyć bowiem zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Weryfikacja zasadności zadeklarowanego zwrotu jest uprawnieniem organu, z którego może on korzystać w celu wykonywania obowiązków ustawowych. Organ podatkowy w ramach art. 87 ust. 2 ustawy o VAT ma prawo nie tylko do weryfikacji złożonej przez Stronę deklaracji i kontroli dokumentów źródłowych podatnika oraz jego kontrahentów, ale również ma prawo zweryfikować rzeczywisty charakter każdej transakcji udokumentowanej posiadanymi przez Stronę dokumentami źródłowymi. Zasadność zwrotu podatku uzależniona jest więc nie tylko od poprawności dokumentacji podatnika, ale wymaga też pozytywnego zweryfikowania transakcji u kontrahentów. Zatem, zdaniem Sądu, zarzuty Skarżącej należy uznać za bezpodstawne.

W odniesieniu do zarzutu Strony braku wnikliwości w rozpoznaniu przedstawionych dowodów, wskazać należy, że na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu – konkretne dowody świadczące o nieprawidłowościach w rozliczeniu podatnika. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu.

Zważyć także należy, iż w niniejszej sprawie skarżone jest postanowienie NUS w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu, a nie bezczynność organu. A zatem zarzut naruszenia art. 125 O.p. nie mógł odnieść skutku w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zawiera również uzasadnienie ze wskazaniem okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu VAT (konieczność weryfikacji transakcji dokonanych przez Skarżącą). W tym zakresie realizuje wymagania przed nim stawiane i odpowiada regułom postępowania, o których mowa w O.p.

Sąd stwierdza, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, iż orzeczenie to nie narusza przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.