Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1613/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy najmu lokalu – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia 19 lipca 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] odmówił wyrażenia zgody na zawarcie z H. W. umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] na czas nieoznaczony.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że Pani H. W. ponownie wystąpiła z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. We wniosku ujęła dwoje dorosłych dzieci oraz wnuczkę. Zainteresowani zamieszkują w budynku prywatnym, w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Zajmowany lokal składa się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 56,79 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 39,15 m2. W dniu 09.05.2012 r. Pani H. W. zawarła umowę najmu ww. lokalu na czas nieoznaczony z prywatnym właścicielem. Właściciel przedmiotowego lokalu wypowiedział Pani H. W. umowę najmu ww. lokalu na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w terminie trzyletnim, albowiem zamierza w nim zamieszkać współwłaściciel nieruchomości.

Dalej wyjaśniono, że sprawa została rozpatrzona w oparciu o przepisy uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy z późn. zm. Zgodnie z § 4 pkt 1 ww. uchwały "lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: 1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Według organy w przypadku wnioskodawczyni brak jest podstaw do zastosowania § 5 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały, zgodnie z którym postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje się do osób będących lokatorami zamieszkującymi w lokalach znajdujących się w budynkach prywatnych, którzy byli zobowiązani do uiszczania czynszu regulowanego

i którym wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust 5 ustawy ponieważ zainteresowana nie była zobowiązana do uiszczania czynszu regulowanego. Kryterium określone w § 4 pkt 1 ww. uchwały nie zostało spełnione przez Panią H. W., gdyż w lokalu nr [...] przy ul. [...] na osobę przypada 9,78 m* powierzchni mieszkalnej. Wniosek Pani H. W. został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową w dniu [...].06.2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] uznał za zasadne niewyrażenie zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z Panią H. W..

Od powyższej uchwały skargę do tut. Sądu wywiodła H. W..

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2019r. pełnomocnik skarżącej podkreślił, ze strona jest zagrożona bezdomnością a ponadto, po wydaniu skarżonego aktu ujawniła się u skarżącej choroba nowotworowa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W ocenie tut. Sądu skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów jawiła się jako dopuszczalna co do zasady, jednakże merytorycznie nieuzasadniona.

Istota sprawy w jej realiach faktycznych sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób poprawny ustalił jej stan faktyczny i czy rozpoznał ją w oparciu o właściwie zastosowany przepis prawa.

W ocenie tut. Sądu na obydwa w/postawione pytania należało udzielić twierdzących odpowiedzi. Przede wszystkim okolicznością niekwestionowaną zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze było to, że powierzchnia mieszkalna w lokalu zajmowanym obecnie przez stronę wynosiła 9,78 metra kwadratowego na każdą osobę wskazaną we wniosku inicjującym postępowanie. Okolicznością niesporną było również to, że na dzień podejmowania uchwały skarżąca zajmowała lokal przy ul. [...] a więc nie była osobą bezdomną.

Powyższe prowadzi do konkluzji, iż organ w sposób uprawniony powołał się w swym rozstrzygnięciu na normę § 4 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...].

Powyższa regulacja zawiera bowiem przesłanki, od zaistnienia których prawodawca uzależnił możliwość wynajęcia lokalu znajdującego się w zasobie mieszkaniowym [...]. Stan faktyczny ustalony w sprawie bezsprzecznie wskazuje zaś na to, że wnioskodawczyni nie spełniała wymogów opisanych w w/powołanym przepisie. Nie była bowiem osobą bezdomną a zajmowany lokal ma taką powierzchnię, że w świetle powołanego § 4 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali (...) zamieszkiwanie w nim nie jawi się jako pozostawanie w trudnych warunkach mieszkaniowych.

Organ poprawnie zwrócił też uwagę na to, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączające zastosowanie przywołanej regulacji a opisane w § 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Na istnienie takich przesłanek nie powoływała się także strona w swej skardze.

Odnosząc się do podniesionych na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2019 r. twierdzeń pełnomocnika skarżącej, iż strona zagrożona jest bezdomnością, oraz iż po wydaniu skarżonej uchwały ujawniła się u niej choroba nowotworowa, to choć są to okoliczności bardzo ważkie, jednakże nie mogły wpłynąć na negatywną ocenę kwestionowanej uchwały. Sądy administracyjne mają prawo jedynie do badania zgodności skarżonych rozstrzygnięć z przepisami obowiązującego prawa. W orzekaniu nie mogą zaś posiłkować się przesłankami zasad współżycia społecznego opisanymi w art. 5 K.c.

Co zaś się tyczy przepisów uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, to nie formułują one przesłanki "zagrożenia bezdomnością" jako uzasadniającej przyznanie lokalu z zasobów miasta. Nadto o wspomnianej chorobie skarżącej organ nie wiedział w chwili wydawania badanego rozstrzygnięcia, więc nie mógł uwzględniać tej okoliczności. Sąd administracyjny bada zaś poprawność skarżonego aktu według stany faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Na ten zaś moment nie sposób skutecznie zarzucić organowi błędu w ustaleniach faktycznych.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, w tym nie dopuścił się naruszeń zarzucanych badaną skargą, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).