Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 410/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 stycznia 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku podatnika z dnia 23 sierpnia 2012 roku o zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku.

Organ pierwszej instancji po przeanalizowaniu wniosku podatnika zawartego w piśmie dnia 23 sierpnia 2012 roku, nie znalazł podstaw prawnych do jego uwzględnienia i na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. nr 749 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia od obowiązku zapłaty podatku.

Organ wskazał także, że przywołany przez podatnika art. 14m § 1 w zw. z art.14b § 1 ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż wniosek o jakim mowa w art. 14m § 1 ordynacji podatkowej może zostać złożony przez podatnika na etapie postępowania podatkowego prowadzonego przez organ podatkowy w zakresie określenia bądź ustalenia zobowiązania podatkowego. S. O. natomiast złożył przedmiotowy wniosek w toku postępowania egzekucyjnego.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez podatnika, organ drugiej instancji wyjaśnił treść przywołanych w odwołaniu przepisów i podkreślił brak możliwości ich zastosowania w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazał także, że w sprawie nie toczyło się postępowanie w przedmiocie interpretacji przepisów prawa.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł S. O. wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26.02.2013 r. nr [...] w całości i poprzedzającego je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8.01.3013 nr [...] w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie prawa, a w szczególności art.138 § 1 pkt 1, jak również art.126 w związku z art.107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art.18 i art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz art. 13-14, art. 219 w związku z art. 210 § 2a i § 4, oraz art. 14m § 1 w związku z art. 14b § 5 ustawy ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu skarżący przede wszystkim wskazał, iż organ podatkowy w świetle przytoczonych przez niego przepisów nie wie kim jest i w jakiej roli występuje. W ocenie skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej jest organem podatkowym, dotyczy to także Naczelnika Urzędu Skarbowego i Ministra Finansów.

Następnie skarżący wskazał numery decyzji o postanowień, w których jego zdaniem zawarto stan faktyczny. Wszystkie wymienione przez niego sprawy zakończyły się prawomocnymi wyrokami, w których sąd opierał się na ustalonym stanie faktycznym do istoty sprawy w której dokonano zajęcia jednej wierzytelności z tytułu odszkodowania, na którą składa się kwota główna wraz z odsetkami.

W ocenie skarżącego zatem sprawa nie ma charakteru sporu co do zapisu interpretacyjnego, gdyż żaden organ w swoim postanowieniu nie kwestionuje tego, że w wyroku X GC 260/03 jest jedna wierzytelność i jedno odszkodowanie bez rozdziału.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż rozpoznawana sprawa dotyczy tylko i wyłącznie wniosku S. O. zawartego w piśmie z dnia 23 sierpnia 2012 roku o zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku na mocy przepisów art. 14m § 1 oraz art.14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r. poz. 749 ze zm.). We wniosku tym skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 14m § 1 w związku z art.14b § 5 ordynacji podatkowej zastosował się do interpretacji dokonanej przez wszystkie organy podatkowe. W związku z tym, że interpretacja została zmieniona i nie została zastosowana w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej ustawowo przysługuje mu zwolnienie z tego podatku. W piśmie tym S. O. także wskazał, iż interpretację taką dokonał: Naczelnik Urzędu Skarbowego w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 17.02.2004 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia 29.08.2006 r. nr [...] i z dnia 8.09.2004 r. nr [...], Minister Finansów w postanowieniu z dnia 24.06.2005 r. nr [...] i Naczelny Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 12.10.2005 sygn. I SA/Sz 639/04. Ponadto skarżący podniósł, iż w dziesiątkach wyroków i postanowień z okresów 2004, 2005 i 2006 zapadała jednolita interpretacja stanu faktycznego sprawy – faktu do którego podatnik się zastosował.

W piśmie tym zatem podatnik zawarł zarówno wniosek o zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku jak i wskazał gdzie miała jego zdaniem miejsce interpretacja podatkowa, do której on jako podatnik się zastosował, a organy zmieniły swoje stanowisko, co do interpretacji istotnego dla sprawy faktu – jednej wierzytelności wraz z odsetkami.

Oceniając zatem przedmiotowy wniosek organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji odwołały się do instytucji prawnej interpretacji podatkowej i zbadały przesłanki z art. 14m.

Na wstępie wskazać należy, iż skarżący ani we wniosku ani w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, ani też w skardze nie wskazał na istnienie interpretacji podatkowej o jakiej mowa w art. 14b ordynacji podatkowej, czyli wydanej na jego wniosek, nie wskazał także na istnienie wydanej przez Ministra Finansów interpretacji ogólnej o jakiej mowa w art. 14a ordynacji podatkowej. A tylko istnienie takiej interpretacji mogłoby stanowić podstawę do zastosowania przywoływanego przez skarżącego art. 14m § 1 ordynacji podatkowej i zwolnienie skarżącego z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.

Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organów podatkowych co do tego, że także i etap postępowania prowadzonego wobec skarżącego – postępowanie egzekucyjne – uniemożliwia zastosowanie dobrodziejstwa wynikającego z art. 14m § 1 ordynacji podatkowej.

Skarżący zdaje się nie rozróżniać instytucji prawnych interpretacji przepisów prawa podatkowego uregulowanych w rozdziale 1a ordynacji podatkowej, od analizy stanu faktycznego i przepisów prawa w decyzjach organów podatkowych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przy rozpoznawaniu merytorycznym spraw skarżącego.

Ponadto wbrew odmiennym zarzutom zawartym w skardze żaden z organów podatkowych rozpoznających przedmiotową sprawę nie twierdził, że występuje w innej roli, organy te wskazywały jedynie na etap postępowania.

Wskazywane przez skarżącego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczą podstaw formalnoprawnych wydania postanowienia i nie zostały przez organy naruszone.

Natomiast zarzut naruszenia art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczy umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, iż słusznie organy podatkowe oceniły, iż w przedmiotowej sprawie, tj. zwolnienia z obowiązku zapłaty nie może być wszczęte, stosując art. 165a ordynacji podatkowej.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2010 r. poz.270) oddalił skargę jako niezasadną.