Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2394/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 2, art. 33 par. 1 pkt 10, art. 156 par. 1 i 2, art. 166b, art. 168d
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi W.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej zwany "Naczelnikiem US") decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. orzekł o zabezpieczeniu na majątku W. B. przybliżoną kwotę zobowiązania stanowiącą podatek od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2017 r. w łącznej wysokości 356.505 zł oraz kwotę odsetek od tego zobowiązania w wysokości 19.174 zł, w tym za styczeń 2017 r. zobowiązanie podatkowe 31.159 zł, kwota odsetek 2.493 zł; za luty 2017 r. zobowiązanie podatkowe 31.940 zł, kwota odsetek 2.359 zł; za marzec 2017 r. zobowiązanie podatkowe 51.429 zł, kwota odsetek 3.472 zł; za kwiecień 2017 r. zobowiązanie podatkowe 52.598 zł, kwota odsetek 3.205 zł; za maj 2017 r. zobowiązanie podatkowe 46.304 zł, kwota odsetek 2.497 zł; za czerwiec 2017 r. zobowiązanie podatkowe 27.494 zł, kwota odsetek 1.308 zł; za lipiec 2017 r. zobowiązanie podatkowe 28.786 zł, kwota odsetek 1.174 zł; za sierpień 2017 r. zobowiązanie podatkowe 43.735 zł, kwota odsetek 1.486 zł; za wrzesień 2017 r. zobowiązanie podatkowe 43.060 zł, kwota odsetek 1.180 zł.

Naczelnik US w oparciu o ww. decyzję, wydał w dniu 26 marca 2018 r. zarządzenia zabezpieczenia obejmujące należności z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres styczeń-wrzesień 2017 r. na łączną kwotę 375.679 zł. Wykonując powyższe zarządzenia zabezpieczenia dokonał zabezpieczeń wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego, na podstawie zawiadomień z dnia 27 marca 2018 r.: w Banku [...] w M. – (zajęcie nieskuteczne); w [...] S.A. (zajęcie nieskuteczne); w [...] S.A.; oraz w [...] S.A. (zajęcie skuteczne).

Skarżący pismem z dnia 15 kwietnia 2018 r., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.; dalej "u.p.e.a."), wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania zabezpieczającego przez organ podatkowy w postaci wydanych zarządzeń zabezpieczających i wniósł o umorzenie postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie tych zarządzeń.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniach 26-27 marca 2018 r. organ podatkowy dokonał zajęcia majątku tytułem zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. Organ podatkowy dokonując zabezpieczenia zawiadomił instytucje finansowe o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (konto w [...] S.A. zostało zamknięte w styczniu 2018 r.). Ponadto zauważył, że organ podatkowy w zarządzeniach zabezpieczających ujął składniki majątkowe niebędące jego własnością, w szczególności:

- nieruchomość gruntową położoną w S., gmina M., powiat [...], woj. [...], dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą nr [...], została obciążona prawem dzierżawy;

- nieruchomość gruntową położoną w O., gmina A., powiat [...], woj. [...], dla której Sąd Rejonowy w O., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] ;

- Volkswagen Passat 1,8 samochód osobowy kombi 1993 r. nr rej. [...], został zbyty kilka lat wstecz, Stronie nie są znane przyczyny braku zmiany właściciela;

- Seat Alhambra samochód osobowy nr rej. [...], został zbyty 28.12.2017 r.;

- HONDA XR 125L nr rej. [...], motocykl został zbyty w styczniu 2018 r.:

- PACTON 18 PG przyczepa ciężarowa nr rej. [...], została zbyta w listopadzie 2017 r.;

- Volkswagen Sharan 1,9 TDI nr rej. [...], został zbyty w styczniu 2018 r.;

- przyczepa T. Suski nr rej. [...], została zbyta w grudniu 2017 r.;

- Volkswagen Sharan Turbo 1,8 nr rej. [...], został zbyty w styczniu 2018 r.;

- VOLVO FM 9,31 nr rej. [...], został zbyty w listopadzie 2017 r.;

- MAN 14 192F nr rej. [...], został zbyty w styczniu 2018 r.;

- Volkswagen Passat GT, nr rej. [...], został zbyty kilka lat temu brak informacji z jakich przyczyn nie został wyrejestrowany;

- Mercedes Benz 1619 nr rej. [...], został zbyty ok. 10 lat wstecz, brak informacji z jakich przyczyn został wyrejestrowany;

- Volkswagen Transporter nr rej. [...], brak informacji z jakich przyczyn nie został wyrejestrowany.

Skarżący mając na uwadze, iż organ podatkowy dokonał zabezpieczenia na majątku nienależącym do niego wezwał do aktualizacji listy składników majątkowych jakie stanowią jego własność. Tym samym skoro przedmiotem zabezpieczenia nie może być majątek należący do innego właściciela lub obciążony prawem innej osoby, wniósł o uchylenie dokonanych zabezpieczeń.

Strona w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika US z dnia 16 maja 2018 r. do dostarczenia dokumentów potwierdzających fakt zbycia składników majątku, przy piśmie z dnia 25 maja 2018 r., przesłał: umowę dzierżawy gospodarstwa rolnego w miejscowości S., gmina M., akt notarialny darowizny ½ nieruchomości położonej w miejscowości O., gmina A., umowę sprzedaży samochodu osob. marki Seat Alhambra nr rej. [...], umowę sprzedaży motocykla marki Honda XR 125 L nr rej. [...], umowę sprzedaży przyczepy ciężarowej Pacton nr rej. [...], umowę sprzedaży samochodu osobowego marki VW Sharan nr rej. [...], umowę sprzedaży samochodu ciężarowego marki MAN 14 192F nr rej. [...], umowę sprzedaży samochodu marki Volvo nr rej. [...], umowę sprzedaży samochodu Mercedes Benz nr rej. [...], umowę sprzedaży przyczepy lekkiej marki T. Suski nr rej. [...]. Ponadto poinformował, że pozostałe samochody zostały również sprzedane, ale nie posiada dokumentów ich sprzedaży i nie pamięta daty sprzedaży.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. uznał zgłoszone zarzuty za niezasadne.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że zarzut błędnego wykazania w zarządzeniach zabezpieczeń składników majątkowych, których wyzbyła się Strona, nie mieści się w przesłankach wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w związku z czym zarzut ten został zakwalifikowany jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 166b, stanowiący, iż treść zarządzenia zabezpieczenia nie spełnia wymogów określonych w art. 156 tej ustawy. Uznając ww. zarzut za nieuzasadniony, wskazał, że ustawodawca nie obliguje organu do wskazywania jakichkolwiek składników majątku jeżeli zarządzenie ma dotyczyć obowiązków o charakterze pieniężnym. Tym samym wskazanie w zarządzeniach zabezpieczenia składników majątkowych zobowiązanego, które nie są w jego posiadaniu nie świadczy o wadliwości tego zarządzenia i nie uniemożliwia prowadzenia postępowania zabezpieczającego na jego podstawie.

Według organu na dzień wydawania decyzji nie posiadał informacji o zbyciu przez Skarżącego składników majątku ruchomego i nieruchomego. Poza tym wskazał, że Strona nie złożyła odwołania od decyzji zabezpieczającej. Organ podatkowy nie dokonał również wpisu hipoteki na nieruchomości nienależącej do Skarżącego. Złożono wniosek o wpis na nieruchomości [...], która stanowi własność Strony. Wyjaśnił przy tym, że nie dokonał zajęć zabezpieczających na wskazanych w zarzutach ruchomościach.

Odnosząc się do twierdzeń Strony, iż organ egzekucyjny dokonał zabezpieczeń zawiadomił instytucje finansowe o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, pomimo iż rachunek został zamknięty w styczniu 2018 r. podniósł, że w wyniku kontroli prowadzonej od 27 grudnia 2017 r. pozyskał informacje o posiadanych przez Skarżącego dodatkowych rachunkach bankowych, które nie zostały zgłoszone do Urzędu. W związku z powyższym organ egzekucyjny skierował zajęcie zabezpieczenia zarówno do rachunku bankowego zgłoszonego w: urzędzie, tj. do Banku [...] w M., jak i do pozostałych rachunków bankowych ustalonych w wyniku prowadzonej kontroli, tj. do [...] S.A. oraz do [...] S.A., przy czym to [...] S.A., a nie sama Strona poinformował, iż nie prowadzi rachunku dla Skarżącego. Fakt skierowania zawiadomienia o zabezpieczeniu do dłużnika zajętej wierzytelności, tj. banku, który nie posiada wierzytelności w stosunku do Skarżącego, w żadnym stopniu nie świadczy o błędnym postępowaniu organu egzekucyjnego, bowiem u.p.e.a. nie zawęża dokonywania zajęć wierzytelności z rachunku bankowego do konkretnego banku.

Ponadto organ wskazał, iż nie ma obowiązku ustalania, czy bank był lub jest wierzycielem zobowiązanego. Banki, w sytuacji gdy nie prowadzą rachunku zobowiązanego nie uznają takiego zajęcia, tym samym nie mogą go zarejestrować na nieistniejącym koncie.

Skarżący zażaleniem z 2 lipca 2018 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na wstępie uzasadnienia za słuszne uznał rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji zarzutu Strony jako wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Z kolei odnosząc się do wskazanych w przedmiotowych zarządzeniach zabezpieczenia z dnia 26 marca 2018 r. pod poz. 6 składników majątkowych, które według Strony nie są jego własnością:

- rachunek bankowy [...] nr [...];

- rachunek bankowy [...] nr [...];

- rachunek bankowy [...] nr [...];

- rachunek bankowy [...] nr [...];

- właściciel nieruchomości gruntowej położonej w S., gmina M., powiat [...] , woj. [...], dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą nr [...];

- właściciel w części ½ nieruchomości gruntowej położonej w O., gmina A., powiat [...], woj. [...] , dla której Sąd Rejonowy w O. , [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...];

- Volkswagen Passat 1,8 samochód osobowy kombi 1993 r. nr rej. [...], nr [...];

- Seat Alhambra samochód osobowy VAN 2009 r., nr rej. [...], nr [...];

- HONDA XR 125L, motocykl osobowy 2005 r., nr rej [...], nr [...];

- PACTON 18 PG przyczepa ciężarowa skrzynia 1992 r., nr rej. [...], nr [...];

- Volkswagen Sharan 1,9 TDI samochód osobowy VAN 1997 r., nr rej. [...] nr [...];

- YAMASAKI MB50-8A, motorower 2010 r., nr rej. [...], nr [...];

- przyczepa T. Suski, lekka ciężarowa 2017 r., nr rej. [...], nr [...];

- Volkswagen Sharan Turbo 1.8 samochód osobowy VAN 2000 r., nr rej. [...], nr [...];

- VOLVO FM 9,31, samochód ciężarowy skrzynia 2005 r., nr rej. [...], nr [...];

- MAN 14 192F, samochód ciężarowy skrzynia 1997 r., nr rej. [...], nr [...];

- PEUGEOT MTC motorower 1998 r., nr rej. [...], nr [...];

- Volkswagen Passat GT, samochód osobowy kombi 1989 r., nr rej. [...], nr [...];

- Volkswagen Transporter 245, samochód ciężarowy skrzynia 1987 r., nr rej. [...], nr [...];

- Mercedes Benz 1619, samochód ciężarowy cysterna 1979 r., nr rej. [...], nr [...],

zwrócił uwagę, że formularz zarządzenia zabezpieczenia jest dokumentem, który powinien w sposób skrótowy i syntetyczny wskazywać wszystkie obowiązkowe według ustawy, elementy zarządzenia zabezpieczenia. Tym samym w ocenie Dyrektora treść przedmiotowych zarządzeń zabezpieczenia nie narusza prawa, gdyż co do zasady spełniają one wszystkie podstawowe i obligatoryjne wymogi wynikające z treści przepisu art. 156 § 1 u.p.e.a.

Zdaniem Dyrektora skoro wypełnienie poz. 6 w części D zarządzenia zabezpieczenia nie zostało wymienione w wyżej wskazanym przepisie jako obowiązkowe, to nie można czynić zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., że zarządzenia zabezpieczenia nie spełniają wymogów określonych w § 1 art. 156. Wykazanie składników majątkowych zobowiązanego jest bowiem wymogiem formalnym zarządzenia zabezpieczenia.

Mając powyższe na uwadze doszedł do przekonania, że Naczelnik US, występujący w niniejszej sprawie zarówno jako wierzyciel, jak i organ egzekucyjny, prawidłowo zatem stwierdził, że wskazanie w przedmiotowych zarządzeniach zabezpieczenia składników majątkowych, w których posiadaniu nie jest Skarżący, nie świadczy o tym, że zarządzenia te są wadliwe, a postępowanie zabezpieczające nie może być na ich podstawie prowadzone.

W dalszej części zgodził się z Naczelnikiem US co do tego, że skierowanie zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do banku, w którym zobowiązany nie posiada wierzytelności nie stanowi o błędnym prowadzeniu postępowania zabezpieczającego. Zauważył przy tym, że organ egzekucyjny dokonując zajęć zabezpieczających rachunki bankowe nie ma wiedzy, który bank dokona zabezpieczenia należności objętych zarządzeniem zabezpieczenia. Organ egzekucyjny może wystosować zawiadomienie o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego do wielu banków, nawet jeśli dysponuje wiedzą, iż zobowiązany posiada rachunek w konkretnym banku.

Dyrektor reasumując stwierdził, że Naczelnik US przywołał przepisy regulujące zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym i odniósł je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zaś dokonana przez organ egzekucyjny wykładnia przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. W jego opinii tak sformułowane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie nie stanowi o naruszeniu prawa i tym samym nie skutkuje koniecznością jego uchylenia, o co wnosi Skarżący w zażaleniu z dnia 2 lipca 2018 r.

Strona skargą z dnia 9 września 2018 r. wniosła o uchylenie postanowienia w całości w związku z brakiem podstaw prawnych do twierdzeń organu podatkowego oraz rażącym naruszeniem prawa

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy wskazanie w zarządzeniu zabezpieczającym w części D pod Poz. 6 ("Składniki majątkowe zobowiązanego") składników majątkowych, które jak się okaże, po wystawieniu zarządzenia zabezpieczającego, nie są (mogą nie być) własnością zobowiązanego (na moment jego sporządzenia) świadczy o niespełnieniu przez takie zarządzenie wymogów określonych w artykule 156 §1 u.p.e.a. i stanowi podstawę zarzutu, o którym mowa w art. 33 §1 pkt 10 w zw. z art. 166b u.p.e.a.

Zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.

Zgodnie z art. 33 §1 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, co na mocy art. 166b u.p.e.a. (nakazującym odpowiednio stosować m.in. wskazany przepis art. 33 u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym) oznacza, że podstawą zarzutu w ramach postępowania zabezpieczającego może być niespełnienie przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów określonych w 156 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 156 §1 u.p.e.a. zarządzenie zabezpieczenia zawiera:

1) oznaczenie wierzyciela;

2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada;

3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości;

4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku;

5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji;

6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;

7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania;

8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów;

9) sposób i zakres zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Zgodnie z art. 156 §2 u.p.e.a. w przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2014 roku, sygn. akt II FSK 1408/12 "oceniając prawidłowość tytułu wykonawczego należy każdorazowo ocenić, czy spełnia on wymogi z art. 27 u.p.e.a., a nie czy wypełniono w nim wszystkie rubryki. Nie zawsze bowiem pominięcie jakiejś rubryki tytułu wykonawczego oznaczać będzie, że tytuł ten nie zawiera wszystkich wymaganych elementów z art. 27 u.p.e.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie II FSK 2263/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wzór tytułu egzekucyjnego nie stanowi załącznika do u.p.e.a., a jedynie załącznik do rozporządzenia MF. Ponadto z mocy art. 29 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny jest zobowiązany do badania tytułu wykonawczego wyłącznie pod kątem spełnienia przesłanek z art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., a nie wypełnienia wszystkich rubryk przewidzianych wzorem stanowiącym załącznik do aktu wykonawczego do ustawy.".

Odnosząc powyższe do zarządzanie zabezpieczenia należy zauważyć, że w art. 156 u.p.e.a. - w odniesieniu do obowiązków o charakterze pieniężnym (a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie) – ustawodawca nie wprowadza wymogu określenia sposobu zabezpieczenia obowiązku, czy też wskazania składników majątkowych zobowiązanego.

W wydanym na podstawie art. 156 §2 u.p.e.a. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzoru zarządzenia zabezpieczenia (Dz. U. poz. 645) określono wzór zarządzenia zabezpieczenia stosowanego w zabezpieczaniu należności pieniężnych (ZZ-1). W części D pod Poz. 6 wzoru zarządzenia zabezpieczenia wskazano "Składniki majątkowego zobowiązanego". Jednocześnie zgodnie z objaśnieniami dotyczącymi sporządzania zarządzenia zabezpieczenia ZZ-1 pozycję tę "wypełnia się, gdy wierzycielowi znane są składniki majątkowe zobowiązanego, na których możliwe jest dokonanie zabezpieczenia".

Jak wynika z objaśnień do przedmiotowego wzoru w części D Poz. 6 wypełnia się, gdy "wierzycielowi znane sią składniki majątkowe", co oznacza, że nie wypełnia się tej części wcale, gdy wierzycielowi nie są znane składniki majątkowe (na których możliwe jest dokonanie zabezpieczenia) oraz wypełnia się, gdy są one znane wierzycielowi. W tym ostatnim przypadku, w ocenie Sądu, wierzyciel wskazuje składniki majątkowe, które - według jego wiedzy – przysługują wierzycielowi (w rozporządzeniu mowa o składnikach majątkowych znanych wierzycielowi). Mając na uwadze to, że po pierwsze, art. 156 u.p.e.a. nie wprowadza jako elementu składowego zarządzenia zabezpieczenia określenia sposobu zabezpieczenia obowiązku, czy też wskazania składników majątkowych zobowiązanego, po drugie, zmienność sytuacji majątkowej zobowiązanych (gdzie nowe składniki majątkowe mogą się pojawiać, poszczególne składniki majątkowe mogą być zbywane, wiele transakcji obejmujących majątek zobowiązanego może być realizowane w ciągu jednego dnia, co czyniłoby w wielu przypadkach w praktyce niewykonalnym wypełnienie zarządzenia zabezpieczenia w sposób uwzględniający aktualną sytuację majątkową zobowiązanego), po trzecie treść objaśnień dotyczących wypełniania wskazanej pozycji (wskazujące znajomość po stronie wierzyciela składników majątkowych), uznać należy, że wskazanie przez wierzyciela (według jego wiedzy) składników majątkowych, które – jak się okaże później – nie były (na moment jego sporządzenia) własnością zobowiązanego nie stanowi o jego wadliwości. Jak zostało to wskazane wcześniej, jeżeli wierzyciel nie zna składników majątkowych zobowiązanego, nie wypełnia w części D Poz. 6, jeśli zna składniki majątkowe zobowiązanego, wypełnia tę pozycję w takim zakresie w jakim ma o tym wiedzę (mimo że następnie może kazać się, że wiedza wierzyciela była w tym zakresie niepełna).

Organ egzekucyjny w toku dalszego postępowania zabezpieczającego kieruje swoje czynności w stosunku do poszczególnych składników majątkowych i wówczas może się okazać, że wskazanych składników majątkowych brak (wszystkich lub niektórych) lub, że np. zasadne jest ich wyłączenie spod zabezpieczenia (por. art. 38 u.p.e.a.) – co nie świadczy o wadliwości samego zarządzenia zabezpieczającego, w szczególności uzasadniającej zarzut z art. 33 §1 pkt 10 w zw. z art. 156 §1 oraz art. 166b u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe i odnosząc to do rozpatrywanej sprawy dotyczącej wydanych wobec Skarżącego zarządzeń zabezpieczających, należy uznać, że okoliczność zawarcia w tych zarządzeniach w części D w Poz. 6 składników majątkowych, które (jak wskazuje Skarżący) nie należą do zobowiązanego, nie świadczy o wadliwości tych zarządzeń i w konsekwencji nie stanowi uzasadnionej podstawy zarzutu, o którym mowa w art. 33 §1 pkt 10 w zw. z art. 156 §1 oraz art. 166b u.p.e.a. Tym samym Organy zasadnie uznały zgłoszone przez Skarżącego zarzuty za nieuzasadnione.

W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., wobec braku stwierdzenia nieprawidłowości w zaskarżonym postanowieniu, skargę oddalił.

Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a.