Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 325/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 5
journal: Dz.U. 2022 poz 2587
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
article: art. 122, art. 124, art. 128, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 212
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2023 r. nr 318000-COP.4100.4.2023 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. oraz odsetek za zwłokę od niewpłaconej zaliczki na ten podatek za maj 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie upoważnienia do kontroli z 26 stycznia 2021 r. udzielonego przez Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku przeprowadzono w stosunku do A. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: "Spółka") kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych, a także prawidłowości i rzetelności wywiązywania się z obowiązków płatnika w zakresie obliczania, pobierania, informowania i przekazywania na rachunek właściwego urzędu skarbowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłat należności wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej jako: "u.p.d.o.p.") za 2018 r.

Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym 28 maja 2005 r. pod nazwą N. Sp. z o.o. Spółka zgłosiła w KRS, iż jej działalność gospodarcza polegać będzie m.in. na działalności holdingów finansowych, udzielaniu kredytów, doradztwie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzaniu. Natomiast jej rzeczywista działalność w kontrolowanym okresie polegała na świadczeniu usług pośrednictwa w udzielaniu pożyczek, nabywaniu akcji oraz świadczeniu usług doradztwa i zarządzania.

Do 22 grudnia 2016 r. udziałowcami Spółki były: N. S.A. - 50%, oraz T. - 50%. Natomiast od 22 grudnia 2016 r. jedynym udziałowcem Spółki stała się utworzona 5 grudnia 2016 r. i prowadząca działalność gospodarczą w zbliżonym zakresie spółka A. A1 . S.A.R.L. z L. (dalej jako: "A. A1"), która jest jedną ze spółek wchodzących w skład Grupy Holdingowej A. (dalej jako: ,,GRUPA A.") z siedzibą w L. Powstanie spółki A. A1 było konsekwencją działań GRUPY A., mających na celu przejęcie kontroli nad G. S.A. (dalej: "G. S.A.") z siedzibą w S., posiadającą koncesję na budowę i eksploatację odcinka autostrady A1. Natomiast Spółka dysponowała w tym czasie 25,31% akcji w G. S.A. i docelowo dzięki pożyczce od A. A1 miała nabyć kolejne pakiety akcji tej spółki.

Po wykupieniu przez Spółkę na początku 2017 r. kolejnych pakietów akcji w G. S.A., jej udział w kapitale zakładowym tej spółki wzrósł do 85%. Akcje zostały nabyte przez Spółkę ze środków pochodzących z pożyczki udzielonej Spółce przez jedynego jej udziałowca, tj. A. A1.

Natomiast w 2018 r. A. A1 miała dwóch udziałowców, tj.: A. A1 I, posiadającą 88,94% udziałów w jej kapitale zakładowym, oraz D. A1 L. s.a.r.l. z Luksemburga, posiadającą 11,06% udziałów w jej kapitale zakładowym.

W złożonym zeznaniu CIT-8 za kontrolowany okres Spółka wykazała:

1) przychód z zysków kapitałowych - 550.827,45 zł,

2) koszty z zysków kapitałowych - 11.013.722,81 zł,

3) strata z zysków kapitałowych - 10.462.895,36 zł,

4) przychody z pozostałych źródeł - 10.281.196,89 zł,

5) koszty z pozostałych źródeł - 5.456.381,40 zł,

6) dochód z innych źródeł - 4.824.815,49 zł,

7) odliczenie 50% straty za 2017 r. od dochodu z innych źródeł - 1.392.113,96 zł,

8) dochód z innych źródeł po odliczeniu straty - 3.432.701,53 zł,

9) należny podatek według stawki 19% - 652.213,00 zł.

Kontrola zakończyła się "Wynikiem kontroli z 15 września 2022 r., doręczonym pełnomocnikowi 12 kwietnia 2022 r., w którym stwierdzono:

a) nienaliczenie, niepobranie, nieodprowadzenie oraz niezadeklarowanie przez Spółkę (jako płatnika) zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 8.127.485 zł, od dokonanej wypłaty odsetek na rzecz powiązanego podatnika niemającego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej siedziby oraz zarządu;

b) zaniżenie w zeznaniu ClT-8 za 2018 r. kwoty podatku dochodowego od osób prawnych od osiągniętego dochodu z pozostałych źródeł o kwotę 208.611,00 zł, na skutek zawyżenia kwoty straty za rok poprzedni podlegającej odliczeniu od tego dochodu, w związku z wydaną przez Naczelnika PUCS w Białymstoku decyzją z 27 czerwca 2022 r., nr 318000-GKK1-2.4100.2.2022.76, określającą Spółce wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. w kwocie niższej niż zadeklarowanej.

Naczelnik PUCS w Białymstoku postanowieniem z 10 listopada 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi 21 listopada 2022 r.) postanowił o przekształceniu, z dniem doręczenia tego postanowienia, kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych, a także prawidłowości i rzetelności wywiązywania się z obowiązków płatnika w zakresie obliczania, pobierania, informowania i przekazywania na rachunek właściwego urzędu skarbowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłat należności wymienionych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. za 2018 r.

Decyzją z 20 marca 2023 r., nr 318000-CKZ-3.2.5001.32.2023.15, Naczelnik PUCS w Białymstoku określił Spółce:

a) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. w kwocie 840.681 zł w miejsce zadeklarowanego w wysokości 652.213 zł;

b) odsetki za zwłokę od niewpłaconej zaliczki miesięcznej na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2018 r. w kwocie 11.690 zł.

Decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki 3 kwietnia 2023 r.

Jednocześnie wydaną 20 marca 2023 r. decyzją Naczelnik PUCS w Białymstoku:

1. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika i

2. określił wysokości należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego na rachunek właściwego urzędu skarbowego podatku dochodowego od osób prawnych od przychodów z odsetek uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez podatnika niemającego na terytorium RP siedziby lub zarządu:

- za maj 2018 r. w kwocie 3.346.865 zł,

- za czerwiec 2018 r. w kwocie 399.863 zł,

- za listopad 2018 r. w kwocie 2.804.988 zł,

- za grudzień 2018 r. w kwocie 663.111 zł.

Od decyzji Naczelnika PUCS w Białymstoku z 20 marca 2023 r., nr 318000-CKZ-3.2.5001.32.2023.15, Spółka złożyła odwołanie.

Naczelnik PUCS w Białymstoku decyzją z 19 czerwca 2023 r., nr 318000-COP.4100.4.2023, utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że poza sporem jest, że w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty CIT-8 za 2018 r. Spółka odliczyła 50% straty za 2017 r. od dochodu z innych źródeł w kwocie 1.392.113,96 zł. Również poza sporem jest, że Naczelnik PUCS jako organ pierwszej instancji wydaną 27 czerwca 2022 r. decyzją określił Spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 588.323,92 zł w miejsce zadeklarowanej straty w kwocie 2.784.227,91 zł. Przy czym, po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę odwołania od ww. decyzji, Naczelnik PUCS w Białymstoku decyzją z 25 października 2022 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił Spółce wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 800.353,64 zł w miejsce zadeklarowanej straty w kwocie 2.784.227,91 zł.

Organ zauważył, że wspomniana decyzja z 25 października 2022 r. jest decyzją ostateczną, mimo jej zaskarżenia do WSA w Białymstoku, który wyrokiem z 15 lutego 2023 r., I SA/Bk 519/22, oddalił skargę, a od którego to wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną. Zarówno organ , który wydał decyzję ostateczną, jak i inne organy i instytucje państwowe oraz podmioty prawa, są związane taką decyzją oraz dokonanymi w niej ustaleniami.

Ponieważ przedmiotową decyzją Naczelnik PUCS określił Spółce wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 800.353,64 zł w miejsce zadeklarowanej straty w kwocie 2.784.227,91 zł, jej następstwem winna być korekta rozliczenia się Spółki z podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r., co wynika ze skorzystania prze Spółkę z art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. Nie bez znaczenia również jest, że w ramach przeprowadzonych kontroli celno-skarbowych organy podatkowe obowiązane są do uwzględnienia w całości konsekwencji prawnych wynikających z faktu istnienia w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub straty za dany okres podatkowy.

W związku z powyższym organ przedstawił prawidłowe rozliczenie Spółki z podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r.:

1) przychód z zysków kapitałowych - 550.827,45 zł,

2) koszty z zysków kapitałowych - 11.013.722,81 zł,

3) strata z zysków kapitałowych - 10.462.895,36 zł,

4) przychody z pozostałych źródeł - 10.281.196,89 zł,

5) koszty z pozostałych źródeł - 5.456.381,40 zł,

6) dochód z innych źródeł - 4.824.815,49 zł,

7) odliczenie 50% straty za 2017 r. od dochodu z innych źródeł - 400.176,82 zł,

8) dochód z innych źródeł po odliczeniu straty - 4.424.638,67 zł,

9) należny podatek według stawki 19% - 840.681,00 zł.

Stwierdzone nieprawidłowości związane z określeniem wysokości straty za 2017 r. i jej odliczeniem od dochodu w 2018 r. miały również wpływ na wysokość miesięcznej zaliczki za maj 2018 r., gdyż spowodowały zaniżenie miesięcznej zaliczki o kwotę 188.468 zł

Jak wskazał organ, powyższe oznaczało konieczność naliczenia odsetek za zwłokę, liczonych od dnia złożenia przez Spółkę zeznania CIT-8 za 2018 r, tj. od 30 marca 2019 r. Ich wysokość wynosi 11.690 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła naruszenie:

I. art. 122, art. 124, art. 128, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 oraz art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej jako: "o.p.") w zw. z art. 11 ust. 1, 2, 3 i 9 u.p.d.o.p. w zw. z § 6 ust. 1-4 i § 21 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz. U. z 2014 r. poz. 118, dalej jako: "rozporządzenie MF"), poprzez powielenie błędnych ustaleń zawartych w decyzji organu z 25 października 2022 r., nr 318000-COP.4100.9.2022, określającej wysokość straty podatkowej Spółki za rok 2017 w kwocie 800.353,64 zł w miejsce zadeklarowanej przez Spółkę straty w wysokości 2.784.227,91 zł, w tym w szczególności poprzez przyjęcie, że oprocentowanie pożyczki udzielonej Spółce przez jej udziałowca odbiegało od oprocentowania pożyczek zawieranych w tym czasie przez podmioty niezależne, poprzez określenie jej poziomu rynkowego w drodze oszacowania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w 2018 r. Spółka zaniżyła zobowiązanie podatkowe o 188.468 zł, w związku z odliczeniem od podstawy opodatkowania (z pozostałych źródeł) zawyżonej kwoty 50% straty podatkowej za 2017 r., podczas gdy decyzja ostateczna za 2017 r. wydana została z naruszeniem przepisów prawa oraz w związku z trwającym postępowaniem sądowoadministracyjnym przed NSA pozbawiona jest waloru prawomocności;

II. art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. oraz art. 53a § 1 o.p., poprzez odmowę rozliczenia w roku podatkowym 2018 części straty prawidłowo zadeklarowanej w roku podatkowym 2017, jak również określenie odsetek za zwłokę od niewpłaconej zaliczki miesięcznej na podatek dochodowy od osób prawnych za maj 2018 r. w kwocie 11.690 zł, podczas gdy kwota straty za 2017 r. była zadeklarowana w prawidłowej wysokości 2.784.227,91 zł, a zatem mogła obniżać dochód w kontrolowanym roku podatkowym.

W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika PUCS’ zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Jednocześnie Spółka poddała pod rozwagę sądu zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu wydania przez NSA rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółki od wyroku WSA w Białymstoku z 15 lutego 2023 r., I SA/Bk 519/22, dot. rozliczeń Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie 18 października 2023 r. sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Istota sprawy dotyczy rozliczenia Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. Spór w sprawie koncentruje się głównie wokół możliwości dokonania korekty tego rozliczenia w związku z określeniem Spółce – odmiennie od zadeklarowanej – straty w tym podatku za 2017 r. Jak twierdzi strona skarżąca, nieuprawnione jest w tym wypadku oparcie się o decyzję określająca za 2017 r., w sytuacji, gdy wciąż przed NSA zawisła jest sprawa ze skargi kasacyjnej od wyroku pierwszej instancji, oddalającego skargę na wspomnianą decyzję.

Z poglądem Spółki nie sposób się zgodzić, a to ze względu na podnoszoną przez organ zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych.

Z art. 128 o.p. wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Decyzja podatkowa jest zatem ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych (por. S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 128). Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia wyjątkowych sytuacji, w których możliwe będzie wyeliminowanie wadliwej decyzji ostatecznej. Przepisy o.p. przewidują bowiem nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych, tj.: uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240–246 o.p.); stwierdzenie w całości lub w części nieważności decyzji ostatecznej (art. 247–252 o.p.); uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, dotkniętej innymi wadami niż w trybach wyżej określonych (art. 253–256 o.p.). Jeszcze innym rodzajem możliwości wyeliminowania decyzji przez organ podatkowy w pierwszej instancji jest stwierdzenie jej wygaśnięcia (art. 258-259 o.p.). Istotne przy tym, że następstwem nabycia cechy "ostateczności" jest co do zasady wykonalność takiej decyzji (art. 239e o.p.).

Przymiot "ostateczności" decyzji, jak jasno wynika z powoływanych wyżej przepisów, nabiera znaczenia na płaszczyźnie postępowania przed organami podatkowymi – decyzja ostateczna załatwia bowiem sprawę w administracyjnym toku instancji, co rodzi związane z tym konsekwencje. Zasada związania organu podatkowego decyzją (art. 212 o.p.) w zdaniu pierwszym wskazuje, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Organ, który ją wydał, nie może dokonać jej weryfikacji w ten sposób, że doprowadzi do zmiany sytuacji prawnej adresata decyzji, która została ukształtowana poprzez treść zawartego w decyzji rozstrzygnięcia w inny sposób, jak tylko w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 maja 2012 r., I SA/Gd 270/12). Co za tym idzie, w polskim systemie prawnym każda decyzja korzysta z domniemania prawidłowości: decyzja jest prawidłowa (niewadliwa) tak długo, dopóki nie zostanie obalona w sposób przewidziany przepisami prawa. Oznacza to, że do momentu zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzja uważana jest za prawidłową i wywołującą wszelkie związane z jej wydaniem skutki. Konsekwencją domniemania prawidłowości decyzji jest domniemanie jej legalności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, sąd przypomina, że do tej pory w sprawie Spółka w zeznaniu CIT-8 za 2018 r. odliczyła 50% straty za 2017 r. od dochodu z innych źródeł w kwocie 1.392.113,96 zł. Następnie Naczelnik PUCS jak organ pierwszej instancji rozstrzygnięciem z 27 czerwca 2022 r. określił Spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. w wysokości 2.784.227,91, które to rozstrzygnięcie zostało w drugiej instancji uchylone (decyzja z 25 października 2022 r.), a Spółce określono na nowo wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 800.353,64 zł w miejsce zadeklarowanej straty w kwocie 2.784.227,91 zł. Skarga Spółki na tę decyzję została oddalona przez WSA w Białymstoku wyrokiem z 15 lutego 2023 r., a złożona skarga kasacyjna oczekuje na rozpoznanie przed NSA.

Dla niniejszej sprawy kluczowe jest więc to, że decyzja Naczelnika PUCS w Białymstoku z 25 października 2022 r. określająca wysokość straty podatkowej za 2017 r. zyskała przymiot ostateczności, a w konsekwencji – korzysta z domniemania prawidłowości i wiąże organ podatkowy, przez co bez przeszkód prawnych może stanowić podstawę korekty rozliczeń Spółki z podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. Spółka skorzystała bowiem z przysługującego jej z art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. prawa do obniżenia dochodu uzyskanego z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, przy założeniu, że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty.

Jak już wcześniej wspomniano, dla następstw, jakie pociąga za sobą ostateczność decyzji, nie ma znaczenia fakt zaskarżenia jej do sądu. Co prawda w doktrynie spotkać można koncepcję podziału decyzji na prawomocne i nieprawomocne: te pierwsze to decyzje, na które nie przysługuje skarga, albo te, na które skarga została prawomocnie oddalona lub odrzucona przez sąd administracyjny; te drugie natomiast to decyzje ostateczne, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. A. Kabat [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, A. Kabat, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 128.), jednak podział ten ma charakter jedynie teoretyczny. W istocie nie modyfikuje on w żaden sposób tego, czym jest i jak należy rozumieć "ostateczność" decyzji, jak też jej związku z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Na odmiennym – błędnym założeniu – oparł się jednak autor skargi, próbując przeforsować tezę, że jedynie decyzja "prawomocna" wywołuje skutki tożsame dla skutków decyzji ostatecznej i tylko taka decyzja wiąże organy, także – jak w sprawie niniejszej – w zakresie następstw w rozliczeniach podatkowych za kolejne okresy.

Zapatrywania strony w tym zakresie są nieprawidłowe. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem. Wobec tego dopóki decyzja ostateczna z 25 października 2022 r. funkcjonuje w obrocie prawnym, organ podatkowy jest zobowiązany do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia.

Celnie zauważył przy tym organ w odpowiedzi na skargę, że orzeczenia, na które powołuje się strona (wyroki NSA z 6 grudnia 2016 r., II FSK 2987/14; z 29 sierpnia 2019 r., I FSK 852/17) dotyczyły braku związania organu ustaleniami faktycznymi i wnioskami wynikającymi z poprzednio wydanej decyzji, nie zaś samym rozstrzygnięciem, które na gruncie niniejszej sprawy jest kluczowe.

Skład orzekający zauważa, że przeważająca część skargi dotyczy w istocie zarzutów, jakoby organ w niniejszym postępowaniu nie podjął żadnych prób uzupełnienia materiału dowodowego związanego z kwestią rozliczenia się Spółki z podatku dochodowego za 2017 r. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania były rozliczenia Spółki za 2018 r. Jak już wspomniano, decyzja za 2017 r. korzysta z przymiotu ostateczności, więc procedowanie w tym zakresie należałoby uznać za naruszenie zasady trwałości. Wszystkie zarzuty dotyczące rozliczenia się Spółki za 2017 r. pozostają więc poza zakresem tej sprawy i nie mogły podlegać ocenie sądu.

Ze względu na powyższe sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia art. art. 122, art. 124, art. 128, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 oraz art. 212 o.p. w zw. z art. 11 ust. 1, 2, 3 i 9 u.p.d.o.p. w zw. z § 6 ust. 1-4 i § 21 ust. 1-3 rozporządzenia MF, a także art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. oraz art. 53a § 1 o.p.

Odnosząc się zaś do wniosku o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, oddalonego na rozprawie, sąd zauważa, że strona skarżąca wywiodła skargę na decyzję organu odwoławczego z 25 października 2022 r. (uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i określającą Spółce wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r.), a ta została przez tut. sąd w całości oddalona wyrokiem z 15 lutego 2023 r., I SA/Bk 519/22. Wyrok ten nie posiada wprawdzie waloru prawomocności, a skarga kasacyjna czeka na rozpoznanie przez NSA, aczkolwiek w ocenie sądu nie ma to wpływu na rozpatrywaną sprawę, gdyż – jak wcześniej sąd wskazał – organ zobligowany był do podjęcia działań na podstawie ostatecznej decyzji, co też uczynił, wydając zaskarżoną decyzję. W konsekwencji powyższego sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), czemu wyraz dał w postanowieniu zapadłym na rozprawie.

Z tego powodu sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.