Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 92/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 40 ust. 1 art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1 ,
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art.  8 § 1 art. 11 , , art. 107 § 3,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant st. ref. Magdalena Antys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 października 2023 r. nr KOC/4164/Dr/22 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "organ", "Kolegium", "SKO") z dnia [...] października 2023 r. nr [...] wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570, z późn. zm.) utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej w wysokości 7 039,50 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. ul. [...] w [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego nr [...] ze stałą treścią reklamową o powierzchni 2,86 m2 w dniach 12, 15-28 lutego, 01-31 marca, 01,02, 06-09, 11-16, 18-23, 25-30 kwietnia, 04-21,24 maja 2021 r. oraz poprzez umieszczenie w nim urządzenia reklamowego o powierzchni 0,20 m2 w dniach 13, 14 lutego, 03, 04, 05, 10, 17, 24 kwietnia, 01,02, 03,22, 23 maja 2021 r.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 12 lutego 2021 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...], podczas której stwierdzili umieszczenie w nim nośnika reklamowego nr [...] ze stałą treścią reklamową bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy.

Następnie w dniach 15-28 lutego, 01-31 marca, 01, 02, 06-09, 11-16, 18-23, 25-30 kwietnia, 04-21, 24 maja 2021 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadzili kolejne kontrole pasa drogowego i stwierdzono funkcjonowanie reklamy, co dokumentuje karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego.

Pismem z dnia 12 maja 2021 r. Prezydent [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. ul. [...] w [...].

Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. orzekł w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej w wysokości 7 039,50 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W wyniku rozpoznania odwołania Strony od decyzji organu pierwszej instancji SKO – decyzją z dnia [...] października 2023 r. – utrzymało w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO – po przytoczeniu właściwych w sprawie przepisów prawa – wskazało, że w niniejszej sprawie granicę pasa drogowego wyznacza granica działki ewidencyjnej, na której wzniesiony jest budynek, na którym umieszczono nośnik reklamowy (sam budynek częściowo wchodzi w pas drogowy), a więc – zdaniem Kolegium - reklama/nośnik znajdował się w pasie drogowym. Następnie organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, by zostało wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowej lokalizacji, w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji.

Kolegium dodało, że w aktach sprawy znajduje się opinia geodezyjna dotycząca pomiaru nośnika reklamowego/reklamy umieszczonego na budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] i stwierdził jego lokalizację w granicach pasa drogowego. Organ wskazał, że stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie dowodów z dokumentów w postaci: opinii geodezyjnej z dnia 6 kwietnia 2021 r. wraz z pomiarem reklamy/nośnika i jej lokalizacją wobec pasa drogowego oraz adnotacją urzędową z dnia 14 kwietnia 2021 r.; protokołów kontroli z dnia: 12 lutego 2021 r., 12 marca 2021 r., 14 kwietnia 2021 r., 22 kwietnia 2021 r. wraz z dokumentacją zdjęciową; kart kontroli do spraw nr: [...], [...], [...], [...] wraz z dokumentacją fotograficzną na płycie; wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów; mapy zasadniczej z naniesioną granicą prasa drogowego.

Zdaniem Kolegium organ I instancji zasadnie wymierzył Stronie karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. ul. [...] w [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego nr [...] ze stałą treścią reklamową o powierzchni 2,86 m2 w dniach 12, 15-28 lutego, 01-31 marca, 01, 02, 06-09, 11-16, 18-23, 25-30 kwietnia, 04-21, 24 maja 2021 r. oraz poprzez umieszczenie w nim urządzenia reklamowego o powierzchni 0,20 m2 w dniach 13, 14 lutego, 03, 04, 05, 10, 17, 24 kwietnia, 01, 02, 03, 22, 23 maja 2021 r. Zdaniem SKO Strona nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność demontażu reklamy/nośnika w spornych datach. Zdaniem Kolegium okoliczność zajęcia pasa drogowego przez reklamę/nośnik w spornym okresie została udowodniona w oparciu o dowody, swobodna ocena dowodów uwzględniła zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Odnosząc się do przedstawionych przez Stronę opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich (opinie prywatne) Kolegium wskazało, że w opiniach zawarto oceny jak organy administracji powinny procedować i jakie dowody przeprowadzać. Jedna z nich - zdaniem SKO - dotyczy innego pasa drogowego, więc pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Wniosek płynący z ww. stanowiska, tj. że ustalanie granicy pasa drogowego powinno odbywać się od najbardziej wysuniętego elementu powiązanego z budynkiem - w ocenie organu II instancji - nie znajduje podstawy w przepisach prawa powszechnie obowiązującego.

SKO uznał, że wysokość kary pieniężnej została określona przez organ I instancji w prawidłowej wysokości. W ocenie Organu niewątpliwie uwagę adresatów reklamy na nośnikach zwracała reklama oraz sam nośnik, wobec tego uprawnione było uwzględnienie przy wymiarze kary także ramki nośnika reklamowego.

Końcowo Kolegium wskazało, że brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestaniu na pouczeniu. Zaznaczono, że Strona jest podmiotem profesjonalnym, na szeroką skalę zajmującą się umieszczaniem reklam w przestrzeni miasta [...], co Kolegium wiadome jest z urzędu (znaczna ilość spraw w Kolegium dotyczy reklam umieszczanych przez tę spółkę).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z dnia [...] października 2023 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

a) art. 80 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi przez nośnik reklamowy skarżącej, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie sposób tego jednoznacznie stwierdzić, co skutkowało naruszeniem art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych;

b) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby przebieg granicy pasa drogowego oraz wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, a znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie wykazują w sposób dostateczny przebiegu granicy pasa drogowego oraz kolizji reklamy z tym pasem,

c) art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 8 i ust. 12 Ustawy o drogach publicznych w zw. z § 4 ust. 1 oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (dalej jako: "Uchwała") w zw. z art. 3 pkt 1) i 3) ustawy prawo budowlane, poprzez uznanie, iż nośnik reklamowy w formie tzw. Citylight, występujący w niniejszej sprawie, stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Ustawy prawo budowlane, do którego stosuje się stawkę opłaty określoną w poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały (stawka za "inne obiekty budowlane") podczas gdy nośnik tego typu nie spełnia definicji obiektu budowlanego (w tym definicji budowli), co prowadzi do wniosku, że do przedmiotowej kategorii nośników nie znajduje zastosowania kara pieniężna wymierzana na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych;

d) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645, dalej: "u.d.p."), poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego,

e) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 kpa, poprzez:

- niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego,

- brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia,

- brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie,

- niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

- nienależyte uzasadnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia poprzez umieszczenie nośnika reklamowego nr [...] ze stałą treścią reklamową o powierzchni 2,86 m2 w dniach 12, 15-28 lutego, 01-31 marca, 01,02, 06-09, 11-16, 18-23, 25-30 kwietnia, 04-21,24 maja 2021 r. oraz poprzez umieszczenie urządzenia reklamowego o powierzchni 0,20 m2 w dniach 13, 14 lutego, 03, 04, 05, 10, 17, 24 kwietnia, 01,02, 03,22, 23 maja 2021 r.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte zawiadomieniem z 12 maja 2021 r. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 (u.d.p.) w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.

Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniach stwierdzonego zajęcia pasa drogowego, pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p.).

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reklama (nośnik) zajmował jego przestrzeń, jak bowiem wynika z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie, na zajecie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2173/11). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt V KK 13/13; wyrok SA w Katowicach z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt II AKa 156/13). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary, a mianowicie:

• wypis i wyrys z ewidencji gruntów;

• mapa zasadnicza z naniesioną granicą prasa drogowego;

• opinii geodezyjna z dnia 6 kwietnia 2021 r. wraz z pomiarem reklamy/nośnika i jej lokalizacją wobec pasa drogowego oraz adnotacją urzędową z dnia 14 kwietnia 2021 r.;

• protokoły kontroli z dnia: 12 lutego 2021 r., 12 marca 2021 r., 14 kwietnia 2021 r., 22 kwietnia 2021 r. wraz z dokumentacją zdjęciową;

• karty kontroli do spraw nr: [...], [...], [...], [...] wraz z dokumentacją fotograficzną na płycie

– pozwalał SKO na dokonanie właściwych ustaleń co do zajęcia pasa drogowego poprzez sporny nośnik reklamowy i wyświetlane na nim reklamy oraz rozstrzygnięcie sprawy.

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę (k- 23 teczka pierwsza akt administracyjnych), określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy/urządzenia reklamowego z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego (por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Położenie reklamy/urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynika, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja jest bezpodstawnie kwestionowana przez Skarżącego. Powyższy dokument wraz z pozostałymi wymienionymi powyżej dowodami pozwala na jednoznaczne ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik/reklamy, przez kogo doszło do zajęcia pasa drogowego, w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego i jaka była powierzchnia zarówno spornych reklam, jak również spornego nośnika reklamowego.

Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 107 oraz art. 81a § 1 K.p.a., należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej – ul. [...] w rej. ul. [...] w [...] poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego nr [...] ze stałą treścią reklamową o powierzchni 2,86 m2 w dniach 12, 15-28 lutego, 01-31 marca, 01,02, 06-09, 11-16, 18-23, 25-30 kwietnia, 04-21,24 maja 2021 r. oraz poprzez umieszczenie w nim urządzenia reklamowego o powierzchni 0,20 m2 w dniach 13, 14 lutego, 03, 04, 05, 10, 17, 24 kwietnia, 01,02, 03,22, 23 maja 2021 r.

W ocenie Sądu kontrole przeprowadzone w dniach 12 luty 2021 r., a następnie w dniach 15-28 lutego, 01-31 marca, 01, 02, 06-09, 11-16, 18-23, 25-30 kwietnia, 04-21, 24 maja 2021 r. pozwalały organom uznać, że sporny nośnik reklamowy znajdował się w spornej lokalizacji w dniach wskazanych w zaskarżonej decyzji zasadnie uznając brak racjonalności w przyjęciu, że Skarżący dokonywał demontażu spornego nośnika reklamowego w okresie pomiędzy dokonanymi przez organ kontrolami. W tej sytuacji na Skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, w prawidłowej wysokości 7 039,50 zł, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania (art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.). Skarżący został również zawiadomiony o wszczęci postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o przysługujących mu prawach strony postępowania administracyjnego. Skarżący miał dostęp do akt postępowania oraz możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie doszło zatem również do naruszenia art. 10 K.p.a.

Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, SKO w prawidłowy sposób wykazało w niniejszej sprawie zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p.

Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie stawiany przez Skarżącego zarzut niezasadnego uznania spornego nośnika reklamowego za obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Według definicji obiektu budowlanego - zawartej w pkt 1 art. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz.1333) - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Załącznik nr 3 do uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. zatytułowany "Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy" przewiduje (w formie tabeli) stawki opłat, różnicując je w zależności od rodzaju obiektów, przy czym w punktach 1 - 18a tabeli wymienione są rozmaite obiekty, takie jak m.in. kabiny telefoniczne, wszelkiego rodzaju automaty, witryny, gabloty, kioski i pawilony handlowe/usługowe, czy wiaty, altany i przykrycia namiotowe, natomiast w punkcie 19 przewiduje się stawkę za "inne obiekty budowlane nie wymienione w poz. 1-18a". Jednak w tym ostatnim przypadku – w ocenie Sądu – nie chodzi o obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawa budowlane, gdyż przeczy temu treść pozostałych punktów/pozycji tabeli (1-18a) wymieniających enumeratywnie rozmaite obiekty, niekoniecznie spełniające definicję obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem punkt 19 tabeli załącznika nr 3 do ww. uchwały stanowi o stawce za zajęcie pasa drogowego przez wszelkie obiekty nie wymienione w punktach 1 - 18a tabeli, nie będące reklamami (reklamy ujęte są odrębnie, w punktach 20 - 35 tabeli tego załącznika). Nadto art. 3 pkt 1 (w zw. z pkt 3) ustawy Prawo budowlane posługuje się definicją funkcjonalną, co oznacza, że zakwalifikowanie danego nośnika jako "obiektu budowlanego" w rozumieniu tego przepisu wymagałoby każdorazowego badania jego charakteru, a to - zdaniem Sądu - jest niezgodne z intencją ustawodawcy wynikającą z ww. przepisów u.d.p., które bez względu na charakter i cechy konstrukcyjne obiektu wiąże określone skutki prawne z posadowieniem go w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego wykazano, że Skarżący zajął pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, to organ administracji miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. i uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Wysokość kary pieniężnej została - w ocenie Sądu - wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p., z uwzględnieniem stawek opłaty wynikających z ww. uchwały Rady [...].

Sąd podkreśla, że u.d.p. przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami urządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego, co odnosi się m.in. do reklam (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.p.). Każde zatem zajęcie pasa drogowego przez reklamę (i inny obiekt), niezależnie od tego w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

SKO rozważyło kwestię zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Słusznie jednak wskazało, że trudno uznać, iż by waga spornego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach organ prawidłowo zauważył, że zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą należy postrzegać w kategoriach braku należytej staranności.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), Sąd orzekł jak w sentencji.