Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 519/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 29 ust. 1 pkt 14, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 30 ust. 5 P.b. zd. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w R. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 13 lutego 2023 r. nr I-III.7721.1.56.2022 w przedmiocie sprzeciwienia się wykonaniu robót budowlanych – skargę oddala –


UZASADNIENIE

II SA/Rz 519/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 lutego 2023r. nr I-III.7721.1.56.2022 Wojewoda Podkarpacki po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. reprezentowanej przez adw. T. U., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 12 października 2022r. nr AR-P.6743.7.54.2022.AG w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy, A. Sp. z o.o. (dalej: Inwestor/Skarżący) w dniu 4 października 2022r. zgłosiła Prezydentowi Miasta [...] zamiar budowy budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] w R. Do zgłoszenia Inwestor załączył m.in. "Projekt budynku gospodarczego l" zawierający część opisową - "opis techniczny do zagospodarowania działki", "opis techniczny do projektu budowy budynku gospodarczego 1", część graficzną "projekt zagospodarowania terenu" w skali 1:500 oraz rysunek "Projektowany budynek 1" w skali 1: 100 zawierający elewacje, rzut parteru oraz przekrój A-A.

Rozpatrując przedmiotowe zgłoszenie Prezydent Miasta [...], decyzją nr AR-P.6743.7.54.2022.AG z 12 października 2022r. sprzeciwił się wykonaniu ww. robót budowlanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji na wstępie zaznaczył, że dla działek nr [...] i [...] Obr. [...] w [...], których dotyczy ww. zgłoszenie zamiaru budowy budynku gospodarczego, wydane zostało pozwolenie na budowę Nr [...] z [...] września 2021r. obejmujące inwestycję pn.: "Budowa 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej w dwóch zespołach z wewnętrzną instalacją energii elektrycznej, c.o., gazu, wod.-kan., przyłącza kanalizacji sanitarnej i wody do 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej (...)", przeniesione na nowego inwestora decyzją z dnia [...] lipca 2022r., nr [...]. Ponadto organ I instancji wskazał, że na terenie, na którym planowane są objęte zgłoszeniem roboty budowlane nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ zbadał zgodność planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z [...] października 2020r. wydaną dla wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Badając zgodność planowanego przedsięwzięcia z ww. decyzją o warunkach zabudowy organ stwierdził, że w decyzji ustalone zostały zasady zagospodarowania terenu i warunki zabudowy cechy zagospodarowania terenu", w których ustalono m. in. powierzchnię terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki jako nie mniejszej niż 30%. W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją nr [...] z [...] września 202 Ir. wskazano, że powierzchnia biologicznie czynna stanowi 31,05 % powierzchni działki. Zdaniem organu I instancji planowana budowa budynku gospodarczego o powierzchni 25,10 m2 zmienia ten wskaźnik w sposób, który narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, bowiem powierzchnia terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki wyniesie 29,95% i jest mniejsza niż powierzchnia ustalona w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Prezydent Miasta [...] zauważył, że planowana inwestycja stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w myśl art. 36a ust. 5 pkt 5 ustawy prawo budowlane i wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołała się A. Sp. z o.o. zaskarżając przedmiotową decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania czy zamierzenie inwestycyjne narusza powierzchnię terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki, a także art. 77 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie.

Skarżący zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i niewłaściwe uznanie przez organ, że zamierzenie inwestycyjne narusza decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy w ocenie Skarżącego analiza powierzchni terenu biologicznie czynnego wykonana została błędnie; budowa budynku gospodarczego zlokalizowana jest w całości na obszarze, który został przeznaczony w projekcie zagospodarowania terenu pod projektowane utwardzenie terenu; niemożliwym jest więc, aby zgłaszane roboty budowlane miały jakikolwiek wpływ na zmniejszenie powierzchni terenów biologicznie czynnych;

- art. 36a ust. 5 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez organ, że projektowana lokalizacja zgłaszanego budynku stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego z racji naruszeń decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy w ocenie Skarżącego planowana inwestycja nie narusza powierzchni terenu biologicznie czynnego, a organ w żaden inny sposób nie uzasadnił owej istotnej zmiany, lecz ograniczył się do zacytowania przepisów ustawy Prawo budowlane.

Skarżący wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Opisaną na wstępie decyzją z 13 lutego 2023r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021r., poz. 2351 ze zm., dalej: P.b.) Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu Wojewoda, po przytoczeniu treści art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a art. 30 ust. 2 i ust. 2a ustawy Prawo budowlane wskazał, że Inwestork nie wskazała sposobu wykonania planowanej inwestycji, co jest niezgodnie z wzorem zgłoszenia budowy określonym w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 lutego 202 Ir. w sprawie określenia wzoru formularza zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (Dz. U. z 2021r., poz. 304), zaś w załączonym do zgłoszenia "opisie technicznym do projektu budowy budynku gospodarczego l" w punkcie 7 przedmiot zgłoszenia Inwestork określiła jako "wiatę".

Dalej Wojewoda wskazał, że z załączonych do zgłoszenia szkiców wynika, że budynek gospodarczy będzie miał wymiary zewnętrzne 6,02 m x 4,77 m, będzie posiadał wysokość od terenu do kalenicy wynoszącą 3,371 m oraz dach dwuspadowy o spadku 150 . Ponadto z załączonego do zgłoszenia "projektu zagospodarowania terenu" w skali 1:500 [pic]wynika, że budynek będzie zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] w odległości 5,19 m od granicy działki nr [...] i [...] od strony południowo - wschodniej oraz 8,01 m od granicy działki nr [...] od strony północno zachodniej. Z ww. projektu zagospodarowania terenu wynika również, że budynek będzie nieznacznie zlokalizowany na działce nr [...], zaś pozostała jego część zostanie zlokalizowana na działce nr [...].

Wojewoda stwierdził, że istotą problemu jest ustalenie, czy przewidziany zgłoszeniem budynek spełnia wymagania pozwalające na jego realizację w trybie zgłoszenia, tzn. czy jest wolno stojący oraz parterowy. Organ wskazał, że równolegle prowadzi postępowanie odwoławcze w sprawie robót budowlanych polegających na budowie drugiego budynku gospodarczego na tej samej działce nr [...]. Przeprowadzona analiza akt zarówno jednej jak i drugiej sprawy wykazała, że Inwestor zamierza na działkach nr [...] i [...] wybudować dwa budynki gospodarcze, które jak wynika z załączonych do zgłoszeń "projektów zagospodarowania" będą przylegały do siebie krótszymi bokami i de facto, po ich zrealizowaniu będą stanowiły dwa obiekty przylegające do siebie, o łącznych wymiarach 4,77 m x 12,0 m, przy czym żaden z nich nie będzie wolno stojący. Należy również zwrócić uwagę, że oceniany budynek został zaprojektowany w sposób który uniemożliwia swobodny dostęp do pomieszczeń drugiego z budynków od strony północno - wschodniej, który to budynek od tej strony nie posiada ściany zewnętrznej, zaś dach wsparty jest na słupach.

Wojewoda powołał się na definicję "domu wolno stojącego" zawartą w "Ilustrowanym leksykonie architektoniczno - budowlanym" i stwierdził, że dokonując ustalenia znaczenia terminu "budynek wolno stojący" należy odnieść się do jego potocznego znaczenia. Zdaniem Organu budynek wolno stojący to taki, który jest niezależny, swobodny i niczym nieskrępowany. Innymi słowy to budynek nie obarczony i nie otoczony innym przyległym budynkiem, to budynek, do którego jest swobodny dostęp z każdej jego strony.

Wojewoda na podstawie analizy dokumentów stwierdził, że objęty zgłoszeniem budynek gospodarczy jest bez wątpienia parterowy, lecz z całą pewnością nie można uznać go za wolnstojący. Brak wolnej przestrzeni wokół projektowanego budynku gospodarczego nie zapewnia swobodnego dostępu z każdej jego strony i uniemożliwia komunikację wokół niego w przypadku realizacji kolejnego budynku gospodarczego w sposób wskazany w kolejnym ww. zgłoszeniu.

Wojewoda wskazał również, że Inwestor w zgłoszeniu wskazał na zamiar budowy budynku gospodarczego. Tymczasem z załączonego do zgłoszenia "opisu technicznego" wynika, że "W projektowanym budynku gospodarczym znajdować się będą miejsce gromadzenia odpadów oraz pomieszczenia gospodarcze właścicieli działek". Powołując się na definicję budynku gospodarczego, zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki [pic]i ich usytuowanie (Dz.U z 2022r., poz. 1225) Wojewoda stwierdził, że przepis ten nie wskazuje na możliwość traktowania budynku gospodarczego, jako miejsca składowania odpadów, tym bardziej, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił budynki gospodarcze i miejsca gromadzenia odpadów stałych, którym poświęcił osobny rozdział rozporządzenia.

Wojewoda wskazał, że objęty zgłoszeniem budynek nie może zostać uznany jako budynek gospodarczy wolno stojący, zatem należało wnieść sprzeciw stosownie do art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego Wojewoda przyznał, że analiza powierzchni terenu biologicznie czynnego została błędnie dokonana przez organ I instancji. Z zalegającego w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] wynika, że wnioskowany budynek gospodarczy zlokalizowany został na projektowanym terenie utwardzonym, co pozostaje bez wpływu na wielkość powierzchni biologicznie czynnej. Również analiza dokonana pod kątem ewentualnego zwiększenia powierzchni zabudowy nie narusza ustaleń o których mowa w pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] października 2020r.

A. Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 13 lutego 2023 r. nr I-III. 7721.1.56.2022, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

-§ 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię tego przepisu, a to dowolne uznanie przez Organ, iż definicja "budynku gospodarczego" wyrażona w przywołanym przepisie wyłącza możliwość przechowywania w nim pojemników do gromadzenia odpadów stałych albowiem ustawodawca w rozdziale 4 ww. rozporządzenia usystematyzował warunki dla miejsca przeznaczonego na gromadzenie odpadów, w sytuacji gdy wyłączenie takie wprost nie wynika z § 3 pkt 8 rozporządzenia;

- § 22 i § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, a to pominięcie przez Organ okoliczności, iż w budynku gospodarczym, który ma powstać na działce nr [...] może być stworzone miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych albowiem spełnione są wszystkie wymagania wskazane w ww. przepisach, co oznacza, iż wbrew stanowisku Organu budynek gospodarczy może być traktowany jako miejsce składowania odpadów;

- art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie kryterium budynku wolno stojącego właściwego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego również dla zgłoszenia budynku gospodarczego, co w ocenie Skarżącego jest wykładnią rozszerzającą i godzi w interesy Skarżącego w sposób nieuzasadniony i nieuprawniony.

Skarżący zarzuciła również naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. niepodjęcia wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania czy zamierzenie inwestycyjne spełnia cechy budynku/obiektu wolno stojącego, lecz posłużenie się przez Organ wyłącznie kryteriami dla budynku wolno stojącego odnoszącego się wyłącznie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sytuacji gdy przeznaczenie budynków gospodarczych jest zupełnie inne niż budynków mieszkalnych jednorodzinnych i charakter obiektu wolno stojącego należy interpretować odmiennie.

Mając na względzie powyższe Skarżący wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody Podkarpackiego z 13 lutego 2023 r., nr I-III.7721.1.56.2022, a także poprzedzającej decyzji Prezydenta Miasta [...] z 12 października 2022 r., nr AR-P.6743.7.54.2022.AG, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący podniosła, że stanowisko Organu dotyczącej nadania znaczenia pojęciu budynku wolno stojącego narusza słuszne interesy Inwestora, który wypełnił istniejące ustawowe wymagania przewidziane dla wznoszenia budynków gospodarczych. Skarżący zarzucił, że Organ błędnie definiuje wolno stojący charakter budynku gospodarczego posługując się wyłącznie kryteriami właściwymi dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, który obligatoryjnie musi mieć charakter budynku wolno stojącego. W ocenie pełnomocnika Skarżącego rygor zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "budowie budynku gospodarczego" powinien być mniej surowy niż dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W praktyce wielokrotnie zdarza się, iż budynek mieszkalny lokowany jest w centralnej części działki, tak aby spełnić jego wolno stojący charakter, zaś w dzisiejszych realiach niejednokrotnie ciężko jest z kolei zapewnić taki charakter dla budynków gospodarczych, które mają służyć pomocniczo, a nie stricte do celów mieszkalnych zaś w ocenie Skarżącego taki wymóg nie jest wymagany ustawowo dla budynków gospodarczych. Skarżący zakwestionowała zasadność określenia definicji budynku/obiektu wolno stojącego na zasadzie analogii do kryteriów dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Postanowienia prawa administracyjnego są generalnie normami iuris cogentis i dotyczą wskazanych w nim wypadków, co wyklucza ich stosowanie per analogiam do wypadków podobnych, nie objętych jednak wyraźnymi postanowieniami prawa. W ocenie Skarżącego Organ winien rozważyć spełnienie przez obiekt/budynek waloru wolno stojącego z uwzględnieniem usytuowania tego budynku i dostępu do niego, a także przeznaczenia. Budynek ten ma charakter pomocniczy a nie służący do zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, dlatego wymogi obiektu/budynku wolno stojącego winny być rozpatrywane mniej rygorystycznie, a w szczególności indywidualnie dla zamierzenia inwestycyjnego jakim jest budowa budynku gospodarczego. Tok rozumowania Organu i stosowanie względem budynków gospodarczych tożsamych wytycznych jak w przypadku domów wolno stojących powodowałoby znaczne utrudnienia i ograniczenia w zakresie możliwości wznoszenia budynków gospodarczych, w szczególności na małych powierzchniach.

Odnosząc się z kolei do zarzutu polegającego na uznaniu przez Organ, iż w budynku gospodarczym nie jest możliwe gromadzenie odpadów, pełnomocnik Skarżącego z treści ww. rozporządzenia wywodzi zupełnie odmienne wnioski. Powołując się na treść przepisów § 22 ust. 1 i § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Skarżący podniosła, że ustawodawca nie rozróżnił budynków gospodarczych od miejsc gromadzenia odpadów. W rozdziale 4 ww. rozporządzenia dokonano uszczegółowienia lokowania miejsc gromadzenia odpadów, tak aby nie znajdowały się zbyt blisko miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi. Tym samym ustawodawca nie wyłączył z przeznaczenia budynku gospodarczego miejsca do składowania odpadów. Organ w sposób dowolny rozszerzył zatem wykładnię § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia, gdzie została zawarta definicja budynku gospodarczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach doszedł do przekonania, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, mimo dostrzeżonych uchybień przepisom postępowania, które jednak nie miały wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Sąd podzielił bowiem stanowisko organów co do tego, że projektowany budynek gospodarczy nie spełnił warunku, umożliwiającego objęcie go uproszczoną procedurą zgłoszenia robót budowlanych. Wojewoda prawidłowo przyjął, że budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem nie jest wolno stojący.

Przepis art. 29 ust. 1 pkt 14 ustawy Prawo budowlane przewiduje, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących:

a) parterowych budynków gospodarczych,

b) garaży,

c) wiat

- o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Z brzmienia tego przepisu wprost wynika, że oprócz kryterium odpowiedniej powierzchni ustawodawca stawia wymóg, aby uproszczoną procedurą zgłoszenia objęte były jedynie takie budynki gospodarcze, które mają charakter wolno stojący. Jest to wymóg, który decyduje o dopuszczalności zastosowania procedury zgłoszenia dla planowanego budynku gospodarczego. Zasadnie więc Wojewoda przeprowadził analizę dotyczącą tej kwestii. Pojęcie obiektu "wolno stojącego" nie zostało zdefiniowane. Niemniej jednak Wojewoda niezbyt trafnie odwoływał się do definicji zamieszczonej w Leksykonie ilustrowanym, skoro znaczenie tego pojęcia zostało nadane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd podziela stanowisko judykatury, z którego wynika, że wolno stojące budynki to budynki samodzielne w sensie konstrukcyjno-budowlanym i funkcjonalnym (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 3053/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Budynkiem wolno stojącym jest obiekt budowlany o samodzielnej konstrukcji, który nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2535/18, dostępny w CBOSA). Termin "wolno stojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia weryfikowalnych za pomocą zmysłów, a nie sytuacji prawnej gruntu, na którym dany obiekt został zlokalizowany (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26.11.2010 r., II SA/Po 637/10, LEX nr 754501). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że wskazane wyżej kryteria obiektu wolno stojącego stosowane są w orzecznictwie również wobec garaży, wiat, czy też budynków gospodarczych.

Odnosząc powyższe rozumienie obiektu wolno stojącego na grunt niniejszej sprawy wskazać należy na następujące ustalenia faktyczne, wynikające zarówno z akt administracyjnych niniejszej sprawy, jak i sprawy zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 520/23. Z przedstawionych do zgłoszeń projektów zagospodarowania terenu wynika, że budynek gospodarczy nr 1, objęty niniejszym zgłoszeniem przylega bezpośrednio ścianą zachodnią do krawędzi budynku gospodarczego nr 2 od jego wschodniej strony. Przedstawione w projektach zagospodarowania terenu wymiary planowanych budynków i wynikające z nich rozmieszczenie wprost tego dowodzi. Ponadto, jak wynika ze szkiców i rzutu parteru budynku gospodarczego nr 2, budynek ten od strony wschodniej pozbawiony jest ściany, dach jest wparty na słupach i przylega bezpośrednio do pełnej ściany zachodniej budynku gospodarczego nr 1. Powyższe oznacza, że w istocie ściana budynku gospodarczego nr 1 jest ścianą oddzielającą pomieszczenia w budynku gospodarczym nr 2.

Powyższe okoliczności powodują, że nie sposób uznać, że budynek gospodarczy objęty przedmiotowym zgłoszeniem jest wolnostojący. Przylega on bezpośrednio do budynku nr 2. Budynki te mają w istocie wspólną ścianę, która wydziela zaplanowane tam pomieszczenia gospodarcze. Natomiast w obiekcie wolno stojącym pomiędzy poszczególnymi elementami budynku, takimi jak fundament, ściany, dach istnieje wolna przestrzeń i żaden z tych elementów nie jest konstrukcyjnie ani funkcjonalnie powiązany z drugim obiektem budowlanym. Zatem jest to taki budynek, który w swej konstrukcji nie wykorzystuje elementów innego obiektu budowlanego, stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość i nie jest połączony z innym obiektem. W niniejszej sprawie natomiast pomiędzy budynkami gospodarczymi nr 1 i 2 od strony północno wschodniej budynku nr 2 brak jest wolnej przestrzeni. Budynek nr 1 ścianą zachodnią przylega bezpośrednio do budynku nr 2, który od tej strony nie ma swojej ściany zewnętrznej.

Brak więc wolno stojącego charakteru budynku gospodarczego powoduje, że z uwagi na treść art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy Prawo budowlanego roboty budowlanego nie podlegały zgłoszeniu. W związku z powyższym Wojewoda prawidłowo stwierdził, że zachodzą podstawy do utrzymania w mocy decyzji o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Wojewoda przyjął również, że budynek gospodarczy, planowany również na gromadzenie odpadów nie spełnia w ten sposób wymogów z § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymogów technicznych, jakim winny odpowiadać budynki, z uwagi na wskazane w tym przepisie dopuszczalne przeznaczenia tego rodzaju obiektów. Wojewoda nie rozważył przy tym, czy planowany budynek spełnia wymogi, wskazane w § 22 i § 23 ww. rozporządzenia, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niemniej jednak ww. uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro zaistniała wskazana już wcześniej podstawa do wniesienia sprzeciwu gdyż budynek gospodarczy z uwagi na brak wolnostojącego charakteru jest objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie Wojewoda prawidłowo podzielił również zarzuty odwołania dotyczące tego, że planowana inwestycja nie narusza wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy wymogu dotyczącego powierzchni biologicznie czynnej. Zasadnie ustalenia w tym zakresie Organ odwoławczy oparł na projekcie zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę, z którego wynika, że budynek gospodarczy został zlokalizowany na planowanym utwardzeniu, co pozostaje bez wpływu na wielkość powierzchni biologicznie czynnej. W niniejszej sprawie Wojewoda zmienił więc podstawę do wniesienia sprzeciwu. Organ I instancji powołał się na naruszenie ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego). Z kolei Wojewoda przyjął, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego). Niemniej jednak tego rodzaju postępowanie nie stanowi o naruszenia procedury kontroli zgłoszenia robót budowlanych.

Zgodnie z art. 30 ust. 5 P.b. zd. 2, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Jest to termin prawa materialnego, który przez Organ I instancji został zachowany.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdy zdaniem organu II instancji wniesiony przez organ I instancji sprzeciw powinien zostać oparty na innej podstawie prawnej nie ma potrzeby uchylania decyzji organu I instancji i wniesienia przez organ odwoławczy ponownego sprzeciwu, ponieważ organ odwoławczy powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu nie prowadzi bowiem do zmiany przedmiotu decyzji (zob. wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1940/13). Zatem utrzymanie w mocy przez Wojewodę decyzji wnoszącej sprzeciw z jednoczesną modyfikacją podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu było działaniem prawidłowym w świetle art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.