Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1623/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym 21 kwietnia 2021r. sprawy ze skargi Z. C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2020r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") postanowieniem z [...] lipca 2020r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Z. C. (zwany dalej: "Skarżącym") od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej: "KWP") z [...] grudnia 2018r., informującego o braku podstaw ustawowych do realizacji wniosku Skarżącej z [...] grudnia 2018r. W podstawie prawnej powołano art. 268a, art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256, zwana dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu KGP, przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że Skarżący wnioskiem z [...] listopada 2018r. wystąpił o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, wraz z odsetkami ustawowymi. KWP pismem z [...] grudnia 2020r. poinformował Skarżącego, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do realizacji wniosku oraz że nie wyklucza to możliwości ubiegania się o wypłatę ww. świadczenia, po dokonaniu zmian legislacyjnych w tym zakresie. Skarżący w piśmie z [...] kwietnia 2020r. złożył odwołanie od ww. pisma KWP, wnosząc o zmianę decyzji i wypłaty różnicy należnego świadczenia.

KGP w związku z tym wydał powołane na wstępie postanowienie, w uzasadnieniu którego stwierdził, że stan faktyczny uniemożliwia rozpatrzenie ww. pisma Skarżącego przez organ drugiej instancji. Art. 107 § 1 k.p.a. zawiera wymogi formalne, które musi spełniać decyzja administracyjna. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Fakt, iż decyzja administracyjna winna spełniać wymogi wskazane w art. 107 k.p.a., nie oznacza, że decyzja niespełniająca wszystkich wymogów formalnych nie wchodzi do obrotu prawnego. Decyzja doręczona stronie ma domniemanie prawidłowości, mimo wad, pod warunkiem, że spełnia minimum wymogów konstytutywnych, umożliwiających zakwalifikowanie jej do kategorii aktów administracyjnych. W pozostałych przypadkach nie można mówić o akcie administracyjnym. Akty, które nie spełniają ww. kryteriów, odnoszących się do minimum elementów, nie są aktami administracyjnymi dotkniętymi wadami. Jest to odrębna grupa aktów, stanowiąca tzw. "nieakty", albo "akty pozorne". Decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym, jeśli spełnia minimalne kryteria odnoszące się do takich elementów jak: oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie dotyczące istoty sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (piastuna).

Treść ww. pisma KWP z [...] grudnia 2018r. nie spełnia kryteriów decyzji, bo nie zawiera osnowy, która rozstrzygałaby o istocie sprawy. Decyzja administracyjna jest tego rodzaju kwalifikowanym aktem administracyjnym, który musi charakteryzować podwójna konkretność. Musi być skierowana do indywidualnie oznaczonego adresata, ale w sposób władczy konkretyzować jego prawa i obowiązki. Treść rozstrzygnięcia musi polegać zatem na przyznaniu bądź odmowie przyznania określonych praw lub obowiązków wynikających z konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego. W treści ww. pisma skierowanego do Skarżącego wskazywano, że "(...) brak jest aktualnie jakichkolwiek podstaw prawnych do realizacji Pana wniosku, co nie wyklucza możliwości ubiegania się o wypłatę stosowanego świadczenia po dokonaniu zmian legislacyjnych w przedmiotowym zakresie (...)". Organ, dokonując subsumcji norm winien wskazać, w sposób niebudzący wątpliwości, że stronie (wnioskodawcy) przyznaje bądź odmawia przyznania określonych uprawnień. Kryterium tego nie spełnia sformułowanie, że "brak jest podstaw prawnych do realizacji wniosku" do przyznania stronie określonego świadczenia. Z ww. pisma trudno wyodrębnić tę cześć, którą można by uznać za osnowę rozstrzygnięcia, a to właśnie w niej powinna nastąpić konkretyzacja praw i obowiązków adresata.

KGP, powołując się na wyrok NSA z 9 listopada 2016r. sygn. akt II OSK 889/16, stwierdził, że rozstrzygnięcie jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Jego treść powinna być związana z przedmiotem postępowania i stanowić swoistą odpowiedź organu na postawione w podaniu żądanie strony. Rozstrzygnięcie stanowi o uprawnieniu lub obowiązku, wyrażanym najczęściej formułą: przyznaję, ustalam, zezwalam, odmawiam itp. Rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Sentencja decyzji jest podstawą egzekucji administracyjnej obowiązków w niej sformułowanych. Z sentencji ma bez wątpienia wynikać do czego zobowiązany został adresat decyzji, albo też czego adresatowi odmówiono. Sentencja decyzji nie powinna umożliwiać interpretacji przez zobowiązanego.

Zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) wymaga, aby strona postępowania miała jasność, że ma do czynienia z decyzją administracyjną, czyli kategorycznym aktem organu, który kończy sprawę w danej instancji, a nie wyłącznie z pismem informującym o tym, co wynika z mających w danej sprawie zastosowanie przepisów prawa. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest władcze działanie, przez autorytatywną konkretyzację normy prawa administracyjnego przez przyznanie (odmowę przyznania) uprawnienia, lub nałożenie obowiązku na jednostkę.

KGP stwierdził, że stan faktyczny i prawny sprawy, wyrażający się w braku decyzji (postanowienia), rozumianej jako kwalifikowany akt administracyjny (wydany w administracyjnym toku instancji), uniemożliwia rozpatrzenie odwołania. Wniesienie środka zaskarżenia wobec rozstrzygnięcia, które nie jest decyzją administracyjną (postanowieniem), skutkuje koniecznością stwierdzenia, na podstawie art. 134 k.p.a., niedopuszczalności odwołania. Uchybienie przez organ temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

KGP, rozpatrując ww. pismo Skarżącej uwzględnił także stanowisko wyrażone przez WSA w Szczecinie w prawomocnym wyroku z 28 marca 2019r. sygn. akt II SAB/Sz 11/19, że w przypadku wniosków odnoszących się do ponownego przeliczenia kwoty ekwiwalentu (także wniosków o wypłatę wyrównania ekwiwalentu) organ nie rozstrzyga o prawie do świadczenia, gdyż orzekł o tym przez wypłatę ekwiwalentu przy zwolnieniu ze służby. Dodatkowo w sprawie nie jest kwestionowane uprawnienie do świadczenia. Przedmiotem sprawy nie było orzekanie o uprawnieniu, lecz ustalenie kwoty, jaka winna zostać wypłacona. Przepisy prawa nie statuują roszczenia o wypłatę wyrównania, jak też nie dają podstaw do orzekania o uznaniu wysokości ekwiwalentu lub odmowie ponownego jego przeliczenia. Informacja o braku możliwości dokonania przeliczenia i wypłaty winna nastąpić i nastąpiła w formie pisemnej, niebędącej rozstrzygnięciem administracyjnym.

2, Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. postanowienia KGP i zwrot kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: a) art. 104 § 1 k.p.a. - przez załatwienie sprawy w formie postanowienia zamiast decyzji, b) art. 134 k.p.a. - przez niewłaściwe zastosowanie przepisu wskutek błędnego uznania, że pismo KWP z 21 grudnia 2018r. nie jest decyzją administracyjną i w związku z tym odwołanie jest niedopuszczalne, c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – przez niezastosowanie tego przepisu i niewydanie decyzji co do istoty sprawy, d) art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy z 6 kwietnia 2990r. o Policji (zwana dalej; "u.P.") - przez niezastosowanie tych przepisów pomimo nie kwestionowania prawa Skarżącego do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy i pomimo możliwości ustalenia wysokości tego ekwiwalentu.

Skarżący w uzasadnieniu skargi nie zgodził się z ww. postanowieniem i stwierdził, że wydano je z naruszeniem ww. przepisów i jako takie powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego. Wskutek ww. orzeczeń obu instancji, wydanych z naruszeniem prawa, Skarżącego pozbawiono na czas nieokreślony świadczenia pieniężnego we właściwej wysokości, wynikającego z obowiązujących przepisów prawa - art. 114 ust. 2 pkt 2 i art. 115a u.P., do którego prawo nie zostało nigdy zakwestionowane, a które jest wymagalne od zwolnienia ze służby - od lutego 2012r. Z decyzji KWP i zaskarżonego postanowienia wynika, że organy Policji stoją na stanowisku, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15, zgodnie z którym art. 115a u.P. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP oraz, wobec nieokreślenia w ustawie nowego sposobu ustalania wysokości ekwiwalentu za 1 dzień niewykorzystanego urlopu, nie ma podstawy prawnej do wypłacania takiego ekwiwalentu. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem KGP, że pismo KWP z [...] grudnia 2018r. nie jest decyzją administracyjną. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądów administracyjnych, ekwiwalent za niewykorzystany urlop przyznawany jest w drodze czynności materialno-technicznej, a odmowa jego przyznania powinna przybrać formę decyzji.

W ocenie Skarżącego ww. pismo KWP z [...] grudnia 2018r. zawiera rozstrzygnięcie merytoryczne jego wniosku z [...] listopada 2018r., polegające na odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, uzasadnione brakiem podstawy prawnej do wyrównania wysokości ekwiwalentu. Zawiera więc władcze rozstrzygnięcie o prawie Skarżącego. Nieprawidłowa jest interpretacja KGP, że ww. pismo KWP jest jedynie pismem informującym Skarżącego o obowiązujących przepisach, a nie decyzją. Wprawdzie ww. pismo nie zawiera właściwego uzasadnienia i nie jest zatytułowane "decyzja", ale odmawia wyrównania wysokości ekwiwalentu i to przesądza o jego charakterze - decyzji administracyjnej. Skarżącemu przysługiwało więc prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji i prawo do jego merytorycznego rozpatrzenia. Wbrew twierdzeniom KGP i KWP wypłata wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, po wydaniu ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest możliwa i nie jest konieczne określenie w ustawie nowego wskaźnika obliczania wysokości ekwiwalentu za jeden dzień niewykorzystanego urlopu. W wyniku ww. wyroku art. 115 a u.P. nie wyeliminowano z systemu prawnego w całości. Trybunał stwierdził, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. KWP posiadał więc wszelkie dane umożliwiające ustalenie wysokości należnego Skarżącemu ekwiwalentu, z uwzględnieniem skutków ww. wyroku Trybunału. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie o braku podstaw prawnych do wypłaty tego ekwiwalentu.

3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Sąd na wstępie stwierdza, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem zaskarżenia było bowiem postanowienie wydane przez KGP w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, które spełnia kryterium z ww. przepisu art. 119 pkt 3 P.p.s.a.

Sąd zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd stwierdza ponadto, że uprawnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia KGP w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, że zaskarżone postanowienie KGP z [...] lipca 2020r., w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącego od ww. pisma KWP z [...] grudnia 2018r., informującego o braku podstaw ustawowych do realizacji wniosku Skarżącego z [...] listopada 2018r. - nie narusza przepisów postępowania, w tym również tych wskazanych w skardze, jak również przepisów prawa materialnego powołanych w skardze. Tym samym skarga wniesiona w sprawie jest nieuzasadniona.

3. Zdaniem Sądu KGP w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał w sposób prawidłowy główne cechy, które w świetle art. 107 k.p.a., powinna zawierać decyzja administracyjna.

Dodatkowo KGP w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie kwestionował, że w obrocie prawnym występują tzw. decyzje administracyjne ułomne - pisma, które rozstrzygają sprawę administracyjną choć nie zostały opatrzone tytułem "decyzja", czy też nie zostały sporządzone w formie zastrzeżonej dla tego typu rozstrzygnięcia.

KGP nie kwestionował też zasady domniemania decyzji administracyjnej, którą szeroko opisano w doktrynie i którą uznaje również orzecznictwo Sądów administracyjnych.

Sąd stwierdza ponadto, że istotą sporu w sprawie jest ocena charakteru prawnego pisma z [...] grudnia 2018r., które KWP skierował do Skarżącego oraz dopuszczalności jego zaskarżenia przez możliwość złożenia odwołania, a w konsekwencji prawidłowość zastosowania w sprawie przez KGP art. 134 k.p.a., względnie niezastosowanie art. 138 k.p.a. oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Sąd, mając na względzie ww. kwestię sporną, wskazuje, że KGP w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób należyty wyjaśnił Skarżącemu dlaczego skierowane do Niego ww. pismo nie stanowiło decyzji administracyjnej, odwołując się zarówno do treści tego pisma, jak również biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz uwzględniając dotychczasowe poglądy doktryny i orzecznictwa w zakresie pism, które mogą, bądź nie powinny być uznane za decyzje administracyjne. Stanowisko KGP w tym zakresie ma oparcie w obowiązującym porządku prawnym i w żadnej mierze nie może być uznane za naruszenie przepisów prawa powołanych w skardze.

KGP w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przede wszystkim odwołał się do elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a., a które stanowią minimalne wymagania formy decyzji administracyjnej. Zgodnie z tym przepisem, decyzja winna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Prawidłowo również KGP wskazał, że nie wszystkim ww. elementom decyzji administracyjnej przypisuje się jednakową wagę. Pominięcie, co niektórych z nich pozbawia akt pisemny charakteru decyzji (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 9 wydanie, s. 517). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 1981r. sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, Nr 9 – 1-, poz. 169) minimum elementów przesądzających o tym, że mamy do czynienia z decyzja to: określnie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ.

KGP trafnie też wyjaśnił, że decyzję administracyjną musi charakteryzować podwójna konkretność. Oprócz tego, że akt administracyjny zostanie skierowany do osoby indywidualnie oznaczonej, akt ten powinien w sposób władczy konkretyzować prawa i obowiązki tej osoby.

Sąd w związku z tym stwierdza, że w ww. piśmie KWP - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - nie wskazano ani praw ani obowiązków Skarżącego. Pismo to, na co wskazuje jego treść, stanowiło jedynie informację udzieloną Skarżącemu. Nie zawierało natomiast rozstrzygnięcia o charakterze władczym, gdyż nie rozstrzygano w nim ani o odmowie Skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy, ani o przyznaniu tego uprawnienia, a jedynie informowano Skarżącego, że "(...) brak jest aktualnie jakichkolwiek podstaw prawnych do realizacji Pana wniosku, co nie wyklucza możliwości ubiegania się o wypłatę stosowanego świadczenia po dokonaniu zmian legislacyjnych w przedmiotowym zakresie (...)".

Sąd, w związku z tym, zgadza się z KGP, że ww. pismo KWP nie stanowiło rozstrzygnięcia władczego organu administracji publicznej o jakimkolwiek uprawnieniu Skarżącego. KWP w ww. piśmie nie odmówił bowiem prawa do wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, czy też wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy Skarżącego zwolnionego ze służby. Innymi słowy - KWP nie rozstrzygnął w sposób władczy o uprawnieniu bądź braku uprawnienia strony, bowiem uprawnienie to nie było sporne między KWP, a Skarżącym. Tym samym ww. pismo KWP, jak prawidłowo wskazał KGP w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie stanowiło i nie mogło zostać uznane za decyzję administracyjną. Pismo to, choć zostało skierowane do Skarżącego, nie konkretyzowało w sposób władczy ani uprawnienia strony, ani żadnego obowiązku strony. Było to pismo stricte informacyjne, wskazujące, jaki jest stan prawny w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 30 października 2018r. o sygn. akt 7/15 i w jakiej sytuacji znalazły się zarówno organy Policji oraz byli funkcjonariusze tej formacji, w tym Skarżący.

Sąd w związku z tym uznaje, że skoro KWP skierował do Skarżącego jedynie ww. pismo z [...] grudnia 2018r., mające charakter informacyjny, a nie charakter władczy, to należało uznać, że od takiego pisma nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania. W związku z tym, prawidłowe było uznanie przez KGP w zaskarżonym postanowieniu, wydanym na mocy art. 134 k.p.a., że ww. odwołanie Skarżącego było niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, że wniesienie środka zaskarżenia w stosunku do dokumentu, który nie jest decyzją administracyjną, winno skutkować stwierdzeniem, na podstawie art. 134 k.p.a., niedopuszczalności odwołania. Uchybienie bowiem temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania stanowiłoby – jak prawidłowo wskazano w zaskarżonym postanowieniu KGP - rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

Tym samym jakkolwiek w art. 134 k.p.a. nie zdefiniowano pojęcia niedopuszczalności odwołania, to w judykaturze przyjmuje się, że warunki dopuszczalności odwołania wynikają z przepisów k.p.a. określających przedmiot zaskarżenia, tok postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia odwołania. Nie budzi przy tym wątpliwości, że niedopuszczalne jest odwołanie od czynności organu administracji publicznej, która nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 i art. 107 k.p.a. (K. Glibowski, Komentarz do art. 134 k.p.a., w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2015, SIP Legalis).

Zdaniem Sądu, w tej sytuacji KGP prawidłowo uznał w zaskarżonym postanowieniu, że złożenie przez Skarżącego odwołania od ww. pisma informacyjnego z [...] grudnia 2018r., było niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. Analogiczne stanowisko było wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych w analogicznych sprawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 542/13 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z: 19 grudnia 2011r. sygn. akt II SA/Wa 1567/11; 27 listopada 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1329/15; 23 stycznia 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2453/19; 29 stycznia 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2606/19; 30 stycznia 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2710/19 – wszystkie orzeczenia dostępne na www.nsa.gov.pl).

4. Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, stwierdza, że KGP prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu stwierdził niedopuszczalność odwołania, co pociągało za sobą konieczność oddalenia skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 P.p.s.a.