Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2765/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt III SAB/Gl 160/21 w sprawie ze skargi R.S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od R.S. na rzecz Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 lutego 2022 r. (sygn. akt III SAB/Gl 160/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi R.S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, że pismem z 18 maja 2021 r., które wpłynęło do Dyrektora Aresztu Śledczego w dniu 21 maja 2021 r., skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podania, ile zgód na posiadanie konsol do gier wydał Dyrektor w terminie od 1 stycznia 2021 r. do dnia rozpatrzenia wniosku z podziałem na poszczególne miesiące.

Pismem z 26 maja 2021r. Dyrektor Aresztu Śledczego udzielił skarżącemu odpowiedzi, w której wskazał, że w Areszcie Śledczym nie prowadzi się odrębnego rejestru dotyczącego ilości wydawanych zgód na posiadanie przez osoby osadzone konsoli do gier. Ponadto podał, że na dzień 26 maja 2021 r. w celach mieszkalnych jednostki znajduje się tj. wydano z magazynu do użytkowania 6 konsol do gier.

W skardze na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w załatwieniu wniosku skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Dyrektora Aresztu Śledczego, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, zasądzenie kwoty 2000 zł oraz zwrot kosztów poniesionych w sprawie, w tym kosztów wysłanej korespondencji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o jej oddalenie. Podano, że organ nie jest w posiadaniu informacji dotyczącej ilości wydanych zgód wydanych we wnioskowanym zakresie, gdyż wszelkie pozytywnie rozpoznane prośby osadzonych o wydanie zgody na posiadanie w celi mieszkalnej konsoli do gier wklejane są do karty rzeczy własnych danej osoby i nie jest prowadzony w tym zakresie żaden rejestr. Ponadto w jednostce występuje rotacja osób osadzonych, zaś rejestry (dzienniki) prowadzone są dla wszelkich próśb/pism wpływających z zewnątrz. Wskazano, że wychodząc naprzeciw zapytaniu skarżącego ustalono, że na moment udzielania odpowiedzi w celach mieszkalnych znajdowało się 6 konsoli. Podano, że w świetle art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Zatem powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje. Organ podał ponadto, że nie był zobowiązany ani uprawiony do modyfikacji lub uściślania złożonego wniosku, a w szczególności wytwarzania informacji na podstawie czynności analitycznych, np. w wyniku badania akt. Czynności takie stanowią o przetworzeniu informacji, dla uzyskania której wnioskodawca powinien wykazać szczególnie istotny interes społeczny, którego skarżący we wniosku nie wykazywał.

Oddalając skargę WSA podniósł, że złożony przez skarżącego wniosek z 18 maja 2021 r. został załatwiony przez organ zgodnie z regulacjami u.d.i.p. Podano, że dyrektor zakładu karnego, jako jeden z organów Służby Więziennej, czyli formacji powołanej do realizacji zadań publicznych ze środków publicznych, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z tego tytułu ciąży jednak na nim obowiązek udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Jednakże obowiązek udostępniania informacji przez wskazane w u.d.i.p. podmioty dotyczy wyłącznie informacji publicznych. Wskazano, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Przepis art. 1 u.d.i.p. łączy pojęcie "informacja publiczna" z pojęciem "sprawa publiczna". W ocenie WSA należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, dotyczące problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takich indywidualnych spraw jest jedynie realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, którego sprawa dotyczy. Informacja odnosząca się do takich kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinna być udostępniana w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organów. W związku z tym WSA uznał, że nie można zaliczyć do sprawy publicznej informacji o ilości zgód na dysponowanie konsolą do gier, wydanych osadzonym na terenie Aresztu Śledczego. Wskazano, że zgodnie z art. 102 pkt 6 kodeksu karnego wykonawczego skazany ma prawo, w szczególności, do korzystania z urządzeń i zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych, radia, telewizji, książek i prasy, zaś w myśl art. 110a § 2 kodeksu karnego wykonawczego dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Zatem jeśli udostępnianiu osadzonym konsoli do gier nie stoją na przeszkodzie wewnętrzne regulacje zakładu karnego, to mogą oni korzystać z tego rodzaju urządzeń za zgodą dyrektora zakładu karnego, ale informacja o ilości wydanych konsoli nie ma cech informacji publicznej. Nie nosi ona bowiem znamion informacji odnoszącej się do kwestii mającej znaczenie dla ogółu, ani też nie odnosi się do gospodarowania mieniem publicznym i nie dotyczy interesu publicznego. Udostępnianie konsoli osadzonym jest wynikiem stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa i wewnętrznych regulacji, określających zasady realizacji praw osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Ma wymiar konkretny, indywidualny, kształtujący sytuację poszczególnych osadzonych, podlegający kontroli na zasadach określonych w kodeksie karnym wykonawczym oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2013 r. poz. 647, dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.). W sytuacji zaś, gdy wniosek nie dotyczy informacji publicznej, nieudostępnienie go winno nastąpić zwykłym pismem. Ponadto wskazano, że organ udzielił stronie informacji w zakresie wskazania, ile zgód na posiadanie konsol do gier wydał Dyrektor Aresztu Śledczego w terminie od 1 stycznia 2021 r., podając, że na dzień 26 maja 2021 r. w celach mieszkalnych znajdowało się 6 konsol. W konsekwencji powyższego WSA uznał, że podmiot zobowiązany nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł R.S., zaskarżając go w całości i zarzucając:

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a konkretnie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p. w zw. z art. 102 pkt 6 k.k.w., art. 110a § 2 k.k.w. oraz art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej przez ich błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowej konkluzji, że informacja o ilości wydanych zgód na posiadanie przez osoby osadzone konsoli do gier nie stanowi informacji publicznej, a w konsekwencji niezastosowanie w/w przepisów;

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez powielenie znacznej części uzasadnienia z orzeczeń wcześniej wydanych przez sądy administracyjne przy jednoczesnym braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w treści skargi, co utrudnia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku;

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że nie doszło do bezczynności organu, pomimo braku udostępnienia skarżącemu informacji publicznej dot. ilości wydanych zgód na posiadanie przez osoby osadzone konsoli do gier do dnia dzisiejszego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zobowiązanie organu do udzielenia skarżącemu informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku skarżącego z 18 maja 2021 r. w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia lub doręczenia organowi wyroku oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały opłacone ani w całości, ani w części, a ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że posiadanie w celi konsoli do gier jest uprawnieniem oskarżonego, skorelowanym z istnieniem po stronie Służby Więziennej zadania publicznego (obowiązku) polegającego na umożliwieniu osadzonym realizacji tych praw, a informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych. Wskazano, że ani z akt sprawy, ani z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby skarżący żądał informacji związanej z jego własną prośbą o udzielenie zgody na posiadanie przez niego konsoli czy też, aby taka prośba w ogóle została przez niego wystosowana. Co więcej skarżący skierował swój wniosek do organu w ramach innej jednostki niż tej, w której sam przebywał. Wskazano, że informacja, którą skarżący chce uzyskać, dotyczy wszystkich osadzonych w ramach danej jednostki, zaś dostęp do rozrywki i kultury osadzonych nie jest jedynie ich prawem, ale może też wpływać na proces ich resocjalizacji, co ma znaczenie nie tylko dla samych osadzonych, ale także dla całości społeczeństwa. Uwzględnienie wniosku skarżącego prowadziłoby do uzyskania informacji pozwalającej na konkluzję, czy prawa osadzonych w tym zakresie są respektowane, a w związku z tym czy organ w prawidłowy sposób wywiązuje się ze swoich zadań. Ponadto żądana informacja dotyczy załatwiania spraw przez organ w zakresie wynikającym z jego ustawowych obowiązków, zaś pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Zarzucono również, że treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku w znacznej mierze pokrywa się z niektórymi uzasadnieniami orzeczeń innych wojewódzkich sądów administracyjnych, wydanych w sprawach podobnych, co w ocenie skarżącego kasacyjnie doprowadziło to do sytuacji, w której WSA rozpatrzył sprawę wyłącznie pod kątem tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, całkowicie pomijając zarzuty sformułowane w skardze skarżącego i główną oś sporu między skarżącym a organem, tj. czy organ jest w posiadaniu przedmiotowej informacji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organ znajduje się w posiadaniu żądanej informacji, gdyż załącznik do rozporządzenia z 2003 r. wprost wskazuje, że w dzienniku skarg (próśb i wniosków) powinna być rubryka określająca przedmiot sprawy oraz rubryka określająca sposób jej załatwienia, a dla udzielenia informacji wystarczające byłoby policzenie, ile próśb o możliwość posiadania konsoli w danym okresie zostało rozpatrzonych pozytywnie. Nie sposób przy tym przyjąć, by żądana informacja była informacją przetworzoną, a nawet gdyby tak było, to podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien poinformować o tym wnioskodawcę, który musi mieć możliwość wykazania w zakreślonym terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast udzielenie skarżącemu informacji, ile konsol znajdowało się w celach mieszkalnych na dzień 26 maja 2021 r. nie uczyniło zadość wnioskowi skarżącego, gdyż domagał się on informacji o ilości zgód w tym zakresie od początku roku 2021 r., a nie wyłącznie podania stanu aktualnego na dzień udzielania odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że błędne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie, że organ znajduje się w posiadaniu żądanej informacji z uwagi na treść § 11 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., gdyż prowadzenie ewidencji wniosków, skarg i próśb dotyczy tylko tych, które wpływają do jednostki z zewnątrz.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarzuty zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzut naruszenia prawa materialnego. W przypadku, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie jednak zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się w sposób bezpośredni z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Wymagają one zatem łącznego omówienia.

Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko w przypadku braku usprawiedliwionych podstaw, ale także w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Orzeczenie odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 221/10).

Zasadny jest zarzut naruszenia przez WSA art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 102 pkt 6 k.k.w., art. 110a § 2 k.k.w. oraz art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej przez ich błędną wykładnię i uznanie, że informacja o ilości wydanych zgód na posiadanie przez osoby osadzone konsoli do gier nie stanowi informacji publicznej.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie jednak do art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udostępniania informacji publicznych określa ustawa, którą w tym wypadku jest u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej jest zatem pojęciem niedookreślonym, gdyż ustawodawca, odwołując się do kategorii sprawy publicznej, nie zdefiniował tego pojęcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, jeśli znajduje się w posiadania lub na przechowaniu władz publicznych (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02; wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W związku z tym należy podnieść, że z treści art. 2 ust. 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. 2023.1683) wynika, że do podstawowych zadań Służby Więziennej należy: 1) prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych; 2) wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy tok postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 3) zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej. Z kolei art. 102 k.k.w. wskazuje na szereg przykładowo wyliczonych praw skazanego osadzonego w zakładzie karnym, w tym w pkt 6 - na prawo do korzystania z urządzeń i zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych, radia, telewizji, książek i prasy. Z kolei z art. 110a § 1 k.k.w. określa, co może posiadać w swojej celi skazany odbywający karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym, zaś zgodnie z art. 110 § 2 pkt 1 k.k.w. dyrektor zakładu karnego może zezwolić na posiadanie w celi sprzętu elektronicznego lub elektrycznego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Zatem udzielenie zgody na posiadanie w celi konsoli do gry należy do kompetencji dyrektora zakładu karnego. W związku z tym - wbrew stanowisku WSA - wniosek złożony przez skarżącego dotyczył informacji publicznej, gdyż jego przedmiotem jest działalność Dyrektora Aresztu Śledczego w zakresie ilość zgód na wydanie osadzonym do ich cel mieszkalnych konsol do gier. Skoro zaś wydawanie tego rodzaju zgód pozostaje w zakresie kompetencji organu, to jego realizacja jest zawsze sprawą publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Niezasadnie natomiast autor skargi kasacyjnej twierdzi, że żądana informacja mieści się w kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p. Przepis ten dotyczy bowiem ogólnych zasad funkcjonowania podmiotu obowiązanego do udzielania informacji publicznej, zaś w punkcie 3d u.d.i.p. chodzi o zasady przyjmowania i załatwiania spraw. Wniosek skarżącego dotyczył uzyskania informacji o skonkretyzowanej liczbie zgód na używanie konsoli udzielonych przez dyrektora zakładu karnego, a nie istoty abstrakcyjnych zasady funkcjonowania podmiotu publicznego. Dotyczył zatem sfery faktów mających miejsce w konkretnie zakreślonym czasie. Z tych względów zarzut naruszenia przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3d u.d.i.p. nie jest uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także stanowiska skarżącego kasacyjnie co do pozostałych zarzutów skargi.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że nie doszło do bezczynności organu, pomimo braku udostępnienia skarżącemu informacji publicznej.

Należy podkreślić, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej w określonym terminie i określonej formie, o czym stanowi art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., odnosi się jedynie do takiej informacji, która jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, co wynika wprost z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Przy czym, aby można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, powinien powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanej informacji, a nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (por: wyrok NSA z 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14).

Należy zauważyć, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z 21 maja 2021 r. o podanie ilości zgód na posiadanie konsol do gier w terminie od 1 stycznia 2021 r. do dnia rozpatrzenia wniosku z podziałem na poszczególne miesiące, organ poinformował skarżącego, że nie prowadzi odrębnego rejestru w tym zakresie, a ponadto podał, że na dzień 26 maja 2021 r. w celach mieszkalnych jednostki znajduje się tj. wydano z magazynu do użytkowania 6 konsol do gier. Skoro zatem organ podał, że nie dysponuje żądaną informacją, gdyż nie prowadzi stosownej ewidencji, to takiej odpowiedzi nie można utożsamiać nieudzieleniem informacji. Organ nie tylko bowiem powiadomił skarżącego, że nie posiada żądanych informacji, ale też wskazał, dlaczego ich nie posiada, a ponadto udzielił informacji co do ilości wydanych zgód na posiadanie konsoli w takim zakresie, w jakim ją posiada. Podkreślić przy tym należy, że twierdzenie skarżącego kasacyjnie, podważające stanowisko organu odnośnie do braku żądanych informacji, opiera się na treści rozporządzenia z 2003 r., określającego obowiązek prowadzenia rejestru skarg (próśb i wniosków) w formie dziennika, o wzorze określonym w załączniku do tego rozporządzenia. Jednakże z odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że w ewidencji, o której mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., prowadzonej w Areszcie Śledczym w [...], odnotowywane są tylko wnioski, skarg i próśb wpływających do jednostki z zewnątrz, a w związku z tym nie ma w niej żądanych informacji. Należy zatem podkreślić, że w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej sąd administracyjny nie jest upoważniony do oceny prawidłowości stosowania przepisów rozporządzenia z 2003 r. w określonej jednostce penitencjarnej, gdyż kwestia ta nie tylko pozostaje poza granicami przedmiotowej sprawy, ale w ogóle nie należy do kompetencji sądu administracyjnego. W tej sytuacji nie doszło natomiast do naruszenia powołanego przepisu u.d.i.p., gdyż zachowany został termin, w której udzielono odpowiedzi, jak i właściwa forma, którą w tym przypadku jest zwykłe pismo.

W tych okolicznościach nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego skarżący kasacyjnie upatruje w powieleniu znacznej części uzasadnienia z orzeczeń wcześniej wydanych przez sądy administracyjne oraz braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia i w ramach jego rozpatrywania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w przedmiotowej sprawie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Przy czym okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powielono część argumentacji z innych wyroków sądów administracyjnych nie przesądza sama w sobie o wadliwości sporządzonego uzasadnienia w kontekście wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., zwłaszcza w sytuacji, gdy stany faktyczne i prawne w innych sprawach są analogiczne. Co więcej, sam skarżący kasacyjnie powołuje się na liczne wyroki sądów administracyjnych, w których podzielono jego poglądy, domagając się dokonania w niniejszej sprawie takiej samej wykładani przepisów, jak w tych orzeczeniach. Wskazać także należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. W związku z tym sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. I GSK 1329/15). Natomiast zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie okoliczność, że WSA pominął w swoich rozważaniach niektóre zarzuty podniesione w skardze wynikał z faktu przyjęcia odmiennej subsumpcji, tj. uznania, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w innym przepisie prawa, niż wskazał to skarżący. Wprawdzie subsumcja ta była błędna, ale z wyżej wskazanych powodów podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W związku z tym nawet, gdyby przyjąć zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia, a wykazanie takiego wpływu warunkuje skuteczność zarzutu naruszenia prawa procesowego, stosownie do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W tych okolicznościach rozstrzygnięcie WSA, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie dla pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzeka w tym zakresie. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 - 261 p.p.s.a.