Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 291/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1997 nr 2 poz 14
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
article: art. 21 ust. 1 pkt 3 , art. 12 ust. 1, art. 31 , art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3, art. 21 ust. 1 pkt 95 b i art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 226
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant referent - stażysta Anna Koester po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 marca 2024 r., nr 0115-KDIT2.4011.583.2023.2.ENB w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 8 grudnia 2024 r. J. G. (dalej: "Wnioskodawca"; "Skarżący") zwrócił się o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika,

że wyrokiem z 5 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w S. (o sygn. akt [...]) uwzględnił jego pozew o odszkodowanie w związku z rozwiązaniem

umowy o pracę bez wypowiedzenia i zasądził od P. S.A. w W.

(były pracodawca) na jego rzecz kwotę [...]zł. Wyrok stał się prawomocny 18 stycznia 2019 r., wskutek oddalenia wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z 18 stycznia

2019 r. w całości apelacji pozwanej.

Natomiast pozwem z 20 marca 2019 r. - złożonym przeciwko P. S.A. w W. (były pracodawca) Wnioskodawca wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kwoty [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi

od 2 października 2018 r. do dnia zapłaty, wraz z kosztami postępowania,

w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu Wnioskodawca podnosił, iż uzyskał już odszkodowanie zasądzone wyrokiem z 5 lipca 2018 r. w wysokości [...] zł, jednak niezależnie od tego

przysługują mu jeszcze inne roszczenia związane ze stosunkiem pracy, który wygasł

na skutek bezprawnych działań pozwanej, w tym m.in.: odprawa z Paktu Gwarancji Pracowniczych w P. S.A. (dalej: "PGP P. ") stanowiących załącznik

nr [...] do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników P. S.A. z 20 czerwca 2013 r. (dalej: "ZUZPP P. ") oraz premia prowizyjna za kontrakty zrealizowane w IV kwartale 2016 r. W zakresie wysokości zgłoszonych roszczeń podnosił, iż podstawą dla wyliczenia należnych mu roszczeń jest założenie, że odprawy pieniężne ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, regulowanych rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej

z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego

za urlop (Dz.U.1997.2.14 tj. ze zm.; dalej: "rozporządzenie MPiPS") wydane na podstawie art. 173 Kodeksu pracy. Wskazywał, że przysługuje mu odrębne roszczenie z ZUZPP P. ustanowione na mocy załącznika nr [...] do tego aktu prawnego. Zgodnie z treścią

pkt 11 załącznika nr 19 do ZUZP P. , w przypadku, gdy w skutek odwołania pracownika do Sądu Pracy zapadł prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie za niezgodne

z prawem rozwiązanie umowy o pracę, pracodawca zobowiązuje się do wypłacenia pracownikowi odszkodowania z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia. Zgodnie z pkt 12 załącznika nr [...] do ZUZPP P. , odszkodowanie stanowi iloczyn miesięcy jakie pozostały pracownikowi od dnia rozwiązania umowy o pracę do końca okresu gwarancji zatrudnienia oraz wynagrodzenia pracownika liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy

z dnia rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z pkt 13 załącznika nr [...] do ZUZPP P.

od tej odprawy odejmuje się wysokość wypłaconego pracownikowi odszkodowania zasądzonego przez Sąd Pracy.

Wnioskodawca podał, że gwarancja zatrudnienia obejmowała okres 48 miesięcy od dnia, w którym doszło do sprzedaży pozwanej spółki na rzecz luksemburskiego inwestora. Nabycie nastąpiło we wrześniu 2015 r. Wobec tego, gwarancja

obowiązywała do końca września 2019 r. W związku z tym, że zwolniono Podatnika

z pracy w styczniu 2017 r., gwarancja obowiązywała przez 32 miesiące po zwolnieniu, wobec czego odszkodowanie za złamanie PGP P. stanowiących załącznik

nr 19 do ZUZPP P. z 20 czerwca 2013 r. (pkt 11-13 PGP P. ) wynosiło [...] zł. Wnioskodawca wskazał, że kwota [...]zł uzyskana na podstawie wyroku Sądu Rejonowego S. Centrum w S. (tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę) pomniejsza wysokość należnej odprawy, wobec czego łączna wysokość dochodzonej odprawy wynosi [...] zł.

Wnioskodawca dochodził w opisywanej sprawie łącznie kwoty [...]zł,

na którą składają się:

1) niewypłacona premia prowizyjna za l\/ kwartał 2016 r.;

2) odszkodowanie z tytułu gwarancji zatrudnienia.

Żądanie było wymagalne od dnia 2 października 2018 r., tj. od dnia, kiedy

byłemu pracodawcy upłynął zakreślony termin do spełnienia świadczenia, wskazany w przedsądowym wezwaniu do zapłaty. Wobec tego, Wnioskodawca dochodził

również odsetek za opóźnienie.

Wyrokiem z 21 września 2022 r. Sąd Okręgowy w S. \/l Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę

[...] zł z ustawowymi odsetkami od 2 października 2018 r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powództwo należało uznać za słuszne co do zasady. Wywiódł, że w realiach sprawy wprost zaistniała sytuacja nazwana w ustępie 11 PGP P. - pracodawca niezgodnie z prawem rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, co skutkowało prawomocnym zasądzeniem na rzecz Wnioskodawcy odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę (w sprawie [...]).. Sąd uznał, że podstawą wyliczenia należnych powodowi roszczeń

jest założenie, że odprawy pieniężne ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, regulowanych rozporządzeniem MPiPS.

Wyrok zasądzający nie uprawomocnił się, ponieważ każda ze stron procesu wywiodła od niego apelację. Natomiast przed wydaniem wyroku przez Sąd Apelacyjny w S., strony zawarły przed sądem II instancji ugodę sądową.

Na mocy tej ugody, ustalono obowiązek zapłaty przez byłego pracodawcę

na rzecz powoda kwoty [...]zł, na którą składają się:

1) [...] zł tytułem wykonania roszczeń głównych zgłoszonych w obu instancjach, w tym: a) [...] zł tytułem roszczeń związanych z PGP P. , b) [...] zł tytułem pozostałych roszczeń głównych;

2) [...] zł tytułem wykonania roszczeń odsetkowych od roszczeń głównych zgłoszonych w obu instancjach, skapitalizowanych od dnia 2 października 2018 r.

do dnia 4 listopada 2022 r.;

3) [...] zł tytułem roszczenia, któremu sąd I instancji w wyroku w sprawie o sygn. [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności;

4) [...] zł tytułem wykonania roszczeń odsetkowych od roszczeń głównych zgłoszonych w obu instancjach (po odjęciu kwoty wskazanej w pkt 3), skapitalizowanych od dnia 5 listopada 2022 r. do dnia 27 czerwca 2023 r.;

5) [...] zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Powyższe kwoty, z zastrzeżeniem pkt 3, zostały uiszczone przez byłego pracodawcę na rachunek bankowy wskazany przez powoda, przy czym były pracodawca, jako płatnik, obliczył i pobrał zaliczkę na podatek dochodowy w zakresie wszelkich ugodzonych świadczeń, za wyjątkiem świadczeń, których podstawę stanowił

PGP P. (a konkretnie odszkodowanie za złamanie tego PGP P. wraz z odsetkami). Łączna wypłacona kwota to [...] zł.

W związku, z powstaniem wątpliwości Wnioskodawca zadał pytanie

- czy w przedstawionych okolicznościach, kwota wypłacona Wnioskodawcy na podstawie ugody sądowej, w zakresie dotyczącym roszczeń odszkodowawczych związanych

z Paktem Gwarancji Pracowniczych i roszczeń odsetkowych od tych roszczeń, podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f.") i w konsekwencji zarówno pracodawca nie będzie jako płatnik zobowiązany do obliczenia i pobrania podatku od kwoty odszkodowania wypłaconej pracownikowi, jak i podatnik nie będzie musiał sam obliczyć odpowiedniego podatku i samodzielnie go zadeklarować oraz zapłacić?

Wnioskodawca prezentuje stanowisko, zgodnie z którym kwota wypłaconego świadczenia w zakresie roszczenia odszkodowawczego z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia określonej w PGP P. będzie podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i w konsekwencji zarówno były pracodawca nie będzie jako płatnik zobowiązany do obliczenia i pobrania podatku od tej kwoty, jak i Wnioskodawca (jako były pracownik) nie będzie musiał obliczyć odpowiedniego podatku i samodzielnie go zadeklarować oraz zapłacić.

Wnioskodawca rozwijając argumentację wskazał na art. 12 ust. 1, art. 31 u.p.d.o.f. i w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie przyjmuje się,

że o zakwalifikowaniu świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy decyduje to,

czy określone świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik lub były pracownik,

czy również inna osoba nie związana tego rodzaju stosunkiem prawnym,

tj. czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia ze stosunkiem pracy

(tu wyroki NSA z: 21 sierpnia 2012 r., II FSK 86/11; 27 marca 2015 r., II FSK 1695/14).

Wnioskodawca wyjaśniał, że w ramach zawartej ugody sądowej, były pracodawca uznał swoją odpowiedzialność do realizacji określonych obowiązków związanych ze złamaniem PGZ P. , w tym wypłaty odszkodowania, do którego Wnioskodawca

był uprawniony na jego podstawie. Odszkodowanie to jest ściśle związane z bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy pomiędzy pracodawcą a Wnioskodawcą, co jest objęte powagą rzeczy osądzonej w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Pracy.

Wnioskodawca odwołując się do art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość

lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a-g u.p.d.o.f.

Podkreślił, że zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wymaga łącznego spełnienia ustawowych przesłanek, tj.: - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem

lub zadośćuczynieniem, – odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane

na podstawie ustawy, przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy

lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów,

o których mowa w art. 9 § 1 K.p., - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania

lub zadośćuczynienia muszą wprost wynikać z ww. aktów, - nie mogą zachodzić wyłączenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit a-g u.p.d.o.f..

W ocenie Wnioskodawcy, przesłanki zwolnienia odszkodowania od podatku dochodowego przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. zostały spełnione.

Po pierwsze, wypłacone świadczenie, którego podstawę stanowił PGP P. zgodnie z załącznikiem nr B 19 do ZUZPP P. , jest świadczeniem o charakterze odszkodowawczym. Obowiązek odszkodowawczy może powstać w wyniku popełnienia czynu niedozwolonego (odpowiedzialność deliktowa na podstawie art. 415 Kodeksu cywilnego) lub też niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (odpowiedzialność kontraktowa na podstawie art. 471 Kodeksu cywilnego). Naruszenie gwarancji zatrudnienia powoduje obowiązek naprawienia przez pracodawcę szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania na podstawie

art. 300 Kodeksu pracy w związku z art. 471 Kodeksu postępowania cywilnego. Celem odszkodowania jest naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę w wyniku naruszenia przez niego postanowień PGP P. stanowiącego część ZUZPP P.

i niewykonania przez Pracodawcę zobowiązania do zatrudniania wszystkich pracowników objętych PGP P. do końca okresu gwarancji zatrudnienia. W tym zakresie Wnioskodawca wskazał na wyrok WSA w Szczecinie z 1 marca 2016 r., I SA/Sz 1375/15 i interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2016 r.

(Nr DD3.8201.1.2016.MCA).

Po drugie, prawo do odszkodowania oraz zasady jego ustalenia wprost wynikają z układu zbiorowego pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Zdaniem Wnioskodawcy w sprawie zasady przyznawania i ustalania odszkodowania wynikają wprost z PGP P. stanowiących załącznik nr B 19 do ZUZPP P. , który stanowi źródło prawa pracy w rozumieniu

art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

Po trzecie, wysokość odszkodowania została ustalona w wysokości wynikającej z pkt 12 ZUZPP P. , który stanowi, że odszkodowanie stanowi iloczyn miesięcy jakie pozostały pracownikowi od dnia rozwiązania umowy o pracę do końca okresu gwarancji zatrudnienia oraz wynagrodzenia pracownika liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy z dnia rozwiązania umowy o pracę.

W opinii Wnioskodawcy na gruncie sprawy nie znalazło zastosowania żadne z włączeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W szczególności odszkodowanie

nie ma charakteru odprawy pieniężnej. Podstawą do wypłaty odszkodowania

jest niewykonanie zobowiązania w postaci gwarancji zatrudnienia, tymczasem odprawa jest związana z faktem rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika i nie jest związana z naruszeniem przez pracodawcę przepisów prawa lub niewykonaniem bądź nienależytym wykonaniem zobowiązań. Konsekwentnie celem odszkodowania

jest naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę poprzez naruszenie PGP P. , zgodnie z którym był zobowiązany zapewnić pracownikom zatrudnienia przez

określony okres.

Wnioskodawca podniósł, że ww. stanowisko potwierdza również sposób wyliczenia odszkodowania, którego wysokość uzależniona jest od okresu pozostałego do końca gwarancji zatrudnienia, a więc szkody poniesionej przez pracownika w postaci utraty wynagrodzenia za okres, w którym pracodawca zobowiązał się nie wypowiadać umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika. Tymczasem odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika nie są związane

z wyrządzeniem pracownikowi szkody i nie służą jej naprawieniu, ale stanowią dodatkową korzyść dla pracowników. Dodatkowo podkreślił, że zarówno w przypadku odpraw wynikających z ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jak i z reguły w przypadku odpraw przyznawanych na podstawie porozumień zbiorowych, wysokość odprawy jest uzależniona od stażu pracy. Wnioskodawca zwrócił uwagę na wyrok WSA w Olsztynie z 29 marca 2018 r., I SA/Ol 131/18.

Zdaniem Wnioskodawcy nie znajdzie zastosowania, także wyłączenie przewidziane w art. 21 ust 1 pkt 3 lit. g u.p.d.o.f. dotyczące odszkodowań wynikających

z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe, ponieważ w niniejszym stanie faktycznym doszło do zawarcia ugody przed sądem powszechnym.

W związku z powyższym, według Wnioskodawcy odszkodowanie będzie zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych. W konsekwencji pracodawca nie będzie zobowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconego odszkodowania. W tym zakresie ponownie Wnioskodawca wskazał na orzeczenia sądów administracyjnych (tu: wyrok WSA w Olsztynie

z 29 marca 2018 r., I SA/Ol 131/18; wyrok WSA w Kielcach z 29 marca 2018 r., I SA/Ke 34/18) oraz interpretacje indywidualne (tu: interpretacja indywidualna DKIS z 6 lipca

2017 r., nr 0114-KDIP3-3.4011.187.2017.2.MS2; interpretacja indywidualna DIS

w Bydgoszczy z 23 lutego 2017 r., nr 0461-ITPB2.4511.932.2016 2.ŁS).

Natomiast zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie wypłaconych odsetek

od roszczenia z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia, zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych znajduje swoją podstawę w art. 21 ust. 1

pkt 95b u.p.d.o.f. Tym samym naturalną konsekwencją uznania, że kwota

wypłacona na podstawie ugody sądowej jest zwolniona z podatku na podstawie

art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jest zwolnienie z podatku również odsetek za opóźnienie

w spełnieniu tego świadczenia. Odsetki stanowią według Wnioskodawcy konsekwencję opóźnienia w spełnieniu świadczenia i jego "nieterminowej wypłaty" w rozumieniu

art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f.

Jednakże z ostrożności Wnioskodawca wskazał, że kwota odszkodowania wypłaconego na podstawie i w wysokości wynikającej z ugody sądowej podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.

Wnioskodawca stwierdził, że przesłanki zwolnienia odszkodowania od podatku dochodowego przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. są spełnione.

Po pierwsze, odszkodowanie jest świadczeniem o charakterze odszkodowawczym, ponieważ jego celem jest naprawienie szkody wyrządzonej w wyniku naruszenia postanowień PGP P. stanowiącego część ZUZPP P. i niewykonania zobowiązania do zatrudniania wszystkich pracowników objętych PGP P. do końca okresu gwarancji zatrudnienia.

Po drugie, w przypadku, gdy organ interpretacyjny nie podzieli stanowiska,

że podstawą przyznania odszkodowania są postanowienia układu zbiorowego pracy

oraz innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, to według Wnioskodawcy należałoby przyjąć, że podstawą przyznania odszkodowania jest zawarta ugoda sądowa.

Jednocześnie żadne z wyłączeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.

nie znajdzie zastosowania do przedstawionego zdarzenia. W szczególności odszkodowanie nie dotyczy korzyści, które pracownik jako podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie z art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. O utraconych korzyściach (lucrum cessans) można mówić wtedy, gdy szkoda ma charakter jedynie hipotetyczny (tu: m.in. K. Zagrobelny, Komentarz

do art. 361 Kodeksu cywilnego, w: E. Gniewek, P. Machnikowski (red) "Kodeks cywilny Komentarz" 2017).

Wnioskodawca wskazał, że należy odróżnić odszkodowanie przyznawane z tytułu naruszenia gwarancji zatrudnienia od przypadku dochodzenia przez pracownika utraconego wynagrodzenia np. w związku z bezprawnym rozwiązaniem przez pracodawcę umowy o pracę. Tylko w tym drugim przypadku szkoda ma charakter hipotetyczny i stanowi utracone korzyści, natomiast w pierwszym przypadku pracownik ponosi stratę (damnum emergens) – wysokość wynagrodzenia należnego pracownikowi do końca okresu gwarancji zatrudnienia nie jest bowiem hipotetyczna, ale ma charakter stały i pewny. Wnioskodawca podkreślił, że w dniu wejścia w życie PGP P. został objęty gwarancją zatrudnienia, której istota polegała na zobowiązaniu do niewypowiadania umowy o pracę do końca gwarancji zatrudnienia. Celem gwarancji zatrudnienia jest zabezpieczenie pracowników, którzy mają pewność otrzymania stałego wynagrodzenia do końca okresu gwarancji zatrudnienia, a w konsekwencji w wyniku naruszenia gwarancji pracownik ponosi stratę rzeczywistą. W związku z tym odszkodowanie wypłacone na podstawie ugody sądowej, i znajdujące swoją podstawę materialnoprawną w odszkodowaniu za naruszenie przez byłego pracodawcę zasad określonych w PGP P. , a także odsetki za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia, będą zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zaskarżoną interpretacją z 14 marca 2024 r. organ interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W tym zakresie wskazał

na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 3,

pkt 3b, art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 3b u.p.d.o.f.

jest więc jego odszkodowawczy charakter.

Podniósł, że w u.p.d.o.f. ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania

czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu. Następnie odwołał się do prawa cywilnego i stwierdził, że świadczenie odszkodowawcze

to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą

jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,

jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem "krzywda".

Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka

wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane

czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin "zadośćuczynienie", natomiast "odszkodowanie" wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

Zgodnie z Kodeksem cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i nast.) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i nast.), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego

lub niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Zdaniem organu ww. regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy, w sprawach nieuregulowanych przepisami prawa pracy, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.

Organ poddał analizie przepisy Kodeksu pracy, gdzie terminy "odszkodowanie" oraz "zadośćuczynienie" odnoszą się do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 183d, art. 361 § 1,

art. 45, art. 56, art. 943 § 3, art. 99, art. 1012 Kodeksu pracy).

Organ rozwinął argumentację stwierdzając, że w kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy). W tych okolicznościach funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz Kodeksie cywilnym, pełnią te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Świadczenie to ma więc na celu wyrównanie uszczerbku w majątku na skutek zdarzeń, za które inna osoba ponosi odpowiedzialność.

Ponadto przepisy prawa pracy umożliwiają pracodawcom podejmowanie pewnych działań korzystnych dla zwalnianych pracowników (np. w drodze umowy, porozumienia), wykraczających poza unormowania wynikające z przepisów Kodeksu pracy, bądź innych aktów stanowiących źródła prawa pracy. Nie oznacza to jednak, że przyznanie

przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń - nawet jeśli nazywane

są "odszkodowaniem" - ma każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierza

do naprawienia szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje

o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania, czy też nie.

W opinii organu w sprawie pracodawca rozwiązał umowę o pracę

bez wypowiedzenia z winy pracownika i odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę Wnioskodawca otrzymał na podstawie prawomocnego wyrok

z 5 lipca 2018 r., [...]. Tym samym podstawy dla wypłaty świadczenia na podstawie pkt 11 PGP P. nie stanowiło w przypadku Wnioskodawcy wprost zdarzenie polegające na rozwiązaniu umowy o pracę, ale sytuacja, w której "zapada prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie". Tego rodzaju postanowienie nie może być utożsamiane

z zapisem przewidującym obowiązek wypłaty określonego świadczenia mającego na celu naprawienie konkretnej szkody oraz w związku z działaniem pracodawcy niezgodnym

z postanowieniami PGP P. - a więc z tytułu naruszenia gwarancji zatrudnienia.

Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z ugodą sądową zawartą przed Sądem Apelacyjnym, Wnioskodawca otrzymał kwoty ogólnie tytułem roszczeń (głównych i odsetkowych) związanych z PGP P. , a nie kwoty określane wprost jako odszkodowanie z tytułu naruszenia/złamania przez pracodawcę gwarancji zatrudnienia. W dalszej kolejności organ wyjaśniał sens i znaczenie ugody.

Ponadto zauważył, że ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b u.p.d.o.f. wyłączone są odprawy pieniężne wypłacane na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

W opinii organu analiza treści wniosku, w tym rozpatrywanego punktu 11 PGP P. wskazuje, że świadczenie określane w tym punkcie jako odszkodowanie

z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia w istocie może mieć charakter odprawy.

Wyjaśnił, że świadczenie wskazane w tym punkcie i określane mianem "odszkodowania

z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia" przysługuje zarówno w przypadku rozwiązania umowy z przyczyn nie dotyczących pracownika jak i w przypadku prawomocnego

wyroku zasądzającego odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy

o pracę z innych przyczyn. Organ zauważył, że w opisie zdarzenia Wnioskodawca wskazał na: przysługujące mu jeszcze inne roszczenia związane ze stosunkiem pracy (...),

w tym m.in. odprawę z PGP P. ; że zgodnie z pkt 13 PGP P. od tej odprawy odejmuje się wysokość wypłaconego pracownikowi odszkodowania zasądzonego przez Sąd Pracy; że (...) otrzymał od pozwanej do tej pory kwotę [...]zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, która pomniejsza wysokość należnej odprawy, wobec czego łączna wysokość dochodzonej odprawy wynosi [...] zł.

Organ uznał, że wobec zrównania (dla celów zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy) wszystkich normatywnych źródeł prawa pracy, brak jest podstaw

do odmiennego traktowania odpraw wypłaconych na podstawie ustawy i na podstawie układów zbiorowych pracy i porozumień kończących spory zbiorowe. W przypadku zwolnień podatkowych zasada równości powinna być uwzględniana zarówno

przy stanowieniu prawa, jak i jego stosowaniu. W tym przypadku sytuacja osób otrzymujących dodatkowa odprawę, niezależnie od sposobu jej nazwania, od pracodawcy z tytułu rozwiązania z nimi umowy o pracę byłaby zdecydowanie korzystniejsza od sytuacji osób, które odprawy takie otrzymały tylko w wysokości wynikającej z ustawy. Taka osoba nie tylko otrzymałaby większe świadczenia, ale dodatkowo świadczenia te byłyby zwolnione od opodatkowania.

W świetle powyższego zdaniem organu otrzymane przez Wnioskodawcę świadczenie związane z PGP P. nie może zatem korzystać ze zwolnień przedmiotowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f. Przepisy te odnoszą się do świadczeń o charakterze odszkodowawczym, i nie obejmują świadczeń, które

w istocie mają charakter odprawy.

Organ odniósł się, także do możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. i podkreślił że zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki: 1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności, 2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego

lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Natomiast z dokonanej analizy wynika, że świadczenie otrzymane na podstawie PGP P. nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3,

jak i art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., a ponadto kwoty otrzymane tytułem wykonania roszczeń odsetkowych skapitalizowanych od dnia 2 października 2018 r. do dnia 4 listopada 2022 r. oraz skapitalizowanych od dnia 5 listopada 2022 r. do dnia 27 czerwca 2023 r. składały

się na kwotę świadczenia przysługującego na podstawie ugody sądowej, a nie stanowiły odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia wynikającego z ww. ugody

W opinii organu kwoty otrzymane tytułem wykonania roszczeń odsetkowych nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f.

Końcowo organ podkreślił, że kwota świadczenia otrzymanego przez Wnioskodawcę na podstawie ugody sądowej; tytułem roszczeń związanych z PGP P. oraz roszczeń odsetkowych od ww. roszczeń stanowi podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychód ze stosunku pracy, od którego były pracodawca miał obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek. W sytuacji jednak gdyby pracodawca nie pobrał i nie wpłacił od ww. świadczeń

należnej zaliczki na podatek dochodowy, zobowiązany do samodzielnego wykazania świadczenia w składanym zeznaniu podatkowym i zapłaty z tego tytułu podatku dochodowego jest Wnioskodawca.

Skarżący zaskarżył w całości ww. interpretację indywidualną skargą

wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej

interpretacji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.

Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzucił:

1) art 21 ust. 1 pkt 3 i u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy, przychody otrzymane przez Skarżącego związane z PGP P. , nie mogą korzystać ze zwolnień przedmiotowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f., na skutek przyjęcia wadliwej interpretacji tego przepisu i uznania, że swoją dyspozycją nie obejmują ono świadczenia o charakterze odszkodowawczym przyznanym na mocy PGP P. ,

w sytuacji, gdy w rzeczywistości, wypłacone świadczenie ma charakter odszkodowawczy, a jego podstawą jest zakładowy akt prawa pracy, co uzasadnia zastosowanie zwolnienia;

2) art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. poprzez wadliwą wykładnię i uznanie, że kwoty otrzymane tytułem wykonania roszczeń odsetkowych nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. w sytuacji,

gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do konkluzji, że roszczenia odsetkowe wypłacone w związku z opóźnieniem w płatności świadczenia odszkodowawczego z P. , korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego

od osób fizycznych;

3) art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że zobowiązanym do zapłaty podatku jest Skarżący (tj. pracownik), mimo że norma wyrażona w tym przepisie, wprost wskazuje, że płatnikiem tego podatku jest pracodawca.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący powtórzyła argumentację zawartą we wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "P.p.s.a.") podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego

z 14 marca 2024 r., w której Organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko Skarżącego

w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza że Sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi

w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić

przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat,

M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

Podkreślenia również wymaga, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 O.p.). Zakres oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Sąd szczególnie podkreśla, że organ dokonujący interpretacji nie może więc wykraczać poza granice, które wyznaczają: treść zadanego pytania i okoliczności stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przytoczone we wniosku.

W tym miejscu Sad podkreśla również, że zadane we wniosku Skarżącego pytanie dotyczyło zastosowania przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. w odniesieniu do kwoty wypłaconej Skarżącemu na podstawie ugody sądowej, w zakresie dotyczącym roszczeń odszkodowawczych związanych z Paktem Gwarancji Pracowniczych i roszczeń odsetkowych od tych roszczeń i w konsekwencji obowiązku pracodawcy jako płatnika

do obliczenia i pobrania podatku od kwoty odszkodowania wypłaconej pracownikowi,

jak i ewentualnego obowiązku podatnika w tym zakresie, tj. w zakresie obliczenia odpowiedniego podatku, samodzielnego jego zadeklarowania oraz zapłaty. Pytanie Skarżącego nie obejmowało zastosowania w stanie faktycznym wniosku przepisu

art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.

W doktrynie prawa podatkowego zauważa się, że na gruncie Ordynacji podatkowej treść interpretacji indywidualnej stanowi wynik oceny możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego i stanowiska prawnego przedstawionych przez wnioskodawcę, połączonej z wykładnią operatywną prawa w tym obszarze, jeżeli ustalenie treści i znaczenia jego regulacji, jako budzących uzasadnione wątpliwości, jest niezbędne.

Sąd rozpoznając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego może taką interpretację uchylić (art. 146 § 1 P.p.s.a.) bądź ją oddalić (art. 151 P.p.s.a.).

W rozstrzyganej sprawie Skarżący, kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej indywidualnej interpretacji, sformułował zarzuty dotyczące naruszenia regulacji prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f., art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. oraz

art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f.

Co do zasady istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia zastosowania

do środków uzyskanych przez Skarżącego w ramach ugody sądowej, w zakresie dotyczącym roszczeń Skarżącego związanych z Paktem Gwarancji Pracowniczych

i roszczeń odsetkowych od tych roszczeń, zwolnienia od opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i w konsekwencji prawidłowości oceny czy zarówno Pracodawca nie będzie musiał jako płatnik zobowiązany do obliczenia i pobrania podatku od kwoty odszkodowania wypłaconej Skarżącemu jak i Skarżący nie będzie musiał sam obliczyć odpowiedniego podatku i samodzielnie go odprowadzić.

W ocenie Organu, kwota świadczenia otrzymanego przez Skarżącego

na podstawie ugody sądowej tytułem roszczeń związanych z PGP P. oraz roszczeń odsetkowych od ww. roszczeń stanowi podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychód ze stosunku pracy, od którego były pracodawca miał obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek a jeżeli pracodawca tych obowiązków nie wykonał to Skarżący zobowiązany jest

do samodzielnego wykazania świadczenia w składanym zeznaniu podatkowym i zapłaty

z tego tytułu podatku dochodowego. Jak bowiem uznał Organ otrzymane przez Skarżącego ww. świadczenie nie może korzystać ze zwolnień przedmiotowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f., albowiem przepisy te odnoszą się do świadczeń o charakterze odszkodowawczym, i nie obejmują świadczeń, które w istocie mają charakter odprawy. Organ uznaje ponadto, że kwoty otrzymane przez Skarżącego tytułem wykonania roszczeń odsetkowych nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. skoro świadczenie otrzymane na podstawie PGP P. nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3,

jak i art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., a ponadto kwoty otrzymane tytułem wykonania roszczeń odsetkowych skapitalizowanych od dnia 2 października 2018 r. do dnia 4 listopada 2022 r. oraz skapitalizowanych od dnia 5 listopada 2022 r. do dnia 27 czerwca 2023 r. składały

się na kwotę świadczenia przysługującego na podstawie ugody sądowej, a nie stanowiły odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia wynikającego z ww. ugody.

Skarżący zaś prezentuje stanowisko odmienne i wskazuje, że otrzymane przez niego przychody związane z PGP P. korzystają ze zwolnień przedmiotowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f., albowiem wypłacone świadczenie ma charakter odszkodowawczy, a jego podstawą jest zakładowy akt prawa pracy, co uzasadnia zastosowanie zwolnienia. Ponadto Skarżący prezentuje stanowisko, że kwoty otrzymane tytułem wykonania roszczeń odsetkowych korzystają ze zwolnienia przedmiotowego,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f., albowiem wypłacone zostały Skarżącemu w związku z opóźnieniem w płatności świadczenia odszkodowawczego z PGP. Skarżący kwestionuje również stanowisko organu w zakresie obowiązków dotyczących obliczenia, zadeklarowania i zapłaty podatku wskazując, że płatnikiem podatku jest pracodawca.

W ocenie Sądu, rację w niniejszym sporze należy przyznać organowi.

Z wniosku Skarżącego wynika, że był zatrudniony w PGP P. i na mocy prawomocnego wyroku sądu powszechnego uzyskał od ww. pracodawcy odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia w kwocie [...]zł. Następnie Skarżący pozwał pracodawcę min. o odprawę z Paktu Gwarancji Pracowniczych w P. S.A. stanowiących załącznik nr B 19 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników P. S.A. z 20 czerwca 2013 r. (dalej: "ZUZPP P. ") oraz premię prowizyjną za kontrakty zrealizowane w IV kwartale 2016 r. Jak bowiem wskazano we wniosku Skarżącemu przysługiwało odrębne roszczenie z ZUZPP P. ustanowione na mocy załącznika nr 19 do tego aktu prawnego. Zgodnie

z treścią pkt 11 załącznika nr 19 do ZUZP P. , w przypadku, gdy w skutek odwołania pracownika do Sądu Pracy zapadł prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie

za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, pracodawca zobowiązuje

się do wypłacenia pracownikowi odszkodowania z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia. Zgodnie z pkt 12 załącznika nr 19 do ZUZPP P. , odszkodowanie stanowi iloczyn miesięcy jakie pozostały pracownikowi od dnia rozwiązania umowy o pracę do końca okresu gwarancji zatrudnienia oraz wynagrodzenia pracownika liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy z dnia rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z pkt 13 załącznika nr 19 do ZUZPP P. od tej odprawy odejmuje się wysokość wypłaconego pracownikowi odszkodowania zasądzonego przez Sąd Pracy. Wnioskodawca podał, że gwarancja zatrudnienia obejmowała okres 48 miesięcy od dnia, w którym doszło do sprzedaży pozwanej spółki na rzecz luksemburskiego inwestora. Nabycie nastąpiło we wrześniu

2015 r. Wobec tego, gwarancja obowiązywała do końca września 2019 r. W związku z tym, że Skarżącego zwolniono z pracy w styczniu 2017 r., gwarancja obowiązywała przez

32 miesiące po zwolnieniu, wobec czego odszkodowanie za złamanie PGP P. stanowiących załącznik nr 19 do ZUZPP P. z 20 czerwca 2013 r. (pkt 11-13 PGP P. ) wynosiło [...] zł. Wnioskodawca wskazał, że kwota [...]zł uzyskana na podstawie wyroku sądu powszechnego tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę pomniejsza wysokość należnej odprawy, wobec czego łączna wysokość dochodzonej odprawy wynosi [...] zł.

Jak dalej wynika z treści wniosku sąd powszechny I instancji uznał powództwo Skarżącego, co do zasady i zasądził na jego rzecz kwotę [...]zł z ustawowymi odsetkami od 2 października 2018 r. do dnia zapłaty wskazując, że wprost zaistniała sytuacja nazwana w ustępie 11 PGP P. - pracodawca niezgodnie z prawem rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, co skutkowało prawomocnym zasądzeniem na rzecz Skarżącego odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Przed sądem II instancji strony zawarły ugodę, na mocy której ustalono obowiązek zapłaty przez byłego pracodawcę na rzecz powoda kwoty [...]zł, na którą składała się m.in. kwota [...]zł tytułem wykonania roszczeń głównych zgłoszonych w obu instancjach, w tym: a) [...] zł tytułem roszczeń związanych z PGP P. , b) [...] zł tytułem pozostałych roszczeń głównych oraz kwota [...]zł tytułem wykonania roszczeń odsetkowych od roszczeń głównych zgłoszonych w obu instancjach, skapitalizowanych od dnia 2 października 2018 r. do dnia 4 listopada 2022 r. jak i kwota [...]zł tytułem wykonania roszczeń odsetkowych od roszczeń głównych zgłoszonych w obu instancjach (po odjęciu kwoty [...]zł tytułem roszczenia, któremu sąd I instancji w wyroku w sprawie o sygn. [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności), skapitalizowanych od dnia 5 listopada 2022 r. do dnia 27 czerwca 2023 r.. Pracodawca wypłacił Skarżącemu kwoty wynikające z ww. ugody. Jednocześnie pracodawca obliczył i pobierał zaliczkę na podatek dochody, za wyjątkiem świadczeń, których podstawę stanowił Pakt Gwarancji Pracowniczych. Łącznie Skarżący otrzymał kwotę [...]zł.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. statuującym zasadę powszechności opodatkowania, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W związku z tym wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe

są wyjątkiem, od zasady sprawiedliwości podatkowej - powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego

są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych

z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych

z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody

są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach,

o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Przepis art. 21 w ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., na podstawie art. 2 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz.1328), otrzymał brzmienie uwzględniające wskazania Trybunału Konstytucyjnego, zawarte w postanowieniu z dnia 29 marca 2013 r., S 2/13, sygnalizujące podjęcie inicjatywy ustawodawczej w kwestii uzupełnienia tego przepisu o inne - obok wymienionych w nim ustaw oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

tych ustaw - normatywne źródła prawa pracy, na podstawie których możliwe jest zasądzenie odszkodowania. Wprowadzona zmiana jest istotna w rozpoznawanej sprawie, albowiem jej skutkiem było rozszerzenie zakresu zwolnienia o odszkodowania

lub zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. Na podstawie art. 14 ustawy zmieniającej, przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu nadanym tą ustawą, ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2014 r., a więc ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z kolei z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego

są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą; b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Przechodząc do analizy ustawowych przesłanek rozważanego zwolnienia podatkowego podkreślić należy, że w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest - aprobowanym przez Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę - pogląd, że ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 3 u.p.d.o.f., wyłączone są odprawy pieniężne wypłacane na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

Sąd zauważa również, że – co było już wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych i co zasadnie wskazywał organ - ani przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3 lit. b u.p.d.o.f., ani pozostałe przepisy u.p.d.o.f. nie definiują ww. terminów (m.in.odszkodowanie). Ustawa Kodeks pracy, do której odsyła art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (przez wskazanie na art. 9 § 1 K.p.), również nie zawiera definicji tych terminów. Jednak art. 300 K.p. stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy

do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Oznacza to, że przyznane Skarżącemu świadczenie wskazane we wniosku należało ocenić z uwzględnieniem znaczenia terminów "odszkodowanie" i "zadośćuczynienie", jakie nadaje im k.c.

Sąd wskazuje zatem, że w doktrynie prawa cywilnego podkreśla się, że szkoda

ta oznacza uszczerbek jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Może to być więc zarówno uszczerbek o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym (krzywda). Co do zasady, będzie to z reguły uszczerbek powstały niezależnie lub wbrew woli poszkodowanego. Obowiązek naprawienia szkody czy też zadośćuczynienia krzywdzie wynikać może z czynów niedozwolonych, niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, a także, w pewnych wypadkach, z umowy. Wobec tego, odszkodowanie czy też zadośćuczynienie oznacza świadczenie, jakie należy się poszkodowanemu za wyrządzoną szkodę od osoby, która

tę szkodę wyrządziła lub ponosi za nią odpowiedzialność i może obejmować (pokrywać) rzeczywiście wyrządzoną szkodę/krzywdę, które poniósł poszkodowany, jak i utracone korzyści, które poszkodowany mógłby uzyskać, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Prawo cywilne wprowadza zatem zasadę pełnego odszkodowania, które powinno obejmować naprawienie dwóch rodzajów szkód, tj. damnum emergens i lucrum cessans. Odszkodowanie jest więc nierozerwalnie związane z pojęciem szkody, oznacza

ono wszelkie świadczenia polegające na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, który następuje w majątku poszkodowanego bez jego zgody. Świadczenie takie (odszkodowawcze) spełniać ma przede wszystkim funkcję kompensacyjną, a więc ma na celu przywrócenie w majątku poszkodowanego stanu sprzed naruszenia przez zdarzenie wyrządzające szkodę. Zatem, brak szkody uniemożliwia potraktowanie otrzymanego świadczenia jako odszkodowania. Do powstania obowiązku zapłaty odszkodowania,

co do zasady, niezbędne jest zaistnienie wymogów ustawowych, niezależnych od woli stron. Przede wszystkim musi zaistnieć zdarzenie kreujące obowiązek odszkodowawczy, tj. czyn niedozwolony - art. 415 k.c. albo niewykonanie zobowiązania - art. 471 k.c.

(por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., II FSK 1003/21).

Mając na uwadze powyższe Sąd zauważa jednak, że użyty w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wyraz "odszkodowania" nie powinien być rozumiany wyłącznie i ściśle jako odszkodowania w rozumieniu przyjętym w prawie cywilnym nie może być jednak rozumiany dowolnie. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt SK 18/05 (publ. OTK-A z 2007 r. nr 10, poz. 128) stwierdzono (na tle art. 58 k.p.), że ustawodawca określa roszczenie majątkowe pracownika w razie niezgodnego

z prawem rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia jako "odszkodowanie",

ale charakter tego roszczenia nie jest bezsporny. W orzecznictwie i literaturze zauważa się, że wystąpienie szkody rozumianej jako uszczerbek w prawnie chronionych dobrach pracownika i jego wysokość nie stanowią przesłanek powstania tego roszczenia. Z tego względu, odszkodowania te określa się jako "odszkodowania ustawowe". W postanowieniu z dnia 29 marca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że prawo pracy stanowi odrębny od prawa prywatnego (obligacyjnego) system norm, wykazujący związki

z prawem publicznym. Tym samym, przyjąć należy, że użyte w nim terminy nie mogą być, w braku wyraźnego zastrzeżenia, rozumiane tak jak w prawie cywilnym. W ocenie Sądu trafnie wskazał Organ, że pojęcia te nie mogą być jednak rozumiane dowolnie.

W kontekście powyższego Organ zasadnie poddał analizie przepisy Kodeksu pracy, gdzie terminy "odszkodowanie" oraz "zadośćuczynienie" odnoszą się do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (m.in. art. 183d, art. 361 § 1, art. 45, art. 56, art. 943 § 3, art. 99, art. 1012 K.p.)

i trafnie – w ocenie Sądu - uznał, że w kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 K.p.), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia

z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy). W tych okolicznościach funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz Kodeksie cywilnym, pełnią te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Świadczenie to ma więc na celu wyrównanie uszczerbku w majątku na skutek zdarzeń, za które inna osoba ponosi odpowiedzialność.

W kontekście powyższego Sąd zauważa, na co zasadnie wskazał organ interpretacyjny, że jak wynikało z treści wniosku, pracodawca rozwiązał ze Skarżącym umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika zaś Skarżący, na podstawie wyroku sądu powszechnego, otrzymał z tego tytułu odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. W tym kontekście trafnie zatem wskazał organ, że źródłem

i podstawą wypłaty Skarżącemu świadczenia na podstawie pkt 11 PGP P. stanowiących załącznik nr B 19 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników P. S.A. z 20 czerwca 2013 r. nie było wprost zdarzenie polegające na rozwiązaniu umowy o pracę lecz zdarzenie przewidziane w pkt 11 załącznika nr 19 do ZUZP P. ,

tj. "w przypadku, gdy w skutek odwołania pracownika do Sądu Pracy zapadł prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, pracodawca zobowiązuje się do wypłacenia pracownikowi odszkodowania z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia". Przy czym za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy

o pracę Skarżący otrzymał stosowne odszkodowanie.

W ocenie Sądu trafnie również argumentował Organ interpretacyjny,

że całościowa analiza treści wniosku Skarżącego, w tym wskazana pkt 11 PGP P. ,

wskazuje, że świadczenie określane w tym punkcie jako "odszkodowanie z tytułu złamania gwarancji zatrudnienia" przysługuje zarówno w przypadku rozwiązania umowy o pracę

z przyczyn nie dotyczących pracownika, jak i w przypadku prawomocnego wyroku zasadzającego odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, które pomniejsza wysokość należnej odprawy. Ponadto w treści wniosku sam Skarżący wskazywał, m.in. że "przysługują mu jeszcze inne roszczenia związane ze stosunkiem pracy (...), w tym odprawa z Paktu Gwarancji Pracowniczych", zgodnie z pkt 13

od tej odprawy odejmuje się wysokość wypłaconego pracownikowi odszkodowania zasądzonego przez Sąd Pracy", łączna wysokość dochodzonej odprawy wynosi [...].".

Sąd podkreśla zatem, że prawo nie zabrania pracodawcy restrukturyzacji zatrudnienia, nawet jeżeli wiąże się ono ze zwolnieniem znacznej części pracowników.

W przypadku zwolnień grupowych pracodawca obowiązany jest jedynie do zachowania procedury określonej w przepisach u.s.z.r.p.s.p. i wypłaty odpraw pieniężnych, o których mowa w art. 8 ust.1. Ponadto jak zasadnie wskazywał Organ przepisy prawa pracy umożliwiają pracodawcom podejmowanie pewnych działań korzystnych dla zwalnianych pracowników, wykraczających poza powszechnie obowiązujące uregulowania przepisów prawa pracy. Sąd zgadza się jednak z wnioskiem Organu, że nie oznacza to jednak,

że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń – niezależnie

od ich nazwania (np. "odszkodowanie") ma każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzający do naprawienia szkody, albowiem nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania, czy też nie.

W ocenie Sądu trafnie organ zakwalifikował sporne świadczenia nie jako odszkodowanie a w istocie odprawę. Świadczenie to – jak wynika z treści wniosku - przyznawane jest:

- zarówno w przypadku rozwiązania umowy o pracę z przyczyn nie dotyczących pracownika,

- w przypadku prawomocnego wyroku zasądzającego odszkodowanie za niezgodne

z prawem rozwiązanie umowy o pracę, tj. w sytuacji gdy szkoda za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę został już zasądzona.

Z powyższego wynika zatem, że sporne świadczenie ma w istocie niwelować utratę stałych dochodów, która nie wynikała jednak w tym zakresie wprost z niezgodnego

z prawem działania pracodawcy, albowiem podstawą wypłaty spornego świadczenia był ww. wyrok sądu a odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zostało prawomocnie zasądzone. Przy czym rozwiązanie umowy o pracę jest uprawnieniem pracodawcy zaś ww. świadczenie przysługuje również w przypadku rozwiązania umowy o pracę z przyczyn nie dotyczących pracownika. Sporne świadczenie nie mogło zatem zostać zakwalifikowane jako wynagrodzenie za szkody z tytułu utraty możliwości zarobkowania, gdyż zakończenie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy nie jest równoznaczne z utratą możliwości zarobkowania w ogóle (por. wyrok Sądu Najwyższego z 1 kwietnia 2015 r., II PK 134/14, publ. LEX nr 1682206). Zgodzić

się więc należy z organem, że otrzymane przez Skarżącego świadczenie stanowi swego rodzaju rekompensatę z tytułu utraty źródła zarobkowania i w konsekwencji utraty spodziewanych zysków, jednakże nie realizuje celu odszkodowawczego, gdyż nie jest związane z działaniem zawinionym pracodawcy. O powyższym świadczy zarówno cel,

jak i tryb przyznania tego świadczenia.

Zasadnie zatem w ocenie Sądu, przyjął organ interpretacyjny, że wypłacone Skarżącemu ww. świadczenie stanowiło w istocie odprawę i nie stanowiło

ani odszkodowania, ani zadośćuczynienia.

Dodatkowo, w ocenie Sądu, trafnie wskazał Organ interpretacyjny, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f. wyłączone są odprawy pieniężne wypłacane na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2021 r., II FSK 420/19 skoro przepisy układów zbiorowych pracy i porozumień kończących spory zbiorowe stanowią przepisy prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 K.p., a "odszkodowanie" zostało wypłacone na podstawie Paktu Gwarancji Pracowniczych, to nie podlega ono zwolnieniu od podatku dochodowego z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 21 ust.1 pkt 3 lit. b) u.p.d.o.f. Brak jest bowiem podstaw, wobec zrównania (dla celów zwolnienia) wszystkich normatywnych źródeł prawa pracy, do odmiennego traktowania odpraw wypłaconych z tego samego tytułu na podstawie ustaw i na podstawie układów zbiorowych pracy i porozumień kończących spory zbiorowe. Takiej wykładni sprzeciwia się bowiem art. 32 ust.1 Konstytucji RP. W przypadku zwolnień podatkowych zasada równości powinna

być uwzględniana zarówno przy stanowieniu prawa, jak i jego stosowaniu. Nie powinno się bowiem traktować odmiennie osób charakteryzujących się jednakową cechą relewantną i znajdujących się w takiej samej sytuacji, jeżeli konieczność zróżnicowania sytuacji prawnej tych podmiotów nie znajduje uzasadnienia w innych przepisach konstytucyjnych, czy też nie wynika z potrzeby ochrony innych wartości (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, publ. OTK z 1997 r. nr 5-6, poz. 70). W tym przypadku sytuacja osób otrzymujących dodatkową odprawę, niezależnie od sposobu jej nazwania, od pracodawcy z tytułu rozwiązania z nimi umowy

o pracę w wyniku zwolnień grupowych byłaby zdecydowanie korzystniejsza od sytuacji osób, które odprawy takie otrzymały tylko w wysokości wynikającej z ustawy. Nie tylko otrzymałyby większe świadczenia, ale dodatkowo świadczenia dodatkowe byłyby zwolnione od opodatkowania. Jeżeli powodem zmiany art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. była wyłącznie konieczność uzupełnienia luki prawnej i uwzględnienie wszystkich normatywnych źródeł prawa pracy, a tym samym zrównanie sytuacji podatników,

to zmiana ta nie może jednocześnie prowadzić do zróżnicowania sytuacji podatników

w zależności od tego, czy podstawą wypłaty odszkodowania jest ustawa, rozporządzenie wykonawcze, czy porozumienia albo układy zbiorowe pracy (por. ponadto wyrok NSA

z 5 lipca 2022 r., II FSK 3037/19). Powyższe stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości aprobuje.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f. okazały się niezasadne.

Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez Organ przepisów art. 21 ust. 1 pkt 95 b i art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f.

Jak wynika z art. 21 ust. 1 pkt 95 b u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego

są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Skoro w rozpoznawanej sprawie do spornego świadczenia otrzymanego przez Skarżącego nie miało zastosowania zwolnienie przedmiotowe z art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. a ponadto kwoty otrzymane tytułem wykonania roszczeń odsetkowych skapitalizowanych

od 2 października 2018 r. do 4 listopada 2024 r. oraz skapitalizowanych od 5 listopada 2022 r. do 27 czerwca 2023 r. składały się na kwotę świadczenia przysługującego

na podstawie ugody sądowej, a nie stanowiły odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia wynikającego z przedmiotowej ugody, to brak było spełnienia przesłanek

art. 21 ust. 1 pkt 95 b u.p.d.o.f.

Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać

w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej

lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Ze stanu faktycznego wniosku wynika, że pracodawca Skarżącego – jako płatnik - nie obliczył, nie pobrał jak i nie rozliczył zaliczki na podatek dochodowy od ww. świadczenia

i odsetek. Powyższe jednakże nie zwalnia podatnika – jak zasadnie wskazał Organ

w odpowiedzi na skargę - z obowiązku złożenia zeznania podatkowego i wykazania w nim uzyskanych przychodów ze stosunku pracy oraz zapłaty należnego podatku z tego tytułu podatku dochodowego.

Reasumując, zdaniem Sądu sporne świadczenie ("odszkodowanie") nie miało cech odszkodowawczych. W konsekwencji Organ zgodnie z prawem, trafnie uznał,

że wypłacone Skarżącemu środki, w tym z tytułu odsetek nie podlegają zwolnieniu,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b u.p.d.o.f. Prawidłowo również zastosowano przepisy art. 21 ust. 1 pkt 95 b i art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

Wszystkie powołane wyżej orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Sygn. akt I SA/Sz 291/24

U Z A S A D N I E N I E