Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1605/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski, , po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 784/17 w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 stycznia 2018 r., o sygn. akt I SA/Sz 255/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej zwana: "CBOSA").

Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik skarżącej wywiódł skargę kasacyjną, którą zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucono, że powyższy wyrok został wydany z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.:

1) art. 122 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn.zm.) dalej zwanej "O.p." poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów przez organ i ustalenie stanu faktycznego bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego;

2) art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej jako "u.p.o.l." w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.b." poprzez błędne przyjęcie, iż obiekty znajdujące się na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej wypełniają definicję budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej: "P.p.s.a.")..

Rozpatrywana skarga została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., a zatem w pierwszej kolejności analizie podlegać powinny zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednakże w związku z tym, że to prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego determinowała zakres postępowania wyjaśniającego, w pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Spór w sprawie dotyczy zasadniczo kwestii czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że wskazane w decyzji obiekty budowlane wypełniają definicję budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Stosownie do wskazanego przepisu budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Argumentacja strony skarżącej skupia się na próbie wykazania, że organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji błędnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, przyjmując, że jest on wystarczający do uznania spornych obiektów za budynek. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, nie można zgodzić się, iż dach, znajdujący się nad małą częścią obiektu uzasadnia przyjęcie, iż jest on zadaszony, a co za tym idzie odpowiada ww. definicji.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ustawodawca nie uwzględnił stanu technicznego budynku. Wobec tego, wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, stan techniczny dachu, czy też jego kompletność, nie mają wpływu na to, czy jest on budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu. Nie ulega wątpliwości, że pozbawienie istniejącego budynku dachu, a więc jednego z elementów składających się na budynek w ujęciu podatkowym, powoduje niemożność jego opodatkowania. Jednakże należy wskazać, że do momentu całkowitego usunięcia, demontażu lub rozbiórki budynek posiada dach. Stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie w znacznej części nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu, a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu przestaje być budynkiem w rozumieniu prawa podatkowego, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w ujęciu podatkowym nawet wtedy, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany (np. wyroki NSA: z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 762/16, z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2381/16, z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2680/12, z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 812/12, z 29 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2944/14, z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 715/11; wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że od woli podatnika podatku od nieruchomości zależy czy znajdujące się w jego posiadaniu obiekty budowlane zostaną rozebrane lub w inny sposób pozbawione cech umożliwiających zaliczenie ich do budynków. W jego gestii leży również inicjatywa do wprowadzenia odpowiednich zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że pomimo znacznej dewastacji sporne obiekty budowlane nadal spełniają definicje budynków. Tym samym jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art.122 i art. 191 O.p. oraz wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie mógł odnieść się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 1 u.p.b. Po pierwsze, nie został w skardze kasacyjnej uzasadniony. Po drugie nie został on powołany w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji. Po trzecie nie zawiera on definicji budynku, w przeciwieństwie do art. 3 pkt 2 u.p.b.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.