Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 368/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.N. na zarządzenie Burmistrza [...] z dnia 1 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie zbycia w trybie przetargowym nieruchomości stanowiącej własność Gminy [...] postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Z.N. uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Z.N. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na "akt Burmistrza Miasta [...] z 15 marca 2023 r. w związku z zarządzeniem Burmistrza z dnia 2 marca 2023 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży w drodze przetargu, w którym ogłoszono przeznaczenie do sprzedaży lokal niemieszkalny [...]". Zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie art. 34 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez pozbawienie skarżącego prawa pierwszeństwa w nabyciu ww. nieruchomości i art. 37 ust. 2 pkt 1 tej ustawy przez zastosowanie trybu przetargowego, podczas gdy spełnione były przesłanki zastosowania trybu bezprzetargowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości i uznanie, że przysługuje mu prawo pierwszeństwa w nabyciu ww. nieruchomości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wniósł nadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi.

W uzasadnieniu skargi podał, że od 1999 r. wynajmował od Gminy Miejskiej ww. lokal, składający się z pomieszczenia gospodarczego z garażem. Umowa najmu garażu została przedłużona 15 marca 2018 r. do 31 stycznia 2028 r., natomiast umowa najmu pomieszczenia gospodarczego wygasła 31 stycznia 2021 r. Skarżący zaznaczył, że zwrócił się do Gminy pismem z 23 października 2020 r. o przedłużenie umowy najmu, lecz 30 grudnia 2020 r. odmówiono mu przedłużenia najmu i nakazano przygotowanie pomieszczenia do wydania. Ponownie w pismach z 6 i 16 stycznia 2021 r. skarżący wyraził wolę przedłużenia umów najmu i ewentualnie nabycia obu nieruchomości. Pismem z 2 marca 2021 r. Gmina rozwiązała umowę najmu z dniem 30 kwietnia 2021 r. Skarżący zarzucił, że Gmina podjęła działania w celu przeznaczenia obu pomieszczeń do sprzedaży z pominięciem, że on wynajmuje je od 1999 r., a nieruchomość służy zaspokajaniu jego potrzeb. Zaznaczył, że do końca maja 2021 r. bezskutecznie składał Gminie oferty nabycia obu nieruchomości w trybie bezprzetargowym, a następnie wniósł powództwo o ustalenie stosunku najmu pomieszczenia gospodarczego, lecz sąd oddalił powództwo. Po ogłoszeniu 2 marca 2023 r. wykazu nieruchomości do zbycia w trybie przetargowym, obejmującego ww. nieruchomość, skarżący złożył wniosek o pierwszeństwo w nabyciu, lecz Burmistrz odmówił przyznania mu prawa pierwszeństwa.

Skarżący wywiódł, że w świetle § 16 uchwały nr XXII/197/04 Rady Miejskiej w [...] z 30 września 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Miasta [...] przyznaje się pierwszeństwo w nabyciu pomieszczeń gospodarczych przeznaczonych do sprzedaży, których lokalizacja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ich dzierżawcom lub najemcom, którzy nie są dłużnikami gminy z tytułu dzierżawy lub najmu nabywanego pomieszczenia. Zarzucił, że Gmina podjęła działania w celu wyzucia go z prawa pierwszeństwa do nabycia pomieszczenia gospodarczego i garażu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] (dalej jako: "organ", "burmistrz") wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Organ wyjaśnił, że nie wie, jaki akt z 15 marca 2023 r. jest przedmiotem zaskarżenia. Zauważył, że do skargi dołączone jest pismo z 15 marca 2023 r., podpisane przez burmistrza, stanowiące odpowiedź na wniosek w sprawie zgłoszenia pierwszeństwa. Pismo to nie stanowi żadnego z aktów podlegających zaskarżeniu w trybie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do skargi załączono także wykaz nieruchomości przeznaczonych do zbycia w drodze przetargu z 2 marca 2023 r., obejmujący ww. lokal. Dodał, że 1 marca 2023 r. wydał zarządzenie nr [...] w sprawie zbycia w trybie przetargowym nieruchomości stanowiącej własność Gminy [...]

Burmistrz wyjaśnił, że w sprawie zapadły dwa prawomocne orzeczenia, jedno oddalające powództwo skarżącego o ustalenie istnienia stosunku najmu, a drugie o eksmisję skarżącego z pomieszczenia gospodarczego. Po uprawomocnieniu się orzeczenia w zakresie eksmisji 8 grudnia 2022 r. skarżący wydał przedmiot najmu właścicielowi. Organ stwierdził, że skarżący 2 marca 2023 r. nie dysponował przymiotem najemcy w stosunku do lokalu/ części nieruchomości, objętej wykazem. Zarzucił, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym, który uzasadniałby złożenie przez niego skargi. Zauważył, że przedmiotem zaskarżenia jest prawdopodobnie zarządzenie w sprawie ogłoszenia przetargu na sprzedaż lokalu niemieszkalnego wraz z udziałem w części nieruchomości wspólnej. Skargę na zarządzenie wniósł podmiot, który nie jest ani właścicielem, ani najemcą przedmiotu sprzedaży. Skarżący wywodzi swoje uprawnienia z faktu bycia długotrwałym posiadaczem przedmiotu sprzedaży, nie negując przy tym, że na dzień zamieszczenia wykazu i na dzień wniesienia skargi nie jest już najemcą. Organ podkreślił, że Gmina może korzystać ze swojej własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem własnego prawa i rozporządzać nią w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Zaskarżony akt nie określa podmiotu, z którym winna być zawarta umowa najmu, przeciwnie forma przetargu pozwala brać w nim udział także skarżącemu.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi wywiedziono, że skarżący nie może zarzucać, że pominięto jego pierwszeństwo, gdyż nie może mu ono przysługiwać skoro nie posiadał statusu najemcy w dniu wydania zaskarżonego aktu. Organ zastosował przy sprzedaży nieruchomości tryb przetargowy zgodnie z art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zauważył, że uprawnieniem właściciela rzeczy jest podjęcie decyzji o jej sprzedaży, a w przypadku podmiotów publicznoprawnych ich swoboda decyzji co do sprzedaży nieruchomości jest ograniczona przepisami prawa. Skoro nieruchomości gminne są mieniem publicznym, to tylko wyłącznie gmina tym mieniem gospodaruje oraz decyduje czy i jakie nieruchomości przeznaczy np. do sprzedaży. Jeżeli gmina czy inna jednostka samorządu terytorialnego podejmie decyzji o sprzedaży, powinna uwzględnić art. 34 i art. 35 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zaznaczył, że zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 pkt 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu. Z faktu długoletniego najmu nie wynika obowiązek właściciela do sprzedaży rzeczy na rzecz najemcy, a na pewno - na rzecz byłego najemcy.

Organ zaznaczył, że 30 marca 2021 r. pod obrady Rady Miasta poddano uchwałę nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż ww. nieruchomości i przyznanie najemcy pierwszeństwa. Rozstrzygnięciem nadzorczym [...] z 10 maja 2021 r. stwierdzono nieważność tej uchwały w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Finalnie nie udzielono więc pierwszeństwa co do przedmiotu sprzedaży, będącego w zainteresowaniu skarżącego.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z 4 maja 2023 r., skarżący został wezwany do wskazania, w terminie 7 dni, czy przedmiotem skargi jest pismo Burmistrza Miasta z 15 marca 2023 r., nr [...] w sprawie pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości [...], czy wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży w drodze przetargu z 2 marca 2023 r., nr [...], czy też oba wymienione akty.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że jego intencją było zaskarżenie zarządzenia Burmistrza z 1 marca 2023 r. nr [...] z załącznikiem stanowiącym wykaz nieruchomości przeznaczonych do zbycia w drodze przetargu ograniczonego. Jednocześnie, zaznaczył, że był najemcą nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w dacie podjęcia przez organ decyzji o jej sprzedaży, tj. pod koniec 2020 r. i podejmował liczne kroki, by przedłużyć najem i nabyć tę nieruchomość. Wobec tego ma interes prawny, by zaskarżyć zarządzenie Burmistrza z 1 marca 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Zaznaczyć pozostaje, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) dalej: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis ten daje prawo doi skutecznego wniesienia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przy czym nie jest to skarga powszechna, która służy każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje też stan zagrożenia naruszeniem prawa ani samo naruszenie prawa, jeżeli nie wykazano związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. Skarżący, kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a swoją indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyroki NSA: z 1 marca 2005 r. OSK 1437/04, z 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 205/09, z 15 lipca 2014 r., II GSK 902/13 publ. pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Niespełnienie powyższej przesłanki, musi skutkować odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Wbrew stanowisku skarżącego, nie posiada on w niniejszej sprawie własnego interesu prawnego w zaskarżaniu zarządzenia Burmistrza z 1 marca 2023 r. nr [...]. Wynikający z treści skargi interes skarżącego, polegający na zamiarze wykupu w drodze bezprzetargowej lokalu niemieszkalnego, zajmowanego przez skarżącego od 1999 r. do 2020 r., na podstawie umowy najmu, jest interesem faktycznym, który nie ma oparcie w przepisach prawa materialnego.

Skarżący wywodzi istnienie swojego interesu prawnego z treści art. 34 ust. 1 i art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344) dalej: "u.g.n.". W art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n. ustawodawca przewidział, że nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34.

Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 1 u.g.n. w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która spełnia jeden z następujących warunków:

1) przysługuje jej roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;

2) jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;

3) jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony.

Skarżącemu nie przysługuje roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (np. 207, art. 209a, art. 211, art. 217), ani odrębnych przepisów (np. art. 231 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, z późn. zm.), czy art. 35 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, Dz. U. z 2023 r. poz. 438 z późn. zm.).

Nadto, powołany przez skarżącego § 16 uchwały nr XXII/197/04 Rady Miejskiej [...]w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Miasta [...]) przewiduje jedynie pierwszeństwo w nabyciu pomieszczeń gospodarczych przeznaczonych do sprzedaży, których lokalizacja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ich dzierżawcom lub najemcom, którzy nie są dłużnikami gminy z tytułu dzierżawy lub najmu nabywanego pomieszczenia. Przepis ten nie przyznaje najemcy roszczenia o nabycie pomieszczeń gospodarczych (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) w drodze bezprzetargowej i niezależnie od przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dodać na marginesie można, że nawet gdyby skarżącemu przysługiwało roszczenie o nabycie nieruchomości, to skarżący nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 art. 34 u.g.n., to jest że wyraża zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w ustawie, gdyż w piśmie z 8 marca 2023 r. zgłosił jedynie swoje pierwszeństwo.

Nie może też budzić wątpliwości, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 34 ust. 1 pkt 2 i 3 u.g.n., gdyż bezspornie nie jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. ani jego spadkobiercą (pkt 2), a przedmiotem umowy najmu, która była zawierana ze skarżącym na czas oznaczony, nie był lokal mieszkalny (pkt 3).

Skoro skarżącemu nie przysługuje w świetle cytowanych przepisów pierwszeństwo w nabyciu opisanej nieruchomości, to nie może on skutecznie powoływać się na uprawnienie wynikające z art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n.

Zauważyć trzeba, że przyznanie przez art. 34 ust. 1 u.g.n. pierwszeństwa w nabyciu określonym osobom nie powoduje, że osoby te mają roszczenie o nabycie jakichkolwiek nieruchomości od Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków. Konstrukcja pierwszeństwa nie jest bowiem oparta na uprawnieniu (prawie podmiotowym), z którego wynikałoby roszczenie przymuszające właściciela do sprzedaży nieruchomości, lecz sprowadza się do eliminacji innych podmiotów ubiegających się o tę samą rzecz (zob. E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 34).

Poza tym art. 35 ust. 1 u.g.n. przewiduje, że właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do zbycia lub oddania w użytkowanie, najem, dzierżawę lub użyczenie. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a także zamieszcza się na stronach internetowych właściwego urzędu. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, przekazuje wykaz wojewodzie, w celu jego zamieszczenia na stronie podmiotowej wojewody w Biuletynie Informacji Publicznej przez okres 21 dni. Informację o zamieszczeniu wykazu właściwy organ podaje do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej o zasięgu obejmującym co najmniej powiat, na terenie którego położona jest nieruchomość. Z treści ww. przepisu wynika, że umieszczenie nieruchomości w wykazie udostępnionym do publicznej wiadomości wprowadza tę nieruchomość, jako własność publiczną, do obrotu, co oznacza, że przed dokonaniem tej czynności nie jest możliwe jej zbycie, oddanie w użytkowanie, użyczenie, wydzierżawienie czy najem. Celem umieszczenia nieruchomości w wykazie jest zachowanie jawności dysponowania nieruchomościami przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego, a także umożliwienie wszystkim zainteresowanym ubiegania się o nabycie praw do nieruchomości umieszczonych w wykazie. Wykaz ma też na celu umożliwienie składania roszczeń dotyczących nieruchomości umieszczonych w wykazie, zanim zostaną one zbyte, a także umożliwienie osobom uprawnionym skorzystania z prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości. Podkreślić należy, że zarządzenie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do zbycia lub oddania w użytkowanie, najem, dzierżawę lub użyczenie, nie zawiera danych podmiotu, na rzecz którego nieruchomości ujęte w wykazie mają być zbyte bądź oddane w użytkowanie, najem, dzierżawę lub użyczenie.

Zatem, objęcie danej nieruchomości wykazem wprowadza ją do obrotu, ale w żaden sposób nie przesądza tego, kto ma być nabywcą wykazywanej nieruchomości. Gmina, jako właściciel minia komunalnego ma prawa wynikające m.in. z art. 18 ust. 2 pkt 9a u.s.g. do określenia zasad zbycia nieruchomości, bowiem przeznaczenie nieruchomości do obrotu należy wyłącznie do jej właściciela. W tym uprawnieniu mieści się także przeznaczenie konkretnej nieruchomości do zbycia w trybie przetargu, a podstawą takiego działania gminy jest art. 37 ust. 1u.g.n., który wprowadza generalną zasadę, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego są sprzedawane i oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.

Bez znaczenia dla oceny istnienia interesu prawnego skarżącego w dacie wniesienia skargi (3 kwietnia 2023 r.) jest okoliczność, że w ocenie skarżącego, Gmina wcześniej podjęła działania w celu pozbawienia go pierwszeństwa w zakupie ww. nieruchomości, przewidzianego w § 16 uchwały nr XXII/197/04. Zaznaczyć należy, że Gmina jako właściciel może swobodnie, w ramach uprawnień i obowiązków wynikających m.in. z u.g.n. i u.s.g., realizować swoje prawa właścicielskie do nieruchomości. Pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości należy odróżnić od prawa pierwokupu, odkupu czy wykupu nieruchomości. Nawet na gruncie art. 34 ust. 1 u.g.n. podmioty, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości, nie mają roszczenia o sprzedaż nieruchomości nawet po sporządzeniu i opublikowaniu wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarządzenie Burmistrza z 1 marca 2023 r. nr [...] w sprawie zbycia w trybie przetargowym nieruchomości stanowiącej własność Gminy [...] nie narusza interesu prawnego skarżącego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, należało postanowić, jak w sentencji o odrzuceniu skargi.