Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 71/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1,  art. 29,  art. 48 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 grudnia 2022 r. nr 1174/2022 w przedmiocie nakazu rozbiórki hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy, w związku z wnioskiem J. M. z dnia 11 stycznia 2018 roku o wszczęcie postępowania w sprawie budynku gospodarczego (stodoła) użytkowanego jako pensjonat i wiaty gospodarczej użytkowanej jako ujeżdżalnia koni, usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości K., poinformował strony o terminie kontroli na działce w zakresie obiektów budowlanych. Przeprowadzona w dniu 22 lutego 2018 roku kontrola wykazała, że na

działce wybudowane zostały trzy obiekty obiekt nr 1 wiata gospodarcza, obiekt nr 2 budynek o funkcji pensjonatu agroturystycznego ze stajnią oraz obiekt nr 3 wiata użytkowana jako ujeżdżalnia koni. Obiekt numer 1 - wiata o funkcji gospodarczej do obsługi gospodarstwa agroturystycznego (przechowywanie nawozów i innych materiałów związanych z agroturystyką) wybudowana została na podstawie decyzji Starosty Trzebnickiego z dnia 30 marca 2015 roku nr 206/15 o pozwoleniu na budowę, wydanej na rzecz J. C. Kierownikiem budowy jest J. M., który jak wynika ze złożonego oświadczenia dokonywał na bieżąco wpisów do prowadzonego dziennika budowy. Po porównaniu stanu rzeczywistego z stanem zaprojektowanym wynikającym z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że wprowadzono zmiany w stosunku do rozwiązań zatwierdzonych projektem budowlanym, między innymi w zakresie wykonania dodatkowych elementów stalowych stężających, dodatkowej pełnej ściany szczytowej i częściowo bocznej, zmiany koloru pokrycia dachowego. Obiekt numer 2 - budynek o funkcji pensjonatu ze stajnią. Podczas kontroli obecne osoby oświadczyły, że budynek pełnił funkcję budynku gospodarczego jako podpiwniczonej stodoły, która na podstawie dokonanego zgłoszenia w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane została wyremontowana w zakresie wynikającym ze zgłoszenia. W trakcie robót remontowych inwestor zdecydował się na wykonanie szeregu innych robót wykraczających poza zakres zgłoszenia. Powyższe doprowadziło do tego, że obiekt obecnie pełni funkcję pensjonatu ze stajnią, roboty budowlane zostały zakończone. Funkcję pensjonatu obiekt pełni od 2017 roku w tym też roku wszelkie roboty budowlane zostały zakończone. Inwestorem jest J. Spółka z o.o. z siedzibą w N., która kontynuowała rozpoczęte roboty budowlane przez J. C., która nie posiada żadnych innych zgód w zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę, rozbudowę czy też przebudowę obiektu. Obiekt numer 3 - wiata o funkcji ujeżdżalni koni wybudowana została 2015 roku przez Inwestora J. Spółkę z o.o. z siedzibą w N. bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowa obiektu została zakończona. Mając powyższe na uwadze, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy ze względu na odmienne stany prawne jak i odrębne samodzielne obiekty budowlane, wszczął odrębne postępowania administracyjne w sprawie wyżej wymienionych obiektów. Pismem z dnia 11 kwietnia 2018 roku organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni koni usytuowanej na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O., której kwestorem jest J. Spółka z o.o. z siedzibą w N. Pismem z dnia 14 maja 2018 roku Burmistrz Gminy O. poinformował iż obiekt usytuowany jest na działce objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla gminy O. dla obrębów B., K.(1), K. L., O.(1), W. zatwierdzonym Uchwalą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2017r. poz. [...].

Działka nr [...] w K. w wymienionym planie miejscowym znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem RM/MN/2 gdzie przeznaczenie podstawowe zostało ustalone jako zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca zaś przeznaczenie uzupełniające określono jako usługi wbudowane w części parterowej budynku mieszkalnego. Ponadto w § 2 uchwały wprowadzono definicję zabudowy zagrodowej przez którą należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne oraz zabudowania służące produkcji rolnej w tym magazynowe, składowe, gospodarcze, inwentarskie, a także zabudowania związane z działami specjalnymi produkcji rolnej z agroturystyką. Słowo agroturystyka należy rozumieć jako działalność turystyczna rekreacyjna realizowana i uzupełniająca działalność rolniczą prowadzoną w gospodarstwie rolnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, iż inwestor - J. Sp. z. o. o. z siedzibą w miejscowości N. wykonała w warunkach samowoli budowlanej roboty budowlane, które w myśl art. 3 pkt 6 Pr. Bud. należy traktować jako budowę obiektu budowlanego. i funkcję podlega przepisom dotyczącym uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowy (nie podlega on wyłączeniu, w myśl przepisów art.29-31 Pr.Bud.). W tak kształtującym się stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. nr 255/2018, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni, usytuowanej na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O., której inwestorem jest J. Spółka z o.o. z siedzibą w N. oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w siedzibie organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego, w terminie 90 dni od dnia doręczenia postanowienia, następujących dokumentów: zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Gminy O. o zgodności budowy hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni usytuowanej na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane (do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2).: - cztery egzemplarze projektu budowlanego budowy hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni usytuowanego na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O. wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością działką nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O. na cele budowlane. W terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia postanowienie zostało oprotestowane przez J.Sp.zo. o. z siedzibą w miejscowości N., zastępowaną przez J. M. W wyniku rozpatrzenia wniesionego środka zaskarżenia, organ postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., nr 193/2019 utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W następstwie złożenia przez inwestora skargi na wymienione postanowienie tutejszego organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 235/19 oddalił skargę w całości. Przedmiotowe orzeczenie jest prawomocne. W dniu 20 sierpnia 2020 r. inwestor przedłożył projekt budowlany, dotyczący budynku stajni z pokojami gościnnymi oraz budynku ujeżdżalni koni usytuowanych na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O. W wyniku sprawdzenia przedłożonego opracowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy stwierdził, że posiada ono braki oraz nieprawidłowości w związku z czym postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. nr 420/2020 nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia - w terminie do dnia 30 grudnia 2020 r. - polegający na: jednoznacznym określeniu jakie działki objęte są opracowaniem projektowym czy działka nr [...] czy też działki na których są wykonane lub projektowane przyłącza, wody, gazu. zrzut ścieków z oczyszczalni, energetyczne (działki nr [...] i [...] - działki drogowe i działka [...]); jednoznacznym określeniu czy przyłącza (wraz z zewnętrznymi instalacjami) wody, energetyczne, gazowe, kanalizacji deszczowej i zjazdy są przedmiotem projektu budowanego a jeśli tak to należy uzupełnić w tym zakresie opis architektoniczny wraz z rysunkami, czy też są to elementy wykonane a jeśli tak to należy uzupełnić w tym zakresie opis architektoniczny wraz z rysunkami i dokumentami stanowiącymi podstawę ich wykonania czy też są to elementy wyłączone z opracowania a jeśli tak to należy uzupełnić w tym zakresie opis architektoniczny. Należy rozważyć ewentualne opracowanie kilku planszy zagospodarowania terenu w celu wyraźnego wykazania elementów zagospodarowania terenu w rozdziale np.: na infrastrukturę techniczną (przyłącza instalacje itp), dojścia, dojazdy, powierzchnie utwardzone biologicznie czynne, oświetlenie terenu itp.; jednoznacznym oznaczeniu co jest przedmiotem zagospodarowania projektu jakie części, jakie obiekty, jaka infrastruktura. W niniejszym przypadku na działce [...] AM-[...] w miejscowości K. prowadzone są przez PINB w Trzebnicy trzy różne postępowania dotyczące trzech innych obiektów w tym jednego, który realizowany jest na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę a dwa to obiekty legalizowane (budynek stajni z pokojami gościnnymi oraz budynek ujeżdżalni koni). A zatem należy rozgraniczyć zagospodarowanie terenu tak aby można było w kolejnych etapach dokonać swobodnego odbioru tych obiektów bez nakładania się zakresów zatwierdzanych projektów budowlanych. PINB w Trzebnicy nie może zatwierdzić jednego projektu (przedłożony projekt obejmuje ujeżdżalnie i budynek stajni z pokojami gościnnymi), dwoma odrębnymi decyzjami w dwóch różnych postępowaniach; uzupełnieniu o decyzję o wyłączeniu z produkcji rolniczej gruntów rolnych - wyłączono jedynie 795 m2 w 2015 r. decyzja z dnia 20 lutego 2015 r., uzupełnieniu uzgodnienia z Gminą O. pozostałych zaprojektowanych wejść i wjazdów do działki - uzgodniono jedynie jeden zjazd z działki [...] zaś zaprojektowano cztery zjazdy oraz dwa wejścia; wyjaśnieniu czy oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu hydrant to urządzenie istniejące projektowane wraz z uzupełnieniem w tym zakresie opisu i rysunków i uzgodnień z zarządcą sieci; wskazania najniżej położonego wejścia do budynku wraz z rzędną wysokościową w celu określenia zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; wykazaniu odległości ścian budynku od nieprzekraczalnej linii zabudowy (w tym zakresie zapis na mapie do celów projektowych winien być sporządzony przez uprawnionego geodetę); uzupełnieniu opisu o oznaczenie kategorii geotechnicznej gruntu, warunki geotechniczne posadowienia, wyniki badań geologicznoinżynierskich; określeniu jednoznacznie obszaru oddziaływania obiektu z analizą w tym zakresie; uzupełnieniu zapisu w projekcie zagospodarowania terenu wraz z oznaczeniami na rysunkach projektu architektoniczno-budowlanego o dostępność obiektu dla osób niepełnosprawnych; uzupełnieniu części opisowej i rysunkowej o przyłącza i instalacje zewnętrzne kanalizacji deszczowej; projekt zagospodarowania działki nie posiada jednoznacznych oznaczeń w zakresie zwymiarowania terenów utwardzonych, biologicznie czynnych, dojść, dojazdów, utwardzeń, schodów terenowych, spadków, rzędnych terenu, brak wykazania rodzaju wierzchniej warstwy utwardzeń, brak charakterystycznych przekrojów terenu; odległość budynku od drogi - uzgodnienie z zarządcą drogi, brak opisu i podstawowych wyników obliczeń i założeń przyjętych do obliczeń konstrukcyjnych brak w części opisowej projektu architektoniczno- budowlanego zwięzłego opisu technicznego; brak danych technicznych obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, brak określenia Polskiej Normie do obliczeń powierzchni obiektu dostosowanie pokrycia i kształtu i spadku dachu do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak określenia poszycia ścian budynku ujeżdżalni, brak informacji i zestawienia podstawowych parametrów charakterystycznych obiektu pozwalających na określenia zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak części opisowej i rysunkowej w zakresie instalacji elektrycznej i instalacji kanalizacji deszczowej w raz z sposobem odprowadzania wód opadowych, brak części rysunkowej w zakresie określenia podstawowych parametrów technicznych antresoli, schodów, wysokości barierek, przekroi; brak informacji czy działka lub teren, na którym jest projektowany obiekt budowlany, są wpisane do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków lub czy zamierzenie budowlane lokalizowane jest na obszarze objętym ochroną konserwatorską, brak informacji o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi, poprawnym określeniu kategorii obiektu budowlanego będącego przedmiotem zamierzenia budowlanego, (kategoria dla budynku ujeżdżalni stanowiącego przedmiot postępowania to XV wg załącznika do ustawy Prawo budowane). Definicja budynku gospodarczego nie obejmuje funkcji ujeżdżalni dla koni czy też budynków inwentarskich uzupełnieniu opisu w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej, uzupełnieniu opisu projektu architektoniczno- budowlanego o opis parametrów technicznych obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie analizie technicznych, środowiskowych i ekonomicznych możliwości realizacji wysoce wydajnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, w tym zdecentralizowanych systemów dostawy energii opartych na energii ze źródeł odnawialnych, kogenerację, ogrzewanie lub chłodzenie lokalne lub blokowo, w szczególności gdy opiera się całkowicie lub częściowo na energii z odnawialnych źródeł energii; uzupełnieniu części opisowej projektu o wykazanie jednoznacznego zamierzonego sposób użytkowania oraz programu użytkowego projektowanego obiektu budowlanego wraz z określeniem przedmiotu zamierzenia budowlanego w celu ustalenia zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W projekcie pojawiają się zapisy o ujeżdżalni jako obiekcie gospodarczym – definicja budynku gospodarczego w ocenie organu nie obejmuje swoim zakresem budynków ujeżdżalni czy tez inwentarskich. Zgodnie z zapisami mpzp przeznaczenie podstawowe terenu działki [...] w K. to zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna. Zabudowa zagrodowa została wyjaśniona w § 2 mpzp. Przez agroturystykę należy rozumieć działalność turystyczno-rekreacyjną realizowaną i uzupełniającą działalność rolniczą prowadzoną w gospodarstwie rolnym. A zatem projekt budowlany należy uzupełnić również o informacje potwierdzoną przez Gminę O. o istnieniu gospodarstwa rolnego na tym terenie. Pismem z dnia 16 października 2020 r. pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia do wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy postanowienia z dnia 30 września 2020 r. nr 419/2020 załączając 3 egzemplarze projektu budowlanego. Ze złożonych wyjaśnień i przedłożonych dokumentów wynika, że: zgodnie z PZT opracowaniem objęta jest tylko działka nr [...] na której zrealizowano inwestycję agroturystyczną — stajnia z pokojami gościnnymi, ujeżdżalnia koni. Przyłącza wody, gazu i prądu zostały wykonane przez operatorów mediów w oparciu o podpisane umowy i nie są przedmiotem opracowania a także w oparciu o art.29a prawa budowlanego,- przyłącza kanalizacji sanitarnej i deszczowej zostały zrealizowane wg odrębnego opracowania na podstawie art. 29a Prawa budowlanego; przedmiotem opracowania jest zagospodarowanie działki nr [...] na której zrealizowano trzy obiekty (stajnia z pokojami gościnnymi oraz ujeżdżalnia koni i wiata magazynowa). Każdy z obiektów jest wpisany w zagospodarowanie i każdy z nich może funkcjonować samodzielnie jest obiektem niezależnym, co oznacza możliwość uzyskania zgody na jego użytkowanie w sposób odrębny. Ze względu na infrastrukturę techniczną obiektem wiodącym jest budynek stajni stąd połączenie: projekt zagospodarowania jest integralnie związany z projektem stajni. PZT pokazuje również budynek ujeżdżalni jako elementu zagospodarowania, który jest objęty odrębnym pracowaniem. PZT pokazuje również budynek wiaty magazynowej z informacją o podstawie prawnej jej realizacji. PZT jest elementem projektu budowlanego stajni z pokojami gościnnymi natomiast projekt ujeżdżalni koni obejmuje tylko część budowlano architektoniczną z wyłączeniem PZT a zatem cała infrastruktura techniczna otaczająca; nie ma potrzeby wyłączania gruntu z produkcji rolnej — inwestycja jest realizowana jako gospodarstwo rolne (dział specjalny produkcji rolnej — hodowla koni) i nie wymaga decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej; wskazano poziom najniżej położnego wejścia na rzędnej 181,66m.n.p.; antresola nie jest kondygnacją a więc nie musi być dostępna dla osób niepełnosprawnych; pokrycie, kształt i spadek dachu odpowiadają wymogom MPZP; ujeżdżalnia nie posiada ścian, że poprawnie określono kategorię obiektu jako II ponieważ służy celom gospodarczym, obiekt nie wymaga uzgodnienia z rzeczoznawca ppoż, że Gmina O. zajęła już stanowisko co do zgodności inwestycji z MPZ. Po analizie złożonego projektu budowlanego i sformułowanych wyjaśnień Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy stwierdził iż w dalszym ciągu nie uzupełniono w całości braków i nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w związku z czym postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. nr 66/2021 ponownie nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w przedmiotowym opracowaniu w terminie do 28 maja 2021 r. polegających na: jednoznacznym określeniu stanowiska inwestora w zakresie łączenia obiektów na działce w jedna całość jako inwestycję w kontekście procedury określonej przepisem art. 48 - 49 ustawy Prawo budowlane i dostosować do tego stanowiska przedłożony projekt budowlany zamienny; poprawnym określeniu kategorii obiektu budowlanego będącego przedmiotem zamierzenia budowlanego i dostosowaniu projektu budowlanego do wymogów budynku użyteczności publicznej. Ujeżdżalnia- ogrodzony teren (ujeżdżalnia otwarta) lub pomieszczenie zadaszone (ujeżdżalnia kryta) przeznaczone do nauki jazdy konnej lub trenowania ujeżdżenia czy skoków przez przeszkody. Ujeżdżalnie o określonych przepisami wymiarach mogą służyć jako miejsca pokazów, treningów, konkursów i zawodów sportowych. Gabaryty obiektu jak i zaprojektowany taras widokowy w postaci antresoli w ocenie organu potwierdza powyższe. Ujeżdżalnia nie jest również w ocenie organu budynkiem inwentarskim, który służy do przebywania zwierząt ich hodowli. Nie ulega wątpliwości, iż nie można postawić znaku równości pomiędzy budynkiem gospodarczym, który zasadniczo jest przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego i ze swej istoty jest przeznaczony, mówiąc ogólnie, do przechowywania przedmiotów (rzeczy), budynkiem ujeżdżalni koni, który jest budynkiem wykorzystywanym do usługowej działalności gospodarczej, polegającej na jeździe konnej w zadaszonym pomieszczeniu w każdych warunkach atmosferycznych. W ocenie organu trudno się zgodzić z argumentem, że budynek ujeżdżalni stanowiący przedmiot postępowania stanowi budynek kategorii II w załącznika do ustawy Prawo budowlane jako budynek służący gospodarce rolnej; do uzyskania pozwolenia na zabudowy zagrodowy potrzebny jest status rolnika i dowód na prowadzenie gospodarstwa rolnego. Nie wykazano, że inwestor J. Spółka z o.o. posiada te warunki; wyjaśnienie zapisu w dotyczącego drenażu na podsypce żwirowej w posadzce ujeżdżalni. Czy jest to system instalacji podłączony do kanalizacji deszczowej czy też jest to inne rozwiązanie techniczne (należy dołączyć opis wraz z rysunkami); niespójności zapisu na rysunku KIu, K2u i Alu i pisemnego wyjaśnienia z dnia 16 października 2020 r. w zakresie ściany osłonowej ujeżdżalni. Rysunek K2u i Alu wskazuje na obudowę ściany blachą trapezową zaś wyjaśnienia i pozostałe rysunki nie wykazują obudowy ściany; nie określono miejsca wykonanych rysunków przekroi jak i wysokości, grubości i rodzaju ścian podwalinowych ujeżdżalni; nie wykazano w sposób jednoznaczny jakie instalacje wewnętrzne posiada obiekt i do jakich zewnętrznych instalacji jest on podłączony; uzupełnieniu o decyzję o wyłączeniu z produkcji rolniczej gruntów rolnych - wyłączono jedynie 795 m w 2015 r. decyzja z dnia 20.02.2015 r. czy też uzyskaniu decyzji czy też zaświadczenia od organu ochrony środowiska i rolnictwa o braku potrzeby uzyskania decyzji; wskazaniu i dostosowaniu szerokości zjazdów do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Szerokość zjazdu nie większą niż szerokość jezdni na drodze), wykazaniu odległości ścian budynku od nieprzekraczalnej linii zabudowy (w tym zakresie zapis na mapie do celów projektowych winien być sporządzony przez uprawnionego geodetę). Dołączony projekt zagospodarowania nie zawiera zapisów w tym zakresie dokonanych przez uprawnionego geodetę. Mapa do celów projektowych wskazuje usytuowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie mniej jednak nie wykazuje wartości liczbowej jej usytuowania od granicy działki jak i od zrealizowanego obiektu. Rysunek w tym zakresie jest nieczytelny, mpzm nie określa liczbowo usytuowania nieprzekraczalnej linii zabudowy a jedynie wskazuje jej usytuowanie. Dlatego też kwestia powyższa wymaga uzupełnienia zapisów w tym zakresie przez uprawnionego geodetę. Pismem z dnia 21 maja 2021 r. pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia do wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy postanowienia z dnia 21 maja 2021 r. nr 66/2021 załączając egzemplarze projektu budowlanego. Ze złożonych wyjaśnień i dokumentów wynika, że w ocenie inwestora projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami, uzupełniono i wyjaśniono braki w projekcie już przy piśmie z dnia 25 listopada 2020 r. a obecnie dodatkowo wyjaśniono kwestie związane z matą drenażową, oprawą wielotomową projektu budowlanego w przypadku kiedy występuje więcej niż jeden obiekt, dzierżaw ą gospodarstwa rolnego, zjazdu który jako uzgodniony obejmuje tylko zjazd z działki [...] która nie ma statusu drogi publicznej. Pismem z dnia 29 sierpnia 2022 r. r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz pouczył o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w określonym terminie. W zawiadomieniu poinformowano dodatkowo, że po upływie wyznaczonego terminu, organ prowadzący postępowanie administracyjne w związku z nieuzupełnieniem braków wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia 2 lutego 2021 r. nr 66/2021, przystąpi do wydania decyzji kończącej prowadzone postępowanie administracyjne na podstawie art 48 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W tak kształtującym się stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy decyzją z dnia 16 września 2022 r. nr 419/2022, nakazał inwestorowi J. Sp. z o. o. z siedzibą w miejscowości N., rozbiórkę hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni koni, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O. W terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia decyzja została oprotestowana przez J. Sp. z o. o. z siedzibą w miejscowości N., zastępowaną przez J. M.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 1174/2022 z dnia 7 grudnia 2022 r., na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w odwołaniu, stwierdził że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust. 1 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jak podniósł organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazać należy, iż istotą niniejszego postępowania nie jest kwalifikacja inwestycji zrealizowanej na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K., gmina O. oraz tego, czy wymagała ona uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej o pozwoleniu na budowę. Kwestia ta była bowiem badana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy przed wydaniem przez organ I instancji postanowienia z dnia 23 października 2018 r., nr 255/2018, o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu na skarżącą spółkę obowiązku przedłożenia w terminie 90 dni od dnia otrzymania postanowienia projektu budowlanego i innych dokumentów określonych w tym postanowieniu, które to rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., nr 193/2019. Istotne jest również to, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt ll SA/Wr 235/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę inwestora na to postanowienie. Wobec powyższego, aby zalegalizować samowolnie wybudowany obiekt skarżąca spółka zobowiązana była ostatecznie i prawomocnie do przedłożenia dokumentów, o których mowa w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy z dnia 23 października 2018 r., nr 255/2018, a następnie do uiszczenia stosownej opłaty legalizacyjnej. Fakt dopuszczenia się przez inwestora samowoli budowlanej został zatem ustalony i udowodniony już na etapie wydania postanowienia legalizacyjnego. Istotą niniejszej sprawy jest zatem, czy wobec określonego i wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy mógł na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) nakazać skarżącej spółce rozbiórkę hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni koni, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania. Organ przypomina, że stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, dalej w skrócie Pr. Bud.) organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym technicznobudowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (ust. 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Z akt administracyjnych wynika, że PI NB w Trzebnicy w badanej sprawie uznał, że inwestor - J. Sp. z o. o. z siedzibą w miejscowości N. - przedłożył wymagane dokumenty, zatem rzeczą organu (instancji było przeprowadzenie ich weryfikacji w sposób określony w art. 49 ust. 1 Pr. Bud., to jest zbadanie: 1) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (ust. 2). W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2 (ust. 3). W razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję: 1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót; 2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (ust. 3). Postępowanie legalizacyjne przebiega w kilku etapach. Pierwszym z nich jest ustalenie, iż doszło do samowoli budowlanej i wstrzymanie robót budowlanych. Kolejnym etapem jest ustalenie, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami technicznobudowlanymi co otwiera możliwość przeprowadzenia procesu legalizacji budowy i nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 Pr. Bud. Przedłożenie wymaganych dokumentów i pozytywna ich weryfikacja przez organ umożliwia ustalenie opłaty legalizacyjnej, a następnie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zakończenie procesu legalizacji samowoli budowlanej. Wstępne badanie, czy możliwe jest uruchomienie tej procedury odbywa się przed wydaniem postanowienia na podstawie art. 48 ust. 3 Pr. Bud. Obejmuje ono ustalenie, czy nie zachodzą przesłanki, które uniemożliwiają legalizację, przede wszystkim, czy budowa nie jest w oczywisty sposób sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bądź czy w oczywisty i rażący, widoczny na pierwszy rzut oka sposób nie narusza przepisów techniczno- budowlanych. Ustalenia mogą doprowadzić organ nadzoru budowlanego do wniosku, że prowadzenie postępowania legalizacyjnego jest bezcelowe, bowiem istnieje oczywista niezgodność z ustaleniami planu miejscowego lub takie naruszenia norm technicznobudowlanych, które powodują, że projekt budowalny nie będzie mógł zostać zatwierdzony. W pozostałych przypadkach organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Pr. Bud., celem ich dalszej weryfikacji. Zakres badania przedłożonych przez inwestora dokumentów przed wydaniem postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej określa art. 49 ust. 1 Pr. Bud. Na tym etapie w zainteresowaniu organu powinna pozostawać zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub dla terenu nieobjętego planem) decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie organu odwoławczego temu celowi służy ustanowiony w art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr. Bud. Wymóg przedstawienia przez inwestora zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr. Bud). Dokonując wykładni literalnej przepisu art. 49 ust. 1 Pr. Bud. organ stwierdza, iż na tym etapie postępowania legalizacyjnego weryfikacja przez organ nadzoru budowlanego całości przedłożonej przez inwestora dokumentacji przed określeniem wysokości opłaty legalizacyjnej - pod kątem zgodności z inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - przekracza zakres wynikający z przywołanego przepisu. Aby dogłębniej wyjaśnić stanowisko organu w tej kwestii w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr. Bud. - jeżeli zostało wystawione w formie przewidzianej przepisami - stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 K.p.a. Stosownie zaś do art. 76 § 1 K.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ponadto wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem jest przywołany powyżej art. 48 ust. 1 pkt 1 Pr. Bud., nakładający na stronę obowiązek przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, iż postępowanie prowadzone celem uzyskania wymaganego przepisem art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr. Bud. zaświadczenia wójta, burmistrza, prezydenta, o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy rozpatrywać przez pryzmat przepisów działu VII K.p.a., który reguluje postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma charakter uproszczony i w dużej mierze odformalizowany, niemniej jednak nie można pominąć, że chodzi w nim o wystawienie dokumentu, który ma urzędowy charakter i który, w myśl art. 76 § 1 K.p.a., stanowi dowód tego, co w nim zostało stwierdzone (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II OSK 809/13, z dnia z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 367/16, z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 974/17, CBOSA). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdza, że przedłożone przez inwestora zaświadczenie Burmistrza O. z dnia 21 listopada 2019 r. o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obrębów B., K.(1), K., L., O.(1), W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2017 r. poz. [...], było wiążące dla PINB w Trzebnicy, rozstrzygającego o legalizacji obiektu. Związanie treścią takiego zaświadczenia wynika bowiem z art. 76 § 1 i art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr. Bud. Jednocześnie wymaga wskazania, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503, dalej w skrócie u.p.z.p), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Gmina ma zatem obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia danej polityki. Wynika to w szczególności z ustanowionego ustawą obowiązku wprowadzenia przez każdą gminę uchwałą rady gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako aktu polityki przestrzennej gminy. W tym zakresie brak jest prawnych możliwości uwolnienia się przez gminę z tego obowiązku. Co również istotne, odpowiedzialność za spójne i prawidłowe kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej ponoszą wszystkie organy gminy, a nie tylko gminny organ stanowiący. Powyższe oznacza, że organ nadzoru budowlanego winien uwzględnić fakt, że wójt działając jako organ wykonawczy gminy realizuje politykę przestrzenną na terenie gminy m.in. w drodze wydawania zaświadczeń o zgodności planowanych inwestycji z

ustaleniami obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest przepisów prawa, które uprawniałyby organy nadzoru budowlanego do automatycznej, autonomicznej i każdorazowej weryfikacji zgodności inwestycji we własnym zakresie, niejako w oderwaniu od zaświadczenia przedłożonego przez stronę w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 Pr. Bud. Organ dodaje, że zaświadczenie o zgodności zrealizowanej budowy z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem wykładni autentycznej, czyli dokonywanej przez gminę uprawnioną do interpretacji zapisów własnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma przy tym znaczenia, że zaświadczenia wydaje wójt, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwala rada gminy, bowiem na obu tych organach ciąży obowiązek prowadzenia polityki przestrzennej gminy. PINB w Trzebnicy postanowieniem z dnia 23 października 2018 r., nr 255/2018 zobowiązał skarżącą spółkę do przedłożenia w określonym terminie wymienionych tam dokumentów legalizacyjnych, umożliwiając tym samym dokonanie legalizacji przedmiotowej rozbudowy. W następstwie powyższego inwestor przedłożył m. in. zaświadczenie Burmistrza O. z dnia 21 listopada 2019 r. o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obrębów B., K.(1), K., L., O.(1), W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2017 r. poz. [...]. PINB w Trzebicy dokonując oceny wybudowania spornej inwestycji w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyraził stanowisko o niezgodności obiektu z przepisami planu miejscowego, nie zgadzając się tym samym z treścią przedłożonego przez inwestora zaświadczenia Burmistrza O. z dnia 21 listopada 2019 r. Uzasadniając swoje stanowisko, konsekwencją którego stało się orzeczenie nakazu rozbiórki spornej inwestycji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy wskazał m. in., iż zapis planu miejscowego zatwierdzonego Uchwalą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2017r. poz. [...] dopuszcza dachy dwuspadowe symetryczne z połaciami dachu o spadkach 40°

45°, określa pokrycie dachu jako obowiązujące z dachówki w kolorze ceglastym matowym oraz dachy jednospadowe i płaskie o dowolnym pokryciu wyłącznie na jednokondygnacyjnych budynkach gospodarczych i garażowych. Dach obiektu ujeżdżalni koni to dach dwuspadowy o nachyleniu 10° z płyty warstwowej w kolorze ciemnoszarym co wynika tylko i wyłącznie z części opisowej (nie okazano rzutu dachu) a zatem nie spełnia określonych wymogów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego zaświadczenie Burmistrza O. z dnia 21 listopada 2019 r. o zgodności tej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiązało PINB w Trzebnicy rozstrzygającego o legalizacji spornej inwestycji a zatem powyższe argumenty nie mogły stanowić uzasadnienia dla wydanego nakazu rozbiórki obiektu na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K., gmina O.. Niemniej jednak organ uznał za konieczne - w kontekście odwołania inwestora i zarzutów pełnomocnika co do sposobu procedowania przez organ I instancji w niniejszej sprawie wyjaśnienie, że proces stosowania prawa nie jest czynnością prostą, lecz składa się z szeregu etapów i elementów. W pierwszej kolejności organ prowadzący postępowanie administracyjne powinien rozpoznać odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy, następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Orzecznictwo czy to Sądu Najwyższego, czy Naczelnego Sądu Administracyjnego czy wreszcie wojewódzkich sądów administracyjnych stanowi wskazówkę, pomaga rozwiać wątpliwości, które nasuwają się w procesie stosowania prawa. Dokonana przez PINB w Trzebnicy ocena zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedłożonego przez inwestora w postępowaniu legalizacyjnym jako dokumentu niemającego w każdym aspekcie charakteru wiążącego dla organów nadzoru budowlanego, znajduje oparcie w orzecznictwie niektórych wojewódzkich sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1090/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 552/17, wyrok WSA w Olsztynie z 23 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Ol 5/20, wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 909/21, CBOSA). W przywołanych orzeczeniach wskazano, że jakkolwiek przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest m.in. przedłożenie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak to organ nadzoru budowlanego stwierdza, czy przedłożone przez inwestora zaświadczenie odpowiada prawu badając zgodność samowoli budowlanej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i może dokonać odmiennych ustaleń niż te wynikające z przedłożonego przez inwestora zaświadczenia. Organ odwoławczy nie przychyla się jednak do prezentowanej linii orzeczniczej niemniej podkreśla, iż błędów w wykładni prawa przez organ administracji publicznej nie można traktować w kategorii rażącego naruszenia prawa, zwłaszcza gdy dane materia nie jest jednolicie wykładana w orzecznictwie sądowym. Niemniej jednak zauważyć należy, iż dopuszczenie się przez inwestora samowoli budowlanej wymaga doprowadzenia do stanu zgodności z prawem wybudowanego obiektu budowlanego przede wszystkim poprzez przedłożenie projektu budowlanego, który podlega ocenie organu nadzoru budowlanego w trybie postępowania legalizacyjnego, którego przebieg opisano powyżej. Z treści art. 49 ust. 1 Pr. Bud. wynika, że w postępowaniu legalizacyjnym zadaniem organu nadzoru budowlanego jest sprawdzenie pod względem formalnym czy inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty oraz czy dokumenty te spełniają wymogi dla nich określone. Projekt budowlany w tym postępowaniu podlegał ocenie na podstawie m.in. przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że warunki zostały spełnione daje podstawę do wydania postanowienia o ustaleniu na podstawie art. 49 ust. 2 opłaty legalizacyjnej. Uiszczenie przez inwestora tej opłaty otwiera drogę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego w przypadku budowy zakończonej lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych gdy budowa jest w toku. W ocenie organu odwoławczego, skarżąca spółka nie spełniła w sposób prawidłowy wszystkich nałożonych na nią obowiązków. Przedłożony przez stronę projekt budowlany został wykonany niezgodnie ze wskazanym rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w szczególności według § 3 ust.1 na stronie tytułowej projektu budowlanego należało zamieścić poprawną kategorię obiektu budowlanego, jednostkę ewidencyjną i obręb ewidencyjny oraz numery wszystkich działek w adresie inwestycji. Również § 7 ust. 2 pkt 2 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1679) wskazuje, iż na stronie tytułowej projektu architektoniczno- budowlanego zamieszcza się informacje dotyczące zamierzenia budowlanego: nazwę zamierzenia budowlanego, adres i kategorię obiektu budowlanego, identyfikatory działek ewidencyjnych, na których obiekt budowlany jest usytuowany, imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres. W tym miejscu organ wyjaśnia także, iż trudno zgodzić się z argumentami inwestora w zakresie kategorii obiektu albowiem rodzaj obiektu i jego parametry w sposób oczywisty nie przystają do przypisanej mu kategorii w przedłożonym przez skarżącą spółkę projekcie budowlanym. Zaliczenie obiektu budowlanego do określonej przez ustawodawcę w załączniku kategorii determinuje przeważająca dla danego obiektu funkcja (np. budynek mieszkalny, inwentarski, gospodarczy, służby zdrowia, zakwaterowania turystycznego itd.). Ujeżdżalnię należy rozumieć jako ogrodzony teren (ujeżdżalnia otwarta) lub pomieszczenie zadaszone (ujeżdżalnia kryta) przeznaczone do nauki jazdy konnej lub trenowania ujeżdżenia czy skoków przez przeszkody. Ujeżdżalnie o określonych przepisami wymiarach mogą służyć jako miejsca pokazów, treningów, konkursów i zawodów sportowych. Gabaryty obiektu jak i zaprojektowany taras widokowy w postaci antresoli w ocenie organu odwoławczego potwierdza powyższe. Ujeżdżalnia nie jest również w ocenie tutejszego organu budynkiem inwentarskim, który służy do przebywania zwierząt ich hodowli. Nie ulega wątpliwości, iż nie można postawić znaku równości pomiędzy budynkiem gospodarczym, który zasadniczo jest przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego i ze swej istoty jest przeznaczony do przechowywania przedmiotów (rzeczy), a budynkiem ujeżdżalni koni, który jest budynkiem wykorzystywanym do usługowej działalności gospodarczej, polegającej na jeździe konnej w zadaszonym pomieszczeniu w każdych warunkach atmosferycznych. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować w całości do kategorii II obiektu budowlanego. Zgodnie z tabelą, kategoria ll obejmuje budynki służące gospodarce rolnej jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe. Podstawową funkcją opisanej w tej kategorii budynków jest zachowanie zdolności do produkcji rolnej. Sam fakt, że obiekt usytuowany jest w zabudowie zagrodowej i przebywają w nim czasowo konie, nie przesądza o tym, że służyć on będzie gospodarce rolnej. Mając na uwadze charakter obiektu, wynikający z projektu budowlanego (część tekstowa jak i graficzna) w żaden sposób nie można stwierdzić, aby jego podstawa funkcja sprowadzała się do służenia gospodarce rolnej tj. nie jest np. budynek produkcyjny, gospodarczy, inwentarsko-składowy itp. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonego projektu budowlanego prawidłowo ustalił kategorię spornego obiektu uznając, że zalicza się on do kategorii VIII, która określa inne budowle nie wymienione w pozostałych kategoriach. Jak wskazano wyżej kwalifikowanie obiektu budowlanego do określonej kategorii musi uwzględniać podstawową, dominującą funkcję, główny sposób użytkowania tego obiektu zwłaszcza, jeżeli ma on służyć wielu celom. Powyższe ustalenie ma znaczące konsekwencje miedzy innymi w ustalaniu zgodności funkcji zrealizowanego obiektu z zapisami planu miejscowego oraz opłaty legalizacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, gdy zaproponowana przez inwestora kategoria obiektu nie pozwala na taką kwalifikację, należy wezwać przedkładającego projekt budowlany do jego poprawy, co też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy uczynił dwukrotnie - postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. nr 420/2020 oraz postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. nr 66/2021. Inwestor nie dokonał korekty zaszeregowania spornej zabudowy do prawidłowej kategorii obiektu. W kontekście wykazania odległości ścian obiektu od nieprzekraczalnej linii zabudowy - zapis na mapie do celów projektowych winien być sporządzony przez uprawnionego geodetę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy nie kwestionował graficznego usytuowania linii zabudowy a jedynie miał za zadanie wyjaśnić odległość obiektu od linii zabudowy poprzez poprawnie sporządzony projekt budowlany co również w ocenie organu I instancji nie zostało uzupełnione przez inwestora. Odnosząc się do tego zarzutu organ przychyla się do argumentacji pełnomocnika skarżącej spółki - mapa do celów projektowych opracowana przez uprawnionego geodetę z naniesionymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wpięta w dokumentację (mpzm). Na projekcie zagospodarowania terenu naniesiono odległości od linii zabudowy. Odnosząc się z kolei do żądania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy uzupełnienia opisu projektu budowlanego w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej wskazać należy, iż zagadnienia te omówione są w punkcie 2 przedłożonego projektu - tu również organ odwoławczy przychyla się do stanowiska pełnomocnika skarżącej spółki. W niniejszej sprawie organ dostrzega, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy podjął czynności, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Pr. Bud. i postanowieniem z dnia 23 października 2018 roku nr 255/2018, nałożył na skarżącą spółkę m.in. obowiązek przedłożenia ściśle i wyraźnie oznaczonych dokumentów, zakreślając jednocześnie termin na wykonanie tego zobowiązania - 90 dni od dnia otrzymania postanowienia organu l instancji. Zauważyć również należy, iż postanowieniami z dnia 30 września 2020 r. nr 420/2020 oraz z dnia 2 lutego 2021 r. nr 65/2021, organ I instancji poinformował skarżącą spółkę o nieprawidłowościach w złożonym projekcie budowlanym, wyznaczając w związku z tym dodatkowe terminy na prawidłowe wykonanie obowiązku oraz informując skarżącą spółkę, iż jego niewykonanie spowoduje określony skutek prawny w sprawie. Skarżąca spółka, pomimo upływu terminów, nie podjęła działań w celu prawidłowego wykonania nałożonego obowiązku, umożliwiającego dalsze prowadzenie postępowania legalizacyjnego.

Zaakcentować trzeba, że procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 Pr. Bud. nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. Zauważyć należy, że skarżąca spółka przez dwa lata miała możliwość legalizacji spornego obiektu i dopiero na skutek jego zaniechania w zakresie prawidłowego wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 ust. 3 Pr. Bud. organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nakazał rozbiórkę. Stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy o konieczności nakazania rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Pr. Bud. musi zostać zaaprobowane. Jeszcze raz organ odwoławczy powtarza, iż stan faktyczny sprawy został ustalony na etapie wydawania postanowienia legalizacyjnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że wykonana budowa obiektu wymagała wcześniejszego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, a inwestor nie legitymowali się takim pozwoleniem. Wobec powyższego obiekt stanowił samowolę budowlaną i zastosowanie w sprawie ma przepis art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Pr. Bud. DWINB podkreśla, że legalizacja jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Generalnie warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 Pr. Bud. jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania. Nieprzedstawienie zaś wymaganych dokumentów, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Bez znaczenia dla wydania takiej decyzji pozostają czynniki społeczne czy gospodarcze, ponieważ w świetle kategorycznych przepisów Prawa budowlanego postępowanie w sprawie samowoli budowlanej ma charakter obiektywny, co oznacza, że liczy się tylko fakt popełnienia samowoli. Inaczej mówiąc, brzmienie przepisów normujących kwestie samowoli budowlanej nie pozwala organowi na zastosowanie instytucji uznania administracyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy zgodnie z posiadanymi kompetencjami usiłował przez dwa lata doprowadzić do zgodności z prawem popełnionej samowoli budowlanej. W tym celu prowadził postępowanie legalizacyjne, lecz wobec braku prawidłowej realizacji przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia 23 października 2018 roku nr 255/2018 zobowiązany był- stosownie do art. 48 ust. 1 Pr. Bud. - do orzeczenia nakazu rozbiórki tego obiektu. Nakaz ten nie był zaś spowodowany brakiem możliwości legalizacji samowoli budowlanej, lecz stanowił konsekwencję niewykonania w sposób prawidłowy nałożonych obowiązków, których celem było doprowadzenie obiektu do zgodności z przepisami prawa. Dodać jeszcze trzeba, że skarżąca spółka miała możliwość legalizacji spornego obiektu i dopiero na skutek jej zaniechania w zakresie prawidłowego wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 ust. 3 Pr. Bud., organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę. Skarżąca spółka była przy tym poinformowana o skutkach niewykonania nałożonych na nią obowiązków, a zatem musiała się liczyć z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 1 Pr. Bud. Z wymienionych przyczyn organ odwoławczy nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego i procesowego. Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły natomiast podstaw do wydania przedmiotowego nakazu. Trzeba mieć również na uwadze, że ustalenia i ocena organu instancji znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze na ostateczną decyzję inwestor, działający przez pełnomocnika zawodowego, na podstawie art 3 § 2 pkt 2, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7, 77 § i i 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy oraz bez wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie ustaleń faktycznych, które są wprost sprzeczne z faktami, które wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a więc: a. kwestionowanie zakwalifikowania obiektu jako wiaty, podczas gdy z wydanych postanowień jak i protokołów oględzin jednoznacznie wynika, że organy uznały na wcześniejszym etapie postępowania, iż istniejący obiekt jest wiatą; b. kwestionowanie zakwalifikowania obiektu w całości do II kategorii obiektów budowlanych podczas gdy kwalifikacja obiektu nie powinna być dokonywana w oderwaniu funkcji jaką obiekt pełni w świetle ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2. art.138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż wydał on decyzję która nie jest przekonywująca co do racji, którymi kierował się organ przy jej wydaniu, wydane przez organ rozstrzygnięcie jest niespójne z ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, ponadto organ I instancji nie przedstawia spójnego stanowiska w wydawanych przez siebie rozstrzygnięciach. 3 zawężającą wykładnię obiektów zaliczanych do kategorii II obiektów budowlanych określonych w załączniku do ustawy Prawo budowlane, która nie uwzględnia faktu, iż wskazane przeznaczenie obiektów gospodarki rolnej jest wyłącznie przykładowe i obejmuje również inne działy gospodarki rolnej, w tym także hodowlę koni, która zgodnie z orzecznictwem stanowi dział produkcji rolnej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie: 1 art. 145 pkt 1 lit a i c p.p.s., a uchylenie zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nr 1174/2022 z dnia 07 grudnia 2022 r. (doręczonej pełnomocnikowi skarżącego dnia 12 grudnia 2022 r.) utrzymujące w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy nr 420/2022 z dnia 16 września 2022 i umorzenie; 2. na podst. art. 200 p.p.s.a. wnoszę o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw wg norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; 3. na podst. art. 106 § 3 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci: a. uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia 24.11.2005 r. (załącznik nr 1), na okoliczność treści a w szczególności na okoliczność wykazania, wadliwego sformułowania zapisów uprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiającą realizację funkcji gospodarki rolnej na terenach wiejskich; b wniosek Inwestora o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (załącznik nr 2), na okoliczność treści, a w szczególności na okoliczność wykazania, iż zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została dokonana na wniosek inwestora, z pełną świadomością i akceptacją organu gminnego o charakterze zamierzonej inwestycji (agroturystyka - hodowla koni); c Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...].06.2017 r. nr [...] (załącznik nr 3) - na okoliczność treści w szczególności na okoliczność wykazania, że wniosek inwestora został w całości uwzględniony i Gmina O. akceptowała w pełni zamierzenie inwestycyjne zarówno co do funkcji jak i parametrów, d. stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...] z 2007 r. - na okoliczność treści, a w szczególności na okoliczność wykazania funkcjonującej w ramach organów nadzoru budowlanego definicji pojęcia "wiaty"(załącznik nr 4); e. Zaświadczenie wydane przez Burmistrza O. z dnia 21.11.2019 r- (załącznik nr 5) - na okoliczność treści, a w szczególności na okoliczność wykazania, że wniosek inwestora został w całości uwzględniony i Gmina O. akceptowała w pełni zamierzenie inwestycyjne zarówno co do funkcji jak i parametrów, a samo zamierzenie Inwestora jest w pełni zgodne z planem co do wszystkich parametrów określonych w planie; f fotografia obiektu będącego przedmiotem postępowania (załącznik nr 6) - na okoliczność treści, a w szczególności na okoliczność przedstawienia obiektu wiaty i wykazania, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby kwalifikować obiekt inaczej niż jako wiatę. Strona wnosi o dopuszczenie powyższych dowodów z uwagi na fakt, iż mają one znaczenie istotne dla sprawy, bowiem wykazują, że treść zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniała charakter, specyfikę i parametry zamierzenia inwestycyjnego Inwestora, a organy Gminy O. w całości je akceptowały. Natomiast fakt, że wydano zaświadczenie o zgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego potwierdza akceptację jego kwalifikacji jako obiektu agroturystyki związanej z hodowlą koni. Zaświadczeniem tym są związane organy nadzoru, zarówno w zakresie funkcji jak i parametrów, stąd też brak jest podstaw do kwestionowania kategorii j obiektu określonego przez Skarżącego. 4. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nr 1174/2022 z dnia 07 grudnia 2022 r. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie, niezmiernie istotną kwestią jest fakt, że obiekty będące przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego, były już przedmiotem określonych ustaleń, które nie powinny zostać obecnie pominięte. Należy przypomnieć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy, w związku z wnioskiem pełnomocnika J. M. z dnia 11 stycznia 2018 roku wszczął postępowania w sprawie budynku gospodarczego (stodoła) użytkowanego jako pensjonat agroturystyczny i wiaty gospodarczej użytkowanej jako ujeżdżalnia koni, usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości K.

W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono kontrolę, w ramach której Organ Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy dokonał następujących ustaleń. Przeprowadzona w dniu 22 lutego 2018 roku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy kontrola (protokół kontroli) wykazała, że na działce wybudowane zostały trzy obiekty: obiekt nr 1 wiata gospodarcza, obiekt nr 2 budynek o funkcji pensjonatu agroturystycznego ze stajnią oraz obiekt nr 3 wiata użytkowana jako ujeżdżalnia koni: obiekt numer 3 jest to wiata o funkcji ujeżdżalni koni wybudowana została w roku 2015 przez Inwestora J. Spółkę z o.o. z siedzibą w N. bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowa obiektu została zakończona. Co więcej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy ustalił, iż obiekt budowlany stanowiący przedmiot tego postępowania administracyjnego to obiekt służący do nauki jazdy konnej i może być związany z agroturystyką. Tym samym w ocenie organu pierwszej instancji lokalizacja tego typu obiektu na działce nr [...] AM-[...] w miejscowości K. w gminie O., nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu DWINB czytamy ponadto, że: obiekt usytuowany jest na działce objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla gminy O. dla obrębów B., K.(1), K., L., O.(1), W. zatwierdzonym Uchwalą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] czerwca 2017 roku, nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2oiyr. poz. [...]. Działka [...] w K. w tym planie miejscowym znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem RM/MN/2 gdzie przeznaczenie podstawowe zostało ustalone jako zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca zaś przeznaczenie uzupełniające określono jako usługi wbudowane w części parterowej budynku mieszkalnego. Ponadto dodatkowo w § 2 wymienionej uchwały wprowadzono definicję zabudowy zagrodowej przez którą należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne oraz zabudowania służące produkcji rolnej w tym magazynowe, składowe, gospodarcze, inwentarskie, a także zabudowania związane z działami specjalnymi produkcji rolnej i agroturystyką, W tym słowo agroturystyka należy rozumieć jako działalność turystyczna rekreacyjna realizowaną i uzupełniającą działalność rolniczą prowadzona w gospodarstwie rolnym. Jak wskazuje skarżący wiata powstała w 2015 r. jako zaplecze budowy dla opisanych powyżej obiektów (nr 1 i nr 2) oraz związanych z tym elementów infrastruktury technicznej oraz elementów zagospodarowania terenu związanych z hodowlą koni (maneże, karuzele, padoki, ect.). Po zakończeniu inwestycji Inwestor stwierdził, iż rozbiórka wiaty, która powstała jako zaplecze budowy, jest ekonomicznie i organizacyjnie całkowicie nieuzasadnione i postanowił ją pozostawić oraz zmienić jej sposób użytkowania, przystosowując rzeczony obiekt do funkcji związanej z prowadzoną działalnością hodowli koni. Mając świadomość, iż obiekt jest obiektem, który powinien zostać doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Inwestor poprzez swojego pełnomocnika wystąpił o jego legalizację w rybie Prawa budowanego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy powinien być rozebrany lub usunięty z terenu budowy po zakończeniu budowy obiektu budowlanego w związku z realizacją którego został wzniesiony do czasowego użytkowania jako zaplecze techniczno-magazynowe, gdyż po tej dacie obiekt ten będzie stanowił samowolę budowlaną, która powinna być legalizowana na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art 51 ust 7 pr. bud. - por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., IIOSK 1278/08, LEX nr 552851. Przy czym, w takim przypadku o zakończeniu budowy nie świadczy złożony wniosek o pozwolenie na użytkowanie albo dokonanie zgłoszenia, lecz uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie bądź przyjęcie zgłoszenia. Powyższe zdarzenia wyznaczają zatem czas legalnego istnienia na terenie budowy określonego w pytaniu obiektu, wskazując jednocześnie, że w sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną - zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 stycznia 2014 r., II SA/Op 505/13. Cytowane orzecznictwo nie znalazło uznania organów nadzoru budowanego, które uznały wiatę za samowolę budowaną, której legalizacja może być przeprowadzona tylko i wyłącznie w trybie art. 48 i 49 pr. bud. oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Wr 235/19) oddalił skargę dotyczącą kwalifikacji (art. 50 i 51 lub art. 48 i 49) w całości. Przedmiotowe orzeczenie WSA jest prawomocne. Podstawą do legalizacji obiektów (niezależnie od trybu art. 50, 51 czy 48, 49 pr. bud.) jest zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W latach 2005-2017, a więc w okresie powstawania całego kompleksu agroturystycznego w K., na podstawie zapisów wówczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Uchwała Rady Miejskiej w O. z [...] listopada 2005 r., tereny obejmujące działki obecnej agroturystyki (a także tereny całej wsi K.) były klasyfikowane jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co całkowicie dyskwalifikowało jakąkolwiek działalność rolniczą, w tym także agroturystykę (załącznik nr 1). Ewidentny ówczesny lapsus planistyczny dopuszczający na terenach wiejskich wyłącznie zabudowę jednorodzinną zamieniony w prawo miejscowe w sposób skuteczny uniemożliwiał jakikolwiek rozwój działalności rolniczej. Natomiast zapis planistyczny wykluczający jakąkolwiek działalność rolniczą, w tym także prowadzenie działalności związanej z hodowlą koni oraz agroturystyką, w sposób praktyczny uniemożliwiał legalizację obiektów nr 2 i nr 3 (numeracja za protokołem PINB), co spowodowało inicjatywę Inwestora mającą na celu zmianę obowiązującego planu, tak aby jego zapisy odpowiadały rzeczywistości, czyli pozostawały w zgodności z działalnością rolniczą prowadzoną od zawsze na terenie wsi K. oraz uwzględnił możliwość wprowadzenia funkcji będącej pochodną prowadzonego gospodarstwa, a mianowicie agroturystyki (załącznik nr 2). W konsekwencji wniosku Rada Miasta i Gminy O. przystąpiła do zmiany planu, który został uchwalony i zaczął obowiązywać od lipca 2017 roku, a więc dwa lata po zakończeniu budowy. Nowe prawo miejscowe (MPZP) było i jest niezbędne dla przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Należy zauważyć, iż inwestycja składająca się z wielu obiektów (w tym dwóch uznanych za samowole budowlane: obiekty nr 2 i nr 3 - numeracja za protokołem PINB Trzebnica) została zrealizowana w trakcie obowiązywania MPZP z 2005 r. oraz, co jest najbardziej istotne w procedowanej sprawie, w trakcie opracowywania planu, którego podstawowy celem było przywrócenie funkcji rolniczej we wsi K. uzupełnionej o wprowadzenie funkcji agroturystycznej. Powyższa konstatacja jest niezmiernie istotna szczególnie w kontekście wydanego w późniejszym terminie zaświadczenia Burmistrza O. o zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami planu z roku 2017. W tym momencie należy zwrócić uwagę na technikę opracowywania planów mającą swoje podstawy w obowiązujących aktach prawnych (ustawach i rozporządzeniach dotyczących planowania przestrzennego), ale także w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Otóż, przystępując do opracowywania planu, należy poprzedzić go inwentaryzacją urbanistyczną opisującą w najważniejszych parametrach charakterystycznych istniejącą zabudowę i infrastrukturę. Podczas opracowywania projektu planu, bardzo dokładnie powinny być przeanalizowane aspekty m.in. przyrodnicze, społeczne i ekonomiczne. Ustalenia planistyczne określa się również w oparciu o opracowanie ekofizjograficzne a także na podstawie inwentaryzacji przyrodniczej i architektoniczno-urbanistycznej, jaką przeprowadza się na początkowym etapie procedury planistycznej. Oczywiście strona wskazuje, że władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197- 198). Tym nie mniej w tym przypadku brak woli gminy do wyjścia naprzeciw oczekiwaniom Inwestora agroturystyki w K. skutkowałby raczej odmową podjęcia uchwały o zmianie planu, a nie - na opracowaniu planu w sposób uniemożliwiający jej legalizację. Było by to nielogiczne. Konsekwencją takiego toku rozumowania jest odniesienie się do paramentów charakterystycznych w planowaniu przestrzennym w kontekście inwentaryzacji oraz w kontekście nowych (bądź zmienionych) zapisów, które łącznie umożliwiłyby legalizację obiektu. Potwierdzeniem tego toku rozumowania jest stwierdzenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu trzebnickiego zawarte w protokole kontroli z 2018 roku. Wobec powyższego w ocenie organu pierwszej instancji lokalizacja tego typu obiektu na działce w miejscowości K. w gminie O., nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalony w roku 2017 Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (załącznik nr 3) nie definiuje pojęcia agroturystyki stąd istnieje konieczność jej zdefiniowania poprzez inne legalne definicje wynikające z aktów prawnych orzecznictwa administracyjnego oraz zasada zaufania do działań organu (PINB Trzebnica) wynikająca z art. 8 KPA. W pierwszym przypadku podstawą dla funkcjonowania agroturystyki jest funkcjonujące gospodarstwo rolne. Hodowla koni jest niewątpliwie działalnością związaną z rolnictwem, albowiem każda hodowla koni stanowi dział specjalny produkcji rolnej, będący odrębnym źródłem przychodów, na co zwrócił uwagę m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 2001 r. (sygn. akt I Sa/Gd 1943/98). Przez agroturystykę należy rozumieć działalność turystyczno-rekreacyjną realizowaną i uzupełniającą działalność rolniczą prowadzoną w gospodarstwie rolnym. Co do zgodności Inwestycji z MPZP w kontekście agroturystyki jednoznaczne stanowisko zajął Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w skarżonej decyzji, w której jednoznacznie uznał zaświadczenie wydane przez Burmistrza O. (załącznik nr 5). Otóż DWINB przywołał: stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wielokrotnie wskazywał, iż postępowanie prowadzone celem uzyskania wymaganego przepisem art 48 ust. 3 pkt 1 Pr. Bud. zaświadczenia burmistrza, o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy rozpatrywać przez pryzmat przepisów działu VII K.p.a., który reguluje postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma charakter uproszczony i w dużej mierze odformalizowany, niemniej jednak nie można pominąć, że chodzi w nim o wystawienie dokumentu, który ma urzędowy charakter i który, w myśl art 76 § 1 K.p.a., stanowi dowód tego, co w nim zostało stwierdzone (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt IIOSK 809/13, z dnia z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. Akt OSK 367/16, z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II08X974/17, CBOSA). Mając powyższe na uwadze DWINB wskazał w skarżonej decyzji, że przedłożone przez inwestora zaświadczenie Burmistrza O. z dnia 21 listopada o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obrębów B., K.(1), K., L., O.(1), W., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2017 r. poz. [...], było wiążące dla PINB w Trzebnicy. Podsumowując, mamy następującą sytuację, w której gmina na wniosek Inwestora w związku z chęcią zalegalizowania wybudowanych obiektów inwentaryzuje wybudowane samowolnie obiekty, na podstawie inwentaryzacji wykonuje miejscowy plan zagospodarowania, w którym uwzględnia zrealizowane obiekty w ich parametrach charakterystycznych oraz wprowadza funkcję agroturystyczną jako dopełnienie działalności rolniczej. Następnie wydaje zaświadczenie o zgodności inwestycji z zapisami obwiązującymi w MPZP. Wspomniane zaświadczenie jest przywołane przez DWINB w skarżonej decyzji jako obowiązujące, a następnie jest weryfikowane w szczegółach dotyczących klasyfikacji, funkcji i wielkości obiektu. Jednocześnie należy zwrócić uwagę. iż ten sam PINB i ten sam DWINB (post. Nr 193/2019) w swoich postanowieniach sam określił obiekt jako ..wiatę", w której prowadzi się zajęcia z końmi, a samą działalność określił jako działalność ..agroturystyczną". Innymi słowy organ kontestuje sam siebie. W świetle powyższego w ocenie skarżącego niezasadnym jest kwestionowanie przez organ zakwalifikowania obiektu do II kategorii obiektów budowlanych. Jest to wprost sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy wynikającym z dokumentów znajdujących się w aktach, wykładnią planu zagospodarowania, który został zmieniony na wniosek inwestora na potrzeby legalizacji spornego obiektu a także sprzeczne ze stanowiskiem GINB czy samego PINB w Trzebnicy. Wskazane zakwalifikowanie obiektu do kategorii II jest poprawne, o czym poniżej. Skarżący wskazuje, że kluczowym pozostaje rozstrzygnięcie kwestii definicji "wiaty" i definicji jej wielkości - a definicji "hali", którą usilnie stosuje PINB, wbrew ustaleniom dokonanym w sprawie. Nie można zgodzić się z organem, że obiekt nie stanowi wiaty, która należy do kategorii II obiektów budowlanych. Niezależnie od tego, że intencja, która kierowała inwestorem była od początku organowi znana i znalazła potwierdzenie w ustalonym na jego prośbę miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazać należy na jednoznaczne stanowisko GINB w zakresie ustalania definicji "wiaty". Jednakże abstrahując od konkretnego stanu faktycznego GINB informuje, że zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy - Prawa budowlanego, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który posiada następujące cechy: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach. Przy czym, pod pojęciem przegroda budowlana należy rozumieć element obiektu budowlanego oddzielający jego wnętrze od otoczenia zewnętrznego lub też wydzielający w jego wnętrzu pomieszczenia. Obiektu, którego wnętrze nie jest oddzielone od otoczenia zewnętrznego za pomocą przegród budowlanych nie można uznać za budynek, w rozumieniu powyższego przepisu. Wiata, tzn. obiekt składający się z konstrukcji dachowej wspartej na słupach, nie jest budynkiem w rozumieniu definicji zawartej w ąrt. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlanego. Wiata natomiast stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy-Prawo budowlanego. Powyższy cytat pochodzi z pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...] z 2007 r. (załącznik nr 4) a stanowisko w nim zawarte zostało wielokrotnie potwierdzone przez sądy administracyjne, w tym w między innymi przez Sąd Administracyjnego w Poznaniu który w wyroku z 18 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/ Po 1151/15) stwierdził, że wiata na pewno nie jest budynkiem. Uwzględniając to stanowisko Skarżący zwraca uwagę tut. Sądu na załącznik nr. 6, a mianowicie fotografię obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. "Wiatę" od "budynku" odróżnia przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem. Sąd ten doszedł również do ciekawej konkluzji, że "wiata" jest "obiektem budowlanym": a) niezwiązanym trwale z gruntem, lub b) niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, lub też c) nieposiadającym fundamentów lub dachu. Przy czym dla uznania "obiektu budowlanego" za "wiatę" wystarczające jest spełnienie przynajmniej jednej z tych przesłanek. Biorąc pod uwagę strukturę istniejącego obiektu (projekt oraz zdjęcia), kategorycznie należy stwierdzić, że mamy do czynienia z "wiatą" a nie z "halą", co zresztą w protokole z jedynej przeprowadzonej w roku 2018 (przez PINB dla powiatu trzebnickiego) wizji lokalnej zostało przez organ jednoznacznie wyartykułowane. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do uznania, że kwestia wielkości "wiaty" przesądza, iż stanowi ona halę. Powyższe stanowi wyłącznie stwierdzenie organu i nie zostało podparte jakąkolwiek merytoryczną argumentacją odwołującą się czy to do przepisów prawa, orzecznictwa czy też wiedzy architektoniczno-budowlanej. Tymczasem wymaga wskazania, że wielkość wiaty (długość, wysokość, szerokość) nie została nigdzie zdefiniowana i jest pochodną potrzeb inwestora. Teza PINB w Trzebnicy powtórzona w skarżonej decyzji DWINB, iż ze względu na wielkość mamy do czynienia z "halą" a nie z "wiatą" jest trudna do zaakceptowania i nie ma merytorycznej podstawy. Tak jak nie istnieje żadna prawna definicja "wiaty", tak nie istniej prawny (a także żaden inny) limit wielkości wiaty. Analogicznie do domu jednorodzinnego, którego wielkości mogą mieścić się w rozpiętości od 70 m2 do kilku kilkuset a nawet więcej m2 powierzchni. Tym samym, uwzględniając powyższe, kategoryzacja obiektu przez pryzmat jego zdefiniowania jako "hali" jest nie do zaakceptowania. Narzucona przez organy Nadzoru budowlanego kategoria VIII (która określa inne budowle niewymienione w pozostałych kategoriach), jest kwalifikacją co najmniej niezrozumiałą. Po pierwsze - organy nadzoru definiują (niesłusznie, co wywiedziono powyżej) obiekt jako "halę" a "hala" nie jest "budowlą" tylko "budynkiem" (sic!) - w przeciwieństwie do "wiaty" ("budowlę" stanowi "obiekt budowlany" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący "budynkiem"). Tak więc PINB - a za nim DWINB - w skarżonej decyzji zaprzeczają same sobie. Przywoływanie argumentu "wielkości" obiektu jako parametru, który limituje możliwość uznania będącego przedmiotem procedowania obiektu budowlanego za "wiatę" jest również niezrozumiały w kontekście kategoryzacji. Otóż, w kategorii III (Prawo budowalne) wymieniono inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe [...], a w kategorii II - budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-skladowe już bez słowa "niewielkie" czy bez ograniczania wielkości. Jest to zrozumiałe: ostatecznie liczących wiele tysięcy m2 stodół czy obór znajdziemy bardzo dużo. Cale fermy drobiu czy silosy zbożowe to obiekty rolnicze o bardzo dużych gabarytach. Ten duży gabaryt nie dyskwalifikuje rzeczonych obiektów jako obiektów kategorii II - rolniczych. Ustawodawca budynki służące gospodarce rolnej wymienił jako przykładowe, nie zamykając listy, a dodatkowo nie wprowadził żadnego limitu powierzchniowego (wielkościowego). Jak wskazuje skarżący, osobną kwestią do wyjaśnienia jest kwestia spójności i czytelności zapisów obowiązującego MPZP gminy O. dla obrębów B., K.(1), K. L., O.(1), W., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2017 r. poz. [...]. Otóż w tekście planu czytamy (załącznik nr 3): § 14.1. wyznacza się w obrębie K. tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej na załączniku nr 3 1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca: 2) przeznaczenie uzupełniające: w tym (między innymi) d) dopuszcza się dachy płaskie i jednospadowe o dowolnym pokryciu wyłącznie na jednokondygnacyjnych budynkach gospodarczych i garażowych; c) maksymalna powierzchnia zabudowy do powierzchni działki budowlanej. W zamieszczonym powyżej opisie nie ma żadnego odniesienia do "wiaty", która nie jest "budynkiem" tylko "obiektem budowlanym", tak więc można postawić tezę o braku jakiejkolwiek delegacji dotyczącej kąta pochylenia dachu wiaty, gdyż cytowany przepis dotyczy, jak wspomniano, budynków. Jest to zresztą zrozumiałe, biorąc pod uwagę dopuszczanie przez zapisy planu budowy budynku garażowego o powierzchni np. 10000 m2 z płaskim dachem, budynku gospodarczego do przechowywania sprzętu rolniczego o powierzchni 20 000 m2. Skoro zatem jak potwierdził DWINB w zaskarżonej decyzji, iż PINB związany jest zaświadczeniem o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w ocenie skarżącego nie może to pozostawać bez wpływu na dokonywaną kategoryzację obiektu. W szczególności, że zaświadczenie o zgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnosiło się i uwzględniało parametry powstałego obiektu. Inaczej mówiąc, Gmina O. wydając zaświadczenie, miała świadomość jaka jest kubatura rzeczonego obiektu i nie wniosła do tego zastrzeżeń, wydając zaświadczenie o zgodności z miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym fakt, że wydano zaświadczenie o zgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego potwierdza akceptację jego kwalifikacji jako obiektu agroturystyki związanej z hodowlą koni. Zaświadczeniem tym są związane organy nadzoru, zarówno w zakresie funkcji jak i parametrów, stąd też brak jest podstaw do kwestionowania kategorii obiektu określonego przez skarżącego i wydania nakazu. Skoro DWINB stwierdził, że zaświadczenie to jest wiążące, to nie powinno ono wiązać organów nadzoru wybiórczo, lecz w pełnym zakresie. W wydanym dokumencie zaświadczono, że obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie funkcji oraz posiadanych parametrów to nie daje tym samym podstaw do uznania go za budynek (którym jest hala), który naruszałby określone w planie parametry. Organ nie uwzględnił, że postępowanie w zakresie procedur legalizacyjnych powinno w jak największym stopniu umożliwiać legalizację istniejącej inwestycji oczywiście jeśli jest ona zgodna z prawem. Uwzględnienie zaświadczenia wydanego przez Gminę O. a także całej drogi w wyniku której doszło do uchwalenia zmiany planu w tym powodów, dla których tego dokonano daje podstawy do akceptacji kwalifikacji obiektu w sposób dokonany przez skarżącego. Odnosząc się zaś do samego zagadnienia kwalifikacji ujeżdżalni jako obiektu produkcji rolnej, argumentacja przedstawiona przez organ nie jest ani przekonywująca, ani merytoryczna ani też nie uwzględnia orzecznictwa w tym zakresie. Dział II Załącznika do ustawy Prawo budowlane dotyczy obiektów gospodarki rolnej i do takich należy zaliczyć właśnie ujeżdżalnie. Po pierwsze, wyliczenie w tabeli nie stanowi wyliczenia zamkniętego o czym świadczy zastosowanie słowa "jak". Tym samym do tej kategorii należą też obiekty gospodarki rolnej także o innym przeznaczeniu niż produkcyjne, gospodarskie i inwentarsko-składowe. Organ pozornie uwzględnia, że jest to katalog otwarty stosując w decyzji sformułowanie "itp." wymieniając przeznaczenie gospodarki rolnej. Jednak widać, że robi to bezrefleksyjnie, bowiem nie wykazuje jednocześnie, że w ramach owego "itp." nie mieści się hodowla koni lub jakie inne przeznaczenia należałoby w ramach "itp." uwzględnić i z jakiego powodu. Tymczasem jak wskazano powyżej, w wyroku WSA w Gdańsku, którego teza pozostaje aktualna: Każda hodowla koni stanowi dział specjalny produkcji rolnej będący odrębnym źródłem przychodów(sygn. Akt I Sa/Gd 1943/98). Wyrok ten nie różnicuje czy hodowla koni dotyczy przeznaczania sportowego czy rekreacyjnego. W tym zakresie należy również wskazać, że prawidłowa hodowla i utrzymanie koni w ramach stadniny jest związana z koniecznością zapewnienia odpowiedniej infrastruktury dla koni, w tym padoku, ujeżdżalni - maneży czy też karuzeli. Są to elementy konieczne, dla zapewnienia koniom odpowiednich warunków bytowych uwzględniających ich potrzeby. Tym samym ujeżdżalnia nie jest nadprogramowym elementem czy fanaberią, lecz jest konieczna dla odpowiedniej hodowli koni i tym samym jest bezpośrednio związana z gospodarką rolną, której przeznaczenie dotyczy hodowli koni. Organ nie ma w tym zakresie racji. Przedstawiona argumentacja nie zawiera merytorycznych argumentów i nie wykazuje innego stanu rzeczy. Podsumowując powiedziane powyżej: przedmiotem legalizacji jest obiekt "wiaty" obecnie użytkowanej jako ujeżdżalnia koni (obiekt związany bezpośrednio z gospodarką rolną) stanowiącą uzupełnienie prowadzonej hodowli koni i bezpośrednio związanej z prowadzoną agroturystyką. Obiekt będący przedmiotem postępowania odpowiada zapisom obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym zarówno funkcji jak i określonych w nim parametrów dla obiektów budowlanych, definicji "wiaty", przeznaczeniu rolniczemu, a w konsekwencji przyjętej przez projektanta kwalifikacji jako obiekt kategorii II.

W doręczonej sadowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, wojewódzki sąd administracyjny, w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - hali o konstrukcji stalowej, o funkcji ujeżdżalni koni, która ze względu na rozmiar (powierzchnia zabudowy 27m x 45m = 1215 m2 i funkcję podlega przepisom dotyczącym uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowy (nie podlega on wyłączeniu, w myśl przepisów art.29-31 Pr. Bud.). Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa są nieuzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że postępowanie w sprawie niniejszej przed organem I instancji toczyło się w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, przy czym zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania. I tak, stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zarówno w poprzednim jak i obecnym brzmieniu art. 28 ust 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. W art. 29 tej ustawy określona została lista obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy obiekt stanowi wiatę czy też inny obiekt budowlany, bowiem kwestia samowoli budowanej, co z kolei determinowało ocenę prowadzonego przez organy postępowania i zakres podejmowanych przez nie czynności w sprawie została już ostatecznie i prawomocnie przesądzona. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Ponieważ niewadliwie ustalony przez organy stan faktyczny sprawy odpowiada zgromadzonym dowodom, sąd rozpoznający sprawę niniejszą uznaje ustalenia faktyczne organów za własne. Z materiału dowodowego w wynika że na działce inwestor zrealizowali obiekt w postaci hali o funkcji ujeżdżalni koni, hali otwartej jedynie z zawieszonymi na ścianach szczytowych plandekach z tworzywa sztucznego, o powierzchni zabudowy 27m x 45m = 1215 m2 o powierzchni około 537 m2, posiadający dach i antresolę. Zauważyć w tym miejscu należy, że argumentacja skargi wydaje się opierać się na przyjęciu, że obiekt stanowiący przedmiot postępowania jest wiatą, z czym w żadnym wypadku nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom skarżących, w sprawie niniejszej mamy do czynienia nie z wiatą, lecz z halą, jak to prawidłowo w skarżonych orzeczeniach wskazały organy.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w całości podziela stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.06.2017 r. o sygn. akt II OSK 575/17, LEX nr 2343319, w którym wskazano, że co prawda pojęcie wiaty, którym posługuje się art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie zostało zdefiniowane na gruncie tej ustawy, tym niemniej za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie lekkiej konstrukcji, fundamentów, dachu, posadowienie budowli na słupach oraz nieposiadanie ścian. Mając na uwadze prawidłowe ustalenia dokonane przez organ I instancji w toku oględzin brak podstaw by stwierdzić w odniesieniu do spornego obiektu by organy dokonały jego nieprawidłowej kwalifikacji. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych prawidłowo organy uznały, że przedmiotowy budynek został zrealizowany samowolnie - bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy. Właściwa jest też ocena organów, że w sprawie nie inwestor nie spełnił warunków, nałożonych przez organ w opisanym wcześniej postanowieniu, co uniemożliwiło legalizację tego obiektu.

Skoro podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "Projektu budowlanego ujeżdżalni koni z listopada 2019 r. wynika, że budynek ujeżdżalni posiada jedną kondygnację, wejścia znajdują się po podłużnych ścianach po obu stronach obiektu (budynek przejezdny)- (p.1.6 s. 17 projektu). Następnie projekt wskazuje, że "budynek ujeżdżalni koni ... wykonany został w technologii hali stalowej (podkreślenie sądu) zakotwionej w ścianach fundamentowych (...). We frontowej części, przy ścianie południowej, szczytowej, wewnątrz budynku znajduje się taras widokowy, z którego istnieje wejście od strony podwórza, kubatura brutto 8226,43 m3 (s. 28 projektu). Fundamenty: Ławy schodkowe; konstrukcja hali oparta na słupach, kratownica stalowa nad tarasem, fundamenty (35 projektu). Na marginesie, w związku z zarzutami skargi można jeszcze dodać, że zawiadomieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. PINB zawiadomił o "wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy hali o konstrukcji stalowej o funkcji ujeżdżalni. Można jeszcze dodać, że kryta ujeżdżalnia dla koni to specjalnie zaprojektowany, zamknięty obiekt sportowy, w którym można prowadzić treningi jeździeckie oraz różnego rodzaju ćwiczenia i zawody związane z jeździectwem, niezależnie od warunków atmosferycznych. Dzięki zadaszeniu i ścianom kryta ujeżdżalnia chroni ludzi i zwierzęta przed deszczem, wiatrem, słońcem czy śniegiem, co pozwala na jej całoroczne użytkowanie. Zatem "ujeżdżalnia", zwłaszcza taka posiadająca antresolę, która pozwala obserwować z jej poziomu naukę jazdy na koniach, ujeżdżanie ich czy np. zawody hippiczne, nie może być uznana za budynek kategorii II załącznika do Prawa budowlanego, czyli za budynek służący gospodarce rolnej, jak: budynki produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe. Nie służy bowiem do "przebywania tam na stałe inwentarza żywego (jeśli takie określenie jest dopuszczalne dla koni służących do jazdy wierzchem)", a do uprawiania sportów konnych. Sąd podziela pogląd organów w tym zakresie, że charakter (możliwość wykorzystania) budynku zbliża go do hali sportowych lub widowiskowych.

Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa sąd skargę jako niezasadną oddalił.