Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 756/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 3. art. 73  par. 1-4, art. 184, art. 197  par. 2, art. 220  par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 379/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 3 kwietnia 2023 r., nr IR.IV.7721.47.2023.8 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 21 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 379/23, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę A. W. (dalej jako Skarżąca) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 3 kwietnia 2023 r., nr IR.IV.7721.47.2023.8 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę elektrowni słonecznej "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Sąd mając na uwadze treść art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. a także art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że skarżąca nie wykonali w całości wezwania Sądu o uzupełnienie braków fiskalnych i formalnych skargi poprzez opłacenie skargi w terminie i nadesłanie numeru PESEL. Wobec tego Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.

Sąd wskazał, że z akt sądowych sprawy wynika, że skarżąca została prawidłowo wezwana do wykonania dostrzeżonych braków skargi, których w zakreślonym terminie nie uzupełniła. Przesyłka zawierająca wezwanie została przesłana na adres skarżącej i po dwukrotnym jej awizowaniu została zwrócona do Sądu (k. 16 akt sąd.) i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, adresowana do skarżącej, została prawidłowo dwukrotnie awizowana (pierwsze awizo w dniu 16 czerwca 2023 r.) oraz pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. Następnie przesyłka została zwrócona do WSA w Poznaniu, z uwagi na brak jej podjęcia przez skarżącą.

W tym stanie rzeczy doręczenie wezwania uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu na jaki przesyłkę pozostawia się w urzędzie pocztowym (art. 73 § 4 P.p.s.a.). Tym dniem był 30 czerwca 2023 roku, skoro przesyłka była awizowana 16 czerwca 2023 roku. Od dnia 30 czerwca 2023 roku liczyć należy termin 7 dni na wykonanie wezwania z 7 czerwca 2023 roku, który ostatecznie upłynął w dniu 7 lipca 2023 r. (piątek).

Skarżąca nie uiściła wymaganej opłaty w zakreślonym w wezwaniu terminie, o czym świadczy informacja z Kasy Sądu (k. 19 akt sąd.). Nie uzupełniła także pozostałych braków formalnych.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia a także rozpoznania skargi. Wniosła o zwolnienie z wpisu od zażalenia.

Skarżąca podnosi, ze nie otrzymała z Poczty Polskiej żadnej przesyłki, żadnego zawiadomienia o przesyłce i nie wiedziała o fakcie, że taka przesyłka o uzupełnienie braków formalnych została do nie przez Sąd wysłana. Tym bardziej, że Wojewoda nie poinformował skarżącej o przekazaniu jej skargi do sądu. Skarżąca przedstawia reklamację przesyłki na Poczcie i odpowiedź z Poczty.

Skarżąca wskazuje, że winę za niedostarczenie wezwania ponosi Poczta Polska. Nie dostarczyła przesyłki i nie pozostawiła awizo. Poczta Polska uchyla się od odpowiedzialności za dostarczanie przesyłek, a ją w odpowiedzi na reklamację zbywa stwierdzeniem, że nie podała numeru przesyłki. Taki numer jest na zawiadomieniu ale skoro go nie otrzymała to go nie zna. W zasobach informatycznych Poczty Polskiej znajdują się elektroniczne zapisy o tej przesyłce, której doręczyciel mnie chce wyjawić.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie jej braków tj. opłacenia wpisu oraz podania numeru PESEL skarżącej w terminie 7 dni od doręczenia wezwania sądu w tym zakresie.

Podnosząc zarzut nie doręczenia przesyłki w sposób przewidziany prawem skarżąca powinna wskazać na uwzględnioną reklamacje z poczty albo wskazać na okoliczności z których wynika, że doręczenie zastępcze z art. 73 § 1 P.p.s.a. było wadliwe i termin do uzupełnienia stwierdzonych wyżej braków nie rozpoczął biegu.

W istocie skarżąca nie przedstawiła pozytywnie rozpatrzonej reklamacji przesyłki sądowej bowiem Poczta Polska nie mając numeru przesyłki nie zidentyfikowała przesyłki sądowej kierowanej do skarżącej. Nie wypowiedziała się zatem o prawidłowości procesu jej dostarczenia.

Pomijając tę okoliczność NSA dysponuje adresowaną do skarżącej przesyłką sądową zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi, z którego wynika (zwrot k. 16 akt), że zaistniała próba doręczenia 16 czerwca 2023 r. ale nie zastano adresata i nie doręczono jej innym osobom wymienionym w art. 72 § 1 P.p.s.a. Wobec tego były podstawy do zastosowania doręczenia zastępczego z art. 73 § 1 P.p.s.a. Z adnotacji Poczty wynika, że przesyłka była awizowana 16 czerwca 2023 r. o czym zawiadomienie pozostawiono tego dnia w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne awizo miało miejsce 26 czerwca 2023 r. czyli po upływie 7 dni od pierwszego awizowania. Od tej daty minęło 7 dni i przesyłkę zwrócono do Sądu 4 lipca 2023 r. Z powyższego wynika, że przesyłka o numerze [...] została doręczona zgodnie regułami doręczenia zastępczego o czym świadczą adnotacje poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 16 verte). Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym a zatem stwierdzone w nim okoliczności korzystają z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać podważone ale tylko okolicznościami, które poddawałyby w wątpliwość okoliczności w nim stwierdzone. Takich okoliczności, w tym między innymi pozytywnie rozpatrzonej reklamacji przesyłki skarżąca nie przedstawiła a zatem Sąd nie mógł przyjąć, że domniemanie prawdziwości stwierdzonych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru okoliczności zostało podważone.

Wobec tego doręczenie zastępcze uznać należało za prawidłowe i wywoływało ono skutki prawne w postaci rozpoczęcia biegu terminu do uzupełnienia braków skargi począwszy od 30 czerwca 2023 r. Termin na uzupełnienie braków upływał 7 lipca 2023 r. i skoro upłynął bezskutecznie to należało skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s..a.

Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa odrzucając skargę bowiem braki formalne i fiskalne w terminie 7 dni od doręczenia zastępczego wezwania nie zostały uzupełnione.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.