Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 133/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3-5, art. 89 ust. 1 pkt 3, ust. 4 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2024 r. nr 2201-IOA.4246.34.2023.8 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") oraz art. 2 ust. 3-5, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 pkt 3, art. 90 ust 1 pkt 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 165 ze zm., dalej: "u.g.h."), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 30 października 2023 r., którą nałożono karę pieniężną w wysokości 300.000 zł na R. S. (dalej: "skarżący"), posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 28 sierpnia 2018 r. w lokalu położonym przy ul. G. w K. ustalono, że w lokalu znajdowały się automaty do gier marki: ADELL 2, RMS GOLD, SUPER-V+GAMINATOR, na których były urządzane gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Urządzenia nie posiadały oznaczeń związanych

z wydaniem poświadczeń rejestracji oraz stosownych zezwoleń na urządzanie gier. Skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry.

W związku z powyższym Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego

w Gdyni (dalej: "organ I instancji", "Naczelnik UCS") decyzją z dnia 7 lipca 2021 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 300.000 zł za urządzanie gier na trzech niezarejestrowanych automatach do gier.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "organ odwoławczy", Dyrektor IAS"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 352/22 uchylił decyzję Dyrektora IAS.

Sąd podzielił stanowisko organu, że do zidentyfikowania charakteru ujawnionych w wyniku kontroli automatów do gier wystarczające było oparcie się na tych dowodach, które zostały zgromadzone w sprawie, w tym przeprowadzonego w drodze eksperymentu odtworzenia możliwości gry na automacie. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że gra na spornych automatach miała charakter komercyjny (udział w grze był odpłatny). W wyniku przeprowadzonych gier uzyskano wygrane rzeczowe w postaci dodatkowych punktów, za które następnie rozegrano kolejne gry bez konieczności wnoszenia opłat za grę. Przebieg gry miał charakter losowy, gdyż uzyskiwane wyniki gry są nieprzewidywalne i niezależne od woli i zręczności grającego. Z tych względów Sąd stwierdził, że urządzane gry wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj. były grami na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) o wygrane rzeczowe, zawierającymi element losowości.

Jednocześnie, zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe w zakresie uznania, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu, w którym urządzane były gry na automatach, zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 122, 187 § 1 oraz art. 188 O.p.

Sąd zwrócił uwagę, że w toku postępowania przed organami skarżący wskazywał A. U. jako rzeczywistego posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdowały się automaty do gry, a który nie został przesłuchany jako świadek. Nie przesłuchano także skarżącego jako strony. Organ dopuścił natomiast dowód z ich zeznań złożonych w postępowaniu karnoskarbowym, które dotyczą zupełnie innej sprawy (innego stanu faktycznego), w której przedmiotem ustaleń była okoliczność posiadania lokalu przy ul. C. w G. W ocenie Sądu zeznania te mogą być materiałem pomocnym przy analizowaniu dowodów w sprawie dotyczącej lokalu przy ul. G. w K., lecz nie jest dopuszczalne oparcie na nich ustaleń stanu faktycznego, bowiem nie dotyczą stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, a nadto są ze sobą sprzeczne. W związku z powyższym Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego o dowód z przesłuchania świadka A. U. i skarżącego w charakterze strony na okoliczności dotyczące umowy, na którą powoływał się skarżący, dotyczącej wynajmu lokalu położonego w K. przy ul. G. Ustaleniu podlegać powinno to, czy w ogóle do zawarcia takiej umowy doszło, a jeśli tak, to czy prowadziła ona do wyzbycia się przez skarżącego statusu posiadacza zależnego, do czego mogłoby dojść, gdyby skutkiem umowy była całkowita utrata przez skarżącego władztwa nad wynajętym lokalem.

Dyrektor IAS decyzją z dnia 21 kwietnia 203 r. uchylił w całości decyzję organu

I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi UCS.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik UCS decyzją z dnia 30 października 2023 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 300.000 zł za urządzanie gier na trzech niezarejestrowanych automatach do gier. Organ I instancji uznał, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu, w którym znajdowały się automaty do gier i w którym była prowadzona działalność usługowa.

Dyrektor IAS zaskarżoną decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika UCS, który uznał, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu przy ul. G. w K. Za taką oceną, zdaniem organu, przemawia analiza następujących dowodów zebranych w sprawie: umowy użyczenia z dnia 6 marca 2017 r. , na podstawie której M. K. użyczyła skarżącemu lokal o powierzchni 50 m2, wypowiedzenia ww. umowy przez M. K. z dnia 28 października 2019 r., umowy najmu z dnia 1 lutego 2018 r. zawartej pomiędzy skarżącym a A. U., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.., której przedmiotem jest część lokalu o powierzchni 38m2, umowy najmu z dnia 9 stycznia 2019 r. zawartej pomiędzy skarżącym a R sp. z o.o., której przedmiotem jest część lokalu o powierzchni 12 m2, zeznań przesłuchanych w charakterze świadków: A. M. (pracownicy lombardu) złożonych w dniu kontroli, B. S. (właścicielki lombardu) złożonych w dniu 18 czerwca 2019 r., A. U., złożonych w dniu 29 listopada 2019 r. (w toku postępowania prowadzonego po wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2022 r. świadek, pomimo dwukrotnego wezwania przez Naczelnika UCS, nie stawił się na przesłuchanie), M. K., złożonych w dniu 28 lutego 2020 r., a także skarżącego, złożonych w dniu 4 czerwca 2018 r. (w toku postępowania prowadzonego w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy skarżący nie stawił się na przesłuchanie; stawił się na zaplanowane tego samego dnia przesłuchanie świadka i nie zgodził się na przesłuchanie w charakterze strony, odmówił odpowiedzi na pytania z uwagi na upływ czasu i oświadczył, że podtrzymuje zaznania złożone w toku postępowania karno-skarbowego). Organ wskazał także na pozyskaną umowę najmu z dnia 1 sierpnia 2018 r. zawartą między skarżącym a A. U.

Zdaniem organu odwoławczego ustalenia dokonane na podstawie powołanych dowodów prowadzą do wniosku, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu przy

ul. G. w K., którym dysponował na dzień kontroli. Organ odwoławczy wskazał, że to skarżący na podstawie "Umowy użyczenia lokalu użytkowego" z dnia 6 marca 2017 r., zawartej z M. K., faktycznie władał przedmiotowym lokalem. Natomiast za niewiarygodną uznał powoływaną przez skarżącego okoliczność zawarcia umów podnajmu z A. U. oraz spółką R. (skarżący pomimo wezwania nie przedstawił umowy zawartej ze spółką w tym okresie). Twierdzenia skarżącego o podnajmie przedmiotowego lokalu ww. podmiotom na dzień kontroli organ odwoławczy uznał za próbę ominięcia przepisów prawa w celu uniknięcia odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych.

Dyrektor IAS, tak jak i organ I instancji uznał, że urządzenia znajdujące się

w kontrolowanym lokalu umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w dokonanych w sprawie ustaleniach,

w szczególności przeprowadzonych w toku kontroli oględzinach automatów oraz eksperymentu. Spełniony został także warunek prowadzenia w lokalu działalności gastronomicznej, handlowej lub usługowej. Wobec powyższego zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., uzasadniające wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

1/ art. 89 ust. 1 pkt 1, 3-4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gry, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący podnajął cały lokal osobom trzecim i nigdy nie brał aktywnego udziału w eksploatacji automatów, nie zawierał z właścicielem automatów lub innym podmiotem porozumienia gospodarczego dotyczącego urządzania gier na automatach, co wyklucza uznanie skarżącego za posiadacza zależnego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Skarżący powołał się na umowy zawarte z A. U. oraz spółką R., na podstawie których przekazał ww. podmiotom do używania lokal przy ul. G. w K.;

2/ art. 2 ust.3-5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1,3,4 i ust.2 pkt 2 u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że zatrzymane w niniejszej sprawie urządzenia spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie przepisów ww. ustawy;

3/ art. 197 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i stwierdzenie okoliczności, wymagających wiadomości specjalnych, mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. charakteru urządzeń ADELL 2- [...], RMS GOLD-2[...], SUPER-V+GAMINATOR-[...] jedynie w oparciu o spostrzeżenia funkcjonariuszy celno-skarbowych, gdy stwierdzenie ww. okoliczności mogło nastąpić wyłącznie w oparciu o dowód z opinii biegłego sądowego powołanego w ramach toczącego się postępowania;

4/ art. 121 § 1 w zw. z art. 122, 181, 187 § 1 i art. 191 O.p. w z w z art. 91 u.g.h., poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i dokonanie całkowicie dowolnej i wybiórczej ich oceny, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że skarżący wykonywał czynności urządzania gier, które zgodnie z art. 89 u.g.h. mogą prowadzić do odpowiedzialności administracyjnej;

5/ art.121 § 1 w zw. z art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że skarżący był posiadaczem zależnym lokalu położonego przy ul. G. w K., w tym również części lokalu, w którym znajdowały się urządzenia do gier, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący podnajął całość lokalu osobom trzecim, gdzie w jednej części był prowadzony lombard, a w drugiej zlokalizowane były urządzenia do gier, co skutkowało błędnym nałożeniem na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy skarżący nie był posiadaczem samoistnym ani zależnym lokalu, w którym znajdowały się urządzenia do gier i nie zawierał porozumienia gospodarczego z właścicielem automatów;

6/ art. 181, 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 91 u.g.h., poprzez bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań świadka A. U., pomimo że treść zeznań świadka była sprzeczna z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym i nie zasługiwała na uwzględnienie;

7/ art. 123 § 1 w zw. z art. 200 O.p., poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności nie powiadomienie skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, a co za tym idzie uniemożliwienie skarżącemu zadawania pytań oraz dopuszczenie jako dowodów protokołów z innych prowadzonych postępowań karno-skarbowych, bez powtórzenia przesłuchania świadków, których protokoły zostały włączone i tym samym umożliwienie skarżącemu np. zadawania pytań, co skutkowało brakiem możliwości zrealizowania zasady czynnego udziału w postępowaniu;

8/ art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Gdyni, wymierzającą skarżącemu R. S., jako posiadaczowi zależnemu lokalu położonego przy ul. G. w K., w którym znajdowały się trzy niezarejestrowane automaty do gier , karę pieniężną w wysokości 300 000 zł.

Warunki urządzania gier hazardowych, którymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach, normuje ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. (w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli, Dz.U z 2018r., poz. 165 ze zm.), karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. kara pieniężna wynosi 100 tys. zł od każdego automatu.

Z kolei art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. definiuje co jest grą na automatach wskazując, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z brzmieniem art. 2 w ust. 4 ww. ustawy, wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Należy w tym miejscu zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 352/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził, że do zidentyfikowania charakteru przedmiotowych automatów do gier wystarczające było oparcie się na dowodach zebranych w sprawie, w tym na przeprowadzonym w drodze eksperymentu odtworzeniu możliwości gry na automacie i że do stwierdzenia powyższych okoliczności nie było konieczne posiłkowanie się dowodem z opinii biegłego. Sąd stwierdził też, że urządzane gry wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj. były grami na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) o wygrane rzeczowe, zawierającymi element losowości.

Zarzuty podniesione w obecnie wniesionej skardze, dotyczące naruszenia art. 2 ust.3-5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1,3,4 i ust.2 pkt 2 u.g.h., poprzez wadliwe przyjęcie , że przedmiotowe urządzenia spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie przepisów u.g.h. , jak też dotyczące naruszenia art. 197 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu stwierdzenia charakteru tych urządzeń, nie mogą zatem być poddane ponownej ocenie przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Wbrew jednemu z zarzutów skargi organy nie uznały w niniejszej sprawie skarżącego za urządzającego gry, lecz za posiadacza zależnego przedmiotowego lokalu.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z organami, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy i daje podstawę do uznania, że R. S. był posiadaczem zależnym lokalu, w którym w dniu 29 sierpnia 2018 r. urządzane były gry hazardowe na nielegalnych automatach i prowadzona była działalność usługowa - działalność lombardowa. Przedmiot działalności wynika z zeznań świadków, protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, a także wskazano go w umowie z dnia 6 marca 2017 r., zawartej między M. K. a skarżącym.

Organy zasadnie przy wykładni pojęcia "posiadania zależnego" odwołały się do definicji wynikającej z przepisów prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie samoistne zachodzi gdy posiadacz przez posiadanie, czyli władztwo nad rzeczą, realizuje w stosunku do rzeczy uprawnienia, które przysługują właścicielowi, zgodnie z treścią art. 140 k.c. Wola posiadania jak właściciel oznacza wykonywanie faktycznego władztwa w takim zakresie, w jakim wykonuje je właściciel. Posiadaniem zależnym jest natomiast władztwo nad rzeczą, które wywodzi się ze stosunku prawnego, który daje posiadaczowi pewne, ściśle określone uprawnienia do rzeczy (m.in. najem, użyczenie).

Skarżący twierdził, że pod adresem ul. G. w K. znajdowały się dwa oddzielne lokale, które były wynajęte i zarządzane przez dwa podmioty, tj. R. Sp. z o.o. i A. U.

W zebranym przez organy materiale dowodowym znalazły się umowy, których przedmiotem był lokal położony pod w/w adresem. Była to umowa użyczenia lokalu o powierzchni 50 m2 , zawarta pomiędzy właścicielką lokalu M. K. a skarżącym w dniu 6 marca 2017r., umowy najmu części lokalu o powierzchni 38m2 z dnia 1 lutego 2018 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2018 r. , zawarte pomiędzy skarżącym a A. U., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P., a także umowa najmu części lokalu o powierzchni 12 m2 z dnia 9 stycznia 2019 r., zawarta pomiędzy skarżącym a R. Spółką z o.o. Umowa użyczenia została skarżącemu wypowiedziana przez M. K. pismem z dnia 28 października 2019 r.

Organy właściwie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy uznając , że przeczy on tezie, jakoby lokal został podnajęty osobom trzecim, w tym część, w której znajdowały się automaty.

Trafnie zauważono, że umowa zawarta między skarżącym a spółką R. nosi datę 9 stycznia 2019 r. i nie obejmuje swym zakresem dnia kontroli, to jest dnia 29 sierpnia 2018 r. Skarżący, mimo wezwania, nie przedstawił żadnej innej umowy obowiązującej w dniu kontroli, ani też nie przedstawił żadnych innych dowodów potwierdzających, by w dniu kontroli nie był posiadaczem zależnym tego lokalu.

Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku wskazał na konieczność przeprowadzenia bezpośredniego dowodu z przesłuchania skarżącego oraz świadka A. U. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania skarżący nie wyraził zgody na przesłuchanie w charakterze strony. Nie doszło też do pozyskania zeznań A. U., bowiem – mimo wezwań - nie stawił się on w celu przesłuchania w charakterze świadka. Nie można zatem zarzucić skutecznie organom niewykonania wytycznych, bowiem okazało się to niemożliwe - w części z uwagi na postawę samego skarżącego.

Podkreślić trzeba, że w obecnie kontrolowanych decyzjach organy przekonująco wyjaśniły, z jakich powodów oparły swe ustalenia na zeznaniach A. U., złożonych w sprawie dotyczącej innego lokalu.

Organ odwoławczy podał, że pozyskał analogiczną umowę pomiędzy A. U. a skarżącym, którą przedłożył skarżący w trakcie postępowania prowadzonego w związku z kontrolą w tym samym lokalu w dniu 6 marca 2019 r., która różniła się jedynie datą jej zawarcia, tj. wskazano w niej dzień 1 sierpnia 2018 r. Organ wskazał też, że w prowadzonych wobec skarżącego postępowaniach występują co najmniej trzy umowy dotyczące najmu lokali, w tym dwie dotyczące przedmiotowego lokalu i jedna dotycząca innego lokalu, zawarte rzekomo pomiędzy skarżącym R. S. a A. U. Na wszystkich trzech umowach ostatnie strony są graficznie identyczne, w tym podpisy wynajmującego i najemcy, a podpis A. U. nie jest zgodny z podpisem znajdującym się na protokole jego przesłuchania.

Jak wynika z kwestionowanych decyzji oraz - co jest wiadome Sądowi z urzędu - wobec skarżącego prowadzone były odrębne postępowania w zakresie wymierzenia kary pieniężnej w związku z nieprzestrzeganiem przepisów dotyczących urządzania i prowadzenia gier hazardowych. A. U. , przesłuchany w charakterze świadka w dniu 29 listopada 2019 r. ( czyli ponad rok po rzekomym zawarciu umów z dnia 1 lutego 2018 r. i 1 sierpnia 2018 r. między skarżącym a świadkiem ) zeznał, że nie zna skarżącego, nigdy nie zajmował się wynajmowaniem lokali, prowadził działalność gospodarczą, która jest zawieszona (kładzenie kostki brukowej), okazanej umowy nigdy nie widział, na umowie rozpoznaje swoją pieczątkę, ale podpis nie jest jego, taką pieczątkę ma w domu, przy czym jest to jego druga pieczątka, bowiem pierwszą mu skradziono dwa lata wcześniej. Jest ścigany za maszyny, na temat których nic nie wie.

Należy zauważyć, że z cytowanych zeznań świadka A. U. wynika, że pieczątkę, która figurowała także na umowach najmu z dnia 1 lutego 2018 r. i 1 sierpnia 2018 r. , skradziono świadkowi jeszcze przed dniem 1 lutego 2018 r. - jesienią 2017r. Z powyższych względów zeznania A. U. mogły stanowić podstawę ustaleń faktycznych, dokonanych w niniejszej sprawie.

Jak zasadnie wskazały organy, ostatnie strony umów, rzekomo zawartych między A. U. a skarżącym, są graficznie identyczne, a widniejący na nich podpis A. U. nie jest zgodny z podpisem, który złożył on na protokole przesłuchania.

Ponadto podczas okazania skarżącemu w dniu 6 lutego 2020 r. wizerunków czterech mężczyzn, w tym A. U., skarżący stwierdził, że nie rozpoznaje nikogo.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały zeznania A. U. za wiarygodne i – w konsekwencji – zasadnie uznały, że umowa najmu części lokalu przy ul. G. w K. z dnia 1 lutego 2018 r. , zawarta między A. U. a skarżącym, jest umową fikcyjną. Ocenę tę potwierdza także działanie skarżącego, który wywierał nacisk na właścicielkę lokalu M. K., by przedłożyła organom umowę użyczenia dotyczącą przedmiotowego lokalu użytkowego o pow. 50 m 2 , położonego w K. przy ul. G., w której figurowała data zawarcia 6 marca 2017 r., a jako strony umowy M. K. i M. S. Działanie to świadczy tym, że skarżący dążył do tego, by organom została przedstawiona fikcyjna umowa dotycząca przedmiotowego lokalu , zawarta rzekomo między właścicielką lokalu a inną , niż skarżący, osobą.

Nie było też potrzeby zawierania między skarżącym a A. U. kolejnej umowy dotyczącej części lokalu położonego przy ul. G. w K. w dniu 1 sierpnia 2018 r. , skoro wcześniej – w dniu 1 lutego 2018 r. - taka umowa rzekomo została zawarta, a ponadto należy mieć na uwadze - w kontekście umowy z dnia 1 sierpnia 2018 r. – wcześniej cytowane zeznania A. U. - że skarżącego nie zna, podpis na umowie nie jest jego, pieczątkę mu skradziono.

Dodać trzeba – co Sądowi wiadomo z urzędu - że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 115/23 zakwestionował prawdziwość innej umowy, zawartej rzekomo między A. U. a skarżącym, dotyczącej najmu piwnicy lokalu położonego w G. przy ul. C.

Nadto zeznania skarżącego, dotyczące okoliczności zawarcia dwóch umów z dnia 1 lutego 2018 r., dotyczących przedmiotowego lokalu oraz lokalu przy ul. C. w G. są ze sobą sprzeczne, bowiem skarżący raz zeznał, że umowy podpisywał A. U. , a raz - że umowy mu przedstawione były już przez A. U. podpisane.

Zdaniem Sądu materiał dowodowy został zebrany w sprawie właściwie. Organy odniosły się do zebranych w sprawie dowodów dokonując ich analizy i oceniając przekonująco ich wiarygodność. Organy wyjaśniły także przyczyny dokonania ustaleń faktycznych m.in. w oparciu o zeznania A. U. złożone w innym postępowaniu, kwestie umów zawieranych rzekomo między skarżącym a świadkiem A. U. i relacji między świadkiem, skarżącym i Spółką R.

Uznanie za wiarygodne, że A. U. skradziono pieczątkę, że nie łączyły go żadne umowy ze skarżącym, że nigdy nie wynajmował od niego lokali oraz że podpis na umowach nie jest zgodny z podpisem, który złożył on na protokole przesłuchania prowadzą do konkluzji, że umowy między skarżącym a A. U. nie zostały w istocie zawarte. Nie stwierdzono też powiązań A. U. ze Spółką R. Pozyskano też informację , że postępowanie przygotowawcze prowadzone przeciwko R. S. o sygn. akt [...] zostało zakończone w dniu 6 listopada 2021r. , że na skutek skierowania wobec skarżącego aktu oskarżenia o przestępstwo określone w art. 107 § 1 k.k.s. Sąd Rejonowy w K. w dniu 10 maja 2023 r. wydał wyrok nakazowy, od którego oskarżony ( skarżący) wniósł sprzeciw.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie przekroczyły granicy swobodnej oceny dowodów , podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organy dokonały oceny wiarygodności zeznań A. U. poprzez pryzmat zebranych w sprawie dowodów i nie można podzielić poglądu, jakoby treść tych zeznań była sprzeczna z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Dodać należy, że Sądowi wiadomo z urzędu, że w tutejszym sądzie zapadły dwa nieprawomocne wyroki z dnia 31 stycznia 2024 r., w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi R. S. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. W sprawie o sygn. akt III SA/Gd 306/23 przedmiotem kontroli były decyzje wymierzające R. S. karę pieniężną za urządzanie gier na automatach bez koncesji w tym samym lokalu, co w sprawie obecnej - przy ul. G. w K., przy czym kontrola przeprowadzona była w dniu 6 marca 2019 r. , a w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 115/23 – wymierzające karę pieniężną skarżącemu jako posiadaczowi zależnemu lokalu położonym przy ul. C. w G., w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier, a kontrola przeprowadzona została w dniu 21 lutego 2019 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że nie można uznać skarżącego za posiadacza zależnego, bowiem nie ustalono, by brał on aktywny udział w eksploatacji automatów oraz by zawarł z właścicielem automatów lub innym podmiotem porozumienie gospodarcze dotyczące urządzania gier na automatach stwierdzić należy, że tego rodzaju okoliczności są obojętne dla spełnienia przesłanek z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. W tym przypadku istotne jest, czy dany podmiot ma przymiot posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier , nie zaś o urządzanie przez ten podmiot gier na automatach.

Chybiony jest też zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organy zasadnie uznały, że spełnione zostały łącznie warunki odpowiedzialności określonej art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. – skarżący w dniu kontroli, tj. w dniu 29 sierpnia 2018 r., był posiadaczem zależnym lokalu przy ul. G. w K., w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność usługowa - lombardowa.

W tej sytuacji organy prawidłowo wymierzyły skarżącemu karę pieniężną w kwocie 300.000 zł , bowiem w lokalu ujawniono trzy niezarejestrowane automaty do gier.

W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi i nie podzielając jej zarzutów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.