Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 650/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 28, art. 28d, art. 28m ust. 1 pkt 1-6
journal: Dz.U. 2021 poz 1800
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia del. WSA Krzysztof Kandut (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2398/23 w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 sierpnia 2023 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.312.2023.1.ASK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem z 16 stycznia 2024 r. sygn. III SA/Wa 2398/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę P. [...] spółka z o.o. w W. (dalej zwane: spółka, podatnik, skarżąca) i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.312.2023.1.ASK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku o wydanie interpretacji spółka podała, że jest przedsiębiorstwem produkcyjnym w branży [...]. Realizuje wiele inwestycji mających na celu zwiększenie możliwości produkcyjnych współpracując

z dużymi firmami zagranicznymi mającymi siedzibę w krajach Unii Europejskiej. Siedziba spółki jest znacznie oddalona od lotniska, co powoduje utrudnienia

w organizacji spotkań z kontrahentami. Lokal w stolicy daje dużą dostępność do centrum biznesowego oraz lotniska, co sprzyja nawiązywaniu kontaktów przekładających się na rozwój oraz wzmocnienie pozycji spółki na rynku. W związku

z tym spółka ma w planach wynająć lożę na stadionie piłkarskim w celach wyłącznie biznesowych spotkań z kontrahentami potencjalnymi i obecnymi. Pozwoli to na omawianie warunków sprzedaży, potencjalnych możliwości współpracy, przedstawianie aktualnej oferty handlowej, negocjację warunków transakcji, a nadto prowadzenie szkoleń pracowników. Z loży będzie można korzystać codziennie

w godzinach od 9 do 17. Warunki najmu przewidują, że spółka będzie mogła zamieścić logo i nazwę firmy na stadionie w celach reklamowych. W loży nie będą organizowane żadne wystawne przyjęcia.

W efekcie spółka zadała pytanie: czy od wydatków poniesionych w przyszłości cyklicznie na wynajem loży biznesowej na stadionie spółka będzie zobowiązana zapłacić ryczałt wynoszący 20% podstawy opodatkowania tzw. estońskim CIT ?

Zdaniem spółki odpowiedź na to pytanie powinna być negatywna.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Stwierdził, że poniesione w przyszłości cykliczne wydatki na wynajem loży biznesowej na stadionie należy uznać za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy z 15 lutego 1992 r.

o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm. – dalej zwana: u.p.d.o.p.). Zdaniem organu wynajęcie loży na stadionie ma na celu uczestnictwo w imprezach sportowych, muzycznych, artystycznych w warunkach luksusowych, a więc odbiegających od standardowych. Oczywiście nie można negować, że loża w określonym stopniu może stanowić przestrzeń dla rozwijania relacji biznesowych, jako wyjątkowy gabinet, biuro, sala konferencyjna. Jednak wydatków na wynajem loży biznesowej na stadionie nie można uznać jako niezbędnych do realizacji celów spotkań biznesowych. Służą one bowiem budowaniu relacji z klientami lub potencjalnymi klientami i wywoływaniu jak najlepszego wrażenia, wypełniając znamiona działań reprezentacyjnych, nie zaś związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wydatki na ten cel nie stanowią niezbędnego elementu, bez którego nie mogłoby się odbyć spotkanie biznesowe organizowane przez spółkę. Tym samym z tytułu poniesienia wymienionych we wniosku wydatków na wynajem loży biznesowej na stadionie powstanie u spółki dochód w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a w konsekwencji będzie ona zobowiązana do naliczenia 20% ryczałtu od tych wydatków.

Na wydaną w tej sprawie interpretację indywidualną spółka wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd ten wyjaśnił, że sposób opodatkowania uregulowany w art. 28m – 28o u.p.d.o.p. jest wysoce korzystny dla podatników i z tego względu ustawodawca nałożył na nich szereg ograniczeń, aby wyeliminować w sposób racjonalny dodatkowe wypłaty na rzecz wspólników lub udziałowców ponad podzielony zysk. W art. 28m ust. 3 u.p.d.o.p. ustawodawca wskazał, co rozumie się przez ukryte zyski. Wyliczenie to nie ma charakteru enumeracji pozytywnej, jednakże poprzez wskazanie beneficjentów świadczenia oraz wyliczenie w 12. punktach przykładów tych świadczeń, określił przedmiot opodatkowania, wymieniając przy tym w art. 28m ust. 4 u.p.d.o.p. tytuły świadczeń, których nie zalicza się do ukrytych zysków.

Dalej Sąd I instancji argumentował, że o ile ustawa określa przedmiot opodatkowania w postaci dochodów z tytułu ukrytych zysków, to nie czyni tego

w odniesieniu do określenia dochodów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

W ustawie nie wskazano bowiem choćby przykładowo tego rodzaju dochodów ani sposobu interpretacji pojęcia "wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą". Jedyną wskazówką interpretacyjną dla analizy pojęcia wydatków niezwiązanych

z działalnością gospodarczą jest ust. 4a art. 28m ustawy. Wiąże on wydatki związane bądź niezwiązane z działalnością gospodarczą wyłącznie z tym, czy składnik majątku wykorzystywany jest wyłącznie bądź niewyłącznie na cele działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika, że to fakt wykorzystywania danego składnika majątku

w działalności jest kryterium pozwalającym ustalić, czy wydatek związany z tym składnikiem majątku stanowi wydatek związany z działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe, a także językowe rozumienie pojęć: "związany"

i "niezwiązany" Sąd I instancji wywiódł, że do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą można zaliczyć tylko takie wydatki, które nie mają jakiegokolwiek związku z prowadzoną działalnością. W tej sytuacji zakres znaczeniowy tego pojęcia nie może być wykładany wprost przez pryzmat art. 15 ust. 1 ani art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Definiują one bowiem inne pojęcia, tj. kosztu uzyskania przychodu, a nie wydatku niezwiązanego/ związanego z działalnością gospodarczą. Tymczasem organ właśnie takiego zabiegu interpretacyjnego dokonał, przez co stanowisko to jest błędne.

Zdaniem Sądu I instancji ponoszenie kosztów najmu miejsca na spotkania biznesowe i szkolenia ma swój cel w postaci utrzymania dobrych relacji z klientami oraz nawiązania współpracy z nowymi kontrahentami, a także wyszkolenia pracowników. Zwiększanie bazy klientów i współpracowników niewątpliwie przekłada się na wzrost przychodów osiąganych przez spółkę, a także zabezpieczenie źródła przychodów (wbrew stanowisku organu). W konsekwencji organ dokonał wadliwej wykładni art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p., a przy tym nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie tezy, że sporne wydatki pozostają bez związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Błędnie przy tym przyjął, że wydatki te ponoszone są na cele reprezentacyjne w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. i ta właśnie okoliczność przesądza o braku ich związku z działalnością gospodarczą.

Od wydanego w tej sprawie wyroku skargę kasacyjną wywiódł organ.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 28m ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że do wydatków niezwiązanych

z działalnością gospodarczą nie stosuje się definicji wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu, gdy tym czasem prawidłowa wykładnia ww. przepisów sprowadza się do tego, że ustalając czy wydatek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej należy to ocenić przez pryzmat wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu;

2) art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydatki poniesione przez spółkę na wynajęcie loży biznesowej na stadionie stanowią wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie podlegają opodatkowaniu tzw. CIT-em estońskim, gdy tym czasem prawidłowa wykładnia ww. przepisu sprowadza się do uznania, że ww. wydatki nie stanowią wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu tzw. CIT-em estońskim.

W efekcie, na podstawie art. 185 § 1, art. 176 § 2 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. organ, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Przypomnieć trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa). Kontrola sądu administracyjnego I instancji w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, których rozumienie wzbudziło wątpliwości wnioskodawcy. Rozpoznający skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny to działanie sądu I instancji kontroluje w zakresie wyznaczonym zarzutami tejże skargi.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości nie zaakceptowania przez Sąd I instancji stanowiska organu w kwestii opodatkowania na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. (tzw. CIT estoński) cyklicznie ponoszonych przez podatnika wydatków na najem loży biznesowej na stadionie piłkarskim (zdarzenie przyszłe).

Na wstępie przypomnieć należy, że opodatkowanie na podstawie art. 28m u.p.d.o.p. polega na ryczałtowym opodatkowaniu dochodów spółek kapitałowych,

tj. wypłaconych zysków wspólnikowi. Ujmując rzecz najprościej, dopóki spółka nie podzieli swojego zysku na rzecz wspólników, dopóty nie będzie opodatkowana podatkiem dochodowym na tych zasadach. Zasadnicze znaczenia ma więc uchwała

o podziale zysku, co wynika z art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Przepis ten stanowi,

że opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości zysku netto wypracowanego w okresie opodatkowania ryczałtem w części, w jakiej zysk ten został uchwałą o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto przeznaczony: a) do wypłaty udziałowcom, akcjonariuszom albo wspólnikom (dochód z tytułu podzielonego zysku) lub b) na pokrycie strat powstałych w okresie poprzedzającym okres opodatkowania ryczałtem (dochód z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat).

Dla zabezpieczenia interesów budżetowych i jednocześnie ograniczenia przypadków unikania opodatkowania podobnie w skutkach podatkowych potraktował ustawodawca inne zdarzenia (stany faktyczne) mogące wystąpić u podatnika, których katalog wyszczególnił w art. 28m ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Na tej podstawie opodatkowaniu ww. ryczałtem podlega m.in. dochód odpowiadający wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą) – art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.

Stosownie do art. 28n ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p. podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi: 1) suma dochodu z tytułu podzielonego zysku i dochodu z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat ustalona w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto, a także 2) suma dochodu z tytułu ukrytych zysków i dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych

z działalnością gospodarczą ustalona w miesiącu, w którym wykonano świadczenie lub dokonano wypłaty lub wydatku. Terminy płatności ryczałtu określa art. 28t ustawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe uregulowania uprawniają wniosek, że wydatki spółki, które nie są związane z jej działalnością gospodarczą ustawa pozwala traktować podobnie jak ukryte zyski ("Podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu ukrytych zysków i dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą" – art. 28n ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.). Ich wartość w obu przypadkach powinna stanowić dochód do opodatkowania ryczałtem. Przedmiotowa regulacja dotyczy wszelkich kategorii wydatków dokonywanych przez spółkę, niezależnie od rodzaju beneficjenta płatności – w tym, gdy wydatek nie jest związany z działalnością gospodarczą spółki. W ocenie wydatków kwalifikujących się do tego rodzaju dochodów można posiłkowo posługiwać się metodologią kwalifikowania wydatków do kosztów stanowiących/ niestanowiących koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. – jak na to wskazał organ podatkowy - z tym jednak zastrzeżeniem, że pojęcie "wydatku niestanowiącego kosztu uzyskania przychodu" nie jest równoznaczne z pojęciem "wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą". Na równoważne traktowanie obu ww. przypadków nie pozwala bowiem żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa. Również żaden przepis nie uzależnia braku związku z działalnością od kwalifikacji wydatku do kosztu podatkowego.

W konsekwencji, trafnie wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że stanowisko organu interpretacyjnego, według którego skoro wydatki spółki na najem loży na stadionie nie mogą stanowić kosztu podatkowego, to nie są związane z jej działalnością gospodarczą – jest błędne. Taka implikacja, jako pozbawiona podstaw prawnych, jest bowiem nieuprawniona. Oznacza to, że chybione są zarzuty kasatora, który zarzuca naruszenie art. 28m ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1

pkt 28 u.p.d.o.p. twierdząc, że ustalając czy wydatek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej należy to ocenić przez pryzmat wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu. Takiej zależności nie poparł autor skargi kasacyjnej jakimkolwiek przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast powołany "Przewodnik do ryczałtu od dochodów spółek" opracowany przez Ministerstwo Finansów, jako objaśnienie podatkowe, o którym mowa w art. 14a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie jest źródłem prawa. Jedynie na marginesie odnotować można, że uwagi w nim zawarte dopuszczają co najwyżej, przy ocenie związku wydatku

z działalnością gospodarczą, możliwość posiłkowania się kwalifikacją wydatku do kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1, jeżeli znajduje to uzasadnienie w praktyce podmiotu. Tymczasem kasator przyjął, że o tym, czy wydatek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje bezpośrednio (a nie posiłkowo) okoliczność, czy stanowi on koszt uzyskania przychodu, przy czym na ową praktykę podmiotu w ogóle nie wskazał. W tym stanie rzeczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie stanowiska Sądu I instancji, który za niewłaściwe uznał kwalifikowanie przez organ interpretacyjny wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów do kategorii wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą ze skutkiem ich opodatkowaniu ryczałtem wyłącznie na podstawie rezultatów weryfikacji, czy określony wydatek stanowiłby koszt podatkowy na zasadach ogólnych (art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.).

Zasadnicza kwestia objęta wnioskiem spółki o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczyła wykładni art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p., co organ w swojej interpretacji pominął, koncentrując przedstawioną argumentację – na co już wyżej wskazano – na wykazaniu, że wydatki poniesione przez spółkę na najęcie loży biznesowej na stadionie nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów i poprzez ten fakt nie stanowią wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu I instancji ponoszenie tychże kosztów dotyczy w istocie najmu miejsca na spotkania biznesowe, kształtowanie dobrych relacji z klientami, nawiązywanie współpracy z kontrahentami, szkolenia pracowników. Wszystko to przekłada się na wzrost przychodów osiąganych przez spółkę, a także zabezpieczenie źródła przychodów, a zatem sporne wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą.

Z kolei zdaniem organu podatkowego, nawet jeżeli loża w określonym stopniu może stanowić przestrzeń dla rozwijania relacji biznesowych, jako wyjątkowy gabinet, biuro, czy sala konferencyjna, to wydatków na jej najem nie można uznać jako niezbędnych do realizacji celów spotkań biznesowych. Wydatki te służą bowiem wywoływaniu jak najlepszego wrażenia. Nie wypełniają więc znamion działań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, lecz są działaniami reprezentacyjnymi w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.

W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z art. 28d u.p.d.o.p. podatnik opodatkowany ryczałtem jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania sprawozdań finansowych na podstawie przepisów o rachunkowości

w sposób, który zapewni prawidłowe określenie wysokości zysku (straty) netto, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku. Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i na bieżąco, powinny zapewnić ustalenie podstawy opodatkowania zgodnie z przepisami podatkowymi. Powinny zatem ujawniać przedmiot opodatkowania, tj. wyrażony wartościowo strumień efektywnej dystrybucji zysku, jak również inne formy z tym zrównane. Jedną z takich form są wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą ale obniżające zysk (wynik finansowy) spółki (ujmując rzecz najprościej, w przypadku gdy wydatek dla celów bilansowych ma związek z działalnością gospodarczą, ujmuje się go w księgach rachunkowych na ogólnych zasadach i nie ma w tym przypadku znaczenia, czy jednostka jest opodatkowana klasycznym czy tzw. "estońskim CIT", przy czym

w księgach rachunkowych, na potrzeby tego drugiego, można wyodrębnić konta analityczne, na których ujmowane będą wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą). I tak, wydatki spółki z tytułu najmu loży na stadionie piłkarskim mogą zostać zakwalifikowane jako niezwiązane z działalnością gospodarczą spółki, jeżeli loża będzie wykorzystywana dla celów rekreacyjnych (udział w wydarzeniach sportowych, muzycznych, kulturalnych, artystycznych itp.), w sytuacji, kiedy do tych celów używał jej będzie zarząd spółki lub jej upoważnieni pracownicy. Z kolei

w sytuacji, gdy loża, mimo że ulokowana na stadionie sportowym, będzie miejscem wyłącznie spotkań biznesowych czy zorganizowanych szkoleń dla pracowników spółki (jak to wskazano we wniosku o interpretację), to wydatki na jej najem mogą pozostawać w związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, o ile rzetelne zapisy w księgach i dowody źródłowe odzwierciedlające rzeczywisty stan faktyczny potwierdzą te zdarzenia. W przeciwnym wypadku wydatki na ten cel,

w zależności od zaistniałych faktów, mogą zostać uznane za dochód w wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą albo dochód z tytułu ukrytych zysków.

W tym stanie rzeczy, skoro we wniosku o interpretację indywidualną spółka podała, że loża na stadionie sportowym będzie miejscem wyłącznie spotkań biznesowych lub szkoleń organizowanych dla pracowników spółki, to trafnie wskazał Sąd I instancji, że wydatki na jej najem mogą pozostawać w związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Kasator nie przedstawił argumentów podważających skutecznie ww. stanowisko Sądu. Odwołał się bowiem do przesłanek (elementów stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego) odmiennych niż wskazała spółka we wniosku o interpretację. Mianowicie przedstawiając swoje stanowisko organ przyjął, że cel najęcia loży, to luksusowe uczestnictwo w imprezach sportowych, muzycznych, artystycznych. Takiego stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego spółka nie poddała jednak pod interpretację. Organ jest zaś zakresem wniosku związany. W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 28m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna nie dostarczyła uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, stąd Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.

z 2023 r., poz. 1935).