Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 293/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 178 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 896
law: Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t. j.)
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. Uchyla zaskarżone postanowienie w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Zwraca z urzędu od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka, K spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2023 r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Z akt postępowania wynika następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z [...] lutego 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 rok w kwocie 568.943,91 zł. Decyzję, zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 6 marca 2023 roku na adres: "R.B. K sp. z o.o.". Doręczenie przesyłki potwierdzono pieczątką firmy oraz własnoręcznym podpisem R.B..

Ustawowy termin do złożenia odwołania od ww. decyzji upływał z dniem 20 marca 2023 roku. Strona złożyła odwołanie za pośrednictwem pełnomocnika - głównej księgowej R.B., które zostało wniesione pismem z [...] marca 2023 r.

Z pieczątek widniejących na odwołaniu od ww. decyzji wynika, że wpłynęło ono do Urzędu Skarbowego 21 marca 2023 r. (doręczenie osobiste w Centrum Obsługi). Następnie zostało przekazane przez ten Urząd do Urzędu Skarbowego 22 marca 2023 r. Odwołanie to zostało doręczone za pośrednictwem firmy świadczącej usługi kurierskie, tj. [...], która przyjęła przesyłkę od nadawcy 20 marca 2023 r. (dane z etykiety przymocowanej do paczki, w której przesłano odwołanie).

Organ odwoławczy zauważył, że metody doręczania korespondencji określone w art. 12 § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej jako: O.p., oraz realizujące je podmioty stanowią katalog zamknięty, niepodlegający wykładni rozszerzającej. Zdaniem DIAS oznacza to, że oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma w postępowaniu regulowanym przepisami Ordynacji podatkowej w polskiej placówce pocztowej innego operatora, niż wyznaczony w rozumieniu ww. art. 12 § 6 pkt 2 w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), nie skutkuje zachowaniem terminu, gdy pismo dostarczono organowi podatkowemu po jego upływie. Podmiot, za pośrednictwem którego Spółka przesłała odwołanie do organu podatkowego, nie jest podmiotem mieszczącym się w katalogu art. 12 § 6 pkt 2 ww. ustawy, nie jest operatorem wyznaczonym w rozumieniu Prawa pocztowego.

W ocenie organu II instancji powyższe okoliczności spowodowały, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2023 r. nr [...] zostało wniesione 21 marca 2023 r., a zatem z przekroczeniem o jeden dzień ustawowego 14-dniowego terminu.

W związku z powyższym DIAS postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. stwierdził, że odwołanie od ww. decyzji z [...] lutego 2023 r. zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka i działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła postanowieniu naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, ewentualnie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 O.p., poprzez błędne uznanie, że oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma w postępowaniu regulowanym przepisami Ordynacji podatkowej w polskiej placówce pocztowej innego operatora, niż wyznaczony w rozumieniu ww. art. 12 § 6 pkt 2 O.p. w zw. z art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, nie skutkuje zachowaniem terminu, w sytuacji gdy zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 marca 2019 r., C-545/17 Mariusz Pawlak przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, EU:C:2019:260), przepis art. 12 § 6 pkt 2 O.p. winien być interpretowany w oderwaniu od wykładni językowej, a z uwzględnieniem wykładni prawa Unii Europejskiej, a więc w taki sposób, że uznaje za równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego złożenie takiego pisma w placówce pocztowej operatora innego niż operator wyznaczony, które to naruszenie doprowadziło do uznania, że odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] lutego 2023 r. zostało uznane przez organ odwoławczy za wniesione 21 marca 2023 r., zatem z przekroczeniem o jeden dzień ustawowego 14-dniowego terminu.

Na tej podstawie pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492),

sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez

kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola

ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że narusza ono prawo, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stwierdzające uchybienie przez skarżącą Spółkę terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2023 r. określającej Spółce wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 rok w kwocie 568.943,91 zł.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 § 2 pkt 1 i art.12 § 6 pkt 2 O.p. W myśl art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Art. 12 § 6 pkt 2 O.p. stanowi, iż termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym.

Kwestią sporną jest to, czy nadanie przez skarżącą odwołania za pośrednictwem operatora pocztowego innego niż Poczta Polska S.A., gdy do organu odwołanie dotarło dzień po upływie terminu do jego wniesienia, stanowiło uchybienie temu terminowi.

Organ uznał, że oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma w postępowaniu regulowanym przepisami O.p. w polskiej placówce pocztowej innego operatora, niż wyznaczony w rozumieniu ww. art. 12 § 6 pkt 2 O.p. w zw. z art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, nie skutkuje zachowaniem terminu, gdy pismo dostarczono organowi podatkowemu po jego upływie. Zdaniem organu podmiot, za pośrednictwem którego Spółka przesłała odwołanie do organu podatkowego, nie jest podmiotem mieszczącym się w katalogu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., nie jest operatorem wyznaczonym w rozumieniu Prawa pocztowego. W ocenie organu odwołanie nadane przez skarżącą za pośrednictwem [...], które wpłynęło do siedziby organu jeden dzień po terminie, zostało wniesione z jego uchybieniem.

Wykładnia językowa przepisu art. 12 § 6 pkt 2 O.p. prowadzi do wniosku, że skutek w postaci zachowania terminu do wniesienia pisma następuje w przypadku jego nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego albo placówce pocztowej operatora świadczącego usługi pocztowe zagranicą.

Wskazać jednak należy, że Sąd Najwyższy, na tle art. 165 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1805), dalej jako "k.p.c.", którego treść w istotnym dla rozpoznawanej sprawy zakresie odpowiadała aktualnej treści art. 12 § 6 pkt 2 O.p., powziął wątpliwości dotyczące wykładni art. 7 ust. 1 zd. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz. Urz. UE L 15 z 1998 r., str. 14), zmienionej dyrektywą 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r., którą wdrożono do polskiego systemu prawnego ustawą – Prawo pocztowe, oraz skutków ewentualnej niezgodności art. 165 § 2 k.p.c. z prawem unijnym.

W związku z tym Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt III UZP 3/17, wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami:

"1. Czy art. 7 ust. 1 zd. 1 w związku z art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług należy interpretować w ten sposób, że prawem szczególnym jest regulacja krajowego prawa procesowego taka jak przewidziana w art. 165 § 2 k.p.c., zgodnie z którym tylko oddanie pisma procesowego w krajowej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, to jest operatora zobowiązanego do świadczenia usługi powszechnej, jest równoznaczne z wniesieniem tego pisma do sądu, z wykluczeniem przyznania takiego skutku oddaniu pisma procesowego w krajowej placówce pocztowej innego operatora pocztowego świadczącego usługi powszechne, lecz niebędącego operatorem wyznaczonym ?

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy art. 7 ust. 1 zd. 1 dyrektywy 97/67/WE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że korzyściami - wynikającymi z przyznania prawa szczególnego operatorowi wyznaczonemu z naruszeniem art. 7 ust. 1 zd. 1 dyrektywy 97/67/WE - należy objąć pozostałych operatorów pocztowych z tym skutkiem, że także oddanie pisma procesowego w krajowej placówce pocztowej operatora pocztowego świadczącego usługi powszechne, lecz niebędącego operatorem wyznaczonym, należy uznać za równoznaczne z wniesieniem tego pisma do sądu, na zasadach analogicznych jak wynikające z wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawach połączonych od C-231/06 do C-233/06 Jonkman (ECLI:EU:C:2007:373) ?

3. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na drugie pytanie, czy art. 7 ust. 1 zd. 1 dyrektywy 97/67/WE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że na sprzeczność z art. 7 ust. 1 zd. 1 dyrektywy 97/67/WE przepisu prawa krajowego, takiego jak art. 165 § 2 k.p.c., może powołać się strona postępowania będąca emanacją Państwa Członkowskiego ?"

Rozważając powyższe zagadnienia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie C-545/17, stwierdził, że: "Artykuł 7 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, który uznaje za równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do danego sądu jedynie złożenie takiego pisma w placówce pocztowej jednego operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, i to bez obiektywnego uzasadnienia opartego na względach porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego".

Na gruncie tego wyroku zostało wydane postanowienie z 29 sierpnia 2019 r., przez siedmiu sędziów Sądu Najwyższego (III UZP 3/17, LEX nr 2727432). W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie C-545/17 ujawniło brak obiektywnego uzasadnienia dla utrzymywania uprzywilejowania w zakresie skutków oddania pisma procesowego tylko do usług świadczonych przez operatora wyznaczonego. Dodano również, że po odstąpieniu od wykładni językowej art. 165 § 2 k.p.c. przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do sądu jest także nadanie pisma procesowego za pośrednictwem operatora pocztowego niebędącego operatorem wyznaczonym.

W doktrynie zajęto stanowisko, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazujące, że mimo iż orzeczenie TSUE dotyczy art. 165 § 2 k.p.c. należy uznać, iż powinno mieć ono również znaczenie przy interpretacji także innych przepisów, w których polski ustawodawca wprowadził podobne rozwiązanie do tych, które zostało zakwestionowane w przedmiotowym wyroku. Nie ma przy tym znaczenia, czy rozwiązanie to będzie dotyczyło postępowania cywilnego, karnego, administracyjnego, czy podatkowego. Nie powinno mieć również znaczenia, do jakiego organu władzy publicznej, sądu czy innej instytucji publicznej dany podmiot będzie składał to pismo (zob. M. Popławski [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 12).

Stanowisko to dominuje również w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyrokach z 3 marca 2021 r. w sprawach sygn. akt I GSK 562/18 i sygn. akt I GSK 574/18, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że stanowisko TSUE wyrażone na tle art. 165 k.p.c. odnieść należy również do rozwiązania przyjętego w procedurze administracyjnej, tj. w art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., który zachowanie terminu wiąże z nadaniem pisma w polskiej placówce operatora wyznaczonego.

Nie budzi wątpliwości, że wyrok wydany przez TSUE w trybie prejudycjalnym wiąże sąd krajowy w zakresie wykładni lub oceny ważności aktów Unii Europejskiej w sprawie, w której pytanie prejudycjalne zostało zadane. Podkreślić jednak należy, że orzeczenie prejudycjalne ma również tzw. względną (powszechną) moc wiążącą, której istotą jest obowiązek uwzględniania orzeczenia TSUE także poza sprawą, w której zadane zostało pytanie prejudycjalne (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1409/21). W ocenie Sądu każdy organ krajowy ma obowiązek respektowania powyższej zasady, a tym samym, stosując przepisy prawa podatkowego, a konkretnie ustawy Ordynacja podatkowa (przepis art. 12 § 5 pkt 2 O.p.), zobowiązany jest uwzględnić wykładnię przedstawioną przez TSUE w ww. wyroku z 27 marca 2019 r., czego DIAS nie wziął pod uwagę, a co przesądza o wadliwości zaskarżonego postanowienia.

Jakkolwiek we wskazanym wyroku TSUE odwołuje się do zagadnienia procesu liberalizacji rynku usług pocztowych i urzeczywistniania rynku wewnętrznego usług pocztowych, niemniej odpowiedź udzielona sądowi pytającemu dotyczy wprost wykładni przepisu art. 165 § 2 k.p.c., określającego skutek prawny nadania pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego. Dokona przez TSUE wykładnia tego przepisu uwzględnia wspólnotowy kontekst dostępu do usług powszechnych oraz zharmonizowanych zasad regulacji usług pocztowych (pkt 56 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., Dz.U.UE.L.2008.52.3), a z tego względu pogląd Trybunału – jako mający istotne znaczenie dla całego rynku usług powszechnych – bezsprzecznie znajduje zastosowanie także w zakresie oceny art. 12 § 6 pkt 2 O.p. normatywnie tożsamym z zakwestionowanym art. 165 § 2 k.p.c.

Ustawodawca dotychczas nie podjął inicjatywy stosownej zmiany przepisu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., jakkolwiek odpowiednio zmieniono przepis art. 165 § 2 k.p.c. (zob. art. 1 pkt 1 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2021 r., poz. 1655), który stanowi obecnie, że oddanie pisma procesowego w formie przesyłki poleconej w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Powyższa nowelizacja stanowi wyraz dążenia ustawodawcy krajowego do implementacji wyroku Trybunału w sprawie C-545/17 i przekonania o braku uzasadnienia dla utrzymywania wynikającego z tego przepisu monopolu operatora wyznaczonego na świadczenie usług pocztowych związanych z nadawaniem przez strony postępowania pism procesowych do sądu, kiedy to nadawanie wiąże się z zachowaniem terminu do dokonania określonej czynności procesowej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 465/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2079/22).

Zgodnie z nakreślonym kierunkiem wykładni w ocenie Sądu, nie ma uzasadnionych podstaw do tego, aby procesowo różnicować skutki wniesienia pisma w zależności od rodzaju operatora pocztowego. Działalność pocztowa jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców i wymaga wpisu do rejestru operatorów pocztowych (art. 6 ust. 1 Prawa pocztowego), zaś wszyscy zarejestrowani operatorzy pocztowi zobowiązani są m.in. do przestrzegania tajemnicy pocztowej i świadczenia swoich usług pocztowych w sposób zapewniający bezpieczeństwo obrotu pocztowego (art. 7 pkt 1 i 2 Prawa pocztowego). Operator pocztowy jest przedsiębiorcą uprawnionym do wykonywania działalności pocztowej, polegającej na świadczeniu usług pocztowych w obrocie krajowym lub zagranicznym, na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych (art. 1 i art. 3 pkt 12 Prawa pocztowego) i w tym zakresie spełniać winien te same wymogi co operator wyznaczony. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 13 Prawa pocztowego, operator wyznaczony to operator pocztowy obowiązany do świadczenia usług powszechnych. Pozostali operatorzy pocztowi w swojej działalności nie są więc zobowiązani do świadczenia usług powszechnych określonych w art. 3 pkt 30 Prawa pocztowego (por. ww. wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2021 r.).

Wyjaśnić należy, że Poczta Polska S.A., zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe, została wybrana operatorem wyznaczonym do świadczenia usług powszechnych na lata 2016 – 2025. Jednakże [...] spółka z o.o. jest operatorem pocztowym ujętym pod nr [...] w jawnym i powszechnie dostępnym rejestrze operatorów pocztowych prowadzonym przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2023 r. doręczono skarżącej Spółce 6 marca 2023 r. zatem - w myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. - czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał 20 marca 2023 r. Bezsporne jest, że odwołanie zostało nadane 20 marca 2023 r. za pośrednictwem [...] Sp. z o.o.. Odwołanie wpłynęło do organu 21 marca 2023 r.

W tych okolicznościach uznać należało odwołanie, wniesione ostatniego dnia terminu do [...] Sp. z o.o. - operatora pocztowego niebędącego operatorem wyznaczonym w rozumieniu przepisów Prawa pocztowego, ujawnionego pod nr [...] w jawnym rejestrze operatorów pocztowych prowadzonym przez Prezes UKE, za wniesione w ustawowym terminie. W konsekwencji w sprawie nie doszło do uchybienia przez Spółkę terminu do wniesienia odwołania.

Z tych względów Sąd uznał, że niewłaściwa wykładnia art. 12 § 6 pkt 2 O.p. doprowadziła organ do nieuwzględnienia okoliczności terminowego wniesienia przez stronę odwołania za pośrednictwem operatora pocztowego innego niż wyznaczony i w konsekwencji przedwczesnego wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie było bowiem podstaw do wydania postanowienia na mocy art. 228 § 1 pkt 2 O.p., a obowiązkiem organu II instancji było merytoryczne rozpoznanie sprawy w administracyjnym toku instancji prawidłowo zainicjowanym odwołaniem.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. DIAS ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wiążącą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687). Na koszty te złożył się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Jednocześnie, na podstawie art. 225 P.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi. Strona skarżąca uiściła bowiem wpis w wysokości 500 zł, tymczasem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł.