Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 594/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 , art. 13 ust. 1, art. 16, art. 17,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

J. J. pismem z dnia 4 września 2023 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. podania imienia i nazwiska tłumacza przysięgłego tłumaczenia z j. angielskiego na j. polski instrukcji obsługi urządzenia [...], zarzucając organowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga jest niezasadna, ponieważ pismem z dnia 11 sierpnia 2023 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r.

W piśmie tym wskazano, że żądana informacja nie jest informacją publiczną

w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ Instrukcja obsługi urządzenia ma walor stricte indywidualny, wewnętrzny związany z prawidłową eksploatacją tego urządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a."

Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 9 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego, wobec czego nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie

w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.

Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

W świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku

z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej

w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony

w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Podstawowym warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów,

a mianowicie kryterium podmiotowego, czyli od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium przedmiotowego, czyli czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kryterium podmiotowe jest spełnione. W sprawie jest niewątpliwe i niesporne, że Komendant Główny Policji, jako organ administracji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zagadnienie to zresztą w rozpatrywanej sprawie nie było sporne.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, a tym samym, czy spełniony został warunek przedmiotowy omawianej ustawy, a zatem czy żądana we wniosku informacja dotyczy sprawy o charakterze publicznym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie każdy rodzaj informacji będącej w posiadaniu organu i nie każdy wytworzony przez niego dokument stanowi informację publiczną, lecz tylko ten, który mieści się

w pojęciu informacji publicznej określonym w art. 1 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną.

Przykładowe wyliczenie takich spraw określa art. 6 ust. 1 ustawy.

Punkt 4 tego przepisu stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

- treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

- dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski

i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

- treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych.

Wprawdzie, użyty w tym przepisie art. 6 ust. 1 zwrot "w szczególności" nie zamyka katalogu rodzajów informacji publicznej, to jednak nie oznacza, że przepis ten nie ma znaczenia dla ustalenia, czy dany dokument zawiera treść mieszczącą się

w pojęciu informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia imienia

i nazwiska tłumacza przysięgłego tłumaczenia z języka angielskiego na język polski instrukcji obsługi urządzenia [...].

Zdaniem Sądu, treść instrukcji obsługi urządzenia [...] nie stanowi źródła informacji o sprawach publicznych. Instrukcja obsługi urządzenia ma walor stricte indywidualny, związany z jego eksploatacją. Jest to dokument, który zawiera niezbędne informacje dotyczące prawidłowego użytkowania urządzenia. Poznanie zaś zasad prawidłowego posługiwania się urządzeniem leży w gestii wyłącznie jego użytkownika i nie zawiera treści, o których mowa w art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Wymaga zaznaczenia, że nie każda informacja, w której posiadaniu jest władza publiczna, automatycznie stanowi informację publiczną.

Rację ma zatem organ, że żądana przez skarżącego informacja w zakresie wskazania imienia i nazwiska tłumacza przysięgłego tłumaczenia z języka angielskiego na język polski instrukcji obsługi urządzenia [...], nie ma waloru informacji publicznej. Odnosi się ona bowiem do wewnętrznej sfery działalności organu, a nie jego działalności zewnętrznej.

Tak więc, w przedmiotowej sprawie organ nie dopuścił się bezczynności, ponieważ z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udzielił odpowiedzi na wniosek informując, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a zatem uwolnił się od zarzutu bezczynności.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.