Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 593/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135, art 200
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 29 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 3 pkt 9b
journal: Dz.U. 2016 poz 124
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant: Starszy Asystent Sędziego Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 30 maja 2022 r. nr SKO Gd/5871/21 w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 1 września 2021 r. nr WZPD.4470.141.2020.MT, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 593/22

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 1 września 2021 r. nr WZPD.4470.141.2020.MT Zarząd Województwa Pomorskiego w Gdańsku, powołując się na art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 1376 ze zm. powoływanej dalej jako u.s.d. ), § 77, § 78 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 124 ze zm. powoływanego dalej jako rozporządzenie) odmówił A. Z. udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr [1] w miejscowości K.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że art. 29 ust.4 u.d.p. stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę lub wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Zarządca drogi kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie. Zgodnie z jego § 77 zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Ponadto zgodnie z § 76a rozporządzenia ze względu na wymagania techniczne i użytkowe zjazdy dzieli się na: publiczne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których np. jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym (....) oraz indywidualne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy niebędące zjazdami publicznymi. Biorąc pod uwagę planowane zagospodarowanie terenu działki nr [1] należy uznać, że zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] powinien spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone w ww. rozporządzeniu dla zjazdu publicznego. Tym samym powinien odpowiadać wymaganiom § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którymi zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Jako obszar oddziaływania skrzyżowania należy zgodnie z przepisem § 3 pkt 9a rozporządzenia rozumieć obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualne odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszenie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania. Z przesłanej koncepcji planowanego układu komunikacyjnego wynika, że zjazd zostałby zlokalizowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania typu rondo. Obszar oddziaływania tego skrzyżowania wyznacza oznakowanie pionowe tj. znak F6 "znak uprzedzający o zakazie, umieszczony przed skrzyżowaniem", który stosuje się w celu poinformowania uczestników ruchu, że wyjazd wszystkich lub niektórych pojazdów jest zabroniony, począwszy od skrzyżowania oraz oznakowanie poziome P-4 "linia podwójna ciągła, którą stosuje się w celu rozdzielenia przeciwnych kierunków ruchu, na których należy wyeliminować przejeżdżanie pojazdów na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu, niezależnie od dopuszczalnej prędkości na drodze. Ponadto zjazd znajdowałby się w odległości ok 50 m od skrzyżowania typu rondo oraz ok 20 m od skrzyżowania drogi wojewódzkiej z drogą gminną ul. [...]. Dodatkowym argumentem przemawiającym za negatywnym rozpatrzeniem sprawy jest fakt, że na rozpatrywanym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu z 2015 r. natężenie ruchu na tym odcinku drogi wojewódzkiej wynosi 5160 pojazdów na dobę i wzrosło o około 41% w porównaniu z rokiem 2010 (kiedy to wyniosło 3638 poj/dob). Pomiar ruchu planowany w 2020 nie został wykonany z uwagi na pandemię. A zatem wnioskowany zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr [1] w m. K. naruszałby wymogi bezpieczeństwa ruchu oraz przepisy § 113 pkt. 7 ww. rozporządzenia.

Dla rozstrzygnięcia sprawy ma również znaczenie to, że droga wojewódzka nr [...] na tym odcinku jest drogą klasy G "Główna", dla której zgodnie z § 4 oraz § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego zależy od warunków połączeń z innymi drogami, dopuszczalnych odstępów między skrzyżowaniami oraz warunków stosowania i dopuszczalnych odstępów między zjazdami. Punkt 4 tego przepisu stanowi m.in., że na drodze klasy G należy dążyć do ograniczenia liczby i częstości zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

Działka nr [1] sąsiaduje z działką nr [3], która to jest połączona z drogą wojewódzką nr [...] bezpośrednim zjazdem. Zarządca drogi odnalazł w swoim archiwum dokumenty świadczące o tym, że w 2010 r. A. Z. wystąpił o uzgodnienie projektu koncepcji obsługi komunikacyjnej działek nr [1], [2], [3],[4] w miejscowości K. w związku z planowanym budynkiem handlowo- usługowym. A. Z. otrzymał zezwolenie zarządcy drogi wojewódzkiej w formie decyzji nr ZDW- 5/hs/542/1293/214/2011 wydanej dnia 18 sierpnia 2011 r. na mocy której otrzymał prawo do przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] zgodnie z projektem "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...]) w K. wraz z budową przejścia dla pieszych oraz zjazdu". Przedmiotowy projekt zakładał wykonanie zjazdu na dz. [5] i [4] wraz z wykonaniem pasa do skrętu w lewo oraz wykonanie zjazdu do działki nr [3], który miał służyć również do obsługi komunikacyjnej dz. [1]. Powyższy układ komunikacyjny został zrealizowany i aktualnie funkcjonuje. A zatem należy uznać, że istniała i nadal istnieje możliwość dojazdu z drogi wojewódzkiej na działkę nr [1] poprzez teren działki nr [3] istniejącym układem komunikacyjnym. Prawdą jest, że ustanowienie takiego dojazdu wymaga uregulowania prawnego, tj. zawarcia porozumienia między właścicielami ww. działek lub ustanowienia służebności drogi koniecznej przez sąd cywilny. A. Z. w toku postępowania nie przedstawił zarządcy drogi wojewódzkiej informacji, że wykorzystał powyższe możliwości przed wystąpieniem z wnioskiem o lokalizację bezpośredniego zjazdu na drogę wojewódzką klasy G.

Zarządca drogi mając na uwadze zawarte w § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów przyjął zasadę, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości przyległych do drogi należy w pierwszej kolejności należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższej klasy lub z istniejących połączeń z drogą a dopiero, gdy nie istnieje taka możliwości i zostaną zachowane warunki bezpieczeństwa zezwala na lokalizację nowego zjazdu drogi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 30 maja 2022r., nr SKO Gd/5871/21 po rozpoznaniu odwołania A. Z., postanowiło utrzymać w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że poza zakresem rozpoznania pozostają kwestie starań A. Z. o wybudowanie zjazdu, które miały miejsce przed złożeniem wniosku do organu I instancji o wydanie przedmiotowego zezwolenia.

Organ przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących kwestii budowy zjazdów z dróg publicznych. Zwrócił uwagę na to, że w orzeczeniach tych podkreśla się, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Oznacza to, że organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, który powodowałby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, albowiem ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki. Oznacza to, że jeżeli organ administracji publicznej wykaże, że okolicznościach rozstrzyganej sprawy ewentualny zjazd może generować sytuacje kolizyjne na drodze powinien odmówić wydania zezwolenia.

Organ II instancji wskazał, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ustalenia jakich dokonał organ I instancji mają charakter dowolny i nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Równocześnie jednak organ stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zamiarem inwestora jest budowa zjazdu z drogi publicznej nr [...] do działki [1] w K.. Organ I instancji ustalił na podstawie planowanego zagospodarowania działki nr [1] że powinien on spełniać wymagania techniczne i użytkowe dla zjazdów publicznych. Ustalenie to jest zbieżne z przedstawionym przez inwestora projektem koncepcyjnym dotyczącym budowy zjazdu publicznego. Zgodnie z § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd publiczny sytuuje się zgodnie z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia

Przepis § 113 ust. 7 rozporządzenia przewiduje, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła (pkt 1). "Obszar oddziaływania skrzyżowania" to obszar skrzyżowania [wspólna część przecinających lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia odcinki obejmujące minimalne długości akumulacji i zwalniania określone w § 66 i § 67 - § 3a pkt 9a rozporządzenia] powiększony o wyznaczone indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania (§3 pkt 9b rozporządzenia).

Z projektu koncepcyjnego budowy zjazdu publicznego przedstawionej przez inwestora wynika, że zjazd zostałby zlokalizowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania typu rondo wyznaczonego znakiem pionowym F-6 ("znak uprzedzający o zakazie, umieszczony przed skrzyżowaniem") oraz oznakowanie poziome linia P-4 ("linia podwójna ciągła", z której wynika zakaz przejeżdżania pojazdów na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu).

Wobec lokalizacji projektowanego zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania organ I instancji słusznie przyjął, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony.

Powoływanie się przez organ I instancji na Generalny Pomiar Ruchu z roku 2015 uznać należy za wadliwe. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia powinna opierać się na aktualnych ustaleniach. Niemniej jednak, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wobec niezgodności projektowanego zajazdu z wymienionymi wyżej przepisami powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. Z., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz zgromadzenie niepełnego materiału dowodowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy zignorowały fakt, że działka nr [1] przeznaczona, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę usługową, pozostaje bez dostępu do drogi publicznej, pomimo iż wcześniej ZDW w Gdańsku wydał zgodę dla wjazdu/wyjazdu z drogi KD1 dla całego kwartału komercyjnego, tj. ok 100.000 metrów kwadratowych.

Organy administracji publicznej nie przedstawiły skarżącemu żadnych analiz ani pomiarów wskazujących na to, że budowa zjazdu spowodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przez obszar oddziaływania skrzyżowania rozumie się obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry takie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania. Obszar oddziaływania skrzyżowania dla obiektów istniejących należy wyznaczyć poprzez obserwację i znaczenie miejsc, w których następuje początek zwalniania lub koniec rozpędzania pojazdu. Obserwacje i pomiar długości kolejki należy wyznaczyć dla godziny szczytu.

Nie wykazano, iż w okolicznościach rozstrzyganej sprawy zjazd na działkę [1] może generować sytuacje kolizyjne na drodze.

Skarżący wniósł o włączenie do sprawy dowodów z analiz oraz pomiarów dokonanych przez organ administracji publicznej, które wykazałyby, czy planowany przez niego zjazd z drogi publicznej narusza przepisy o drogach publicznych, a co za tym idzie uniemożliwia skomunikowanie przedmiotowej nieruchomości. Skarżący wniósł również o ponowne rozpatrzenie wniosku na podstawie ogólnych zasad i przepisów, które znajdują zastosowanie w przypadku dużych terenów komercyjnych o dużej intensywności ruchu pojazdów. Organ I instancji dla całego obszaru komercyjnego o pow. ok. 100.000 metrów kwadratowych wydawał zgody dla całej drogi zbiorczej KD1 dokładnie w tym samym miejscu, tj., poprzez działkę [1].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", stanowi, że sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarzuca ono organowi I instancji, że jego ustalenia mają charakter dowolny i nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, po to, by następnie zaakceptować te ustalenia w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, w rezultacie czego decyzja I instancji została utrzymana w mocy. Tego rodzaju niespójność uzasadnienia decyzji musi być uznana za naruszenie art. 107§3 k.p.a.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy przywołać brzmienie art. 29 ust. 4 u.d.p., z którego wynika, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę, jeżeli jest to uzasadnione wymogami wynikającymi z warunków technicznych. Te z kolei w dacie rozpoznawania sprawy przez organy obydwu instancji były określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm., powoływanego dalej jako rozporządzenie). Z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia wynika, że wyjazdy z drogi nie mogą być sytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła.

Organy, uzasadniając odmowę wydania zezwolenia miały obowiązek wykazania, że zjazd objęty wnioskiem skarżącego znajduje się w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przesłankę tę organy sprecyzowały, powołując się na twierdzenie, że planowany przez skarżącego zjazd położony jest w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła.

Pojęcie "obszaru oddziaływania skrzyżowania" nie może podlegać dowolnej interpretacji, bowiem jest ono w sposób wiążący definiowane w rozporządzeniu. Zgodnie z jego § 3 pkt 9b, przez "obszar oddziaływania skrzyżowania" należy rozumieć obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania. Zatem odmowa wydania zezwolenia z powołaniem się na obszar oddziaływania skrzyżowania wymaga wykazania i ustalenia indywidualnych odcinków zwalniania lub przyspieszania.

Organy obydwu instancji w rozpoznawanej sprawie uznały, że "indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania dróg lub jego opuszczaniem" wyznaczone są przez znak drogowy F - 6 oraz podwójną ciągłą linię. Poglądu tego nie sposób jednak zaakceptować. Znak powyższy ostrzega kierowców zbliżających się do ronda samochodów ciężarowych o zakazie zjazdu z ronda tego rodzaju pojazdów w jedną z odchodzących od niego dróg i nakazuje wzmożoną z tego powodu uwagę na rondzie (co nie wiąże się z koniecznością zwolnienia lub przyśpieszenia za tym znakiem). Taką konieczność wymusza dopiero znak ostrzegawczy o rondzie i znak nakazu ustąpienia pierwszeństwa przejazdu – obydwa zlokalizowane za planowanym zjazdem, w stronę skrzyżowania). Nie sposób przyjąć, że znak F-6, mający charakter informacyjny determinuje zwalnianie lub przyspieszanie, o którym mowa w §3 rozporządzenia. Znak ten pozwala jedynie kierowcom samochodów ciężarowych zaplanować sposób pokonania ronda, dając im wiedzę o tym, że jedna z dróg odchodzących od tego ronda będzie dla nich niedostępna (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2021 r. sygn. akt II GSK 755/21). Podobnie ciągła podwójna linia nie wymusza zwalniania ani przyspieszania, a jedynie powoduje konieczność pozostania na zajmowanym pasie ruchu.

Brak w tych okolicznościach jakichkolwiek podstaw, by przyjąć, że zjazd z działki skarżącego na drogę publiczną położony jest w obszarze oddziaływania skrzyżowania, tj. w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego w rozumieniu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia.

Należy w tym miejscu w pełni zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, zgodnie z którym organ, odmawiając zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej, w granicach uznania administracyjnego, zobowiązany jest do wykazania, ze względu na niezachowanie jakich konkretnie wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie jest możliwe urządzenie zjazdu w konkretnym przypadku oraz, że odmowa wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z powodu niespełnienia wymogów bezpieczeństwa wymaga wskazania na konkretne okoliczności, mogące spowodować zagrożenie dla użytkowników ruchu drogowego i powodujące naruszenie zasad bezpieczeństwa. Okoliczności wskazane w ustawie stanowią jedyne podstawy odmowy wydania zezwolenia.

W toku postępowania organy administracji nie powoływały się na inne przepisy rozporządzenia niż analizowany powyżej przepis §113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, jako na podstawy odmowy zgody na budowę przez skarżącego zjazdu z drogi publicznej na teren jego działki nr [1] w K. Jak wynika z przedstawionej wyżej oceny prawnej, w świetle prawidłowo dokonanych przez organy ustaleń faktycznych planowany przez skarżącego zjazd nie może być uznany za pozostający w obrębie obszaru oddziaływania skrzyżowania w rozumieniu § 3 pkt 9b rozporządzenia.

Uznać należało zatem, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa materialnego - art. 29 ust. 4 u.d.p. oraz § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 3 pkt 9b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.

Rozpoznając sprawę ponownie, organy administracji uwzględnią powyższą ocenę prawną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi w całości.