Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 917/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit d, art. 24 ust. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. D. i T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. decyzją z dnia [...] r. określił E. i T. D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 7.248 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie, w którym wnieśli

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; aktualna publikacja: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) dalej jako O.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenie szeregu istotnych dowodów i poczynienie ustaleń na podstawie danych niemogących stanowić dowodu w toku postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. W uzasadnieniu podał, że zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, na podstawie faktury VAT z dnia [...]r. T. D. nabył od Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "A." N. K. samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za cenę 6.100 zł. Następnie w dniu [...] r. zawarł umowę komisu z N. Sp. z o.o. w T., na mocy której komisant zobowiązał się do sprzedaży tego samochodu za kwotę nie mniejszą niż 47.000 zł,

w efekcie czego [...] r. przedmiotowy samochód został sprzedany za kwotę 47.500 zł.

Organ podał, że w przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do ustalenia zasadności odmowy uznania nakładów poczynionych w czasie posiadania samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wynikających z przedłożonej przez Państwa D. umowy kupna samochodu z dnia [...] r. oraz umowy zakupu silnika, skrzyni biegów oraz siedzeń do samochodu, w której nie uwidoczniono daty jej sporządzenia. Organ przywołał treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, art. 19 ust. 1 oraz art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; aktualna publikacja – Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), dalej jako u.p.d.o.f. Wskazał, że zgodnie z ustalonym w orzecznictwie i literaturze stanowiskiem, podatnik jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wszelkich faktycznie poniesionych kosztów, które pozostają w związku z określonym źródłem przychodu oraz mają charakter celowy. Zatem o możliwości zaliczenia przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów decyduje także fakt należytego udowodnienia poniesienia danego wydatku. Nie wystarczy więc sam fakt powołania się na konkretny wydatek, ale konieczne jest udokumentowanie, że ponoszone wydatki są wynikiem zdarzeń gospodarczych opisanych na tych dowodach. Na potwierdzenie tego poglądu organ przywołał orzeczenia sądów administracyjnych.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że jako dowód poniesienia nakładu zwiększającego wartość przedmiotowego samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...], Państwo D. przedłożyli umowę zakupu silnika, skrzyni biegów oraz siedzeń do samochodu, na której nie było daty jej sporządzenia. Organ odwoławczy zlecił przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania E. i T. D. jako stron postępowania oraz w charakterze świadka – P. N. na okoliczność daty dokonania przedmiotowej sprzedaży. W trakcie przesłuchania w dniu [...] r. E. D. zeznała, że nie wie kiedy i gdzie sporządzono umowę kupna-sprzedaży z P. N. Natomiast T. D. na przesłuchaniu w dniu [...] r. oświadczył, że data jest określona w umowie, którą przedłożył w Urzędzie Skarbowym. Ponadto organ I instancji wystąpił do niemieckich władz podatkowych o przesłuchanie P. N., jednak z otrzymanych wyjaśnień wynikało jedynie, że pisemne zapytanie do (byłego) doradcy podatkowego podatnika pozostało bez odpowiedzi, a przesłuchanie podatnika nie miało miejsca. Jednocześnie niemiecka administracja podatkowa wskazała, że "nie istnieje potwierdzenie zarejestrowanego w Niemczech podatnika odnośnie faktycznego zrealizowania wymienionej umowy kupna-sprzedaży." W konsekwencji organ ocenił, że brak jest podstaw do uznania przedłożonej umowy jako dowodu poniesienia nakładu zwiększającego wartość przedmiotowego samochodu.

Odnosząc się do drugiej spornej umowy (z dnia [...] r. dotyczącej zakupu od M. A. A. samochodu marki [...] z 2005 r. w cenie 6.560 euro) organ wskazał, że nie zawiera ona numeru identyfikacyjnego pojazdu ani numeru książki właściciela pojazdu. Ponadto istnieją rozbieżności między treścią umowy (wg niej przedmiotem transakcji jest samochód marki [...] z 2005 r. w cenie 6.560 euro), a informacjami wniesionymi na etapie postępowania odwoławczego (wówczas podatnicy podnieśli, że przedmiotem transakcji był nie tyle samochód, co jego rozbita z tyłu karoseria, której niewykorzystana część została sprzedana na złom w punkcie prowadzonym przez A. M.).

W związku z tymi rozbieżnościami został przesłuchany w dniu [...] r.

T. D., który zeznał, że nie pamięta dokładnie czego umowa dotyczyła, jednak było to napisane w jej treści, którą przedstawił Urzędowi Skarbowemu. Nie potrafił wskazać kto spisywał umowę ani dlaczego nie wszystkie pozycje umowy były wypełnione. Zeznał, że poza znajomymi zbywcy – M. A. A., nie było świadków transakcji. Nie potrafił także wskazać jakie części wykorzystał do naprawy samochodu. Organ podał, że E. D. na znaczną większość zadawanych pytań odpowiadała "nie wiem" bądź "nie pamiętam". Przesłuchanie A. M. nie potwierdziło wyjaśnień T. D., gdyż zeznał on, że od 1992 r. przebywa na rencie i w 2008 r. nie zakupił od skarżących żadnego złomu. W ocenie organu twierdzenia o sprzedaży niewykorzystanej części karoserii na złom w punkcie prowadzonym przez A. M. nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał także, że na przesłuchaniu w dniu [...] r. J. D. (ojciec skarżącego) oświadczył, że przekazany mu przez syna złom po naprawie samochodu, w dniu [...] r. odwiózł do F.H.U. "M." M. L. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, powyższe wyjaśnienia – złożone dopiero na końcowym etapie postępowania odwoławczego – uznać należy za próbę dostosowywania się do potrzeb prowadzonego postępowania i z tego powodu organ odwoławczy odmówił im waloru wiarygodności.

Organ odwoławczy podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił z wnioskiem do niemieckiej administracji podatkowej o potwierdzenie przez M. A. A. zawarcia umowy

z dnia [...] r. W odpowiedzi niemieckie władze podatkowe poinformowały, że w Niemczech nie można było wyszukać podatnika o nazwisku M. A. A., a w B. nie istnieje ulica o nazwie A.

W tej sytuacji organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił uznać, iż umowa z dnia [...] r. stanowi dowód poniesienia wydatku stanowiącego nakład w rozumieniu art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f., zgodnie z którym dochodem z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, jeżeli przychód z odpłatnego zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia rzeczy a kosztem ich nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że brak udokumentowania wydatków w postaci rzetelnie sporządzonych umów nie został zastąpiony innymi środkami dowodowymi, wskazującymi na rzeczywiste poniesienie wydatków, które można poddać formalnej weryfikacji.

Na powyższą decyzję E. i T. D. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji

i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucili:

naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

naruszenie art. 180 § 1 O.p. poprzez oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez skarżących, które miały przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w postaci wystąpienia do Centralnej Ewidencji Pojazdów celem uzyskania informacji

o pojazdach zarejestrowanych na T. D. w okresie od [...] r. do [...] r., a także o wskazanie aktualnego właściciela samochodu [...], którego skarżący był właścicielem w 2008 r.;

- naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy;

- art. 19 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez odmowę uznania kosztów uzyskania przychodu wynikających z przedłożonej przez skarżących umowy kupna samochodu z dnia [...] r. oraz umowy zakupu silnika, skrzyni biegów oraz siedzeń do samochodu [...] podczas, gdy koszty te zostały przez skarżących poniesione;

naruszenie art. 191 O.p. poprzez bezzasadne stwierdzenie, że zeznania świadka

J. D. uznać należy za próbę dostosowania się do potrzeb prowadzonego postępowania, gdyż zostały złożone na końcowym etapie postępowania odwoławczego;

naruszenie art. 191 O.p. poprzez uznanie ustaleń poczynionych przez organ

I instancji w zakresie dowodów z zeznań świadków M. A. A. i P. N. za dopuszczalne jako podstawa do wydania decyzji, podczas gdy działania podjęte przez organ I instancji mające zmierzać do przeprowadzenia dowodów nie mogły się powieźć z uwagi na pomylenie przez organ okoliczności faktycznych, tj. adresów;

naruszenie art. 187 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka Ł. W. – biegłego na okoliczność wyceny kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, który to świadek bezzasadnie odmówił składania wyjaśnień, na czym organ podatkowy poprzestał, podczas gdy przysługują mu środki prawne umożliwiające dyscyplinowanie świadka.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że decyzja z dnia [...] r. powinna zostać uchylona, ponieważ zapadła w oparciu o dotknięte rażącymi uchybieniami postępowanie dowodowe. W opinii skarżących organ odwoławczy bezzasadnie zakwestionował fakt poniesienia przez nich kosztów w postaci zakupu karoserii pojazdu oraz silnika, skrzyni biegów i siedzenia stwierdzając, że przedłożone umowy są nierzetelne. Skarżący wskazali błędy organu dokonującego czynności, ponieważ podana ulica A. nie znajduje się (według umowy) w B. a w Be., natomiast powołane dane adresowe nie dotyczą M. A. A., lecz P. N. Ponadto zarzucili, że organ zaniechał przeprowadzenia wnioskowanego przez nich dowodu z zeznań świadka Ł. W., a po odmowie stawienia się świadka nie zastosował żadnego z przysługujących mu środków dyscyplinujących. W przekonaniu skarżących powołany świadek posiada wiedzę o stanie pojazdu oraz wartości, która jest konieczna dla zweryfikowania go w momencie nabycia.

Niezrozumiały dla skarżących pozostał zarzut organu o nierzetelności sporządzonych umów. Podnieśli, że skoro opinia organu odwoławczego bazowała na nieprawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, to nie istniały żadne racjonalne przesłanki kwestionowania okoliczności poniesienia przez nich powołanych kosztów. Podkreślili, że organ błędnie oparł przekonanie o nierzetelności umowy z P. N., gdyż data sporządzenia umowy nie jest elementem koniecznym umowy sprzedaży i jej brak nie wpływa na ważność umowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pomylenia przez organ podatkowy okoliczności faktycznych sprawy w postaci niewłaściwych adresów wskazywanych w toku postępowania świadków, co wynika zarówno z przedłożonej do akt sprawy kopii umowy kupna-sprzedaży zawartej

w B. w dniu [...] r. z M. A. A., a także zeznania T. D. z dnia [...]r. oraz wskazanie przez niego adresów zarówno M. A. A. w B. oraz P. N. w Be. Ponadto organ wskazał, że w dniu [...] r. T. D. zeznał, że nie wie, co znajduje się pod adresem A. 2, B. i nie wie, czym zajmuje się M. A. A., natomiast w kwestii adresu zamieszkania

P. N. wskazał, że mieszka on w Be., choć nie pamięta nazwy ulicy. Organ podniósł również, że wbrew zarzutom skargi dokonano przesłuchania Ł. W. – w dniu [...]r., jednak świadek na większość pytań nie był w stanie udzielić odpowiedzi z uwagi na upływ czasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270) dalej jako p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy organ podatkowy ustalając przychód z tytułu sprzedaży samochodu zasadnie zakwestionował prawo podatnika do zaliczenia jako nakładów w rozumieniu art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f. wydatków, które skarżący mieli ponieść w czasie posiadania samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Podać należy, że wskazany samochód został nabyty [...] r., a sprzedany [...] r. Poniesione wydatki miały wynikać z dwóch umów, tj.: 1) z umowy z dnia [...] r. zawartej z M. A. A. mającej potwierdzać nabycie samochodu marki [...] z 2005 r. za kwotę 6.560 euro; 2) z umowy – nie zawierającej daty jej zawarcia – mającej potwierdzać nabycie od P. N. silnika, skrzyni biegów oraz siedzeń do samochodu [...].

W ocenie organów fakt poniesienia wydatków z tytułu ww. nakładów nie został udowodniony. Zdaniem natomiast skarżących materiał dowodowy potwierdza poniesienie wydatków, a ponadto w razie wątpliwości po stronie organu, należało przeprowadzić dowody, w zakresie których wnioskowali skarżący.

Podać należy, że według generalnej zasady sformułowanej w art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podlega dochód osoby fizycznej, będący nadwyżką sumy przychodów z danego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania. Źródłami przychodów mogą być przykładowo stosunek służbowy, stosunek pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.), pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), jak również odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej

i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.).

Bezsporne w sporze jest, że skarżący nabył w dniu [...] r. od Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "A." N. K. samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za kwotę 6.100 zł. Pojazd ten zbył za pośrednictwem komisu w dniu [...] r. Sprzedaż tego składnika majątkowego skutkowała zatem powstaniem przychodu,

o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d u.p.d.o.f., albowiem przedmiot zbycia nie był wykorzystywany przez podatnika w działalności gospodarczej, a odpłatne zbycie nastąpiło przed upływem pół roku od dnia jego nabycia. Wobec powyższego, kluczowego znaczenia w rozpatrywanej sprawie nabiera prawidłowość ustalenia wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu ze sprzedaży tego składnika majątkowego. Zgodnie z art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f. dochodem z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, jeżeli przychód z odpłatnego zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia rzeczy a kosztem ich nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy.

W przedmiotowej sprawie podatnik domaga się, aby zaliczyć jako nakłady poniesione w czasie posiadania samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...]: 1) kwotę 5.000 euro wynikającą z umowy zawartej z P. N. a stanowiącej cenę za nabyty "kompletny silnik, skrzynię biegów i siedzenia do [...] (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 47); 2) kwotę 6.560 euro wynikającą z umowy z dnia [...] r. zawartej

z M. A. A., stanowiącej cenę za nabyty samochód powypadkowy marki [...] (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 15).

Odnośnie pierwszej umowy z P. N. należy zauważyć, że z tego dokumentu nie wynika kiedy została zawarta umowa oraz kiedy i czy został poniesiony wydatek w kwocie 5.000 euro. Przedłożony dokument nie pozwala przyjąć, że transakcja miała miejsce w 2008 r. Nie można zatem wykluczyć, iż transakcja – o ile została zawarta – miała miejsce w innym okresie niż podawany przez podatnika. Podatnicy nie przedłożyli żadnego dowodu (np. przelewu bankowego), który potwierdziłby fakt poniesienia tego wydatku. Zauważyć należy, że organ podjął działania mające na celu zweryfikowanie treści tej umowy i ustalenie, czy nabycie wskazanych części miało miejsce oraz czy i kiedy wskazana kwota została zapłacona na poczet ceny. W tym celu zwrócił się do niemieckiej administracji podatkowej ze stosownym zapytaniem. W odpowiedzi na powyższe, strona niemiecka poinformowała, że P. N. został jednoznacznie zidentyfikowany przez Urząd Finansowy na podstawie danych osobowych; w związku z informacją o transakcji gospodarczej w dniu [...] r. skierowano pisemne zapytanie do (byłego) doradcy podatkowego podatnika, pozostało ono jednak bez odpowiedzi; przesłuchanie podatnika nie miało miejsca; podatnik dnia [...] r. zakończył działalność gospodarczą (branża: płyty kartonowo-gipsowe) i dopiero w dniu [...] r. ponownie ją zarejestrował; nie można wywnioskować, czy zbycie wymienionych (używanych) części samochodowych nastąpiło w ogóle w sferze gospodarczej podatnika; ponieważ prywatne zbycia przedmiotów codziennego użytku zgodnie z § 23 (1) Nr 2 Ustawy

o podatku dochodowym nie jest opodatkowane, zrezygnowano w Niemczech – również

z powodów niskiej szkodliwości czynu – z dalszych ustaleń; nie istnieje potwierdzenie zarejestrowanego w Niemczech podatnika odnośnie faktycznego zrealizowania wymienionej umowy kupna-sprzedaży.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż organy niemieckie nie dysponują dowodami, które potwierdzałyby fakt sprzedaży tych przedmiotów, choćby z tego względu, że ich sprzedaż mogła nie podlegać opodatkowaniu na terenie Niemiec.

W tej sytuacji to na skarżących ciążył obowiązek wykazania np. dokumentami prywatnymi, że wskazany wydatek rzeczywiście ponieśli w podanej kwocie, na rzecz kogo i kiedy. Zauważyć należy, że wobec braku w umowie daty jej zawarcia

z P. N., organ przesłuchał skarżącego w dniu [...] r. m.in. na tę okoliczność, jednakże T. D. nie podał daty jej zawarcia twierdząc, że jest ona podana w umowie (d.: akta administracyjne, tom 2/2, k. 222-223). Skarżąca natomiast nie miała wiedzy bądź nie pamiętała okoliczności związanych z transakcjami (d.: akta administracyjne tom 2/2, k. 213-210). Podnieść należy, że nabywcy części samochodowych o wartości wskazanej przez podatników nie mają problemów z okazaniem takich dowodów jak przelewy bankowe, potwierdzenia zapłaty za pośrednictwem poczty, pokwitowania wydane przez nabywcę, że zapłata została dokonana (choćby ze względu na nienarażanie się na zarzut niedokonania zapłaty), czy też potwierdzające transport ich z innego państwa. W przedmiotowej sprawie poza umową, która nie zawiera nawet daty jej sporządzenia, brak jest dowodów potwierdzających podane w nim zdarzenie gospodarcze.

Odnośnie nabycia pojazdu od M. A. A. za kwotę 6.560 euro podnieść należy, że umowa nie zawiera numeru identyfikacyjnego pojazdu ani numeru książki właściciela tego pojazdu, na co zasadnie wskazano w decyzji. Organ zwrócił się do niemieckiego organu podatkowego w celu zweryfikowania tej umowy, uzyskując odpowiedź, że "w Niemczech nie można było wyszukać podatnika o nazwisku M. A. A.. W B. nie istnieje ulica o wskazanej nazwie A.". Podnieść także należy, że skarżący zmieniał zeznania i wyjaśnienia co do przedmiotu nabycia, tj. czy był to cały pojazd, czy tylko karoseria. Zauważyć należy, że nie potwierdziły się także wyjaśnienia skarżącego o przekazaniu A. M. na złom części pozostałych z nabytego pojazdu. Przesłuchany na tę okoliczność A. M. podał, że nie nabył od skarżącego złomu, przebywa na rencie i nie prowadzi skupu (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 137-138). Mając na uwadze podane okoliczności stwierdzić należy, że powoływanie się na etapie postępowania odwoławczego na dokonanie zbycia karoserii przez ojca skarżącego – J. D. na rzecz M. L., a nie A. M. stanowi kolejną wersję zdarzeń, która miała uwiarygodnić fakt nabycia pojazdu od M. A. A. Istotne jednak i przesądzające jest, że brak jest dowodów, iż skarżący rzeczywiście zawarli umowy z M. A. A. oraz P. N., na rzecz których miały być poniesione wydatki w kwotach podanych w umowach.

Wbrew twierdzeniom skargi w charakterze świadka został także przesłuchany Ł. W. w dniu [...] r. (d.: akta administracyjne tom 2/2, k. 207-209). Wskazany świadek w zakresie niektórych pytań nie udzielił odpowiedzi, zasłaniał się brakiem wiedzy lub niepamięcią. Podtrzymał jednocześnie swoje wyjaśnienia z dnia [...] r. (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 88), w których stwierdził, że w 2008 r. dokonał oceny stanu technicznego samochodu na zlecenie N. K., jednakże po przekazaniu informacji, iż wartość naprawy pojazdu będzie bliska wartości pojazdu, zleceniodawca odstąpił od wyceny, nie sporządzono żadnej dokumentacji. Jednocześnie Ł. W. oświadczył, że nie jest w stanie przypomnieć sobie więcej szczegółów. Również nie był w stanie nic wnieść do sprawy J. W. (ojciec Ł. W.), który zeznał, że nie dokonywał wyceny i nie widział tego samochodu (d.: akta administracyjne tom1/2, k. 84-87).

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut o błędzie organu co do adresów M. A. A. i P. N. Zauważyć należy, że to skarżący wskazywał adresy, które organ powołał kierując stosowne zapytania do organów niemieckich. W tym zakresie zgodzić się należy z organem, który wskazał w odpowiedzi na skargę dowody świadczące o braku błędu w tym zakresie. I tak z kopii umowy kupna-sprzedaży zawartej w B. w dniu [...] r. wynika, że sprzedającym samochód [...] był M. A. A., adres widniejący w umowie wyraźnie wskazuje na ulicę A. 2 w B. (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 15). Zakup samochodu w B. od M. A. A. potwierdził również, uprzedzony o odpowiedzialności karnej przewidzianej za składanie fałszywych zeznań, T. D., który w dniu [...] r. zeznał: "wszystko zakupiłem w Be. od kolegów, tj. P. N. i w B. od M. A." (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 24-28). Na adres M. A. A. w B. (A. 2, B. [...], Niemcy) skarżący wskazali w piśmie z dnia [...] r. (d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 44-45), będącym odpowiedzią na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] r.

(d.: akta administracyjne tom 1/2, k. 29) wzywające do podania adresów zamieszkania świadków. Ponadto w toku przesłuchania w dniu [...] r. T. D. zeznał, że nie wie co znajduje się pod adresem A. 2, B. i nie wie czym zajmuje się M. A. A., natomiast w kwestii adresu zamieszkania P. N. na terenie Niemiec wskazał, że "mieszka w Be., jednak nie pamiętam nazwy ulicy" (d.: akta administracyjne tom 2/2, k. 215-216). W konsekwencji należy stwierdzić, że zarzuty co do pomylenia adresów przez organ należy uznać jako nietrafne.

W ocenie tut. Sądu zasadnie także organ odmówił przeprowadzenia dowodu

z informacji o pojazdach zarejestrowanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów oraz wskazanie aktualnego właściciela pojazdu marki [...], ponieważ te okoliczności nie są istotne dla sprawy. Ustalenia te bowiem nie odpowiedzą na pytanie czy skarżący poniósł wydatki na nakłady poczynione przed sprzedażą pojazdu, czy były one poniesione na rzecz P. N. oraz M. A. A. w kwotach wynikających

z umów. Do odliczenia nakładów niezbędne jest bowiem wykazanie, że podatnik poniósł konkretny wydatek na rzecz wskazanego podmiotu z tego tytułu, a nie sama okoliczność dokonania ewentualnych napraw i ulepszeń samochodu.

W tym miejscu podać należy, że stosownie do art. 180 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto w myśl art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem. W ocenie Sądu żądanie powtórnego przeprowadzenia dowodów, bądź dowodów nie mających znaczenia dla sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem prowadziłoby do zbędnego przedłużanie postępowania.

W tej sytuacji należy podnieść, że brak jest podstaw, aby zaliczyć do nakładów poniesionych przez skarżących kwoty wskazane w dwóch ww. umowach. Weryfikacja danych z nich wynikających nie potwierdziła, że fakt nabycia wymienionych w nich przedmiotów i poniesienie z tego tytułu wydatków miał miejsce. Sąd podkreśla, że dla uwzględnienia nakładów nie wystarczy sam fakt legitymowania się stosowną umową, lecz wymagane jest, aby odzwierciedlała ona rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Organ ma prawo badać, czy wskazany wydatek faktycznie został poniesiony. Zauważyć należy, że podatnicy – co do zasady – nie mają problemów z okazaniem dowodów zapłaty, transportu nabytych rzeczy, przelewów bankowych, a weryfikacja wynikających z nich danych nie nastręcza żadnych trudności i zazwyczaj kończy się wynikiem pozytywnym, tj. potwierdzeniem nabycia towaru lub usługi.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że materiał dowodowy co do zasady został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Nie doszło także do naruszenia art. 122, art. 123 oraz art. 187 § 1 O.p. W wyniku działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, znalazło to odzwierciedlenie

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów art. 210 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego i konieczność uwzględnienia skargi. Decyzja zapadła

z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z O.p., w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Organ pierwszej instancji, jak i odwoławczy zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu, w tym poprzez wyznaczenie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W związku z powyższym tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska D.Dudra