Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1029/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. i T. Z. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 18 września 2023 r., WOP.7721.149.2023.GD w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Z. i T. Z. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 11 kwietnia 2023 r. D. i T. Z. złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Kartuzach podanie w sprawie ustalenia legalności obiektu budowlanego wybudowanego w oparciu o zgłoszenie dokonane Staroście Kartuskiemu z dnia 19 stycznia 2023 r.

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 13 czerwca 2023 r. organ I instancji ustalił, że ciąg pieszo - rowerowy wykonany z mat gumowych przerostowych, zrealizowany w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych z dnia 19 stycznia 2023 r. został rozebrany.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kartuzach, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") decyzją z dnia 17 lipca 2023 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych – jako tymczasowego ciągu pieszo-rowerowego, usytuowanego na terenie działek nr [...] i nr [...] obr. ewid. nr [...] w K., gm. K., zrealizowanego w oparcie o zgłoszenie dokonane Staroście Kartuskiemu z dnia 19 stycznia 2023 r. z uwagi na wykonanie w całości rozbiórki przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 18 września 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję PWINB wskazał, że inwestorem tymczasowego ciągu pieszo - rowerowego była Gmina Kartuzy, która w dniu 29 grudnia 2022 r. zgłosiła w Wydziale Budownictwa Starostwa Powiatowego w Kartuzach zamiar ułożenia tymczasowego obiektu w formie mat przerostowych gumowych o wymiarach 1500 x 1000 x 23 mm, w kolorze czarnym na terenie działek nr ewid. [...] oraz [...] obręb ewid. nr [...] w K. Termin demontażu tymczasowego obiektu budowlanego: 180 dni od rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu. Sposób wykonania robót: maty przerostowe ułożone zostaną na istniejącym podłożu gruntowym oraz zamocowane za pomocą plastikowych szpilek o długości 12cm. Planowany termin przystąpienia do wykonania robót budowlanych 23 stycznia 2023 r.

Przed przyjęciem zgłoszenia Starosta Kartuski przeprowadził w dniu 21 grudnia 2022 r., przeprowadził kontrolę w sprawie potwierdzenia rozbiórki poprzedniego tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych zlokalizowanego w oparciu o poprzednie zgłoszenia dokonane Staroście Kartuskiemu (zaświadczenie z dnia 1 czerwca 2022 r.). Z notatki służbowej z dnia 21 grudnia 2022 r. wynika, że wyżej wskazany obiekt budowlany został rozebrany.

Zaświadczeniem z dnia 19 stycznia 2023 r. Starosta Kartuski nie wniósł sprzeciwu do prowadzenia robót określonych w art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) polegających na budowie obiektu tymczasowego w formie mat przerostowych gumowych o wymiarach 1500 x 1000 x 23 mm, w kolorze czarnym na okres 180 dni jako tymczasowego ciągu pieszo - rowerowego na działkach o nr ewid. [...] oraz [...] obręb ewid. nr [...] w K., gm. K. Z zaświadczenia wynika ponadto, że tymczasowy obiekt budowlany powinien zostać rozebrany do dnia 22 lipca 2023 r.

Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 13 czerwca 2023 r. na terenie działek nr [...] i [...] obręb ewid. nr [...] w K. ustalono, że tymczasowy obiekt budowlany w formie przerostowych mat gumowych jako tymczasowy ciąg pieszo – rowerowy został rozebrany (tj. rozebrano maty przerostowe gumowe, które zgodnie ze zgłoszeniem zostały ułożone na istniejącym podłożu gruntowym).

Reasumując organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany został zrealizowany legalnie oraz rozebrany przed terminem określonym w zgłoszeniu. Fakt rozbiórki obiektu przed upływem zgłoszonego terminu spowodował brak możliwości oceny wybudowanego obiektu w aspekcie zgodności z przyjętym zgłoszeniem w dniu 19 stycznia 2023 r. Skoro zatem nie istnieje przedmiot postępowania, to tym samym postępowanie staje się bezprzedmiotowe i w konsekwencji zasadne było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że uznaje za bezzasadne zarzuty podnoszone przez strony w odwołaniu. PWINB wyjaśnił, że termin przeprowadzenia kontroli, o którym strony zostały zawiadomione, jest wyznaczany przez organ zgodnie z harmonogramem kontroli ustalonym dla inspektoratu, a nie zgodnie z życzeniem wnioskujących. Dodatkowo wskazał, że z uwagi na fakt, iż przedmiotem niniejszego postępowania był tymczasowy obiekt budowlany stanowiący ciąg pieszo - rowerowy wykonany z mat przerostowych ułożonych na czas 180 dni na istniejącym podłożu gruntowym, to przedmiotem zgłoszenia było podłoże gruntowe a nie jego utwardzenie. Wyjaśnił ponadto, że z § 63 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XLI/521/10 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Kartuzy - rejon jeziora Karczemnego i Mielonko (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 84 z 2010r., poz. 1524) wynika, że teren, na którym znajdują się przedmiotowe działki nr [...] i [...] określony jest nr 025 KDW - czyli terenem dróg wewnętrznych. Na terenach tych dopuszcza się lokalizację ścieżki pieszo - rowerowej (§ 63 ust. 6 pkt 6) oraz szerokość w liniach rozgraniczających drogi 8 m i dostępność do terenów przyległych bez ograniczeń (§ 63 ust 3 pkt 1 i 2). Drogi wewnętrzne są wprawdzie zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych lecz nie podlegają przepisom tej ustawy ani przepisom rozporządzeń dotyczących warunków technicznym jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (w których jest zdefiniowany zjazd z tych dróg). Wobec tego połączenie drogi wewnętrznej z nieruchomością nie może być definiowane jako zjazd i nie podlega procedurze administracyjnej. Organ zauważył jednocześnie, że sama kwestia połączenia dotyczy działek budowlanych, natomiast wskazana w odwołaniu działka [...] nie jest działką budowlaną. Wskazał także, że niezależnie od powyższego realizacja takiego połączenia nie jest jednak przedmiotem postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący – D. Z. i T. Z. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnieśli ponadto o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z fotografii (12 kart) na okoliczność: wykonania przed położeniem mat przyrostowych podbudowy z piasku, co stoi w sprzeczności z twierdzeniami przedstawiciela Gminy, który w czasie oględzin 13 czerwca 2023 r. oświadczył, że inwestor nie poczynił żadnych zmian terenu, żadnych prac za wyjątkiem posadowienia mat przyrostowych, wykazania rzeczywistej odległości od inwestycji do granicy działki skarżących, która wynosi 2 metry 39 cm a nie jak wskazał w treści zgłoszenia inwestor 3,69 m oraz wykazania, że nie została skutecznie i w całości rozebrana obiekt tymczasowy w dniu oględzin istniała podbudowa na bazie której możliwe jest ustalenie legalności inwestycji.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności w kwestii legalności i zgodności ze zgłoszeniem z dnia 29 grudnia 2022 r. tymczasowego obiektu w formie mat przyrostowych gumowych, a stanem rzeczywistym istniejącym w dniu oględzin tj. 13 czerwca 2023 r. w tym wadliwego przeprowadzenia oględzin obiektu 13 czerwca 2023 r.

Zarzucili ponadto naruszenie przepisów tj. art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni oraz ewentualnie niepoinformowanie stron o nowym terminie załatwienia sprawy podając przyczyny zwłoki, a w konsekwencji umorzenie postępowania ze względu na rozebranie obiektu (na dzień przed oględzinami przez PINB), podczas gdy załatwienie sprawy w terminie doprowadziłoby do sprawdzenia legalności obiektu budowlanego.

Końcowo zarzucili naruszenie przepisów tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania ze względu na skuteczne rozebranie tymczasowego obiektu (zdaniem organu), podczas gdy w czasie oględzin istniała wykonana podbudowa pod maty tymczasowego (co jest integralną częścią obiektu tymczasowego), i na której umieszczane są maty. Tym samym możliwym było (nawet ze względu na brak mat) ustalenie, czy odległość inwestycji od granicy posesji skarżących jest taka jak w zgłoszeniu (co skarżący kwestionują).

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tym przedmiocie złożyła strona skarżąca, a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji z dnia 18 września 2023 r. Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Gdańsku (dalej jako: PWINB) utrzymującej w mocy decyzję z dnia 17 lipca 2023 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach (dalej jako: PINB) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych – jako tymczasowego ciągu pieszo-rowerowego, usytuowanego na terenie działek nr [...] i nr [...] obr. ewid. nr [...] w K., gm. K., stwierdził, że nie narusza ona prawa.

Podstawę rozstrzygnięcia organów administracji stanowił art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Stwierdzenie w trakcie postępowania, że nie istnieje jego przedmiot skutkuje obowiązkiem umorzenia tego postępowania. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że poglądy na istotę umorzenia są uwarunkowane przyjmowanym stanowiskiem wobec przedmiotu postępowania. Na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym, postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy zatem do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt – Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el. 2024). Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy (zob. wyrok NSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94). Istotne jest także to, że umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu – organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość muszą być stwierdzone i wykazane w decyzji o umorzeniu postępowania (M. Wolanin, Bezprzedmiotowość a bezzasadność roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, PS 2000, nr 7–8, s. 18). W orzecznictwie podkreśla się, że o bezprzedmiotowości decyduje takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne niegdyś łączyło obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (wyroki NSA: z 9 grudnia 2021 r., II OSK 3012/18; z 6 lipca 2020 r., II OSK 818/20, z 16 października 2019 r., II OSK 2526/18).

Istotą sprawy jest zatem ocena, czy organy administracji publicznej zasadnie przyjęły, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość skutkująca koniecznością umorzenia postępowania.

Z akt sprawy wynika, że w związku z pismem D. Z. i T. Z. z dnia 11 kwietnia 2023 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie dotyczącej budowy tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych jako tymczasowego ciągu pieszo – rowerowego usytuowanego na terenie działek nr [...] i nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w K., gmina K. (zawiadomienie z dnia 24 kwietnia 2023 r. – w aktach organu I instancji). W toku postępowania ustalono, że wskazany tymczasowy obiekt budowlany został zrealizowany w oparciu o zgłoszenie dokonane Staroście Kartuskiemu z dnia 19 stycznia 2023 r., nr B.6743.4515.2022.MA, a następnie rozebrany (protokół z oględzin z dnia 13 czerwca 2023 r. – k. 35 akt organu I instancji). Z akt sprawy wynika, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazano datę zgłoszenia albowiem zostało ono podpisane 23 grudnia 2022 r., a w dniu 29 grudnia 2022 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Kartuzach.

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 13 czerwca 2023 r. stwierdzono także, że maty przerostowe gumowe zostały ułożone na istniejącym podłożu gruntowym, a obecnie na istniejącej podbudowie pozostał sypki piasek. Obecny w trakcie oględzin D. K. wyjaśnił, że obiekt został wykonany na istniejącym podłożu gruntowym bez zmian sytuacyjno – wysokościowych oraz chłonnych terenu.

Stwierdzenie faktu rozbiórki mat przerostowych gumowych uniemożliwiło organom administracji ocenę wybudowanego obiektu w aspekcie jego legalności i wobec nieistnienia obiektu prowadzić musiało do umorzenia postępowania.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organów administracji jest prawidłowe. Przedmiotem postępowania była ocena legalności wykonania tymczasowego obiektu budowlanego zrealizowanego w oparciu o zgłoszenie dokonane Staroście Kartuskiemu.

Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie to dotyczyło ułożenia tymczasowego obiektu w formie mat przerostowych gumowych o wymiarach 1500x1000x23 mm w kolorze czarnym na terenie działek o nr ew. gr. [..] i [...] obręb ewidencyjny nr [...] w K. W zakresie sposobu wykonywania robót wskazano, że zostaną one ułożone na istniejącym podłożu gruntowym oraz zamocowane za pomocą plastikowych szpilek o długości 12 cm (zgłoszenie w aktach organu I instancji). W trakcie oględzin w dniu 13 czerwca 2023 r. maty zostały zlikwidowane, co oznacza, że prowadzone postępowanie utraciło swój przedmiot. W takiej sytuacji postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. i taka decyzja została wydana.

W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności w kwestii legalności i zgodności ze zgłoszeniem z dnia 29 grudnia 2022 r. tymczasowego obiektu w formie mat przerostowych gumowych Sąd stwierdza, że nie podziela tego zarzutu. Z treści zgłoszenia wynika jednoznacznie, że dotyczyło ono ułożenia mat gumowych na istniejącym podłożu. Przedmiotem postępowania były maty (dokładniej ułożenie ich zgodnie ze zgłoszeniem).

Na podstawie dokonanych oględzin organy administracji doszły do wniosku, że obiekt tymczasowy został wykonany zgodnie ze zgłoszeniem. Maty zostały ułożone, a po ich rozebraniu nie pozostał żaden inny obiekt. Nie stwierdzono też skutków (następstw) wykonania innych niż objęte zgłoszeniem robót budowlanych. Wnioski organów administracji znajdują potwierdzenie w treści protokołów z oględzin, z których wskazano, że maty przerostowe gumowe zostały ułożone na istniejącym podłożu gruntowym, a obecnie na istniejącej podbudowie pozostał sypki piasek. Z oględzin tych wynika także, że obiekt został wykonany na istniejącym podłożu gruntowym bez zmian sytuacyjno – wysokościowych oraz chłonnych terenu.

W skardze wskazano, że "integralną jego (chodzi o tymczasowy obiekt budowlany) częścią jest podbudowa usypana z piasku, która pozostała". Twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z zakresem zgłoszenia robót budowlanych oraz wynikami oględzin. Zgłoszenie dotyczy wyłącznie ułożenia mat gumowych na istniejącym podłożu. W niniejszym postępowaniu Sąd jest związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) co oznacza, że nie może w jej ramach badać tego czy np. istniejącą podbudowę wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami czy też nie. Sąd nie przesądza w tym miejscu czy faktycznie "istniejące podłoże" to także "podbudowa usypana z piasku" (tak w skardze), a jeśli faktycznie ona istnieje, to czy wykonanie jej nastąpiło zgodnie z prawem. Skarżący powinni rozważyć poddanie tej kwestii weryfikacji w odrębnym postępowaniu. Należy jednak zaznaczyć, że stanowisku skarżących przeczy treść protokołu oględzin z 13 czerwca 2023 r.

Z nadesłanych przez organy administracji akt sprawy wynika, że w sprawie faktycznie doszło do naruszenia przepisów o terminach załatwiania sprawy. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania jest z dnia 24 kwietnia 2023 r., a decyzja organu I instancji wydana została w dniu 17 lipca 2023 r. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest dowodu na wyznaczanie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Powyższe naruszenie przepisów postępowania mogłoby by stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdyby mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, należałoby wykazać, że gdyby doszło do rozstrzygnięcia sprawy w ustawowym terminie wynik byłby inny. Nie ma jednak dowodu na to, że do rozebrania tymczasowego obiektu nie doszłoby, gdyby termin oględzin był wyznaczony przed upływem ustawowego terminu załatwienia sprawy. Przy ocenie naruszenia w zakresie terminu załatwiania sprawy istotne jest także to czy skarżący korzystali z przysługującego im środka prawnego służącego zwalczaniu bezczynności (przewlekłości) organów administracji jakim jest ponaglenie. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący taki środek wnieśli.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. z powodów, o których była mowa w niniejszym uzasadnieniu.

Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.