Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 360/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 609
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
article: art. 3 §2 pkt 5 i 6, art. 58 §1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Brzuzy po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. L. na uchwałę Rady Gminy Giżycko z 11 września 2024 r. nr VI/66/2024 zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Giżycko na lata 2024-2032 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

I. L. (dalej jako: "skarżąca", "strona") wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy Giżycko (dalej jako: "Rada Gminy") z 11 września 2024 r. nr VI/66/2024 zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Giżycko na lata 2024-2032.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 2 października 2024 r. skarżąca została wezwana m.in. do wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

W odpowiedzi na wezwanie strona przedstawiła szereg informacji dotyczących kwestii związanych z prawem własności nieruchomości położonych w K.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Giżycko wniosła o odrzucenie skargi w całości. Podniosła, że w skardze tej nie wskazano jaki interes prawny bądź uprawnienie skarżącej zostały naruszone zaskarżoną uchwałą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 §2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola sądowa obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Według art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609, ze zm.), dalej jako: "u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Stosownie zaś do art. 58 §1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 §2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 §3 p.p.s.a.).

Wskazać zatem trzeba, że art. 101 ust. 1 u.s.g. uzależnia skuteczność wniesionej skargi od wykazania legitymacji skargowej, której podstawą jest naruszenie zaskarżonym aktem interesu prawnego lub uprawnienia strony. Oznacza to, że u podstaw legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę w trybie powoływanego przepisu musi istnieć konkretny, wynikający z określonej normy prawnej, przyznającej temu podmiotowi określone korzyści prawne interes prawny. Interes ten wpływa na jego indywidualne uprawnienia oraz obowiązki i musi istnieć w chwili wniesienia skargi (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z 5 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 701/22 - orzeczenia przywołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do tego skarga wniesiona do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powoduje, że sąd przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały ocenia, czy skarżący podmiot ma legitymację czynną do wniesienia skargi, tj. czy podmiot ten wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Dopiero po ustaleniu, że strona dysponuje legitymacją do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy następuje merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Podkreślić należy, że powyższe unormowania wynikają z faktu, że skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). Zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, OTK-A 2003 nr 8, poz. 4). Skarżąca winna zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, pozbawia ją przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Skarżąca powinna wskazać przy tym konkretny akt, z którego uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzony. Naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną strony skarżącej, wywołująca dla niej negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem nastąpią

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo osoby skarżącej, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na nią nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony skarżącej.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., to skarga wniesiona w sprawie nie spełnia tego ustawowego warunku. Brak jest bowiem w ocenie sądu podstaw do uznania, aby zaskarżona w niniejszym przypadku uchwała Rady Gminy zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Giżycko na lata 2024-2032 naruszała indywidualny, własny i realny interes prawny skarżącej. Przedmiotowa uchwała podjęta została na podstawie art. 230 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270, ze zm.). Wprowadzone zaskarżoną uchwałą postanowienia nie nakładają na stronę żadnych obowiązków ani też nie pozbawiają jej posiadanych uprawnień. Tym samym brak jest podstaw do uznania, aby skarżąca posiadała legitymację procesową do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Brak zatem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia składającego skargę obliguje sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 §1 pkt 5a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.