Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 47/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę 1 skarżącego
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1 pkt 3  i ust 5  , art 53 ust 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 97  pkt 4
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg B. D., J. D. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 14 października 2022 r., znak SKO-ZP-415-206/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy l. odrzuca skargę S. K., II. oddala skargę B. D. i J. D..


UZASADNIENIE

pkt. I wyroku

Stosownie do przepisu art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. póz. 329) - dalej określanej jako p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

Skarżący wnosząc skargę nie uiścił opłaty.

Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2023 r. (k. 9 i 11) skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu w dniu 9 lutego 2023 r. (k. 12).

Skarżący w zakreślonym terminie nie wniósł wpisu od skargi. Z tego względu Sąd odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. - zgodnie z którym skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Pkt. II wyroku z dnia 6 kwietnia 2023 r.

Wójt Gminy B. decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J. i S. W. ustalił warunki zabudowy na działce nr [...] położonej w B. dla inwestycji dotyczącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę murów oporowych, budowę instalacji i przyłączy infrastruktury technicznej oraz budowę innych niezbędnych urządzeń budowlanych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy określili charakterystyczne parametry projektowanych budynków, powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego do 180 m2, budynku gospodarczego do 40 m2. Szerokość elewacji fontowej: budynku mieszkalnego 9-14 m, gospodarczego 5-7 m. Wysokość elewacji 5,0-6,5 m, okap główny budynku mieszkalnego i 3,0-4,5 m okap pośredni oraz 2,0-3,5 m budynku gospodarczego. Wysokość kalenicy budynku mieszkalnego 10-13 m i budynku gospodarczego 6,0-7,5 m. Dachy wielospadowe o nachyleniu połaci 45°-50°. W ramach analizy sporządzono: mapę obszaru analizy w zasięgu 85-88 m, stanowiącym trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji. W obszarze analizy wyznaczono 12 zabudowanych działek, dla których określono: wskaźnik zabudowy średni 12,7 % , szerokość elewacji frontowej 12,8 m, wysokość elewacji frontowej do okapu 3,0-5,6 m, wysokość kalenicy 7,0 -13,5 m z dachami dwuspadowymi. W wynikach na analizy przyjęto: wskaźnik zabudowy 10-16%, szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego 10.0 - 15,0 m, gospodarczego 5,0-10,0 m, wysokość elewacji budynku mieszkalnego 3,0 - 4,5 m, gospodarczego 3,5 m, wysokość kalenicy budynku mieszkalnego 8,5 - 12,5 m, gospodarczego 7,5 m, dachy dwuspadowe o nachyleniu połaci 49° - 54°, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej min. 50 %, wysokość muru oporowego do 1,50 m n.p.t. W dniu 23.03.2022 r. projekt decyzji skierowano do uzgodnień uzyskując uzgodnienie organu ochrony gruntów rolnych, opinię sanitarną, stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w trybie zgody "milczącej".

Od powyższej decyzji odwołania wniósł S. R., Z. J., T. G., S. K., A. K., B. oraz J. D.. Zaskarżonej decyzji zarzucili między innymi brak planu rozmieszczenia na terenie inwestycji obiektów i urządzeń towarzyszących, uniemożliwienie dostępu do drogi publicznej z nieruchomości położonych za terenem inwestycji bowiem przez działkę nr [...] "ma przebiegać szlak drogi koniecznej". Ponadto Z. J. wniosła o zawieszenie postępowania podnosząc, że sprawa uprzedniego ustalenia przebiegu drogi koniecznej przez działkę nr [...] jest zagadnieniem prejudycjalnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 14 października 2022 r. nr SKO-ZP-415/206/22 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzone w drugiej instancji postępowanie sprawdzające wykazało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na postawie analizy urbanistyczno-architektonicznej przeprowadzonej na podstawie 12 zabudowanych działek w obszarze analizowanym określone zostały średnie parametry zgodnie z przepisami rozporządzenia jako podstawa do ustaleń decyzji. Wskaźniki i parametry określono zakresowe ("od-do"), w sposób akceptowany w doktrynie i orzecznictwie. Dopuszczone rozpiętości parametrów nie wpłyną na ład przestrzenny w sąsiedztwie terenu inwestycji i jednocześnie umożliwiają realizację zamierzenia zgodnie z własną koncepcję wnioskodawcy. Wniosek spełnia warunki wymagane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5, a projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia. W postępowaniu nie stwierdzono uchybień przepisów prawa procesowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołujących organ stwierdził, że wszyscy skarżący wskazują na planowaną (przez teren działki nr [...]) służebność "drogi koniecznej", chociaż brak dowodów, by w tym temacie wszczęte zostało jakiekolwiek postępowanie. Kolegium wskazało na przepis art. 63 ust. 2 u.p.z.p. stanowiący, iż "decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich". Zatem - nawet w przypadku, gdyby służebność drogowa już została ustanowiona (brak na to dowodów), to wydana decyzja o warunkach zabudowy nie naruszałaby praw stron nabytych przez ustanowienie służebności przejazdu. W konsekwencji - odpowiadając na wniosek Z. J. dotyczący zawieszenia postępowania do czasu zakończenia procesu ustanowienia służebności Kolegium stwierdziło, że ustanowienie służebności nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla rozstrzygnięcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w zrozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Bezpodstawny jest także zarzut dotyczący braku "planu wskazującego lokalizację zabudowy, przyłączy infrastruktury i murów oporowych". Plan taki, który określałby w szczegółach zagospodarowanie terenu inwestycji sporządzany jest dopiero na etapie projektu budowlanego jako szczegółowy projekt realizacyjny inwestycji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B. D. oraz J. D. zarzucając naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwą interpretację a w konsekwencji przyjęcie, że istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego podczas gdy nie został określony plan przyłączy infrastruktury, a w konsekwencji pominięte zostało, iż możliwość przyłączenia się do studzienki kanalizacyjnej położonej na posesji skarżących stanowi jedyną możliwość odprowadzania ścieków, co przekłada się na pominięcie, iż nieruchomość nie posiada uzbrojenia terenu wystarczającego dla realizacji zamierzenia budowlanego.

2/ art. 63 ust. 2 upzp poprzez jego błędną interpretację skutkiem czego przyjęte zostało, że decyzja nie narusza praw stron nabytych przez ustanowienie służebności przejazdu podczas gdy realizacja zamierzenia budowlanego zgodnie z wydaną decyzją uniemożliwiłaby korzystanie z prawa służebności,

3/ art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, iż w sprawie nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego zagadnienie przebiegu służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...] podczas gdy rozstrzygnięcie kwestii służebności drogowej może wpływać na możliwość realizacji zamierzenia budowlanego zgodnie z projektem,

4/ art. 7 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz działania z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W dniu 17 marca 2023 r. wpłynęło do sądu pismo uczestników S. W. i J. W. zawierające stanowisko odnośnie złożonych skarg. Uczestnicy wnieśli o ich oddalenie oraz wyjaśnili, że przez teren ich działki [...] nigdy nie prowadziła i nie prowadzi jakakolwiek nieformalna droga do działek nr [...] oraz [...]. Wskazali, że przed Sądem Rejonowym w Z. do sygn. akt [...] toczy się postępowanie o ustanowienie drogi służebnej do działek [...] i [...] i [...], rozpatrywane są różne warianty jej przebiegu, które wskazali poglądowo na załączonej do pisma mapie.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o ich oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy życiu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, albowiem ze względu na znaczną liczbę stron postępowania nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6)zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (terenu objętego wnioskiem), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.

Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w analizie architektoniczno – urbanistycznej.

Jak wynika ze złożonej skargi, zarzuty skarżących wobec zaskarżonej decyzji dotyczą w głównej mierze tego, że przez nieruchomość objętą ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (działkę nr [...]) zamierzają przeprowadzić szlak drogowy (służebność drogową) do własnych nieruchomości. Jak wskazują, realizacja inwestycji spowoduje, że przejazd przez tą nieruchomość nie będzie możliwy. Tym samym nieruchomości położone za działką nr [...] stracą możliwość dojazdu do drogi publicznej, a w przypadku ustalenia przez sąd w toczącym się, odrębnym postępowaniu, że przez nieruchomość nr [...] ma przebiegać służebność drogowa, realizacja inwestycji w kształcie objętym niniejszym postępowaniem będzie

niemożliwa.

Na podstawie tych twierdzeń sformułowany został w skardze zarzut naruszenia art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu, poprzez błędne przyjęcie, że "decyzja nie narusza praw stron nabytych przez ustanowienie służebności przejazdu podczas gdy realizacja zamierzenia budowlanego zgodnie z wydaną decyzją uniemożliwiłaby korzystanie z prawa służebności".

Wskazać zatem należy, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika w pierwszej kolejności to, że na chwilę wydania decyzji przez organ II instancji żadna służebność nie obciąża działki objętej wnioskiem tj. działki nr [...]. W szczególności księga wieczysta nr [...] prowadzona działki nr [...] (co Sąd zbadał z urzędu) nie zawiera żadnych wpisów w tym zakresie.

Jedynie z pisma inwestorów wynika, że przed Sądem Rejonowym w Z. do sygn. akt I Ns 113/21 toczy się postępowanie o ustanowienie drogi służebnej, jednak nie jest ono zakończone nawet w I instancji, nie ma zatem żadnej pewności jaki będzie ostatecznie przebieg drogi służebnej, a w szczególności czy służebność ta będzie przebiegała przez działkę inwestorów.

Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. W kontrolowanej sprawie zaskarżona decyzja nie narusza uprawnień związanych z prawem do korzystania ze służebności drogowej po działce nr [...], bo takie uprawnienia nikomu nie przysługują. Zarzut ten jest zatem nieuzasadniony.

Zdaniem Sądu nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego zagadnienie przebiegu służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...] podczas gdy rozstrzygnięcie kwestii służebności drogowej może wpływać na możliwość realizacji zamierzenia budowlanego zgodnie z projektem.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. (por. Wyrok NSA z 1.03.2023 r., II OSK 953/22, LEX nr 3510956.). Innymi słowy, od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treść. Istota prejudycjalności wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, a więc zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego. (wyrok WSA we Wrocławiu z 16.03.2023 r., II SA/Wr 539/22, LEX nr 3515015). W niniejszej sprawie oczekiwanie na ustanowienie służebności nie ma związku z możliwością lub brakiem możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy tylko w ogólności określa parametry planowanej nowej zabudowy, natomiast kwestia konkretnego usytuowania na działce budowlanej poszczególnych elementów projektowanej zabudowy rozstrzygana jest na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, w zgodności z przepisami dotyczącymi (między innymi) spełnienia warunków z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) czy przepisów z zakresu bezpieczeństwa pożarowego.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu, poprzez brak określenia planu przyłączy infrastruktury (możliwości przyłączenia się do studzienki kanalizacyjnej położonej na posesji skarżących, co stanowi jedyną możliwość odprowadzania ścieków).

Jak już wyżej wskazano, przepis ten stanowi, że aby wydać decyzję o warunkach zabudowy, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Art. 61 ust. 5 stanowi zaś, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest sporne, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Promesa możliwości przyłączenia do zbiorczej sieci kanalizacyjnej wydana przez Gminny Zakład Komunalny w B. został dołączony do wniosku o wydanie decyzji i jest wystraczający w świetle przywołanych wyżej przepisów. Szczegółowy przebieg przyłączy będzie określany dopiero na podstawie ustawy prawo budowlane, na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz działania z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W sprawie zostały wyjaśnione te wszystkie okoliczności, które są niezbędne dla stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sprzeciw skarżących wobec wydanej decyzji sprowadza się do oczekiwania, aby wnioskodawcy nie korzystali ze swojej własności, po to aby swoje uprawnienia właścicielskie mogli realizować skarżący. Jest to oczekiwanie nie znajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach i nie stanowi ani realizacji interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli.

Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.