Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 565/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak,, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi P.W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 565/05

UZASADNIENIE

W dniu 9 lutego 2000 r. P.W. - funkcjonariusz Służby Więziennej w Zakładzie Karnym w Ł. - złożył wniosek o przyznanie mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Pomoc miała być przeznaczona na spłatę zobowiązań finansowych wobec Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z tytułu umowy ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży zajmowanego przez niego wcześniej, od dnia 29 listopada 1989 r. na podstawie decyzji a ostatnio na podstawie umowy najmu, lokalu mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Zakładu Karnego w Ł. odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy powołując jako podstawę rozstrzygnięcia, oprócz przepisów ustawy o Służbie Więziennej, przepisy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Od decyzji tej wnioskodawca odwołał się i wniósł o jej uchylenie. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., działając jako organ II instancji, w dniu [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję jako zgodną z przepisami.

Po rozpoznaniu skargi P.W. na powyższą decyzję Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 735/00 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji dyrektora Zakładu Karnego w Ł. jako wydanych bez podstawy prawnej (art. 156 § l pkt 2 k.p.a.). Sąd stwierdził, że cytowane wyżej zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. z dniem wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. przestało być źródłem prawa powszechnie obowiązującego - stało się aktem o charakterze wewnętrznym i nie mogło stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych i innych podmiotów.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku P.W. Dyrektor Zakładu Karnego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 90 ust. l w związku z art. 85 ust. l, art. 89 ust. l i art. 91 ust. l pkt l ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 207 poz. 1761 ze zm.) odmówił mu przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ administracji podniósł, że analiza stanu faktycznego na tle interpretacji przepisów wskazanych w podstawie prawnej decyzji nie pozwala na uwzględnienie wniosku strony i przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Organ I instancji wyjaśnił, że przepisy rozdziału VI ustawy o Służbie Więziennej poświęconego mieszkaniom funkcjonariuszy, należy rozpatrywać łącznie. Zgodnie z art. 85 ust. l ustawy funkcjonariusz w służbie stałej ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art. 86 ustawy oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest niewątpliwe, że prawo to powinno być realizowane przede wszystkim przez przydzielenie odpowiedniego lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Przepisy ustawy w art. 91 ustawy wskazują przypadki wyłączające prawo funkcjonariusza do uzyskania lokalu mieszkalnego. Zgodnie z ust. l pkt l tego artykułu, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się m.in. funkcjonariuszowi zajmującemu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu i odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. W przypadku nie zrealizowania prawa funkcjonariusza do uzyskania lokalu mieszkalnego przez jego przydział ustawa przewiduje dopiero świadczenia substytucyjne w postaci równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (art. 89) lub pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 90). Świadczenia te mogą być jednak przyznane dopiero w sytuacji, gdy funkcjonariusz jest uprawniony do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Z uwagi na fakt, że P.W. w momencie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej w dniu 9 lutego 2000 r. zajmował w Ł. tj. w miejscowości pełnienia służby lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o powierzchni mieszkalnej 32,70 m2 i lokal ten odpowiadał przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, mieszczącej się w granicach normatywu to należy stwierdzić, że nie przysługuje mu prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a tym samym prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

Od powyższej decyzji P.W. złożył odwołanie zarzucając jej, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie odwołującego się żaden z przepisów ustawy o Służbie Więziennej nie daje podstaw do takiej interpretacji jaką przyjął organ, a mianowicie do łącznego rozpatrywania przepisów rozdziału VI cytowanej ustawy. W jego ocenie art. 90 ustawy stanowi samoistną podstawę udzielenia mu pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § l k.p.a. oraz art. 90 ust. l w związku z art. 85 ust. l, art. 89 ust. l i art. 91 ust. l pkt l ustawy o Służbie Więziennej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości podzielając przedstawioną w niej argumentację organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P.W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w Ł. oraz o podjęcie działań w trybie art. 31 ust. l i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o rozstrzygnięcie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia do otrzymania pomocy finansowej na zasadach określonych w art. 90 ust. l ustawy o Służbie Więziennej. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argument o braku podstaw do łącznego traktowania warunków przydzielania mieszkań służbowych funkcjonariuszom i warunków uzyskania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zarzucił organom administracji dowolną interpretację przepisów rozdziału VI ustawy o Służbie Więziennej oraz nieuwzględnienie wniosku wynikającego z treści uzasadnienia wyroku NSA wydanego w jego sprawie w dniu 3 czerwca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie, z uwagi na fakt, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, oznaczona w Wojewódzkim Sąd Administracyjnym w Łodzi sygn. akt 3 II SA/Łd 407/03 i przekazana do NSA wraz ze skargą kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 14 września 2005 r. sąd podjął zawieszone postępowanie.

W piśmie z dnia 19 września 2005 r. skarżący wskazał, że organy administracji obu instancji nie uwzględniły wytycznych z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych (...) w zakresie ustalenia przysługującej normy powierzchni mieszkalnej. Przepis § 5 tego rozporządzenia ustala precyzyjnie kiedy norma powierzchni mieszkalnej jest większa od przysługującej. W obu decyzjach podano jedynie, że powierzchnia 32,70 m2 mieści się w granicach normatywu 28-40 m2. W niniejszej sprawie - zdaniem skarżącego - mieszkanie, które zajmuje według powyższej interpretacji, biorąc pod uwagę § 5 rozporządzenia, nie spełnia wskazanej normy. Dodatkowo skarżący poprosił o wyjaśnienie dlaczego decyzje z roku 2000 i 2003 są oparte o inne podstawy prawne, skoro ustawa o Służbie Więziennej obowiązuje od 1996r. oraz dlaczego w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono opinii NSA wyrażonej w wyroku z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 735/00, w którym Sąd zwrócił uwagę na to, że w ustawowym upoważnieniu nie mieściło się uprawnienie odmowy udzielenia pomocy finansowej w zależności od tego czy dalsze zajmowanie lokalu jest uwarunkowane koniecznością wykupu. Skarżący domagał się ponadto wyjaśnienia na jakich zasadach udzielano pomocy finansowej funkcjonariuszom w zakładach podległych [...] OISW i czy były to zasady jednakowe dla wszystkich.

Pismem z 30 września 2005 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej - ustosunkowując się do pisma skarżącego z 19 września 2005 r. - wskazał że skarżący prawdopodobnie powołuje się na § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych... (Dz.U. nr 35 poz. 304), zgodnie z którym za lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej zgodnie z normami uważa się lokal, w którym zwiększenie powierzchni mieszkalnej przekracza połowę górnej granicy normy. Definicja zawarta w tym przepisie nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ponieważ sformułowana została jedynie na potrzeby § 3 ust. 2 rozporządzenia. Podstawę negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego stanowiło natomiast ustalenie, że zajmuje on w miejscowości pełnienia służby lokal mieszkalny o powierzchni zgodnej z przysługującymi normami. W odpowiedzi na dodatkowe pytania skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja z dnia [...] wydana na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, a organy administracji w niczym nie naruszyły wynikającego z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 735/00. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wyjaśnił dodatkowo, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest i była udzielana na podstawie przepisów ustawy o Służbie Więziennej i nie jest mu znany przypadek udzielenia pomocy osobie, która nie posiadała do tego uprawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, co podkreślił już Sąd w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).

W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest więc właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.

Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie budzi w sprawie wątpliwości i nie jest przedmiotem zarzutów podniesionych w skardze. Skarżący zarzuca natomiast naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dowolną interpretacje przez organy administracji przepisów rozdziału 6 ustawy o Służbie Więziennej dotyczącego spraw mieszkaniowych funkcjonariuszy. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest uzasadniony.

Problematyka mieszkań funkcjonariuszy Służby Więziennej uregulowana została w rozdziale 6 ( art. 85-95 ) ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz.U. z 202r Nr 207, poz.1761 ze zm.). Istotą regulacji prawnej zawartej w rozdziale 6 ustawy jest zapewnienie funkcjonariuszom lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełnią służbę lub w miejscowości pobliskiej.

Zgodnie z art. 90 ust. 1, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego.

Przepisu tego, jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu swojej decyzji, nie można interpretować w oderwaniu od pozostałych przepisów zawartych w rozdziale 6 ustawy o Służbie Więziennej.

Jak stanowi art. 85 ust. 1 ustawy , funkcjonariuszowi w służbie czynnej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

Aby zapewnić realizację tego prawa, ustawodawca przewidział cztery formy pomocy dla funkcjonariuszy Służby Więziennej:

- przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji ( art. 87 ust. 1 ),

- równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu ( art. 88 ust. 1)

- równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania ( art. 89 ust. 1 i 2 ),

- pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego ( art. 90 ust. 1 ).

Jednocześnie w art. 91 ust. 1 ustawy wyliczono przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej , przy czym w punkcie 1, jako przesłankę negatywną przydziału, powołano zajmowanie w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, umowy najmu lub spółdzielczego prawa do lokalu - odpowiadającego, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, bądź zajmowanie domu.

Uprawnienie do uzyskania lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem podstawowym i dopiero wtedy, gdy nie można zapewnić przydziału tego lokalu, może wchodzić w grę przyznanie innej formy pomocy.

Jeżeli więc funkcjonariusz zajmuje lokal wymieniony w art. 91 ust. 1 pkt 1, który odpowiada swoją powierzchnią przysługującym mu normom powierzchni mieszkalnej , nie przysługuje mu pomoc finansowa, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżący przed nabyciem lokalu na własność, zajmował ten lokal wraz z rodziną na podstawie umowy najmu. Powierzchnia użytkowa mieszkania wynosi 48,16 m2, mieszkalna 32,70 m2, a norma powierzchni mieszkalnej, z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w art. 85 ust. 2 ustawy, wynosi 28 - 40 m2.

W ocenie sądu, organ odwoławczy trafnie uznał, że skoro skarżący był najemcą lokalu mieszkalnego położonego w Ł. tj. w miejscowości pełnienia służby, o powierzchni mieszkalnej zgodnej z przysługującymi normami ( 32,70m2. powierzchni mieszkalnej przy normie 28-40 m2) , to nie ma prawa do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej i nie ma też prawa do uzyskania pomocy finansowej , o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Stanowisko takie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyraził w sprawie 3 II SA/Łd 672/03, a znalazło ono potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2005 r. w sprawie OSK 1574/04 ( nie publikowany). W oczekiwaniu na rozstrzygnięcie właśnie w tej sprawie Sąd zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

NSA stwierdził, że odmienna interpretacja prawa do pomocy finansowej prowadziłaby do wniosku, że każdemu funkcjonariuszowi , niezależnie od tego , jakie posiada warunki mieszkaniowe , pomoc przysługuje i to w każdym czasie . Taka interpretacja art. 90 ust. 1 ustawy nie byłaby zgodna z zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Na marginesie sprawy należy podnieść, że oceny prawnej nie zmienia fakt, iż P.W. przeszedł z dniem 30 kwietnia 2003r. na emeryturę SW, bowiem jak słusznie zauważył organ na podstawie art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53 poz. 214) emerytom i rencistom SW zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

W odpowiedzi na powtarzający się zarówno w skardze jak i w piśmie z dnia 19 września 2005r. zarzut skarżącego, że organy w swoich decyzjach nie uwzględniły wniosku wynikającego z treści uzasadnienia dotyczącego skarżącego wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2003r. sygn. akt II SA/Łd 735/00 w kwestii właściwej interpretacji zapisu art. 90 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...]) zawierającego delegację do określenia przez Ministra Sprawiedliwości wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej, a więc niezawierającego upoważnienia do określenia uprawnienia do odmowy udzielenia pomocy finansowej w zależności od tego czy dalsze zajmowanie lokalu uwarunkowane było koniecznością wykupu - Sąd stwierdza, że zarzut ten jest niezrozumiały i pozbawiony doniosłości prawnej. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że wydane na podstawie ówczesnej delegacji wynikającej z art. 90 ust. 2 zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997r. w sprawie określania wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, jak stwierdził Sąd w wyroku z dnia 3 czerwca 2003r. z dniem wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. przestało być źródłem prawa powszechnie obowiązującego - stało się aktem o charakterze wewnętrznym i nie mogło stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych i innych podmiotów. Nie ma więc znaczenia fakt, iż zarządzenie to zawierało przepis nie mieszczący się w zakreślonym upoważnieniu wynikającym z art. 90 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Sąd dodatkowo tylko podniósł wadliwość tego zarządzenia wskazując na przepis wykraczający poza delegację ustawową. Jak jednak wyjaśniał Sąd w wyroku z 3 czerwca 2003r. ówczesne zarządzenie Ministra Sprawiedliwości nie mogło w ogóle być podstawą wydania decyzji, dlatego też Sąd stwierdził nieważność decyzji wydanych na jego podstawie. Organy administracji po stwierdzeniu przez NSA nieważności decyzji miały więc obowiązek wydać nowe decyzje zgodnie z obowiązującym stanem prawnym co też uczyniły. Przepisami regulującymi kwestie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu były w dacie wydawania zaskarżonych decyzji przepisy rozdziału 6 ustawy o Służbie Więziennej. Jak podniesiono wyżej interpretacja tych przepisów w ocenie Sądu jest prawidłowa i sąd podziela w pełni argumentację organów administracji.

Sąd zgadza się również ze stanowisko organu, że powoływany przez skarżącego przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2003r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz normy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin (Dz.U. Nr 35 poz. 304) nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie dlatego też jego treść pozostaje bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.