Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 756/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 146 poz 1546
law: Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. T. F. I. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1747/08 w sprawie ze skargi P. P. T. F. I. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na towarzystwo funduszy inwestycyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...]; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz P. P. T. F. I. S.A. w W. 4950 (cztery tysiące dziewięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1747/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. P. T.F.I. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na towarzystwo funduszy inwestycyjnych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na P. P. T.F.I. karę pieniężną w wysokości 70000 zł za naruszenie art. 104 ust. 7 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. Nr 146, poz.1546 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa o funduszach inwestycyjnych, w związku z wykonywaniem prawa głosu z więcej niż 10 % ogólnej liczby głosów na Walnych Zgromadzeniach spółek W. S. i P. S.A., C. S.A., B. S.A. oraz C. S. S. S.A. Organ ustalił: na podstawie raportu bieżącego nr 49/2007 - informacji o udziale w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy spółki publicznej lub spółki notowanej na rynku regulowanym w kraju członkowskim lub rynku zorganizowanym w innym kraju, że w dniu 6 czerwca 2007 r. odbyło się Walne Zgromadzenie spółki W.SiP S.A., na którym pełnomocnik skarżącej podczas głosowania nad uchwałami nr 1-27 wykonał prawo głosu z 12,07 % ogólnej liczby głosów z akcji spółki; na podstawie raportu bieżącego nr 59/2007, że 21 czerwca 2007 r. odbyło się WZ spółki C. S.A., na którym pełnomocnik skarżącej podczas głosowania nad uchwałami nr 1-45 wykonał prawo głosu z 10,23 % ogólnej liczby głosów z akcji spółki; na podstawie raportu nr 62/2007, że 27 czerwca 2007 r. odbyło się WZ I. S.A., na którym pełnomocnik skarżącej podczas głosowania nad uchwałami nr 1-22 wykonał prawo głosu z 10,21 % ogólnej liczby głosów z akcji spółki. W dniu 2 lipca 2007 r. wpłynęła korekta powyższego raportu, zgodnie z jej treścią 27 czerwca 2007 r. odbyło się WZ B. S.A., na którym pełnomocnik skarżącej wykonał prawo głosu z 10,21 % ogólnej liczby głosów z akcji spółki. Na podstawie raportu nr 68/2007 ustalono, że 29 czerwca 2007 r. odbyło się WZ spółki C. S. S. S.A. (CSS S.A.), na którym pełnomocnik skarżącej podczas głosowania nad uchwałami nr 1-18 wykonał prawo głosu z 13,70 % ogólnej liczby głosów z akcji spółki. Nadto ustalono, że w dacie zwołania WZ ww. spółek nie obowiązywała żadna procedura dotycząca podejmowania decyzji o rejestracji i blokadzie konkretnej liczby akcji na potrzeby udziału przedstawiciela Towarzystwa w WZ spółek publicznych.

Organ nakładając karę wziął pod uwagę charakter stwierdzonych nieprawidłowości, a w szczególności fakt, że nieprawidłowości te nie miały charakteru incydentalnego, bo zdarzyły się czterokrotnie. Wskazywanie przez stronę, że powodem naruszeń była znaczna wysokość aktywów, zdaniem organu, nie ogranicza odpowiedzialności Towarzystwa za naruszenie przepisów prawa. Skarżąca ma obowiązek stosowania uregulowań prawnych w zakresie prowadzenia działalności tworzenia i zarządzania funduszami inwestycyjnymi. Skarżąca mimo stwierdzenia nieprawidłowości dopiero w listopadzie 2007 r. wdrożyła procedurę, która ma na celu niedopuszczenie w przyszłości do przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 104 ust. 1 ustawy. Komisja przy wymiarze kary wzięła pod uwagę fakt, iż Towarzystwo ostatecznie wprowadziło wewnętrzną procedurę głosowania na walnych zgromadzeniach spółek publicznych, która ma na celu wykluczenie możliwości ponownego naruszenia przepisów ustawy, a także uwzględniła, że sposób głosowania nie wpłynął na ważność uchwał podjętych na walnych zgromadzeniach tych spółek.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Komisja Nadzoru Finansowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że posiadanie przez Komisję informacji o liczbie głosów zarejestrowanych przez fundusze inwestycyjne na Walnym Zgromadzeniu przed terminem jego odbycia nie skutkowało obowiązkiem po stronie organu podjęcia czynności zmierzających do niedopuszczenia do wykonania prawa głosu przez fundusze w sposób powodujący przekroczenie limitu z art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych i uprzedzenia o skutkach takiego przekroczenia.

Zdaniem Sądu I instancji z literalnego brzmienia art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych wynika wprost, że fundusze inwestycyjne otwarte zarządzane przez to samo towarzystwo mogą wykonywać prawo głosu z papierów wartościowych dających łącznie 10% ogólnej liczby głosów. Z powyższego wynika, iż wystarczającą dla odczytania treści tej normy jest wykładnia językowa. Nie ma zatem podstaw do tego, by wykładni dokonywać, jak wnioskuje strona w powiązaniu z art. 106 ust. 1 tej ustawy tym bardziej, że ten przepis określa jedynie skutki cywilnoprawne naruszenia ograniczeń zawartych w art. 104 ust. 7, a tej sfery postępowanie administracyjne i rozstrzygnięcie je kończące z istoty rzeczy nie obejmuje.

Niezależnie od skutków, jakie art. 106 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych wiąże z przekroczeniem limitu, fakt jego przekroczenia tj. naruszenia art. 104 ust. 7 oznacza, iż doszło do naruszenia przepisu regulującego działalność funduszy inwestycyjnych. Zastosowany w sprawie art. 228 ust. 1 przewiduje sankcje nakładane na towarzystwo za naruszenie przez nie przepisów prawa wskazując na rodzaje sankcji w tym karę pieniężną do wysokości 500000 zł, zaś z ust. 2 powołanego przepisu wynika, że sankcje wymienione w ust. 1 mogą być nałożone na towarzystwo w przypadku naruszenia przepisów prawa przez fundusz inwestycyjny, którym towarzystwo zarządza. Zastosowanie w sprawie przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji, których wykładni organ dokonał w sposób prawidłowy wymagało zatem poczynienia ustaleń faktycznych co do przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 104 ust. 7 przez fundusze zarządzane przez skarżącą i organ takie ustalenia poczynił. Skarżąca tych ustaleń organu, istotnych z punktu widzenia art. 104 ust. 7, nie podważała. Nie ma też wątpliwości co do tego, iż skarżąca zarządzała wskazanymi funduszami, a ta okoliczność skutkuje w świetle art. 228 ust. 1 i 2 nałożeniem kary na skarżącą z tego powodu, że doszło do naruszenia wykonywania prawa głosu przez zarządzane fundusze inwestycyjne, a nie przez skarżącą, jak błędnie uznaje skarżąca. Art. 228 ust. 1 przewiduje sankcję w postaci kary pieniężnej do wysokości 500000 zł. Określając przesłanki zastosowania takiej sankcji (w ust. 1 i 2) przepis nie wskazuje zasad ani kryteriów ustalenia wysokości kary. W tym zatem zakresie rozstrzygnięcie pozostawione jest uznaniu organu.

Zdaniem Sądu, organ nakładając karę pieniężną wziął pod uwagę charakter stwierdzonych nieprawidłowości, ich powtarzalność, okoliczność, iż Towarzystwo jako podmiot profesjonalny zobowiązane jest do przykładania należytej staranności w toku wykonywania swojej działalności, ale także fakt, iż Towarzystwo ostatecznie wprowadziło wewnętrzną procedurę regulującą uczestnictwo na walnych zgromadzeniach spółek publicznych i procedurę głosowania na walnych zgromadzeniach spółek oraz i to, że sposób głosowania nie wpłynął na ważność uchwał podjętych na walnych zgromadzeniach spółek. Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie prawidłowo przeprowadził postępowanie, a w uzasadnieniu decyzji, stosownie do wymogu z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy.

P. P. T.F.I. S.A. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., uchylenie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2008 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r., a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

1. błędną wykładnię art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych;

2. błędne zastosowanie art. 228 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka podniosła, że art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych nie stanowi samodzielnej, istniejącej w oderwaniu od innych przepisów normy, lecz w związku z art. 106 ust. 1 tej ustawy określa konsekwencje (cywilnoprawne) wykonania prawa głosu w większej liczbie niż określona w art. 104 ust. 7 i taki jest wyłączny cel tego przepisu. Celem art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych jest ograniczenie możliwości wykonywania prawa głosu przez fundusze inwestycyjne otwarte zarządzane przez to samo towarzystwo do 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu. Uwzględniając postanowienia art. 106 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, należy stwierdzić, iż cel ten zostaje osiągnięty, gdyż głosy wykonane przez fundusze ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu uznane musiały zostać za nieważne. Oddane nieważnie głosy na walnym zgromadzeniu nie stanowią wykonania prawa głosu w organie emitenta papierów wartościowych. Przez sformułowanie w art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych "fundusze mogą wykonywać prawo głosu z papierów wartościowych dających łącznie 10% ogólnej liczby głosów" należy zdaniem Towarzystwa rozumieć, iż głosy oddane przez fundusze ponad 10% są nieważne (art. 106 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych).

Spółka zwróciła uwagę, że w praktyce mogły zdarzać się sytuacje, w których Towarzystwo nie posiadało informacji dających możliwości ustalenia, czy liczba akcji zablokowanych do udziału w walnym zgromadzeniu dawać będzie więcej niż 10% ogólnej liczby głosów. Ustalenie ogólnej liczby głosów na walnych zgromadzeniach oraz udziału procentowego głosów wykonywanych na nich przez fundusze, nastręcza problemy także Komisji Nadzoru Finansowego.

Zdaniem spółki głosy oddane przez fundusze inwestycyjne otwarte zarządzane przez Towarzystwo ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnych zgromadzeniach emitentów były nieważne. Tym samym nie doszło do wykonania prawa głosu, gdyż oddanie tych głosów nie wywołało żadnych skutków prawnych. Brak jest jakichkolwiek racjonalnych argumentów mogących uzasadnić nałożenie kary za oddanie przez Fundusze głosów nieważnych.

W ocenie Towarzystwa wykładnia przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych dokonana przez Komisję Nadzoru Finansowego, a następnie przez Sąd I instancji, ograniczona do odczytania literalnego brzmienia jednego ustępu tej ustawy i jest całkowicie pozbawiona związku logicznego z innymi przepisami tej ustawy i przepisami regulującymi funkcjonowanie spółek kapitałowych.

Zdaniem spółki adresatem art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych są wyłączenie fundusze inwestycyjne. Na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy, KNF może nałożyć na Towarzystwo karę w przypadku naruszenia przepisów prawa przez zarządzane przez Towarzystwo fundusze wyłącznie na podstawie art. 228 ust. 2 w zw. art. 228 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Wskazanie jako podstawy prawnej art. 228 ust. 1 i 2 ustawy oznacza, iż kara została nałożona za naruszenie przepisów prawa przez Towarzystwo oraz za naruszenie prawa przez fundusze zarządzane przez Towarzystwo. WSA uznając tak określoną podstawę prawną za właściwą, niewłaściwie zastosował art. 228 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych według stanu prawnego z dnia wydania zaskarżonej decyzji oraz niewłaściwym zastosowaniu art. 228 ust. 1 tej ustawy.

Spór między stronami dotyczy w istocie prawidłowości wykładni normy prawnej zawartej w art.104 ust.7 ustawy, o następującej treści: "W przypadku gdy papiery wartościowe nabyte przez fundusze inwestycyjne otwarte zarządzane przez to samo towarzystwo dawałyby więcej niż 10% ogólnej liczby głosów w organach emitenta, fundusze te mogą wykonywać prawo głosu z papierów wartościowych dających łącznie 10% ogólnej liczby głosów."

Komisja Nadzoru Finansowego zastosowała wykładnię językową do ustalenia znaczenia tego przepisu prawa, stwierdzając iż jest ona wystarczająca, nie budzi wątpliwości i wobec tego sięganie do innych rodzajów wykładni nie jest konieczne. Sens normy prawnej odczytała w ten sposób, że obowiązkiem funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez to samo towarzystwo jest wykonywanie prawa głosu na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy tak, aby próg 10% głosów na walnym zgromadzeniu, o którym mowa w tym przepisie, nie został przekroczony. Oznacza to, iż adresatem przepisu jest fundusz inwestycyjny, na którym spoczywa obowiązek określania każdorazowo dopuszczalnej liczby głosów, z której fundusz może, zgodnie z ustawą, wykonywać prawo głosu. Sąd i instancji podzielił stanowisko organu, iż wystarczającą do odczytania treści tej normy jest wykładnia językowa. Ponadto wskazał, że nie ma podstaw do tego, by wykładni dokonywać, jak wnioskuje strona, w połączeniu z art. 106 ust. 1 ustawy, tym bardziej, że przepis ten określa jedynie skutki cywilnoprawne naruszenia ograniczeń zawartych w art. 104 ust. 7, a tej sfery postępowanie administracyjne i rozstrzygnięcie je kończące z istoty rzeczy nie obejmuje. Natomiast przedmiotem tej regulacji nie jest w ogóle określenie sankcji z tytułu przekroczenia limitu, o którym mowa w przepisie.

W ocenie strony skarżącej, dokonując wykładni przepisu art. 104 ust. 7 nie można oprzeć się wyłącznie na wykładni językowej, gdyż prowadzi ona do nieprawidłowych wniosków i nie pozwala na dokonanie pełnej wykładni tego przepisu. Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych wymaga ustalenia celu normy i materialnoprawnych konsekwencji wykonania prawa głosu niezgodnie z normą tego przepisu. Ponieważ przepis nie wskazuje tych konsekwencji, to nie jest możliwe ustalenie ich z wykorzystaniem wykładni językowej, konieczne jest zatem przeprowadzenie wykładni przepisu, łącznie z innymi przepisami, z wykorzystaniem reguł wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej. Bowiem art. 104 ust. 7 nie stanowi samodzielnej, istniejącej w oderwaniu od innych przepisów normy prawnej, lecz w związku z art. 106 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych określa konsekwencje wykonania prawa głosu w większej liczbie niż określona w art. 104 ust. 7 i taki jest wyłączy cel tego przepisu. Cel ten zostaje osiągnięty, gdyż głosy wykonane przez fundusze ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu uznane musiały zostać za nieważne. Głosów nieważnych nie można uznać za wykonanie prawa głosu i wywołujących skutki prawne. Tym samym, strona wyraziła pogląd, że Fundusze nie mogły wykonać prawa głosu z więcej niż 10% ogolnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, zatem nie mogły naruszyć art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Oddane nieważnie głosy nie stanowią wykonania prawa głosu w organie emitenta papierów wartościowych.

Na wstępie rozważań, po przedstawieniu stanowiska stron i rozstrzygnięcia Sądu I instancji, należy stwierdzić, że nie można poprawnie stosować prawa bez ustalenia znaczenia, czyli sensu przepisów prawa i norm prawnych, a więc bez przeprowadzenia ich wykładni. A ta kwesta jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie i w rezultacie przedmiotem skargi kasacyjnej. Celem wykładni jest jednak ustalenie nie jakiegokolwiek znaczenia przepisów prawa i norm prawnych, ale znaczenia "rzeczywistego". Należy przez nie rozumieć zarówno takie znaczenie jakie można przypisać przepisom prawa i normom prawnym w chwili wejścia ich w życie, mającymi odpowiadać tzw. woli ustawodawcy, lecz także takie znaczenie jakie odpowiada istniejącym w chwili stosowania prawa warunkom społecznym i gospodarczym. Wykładnia w zakresie kontekstu językowego ma przede wszystkim ustalić językowy sens tekstu przepisów prawa. Opiera się ona na dwóch tradycyjnych metodach postępowania, a to na wykładni językowej (gramatycznej) oraz na tzw. wykładni logicznej, która polega na wysnuciu przy pomocy rozumowania i wnioskowania z tekstu przepisów prawa takich reguł, które nie są w nim bezpośrednio wyrażone. Przeprowadzając wykładnię językową należy brać pod uwagę całość danego tekstu prawnego, a nie tylko jeden fragment wyrwany z jego kontekstu. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych czynności prawne dokonane z naruszeniem ograniczeń określonych w art. 93 ust. 1 pkt 5, 96 ust 1-3 lub ust 5, art. 97 ust. 1-3, art. 98, art. 99, art. 100, art. 101 ust. 2 lub ust. 3, art. 102 ust. 2 lub ust. 3, art. 104 ust. 1-5 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 94 ust.7 ustawy są ważne. Należy podkreślić, iż przepis ten odnosi się również do art. 104 ust. 1-5. Zatem przepis art. 104 ust. 7 nie stanowi samodzielnej, oderwanej od innych przepisów ustawy normy prawnej, lecz w powiązaniu z art. 106 ust.1 określa konsekwencje wykonania prawa głosu w większej liczbie niż określona w art. 104 ust. 7. Opierając się na argumentum a contrario, czyli wnioskowaniu z przeciwieństwa należy wnosić, iż czynności dokonane z naruszeniem przepisu art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych, które nie są wymienione w art. 106 ust. 1, są nieważne. Naczelny Sąd Administracyjny ma świadomość, iż przy sięganiu do argumentu a contrario należy zachować daleko posuniętą ostrożność, mając na względzie to, że inne przepisy prawa mogą przewidywać odmienne uregulowanie niż to, jakie wynikałoby po zastosowaniu argumentum a contrario. Wobec braku przepisów odmiennie regulujących tę kwestię, należy dodać, iż celem art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych jest ograniczenie możliwości wykonywania prawa głosu przez fundusze inwestycyjne otwarte zarządzane przez to samo towarzystwo do 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu. Przez sformułowanie "fundusze mogą wykonywać prawo głosu z papierów wartościowych dających łącznie 10% ogólnej liczby głosów" należy rozumieć, że głosy oddane ponad wskazaną liczbę nie stanowią skutecznie wykonanego prawa głosu. Zakaz ten wynika bezpośrednio z ustawy. Trafnie strona skarżąca podniosła w skardze kasacyjnej, iż w piśmiennictwie na gruncie Prawa handlowego bezsporny był pogląd, zachowujący swoją aktualność również na gruncie Kodeksu spółek handlowych, że głosów akcjonariuszy wyłączonych od głosowania wskutek zakazu ustawy, tj. nie mogących wykonywać prawa głosu nie można uznać za głosy oddane podczas głosowania.

Dodatkowo należy wskazać, że zaprezentowana wykładnia przepisu art. 104 ust. 7 jest spójna z przepisami Kodeksu spółek handlowych, bowiem weryfikacji listy uprawnionych do udziału w walnym zgromadzeniu może dokonać jedynie zarząd spółki, a więc organ, który sporządzając tę listę (art. 407 § 1 k.s.h.) formalnie dopuszcza akcjonariuszy do udziału w zgromadzeniu. Weryfikacji takiej nie może natomiast dokonać ani samo zgromadzenie, ani jego przewodniczący. A skoro tak, to lista akcjonariuszy uprawnionych do udziału w walnym zgromadzeniu, sporządzonym w trybie art. 407 k.s.h. , tylko wtedy będzie zgodna z rzeczywistym stanem prawnym, jeżeli przy ustalaniu liczby głosów przysługujących poszczególnym akcjonariuszom nie uwzględniono głosów, które nie przysługują danemu akcjonariuszowi. Głosy te nie powinny być brane pod uwagę przy obliczaniu kworum oraz ustalaniu wyniku głosowania.

Za prezentowaną wykładnią przepisu art. 104 ust. 7 przemawia również uregulowanie przewidziane obecnie w art. 104 ust. 8 ustawy o funduszach inwestycyjnych (art. 104 ust. 8 dodany przez art. 1 pkt 51 ustawy z dnia 4 września 2008 r. – Dz. U. z 2008 r. Nr 231 poz. 1546 – zmieniającej ustawę z dniem 13 stycznia 2009 r.). Zgodnie z treścią tego przepisu "wykonywanie przez fundusze inwestycyjne otwarte zarządzane przez to samo towarzystwo prawa głosu z papierów wartościowych powyżej progu, o którym mowa w ust. 7, jest bezskuteczne." Co oznacza, że aktualnie obowiązująca ustawa doprecyzowała rozumienie tej normy prawnej. Sformułowanie "wykonywanie prawa głosu jest bezskuteczne" należy rozumieć w ten sposób, że prawo głosu, chociaż jest związane za akcją, nie przysługuje określonej osobie uprawnionej z akcji.

Reasumując, działania funduszy inwestycyjnych nie mogły naruszyć przepisu art. 104 ust. 7 ustawy o funduszach inwestycyjnych, ponieważ sama ustawa określała konsekwencje skutków prawnych tych działań i tym samym brak jest podstaw do uznania, że fundusze inwestycyjne otwarte naruszyły przepisy tej ustawy. W takiej sytuacji nie znajduje zastosowania art. 228 ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., wobec jedynie naruszenia prawa materialnego, uchylił zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zapadło stosownie do art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art.193 p.p.s.a.