Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 675/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi N. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia odwołania N. U. (dalej również: wnioskodawczyni; skarżąca; strona), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt; organ I instancji) z dnia 10 lutego 2023 r. nr [...], znak [...], wydaną w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu 11 stycznia 2023 r. (data wpływu podania do siedziby organu) N. U. (w transkrypcji: N. U.), reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem V. U. (w transkrypcji: W. U.), legitymującym się orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 30 listopada 2022 r.

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym na podstawie wywiadu środowiskowego w dniu 23 stycznia 2023 r., ustalono, że N. U. faktycznie opiekuje się niepełnosprawnym mężem, przy czym deklaruje, że nikt inny nie jest w stanie podjąć się tej opieki, gdyż ich córka i zięć pracują. Wnioskodawczyni posiada kartę emeryta w języku [...] i pobiera świadczenie emerytalne z [...], które w przeliczeniu na PLN wynosi [...] zł.

Wójt Gminy K. w zawiadomieniu z dnia 27 stycznia 2023 r. (doręczonym 1 lutego 2023 r.), na podstawie art. 79a § 1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., m.in. poinformował pełnomocnika wnioskodawczyni o tym, że nie zostały wykazane w sprawie przesłanki zależne do strony, niezbędne dla przyznania świadczenia, gdyż przedstawiono dokumenty potwierdzające pobieranie emerytury przez N. U., co wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oraz że niewykazanie tych przesłanek w wyznaczonym terminie może skutkować wydaniem decyzji odmownej.

Następnie Wójt decyzją nr [...] z dnia 10 lutego 2023 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako podstawę odmowy organ I instancji wskazał przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej również: u.ś.r.) i fakt, że wnioskodawczyni ma prawo do emerytury na [...] oraz otrzymuje ona z tego tytułu środki finansowe.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do świadczenia emerytalnego przyznanego na podstawie prawa obcego, które nie zawiera się w definicji rent i emerytur określonych w ustawie. Pełnomocnik podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, iż niemożliwe jest przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z posiadanym przez nią prawem do świadczenia emerytalnego przyznanym na podstawie prawa [...]. W podsumowaniu stwierdził, że świadczenie emerytalno-rentowe strony nie wchodzi w zakres przesłanki, na podstawie której organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż jako świadczenie emerytalno-rentowe przyznane na podstawie prawa zagranicznego nie wchodzi w zakres definicji emerytur i rent określonej w art. 3 pkt 5 u.ś.r., tak samo jak w zakres ten nie wchodzi żadna renta rodzinna poza rentą rodzinną z tytułu śmierci małżonka, która przyznana została w zbiegu z innym świadczeniem emerytalno-rentowym.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia 11 sierpnia 2023 r., wskazując na ustalony stan faktyczny, wyjaśniło, że N. U. ubiega się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem’ wnioskodawczyni i jej mąż są obywatelami [...], przy czym – jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy – przybyli na terytorium RP po dniu 24 lutego 2022 r., w związku z powyższym ich pobyt jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2023 r., poz. 103 ze zm.) - dalej: u.p.o.U. Następnie organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. prawo do świadczeń rodzinnych przyznawanych na szczególnych zasadach, tj. bez spełnienia dodatkowych warunków wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), przysługuje wyłącznie obywatelom Ukrainy, którzy ubiegają się o te świadczenia w związku z pobytem z dziećmi na terytorium RP. Oznacza to, że nie ma podstaw do stosowania tych przepisów w przypadku osób występujących o przyznanie świadczeń rodzinnych w związku z opieką nad osobą dorosłą. Organ odwoławczy stwierdził, że złożenie takiego wniosku jest możliwe, ale w takim wypadku należy stosować zasady ogólne.

Idąc dalej, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. świadczenia rodzinne przysługują obywatelom polskim, a cudzoziemcom jedynie w ściśle określonych w pkt 2 przypadkach, zaś w myśl art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.ś.r. świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nie przeinaczający 6 miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie warunków tych państwo Ushalkov nie spełniają, a zatem już z tego powodu zasadne było wydanie decyzji odmownej.

W następnej kolejności Kolegium zwróciło uwagę na to, że ustalony znaczny stropień niepełnosprawności męża skarżącej datuje się od 24 października 2022 r. W tym względzie wyjaśniało, że od momentu wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, nie może być stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. Wobec tego oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w odniesieniu do tych osób należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Zdaniem organu odwoławczego N. U. nie spełniła kryterium z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Organ podkreślił, że samo sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym mężem jest niewystarczające do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż konieczne jest również rozważenie, czy w przypadku wnioskodawczym istnieje związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad mężem. Kolegium podniosło, że w tym zakresie należy też zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka.

Organ II instancji zarazem zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że N. U. jest obecnie w wieku poprodukcyjnym, ma [...] lat i jest uprawniona do emerytury, którą uzyskała na [...]. W ocenie Kolegium przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. obejmuje wszystkie świadczenia o charakterze emerytalnym, niezależnie od tego, czy są one otrzymywane z zagranicy czy też w Polsce. Organ podniósł, że przeciwne stanowisko jest sprzeczne zarówno z wykładnią językową, jak i celowościową przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Celem tego przepisu jest bowiem zrekompensowanie osobom aktywnym zawodowo dochodu utraconego z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą bliską. Organ odwoławczy stwierdził, że w takiej sytuacji niewątpliwie nie znajduje się wnioskodawczyni, która jest od lat w wieku emerytalnym.

Ponadto Kolegium podniosło, że wyłączenie z dyspozycji przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczeń emerytalnych z zagranicy stanowiłoby również naruszenie zasad równości, gdyż w takiej sytuacji obywatele polscy byliby w znacznie gorszej sytuacji prawnej niż cudzoziemcy. Dodało, że nie można pomijać i tego, że świadczenie pielęgnacyjne jest wypłacane z budżetu Państwa, a zatem w pierwszej kolejności jego beneficjentem powinni być obywatele Polski, a także cudzoziemcy spełniający określone ustawowo przesłanki, równe dla wszystkich. Zdaniem organu, przyjęcie, że w przypadku cudzoziemców nie obowiązują ograniczenia w tym zakresie, które mają zastosowanie do obywateli Polski, jest niedopuszczalne i sprzeczne z Konstytucją.

Poza tym organ II instancji, odwołując się m.in. do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził, że z zatrudnienia zrezygnować mogą tylko osoby aktywne zawodowo, tj. w wieku przedemerytalnym, dla których praca, a nie emerytura jest głównym źródłem utrzymania. Organ podniósł, że osoby mające ustalone prawo do emerytury zrezygnowały z zatrudnienia lub go nie podejmują nie ze względu na opiekę nad inną osobą, lecz z uwagi na nabycie prawa do emerytury. Kolegium, wskazując na ten nurt orzeczniczy sądów administracyjnych, który organ aprobuje, podkreślił, że jeśli wnioskodawca w dniu złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego miał ustalone prawo do emerytury w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego, przesłanka określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stanowi przeszkodę do przyznania tego świadczenia. Wykładnia tego przepisu, przeprowadzona przy użyciu dyrektyw językowych, celowościowych i systemowych, prowadzi bowiem do wniosku, że intencją ustawodawcy było pozbawienie osób mających ustalone prawo do emerytury prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że nawet w orzecznictwie, które dopuszcza wybór świadczenia pielęgnacyjnego zamiast emerytury, przyjmuje się, że zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a nie innymi przyczynami, głownie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Istotą tego świadczenia jest bowiem pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sprawowanie opieki jest zatem wyłącznym powodem rezygnacji z zatrudnienia, przy czym rezygnacja z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy. Jeśli zatem niepodejmowanie zatrudnienia przez wnioskodawcę wynika bezpośrednio z jego uprawnienia do świadczenia emerytalnego decyzji o zakończeniu działalności zarobkowej, a nie z powodu konieczności zapewnienia opieki małżonkowi, przesłanka rezygnacji z zatrudnienia, o której mowa w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie została spełniona. W konsekwencji organ II instancji, odwołując się do stanowiska NSA, stwierdził, że na gruncie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zawieszenie pobierania emerytury przez opiekuna osoby niepełnosprawnej będzie relewantne, jeżeli osoba ta w efekcie będzie mogła wykazać, że spełnia konieczne przesłanki pozytywne. W przeciwnym wypadku wskazywanie na procesową konieczność zapewnienia stronie możliwości skorzystania z tej możliwości mija się z celem, albowiem nie mogłoby doprowadzić do przyznania świadczenia. Oznacza to, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. może mieć zastosowanie do osób spełniających warunki pozytywne uzyskania prawa do świadczenia, tj. sprawowanie stałej opieki nad osoba niepełnosprawną i istnienie związku pomiędzy tą opieką a rezygnacją z zatrudnienia.

Kolegium stwierdziło, że przynajmniej druga ze wskazanych przesłanek pozytywnych nie została spełniona w przypadku N. U., która w pierwszej kolejności zrezygnowała z zatrudnienia i uzyskała prawo do emerytury, a dopiero następnie przybyła do Polski i podjęła się opieki nad mężem. W tym względzie organ zaznaczył, że w orzeczeniu o zaliczeniu V. U. do znacznego stopnia niepełnosprawności wskazano, że stopień ten datuje się od 24 października 2022 r., a w tym czasie strona była jednak uprawniona do emerytury. Ponadto w ocenie Kolegium rezygnacja z zatrudnienia powinna być oceniana w kontekście pracy w Polsce; wnioskodawczyni nie pracowała w Polsce, nie zrezygnowała zatem z pracy, by opiekować się mężem, gdyż nastąpiło to wcześniej - na [...] ze względu na ustalenie prawa do emerytury; nie ma przy tym znaczenia, czy jest to emerytura pobierana w Polsce czy na [...].

Przy takiej argumentacji Kolegium uznało, że w sprawie nie można mówić o rezygnacji strony skarżącej z zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad mężem, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jak również wystąpiła przesłanka negatywna uniemożliwiająca przyznanie przedmiotowego świadczenia, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.

W skardze na decyzję odwoławczą pełnomocnik N. U. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz że "między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia nie występuje zawiązek przyczynowy"; b) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. "poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie", że fakt pobierania przez skarżącą emerytury przyznanej na podstawie prawa [...] uniemożliwia przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, podczas gdy z tych przepisów wynika, że emeryturą w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych nie jest świadczenie emerytalne przyznane na podstawie prawa obcego.

Tak sformułowane zarzuty zostały następnie rozwinięte i umotywowane w uzasadnieniu skargi.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o: 1) rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym; 2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Poza tym organ nie sprzeciwił się wnioskowi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Wystąpił bowiem o to pełnomocnik strony skarżącej, a organ jako strona przeciwna nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Nadto warto wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania stronie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z niepodejmowaniem pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Poza tym trzeba odnotować, że obydwoje małżonkowie są obywatelami [...].

W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jakkolwiek nie we wszystkim została oparta na prawidłowej wykładni prawa, to jednak nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), ani też nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Brak było zatem podstaw do wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego.

Dalsze rozważania należy poprzedzić wyjaśnieniem, że Kolegium myliło się co do tego, że sytuacji skarżącej nie obejmuje przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. Przepis ten stanowi, że obywatelowi [...] przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.o.U. nie wyłącza przyznania świadczeń dla osób dorosłych, jak również w związku z opieką nad osobami dorosłymi.

Przepis ten w przywołanym brzmieniu obowiązuje od 28 stycznia 2023 r. na podstawie nowelizacji dokonanej w art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 185 ze zm.). Trzeba mieć na uwadze, że ustawa o świadczeniach rodzinnych przewiduje w art. 2 pkt 1-5 różnego rodzaju świadczenia – skierowane do rodziców i opiekunów dzieci, mające w szczególności na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka (zasiłek rodzinny wraz dodatkami), a także świadczenia opiekuńcze, jak zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne. Przepisy ustawy nie ograniczają przyznawania wskazanych w nim świadczeń opiekuńczych wyłącznie do osób sprawujących opiekę nad dziećmi. Z istoty niektórych świadczeń opiekuńczych wynika również, że przyznawane są one osobom dorosłym lub w związku z opieką nad osobą dorosłą - zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy, świadczenie pielęgnacyjne. Celem nowelizacji było uniemożliwienie przyznania świadczeń rodzinnych w związku z urodzeniem, wychowaniem lub opieką nad dziećmi w sytuacji, gdy dzieci obywateli [...] nie przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast z treści oraz funkcji tego przepisu nie można wywieść, że wyklucza on przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką na dorosłym, niepełnosprawnym członkiem rodziny. Taka interpretacja byłaby również sprzeczna z przywołanym przez Kolegium orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który uznał, że przesłanka wieku powstania niepełnosprawności nie ma zasadniczego wpływu na uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego na osobę dorosłą (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 407/23, a także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 lipca 2023r. sygn. akt II SA/Gl 541/23, orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie bowiem organ II instancji zauważył, że po wyroku Trybunału z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 moment powstania niepełnosprawności osoby (dorosłej) wymagającej opieki nie może być brany pod uwagę przy ocenianiu przesłanek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Poza tym warto zauważyć, że skarżąca (i jej mąż) legitymują się statusem "[...]" (tak wynika z danych bazy PESEL dołączonych do akt), co oznacza, że przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na warunkach określonych w art. 2 ust. 1 u.o.p.U. Wynika to z art. 4 u.p.o.U., w który przewidziano bowiem, że obywatelowi [...], którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, na wniosek nadaje się numer PESEL, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2022 r., poz. 1191) - patrz; art. pkt 24a lit. d tej ostatniej ustawy.

W związku z tym, ze względu na art. 26 ust. 1 u.p.o.U. skarżącej przysługuje prawo świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, bez konieczności spełnienia warunku z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. Niemniej jednak to, czy świadczenie pielęgnacyjne może zostać jej faktycznie przyznane, zależy od spełnienia przesłanek z art. 17 u.ś.r.

Sąd zarazem podkreśla, że omówione uchybienie Kolegium nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy prawidłowo odniósł do sytuacji faktycznej wnioskodawczyni i rozważył przesłanki z art. 17 u.ś.r. warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom [niż wymienione w pkt 1-3], na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z kolei przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przewiduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia. Natomiast w art. 3 ust. 5 u.ś.r. wyjaśniono, co należy rozumieć przez emerytury i renty, wskazując na katalog świadczeń emerytalno-rentowych wynikający ze wskazanych w tym przepisie aktów prawnych.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że w przekonaniu Sądu błędne jest stanowisko pełnomocnika skarżącej co do tego, że przepisy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. należy tak rozumieć, że z tych przepisów wynika, iż emeryturą w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych nie jest świadczenie emerytalne przyznane na podstawie prawa obcego. Nie ma do tego należytych podstaw, które znajdowałyby oparcie w prawidłowej wykładni powołanych przepisów.

Przy tym podkreślenia wymaga, że nie podlega żadnym wątpliwościom ustalenie faktyczne organu co do tego, że skarżąca przeszła na emeryturę według [...] systemu ubezpieczeń społecznych i taką emeryturę faktycznie pobiera. Wynika to wprost z jej wyjaśnień, jakie zostały złożone w postępowaniu, w tym w czasie wywiadu środowiskowego z dnia 23 stycznia 2023 r.

Zdaniem Sądu, fakt nieobjęcia w sposób jednoznaczny pobieranej przez stronę [...] emerytury zakresem ustawowej definicji z art. 3 pkt 5 u.ś.r., nie oznacza, że w sprawie nie mogłaby znaleźć zastosowania norma art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. To, że świadczenie emerytalne przyznane na podstawie prawa obcego nie zostało ujęte w katalogu emerytur i rent ujętym w art. 3 pkt 5 u.ś.r. nie oznacza, że stosowanie regulacji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w stosunku do obywateli [...] zostało wyłączone. Przeciwnie, wcześniej omówione zrównanie uprawnień obywateli [...] posiadających status cudzoziemca [...] z obywatelami Polski pod względem możliwości uzyskania świadczeń rodzinnych na zasadach ogólnych określonych przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych czyni w pełni uprawnionym stwierdzenie, że ustawodawca posiłkował się w tym zakresie pojęciem ogólnym renty czy emerytury, które to pojęcie odnieść należy również do świadczeń emerytalnych uzyskiwanych w innych państwach (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Op 249/23, dostępny jw.).

Wniosek taki wzmacnia fakt, że w obrocie pranym funkcjonuje Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o zabezpieczeniu społecznym, sporządzona w Kijowie dnia 18 maja 2012 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1373), która w art. 1 stanowi, że niniejszą Umowę stosuje się m.in.: (1) w odniesieniu do Ukrainy do ustawodawstwa o powszechnym państwowym ubezpieczeniu społecznym, które dotyczy emerytur oraz rent z tytułu m.in. inwalidztwa, utraty żywiciela, wysługi lat zgodnie z ustawodawstwem o powszechnym państwowym ubezpieczeniu emerytalnym (pkt 4); (2) w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej do ustawodawstwa dotyczącego obowiązkowego ubezpieczenia i świadczeń z zabezpieczenia społecznego: m.in. emerytur, rent z tytułu niezdolności do pracy oraz rent rodzinnych (pkt 3). Na szczególną uwagę zasługuje to, że w art. 14 Umowy ustanowiono zasadę zrównania faktów i zdarzeń, stwierdzając, że fakty i zdarzenia, które mają wpływ na nabycie prawa, zawieszenie lub wysokość emerytury lub renty, które zaistniały na terytorium jednej Umawiającej się Strony są uwzględniane tak jakby zaistniały na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Zarazem wymaga zastrzeżenia, że zakresem tej umowy nie zostały objęte świadczenia rodzinne, w tym świadczenie pielęgnacyjne, do których – zważywszy na treść art. 26 ust. 1 u.p.o.U. – wyłączne zastosowanie znajdują regulacje zawarte w przepisach ustawy oświadczeniach rodzinnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 438/23, dostępny jw.).

Dla dopełnienia tej części rozważań trzeba również wyjaśnić, że w orzecznictwie zajęto już stanowisko co do tego, że nie można zgodzić się z poglądem, że zastosowanie wykładni systemowej art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. i art. 26 ust. 1 u.p.o.U. pozwala przyjąć, że możliwe jest równoległe pobieranie świadczeń w dwóch państwach. Takie uprzywilejowanie obywateli [...], którzy przebywają legalnie w Polsce wyłącznie ze względu na ustawę specjalną z dnia 12 marca 2022 r. (mają status [...]), byłoby też sprzeczne z celem tejże ustawy specjalnej, która nakierowana jest na interwencyjną, doraźna pomoc, a nie nadanie dodatkowych uprawnień względem innych cudzoziemców przebywających w Polsce legalnie przed 24 lutego 2022 r., również tych będących obywatelami [...] (patrz: wyroki: WSA w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 490/23 i WSA w Opolu z dnia 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 245/23, dostępne jw.).

Sąd podkreśla w tym miejscu, że w sprawie rozstrzygające znaczenie miała jednak bezpośrednio przede wszystkim inna kwestia. Mianowicie - ocena stanu faktycznego pod kątem spełnienia przesłanki związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) a podjęciem się opieki nad osobą niepełnosprawną ze względu na znacznie ograniczoną możliwość jej samodzielnej egzystencji. Przy czym sam fakt wykonywania takiej opieki nie było okolicznością sporną.

Powyższy wniosek wynika z faktu, że istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla osoby pobierającej świadczenia wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do świadczenia, lecz z realizacją tego prawa w postaci jego wypłaty (patrz np. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 431/22 (dostępny jw.). Niemniej jednak przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. może mieć zastosowanie wyłącznie do osób spełniających warunki pozytywne uzyskania prawa do świadczenia. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest świadczeniem wyłącznie z tytułu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, lecz przysługuje osobom, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Świadczenie ma na celu dostarczać środków utrzymania tym opiekunom osób niepełnosprawnych, którzy z powodu sprawowanej opieki nie mogą podjąć pracy (tak np. NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 689/22, dostępnym jw.). Spełnienie tych przesłanek pozytywnych jest zatem warunkiem koniecznym, aby w ogóle rozważać kwestie związane z zastosowaniem przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. i ewentualne dokonanie wyboru jednego ze świadczeń, tj. świadczenia pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego.

Fakt rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodejmowania powinien być oceniany na moment rozpoznawania wniosku o przyznanie świadczenia. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla bowiem żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki, warunkiem jest jednak, by stan ten w odniesieniu do tego samego niepełnosprawnego i jego opiekuna trwał (patrz np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 2799/20, dostępny jw.). Dlatego istotne jest, czy w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego strona spełnia ustawowe przesłanki do jego przyznania (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1939/21, dostępny jw.). Nie oznacza to jednak, że konkretne zależności czasowe, następstwo zdarzeń czy osadzenie okoliczności w konkretnym miejscu i czasie nie mają znaczenia dla oceny zachodzenia wymaganego, bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną.

W okolicznościach badanej sprawy poza sporem pozostaje, że mąż skarżącej, w związku z opieką nad którym skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, legitymuje się od 30 listopada 2022 r. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wraz ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skarżąca natomiast, mając [...] lat – a więc będąc w "wieku poprodukcyjnym" – od pewnego już czasu ma ustalone prawo do emerytury z [...] systemu ubezpieczeń społecznych i świadczenie emerytalne z tego tytułu pobiera. Strona skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego, nie zaprzeczyła takim wnioskom organu. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że strona ma wypłacane świadczenie emerytalne od momentu osiągnięcia wymaganego prawem [...] wieku emerytalnego, a na ustalenie prawa do tego świadczenia wpływ miał staż pracy, a zatem okres ubezpieczenia (takie wnioski wpierają również postanowienia przywołanej umowy międzypaństwowej o zabezpieczeniu społecznym, sporządzonej w Kijowie dnia 18 maja 2012 r., które dotyczą okresów ubezpieczenia, od którego uzależnione jest nabycie prawa do emerytury).

Sądowi znane jest orzecznictwo dopuszczające możliwość dokonania wzmiankowanego już wcześniej wyboru świadczenia korzystniejszego przez opiekuna osoby niepełnosprawnej. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie nie ziściła się podstawowa przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jak też trafnie uznało Kolegium. W sprawie zabrakło bowiem dostatecznych podstaw do uznania, że rezygnacja z zatrudnienia czy też zaniechanie przez skarżącą podjęcia (niepodejmowanie) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nastąpiło w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem.

Skarżąca mieści się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., ubiega się bowiem o świadczenie w związku z opieką nad swoim mężem. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione jest jednak od spełnienia warunków określonych w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r., gdzie wyraźnie wskazano na wymóg istnienia związku rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osoby, o których mowa w pkt 1-4, z koniecznością realizacji celu w postaci sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Istotnie, jak zauważył pełnomocnik skarżącej, przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. nie dotyczy wyłącznie sytuacji, w której wnioskodawca zrezygnował z pracy zarobkowej w związku z wykonywaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Jego zakresem objęte są również takie stany faktyczne, w których opiekun nie podejmuje pracy z uwagi na sprawowanie takiej opieki. Należy zatem wyjaśnić, że "rezygnując z zatrudnienia" wnioskodawca musi celowo, intencjonalnie – tj. bezpośrednio w związku podjęciem się opieki – zaprzestać wykonywania pracy w formach prawem przewidzianych, z tytułu której otrzymuje wynagrodzenie. Z kolei "niepodejmowanie zatrudnienia" związane jest ze świadomą decyzją o nieubieganiu się o pracę (a zatem z powstrzymaniem się od zarobkowania), przy jednoczesnej, realnej możliwości jej wykonywania. Niepodejmowanie zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) lub rezygnacja z niego muszą być bezpośrednio związane z koniecznością sprawowania stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 213/22, dostępny jw. [prawomocny - patrz: wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 2007/22]).

Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1549/19 i 14 września 2017 r. sygn. akt I OSK 695/17 (dostępnych jw.), trafnie wyjaśnił, że wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba ta, decydując się na sprawowanie opieki, pozbawia się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji może liczyć na wsparcie ze strony Państwa. Świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej. Zgodzić się trzeba także z poglądem, że istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sprawowanie opieki musi zatem być wyłącznym powodem rezygnacji z zatrudnienia, zaś rezygnacja z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy (tak np. NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 940/19, dostępnym jw.). Powyższe uwagi mają szczególne znaczenie w kontekście przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., tj. gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury.

Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że "zgodnie z tym przepisem podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i niemożliwością podjęcia bądź kontynuowania pracy zarobkowej" (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 1946/22, dostępny jw.). W innych orzeczeniach stwierdzono, że "do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wystarczające stwierdzenie znacznego stopnia niepełnosprawności u podopiecznego wnioskodawcy zobowiązanego do świadczeń alimentacyjnych na rzecz osoby niepełnosprawnej, ale przede wszystkim rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź niepodejmowanie takich zajęć z uwagi na konieczność podjęcia opieki nad osobą niepełnosprawną. Pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną musi istnieć taki związek, w którym to konieczność sprawowania opieki jest przyczyną, a zarazem przeszkodą w podejmowaniu pracy zarobkowej. Dopiero istnienie takiego związku powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne staje się surogatem wynagrodzenia za pracę, której opiekun nie może podjąć bądź kontynuować" (zob. wyroki NSA z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1575/22 i 12 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 1096/22, przywołane w wyroku z dnia 28 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 2131/22 - orzeczenia dostępne jw.).

W niniejszej sprawie uprawniony jest wniosek, że skarżąca zrezygnowała z aktywności zarobkowej przed wystąpieniem konieczności podjęcia się opieki nad mężem w związku z ustaleniem w stosunku do niego znaczonego stopnia niepełnosprawności, co nastąpiło 30 listopada 2022 r., przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datowany jest od 24 października 2022 r. Opisana przez Kolegium sekwencja zdarzeń i wzajemne powiązanie czasowe nie mogły podlegać zakwestionowaniu. Co oczywiste bowiem, stwierdzenie tego faktu (stopnia niepełnosprawności powiązanego ze znacznym ograniczeniem zdolności do samodzielnej egzystencji) nastąpiło już po przybyciu przez skarżącą i jej męża na terytorium RP na warunkach objętych wcześniej omówioną ustawą specjalną.

Z całokształtu okoliczności sprawy można zasadnie wywieść, że skarżąca bezpośrednio przed 24 października 2022 r. ani też wcześniej, po przejściu na emeryturę, nie pracowała już zarobkowo. Tak ówcześnie, jak i obecnie była bowiem osobą w wieku poprodukcyjnym, gdyż osiągnęła wcześniej wiek emerytalny, w związku z czym przeszła na emeryturę, którą pobiera. Warto również zauważyć, że pomimo stosunkowo niskiej wysokości pobieranego świadczenia emerytalnego (według twierdzeń strony - około [...] zł w przeliczeniu na polską walutę) strona nie podejmowała aktywności zarobkowej – tym bardziej po przybyciu na terytorium Polski.

Brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że faktyczny stan sprawy kształtuje się w odmienny sposób. Skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie wykazała, że nie podejmowała zatrudnienia w związku ze sprawowaną opieką nad mężem. W związku z tym Sąd, w wyniku przeprowadzenia analizy okoliczności, na które wskazują akt sprawy, nie dostrzegł niezbędnego, bezpośredniego związku pomiędzy sprawowaniem opieki nad mężem a faktem, że skarżąca nie pracuje, jak i nie podejmuje, tj. powstrzymuje się od pracy zarobkowej. Zdaniem Sądu, brak wykonywania pracy przez skarżącą jest związany z tym, że już wcześniej osiągnęła wiek emerytalny. Sąd nie przeczy, że pobierając emeryturę, skarżąca mogłaby co od zasady dorabiać. Tym niemniej, w tym przypadku nie tylko brak jest bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy sprawowaną opieką a niepodejmowaniem zatrudnienia, lecz również odpowiednio uzewnętrznionej woli podjęcia pracy po przejściu na emeryturę, co też łącznie w świetle przywołanego art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W ocenie Sądu, w powyższym zakresie Kolegium rozważyło wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wynik tych rozważań zawarty został w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo wykazał brak związku przyczynowo-skutkowego, wymaganego w świetle art. 17 ust. 1 in fine u.ś.r., pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia – i odpowiednio jego niepodejmowaniem – lub innej pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania przez skarżącą opieki nad mężem.

Wobec powyższego, niezależnie od tego, czy skarżąca zadeklarowałaby rezygnację z dotychczas otrzymywanej emerytury [...] odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie okazała się zasadna. W tych okolicznościach argumentacja skargi dotycząca naruszenia art. 17 ust. 1 pkt u.ś.r. okazała się nietrafna, zaś ta skupiająca się na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. całkowicie chybiona. W związku z tym nie mogła ona doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, skoro jak wyżej wskazano - nie został spełniony zasadniczy warunek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd zauważa również, że nie znalazł w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wyrażenia takiego stanowiska, na które pełnomocnik wskazał w sformułowanym zarzucie, tj. że organ odwoławczy uznał, iż zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia.

Dodać jeszcze należy, że skarżąca również w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego, a organ I instancji dopełnił obowiązku informacyjnego z art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a. Z kolei organ odwoławczy oparł się na okolicznościach ustalonych w toku postępowania w pierwszej instancji. Pełnomocnik na żadnym etapie postępowania nie przedstawił żadnych okoliczności (choćby poszlakowych), które wskazywałyby na rzeczywisty, bezpośredni związek pomiędzy deklarowanym na użytek wniosku o przyznanie świadczenia niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a koniecznością wykonywania opieki nad mężem. Z kolei, jak już to zostało wyjaśnione, kwestie ewentualnego wyboru świadczenia, czyli możliwości zawieszenia emerytury czy też wstrzymania jej wypłaty miały zaś w takiej sytuacji znaczenie drugorzędne.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że Kolegium nie naruszyło przepisów prawa materialnego: art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. Nie doszło również do uchybienia w zakresie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 (zasada prawdy obiektywnej) i art. 8 (zasada wzbudzania zaufania do władzy publicznej) oraz szczegółowych przepisów dotyczących ustalania i rozpatrywania materiału dowodowego, tj. art. 77 § 1, art. 79a i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jak i motywowania rozstrzygnięcia administracyjnego (art. 107 § 3 k.p.a.).

W konsekwencji Sąd nie uznał zasadności skargi ani też nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.