Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 7/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny (art. 55 ustawy p.p.s.a.)
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z  art. 64 par. 3 i  art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. o wymierzenie grzywny Staroście Trzebnickiemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 8 lutego 2024 r. J. M. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Staroście Trzebnickiemu (dalej: organ, Starosta) grzywny (w wysokości nie mniejszej niż 1% maksymalnego wymiaru za każdy pełny tydzień opóźnienia) za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 29 grudnia 2023 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 29 grudnia 2023 r. złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 listopada 2023 r., jednak skarga ta nie została przekazana do Sądu w ustawowym terminie. Wnioskodawca zaznaczył, że z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż dla wymierzenia organowi grzywny nie mają znaczenia przyczyny nieprzekazania skargi sądowi. Okoliczności stanowiące podstawę naruszenia terminu mogą mieć jedynie wpływ na ustalenie wysokości grzywny. Jednocześnie obowiązek przekazania sądowi skargi istnieje niezależnie od tego czy organ uznaje, że skarga nie jest zasadna.

W dniu 19 kwietnia 2024 r. Starosta udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny wskazując, że akta sprawy przekazał do Sądu w dniu 16 stycznia 2024 r. Starosta wyjaśnił ponadto, że nieudzielenie odpowiedzi na wniosek w ustawowo przewidzianym terminie wynikało z absencji pracownika organu oraz dużej ilości obowiązków, co spowodowało zawieruszenie się wniosku w innych dokumentach.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 listopada 2023 r. (w postaci kserokopii dokumentu) została przekazana przez organ do tutejszego Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy w dniu 18 stycznia 2024 r. (data stempla pocztowego) i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 55/24. W sprawie tej, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ przesłał w dniu 13 lutego 2024 r. oryginał skargi z dnia 29 grudnia 2023 r. w formie dokumentu elektronicznego, natomiast w dniu 5 marca 2024 r. nadesłał elektronicznie uwierzytelnioną kopię odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2024 r. skarżący wskazał, że organ pierwotnie przekazał jego skargę w formie papierowej, a oryginał skargi przesłał dopiero w dniu 13 lutego 2024 r., natomiast odpowiedź na skargę w wersji opatrzonej podpisem elektronicznym przekazał w dniu 5 marca 2024 r. Zdaniem wnioskodawcy, powyższe oznacza, że Starosta nie tylko nie przestrzega przepisów dotyczących przekazania skargi w ustawowym terminie, ale również lekceważy terminy wyznaczone przez Sąd. W ocenie strony, w wyniku niewłaściwego postępowania organu, jego sprawa zostanie rozpoznana dopiero w dniu 19 czerwca 2024 r., czyli po ponad 5 miesiącach od momentu, w którym organ powinien był przekazać skargę do Sądu. Powyższe uzasadnia wymierzenie Staroście grzywny w celu zdyscyplinowania organu i zapobieżenia nieprawidłowemu postępowaniu w podobnych przypadkach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023, poz. 1634 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a.

W związku z tym, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi z zakresu dostępu do informacji publicznej, należało wziąć pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do u.p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., ma charakter mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wskazać trzeba również, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 u.p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, co oznacza, że nawet w przypadku spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, Sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Kwestia ta, jak i wysokość grzywny, pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a.

W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie na organ grzywny. Starosta przekazał wprawdzie do Sądu skargę (w formie kserokopii) wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi z przekroczeniem terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., jednak naruszenie to było niewielkie. Jak wynika z akt sprawy, skarga wpłynęła do organu w dniu 29 grudnia 2023 r. Organ powinien był więc przekazać skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w dniu 15 stycznia 2024 r., a uczynił to z trzydniowym opóźnieniem, tj. w dniu 18 stycznia 2024 r. Sąd dostrzega przy tym, że skarga została pierwotnie wniesiona przez organ w postaci kserokopii dokumentu, jednak - na wezwanie z dnia 7 lutego 2024 r. - Starosta przekazał, w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, na elektroniczną skrzynkę podawczą tutejszego Sądu oryginał skargi w formie dokumentu elektronicznego.

Oceniając zasadność wniosku o wymierzenie grzywny, Sąd miał na względzie nie tylko nieznaczne uchybienie terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., ale również okoliczność, że Starosta przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania oryginału skargi oraz elektronicznie uwierzytelnionej kopii odpowiedzi na skargę. Wbrew argumentacji skarżącego zawartej w piśmie z dnia 22 kwietnia 2024 r., powyższe działania organu nie opóźniły rozpoznania sprawy, która - po uiszczeniu przez skarżącego w dniu 20 lutego 2024 r. wpisu sądowego od skargi oraz doręczeniu mu uwierzytelnionej kopii odpowiedzi na skargę - zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 14 marca 2024 r. została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W związku z powyższym Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest zasadne, wobec czego na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a. i art. 55 § 1 u.p.p.s.a. oddalił wniosek o jej wymierzenie.