Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 7/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: 1. stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. umorzono postęp.w zakr. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 13 ust.1., art. 14 ust, 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par 1, art. 149 par 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] I SAB/Sz 7/23 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi F. K. K. w B. na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Burmistrza P., nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w sprawie zobowiązania Burmistrza P. do udostępnienia informacji; III. oddala wniosek o zasądzenie od Burmistrza P. sumy pieniężnej; IV. zasądza od Burmistrza P. na rzecz strony skarżącej Fundacji [...] w B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 26 lipca 2021 r. Fundacja [...] (dalej: "Fundacja", "skarżąca") zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: "organ") w trybie dostępu do informacji publicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji czy:

1) w związku z zawartą umową o powierzenie grantu w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 Osi Priorytetowej nr III: Cyfrowe Kompetencje społeczeństwa działania 3.1: Działania szkoleniowe na rzecz rozwoju kompetencji cyfrowych dotyczącej realizacji projektu grantowego pn. "Akademia kompetencji cyfrowych dla mieszkańców województw pomorskiego, warmińsko-mazurskiego, podlaskiego", w wyniku którego zawarto umowę partnerską opisaną poniżej, przeprowadzono audyt lub umowa ta/postępowanie było przedmiotem analizy przez Regionalną Izbę Obrachunkową?;

2) w związku z zawartą umową partnerską na rzecz realizacji projektu POPC pomiędzy Gminą P. a Fundacją [...] z siedzibą w B. przeprowadzono audyt lub umowa ta/postępowanie było przedmiotem analizy przez Regionalną Izbę Obrachunkową?

Fundacja zaznaczyła jednocześnie, że w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi pozytywnej zarówno na pierwsze, jak i na drugie pytanie, zwraca się o przesłanie w wersji papierowej dokumentów lub końcowych raportów, czy też sprawozdań z przeprowadzonych audytów lub kontroli.

Pismem datowanym na dzień 22 listopada 2021 r. Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Fundacji z dnia 26 lipca 2021 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz Fundacji sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, a także zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazała, że jej wniosek z dnia 26 lipca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej został skutecznie doręczony organowi w dniu 29 lipca 2021 r., co potwierdza załączone do skargi zwrotne potwierdzenie odbioru. Jednak, jak wskazała strona skarżąca, od dnia odebrania wniosku organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, nie poinformował Fundacji o przedłużającym się terminie rozpoznania wniosku, Fundacja nie otrzymała także żadnej odpowiedzi na wniosek.

Fundacja podkreśliła, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 26/20, że w jej ocenie dokument, raport, czy sprawozdanie z przeprowadzonego audytu lub kontroli stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie w całości

i podniósł, że przygotował pismo w odpowiedzi na wniosek Fundacji o udostępnienie informacji publicznej, w którym wyjaśnił, że organ nie dysponuje żądanymi informacjami, gdyż w sprawach przywołanych przez Fundację nie przeprowadzono audytu oraz, że wskazane w zapytaniu postępowanie i umowy nie były przedmiotem analizy Regionalnej Izby Obrachunkowej. Organ podniósł, że z analizy Rejestru wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonego w Urzędzie Miejskim w P. wynika, że sporządzoną przez Burmistrza odpowiedź na wniosek wysłano do Fundacji w dniu 3 sierpnia 2021 r. (poz. 37 Rejestru). Jednak z uwagi na to, że nadano ją listem zwykłym, organ nie dysponuje potwierdzeniem nadania pisma. Organ podkreślił, że pozostawał w przekonaniu, że odpowiedź na wniosek Fundacji została skutecznie do niej wysłana, ponieważ podpisał przygotowane w tym przedmiocie pismo i nie otrzymał informacji o tym, że wysłany list nie dotarł do adresata. Burmistrz Miasta i Gminy dodał, że z uwagi na treść wniesionej skargi, ponownie przesłał Fundacji odpowiedź na wniosek, tym razem listem poleconym.

Organ dołączył do odpowiedzi na skargę odpowiedź na wniosek z dnia 3 sierpnia 2021 r. wraz z Rejestrem wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonym w Urzędzie Miejskim w P., w którym w poz. 37 wskazano, że w dniu 3 sierpnia 2021 r. wysłano do Fundacji odpowiedź, a także pismo z dnia 13 grudnia 2021 r., przy którym ponownie przesłano Fundacji odpowiedź z dnia 3 sierpnia 2021 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma przez Fundację.

W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2022 r. Fundacja wskazała, że tłumaczenia, które organ zawarł w odpowiedzi na skargę stanowią nieudolną próbę uzasadnienia braku udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i podkreśliła, że organ był zobowiązany skutecznie udzielić odpowiedzi, czego nie uczynił w niniejszej sprawie w ustawowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 lutego 2022r., sygn. akt II SAB/Sz 196/21 oddalił skargę Fundacji na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; dalej "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ sprostał temu wymogowi, gdyż pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. udzielił Fundacji odpowiedzi na jej wniosek, a odpowiedź ta pozostaje w ścisłym związku z treścią zadanych pytań i stanowi realizację prawa do udostępnienia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, że co prawda organ nie posiada zwrotnego potwierdzenia odbioru przez Fundację korespondencji zawierającej odpowiedź na wniosek, gdyż pismo to zostało do niej nadane listem zwykłym, ale przedstawione przez organ dokumenty, a zwłaszcza wyciąg z Rejestru wniosków, dostatecznie dowodzą, że pismo z dnia 3 sierpnia 2021 r. zostało przesłane na adres Fundacji wskazany we wniosku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Fundacja zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 14 u.d.i.p., polegające na pominięciu faktu, że udzielenie informacji publicznej musi być skutecznie doręczone podmiotowi wnoszącemu zapytanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że samo ewentualne sporządzenie pisma zawierającego odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie stanowi "udostępniania" żądanej we wniosku informacji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 września 2023 r. sygn. akt III OSK 1379/22 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Fundacji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 196/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyniku zaakceptowania wadliwego zastosowania art. 14 ust. 1 u.d.i.p. będącego następstwem nieprawidłowej wykładni tego przepisu w zakresie odnoszącym się do rozumienia pojęcia "udostępnienia informacji publicznej" nieprawidłowo uznał, że nie ma podstaw, aby kwestionować fakt skutecznego nadesłania przez organ w dniu 3 sierpnia 2021 r. odpowiedzi na wniosek Fundacji o udostępnienie informacji publicznej. W toku ponownego rozpoznania sprawy NSA nakazał Sądowi I instancji mieć na uwadze zarówno dokonaną przez NSA wykładnię art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jak i okoliczności faktyczne sprawy istniejące w czasie ponownego orzekania w niniejszej sprawie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym podkreślenia wymaga, że Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej bezczynności orzekał w warunkach związania wykładnia prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 15 września 2023 r. (sygn. akt IIII OSK 1379/22), stosownie do treści przepisu art. 190 p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. Natomiast zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Z tego przepisu wypływa nakaz dla sądu pierwszej instancji przyjęcia określonego stanowiska przy ponownym rozpoznaniu sprawy, które to stanowisko nie może być odmienne od zaprezentowanego w wyroku NSA rozumienia przepisów będących podstawą orzekania w sprawie i przedmiotem wykładni in concreto. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Ponadto, co istotne, związanie wykładnią oznacza, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznawał sprawę (art. 183 p.p.s.a.), i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r. sygn. akt II GSK 244/20). Skarżąca kasacyjnie upatrywała zaś naruszenia prawa materialnego, tj. art. 14 u.d.i.p., w jego niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji polegającym na pominięciu faktu, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi być skutecznie doręczona podmiotowi wnoszącemu zapytanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dokonując zatem kontroli zaskarżonej bezczynności oraz działając w ramach związania wyrokiem NSA z 15 września 2023 r., sygn. akt III OSK 1379/22, należy wskazać, że przedmiotem skargi była bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w dzieleniu informacji publicznej.

Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia tylko wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. a wskazanie podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia w art. 4 tej ustawy. W niniejszej sprawie zarówno to, że mamy do czynienia z informacją publiczną jak i to, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia oraz, że odpowiedź na wniosek zawarta w piśmie z dnia 3 sierpnia 2021 r. pozostaje w ścisłym związku z treścią zadanych pytań i stanowi zrealizowanie prawa do udostępnienia informacji publicznej, w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, przesądził WSA w wyroku z dnia 17 lutego 2022 r., która to ocena nie była objęta zarzutami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku". Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy).

Udzielenie informacji publicznej na wniosek nie następuje z momentem sporządzenia stosownej odpowiedzi, lecz z chwilą jej skutecznego doręczenia wnioskodawcy, a obowiązek takiego skutecznego doręczenia spoczywa na podmiocie zobowiązanym.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pismem z dnia 26 lipca 2021 r. Skarżąca, wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej. Jak wskazał organ odpowiedź na wniosek zawarta jest w skierowanym do Fundacji piśmie z dnia 3 sierpnia 2021 r. przesłanym na adres wskazany we wniosku co dowodzi zapis w Rejestrze wniosków, w jego pozycji 37.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać należy, że dla uznania, że organ nie pozostawał w niniejszej sprawie w zwłoce i rzeczywiście udzielił odpowiedzi na wniosek Fundacji w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie wystarczy twierdzenie organu, iż podpisał przygotowaną odpowiedź na wniosek i jednocześnie nie otrzymał informacji o tym, że wysłany list nie dotarł do adresata. Wbrew stanowisku organu nie może o tym również świadczyć, wpis w pozycji 37 Rejestru wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonego w Urzędzie Miejskim w P. mający potwierdzać, że sporządzoną przez organ odpowiedź na wniosek wysłano do Fundacji w dniu 3 sierpnia 2021 r. za pośrednictwem zwykłego listu. Należy podkreślić w tym kontekście, że prawidłowo wysłana przez organ korespondencja zawierająca odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinna zostać doręczona w taki sposób, aby organ mógł wykazać, że dotarła ona do adresata. Stąd dla wykazania skuteczności doręczenia konieczne jest posługiwanie się przez organ dowodem doręczenia – tak NSA w wyroku z dnia 15 września 2023 r.

Zatem powoływana przez organ okoliczność udzielenia pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. informacji publicznej nie stanowi o załatwieniu wniosku. Prawidłowo wysłana przez organ korespondencja zawierająca odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinna zostać doręczona w taki sposób, aby organ mógł wykazać, że dotarła ona do adresata co nie ma miejsca w odniesieniu do potwierdzenia doręczenia z pozycji 37 Rejestru

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 września 2023 r., Sąd I instancji w ponownym postępowaniu zobowiązany jest uwzględnić okoliczności faktyczne sprawy istniejące w czasie ponownego orzekania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że jak wynika to z akt sprawy organ ponowił doręczenie udzielonej informacji publicznej na wniosek z dnia 26 lipca 2021 r., sporządzonej dnia 3 sierpnia 2021 r. przy piśmie z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...], które zostało odebrane dnia 23 grudnia 2021 r. przez ustanowionego przy wniosku o udzielenie informacji publicznej pełnomocnika (vide zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki nr [...], odpowiadający numerowi nadania określonego w pocztowej książce nadawczej).

Uznać należy zatem, że z dniem 23 grudnia 2021 r. doszło do udzielenia żądanej informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 26 lipca 2021 r. Na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie zatem organ nie pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, zatem zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej jest bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku.

Jednocześnie – w punkcie pierwszym sentencji wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; wyroki WSA w Poznaniu z 11 marca 2015 r., sygn. IV SAB/Po 19/15, CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zachowanie podmiotu zobowiązanego wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja została skarżącemu w części prawidłowo udostępniona, w części załatwiona decyzją odmowną, a w pozostałym zakresie nie mogła zostać udostępniona z uwagi na zbytnią ogólnikowość wniosku. Takie postępowanie nie miało cech lekceważącego traktowania przez organ obowiązków nakładanych mocą u.d.i.p., czy jaskrawego braku woli załatwienia sprawy.

Oddalając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej (pkt trzeci sentencji wyroku) Sąd wziął pod uwagę, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter fakultatywny i zależne jest od uznania sądu. Ustalenie, że organ pozostaje w bezczynności nie przesądza jeszcze o konieczności przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. O ile bowiem grzywna jest środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym, mającym zdyscyplinować organ, o tyle suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowić ma nie tyle sankcję za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu. Tymczasem Skarżąca nie wykazała żadnych ujemnych dla niej konsekwencji wynikających z bezczynności organu.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1935).