Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1016/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 17 ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Makuch Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant starszy referent Monika Kostecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/289/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej A. D. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 10 lutego 2022 r., nr [...] Wójt Gminy M. odmówił przyznania skarżącej (A. D.) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad ojcem.

Organ jako podstawę odmowy przyznania świadczenia wskazał art. 17 ust.1b ustawy z 28 listopada 2023 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 390) – dalej: "u.ś.r.". Podał też, że zgodnie z przedłożonymi dokumentami "nie da się ustalić" daty powstania niepełnosprawności ojca skarżącej, zaś najstarsze przedłożone orzeczenie potwierdzające jego niezdolność do samodzielnej egzystencji wskazywało na marzec 2020 r., jako datę powstania tej niezdolności. Jednocześnie ustawodawca do dnia wydania ww. decyzji "nie zrealizował korekty stanu prawnego", o której była mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2014 r., K 38/13.

W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył przy tym, że w świetle poczynionych ustaleń skarżąca była aktualnie jedyną osobą, która mogła zapewnić całodobową opiekę obojgu rodzicom, co powodowało, że nie miała możliwości podjęcia żadnej pracy zarobkowej. Opieka ta sprawowana jest w sposób właściwy.

Organ ustalił bowiem, że ojciec skarżącej orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 27 października 2022 r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu tym wskazano, że "nie da się ustalić" od kiedy istnieje niepełnosprawność, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 5 czerwca 2020 r. Ponadto zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 23 sierpnia 2022 r. ojciec skarżącej został uznany trwale niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Według znajdującego się w dokumentacji organu wcześniejszego orzeczenia z 13 lipca 2020 r. niezdolność do samodzielnej egzystencji istniała od marca 2020 r. Ojciec skarżącej cierpiał na zaburzenia pamięci (zaburzenie otępienne głębokie) i wymagał 24h opieki i nadzoru drugiej osoby, jego żona (matka skarżącej) nie była w stanie pomóc skarżącej ze względu na to, że również posiadała orzeczoną trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji, m.in. rozpoznaną depresję o podłożu organicznym oraz zaburzenia otępienne.

Organ wskazał, że skarżąca aktualnie nie pracuje, w 2020 r. zrezygnowała z zatrudnienia z powodu niepełnosprawności i pogarszającego się stanu zdrowia rodziców. Opieka nad rodzicami nie ograniczała się tylko do powadzenia domu, tj. przygotowywaniu posiłków, podawaniu leków, utrzymania higieny osobistej, ale przede wszystkim do czuwania nad bezpieczeństwem podopiecznych, gdyż ich stan zdrowia powodował, że mogli nieświadomie stwarzać sytuacje zagrażające swojemu życiu oraz życiu innych.

Organ wskazał przy tym, że skarżąca ma dwóch braci. M. G. jest nieaktywny zawodowo, posiada prawo do emerytury MSWiA z dodatkiem zdrowotnym. Jego żona jest również osobą nieaktywną zawodowo w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną i ubezwłasnowolnioną całkowicie córką i z tego tytułu otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne. M. G. nie wspiera rodziców finansowo z uwagi na wydatki związane ze swoim stanem zdrowia oraz stanem zdrowia córki. Wspiera siostrę przez porady co do opieki nad rodzicami oraz osobistą pomoc np. w dowozie rodziców do lekarzy. Natomiast B. G. mieszka w Kanadzie; ustalono jedynie, że w okresie trzydziestoletniego pobytu na obczyźnie tylko dwa razy był w Polsce z uwagi na ogromne koszty podróży. Skarżąca nie znała sytuacji finansowej brata.

W odwołaniu skarżąca podniosła, że zajmuje się schorowanymi rodzicami, którzy mają orzeczoną trwałą niezdolność do samodzielniej egzystencji. Zakres obowiązków spowodował, że zrezygnowała z zatrudnienia. Odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia była dla niej krzywdząca. \\ njrorganu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem obowiązującego prawa

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z 4 kwietnia 2023 r., znak: SKO.ŚR/4111/289/2023 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Kolegium wskazało, że powołana przez organ I instancji przesłanka z art. 17 ust.1b u.ś.r., nie mogła stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13 w którym wskazano, że ww. przepis ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Jednocześnie Kolegium biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stwierdziło, że brak było podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia. Z akt sprawy wynikało bowiem, że ojciec skarżącej był od dłuższego czasu chory, gdyż schorzenia, na które cierpi są schorzeniami przewlekłymi dotykającymi ludzi starszych (orzeczenie z marca 2020 r.). Nadto zdaniem organu odwoławczego ojciec skarżącej poruszał się po przestrzeni domowej, a także poza nią, a wsparcie jakiego wymagał mieściło się w granicach standardowego wsparcia, jakiego mieszkające z rodzicami dzieci udzielają swoim starszym schorowanym rodzicom. Z uwagi na postępującą demencję i zaburzenia pamięci konieczna była kontrola jego zachowania. Zdaniem Kolegium, małżonka, a także rodzina skarżącej, w zakresie swoich możliwości winni pomagać skarżącej w opiece.

Kolegium wskazało też, że wcześniej skarżąca zwracała się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką. Jednak świadczenie nie zostało jej przyznane, gdyż zakres czynności jaki wykonywała w związku z opieką nad matką nie miał charakteru czynności ekstraordynaryjnych, wykluczających możliwość zatrudniania choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Również w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Kolegium, zakres czynności, jakie wykonywała skarżąca nie wykraczał poza zakres czynności mieszczących się w ramach wspierania rodziców wynikających z zasad współżycia społecznego, w szczególności w przypadku wspólnego zamieszkiwania ze starszymi, schorowanymi rodzicami. Nie były to czynności ekstraordynaryjne. Kolegium zaznaczyło, że powszechnie przyjmuje się, że w ramach wsparcia starszych chorych rodziców dzieci przejmują na siebie obowiązki polegające na robieniu zakupów, sprzątaniu, gotowaniu, pielęgnacji i wspieraniu rodziców w załatwianiu spraw i umawianiu wizyt lekarskich. Ponadto również rodzeństwa skarżącej winno się przyczyniać do opieki nad niepełnosprawnym ojcem.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się uchylenia decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasadzenie od organu kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy;

a) art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez błędną wykładnię polegającą na:

- pominięciu prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy,

- przyjęciu, że faktyczne sprawowanie przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem nie jest wystarczające do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na okoliczność, że wraz ze skarżącą zamieszkują inne osoby z nią spokrewnione, w tym żona niepełnosprawnego, a które to mogą ją czasowo wspomóc w obowiązku opieki nad ojcem,

- uznaniu, że potencjalny obowiązek alimentacyjny pozostałej dwójki rodzeństwa skarżącej względem wymagającego opieki ojca bez względu na szczególne okoliczności wyprzedza obowiązek alimentacyjny córki, a co za tym idzie nieuprawnione przyjęcie przez organ, że przepisy u.ś.r. pozwalają organowi na ustalanie możliwości i formy realizacji obowiązku alimentacyjnego przez osobę zobowiązaną, a przez to wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla sądu powszechnego,

- uznanie, że opieka pełniona przez skarżącą nie wykracza poza zakres czynności mieszczących się w ramach wspierania rodziców wynikających z zasad współżycia społecznego, podczas gdy opieka skarżącej nad niepełnosprawnym ojcem była ciągła, nieprzerwana i całodobowa.

b) art. 17 ust. 1b u.ś.r. przez nieprawidłowe zastosowanie tj. błędne uznanie, że negatywną przesłanką do przyznania wnioskowanego świadczenia jest brak wskazania, że niepełnosprawność powstała przed 18 rokiem życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia, podczas gdy wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13, art. 17 ust. 1b u.ś.r., został uznany za niezgodny z Konstytucją RP i w konsekwencji organ nie mógł oprzeć swojego rozstrzygnięcia na tym przepisie.

2. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – dalej "k.p.a." przez:

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej przez skarżącą i realnych możliwości sprawowania przez braci skarżącej opieki nad niepełnosprawnym ojcem, co ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem skarżącej,

- brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz oparciu decyzji jedynie na jego części, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich dowodów powinna prowadzić do uznania, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki uzasadniające przyznanie na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego ojca,

- art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia,

- art. 138 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego zmierzającego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji w której organ I instancji wskazał jednoznacznie, że "Pani D. jest aktualnie jedyną osobą która może zapewnić całodobową opiekę obojgu rodzicom, co powoduje, ze nie ma ona możliwości podjęcia pracy zarobkowej.". W przypadku wątpliwości po stronie organu II instancji co do zakresu sprawowanej opieki przez skarżącą nad ojcem, należało przeprowadzić postępowanie uzupełniające, w tym zlecenie wywiadu, przesłuchanie skarżącej czy przesłuchanie świadków.

Na okoliczność zasadności podniesionych zarzutów do skargi dołączono m.in. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ojca skarżącej z 27 października 2022 r.; zaświadczenie lekarza psychiatry z 11 maja 2023 r. dotyczące sposobu zachowania ojca skarżącej; zaświadczenia Szpitala Klinicznego z 28 czerwca 2022 r. podpisane przez lekarza psychiatrę.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organ odwoławczy dokonał całkowicie odmiennych ustaleń faktycznych niż organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wniósł również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi.

Sąd postanowił przeprowadzić wnioskowane dowody w sprawie w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." na okoliczność stanu zdrowia ojca skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie ponieważ rację miał pełnomocnik skarżącej, że organ odwoławczy nie przeprowadzając jakiegokolwiek postępowania dowodowego dokonał całkowicie odmiennej oceny zebranych dowodów w postępowaniu, które toczyło się przed organem I instancji. Tym samym naruszone zostały w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia, wskazane w skardze przepisy k.p.a.

Na wstępie Sąd zaznacza, że w rozstrzyganej sprawie organy kolejnych instancji zajęły diametralnie różne stanowisko co do przyczyn odmowy przyznania świadczenia. Organ I instancji odmówił przyznania świadczenia wyłącznie w oparciu o art. 17 ust. 1b u.ś.r., pomimo, że ww. wyrokiem Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność ww. przepisu z art. 32 Konstytucji RP. Odnosząc się natomiast do związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem (a tak właściwie nad niepełnosprawnymi rodzicami) to należałoby podkreślić, że organ I instancji w ogóle nie kwestionował związku niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym (w stopniu znacznym) ojcem, ale też i nad matką (również niepełnosprawną w stopniu znacznym). Co więcej, organ, powołując się na ustalenia pracownika socjalnego stwierdzał, że: "Opieka nad rodzicami nie ogranicza się tylko do prowadzenia domu tj. przygotowywania posiłków, podawaniu leków, utrzymaniu higieny osobistej, ale przede wszystkim na czuwaniu nad bezpieczeństwem podopiecznych, gdyż stan zdrowia powoduje, że mogą nieświadomie stwarzać sytuacje zagrażające swojemu życiu oraz życiu innych". Organ I instancji odniósł się również do możliwości skorzystania z pomocy rodzeństwa skarżącej (zobowiązanego w tym samym stopniu do alimentacji rodziców – jak skarżąca). Organ wskazał, że bracia skarżącej nie mogą podjąć się opieki nad rodzicami, ponieważ jeden z braci wspólnie z żoną opiekuje się ich niepełnosprawną (ubezwłasnowolnioną całkowicie córką), a drugi od ok. 30 lat przebywa w Kanadzie i skarżąca nie zna jego sytuacji finansowej.

Natomiast Kolegium uznając, że organ I instancji błędnie zastosował sprawie ww. art. 17 ust.1b u.ś.r. wskazało, że w ocenie organu odwoławczego opisane czynności mieszczą się "w ramach wspierania rodziców wynikających z zasad współżycia społecznego, w szczególności w przypadku wspólnego zamieszkiwania ze starszymi schorowanymi Rodzicami".

Zdaniem Sądu, organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego co do istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozwiązaniem dotychczasowego stosunku pracy i niepodejmowaniem kolejnego zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością opieki nad dwojgiem niepełnosprawnych rodziców (w stopniu znacznym). Z akt wynika bowiem, że skarżąca pracowała w K. (na różnych stanowiskach) – mieszka natomiast w M. z niepełnosprawnymi rodzicami. Stan zdrowotny obojga rodziców (poświadczony stosownymi orzeczeniami o niepełnosprawności w stopniu trwałym przyznanym na stałe) wymaga nie tylko pomocy w stałych czynnościach życia codziennego, ale przede wszystkim stałej obecności córki, ponieważ oboje rodzice (a zwłaszcza ojciec) znajdują się w stanie psychicznym zagrażającym bezpieczeństwu ich obojga oraz rodziny. Zebrane w sprawie dokumenty medyczne potwierdzają zaburzenia depresyjne matki i zaburzenia otępienne głębokie ojca. W tym kontekście stwierdzenia Kolegium, że czynności wykonywane przez skarżącą nie wykraczają poza zakres czynności mieszczących się w ramach wspierania rodziców – są nie tylko sprzeczne z dokumentacją medyczną znajdującą się w aktach sprawy i z ustaleniami pracownika opieki społecznej – ale przede wszystkim nie odnoszą się do jakiegokolwiek dowodu, który Kolegium uznałoby za istotny przy zmianie oceny zebranego materiału dowodowego.

Sąd nie neguje możliwości dokonania odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ odwoławczy, ale uzasadnienie decyzji organu II instancji powinno w takiej sytuacji wnikliwie odnosić się albo do dodatkowych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego, albo wskazywać okoliczności faktyczne, które w sposób zgodny z doświadczeniem życiowym lub logiką należało ocenić odmiennie niż to ocenił organ I instancji.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji podkreślał, że opieka nad rodzicami nie ogranicza się tylko do prowadzenia domu, ale przede wszystkim polega na czuwaniu nad bezpieczeństwem podopiecznych, gdyż stan ich zdrowia powoduje, że mogą nieświadomie stwarzać sytuacje zagrażające swojemu życiu oraz życiu innych. Stwierdzenie to, zdaniem Sądu, jest zgodne z zebranym materiałem dowodowym. Kolegium pominęło całkowicie powyższą okoliczność, nie uzasadniając dlaczego ten element nie jest istotny w sprawie.

Tym samym, zdaniem Sądu, Kolegium naruszyło przede wszystkim art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Powołane przepisy stanowią, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.); organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 §3 k.p.a.). Skoro dla organu I instancji przy ocenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem i matką – istotne były względy bezpieczeństwa to pominięcie przez Kolegium całkowicie tej okoliczności faktycznej – bez wskazania przyczyn takiego postępowania – stanowiło o dowolności dokonanej oceny co do okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie. Co więcej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium, właściwie nie wskazano dlaczego organ odwoławczy uznał, że matka skarżącej (osoba o stwierdzonej znacznej niepełnosprawności, a na dodatek – jak wynika z akt pośrednio – pozostająca właściwie w konflikcie ze swoim mężem) miałaby wyręczać córkę w opiece nad niepełnosprawnym ojcem.

Sąd podziela przy tym pogląd Kolegium o bezzasadności zastosowania negatywnej przesłanki z art. 17 ust.1b u.ś.r. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13 jest niemożność odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tylko w oparciu o datę powstania niepełnosprawności. Przykładowo, wyrokiem z 7 listopada 2023 r., III SA/Kr 994/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraźnie wskazał, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego są wiążące co do swojej sentencji, ta zaś w przedmiotowej sprawie jednoznacznie stanowi o niekonstytucyjności przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Wyrok ten wpisuje się w ustaloną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. K 38/13, uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 26 września 2023 r., I OSK 1639/21 i powołane tamże wyroki NSA: z 17 listopada 2022 r., I OSK 2170/21; z 26 kwietnia 2019 r., I OSK 8/19; z 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16, czy też z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 923/16).

W ponownym postępowaniu organy rozpatrzą wniosek skarżącej uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Strona była reprezentowana przez adwokata, a więc Sąd zasądził od organu 480 zł kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).