Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 144/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2a
journal: Dz.U. 2022 poz 2409
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j.)
article: art. 119 pkt 3, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. C. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...] (dalej: organ, organ I instancji) - postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] - działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 997 ze zm., dalej: u.p.z.p.), art. 5 i art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę czterech mieszkalnych budynków jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu oraz budową drogi wewnętrznej, na działce nr [...] o całkowitej powierzchni [...] ha, położonej w obrębie [...], gmina [...].

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że wydając je uwzględnił nową treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., mającą zastosowanie w sprawie od dnia 24 września 2023 r., która jednoznacznie wskazuje, że nie wymagają uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi grunty rolne przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne stanowiące użytki klasy I-III położone na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że działka nr [...] objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, stanowi użytki rolne sklasyfikowane jako grunty orne klasy IIIb - objęte ochroną prawną, oraz grunty orne klasy IVa i IVb, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, które są gruntami rolnymi w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Organ zaznaczył, że z treści wniosku z dnia [...] r., nie wynika iż Wójt Gminy [...] ustanowił plan ogólny uzupełnienia zabudowy. W związku z powyższym - zdaniem organu I instancji - do czasu uchwalenia ogólnego planu uzupełnienia zabudowy, do jakiego zobligowany jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), działając zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., organem właściwym do uzyskania zgody przeznaczenia gruntów rolnych klasy bonitacyjnej I-III, na cele inne niż rolnicze, jest minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Zatem stosując nowe brzmienie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., należało odmówić uzgodnienia projektu decyzji dla działki nr [...].

W zażaleniu z dnia [...] r. J.C. - wnioskodawca ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] (dalej: skarżący) - podniósł, że w dniu [...] r. organ I instancji wydał postanowienie, które uzgodniło warunki zabudowy dla działki sąsiedniej, której warunki nie odbiegają od działki skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, organ II instancji), postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688, dalej: ustawa nowelizująca), z dniem 24 września 2023 r. wprowadzone zostały liczne zmiany zarówno w u.p.z.p. jak i u.o.g.r.l. Do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zawierającego przesłanki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ustawodawca wprowadził pkt 1a, z którego to przepisu wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 u.p.z.p., w tym, że dany teren musi być położony na obszarze uzupełnienia zabudowy.

Organ II instancji zaznaczył, że ustawa nowelizująca wprowadziła zasadę, że obszary uzupełnienia zabudowy gmina będzie miała możliwość określenia w planie ogólnym gminy. Z kolei, zgodnie z art. 51 ustawy nowelizującej, gminy mają czas do dnia 31 grudnia 2025 r., na uchwalenie planu ogólnego gminy.

Ponadto, w ustawie nowelizującej wprowadzono przepisy przejściowe. I tak, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (czyli u.p.z.p.) w brzmieniu dotychczasowym. Z kolei, w myśl art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. od dnia 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. Oznacza to, że do momentu utraty mocy przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2025 r., nie będzie obowiązywał przepis art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. wskazujący, że decyzję o warunkach zabudowy można wydać tylko dla terenu znajdującego się na obszarze uzupełnienia zabudowy, ponieważ obszar uzupełnienia zabudowy zostanie dopiero zdefiniowany w momencie wejścia w życie planu ogólnego gminy.

Dalej SKO wskazało, że z dniem 24 września 2023 r. zmianie uległ również art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l, który obecnie stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie przepisy ustawy nowelizującej nie zmodyfikowały podstawowej zasady zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Organ II instancji podkreślił, że w rozpoznawanym przypadku, sprawa została zainicjowana wnioskiem złożonym przed dniem 24 września 2023 r. Nie może zatem budzić wątpliwości, że w sprawie dotyczącej ustalenia na rzecz skarżącego warunków zabudowy zastosowanie znajdą przepisy u.p.z.p. w brzmieniu sprzed wprowadzenia zmian na mocy ustawy nowelizującej. Wymaga natomiast rozstrzygnięcia, czy w sprawie znajdzie zastosowanie art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r., czy też w brzmieniu nadanym mu w ustawie nowelizującej.

W kontekście powyższego SKO zauważyło, że przepis przejściowy art. 59 ust.1 zawarty w ustawie nowelizującej wyraźnie wskazuje, że do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy dotychczasowe, jednakże chodzi jedynie o dotychczasowe przepisy u.p.z.p., a nie jakichkolwiek innych ustaw, w tym u.o.g.r.l.

SKO wskazało, iż dostrzega, że powyższa interpretacja może budzić zastrzeżenia, wynikające przede wszystkim z faktu, że gminy są zobowiązane do uchwalenia planów ogólnych do dnia 31 grudnia 2025 r. Do czasu ich uchwalenia, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2025 r., w sprawach ustalania warunków zabudowy nie będzie znajdował zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. Pomimo tego organ uzgadniający obowiązany jest stosować art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w zmienionym brzmieniu, co finalnie oznacza, że inwestor nie uzyska warunków zabudowy właśnie z tej przyczyny, iż jego grunt nie znajduje się w obszarze uzupełnienia zabudowy.

Organ II instancji wskazał, że dostrzegając powyższy problem, nie może jednak zignorować, że w ustawie nowelizującej nie wprowadzono przepisów przejściowych, przewidujących stosowanie art. 7-ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu dotychczasowym do spraw wszczętych przed dniem 24 września 2023 r., bądź też do czasu uchwalenia dla danego terenu planów ogólnych, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2025 r. W ocenie SKO, brak wprowadzenia przepisów przejściowych dotyczących stosowania art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. może stanowić zamierzone działanie ustawodawcy, który dąży do wykluczenia zabudowy gruntów rolnych klasy I-III do czasu uchwalenia planów ogólnych, które będą dopiero ustanawiać obszary uzupełnionej zabudowy. W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej wskazano bowiem, że plan ogólny gminy wskaże tereny uzupełnienia zabudowy. Tereny zostaną wyznaczone na precyzyjnie ustalonych zasadach wyznaczania w zbliżeniu do już istniejącej zabudowy. Ma to na celu umożliwienie wypełnienia luk między istniejącymi zabudowaniami, a jednocześnie ograniczenie rozlewania się zabudowy na inne tereny, w tym grunty rolnicze klas I-III. Z uwagi na rolę, jaką pełnić będzie obszar uzupełniania zabudowy, a także sposób jego wyznaczania, który uniemożliwi wyznaczanie nadmiernych powierzchni, zrezygnowano z dotychczasowych zapisów dotyczących wyznaczania obszaru zwartej zabudowy oraz konieczności uzyskiwania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne, jeśli będą one położone na obszarze uzupełnienia zabudowy. W związku z tym uchylono definicje z art. 4 pkt 29 i 30 oraz zmodyfikowano treść art. 7 ust. 2a. Wskazano 60-dniowy termin, w jakim musi być wydana zgoda na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. W praktyce pozwoli, to na skrócenie procedury opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co będzie korzystne zarówno dla inwestorów jak i samorządów sporządzających opracowania.

Podsumowując, SKO wskazało, że stoi na stanowisku, że do czasu wprowadzenia przez gminę planu ogólnego, obejmującego tereny stanowiące użytki rolne klas I-III obszarem uzupełnienia zabudowy, każdorazowo dla gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, które zostaną przeznaczone na cele nierolnicze, koniecznym będzie uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wobec powyższego - zdaniem SKO - organ I instancji prawidłowo ocenił, że zachodzą podstawy do negatywnego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Teren inwestycyjny obejmujący m.in. grunty rolne klasy Illb wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, co uniemożliwia uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji, w którym powyższa istotna okoliczność nie została uwzględniona.

Natomiast znaczenia w sprawie nie ma podnoszona w zażaleniu okoliczność, że dnia [...] r. organ I instancji wydał postanowienie, które uzgodniło warunki zabudowy dla działki sąsiedniej.

W skardze na ww. postanowienie SKO skarżący zarzucił mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. skutkujące naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1-2a u.o.g.r.l., poprzez przekroczenie zasad prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania i niewyczerpujące rozpatrzenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ustawy nowelizującej, poprzez jej błędną wykładnię i uznanie, że do sprawy zastosowane mają przepisy u.o.g.r.l. w brzmieniu znowelizowanym ww. ustawą, 3. przepisów postępowania tj., art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady zaufanie do władzy publicznej, przejawiające się w kilkukrotnym błędnym wydaniu postanowienia oraz odmiennym stosowaniu przepisów w stosunku do obywateli pomimo tego samego stanu faktycznego.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do meritum poprzez uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Wobec wniosku zawartego w skardze, tj. uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz orzeczenia przez Sąd co do meritum poprzez uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego, wyjaśnić należy, że sąd administracyjny nie orzeka merytorycznie, tylko dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest postanowienie w przedmiocie odmowy uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę czterech mieszkalnych budynków jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu oraz budową drogi wewnętrznej, na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...], która to działka stanowi użytki rolne sklasyfikowane jako grunty orne klasy IIIb - objęte ochroną prawną, oraz grunty orne klasy IVa i IVb, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego.

Przypomnienia, bo kwestia ta została już omówiona przez organy, wymaga że z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa zmieniająca. Znowelizowany został art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z treścią ust. 1 tego przepisu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w tym przepisie warunków, w tym gdy teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy (pkt 1a). Niemniej jednak, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zatem do planowanej inwestycji (sprawa z wniosku skarżącego została wszczęta i niekończona przed dniem 24 września 2023 r.), nie stosuje się m.in. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. (który wśród wymogów wydania decyzji o warunkach zabudowy wskazuje warunek, że teren inwestycji jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy).

Na podstawie art. 14 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej zmieniona została także treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przepis ten stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części).

W odniesieniu do sytuacji określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w aktualnym brzemieniu), brak jest przepisów przejściowych. Nie oznacza to jednak, że w rozpoznawanej sprawie - tak jak przyjęły to organy obu instancji - zastosowania nie znajdzie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r. lecz w brzmieniu nadanym mu w ustawie nowelizującej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2024 r., II SA/Rz 237/24, orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Wskazać bowiem należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem uzgodnieniowym (o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), a więc postępowaniem wpadkowym postępowania głównego, którym jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Innymi słowy postępowanie to dotyczy tylko kwestii wpadkowej i służy załatwieniu sprawy w postępowaniu głównym o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. To zatem sprawa główna a nie wpadkowa powinna zostać - z uwagi na datę wszczęcia postępowania - załatwiona przy zastosowaniu przepisów u.p.z.p. w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r., co wynika z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej. Jak już bowiem wyżej wskazano, do decyzji o warunkach zabudowy nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p., który wprowadza wymóg, by działka dla której ustalane są warunki zabudowy, stanowiła teren położony na obszarze uzupełnienia zabudowy. Konsekwentnie zatem powinien respektować to również organ współdziałający w wydaniu decyzji. Zdaniem Sądu interpretacja ww. przepisów zaproponowana przez organy, prowadziłaby do wniosku o braku spójności (funkcjonalnej i systemowej) przepisów u.p.z.p. oraz u.o.g.r.l. Na płaszczyźnie postępowania wpadkowego (uzgodnieniowego), należy zatem stosować przepisy u.o.g.r.l. w brzmieniu dotychczasowym. Wskazać także należy, na co słusznie zwrócił uwagę WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22 lutego 2024 r., IV SA/Po 12/24 (CBOSA), że organ uzgadniający, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. nie jest organem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. i nie rozstrzyga o kwestiach, o których mowa w art. 7 u.o.g.r.l. oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Nadto błędne jest - jak zasadnie wskazał WSA w Poznaniu w ww. wyroku - rozumowanie odwołujące się do art. 2 pkt 22 i art. 13a ust. 7 u.p.z.p. (w nowym brzmieniu) oraz przepisu przejściowego art. 64 ust. 2 ustawy zmieniającej, stwierdzające, że według art. 64 ust. 2 ustawy zmieniającej, do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, z wyjątkiem ustawy zmienianej w art. 26, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyjątkiem spraw uchwalania planów ogólnych gminy. Trzeba podkreślić, że przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. nie odnosi się do planu miejscowego gminy, lecz do obszaru uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast art. 2 pkt 22 u.p.z.p. w nowym brzmieniu mówi jedynie o tym, co na gruncie tej ostatniej ustawy należy rozumieć przez "akt planowania przestrzennego".

W ocenie Sądu stosowanie przepisów u.o.g.r.l. obowiązujących przed dniem 24 września 2023 r. jest tym bardziej zasadne, gdyż ustawodawca przy braku przepisów przejściowych w zakresie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w wyniku nowelizacji u.p.z.p., wprowadził przepisy mniej korzystne dla inwestorów, a zatem rozstrzygnięcia organów (odmowne) jedynie na tej podstawie, że w odniesieniu do sytuacji określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w aktualnym brzemieniu) brak jest przepisów przejściowych, godzą w konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości społecznej, o których mowa w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Wskazać także należy, że w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt K 30/06 Trybunał Konstytucyjny wyraźnie wskazał, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jej zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne (tak WSA w Poznaniu w cyt. wyżej wyroku). Takie argumenty Sąd przedstawił w rozpoznawanej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.).

SWSA Michał Ruszyński SWSA Grażyna Staniszewska SWSA Jarosław Piątek