Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 704/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], podjętą w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Z.B. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] dotyczącą skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami Z. B., nr PESEL: [...], posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A,B z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że wnioskiem z dnia [...] lekarz neurolog z Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej zwrócił się do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego o dokonanie neurologicznej oceny predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi Z.B.

Decyzją z dnia [...], organ pierwszej instancji orzekł o skierowaniu Z.B. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty. Po złożeniu przez Z.B. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Ke 805/14 Sąd ten uchylił decyzję organu pierwszej i drugiej instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Następnie decyzją z dnia [...], Starosta orzekł o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, Z.B. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A,B, z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Na powyższą decyzję Z.B. również złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie w znacznym zakresie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, Starosta wydał decyzję z dnia [...], w przedmiocie skierowania Z.B. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A,B z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015r., poz. 155 ze zm.). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W myśl art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega między innymi osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do stanu jej zdrowia. Badanie to przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt 2).

Kolegium stwierdziło dalej, że w związku z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014r. poz. 949). które weszło w życie z dniem 20 lipca 2014r., w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie przepisy wcześniejszego rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013r., poz. 133 t.j.). Jak wynika z wskazanych przepisów, skierowanie na badania lekarskie w trybie cytowanych przepisów jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się istotne i uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym zakresie, nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze - przeciwwskazania, które zostaną zweryfikowane podczas badania lekarskiego.

W związku z tym Kolegium stwierdziło, że Starosta był zobligowany do dokonania oceny, czy informacja uzyskana od lekarza neurologa z Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia odwołującego, jest wiarygodna i wystarczająca do wydania przedmiotowej decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji, przy ponownym badaniu sprawy, wystąpił do Samodzielnego Publicznego ZOZZ pismem z dnia [...] o wskazanie jednostki chorobowej stanowiącej podstawę wniosku Poradni Neurologicznej SPZOZZ z dnia [...].

W dniu 9 listopada 2015r. wpłynęło do organu pierwszej instancji pismo Zastępcy Dyrektora ds. Technicznych Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej wyjaśniające, że podstawą wniosku w/w poradni było rozpoznanie u Z.B. jednostki chorobowej G 40 (padaczki). Z powyższego bezspornie, zdaniem Kolegium wynika, że przyczyną, dla której lekarz neurolog z Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej zwrócił się do Starosta o skierowanie odwołującego na badania lekarskie było rozpoznanie u w/w padaczki. Zatem w ocenie lekarza neurologa występującego z w/w wnioskiem, schorzenie to może stwarzać utrudnienia w kierowaniu pojazdami, w związku z powyższym istnieją przesłanki, które uzasadniają skierowanie w/w na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji orzekający w sprawie słusznie uznał, że wniosek ten (po uzupełnieniu) stanowił wystarczającą podstawę do skierowania Z.B. na badania lekarskie, gdyż pochodził od lekarza specjalisty neurologa, który znając przebieg leczenia odwołującego wiarygodnie potrafił ocenić jego stan zdrowia. Potrafił również ocenić specyfikę schorzenia, na które cierpi Z.B. , dlatego profesjonalnie potrafił stwierdzić, czy jego schorzenie może stwarzać utrudnienia w prowadzeniu pojazdami, a w konsekwencji czy przy schorzeniu, na które cierpi w/w celowym jest skierowanie go na badania lekarskie. Odnosząc się natomiast do powoływanego w toku postępowania przez stronę związania organów orzekających w sprawie, orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]. Kolegium wskazało, iż dowód ten będzie przedmiotem oceny lekarzy z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, gdyż przepisy stanowiące podstawę do orzekania w niniejszej sprawie nie przewidują w tym zakresie kompetencji Kolegium. W świetle szczególnej, bardzo złożonej i precyzyjnie określonej przez prawodawcę procedury postępowania medycznego, zwłaszcza w odniesieniu do padaczki, zmierzającego do ustalenia, czy u badanej osoby występują, czy też nie przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, przeprowadzenie przez organy administracji własnych ustaleń na temat stanu zdrowia kierowcy zwłaszcza w oparciu o orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, byłoby niedopuszczalne. Kolegium wskazało również, iż we wspomnianym orzeczeniu o niepełnosprawności z dnia [...], jako symbol niepełnosprawności podano "06-E", który używany w orzeczeniach o niepełnosprawności oznacza, iż Z.B. jest chory na epilepsję. Powyższe potwierdza chorobę rozpoznaną przez lekarza neurologa z SPZOZZ. Natomiast przepisy nie nakładają na Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności obowiązku kierowania do Starosty wniosków o skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, stąd też brak takiego wniosku od w/w organu.

Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonych badań może się wiec okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone i że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia przez stronę pojazdów. Celem postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania kierowcy na badania kontrolne nie jest pełna weryfikacja stanu zdrowia kierowcy w odniesieniu do rozpoznanych jednostek chorobowych, procesu leczenia, stosowanych leków i skutków ich działania, czy też dokumentacji medycznej. Celem tego postępowanie jest bowiem zbadanie ustawowych przesłanek uprawniających do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu na badania kontrolne kierowcy.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nie uwzględnienia przez organ I instancji wskazań WSA w Kielcach zawartych w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 805/14, Organ II instancji uznał go za niezasadny. Starosta udokumentował bowiem stosownym materiałem dowodowym uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. W szczególności wyjaśnił, jaka jednostka chorobowa była podstawą wniosku lekarza neurologa z dnia [...].

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z.B., domagając się uchylenia decyzji SKO z [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z [...] i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez pominięcie mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, pomimo iż w obrocie prawny pozostaje ostateczne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 8 maja 2014 r., które nie wskazuje żadnych ograniczeń i brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy, t.j. art. 6, 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 9, 15, 105 i 107 § 3 kpa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, SKO dysponowało orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o niepełnosprawności z dnia [...], które czyniło zadość treści art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami. Ponieważ organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi wskazującymi na istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami, organ II instancji dysponując wspomnianym orzeczeniem winien stwierdzić, że postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Zdaniem skarżącego organ II instancji bezkrytycznie przyjął wadliwe ustalenia organu I instancji, który nie uwzględnił wskazań WSA w Kielcach zawartych w wyroku z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 805/14, ani szczegółowych wskazań merytorycznych i proceduralnych poczynionych przez SKO w decyzji z [...]. Skarżący powołując się na treść art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami zakwestionował nieuprawnioną wykładnię celu wydania orzeczenia o niepełnosprawności, sprowadzającą się do stwierdzenia, że nie było ono wydane pod kątem oceny zdolności do kierowania pojazdami. Wyraził pogląd, że gdyby istniały przeciwwskazania do kierowania pojazdami przez skarżącego, to Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności byłby zobligowany powołanym przepisem do wysłania Staroście zawiadomienia, który zobowiązany byłby do podjęcia działań z urzędu, gdyż w takich sprawach istnieje automatyzm, na co zwrócił uwagę WSA w Kielcach w uzasadnieniu swego wyroku z 30 grudnia 2014 r.

Odnośnie pisma SPZZOZ z [...], na którym oparł swoje ustalenia organ, skarżący stwierdził, że pismo to nie czyni zadość wymaganym w tym względzie dokumentom. Dokument ten nie został podpisany przez uprawnionego lekarza, ale przez urzędnika, nie wiadomo też, jakie orzecznictwo przeanalizował ponownie Dyrektor i do jakich przepisów się odniósł. W zgromadzonym materiale brak jest podstaw do powiązania treści tego pisma z pkt 4 załącznika 4b do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 stycznia 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w którym jest mowa o przypadku wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej. Skarżący przyznał, że mógł mieć taki napad w 2002 r. bezpośrednio po pożarze w warsztacie kaletniczym jego ojca, kiedy to opary palących się klejów i innych środków chemicznych, spowodowały u niego ciężki rozstrój zdrowia, którego skutkiem były objawy o symptomatologii padaczkowej. Od tego zdarzenia jednak, żadne takie objawy u niego nie wystąpiły.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 .p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ze względu na to, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, obowiązkiem Sądu było stwierdzenie, czy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w poprzednim wyroku sądu administracyjnego zostały uwzględnione przez rozstrzygające sprawę organy administracji. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. To ostatnie zastrzeżenie dotyczy przepisów, które miały w konkretnej sprawie zastosowanie. W tym zakresie Sąd stwierdza, że mające w sprawie zastosowanie przepisy nie uległy zmianie pomiędzy datą poprzednich rozpatrzeń sprawy przez organy administracji, a datą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wprawdzie w toku postępowania, bo dniu 20 lipca 2014 r. weszło w życie analizowane w sprawie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014r. poz. 949), ale zgodnie z § 14 ust. 1 tego rozporządzenia, postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, a więc takie postępowania, jak kontrolowane w niniejszej sprawie, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013r., poz. 133 t.j.), dalej rozporządzenie ws. badań. Nie uległy natomiast zmianie pozostałe mające w sprawie zastosowanie przepisy, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2015.155 j.t. ze zm.), dalej ustawa o kierujących pojazdami, a także wskazany w skardze jako naruszony przez jego pominięcie przepis art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c tej ustawy. Powyższe powoduje, że ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku WSA w Kielcach z dnia 30 grudnia 2014 r. wiążą w sprawie i organy i sąd.

Z uzasadnienia wspomnianego wyroku wynika, że powodem uchylenia kontrolowanych wówczas przez sąd decyzji było to, że na skutek zaniechania poczynienia przez organy ustaleń, co do przyczyn przesłania przez lekarza specjalistę neurologa zawiadomienia z dnia [...] o konieczności dokonania neurologicznej oceny predyspozycji zdrowotnych Z.B. do kierowania pojazdami mechanicznymi, organ nie dysponował żadnym materiałem mogącym stanowić przedmiot analizy z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, celem stwierdzenia, czy hipoteza normy zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, rzeczywiście w stosunku do skarżącego została zrealizowana. Zdaniem Sądu przyjęcie, że organ nie bada przyczyny złożenia wniosku przez lekarza byłoby równoznaczne z uznaniem braku racjonalności ustawodawcy – jeżeli starosta nie miałby w tym zakresie żadnych uprawnień, to należy zadać pytanie dlaczego decyzji o skierowaniu na badania nie podejmowałby sam lekarz. Zupełnie nieracjonalne byłoby przy takiej wykładni powołanych przepisów, powierzanie podjęcia rozstrzygnięcia staroście.

Wskazane wątpliwości zostały wyjaśnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy administracji, a ocena prawna Sądu została uwzględniona przy rozstrzyganiu sprawy. Organ II instancji wyjaśnił bowiem, że organ I instancji będąc zobligowanym do dokonania oceny, czy informacja uzyskana od lekarza neurologa z Samodzielnego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia odwołującego się jest wiarygodna i wystarczająca do wydania decyzji, wystąpił do Samodzielnego Publicznego ZOZZ o wskazanie jednostki chorobowej stanowiącej podstawę wniosku Poradni Neurologicznej SPZOZZ z dnia [...]. Z odpowiedzi na to pytanie udzielonej w piśmie Zastępcy Dyrektora ds. Technicznych SPZOZZ wynikło, że podstawą tego wniosku było rozpoznanie u Z.B. padaczki. Organy administracji ustaliły ponadto, że orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...], na które powoływał się w toku postępowania i w skardze Z.B., jako symbol niepełnosprawności wymieniło "06-E", który to symbol używany w orzeczeniach o niepełnosprawności świadczy o tym, że Z.B. jest chory na epilepsję. Obie te okoliczności pozwoliły organom administracji na przyjęcie, że w sprawie została spełniona określona w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przesłanka uzasadniająca wydanie decyzji o skierowanie Z.B. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z taką oceną należy się zgodzić.

Należy zauważyć, że sposób stwierdzenia przez starostę przewidzianej w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przesłanki skierowania na badanie lekarskie, został określony w art. 99 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. W przepisie tym przewidziano możliwość wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie w sytuacji, gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy z urzędu - w dwóch przypadkach. Po pierwsze na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Po drugie natomiast na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy. Świadczy o tym wyraźne określenie w art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a i c ustawy o kierujących pojazdami i tylko w tych przepisach zakresu, w jakim wymienione informacje, ustalenia i zawiadomienia mogą być podstawą wydawanej z urzędu decyzji o skierowaniu (w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b – art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) in fine oraz w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b – art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c) in fine). Wskazanie w przytoczonych przepisach dwóch niezależnych podstaw umożliwiających organowi wydanie z urzędu decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie oraz to, że organ w oparciu o wymienione w tych przepisach informacje, ustalenia i zawiadomienia wydaje taką decyzję z urzędu oznacza, że nie jest on związany w tym zakresie czyimkolwiek wnioskiem, czy zawiadomieniem, ani też jego ewentualnym brakiem. To starosta bowiem samodzielnie (z urzędu) decyduje, czy zachodzi którakolwiek z ustawowych przesłanek materialno prawnych oraz podstaw faktycznych do wydania decyzji o skierowaniu. Wynika stąd w sposób oczywisty, że starosta nie może być związany brakiem zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, nawet jeśli dany kierowca uzyskał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności danego kierowcy, w którym nie znalazło się stwierdzenie, aby jakiekolwiek uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy istniały. Bezskuteczne jest w związku z tym powoływanie się przez skarżącego na brak przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami w uzyskanym przez niego orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia [...]. Ubocznie w związku z tym tylko można zauważyć, że nawet to orzeczenie, przez określenie w nim jako symbolu przyczyny niepełnosprawności – symbolu "06-E" oznaczającego epilepsję, czyli padaczkę, mogło być potraktowane przez rozstrzygające sprawę organy jako informacja i ustalenie pozwalające na powzięcie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy Z.B. Ponadto podejrzewaną u Z.B. jednostkę chorobową dodatkowo uprawdopodabnia przyznany przez niego w skardze epizod objawów o symptomatologii padaczkowej, jaki zdarzył się mu w 2002 r. Powszechnie dostępna wiedza medyczna na temat epilepsji nakazuje daleko idącą ostrożność przy ocenie potrzeby skierowania kierowcy, u którego wystąpiły jej objawy, na badanie lekarskie.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego do pisma Zastępcy Dyrektora ds. Technicznych Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej z dnia [...], w którym wyjaśniono, że podstawą wniosku w/w poradni było rozpoznanie u Z.B. jednostki chorobowej G 40 (padaczki), należy zauważyć, że fakt nie podpisania go przez lekarza nie może dyskwalifikować zawartej w tym piśmie informacji.

Na potrzebę zwrócenia się do poradni neurologicznej Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej, o informację o jednostce chorobowej będącej podstawą zawiadomienia o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych Z.B. do kierowania pojazdami, zwrócił uwagę lekarz specjalista neurolog M. W. w piśmie z dnia 8 maja 2015 r. (k. 32 akt administracyjnych), tj. ten sam lekarz, który sporządził zawiadomienie z dnia 28 lutego 2014 r. o konieczności dokonania neurologicznej oceny predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi Z. B., które to zawiadomienie stało się impulsem do wszczęcia niniejszego postępowania. Nie może więc skarżący skutecznie twierdzić, że uzyskana przez Starostę informacja o jednostce chorobowej będącej podstawą tego zgłoszenia, a także podstawą zaskarżonej decyzji, nie pochodziła od osoby kompetentnej, tj. lekarza medycyny – specjalisty neurologa. Podpisany pod kwestionowanym w skardze pismem z dnia [...]. Zastępca Dyrektora ds. Technicznych Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej T. Z., jako osoba upoważniona do reprezentowania jego pracodawcy, był więc jedynie podmiotem przekazującym żądaną przez organ informacją o jednostce chorobowej stwierdzonej u skarżącego, pochodzącej z Poradni Neurologicznej SPZZOZ, gdzie to rozpoznanie dokonane przez lekarza specjalistę neurologa nastąpiło.

Przedstawione niewadliwe ustalenia dokonane przez organy administracji powzięte w oparciu o uzupełnione dowody pozwalają zdaniem Sądu również na przyjęcie, że zawiadomienie lekarza specjalisty neurologa M. W. z dnia [...] o konieczności dokonania neurologicznej oceny predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi Z. B., zostało złożone na podstawie punktu 4 załącznika nr 4B do rozporządzenia ws. badań.

Na koniec należy powtórzyć za organami administracji, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonych badań może się wiec okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone i że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia przez stronę pojazdów. Niemniej konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które może być bardzo narażone przez kierowcę, który może doznać ataku padaczki w czasie prowadzenia pojazdu, wymaga sprawdzenia rzeczywistych i aktualnych predyspozycji skarżącego do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Oceny takiej nie mogą zmienić powoływane w toku sprawy okoliczności dotyczące ilości przejechanych bezkolizyjnie przez skarżącego kilometrów, skoro nie gwarantują one braku zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym ze strony skarżącego również w przyszłości.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.