Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 417/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 21  ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi R.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2018: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. O. (dalej jako Strona, Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO, Organ odwoławczy) z 13 lutego 2020 r. nr SKO 4011/616/19, którą utrzymane zostało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta i Gminy M. (dalej jako Burmistrz, Organ I instancji) z 5 listopada 2019 r., nr Fn.3120.5.DU.2019 za 2018 r. w wysokości 1.046,00 zł. Na wysokość zobowiązania składają się (działka nr [...]):

– [...] m2 x 20,15 = 916,83 zł za budynki związane z działalnością gospodarczą,

– [...]m2 x 0,89 = 62,58 zł za grunty związane z działalnością gospodarczą,

– 247,68 x 0,27 = 66,87 zł za grunty pozostałe.

Burmistrz w swoim rozstrzygnięciu oparł się m.in. na decyzji Starosty O. z 24 marca 2010 nr Is-51/2010 – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – budynek biurowy o pow. zabudowy [...]m2 i pow. użytk. [...]m2 i kubaturze 255,70 m3, kat XVI, przy ul [...], Zgłoszeniu zmian danych w ewidencji gruntów i budynków z 20.11.2010 r. na działce nr [...] obręb M. (zmiana użytków na "Bi"), decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 grudnia 2010 nr 234/2010 udzielającej Stronie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku użytkowego na działce nr [...] o pow. [...]m2, zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O., Referat w S. z 7 marca 2011 r. nr [...] wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych z 24 listopada 2010, nr [...]. W postępowaniu dokonano również (3.12.2018 r. i 14.10.2019 r.) oględzin nieruchomości i ustalono:

– wykorzystywanie gruntu wokół budynku na cele nierolnicze zgodnie z wypisem i wyrysem z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z [...] grudnia 2018 r. nr [...];

– chodnik o pow. [...] m2 na gruncie prowadzący do budynku biurowego;

– ogrodzenie działki i bramę wjazdową.

Ustaleniom z oględzin Strona zaprzeczała i w trakcie postępowania podnosiła, że:

– nie ma wydzielonego obszaru BI,

– budynek jest spółki cywilnej,

– brama wjazdowa służy do wjazdu do ogrodu, a grunt wokół budynku nie został wyłączony z działalności rolniczej.

Strona wyraźnie artykułowała również, że nie podpisała dokumentu – Wniosku o zmiany danych ewidencji gruntów i budynków na działce nr [...] obręb M. z 20.11.2010 r., a ponadto na dokumencie tym brak adnotacji o jego przyjęciu, nr dz. podawczego – nie można się, więc tym dokumentem posłużyć. Strona zobowiązywała również Burmistrza, aby złożył do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa - prawdopodobnie przez urzędnika przez tryb sporządzenia dokumentu urzędowego i jego umieszczenia w aktach (Zgłoszenie zmian danych w ewidencji gruntów i budynków z 20.11.2010 r.). Wcześniejsze zgłoszenie popełnienia przestępstwa miało dotyczyć jedynie sfałszowania podpisu na tym dokumencie. Intencją Strony był podział działki nr [...] na użytki rolne związane z zabudowaniami gospodarstwa rolnego i drugą - na działalność gospodarczą, gdzie stoi budynek biurowy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Strona wniosła na decyzję Burmistrza odwołanie, podnosząc w szczególności, że doszło do naruszenia w postaci powstania i użycia dokumentu - zgłoszenie zmian danych w ewidencji gruntów i budynków albowiem, to nie Strona ten dokument stworzyła i nie Strona go podpisała. Oględzin natomiast miano dokonać jeszcze przed wszczęciem postępowania podatkowego. Strona złożyła wniosek o skorygowanie danych z ewidencji do odpowiedniego organu, ale Burmistrz pozostawił ten wniosek bez rozpatrzenia. Treść decyzji nie jest zgodna ze stanem faktycznym, a materiał dowody został oceniony dowolnie i wybiórczo z pominięciem interesu Strony. Brak jest bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania Strony - Organ I instancji dopuścił wyłącznie dowody korzystnych dla organu. Zarzucono również brak uchwały Rady Miejskiej o zwolnieniu Strony z podatku na 10 lat, a także nieprzeanalizowanie mapek geodezyjnych, sytuacyjnych i wyrysów działki, a świadczą one o przestępstwie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Organ odwoławczy wydał decyzję, w której utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza. W uzasadnieniu swojego stanowiska SKO wskazało, że w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie mają zastosowania przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego lecz ustawy Ordynacja podatkowa. Podatek od nieruchomości ustala się, co do zasady na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych pochodzących od podatnika, a podstawą wymiaru podatku jest ewidencja gruntów i budynków, a organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania odmiennych od ewidencji ustaleń odnośnie powierzchni i przeznaczenia gruntów względem tego, co ujawniono w takiej ewidencji (art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.). Jeśli zaś Strona nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji to powinna wszcząć odpowiednią procedurę w tym zakresie i ewentualnie zwrócić się o wzruszenie decyzji ostatecznych w oparciu o skorygowane dane. W kwestii zgłoszenia zmian ewidencji gruntów i budynków z 20 listopada 2010 r. wskazano, że dochodzenie w sprawie podrobienia podpisu R. O. na wspomnianym dokumencie - z uwagi na stwierdzenie, że czynu nie popełniono, zostało umorzone postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. nr [...]. SKO stanęło na stanowisku, że przedmiot opodatkowania został w sposób prawidłowo sklasyfikowany - grunt jako "Bi" – teren budowlany w tym zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i pozostały. To nie spółka cywilna jest podatnikiem lecz Strona jako właściciel i prowadzący zarejestrowaną działalność gospodarczą. Obojętnym jest zaś wybór formy, w jakiej działalność gospodarcza będzie prowadzona.

Organ odwoławczy wskazał również, że zakwestionowana odwołaniem Strony decyzja Burmistrza jest pierwszą w sprawie i była przedmiotem postępowania, którego efektem jest obecna decyzja.

SKO wskazało, że rozdzielenie wymiaru podatku od różnych nieruchomości Strony ma swoje uzasadnienie w zmianach na działce nr [...] – konsekwencji zmian dokonanych w ewidencji gruntów i budynków w oparciu o sporny dokument zgłoszenia zmian z 20 listopada 2011 r. – 1) właścicielem działki jest Strona; 2) na działce znajdują się grunty: B – pow. [...] m2, Bi – pow. [...] m2, R-RIIIb – pow. [...] ha oraz budynek biurowy, a także w podziale działki nr [...], z której wyodrębniona została działka nr [...]. SKO zwróciło również uwagę, że w złożonej 31 stycznia 2014 przez Biuro Rachunkowe O. s.c. deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2013 (podpisanej przez Stronę) wykazano do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunt stanowiący działkę nr [...], jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2. Konsekwencją przyjęcia, że spółka cywilna nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości była konieczność wydania odrębnej decyzji na wymienione przedmioty opodatkowania, a praktyka zarówno w zakresie deklarowania do opodatkowania jak i wydawania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości dopuszcza odrębne zarówno deklarowanie jak i orzekanie o wymiarze tego podatku - nie nakazuje objęcia jedną deklaracją lub jedną decyzją wszystkich przedmiotów opodatkowania podatnika i jest akceptowana w orzecznictwie.

Z rozstrzygnięciem Organu odwoławczego Strona się nie zgodziła i wywiodła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc w szczególności:

• niezastosowanie art. 3 § 1 ust. 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez twierdzenie, że organu pierwszej instancji nie obowiązują przepisy tego unormowania;

• oględziny z 14 października 2019r. nie mogą przesądzać o stanie faktycznym istniejącym wcześniej;

• rażącą obrazę przepisów postępowania - art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że oględziny przeprowadzone w dniu 14 października 2019r. przez nieuprawnione osoby, nieposiadające stosownych zezwoleń i uprawnień są wiążące;

• rażące "naginanie" przepisów prawa przez SKO w sprawie ustalenia podstawy wymiaru podatków - odnosząc się w jednym miejscu decyzji do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków jako wiążących, a następnie przyjmując efekt oględzin kwestionując dane z ewidencji;

• podejmowane przez Stronę od 2015 próby naprawienia błędnych zapisów w ewidencji gruntów i budynków;

• ograniczenie się Burmistrza do zawiadomienia organów ścigania jedynie o podejrzeniu podrobienia podpisu na dokumencie, gdy doszło do preparowania dokumentów przez pracowników Gminy M. i Geodezji w S., czego efektem było pojawienie się dokumentu: Zgłoszenia zmian danych w ewidencji gruntów i budynków z 20.11.2010 r. w aktach sprawy o ustalenie podatku od nieruchomości;

• nomenklaturę niezgodną z Klasyfikacją Użytków Gruntowych - zgodnie z Klasyfikacją Użytków Gruntowych Bi to "inne tereny zabudowane", czyli teren na którym stoi budynek niemieszkalny;

• teren wokół budynku to użytki rolne, sad, ogród warzywny, porośnięty drzewami i krzewami, a pomiędzy budynkiem mieszkalnym i budynkiem biurowym przechodzi droga dojazdowa do gruntów ornych, brama wjazdowa służy do wjazdu na użytki rolne;

• naruszenie art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej, w powiązaniu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego skonkretyzowany przez art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez: a) nieprzyjęcie argumentu, że w sprawie zwolnienia z podatku za 10 lat do tej pory Rada Gminy nie wydała stosownej Uchwały, b) przyjęcie wyjaśnienia Burmistrza, że sprawa prowadzona i zakończona przez Prokuraturę dotyczącą podrobienia podpisu na jednym z dokumentów daje jego wiarygodność, c) brak wyjaśnienia kwestii nieprzekazania przez Burmistrza wniosku Strony z dnia 16.10.2017 r. do odpowiedniego organu mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego;

• naruszenie art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej, w powiązaniu z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego skonkretyzowany przez art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez dowolną, a wręcz wybiórczą, ocenę zebranego materiału dowodowego: a) brak pełnej dokumentacji dotyczącej postępowania w przedmiocie zwolnienia Strony z podatków za okres 10 lat licząc od 2015r., b) brak pełnej dokumentacji w przedmiocie postępowania prowadzonego przez Prokuraturę, dotyczącego jednego z kluczowych dokumentów sprawy, c) oparcie się wyłącznie na dokumentach przesłanych przez organ pierwszej instancji z pominięciem wniosku z dnia 17.10.2017 r. o skorygowanie danych ewidencji gruntów i budynków, d) dopuszczenie możliwości naruszenia art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego przez Burmistrza, przyjmując, iż nie musiał przekazać mojego wniosku o skorygowanie danych ewidencji gruntów i budynków;

• naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 7b Kodeksu postępowania administracyjnego, przez pominięcie słusznego interesu Strony;

• naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez poparcie jedynie dla argumentacji i decyzji Burmistrza oraz dopuszczenie możliwości naruszenia art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego przez Organ I instancji – brak obowiązku przekazania wniosku Strony o skorygowanie danych ewidencji gruntów i budynków do odpowiedniego organu;

• naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej przez obrazę prawa materialnego: a) art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego - niezastosowanie tego przepisu do wniosku Strony o skorygowanie danych ewidencyjnych gruntów i budynków, b) art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego - decyzje sporządzone zostały 13.02.2020 r., a Strona otrzymałem je 15.06.2020 r., czyli po 4 miesiącach i w okresie urlopowym, c) art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne zastosowanie - ewidencja gruntów i budynków zawiera błędne dane, a wniosek Strony z dnia 16.10.2017 r. zmierzał do ich skorygowania lecz Burmistrz zignorował art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego, d) art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezastosowanie, e) błędną interpretacje przepisów dotyczącą ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, wydaną na podstawie przepisu art. 21 § 1 pkt 2, w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym i uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] grudnia 2016r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku do nieruchomości. SKO niesłusznie rozdzieliło sprawy podatku od nieruchomości dotyczących osoby fizycznej i osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

W związku z podniesionym zarzutami Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte zaskarżonej interpretacji. W szczególności zwrócono uwagę, że strona jest właścicielem kilku przedmiotów opodatkowania położonych na terenie Gminy M. i które objęte są odrębnymi rozstrzygnięciami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie (dotyczy bowiem interpretacji indywidualnych). Sąd z uwagi na brak sprzeciwu stron, w związku z Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 lutego 2021 t. rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanym przez art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oaz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że przedmiotem sprawy objętej zaskarżoną decyzja jest wymiar Stronie podatku od nieruchomości za 2018 r. za określone przedmioty opodatkowania i sądowoadministracyjna kontrola obejmuje w tym zakresie wymienione wyżej rozstrzygniecie SKO. Wskazanie to, w niniejszej sprawie ma szczególne znaczenie z racji podnoszonych w skardze pretensji Strony kierowanych względem braku przekazania przez Burmistrza wniosku o skorygowanie ewidencji gruntów i budynków do organu właściwego (zgodnie z powołanym przez Stronę art. 65 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – dalej jako k.p.a. oraz braku uchwały Rady Gminy M. w sprawie zwolnienia Strony z podatku od nieruchomości za 10 lat. Sąd wskazuje, że obie wymienione sprawy są odrębnymi - od niniejszej sprawami objętymi odrębnymi postępowaniami. W zakresie uchwały rady miejskiej jako aktu prawa miejscowego Burmistrz nie jest właściwym organem do jej uchwalenia – a uchwały jako takiej brak. Ponadto zwolnienia podatkowe musza wynikać z przepisów obowiązującego prawa i ich istnienia nie można domniemywać. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny wynikający z akt administracyjnych i objęty zaskarżoną decyzją wprowadzi do wniosku, że nie podpada on pod zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, czy to o charakterze podmiotowym, czy też przedmiotowym. W kwestii natomiast złożenia do Burmistrza podania (chociażby jako do organu niewłaściwego) ewentualny brak procedowania przez ten organ można rozpatrywać w kontekście stanów, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (bezczynności organu lub przewlekłości postępowania wszczętego tym podaniem) i przysługujących w tym zakresie odrębnych od niniejszej sprawy trybów ich zwalczania. Mając to na uwadze argumentację Strony związaną z brakiem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, jak i ze złożeniem wniosku o zmianę ewidencji gruntów i budynków Sąd uznaje za nieuzasadnioną. Tym samym prawidłowym było stanowisko organów obu instancji o braku przysługującego Stronie zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2018 r. odnośnie przedmiotów opodatkowania objętych rozstrzygnięciami organów, jak również o związaniu zapisami ewidencji gruntów i budynków.

W kwestii przepisów w oparciu, o które procedowano i wydano zaskarżoną decyzję Sąd uznaje za zasadne stanowisko o braku podstaw do zastosowania przepisów k.p.a., albowiem w postępowaniu w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości postępowanie toczy się w oparciu o przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Odnosząc się dalej do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków - ich wpływu na wymiar podatku od nieruchomości, to zwrócić należy uwagę, że w dotychczasowym orzecznictwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 lipca 2020 r. o sygn. akt I SA/Wr 1010/19 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) dotyczącym art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) – dalej jako u.p.g.k., Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/11; 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10; 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10; 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08; 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07; 12 marca 2009 r., II FSK 49/08; 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Innymi słowy, dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. poz. 393). Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2013 r., II FSK 1928/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Sąd uznaje zatem przyjętą w zaskarżonej decyzji przez organy kwalifikację działki nr [...] jako "Bi", a opartą o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, ujawnione m.in. w oparciu o zgłoszenie zmian danych w ewidencji gruntów i budynków z 20 listopada 2010 r. za prawidłową. Nie są zatem zasadne twierdzenia że grunty te są gruntami rolnymi.

Równocześnie należy podnieść, że w ewidencji gruntów i budynków nie ujawnia się informacji o wykorzystywaniu (związku) przedmiotu opodatkowania (gruntu, budynku i budowli) z działalnością gospodarczą. Pojęcie takiego związania definiowane jest w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 716). Zgodnie zaś z tą definicją grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Związanie z działalnością gospodarczą jest ustaleniem stanu faktycznego dotyczącego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i taki związek – obejmujący (na działce nr [...], której właścicielem jest Skarżący) budynek biurowy, który Strona wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej, a także grunt pod budynkiem oraz pod chodnikiem prowadzącym do budynku wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Z materiału tego wynika również bezsprzecznie rejestracja działalności gospodarczej przez Skarżącego przed okresem objętym zaskarżoną decyzją, uczestnictwo Skarżącego w spółce cywilnej prowadzącej usługi w zakresie rachunkowości dla której to spółki cywilnej budynek (biuro) został przez Skarżącego wybudowany – również przed okresem objętym zaskarżoną decyzją, deklarowanie przez spółkę cywilna już za 2013 r. całego gruntu działki nr [...] jako związanego z działalnością gospodarczą.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa przy przeprowadzaniu przed Organem I instancji dowodów z oględzin działki nr [...] w dniach 3.12.2018 r. i 14.10.2019 r. Wskazać należy, że dowód ten został przeprowadzony już po wszczęciu przez Burmistrza postanowieniem z 9 lipca 2018 r. nr Fn.3127.21.P.2018 postępowania w sprawie ustalenia wysokości m.in. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r., które to postanowienie zostało doręczone Skarżącemu 10 lipca 2018 r. Natomiast wyrażane przez Stronę zastrzeżenia względem osób dokonujących oględzin, a także prawidłowości opomiarowania Sąd uznaje za gołosłowne wobec braku przedstawienia własnych wyliczeń i braku obowiązku dysponowania szczególną wiedzą przez osoby dokonujące oględzin i pomiarów. Również za gołosłowne Sąd uznaje kwestionowanie przez Stronę możliwości wykorzystania dowodu z oględzin dla ustaleń stanu faktycznego sprawy, skoro Skarżący nie przedstawił w przeprowadzonym postępowaniu dowodów kwestionujących stanowisko organu.

Odnosząc się dalej do zgłoszenia zmian danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 20.11.2010 r. przez zmianę klasyfikacji użytków działki nr [...] na "Bi" Sąd uznaje - mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wynikający z akt administracyjnych - kwestię braku złożenia pod tym dokumentem własnoręcznego podpisu Strony (jako właściciela gruntów którego dotyczy wniosek), za pozbawioną wpływu na legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podnieść należy, iż z postanowienia o umorzeniu dochodzenia z [...] grudnia 2016 r. nr [...] wynika, że Strona świadomie godziła się na złożenie podpisu na wniosku przez brata – W. O. (podkreślenie własne Sądu), jak również akceptowała złożenie tego wniosku w Starostwie Powiatowym przez geodetę J. P.:

" W toku prowadzonego postępowania ustalono, a następnie przesłuchano w charakterze świadka osoby mające związek z postepowaniem. W trakcie czynności ustalono, że w 2010 roku R. O. wybudował budynek biura w M. przy ul. [...], w którem miała mieścić się filia Biura Rachunkowego N. Spółka Cywilna. Wszystkimi formalnościami z tym związanymi zajmował się R. O., który skorzystał z usług geodety J. P., który po wykonaniu niezbędnych pomiarów i zebraniu dokumentacji udał się do filii biura w S. do W. i N. O., gdzie przedstawił wypełniony o niezbędne dane wniosek o "Zgłoszenie zmian danych ewidencji gruntów i budynków. W. O. skontaktował się z bratem R. i w rozmowie wspólnie ustalili, że W. O. jako członek spółki i osoba upoważniona do jej reprezentowania podpisze ten wniosek, a następnie rozliczy się z geodetą, który ten wniosek złoży w Starostwie Powiatowym w O., filia w S. Wydział Gospodarki i Geodezji Nieruchomościami, co też następnie J. P. uczynił."

(w wymienionym postanowieniu z [...] grudnia 2016 r. nr [...])

Zdaniem Sądu to sama Strona (w porozumieniu z osobami tworzącymi spółkę cywilną) umocowała brata do podpisania stosownego zawiadomienia, a J. P. do złożenia tak podpisanego zawiadomienia w starostwie powiatowym. Tym samym abstrahując nawet od waloru samej ewidencji i skutków podatkowych ujawnionych w niej danych, jako bezzasadne Sąd uznaje zastrzeżenia Skarżącego zmierzające do podważenia legalności spornego dokumentu. Skarżący w żaden sposób nie zakwestionował wymienionego postanowienia z [...] grudnia 2016 r. zawężając jedynie jego znaczenie do braku popełnienia przestępstwa w zakresie podrobienia podpisu. Tymczasem treść wymienionego postanowienia w sposób zdaniem Sądu jasny wyjaśnia również okoliczności pojawienia się dokumentu w organie właściwym dla prowadzenia ewidencji gruntów i budynków – miało to miejsce za wiedzą i wolą Skarżącego.

Kolejnym zagadnieniem poruszonym przez Stronę jest kwestia braku objęcia wszystkich przedmiotów opodatkowania Strony, jednym rozstrzygnięciem w zakresie podatku od nieruchomości za 2018 r. Sąd podziela pogląd że wymiar podatku może obejmować oddzielnie różne przedmioty opodatkowania - innymi słowy organ podatkowy nie musi objąć wszystkich przedmiotów opodatkowania podatnika jedną decyzją. Pogląd ten został podzielony w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2015 r. o sygn. akt. II FSK 1833/13 (dostępny w CBOSA), w którym wyartykułowano (podkreślenie własne Sądu):

"... z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 21 § 2 i 3 oraz art. 207 o.p. nie można zasadnie wyprowadzić zakazu odrębnego deklarowania podatku od nieruchomości, należnego od poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Brak jest podstaw do tego, żeby wyprowadzić obowiązek organu podatkowego objęcia jedną decyzją z art. 21 § 3 o.p. wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości położonych na terenie jednej gminy. Odrębne zadeklarowanie podatku od nieruchomości, należnego od poszczególnych przedmiotów opodatkowania, ma ten skutek, że zastąpienie każdej z odrębnych deklaracji decyzją określającą zobowiązanie podatkowe wymaga każdorazowo uprzedniego stwierdzenia przesłanek z art. 21 § 3 o.p. Analogicznie brak objęcia decyzją organu podatkowego niezadeklarowanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania położonych na terenie jednej gminy nie powoduje konieczności jej eliminowania z obrotu prawnego w drodze wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., bowiem nieobjęty pierwotną decyzją przedmiot opodatkowania może zostać ujęty w kolejnej decyzji określającej wysokość zobowiązania, a zatem deklaracja podatnika dotycząca dotychczas niezadeklarowanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania nie stanowi istotnego dla sprawy nowego dowodu, na skutek którego należałoby uchylić po wcześniejszym wznowieniu postępowania wcześniejszą decyzję podatkową, która nie obejmowała później zadeklarowanego przedmiotu opodatkowania."

Mając powyższe na uwadze i nie stwierdzając zarzucanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń prawa, które na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. zobowiązywałyby do uwzględniani skargi, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.