Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1527/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33, art. 34, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: § 18 , § 22, § 23, § 28, § 13, § 60
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 50
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant referent - stażysta Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. D., K. D., E. F., J. F., A. P., I. P., A. P.1, A. S. i A. S.1 na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 lipca 2022 r. nr IFXIV.7840.3.6.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę E. F., J. F., A. P., I. P., A. P.1, A. S. i A. S.1 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...], 3. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżących P. D. i K. D. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 lipca 2022 r. znak: IFXIV.7840.3.6.2022 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 13 grudnia 2021 r. numer [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Organ pierwszej instancji, w związku z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r., decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Z. J. (dalej "inwestor"). Pozwolenie dotyczyło budynku mieszkalnego wielorodzinnego (15 mieszkań) z usługami (4 lokale użytkowe) w parterze i garażem podziemnym (15 stanowisk postojowych) wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną (w tym budowę zbiornika na wodę deszczową o pojemności 50 m3) na działkach o numerach ewidencyjnych 1 i 2 obręb [...] K. w C. przy ul. [...].

Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.; dalej "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").

Odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia 13 grudnia 2021 r. złożyli P. D. i K. D. (dalej "skarżący nr 7 i nr 8") posiadający status strony postępowania administracyjnego. Zarzucili naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu z uwagi na wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z zebranymi dowodami i materiałami w sprawie. Przede wszystkim jednak podnieśli, że zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana w mocy, gdyż sporna inwestycja nie spełnia wymogów ustalonych w przepisach prawa i decyzji o warunkach zabudowy oraz narusza interesy osób trzecich.

Przede wszystkim ilość miejsc parkingowych jest niezgodna z pkt 2b decyzji Prezydenta Miasta C. numer [...] z dnia 13 września 2021 r. (dalej "decyzja o warunkach zabudowy"). Inwestor dla każdego z czterech lokali usługowych wskazał jednakową powierzchnię dostępną dla klienta tj. 35 m2 , podczas gdy zaprojektowane lokale po odliczeniu powierzchni użytkowej zapleczy socjalnych mają powierzchnię użytkową 70,22 m2 – 72,78 m2. Oznacza to, że dla samych klientów powinno być zapewnione 12 miejsc parkingowych. Zaakceptowanie powierzchni użytkowej lokali dostępnej dla klienta na poziomie 35 m2 jest niedopuszczalne (powierzchni tej nie wydzielono, nie ma ona formy osobnego lokalu), stanowi to nadużycie prawa i akceptację oczywistej manipulacji zmierzającej do obejścia wymogów dotyczących zapewnienia miejsc parkingowych. Błędne jest także założenie, że w każdym z lokali usługowych nie będzie zatrudnionych więcej niż 2 pracowników. Dodatkowych miejsc postojowych dla innych użytkowników nie przewidziano w ogóle. Natomiast w decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie wskazano na konieczność ustalenia miejsc dodatkowych dla innych użytkowników obiektu, a tylko przykładowo wskazano zaopatrzenie. Obowiązkiem inwestora jest przewidzieć dodatkowe miejsce w liczbie co najmniej 2 na co wskazuje użyta liczba mnoga "dodatkowe miejsca". Tymczasem inwestor zastrzegł, że zaplanowane przeznaczenie lokali nie zakłada konieczności dostaw, a jednocześnie wskazał, że przewiduje udostępnienie lokalu na potrzeby apteki czy sklepu spożywczego, gdzie konieczność dostaw jest oczywista. Co szczególnie istotne inwestor błędnie do puli wymaganych miejsc wliczył miejsce dla osób niepełnosprawnych, konieczność wyznaczenia którego wynika z odrębnych norm. Powyższe skutkowało będzie parkowaniem na wewnętrznej ulicy – odnodze [...], współwłaściciele której od początku stanowczo sprzeciwiają się wykorzystywaniu jej na potrzeby planowanej inwestycji. Usytuowanie w bezpośrednim sąsiedztwie drogi wewnętrznej budynku wielorodzinnego i przeznaczenie jej na samowolny parking znacząco zwiększy obciążenie drogi, a tym samym skutkowało będzie zwiększeniem nakładów na jej utrzymanie bez realnych możliwości na odzyskanie środków. W tym kontekście planowana inwestycja bez wątpienia utrudni dojazd na posesje oraz dojazd służb ratunkowych. Zwrócić uwagę także należy na celowe zaprojektowanie furty w ogrodzeniu od strony drogi wewnętrznej ul. [...] oraz brak zaprojektowania tam pasa zieleni. Inwestor ma bowiem świadomość, że inwestycja nie zabezpiecza wymaganej ilości miejsc parkingowych i dlatego też wewnętrzną drogę zamierza wykorzystywać na miejsca postojowe. Skarżący nr 7 i nr 8 podkreślili, że niezrozumiała jest dla nich zmiana stanowiska organu pierwszej instancji, który uznał, że założenia projektowe w zakresie miejsc parkingowych są zgodne z przepisami prawa.

W dalszej części odwołania podniesiono zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 234 ustawy Prawo wodne, albowiem planowana inwestycja zmieni kierunek oraz natężenie odpływu wód opadowych i roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Wskazano, że brak jest jakichkolwiek ustaleń w jaki sposób woda opadowa odprowadzana będzie ze zbiornika bezodpływowego. Do czasu uzyskania dostępu do miejskiej kanalizacji deszczowej rozpoczęcie realizacji spornej inwestycji jest niedopuszczalne. Podkreślenia wymaga, że inwestor ma pełną świadomość braku możliwości realizacji inwestycji bez wymaganej kanalizacji deszczowej wskazując, iż budynek którego budowę planuje, oddany zostanie do użytku dopiero po realizacji sieci kanalizacji deszczowej (okres około 3 lat stanowiący okres ważności pozwolenia na budowę).

Odpowiednie ogrodzenie z podmurówką (o którym mowa w uzgodnieniu z Urzędem Miejskim w C. z dnia 27 września 2021 r.) nie zostało przewidziane w projekcie. Inwestor zamierza wznieść jedynie fragmentaryczne ogrodzenie, nie spełniające wymagań ochronnych, a od strony najbardziej narażonej na zalania przewiduje pozostawienie ogrodzeń istniejących. Spadki od budynku przewidziane zostały zarazem w stronę nieruchomości sąsiednich. Zaznaczono także, że po podniesieniu terenu inwestycji do rzędnych 273,90 m n.p.m. oraz otoczeniu budynku skarpami gromadząca woda zalewać będzie przy każdych opadach ulicę [...] w zasadzie wyłączając możliwość przejazdu przez nią.

Planowana inwestycja nie ma także zagwarantowanego dostępu do kanalizacji sanitarnej. Projektowana kanalizacja sanitarna jak wskazał organ pierwszej instancji ma przebiegać przez działki o numerach 3 i 4. Pominięto działkę o numerze 5, która łączy działkę numer 4 z terenem inwestycji. Nieruchomość inwestora nie może zostać połączona z terenem na którym ulokowana jest kanalizacja inaczej jak tylko przez działkę numer 5, względnie przez działkę numer 5. Przy czym działka numer 5 jest przedmiotem współwłasności, a inwestor nie dysponuje zgodą współwłaścicieli. Inwestor nie dokonał wpisów w księdze wieczystej służebności przesyłu mediów ani nie dysponuje pozwoleniem na budowę na wykonanie powyższych prac. Zdaniem skarżących nr 7 i nr 8 budowa sieci kanalizacji sanitarnej nie stanowi żadnej inwestycji celu publicznego bowiem służyć ona będzie wyłącznie spornej inwestycji.

Kolejny zarzut zawarty w odwołaniu dotyczył zaprojektowania nasypu o wysokości około 90 cm, który ma wpływ na rzeczywistą wysokość budynku w stosunku do istniejącego ukształtowania terenu. Zaprojektowanie nasypu i posadowienie budynku na rzędnej 273,90 m. n.p.m. skutkować będzie znacznym zwiększeniem rzeczywistej wysokości budynku posadowionego w linii zabudowy ul. [...], a także zalewaniem nieruchomości sąsiednich. Na nieruchomości inwestora w zasadzie przy każdych opadach deszczu tworzy się rozlewisko. Zatem posadowienie budynku na rzędnej 273,90 m. n.p.m. spowoduje skierowanie wody na grunty sąsiednie.

Dach na spornej inwestycji nie stanowi dachu dwuspadowego i tym samym nie są spełnione warunki z decyzji o warunkach zabudowy. Skutkuje to także niedopuszczalnym i niezgodnym z warunkami zabudowy ustaleniem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wysokość ta mierzona od poziomu terenu do gzymsu lub okapu wynosić miała nie więcej niż 10 m, tymczasem budynek posiada wysokość 12,99 m, która w żadnym razie nie może zostać uznana za wysokość kalenicy. Kąt nachylenia dachu na niemal całej jego powierzchni wynosi 5°. Przy takim kącie nachylenia dachu wysokość elewacji jest niemal równa wysokości kalenicy, a zatem znacznie przewyższa 10 m.

Inwestor nie przedłożył wymaganej pełnej analizy z podaniem źródła opracowania tzw. "linijki słońca" i wyliczeniem wymaganego czasu nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych wszystkich sąsiadujących budynków mieszkalnych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie wymogami. Inwestycja pozbawia dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – zacieni budynki na działkach sąsiednich. Wedle twierdzeń inwestora analizie poddano jedynie budynek mieszkalny na działce numer 9, podczas gdy trzynastometrowy budynek posadowiony na rzędnej 273,90 m n.p.m. będzie źródłem zacienienia dla wszystkich nieruchomości w jego sąsiedztwie, w tym dla działek o numerach 6, 7, 8 i następne.

Inwestor nie dostosował lokalizacji ogrodzenia i nasadzeń zieleni izolacyjnej do obowiązujących w tym zakresie przepisów, tj. § 10 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki opublikowanego w Dz. U. z 2013 r. poz. 640. Ponadto nie spełnił wymogu zieleni izolacyjnej wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy. Pas zieleni izolacyjnej zaplanowano wyłącznie od strony wschodniej, natomiast od strony ulicy [...], w tym od strony działki numer 6 roślinności tej nie przewidziano w ogóle. Dodatkowo przeznaczenie pasa o szerokości 1 m nie pozwala na realizację zieleni, która faktycznie będzie zielenią izolacyjną.

Miejsce gromadzenia odpadów stałych ogranicza możliwości rozbudowy budynków na działkach o numerach 10 i 11, co stwierdził sam inwestor we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę pomimo to organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na budowę.

Planowany obiekt będzie źródłem nadmiernego hałasu (m. in. wskutek posadowienia klimatyzatora; usytuowania wjazdu na parking podziemny) i spowoduje utrudnienia w korzystaniu z sąsiednich nieruchomości. Co istotne analizie pod względem uciążliwości także podano wybiórczo działki o numerach 9, 13, 10, 11 i garaże, pomijając choćby ulokowaną w zakresie oddziaływania spornej inwestycji działkę numer 6.

Skarżący nr 7 i 8 zarzucili także niespełnienie wymagania z art. 5 ust. 1 pkt 4a p.b. w postaci minimalnego udziału lokali mieszkalnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych. Pierwotnie w projekcie takich lokali w ogóle nie przewidziano, a następnie bez żadnych modyfikacji projektu uczestnik postępowania ich liczbę określił na 15 pozostawiając tylko jedno miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych.

Końcowo skarżący nr 7 i nr 8 zaznaczyli, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II OSK 2473/21 toczy się postępowanie w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy ustalonych dla inwestycji objętej niniejszym postępowaniem.

Decyzją z dnia 21 lipca 2022 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną uznając zarzuty odwołania za pozbawione podstaw prawnych i faktycznych. Wojewoda szczegółowo odniósł się do każdego z zarzutów odwołania. Podkreślił także, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Działka inwestycyjna położona jest w całości poza terenem górniczym. Nie jest również wpisana do rejestru zabytków.

Skargę od decyzji Wojewody z dnia 21 lipca 2022 r. złożyli E.F., J.F., A. P., I. P, A.P., A.S., skarżący nr 7 i nr 8 oraz A.S.. W skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. Względnie o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie w postępowaniu administracyjnym właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka numer 9 tj. J.S., a po jej śmierci jej następcy prawnego oraz właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka numer 5 tj. E.F., J.F., R.H., H.M., Z. M., A. P., I.P., A.P., A.S. i J.S, a po jej śmierci jej następcy prawnego tj. syna A.S. (zarzut numer 1). Nieruchomości te bezpośrednio graniczą z działką inwestycyjną. Nieruchomość numer 9 zabudowana jest szeregówką, którą od spornej inwestycji dzieli kilka metrów. Mimo to jej właścicielka nie została powiadomiona o toczącym się postępowaniu. Działka numer 5 także na całej długości graniczy z terenem inwestycji.

W dalszej kolejności przestawiono zarzuty identyczne jak zaprezentowane przez skarżących nr 7 i nr 8 w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, tj:

2) naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu w stosunku do skarżących nr 7 i nr 8;

3) naruszenia zapisów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc parkingowych;

4) nieprawidłowa lokalizacja furtki technicznej od strony drogi wewnętrznej, co skutkuje pozbawieniem dostępu jej mieszkańców do drogi publicznej;

5) zaprojektowanie pasa zieleni izolacyjnej niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy;

6) naruszenie art. 234 ustawy Prawo wodne;

7) niepodłączenie działki inwestycyjnej do sieci kanalizacji deszczowej oraz brak ustalonego sposobu opróżniania zbiornika bezodpływowego;

8) naruszenie warunków uzgodnienia w zakresie zasad odwodnienia nieruchomości inwestycyjnej, określonych w piśmie Urzędu Miasta C. z dnia 27 września 2021 r. z uwagi na brak w projekcie ogrodzenia z podmurówką;

9) braku podłączenia nieruchomości inwestora do sieci kanalizacji sanitarnej;

10) niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości budynku i parametrów dachu spornego obiektu;

11) nieprawidłowej analizy przesłaniania i zacieniania;

12) naruszenia § 10 ust. 3 i § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki opublikowanego w Dz. U. z 2013 r. poz. 640;

13) usytuowania miejsca gromadzenia odpadów stałych;

14) naruszenia norm dotyczących emisji hałasu;

15) niespełnienie wymagania z art. 5 ust. 1 pkt 4a p.b. w postaci minimalnego udziału lokali mieszkalnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zarzuty zawarte w skardze są tożsame z zarzutami, które były zawarte w odwołaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Z tego też względu organ odwoławczy podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu pominięcia właścicieli działki o numerze 5 jako stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę Wojewoda odwołał się do art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b. Wskazał, że działka o numerze 5 to działka drogowa, która nie podlega zabudowie. Sporna inwestycja nie wprowadzi więc wobec niej ograniczeń w zabudowie. Odnosząc się natomiast do zarzutu o pominięciu jako stron postępowania właścicieli działki numer 9 organ odwoławczy wskazał, że działka o której mowa posiada numer ewidencyjny 14. Powyższa omyłka jest skutkiem niezgodnej z istniejącym stanem faktycznym numeracji działek podanej w projekcie zagospodarowania terenu. W rzeczywistości bowiem nieruchomość inwestycyjna od strony wschodniej graniczy z działką o numerze 14, a nie jak podano w projekcie z działką numer 9. Wskutek tej omyłki organ pierwszej instancji, a za nim Wojewoda w postępowaniu odwoławczym błędnie uznali za strony właścicieli działki numer 9 zamiast działki 14. Zdaniem Wojewody rozpatrzenie sprawy z udziałem poprawnie ustalonych stron niniejszego postępowania nie wpłynęłoby na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji.

Inwestor oraz uczestniczka postępowania A.J. w pismach procesowych z dnia 7 grudnia 2022 r. i z dnia 2 stycznia 2023 r. wnieśli o oddalenie skargi jako pozbawionej podstaw. Wskazali, że skarżący będący współwłaścicielami działki numer 5 nie wykazali interesu prawnego w sprawie, a tym samym nie posiadają legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Przedłożony wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projekt zagospodarowania terenu przygotowany został zgodnie z wymogami prawa, w szczególności sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii. W zakresie pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze uznano, że stanowią one jedynie nie znajdującą potwierdzenia w materiale dowodowym polemikę z prawidłowo poczynionymi przez Wojewodę ustaleniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnośnie skargi E.F., J.F., A.P., I.P., A.P., A.S. oraz A.S. to podlegała ona oddaleniu.

W myśl art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Interes prawny w złożeniu skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć oparcie w przepisach prawa. Istoty tego interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną, którą może być norma należąca do każdej dziedziny prawa, a więc nie tylko prawa administracyjnego na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 919/04, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Posiadanie interesu prawnego w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę ustalane jest w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b. Z art. 28 ust. 2 p.b. wynika wprost, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zasadnicze znaczenie ma zatem treść art. 3 pkt. 20 p.b., który w wersji obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. stanowi, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu". Konsekwencją tej regulacji (obowiązującej na dzień złożenia wniosku przez inwestora o wydanie pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji) jest wyłączenie skarżących będących współwłaścicielami działki o numerze 5 z kręgu stron postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyrysu z mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka numer 5 oznaczona jest symbolem użytku dr i stanowi drogę wewnętrzną. Takie przeznaczenie, a także faktyczne wykorzystywanie działki jako drogi wewnętrznej stanowi przeszkodę do zabudowy ww. działki. Oznacza to, że realizacja inwestycji na działce inwestora nie może na podstawie przepisów odrębnych wprowadzać ograniczeń w zabudowie działki nr 5.

Jeśli chodzi o oddalenie skargi A.S., który powoływał się dodatkowo na status spadkobiercy J.S., należy wskazać, że także i ten skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w sprawie. Przede wszystkim nie wykazał, że J.S. bądź on sam jest właścicielem działki o numerze 9 (jak wskazano w skardze) bądź o numerze 14 (jak zauważył Wojewoda). Okoliczność, że jest spadkobiercą J.S. nie została potwierdzona ani prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku ani aktem poświadczenia dziedziczenia. Nie można wykluczyć, że taki skutek prawny w świetle przepisów prawa cywilnego nastąpił, lecz sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozstrzygania następstwa prawnego spadkobierców.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że wskazani wyżej skarżący nie mają interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie.

Natomiast skarga wniesiona przez skarżących nr 7 i nr 8 została uwzględniona, aczkolwiek tylko część zarzutów okazała się zasadna.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonały prawidłowej oceny projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, złożonych przez inwestora w związku z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

W brzmieniu właściwym dla oceny stanu prawnego sprawy, art. 35 ust. 1 p.b. obligował organ administracji architektoniczno-budowlanej do sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodności wskazanych dokumentów z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo – w przypadku braku miejscowego planu – decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sprawdzony pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ sprawdza także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i kopii zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, a także wykonanie i ewentualne sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Stwierdzenie nieprawidłowości w ww. zakresie obliguje organ do nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, a brak usunięcia nieprawidłowości powinien skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.).

W powyższych uwarunkowaniach prawnych spór prawny dotyczy nieprawidłowości ujętych w zarzuty oznaczone numerami 1 do 15.

Sąd uznał za zasadny zarzut oznaczony numerem 3, a dotyczący naruszenia zapisów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc parkingowych.

Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej "rozporządzenie") stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne należy urządzić, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2). Wobec tego za wiążące dla danej inwestycji należy traktować w pierwszej kolejności – w razie braku miejscowego planu – ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, a w dalszej kolejności należy posiłkować się § 18 rozporządzenia.

Zgodnie z pkt 2 b tiret 9 decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla spornej inwestycji obowiązuje zasada zapewnienia 100% potrzeb parkingowych dla miejsc parkingowych. Zaleca się zastosowanie wskaźnika – 1 miejsce na 1 mieszkanie, min. 1 miejsce na 35 m2 powierzchni usługowej dostępnej dla klienta, min. 1 miejsce na 2 pracowników oraz dodatkowe miejsca postojowe dla innych użytkowników obiektu (np. na potrzeby zaopatrzenia). Przestrzeń drogi publicznej ul. [...] nie może pełnić funkcji parkingowej dla planowanego zamierzenia. Z pkt 1 decyzji wynika także, że usługi w parterze to usługi towarzyszące funkcji mieszkaniowej np. apteka, salon kosmetyczny, biura, sklep spożywczy itp.

W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że inwestor spełnił warunek wynikający z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymagań dotyczących miejsc parkingowych. W budynku zaprojektowanych jest 15 mieszkań, a w garażu podziemnym zaprojektowano 15 miejsc parkingowych. Na parterze zaprojektowano 4 lokale usługowe, w każdym maksymalnie 35 m2 powierzchni usługi dla klientów – co generuje potrzebę zaprojektowania 4 miejsc parkingowych dostępnych dla klientów. W każdym z lokali zakłada się pracę 2 pracowników – co generuje konieczność zaprojektowania 4 miejsc parkingowych dla pracowników. Na terenie zaprojektowano 9 miejsc parkingowych, w tym 1 dla osoby niepełnosprawnej. W lokalach usługowych przewiduje się usługi nie generujące konieczności dostaw materiałów i towarów tj. biuro, kancelaria adwokacka, usługi księgowe itp.

Przywołana decyzja o warunkach zabudowy nie wskazuje dokładnej liczby miejsc parkingowych, ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Wymagana liczba miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to liczba jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, powierzchnia usługi dostępnej dla klienta, liczba pracowników oraz przeznaczenie budynku. Zdaniem Sądu ocena spełnienia tych warunków powinna być przeprowadzona z uwzględnieniem parametrów spornej inwestycji, jednakże w sposób obiektywny. W rozpoznawanej sprawie organy oparły się wyłącznie na oświadczeniach i wyjaśnieniach inwestora co do powierzchni usługi dostępnej dla klienta, zatrudnionych pracowników lub braku innych użytkowników obiektu. Idąc tym tokiem rozumowania w sytuacji gdyby inwestor oświadczył, że w lokalach użytkowych nie będą zatrudnieni pracownicy to nie byłby on zobowiązany do zapewnienia żadnego miejsca parkingowego dla pracowników. Podobnie ma się rzecz z dodatkowymi miejscami dla innych użytkowników obiektu. Okoliczność, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w projektowanym budynku przewiduje się usługi nie generujące konieczności dostaw nie oznacza automatycznie, że inwestor nie jest zobowiązany do zapewnienia miejsc parkingowych dla użytkowników przebywających okresowo (np. dla pojazdów obsługi technicznej nieruchomości). Interpretując wskazane wyżej postanowienia decyzji o warunkach zabudowy należy zatem wziąć pod uwagę obiektywne okoliczności, w szczególności przeznaczenie i sposób zabudowy oraz rodzaj działalności usługowej, jaki ma być prowadzony w projektowanym obiekcie, wielkość nieruchomości (w tym wielkość lokali użytkowych) oraz jej otoczenie. Przy czym należy opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie. Sama deklaracja inwestora nie może przesądzać o rzeczywistym charakterze inwestycji (por. wyroki NSA: z dnia 25 marca 2011 r., II OSK 549/10; z dnia 4 lipca 2022 r., II OSK 2541/20; opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Zwrócić uwagę także należy, że inwestor wskazał, że wszystkie lokale mieszkalne dostępne są dla osób niepełnosprawnych, w tym osób starszych, a zaprojektowane zostało tylko jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych.

Wobec powyższego należy uznać, że organy obu instancji nienależycie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie zgodności projektu zagospodarowania terenu z pkt 2 b tiret 9 decyzji o warunkach zabudowy oraz § 18 rozporządzenia, czym dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i tym samym art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej "k.p.a.".) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 p.b.

Odnosząc się do zarzutu oznaczonego numerem 13 wskazać należy, że organy uznały, że lokalizacja miejsca gromadzenia odpadów stałych jest zgodna z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia i nie ograniczy możliwości rozbudowy na działkach sąsiednich. Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika jednak, aby miejsca do gromadzenia odpadów stałych było dostępne dla osób niepełnosprawnych (§ 22 ust. 4 rozporządzenia). Organy nie wyjaśniły także, czy dokonały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami regulaminu utrzymania czystości i porządku obowiązującego na terenie miasta C.. W dacie wydania zaskarżonej decyzji na obszarze miasta C. obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta C. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z [...] r. poz. [...]), zmieniona uchwałą nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta C. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z [...] r. poz. [...]). Postanowienia regulaminu zawierają rozwiązania odnoszące się do rodzaju i minimalnej pojemności pojemników, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Ponadto określają warunki rozmieszczenia tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz minimalną pojemność pojemników. Wskazany regulamin stanowi akt prawa miejscowego, a zatem jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.).

Należy wyjaśnić, że postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stanowią regulację prawną zawierającą dodatkowe wymogi, jakie winny spełniać miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, poza określonymi w przepisach techniczno - budowlanych (§ 22 i § 23 rozporządzenia). Projektant winien uwzględnić te wymagania, a organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany jest, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonać sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu także z tym przepisami stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2022 r., II OSK 1325/21, opubl. w CBOSA).

Tym samym organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., a wskazane wyżej kwestie wymagać będą przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc się do zarzutu oznaczonego numerem 15 należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4a p.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając minimalny udział lokali mieszkalnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych w ogólnej liczbie lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym. Wskazany wymóg uszczegółowiony jest w przepisach wykonawczych, w tym w przywoływanym wcześniej rozporządzeniu.

Zdaniem Sądu spełnienie wymogu wynikającego z brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 4a p.b. nie zostało przez organy dostatecznie wyjaśnione. Projekty złożone przez inwestora nie zawierają opisu niezbędnych warunków w zakresie korzystania z lokali mieszkalnych przez osoby niepełnosprawne z uwzględnieniem m. in. przepisów rozporządzenia. Zauważyć bowiem należy, że nie tylko obiekt budowlany, ale i lokale przeznaczone dla osób niepełnosprawnych powinny być przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami prawa.

Zarzut skarżących nr 7 i nr 8 opisany w punkcie 15 okazał się zasadny. Organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i art. 5 ust. 1 pkt 4a p.b.

Jeśli chodzi o pominięcie w postępowaniu administracyjnym współwłaścicieli działki o numerze 5 oraz właściciela działki 14 (jak wyjaśnił Wojewoda doszło do omyłki w oznaczeniu nieruchomości graniczącej z nieruchomością inwestycyjną od strony wschodniej tj. nieruchomość o numerze 9 powinna być oznaczona numerem 14) należy wyjaśnić, ze podstawa wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, ewentualnie następca prawny takiego podmiotu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17; z dnia 17 listopada 2017 r., II OSK 87/17, z dnia 16 maja 2019 r., II OSK 1647/17, opubl. w CBOSA). Wobec tego kwestia ewentualnego pominięcia wskazanych podmiotów i niezapewnienia im udziału w postępowaniu mogłaby być uwzględniona tylko w kontekście zarzutu co do spełnienia przesłanek wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), kiedy zarzut taki wniesie podmiot pominięty w postępowaniu, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Zważywszy jednak na fakt, że decyzje organów obu instancji i tak zostały uchylone jako wadliwe, w ponownie prowadzonym postępowaniu organy powinny wyjaśnić kwestię omyłki w numeracji działki sąsiadującej z terenem inwestycji oraz – w zależności od wyników tych ustaleń – określić prawidłowy krąg stron postępowania.

Za niezasadny należy uznać zarzut oznaczony numerem 2. Wskazać należy, że aby zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym był skuteczny strona powinna wykazać, że zarzucone uchybienie procesowe uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych wpływających na wynik sprawy. Skarżący nr 7 i nr 8 nie wykazali jakie konkretne czynności procesowe mogliby podjąć (np. w zakresie wniosków dowodowych), gdyby do opisanego przez nich uchybienia nie doszło i jak owe czynności mogłyby wpłynąć na wynik sprawy.

Chybiony jest zarzut oznaczony numerem 4. Brak jest podstaw do twierdzenia, że lokalizacja furtki w ogrodzeniu od strony drogi wewnętrznej ul. [...] uniemożliwi dostęp osób mieszkających przy tej drodze do drogi publicznej. Podnoszone w tym zakresie przez skarżących nr 7 i nr 8 okoliczności świadczą jedynie o ewentualnym naruszeniu ich interesu faktycznego, a nie prawnego. Nie wykazano, aby doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów prawa.

Niezasadny okazał się także zarzut z punktu 5 dotyczący lokalizacji pasa zieleni izolacyjnej. Z pkt 2 a tiret 4 decyzji o warunkach zabudowy wynika, że zagospodarowanie terenu inwestycji związane z jej realizacją w zakresie miejsc postojowych oraz wjazdu do parkingu podziemnego winno obejmować realizację pasa zimozielonej, średniowysokiej zieleni izolacyjnej, w szczególności od strony zabudowy mieszkaniowej. Decyzja nie określa szerokości pasa zieleni izolacyjnej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika zaś, że pas zieleni izolacyjnej zaprojektowano od strony wschodniej oraz od strony zachodniej. Zatem obejmuje on obszar, w którym działki sąsiednie graniczyć będą z parkingiem i wjazdem do garażu podziemnego. Projekt zagospodarowania terenu jest w tym zakresie zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia § 10 ust. 3 ani § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 640). Jak wynika z pisma inwestora z dnia 30 listopada 2021 r. oraz z projektu zagospodarowania terenu, w strefie kontrolowanej nie przewiduje się lokalizacji żadnych obiektów budowlanych, a zieleń izolacyjną mają stanowić krzewy, a nie drzewa. Chybiony zatem okazał się zarzut opisany w punkcie 12.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut z punktu 7 dotyczący niepodłączenia działki inwestycyjnej do sieci kanalizacji deszczowej oraz braku ustalonego sposobu opróżniania zbiornika bezodpływowego. Stosownie do § 28 ust. 2 rozporządzenia w przypadku budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Rozporządzenie nie określa minimalnej pojemności zbiornika retencyjnego. Inwestor dysponuje uzgodnieniem co do sposobu odprowadzania wód opadowych (pisma Miejskiego Zarządu Dróg w C. z dnia 8 listopada 2021 r. oraz Urzędu Miasta w C. z dnia 27 września 2021 r.). W piśmie z dnia 27 września 2021 r. uzgodniono, że zalegająca w zbiorniku bezodpływowym woda będzie wykorzystywana do podlewania zieleni na terenie inwestycji. Określono zatem sposób opróżniania przedmiotowego zbiornika.

Niezasadny okazał się zarzut opisany w punkcie 8. W uzgodnieniu Urzędu Miasta C. z dnia 27 września 2021 r. nie wskazano wysokości ogrodzenia z podmurówką. Natomiast inwestor w piśmie z dnia 4 marca 2022 r. wyjaśnił, że wysokość planowanego ogrodzenia nie przekroczy wysokości 2,2 m. Jednocześnie z przedłożonej dokumentacji projektowej nie wynika, aby zamiarem inwestora było objęcie pozwoleniem na budowę także planowanego ogrodzenia na działkach o numerach ewidencyjnych 1 i 2.

Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu wody opadowe z terenu inwestycji będą docelowo odprowadzane do kanalizacji miejskiej. Do czasu jej realizacji wody opadowe będą odprowadzane do zbiornika na wodę deszczową o objętości 50 m3. Inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia warunków odwodnienia. Przyjęte rozwiązania w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych są zgodne z warunkami rozporządzenia, w tym § 28 ust. 1 i 2. Wobec przedstawionych rozwiązań projektowych i obliczeń, Wojewoda słusznie uznał, że sąsiednie nieruchomości będą zabezpieczone przed zalewaniem wodami opadowymi z terenu działki inwestycyjnej. Obawa skarżących, że realizacja spornej inwestycji będzie skutkować przy każdych opadach zalewaniem ulicy [...] lub, że może wyrządzić szkodę, o jakiej mowa w art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne jest niewystarczająca do uznania, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. W orzecznictwie wskazuje się, że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa. Podkreśla się, że ochronie właścicieli nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, opubl. w CBOSA).

Prawidłowo Wojewoda stwierdził, że spełnione zostały także warunki wynikające z pkt 2 lit. a) tiret 9 decyzji o warunkach zabudowy dotyczące zaprojektowania dachu tj. dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci do 30°, a kierunek kalenicy głównej był dostosowany do bryły budynku. Dach spornego budynku został zaprojektowany jako dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 5°-30°, a więc nie większym niż 30°, zaś kierunek kalenicy głównej jest dostosowany do bryły budynku, która będzie miała kształt litery L. Decyzja o warunkach zabudowy nie podaje natomiast minimalnego kąta nachylenia połaci dachowych, co oznacza, że może ona mieć wartość dowolną. Odnośnie wysokości planowanego obiektu z racji braku określenia jej w decyzji o warunkach zabudowy powinna być mierzona zgodnie z § 6 rozporządzenia. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu warunki wynikające z pkt 2 lit. a tiret 8 i 9 decyzji o warunkach zabudowy oraz z § 6 rozporządzenia zostały spełnione.

Z analizy przesłaniania i zacieniania zawartej w projekcie zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek spełnia warunki § 13 ust. 1 pkt 1 lit a) oraz § 60 rozporządzenia. Zarzut opisany w punkcie 11 okazał się nieuzasadniony.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut z punktu 14 dotyczący naruszenia norm hałasu. Projekt zagospodarowania terenu zawiera odpowiednią analizę emisji hałasu. Jedynym jego źródłem będzie klimatyzator. Ponadto spełnione są wymagania dotyczące ochrony przed hałasem, o których mowa w dziale IX rozporządzenia. Przy czym rozważanie kwestii hałasu może odbywać się jedynie w takim zakresie, w jakim będzie on powodowany przez obiekty budowlane. Hałas powodowany przez środki transportu korzystające z parkingu podziemnego nie podlega regulacji p.b.

Nie mają racji skarżący nr 7 i nr 8 zarzucając, iż planowania inwestycja nie ma zagwarantowanego dostępu do kanalizacji sanitarnej. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że odprowadzanie ścieków do kanalizacji sanitarnej powinno odbyć się na warunkach określonych przez P. S.A. Inwestor uzyskał warunki techniczne wykonania przyłącza kanalizacyjnego (pisma przedsiębiorstwa z dnia 22 września 2020 r. oraz z dnia 12 lipca 2021 r.). Ponadto także decyzję Prezydenta Miasta C. numer [...] z dnia 13 września 2021 r. dotyczącą lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę sieci kanalizacji sanitarnej z włączeniem do kanału sanitarnego o średnicy 0,20 m. W stanie prawnym sprawy inwestor nie miał obowiązku uzyskania oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu odbioru ścieków.

Wobec powyższych rozważań należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując przedwczesnym wydaniem wnioskowanego przez inwestora pozwolenia na budowę. Ponownie prowadząc postępowanie administracyjne organy zastosują się do wyżej poczynionych uwag i przeprowadzą postępowanie wyjaśniające we wskazanym w uzasadnieniu wyroku zakresie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 202 § 2 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.