Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 372/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 591/07 oddalającego wniosek o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 591/07 wydanego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 14 czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. o sygn. I SA/Sz 591/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – działając na podstawie art. 160 w związku z 156 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - oddalił wniosek M. K. (dalej: skarżąca) o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 14 czerwca 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

2. Uzasadniając postanowienie WSA w Szczecinie wskazał, że wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. W dniu 20 marca 2008 r. skarżąca złożyła wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o sprostowanie w.w. wyroku, zarzucając naruszenie zagwarantowanej przez Konstytucję RP równości wobec prawa, poprzez powierzchowne i niewnikliwe rozpatrzenie jej skargi. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd wykazał się błędami w interpretacji dokumentów i niezrozumieniem istoty sporu, dlatego też oddalenie skargi powinno być sprostowane, a skarga uwzględniona.

Oddalając wniosek skarżącej, Sąd stwierdził, że domaga się ona sprostowania orzeczenia poprzez zmianę treści uzasadnienia i ostatecznie uwzględnienia jej skargi, zatem takie żądnie sprostowania nie mieści się w granicach art. 156 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy niedokładności, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki, lecz odnosi się do ustaleń faktycznych i uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Skoro strona kwestionuje merytoryczne elementy rozstrzygnięcia, ma prawo skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia, lecz nie może tego czynić za pomocą wniosku o sprostowanie orzeczenia.

3. Zażalenie od postanowienia WSA w Szczecinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, podnosząc, że w wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r., o którego sprostowanie się zwróciła, Sąd nie oparł się na ustaleniach faktycznych, lecz na poświadczeniu nieprawdy przez pracowników urzędu skarbowego. Dodano, że Sąd rozpatrzył tylko prawo do wydania decyzji administracyjnej, nie wgłębiając się w istotę sprawy, przez co usankcjonował naruszenie przez organ administracyjny zagwarantowane przez Konstytucję RP prawo do równości wobec prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem uzasadniony jest pogląd wyrażony przez WSA w Szczecinie w zaskarżonym postanowieniu, że żądnie sprostowania wyroku poprzez zmianę treści uzasadnienia i ostatecznie uwzględnienie skargi nie mieści się w granicach art. 156 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy niedokładności, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki, lecz odnosi się do ustaleń faktycznych i uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia. Słusznie zauważył WSA w Szczecinie, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, a skoro strona kwestionuje merytoryczne elementy rozstrzygnięcia, jej żądanie nie mieści się w granicach sprostowania wyroku, o którym mowa w art. 156 p.p.s.a., gdyż jego uwzględnienie prowadziłoby do niedopuszczalnej zmiany zawartego w omawianym wyroku rozstrzygnięcia.

5. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.