Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2157/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6062 Ruch i likwidacja zakładu górniczego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 4a
journal: Dz.U. 2020 poz 1041
law: Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - t.j.
article: art. 97 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 695
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2
article: art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 42
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 876/21 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 14 maja 2021 r. nr PR.9201.2.2021, l.dz.14160/05/2021/TM w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 lutego 2022 r. (sygn. akt III SA/Gl 876/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę S. P. (dalej zwanego "skarżącym") na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego (dalej zwanego "Prezesem WUG" lub "organem II instancji") z 14 maja 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia uchylenia terminu do wniesienia zażalenia.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 20 stycznia 2021 r., uzupełnionym pismem z 19 lutego 2021 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie (dalej zwany "Dyrektorem OUG" lub "organem I instancji") o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu likwidowanego podziemnego zakładu górniczego [...] na lata 2021 – 2025 i przyznanie mu w tym postępowaniu statusu strony.

Postanowieniem z 15 marca 2021 r., wydanym na podstawie art. 149 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej zwanej "kpa"), organ I instancji odmówił wznowienia ww. postępowania.

Postanowienie zostało doręczone stronie 19 marca 2021 r. W dniu 6 kwietnia 2021 r. do Dyrektora OUG wpłynęło zażalenie na ww. postanowienie, które – jak wynika ze stempla na kopercie – zostało nadane w placówce pocztowej 2 kwietnia 2021 r.

Zaskarżonym postanowieniem z 14 maja 2021 r. Prezes WUG, działając na podstawie art. 134 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora OUG z 15 marca 2021 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia podniósł, że organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie (zażalenie) nie jest obarczone brakami formalnymi i czy zostało złożone w terminie. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności może przystąpić do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego. Z art. 141 § 2 kpa wynika, że zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie zostało doręczone 19 marca 2021 r., zatem zażalenie na nie należało wnieść najpóźniej 26 marca 2021 r. Jednakże zażalenie skarżącego, pomimo zawartego w postanowieniu organu l instancji prawidłowego pouczenia, zostało nadane w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. dopiero 2 kwietnia 2021 r. Nastąpiło to więc po upływie terminu, przy czym, żalący się nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego.

W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o zwolnienie z kosztów sądowych i wstrzymanie wykonania decyzji z 23 grudnia 2020 r., wydanej przez Dyrektora OUG, zatwierdzającej plan ruchu – likwidacji Zakładu Górniczego w części dotyczącej pompowania wód podziemnych i całkowitej likwidacji infrastruktury naziemnej tego Zakładu.

W uzasadnieniu stwierdził, ze twierdzenie, iż odebrał przesyłkę 19 marca 2021 r. jest nieprawdziwe, gdyż od 8 do 24 marca 2021 r. przebywał w Szpitalu Rejonowym w O. i nie mógł odebrać tego listu. List ten "jakiś pracownik" Poczty Polskiej wrzucił mu do skrzynki pocztowej 27 marca 2021 r., zatem zażalenie wniesione przez niego 2 kwietnia 2021 r. jako złożone szóstego dnia nadane zostało z zachowaniem terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego o jego domniemanym pobycie w szpitalu w terminie od 8 marca 2021 r. do 24 marca 2021 r. organ oświadczył, iż skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na prawdziwość tego twierdzenia. Wskazany zaś przez niego dzień 27 marca 2021 r. jako dzień doręczenia mu przesyłki zawierającej postanowienie Dyrektora OUG przypadał w 2021 r. w sobotę, czyli w dniu w którym Poczta Polska S.A. nie dokonuje doręczeń, gdyż listonosze nie pracują w soboty. Nawet jeżeli uznać, iż z powodu pobytu w szpitalu nie biegł dla skarżącego w tym okresie termin na złożenie zażalenia, to biorąc pod uwagę dzień doręczenia przesyłki – 19 marca 2021 r., oraz dzień wyjścia skarżącego ze szpitala, termin do wniesienia zażalenia upłynął skarżącemu najpóźniej 1 kwietnia 2021 r. Nadto korespondencję adresowaną do skarżącego mógł w jego imieniu podjąć pełnoletni domownik, jak to miało miejsce w przypadku innej korespondencji kierowanej do skarżącego.

Sąd pierwszej instancji skargę oddalił.

WSA uznał, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a także nie doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu, że skoro skarżący w zażaleniu nie wniósł o przywrócenie terminu ani nie podnosił okoliczności pobytu w szpitalu, nie można organowi stawiać zarzutu naruszenia prawa z tego powodu, że nie zbadał przyczyn uchybienia terminu, gdyż żaden przepis nie nakłada na niego takiego obowiązku.

Sąd zauważył, że nawet przy uwzględnieniu niepopartej dowodami i niepodnoszonej przed organem okoliczności pobytu w szpitalu skarżący mógł się zapoznać z postanowieniem o odmowie wznowienia 25 marca 2021 r. (następny dzień po zakończeniu hospitalizacji). W takim przypadku siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpocząłby bieg 26 marca i upłynął 1 kwietnia 2021 r., co zdaniem WSA wskazuje, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Skarżący oświadczył również, iż zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ppsa

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 97 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenieniem się wirusa SARS CoV – 2 poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że zgodnie z przytoczoną normą prawną operator pocztowy nie podejmuje próby doręczenia przesyłki pocztowej adresatowi poddanemu obowiązkowej izolacji z uwagi na COVID-19, podczas gdy w dniu domniemanego doręczenia postanowienia Dyrektora OUG z 14 marca 2021 r., skarżący przebywał w szpitalu na przymusowej izolacji z uwagi na chorobę COVID-19;

b) art. 37 ust. 4a ustawy Prawo pocztowe w zw. z art. 44 kpa poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że zgodnie z przytoczoną normą prawną w stanach nadzwyczajnych lub w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego, przesyłka listowa będąca przesyłką rejestrowaną może być doręczana do oddawczej skrzynki pocztowej i w takiej sytuacji nie powinien mieć zastosowania skutek doręczenia wskazany w art. 42 kpa, gdyż doręczenie w sposób przewidziany w art. 42 kpa możliwe jest wyłączne "do rąk" adresata;

2) Naruszenie przepisów postępowania, tj.

a) art. 134 ppsa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez zaniechanie dokładnego zbadania sprawy i uznanie, że obowiązkiem organu nie było sprawdzenie, czy skarżący przebywał w szpitalu, pomimo okoliczności, iż zgodnie z art. 77 kpa w zw. z art. 7 kpa organ ma obowiązek sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć, materiał dowodowy w sprawie przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, w tym w szczególności powinien sprawdzić, czy w okresie wysłania przesyłki pocztowej adresat nie przebywał w trakcie przymusowej izolacji oraz czy adresat potwierdził odbiór przesyłki pocztowej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W piśmie procesowym z 8 listopada 2022 r. Prezes WUG wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesione zarzuty kasacyjne nie okazały się skuteczne.

Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym istota problemu, uwzględniając sformułowane zarzuty kasacyjne, sprowadza się do oceny, czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora OUG, w którym organ odmówił skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu likwidowanego podziemnego zakładu górniczego [...] na lata 2021 – 2025 i przyznanie mu w tym postępowaniu statusu strony.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy powołać kilka ogólnych zasad rządzących postępowaniem kasacyjnym.

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, co znalazło swój wyraz również w przymusie adwokacko-radcowskim, tj. obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. postanowienie NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, OSP z 2005 r. z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36 oraz wyroki NSA z: 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 22/18; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, niniejsza skarga kasacyjna ww. wymagań nie spełnia.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutu sformułowanego w punkcie 2) a) petitum skargi kasacyjnej, NSA wskazuje i stwierdza, że są one formalnie wadliwe. Jest tak dlatego, że autor skargi kasacyjnej podniósł naruszenie kilku przepisów, jednakże nie wyjaśnił w odniesieniu do każdego z tych przepisów, na czym polegało naruszenie każdego z tych przepisów oraz nie wykazał czy ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak to wymaga przepis art. 174 pkt 2 ppsa. W przypadku naruszenia art. 134 ppsa oraz art. 77 kpa nieprawidłowo też została wskazana jednostka redakcyjna. Artykuły te składają się bowiem z więcej niż jednego paragrafu. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, których z nich dotyczą zarzuty skargi kasacyjnej. Z tego powodu należało zarzuty te odrzucić.

W odniesieniu natomiast do naruszenia art. 7 kpa stwierdzić ponadto należy, że wojewódzki sąd administracyjny procedując w sprawie nie stosuje przepisów kpa, lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – co w niniejszej skardze (w związku z wadliwym postawieniem zarzutu naruszenia art. 134 ppsa) nie miało miejsca.

Naczelny Sąd Administracyjny miał jednakże na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. (I OPS 10/09) sprowadzający się do stanowiska, że w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z unormowaną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie nie podzielił zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego.

Skarżący naruszenie ww. przepisu postępowania upatruje w nieustaleniu, iż w czasie, gdy dokonywano mu spornego doręczenia przebywał w szpitalu. Tak postawiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony, trudno bowiem zidentyfikować po stronie organu obowiązek ustalania przy każdym doręczeniu czy strona postępowania nie przebywa akurat w szpitalu. Skarżący ani nie podniósł tej okoliczności w zażaleniu, ani nie przedstawił co do niej żadnego dowodu ( nawet na etapie skargi kasacyjnej), ani nie zaproponował nawet uprawdopodobnienia. Jakkolwiek więc obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego co do zasady ciąży na organie, będącym gospodarzem postępowania, to jednak nie można obciążać go tym obowiązkiem ponad miarę wynikającą z fizycznych możliwości dokonania pewnych ustaleń, będących poza granicami zwykłej percepcji. Strona, jeśli chciała wykazać okoliczność dla siebie korzystną sama powinna zaoferować stosowne środki dowodowe, w przeciwnym wypadku powoływanie się okoliczność pobytu w szpitalu słusznie należy uznać za gołosłowne. Wobec nieskuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy uznać za miarodajny dla dalszych rozważań ( zastosowania prawa materialnego) stan faktyczny ustalony i przyjęty w sprawie.

W sprawie bezsporne jest zatem, że strona zażalenie na postanowienie Dyrektora OUG z 15 marca 2021 r., wniosła za pośrednictwem poczty 2 kwietnia 2021 r. Nie jest sporne również, że w aktach sprawy znajduje się wydruk ze śledzenia przesyłki, na którym odnotowano, że pismo doręczono adresatowi 19 marca 2021 r.

Wobec tych okoliczności konieczne jest przypomnienie, że zasady doręczania przesyłek pocztowych zgodnie z przepisami kpa podlegały modyfikacji w okresie, w którym przesyłkę przekazano skarżącemu. Zmianom uległ bowiem sposób doręczeń korespondencji stronom (np. decyzji administracyjnych) przez operatorów pocztowych – m.in. art. 37 ust. 4a i 4b ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.; dalej zwanej "pp"). Przepisy art. 37 ust. 4a i 4b pp zostały dodane przez art. 50 pkt 1 lit. c ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 695; dalej zwanej "ustawą o szczególnych instrumentach wsparcia") zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 18 kwietnia 2020 r.

Zgodnie z art. 37 pp przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (ust. 1). Przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia adresatowi do jego oddawczej skrzynki pocztowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych (ust. 2 pkt 1 lit. a). Na pisemny wniosek adresata, złożony w odpowiedniej placówce pocztowej, przesyłka listowa będąca przesyłką rejestrowaną, z wyłączeniem przesyłek kurierskich, może być doręczona w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, zastrzeżeniem ust. 4a. Wniosek może być złożony w postaci elektronicznej, jeżeli taką postać dopuszcza regulamin świadczenia usług pocztowych lub regulamin świadczenia usług powszechnych (ust. 4). W stanach nadzwyczajnych lub w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego, przesyłka listowa będąca przesyłką rejestrowaną może być doręczona w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, bez konieczności składania wniosku, o którym mowa w ust. 4. Nie dotyczy to przesyłek wysyłanych przez: 1) sądy i trybunały; 2) prokuraturę i inne organy ścigania; 3) komornika sądowego (ust. 4a).

W myśl zaś art. 37 ust. 4b pp w stanach nadzwyczajnych lub w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego, zawiesza się wykonywanie przez operatora pocztowego obowiązku uzyskania pokwitowania odbioru przesyłki kurierskiej wynikającego z art. 3 pkt 19 lit. e.

Określenie "przesyłka rejestrowana" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 23 ustawy Prawo pocztowe i oznacza przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r., poz. 340) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Stan epidemii został zniesiony 16 maja 2022 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii; Dz. U. poz. 1027).

W świetle brzmienia art. 37 ust. 4a PP zmodyfikowane zasady doręczeń przesyłek pocztowych, w tym rejestrowanych, mają zastosowanie w przypadku doręczeń w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten nie wyłączył ich stosowania w postępowaniach administracyjnych, tak jak w stosunku do postępowań sądowych. Tym samym stosowanie przepisów art. 39 i art. 44 w związku z art. 46 § 1 kpa podlegało wyżej wskazanym modyfikacjom.

W tej sytuacji skoro doręczenie postanowienia nastąpiło zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami – przez pozostawienie przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata – 19 marca 2021 r., to należało przyjąć, że prawidłowo organ administracyjny ustalił, że z tym dniem postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, co zasadnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się 19 marca 2021 r. i upłynął 26 marca 2021 r. Natomiast zażalenie na postanowienie, datowane na 1 kwietnia 2021 r., strona wniosła za pośrednictwem poczty 2 kwietnia 2021 r., a więc po terminie.

Podnoszone przez autora skargi kasacyjnej okoliczności dotyczące odebrania przez skarżącego przesyłki pocztowej zawierającej postanowienie z oddawczej skrzynki pocztowej w terminie późniejszym niż 19 marca 2021 r. z powodu przymusowej izolacji i hospitalizacji skarżącego w związku z jego chorobą na COVID-19 (na co, jak wskazano wyżej, skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów), nie mogły być skuteczne.

W tej sytuacji nie można przyjąć, że organ naruszył art. 37 ust. 4a pp w zw. z art. 44 kpa oraz art. 97 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.