Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 270/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 f, art. 59g ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu stwierdzonych niezgodności wykonania inwestycji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 59f oraz art. 59g ust. 1 w związku z art. 59a ust. 2 pkt 1, pkt 2, i pkt 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2018 poz.1202) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2018 poz. 2096). w związku ze stwierdzeniem niezgodności wykonania inwestycji pn: przebudowa z częściową odbudową istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek mieszkalno-usługowy wraz z połączeniem tych budynków zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty Powiatu T. - pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] wydanej na rzecz inwestora - A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. ul. [...], [...] W., w zakresie: zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu (pkt 1); zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie: charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości (lit. a), wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego (lit. b), geometrii dachu (wysokości kalenicy i układ połaci dachowych (lit. c), wykonania urządzeń budowlanych (lit. d), zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne (lit. e) (pkt 2); wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego (pkt 3), nałożył na inwestora A. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. ul. [...], [...] W. karę w wysokości 99.750, 00 zł (dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy siedemset złotych).

W osnowie postanowienia organ orzekł również, o sposobie i terminie uiszczenia kary.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu 27 września 2019r. pełnomocnik Inwestora złożył do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w T. wniosek o pozwolenie na użytkowanie inwestycji pn: przebudowa z częściową odbudową istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek mieszkalno-usługowy wraz z połączeniem tych budynków zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty Powiatu T. pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] wydanej na rzecz inwestora - A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. ul. [...], [...] W.. Do wniosku Inwestor dołączył dokumenty, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane

Następnie, organ I instancji wskazał, iż z dołączonego do wniosku oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z dnia 08 sierpnia 2019r. wynika, że obiekt zrealizowano ze zmianami w stosunku do rozwiązań i ustaleń pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia 7 października 2019r. zawiadomiono Inwestora o zaplanowanej na dzień 24 października 2019r. kontroli obowiązkowej, jako jednego z podstawowych elementów procedury udzielania pozwolenia na użytkowanie ( art. 59a ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane).

W wyniku przeprowadzonej, przy udziale pełnomocnika Inwestora kontroli obowiązkowej przedmiotowej inwestycji stwierdzono, że obiekt został zrealizowany niezgodnie z zatwierdzonym obiektem budowlanym w zakresie projektu zagospodarowania działki jak i projektu architektoniczno-budowlanego.

W zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki (pkt 8.1 protokołu przeprowadzonej kontroli) organ w pierwszej kolejności wskazał, iż teren działki wokół budynku jest w całości utwardzony kostką betonową pełną, występują spadki terenów utwardzonych od budynku w stronę granic działki. Jednocześnie, brak jest jakiejkolwiek kanalizacji deszczowej woda z dachu budynku odprowadzana jest na powyższy teren, a następnie spływa na działki sąsiednie. Tymczasem, projekt (na str. 4 i str. 8 ) zakładał utwardzenia z płyt ażurowych pozwalających na odprowadzenie wód opadowych z dachu i terenu i tym samym zatrzymanie wody w granicach własnej działki. Ponadto, ciągi piesze i miejsca postojowe miały być wykonane z kostki betonowej pełnej (str. 4 projektu). Projekt zagospodarowania terenu w ww. zakresie praktycznie jest nieczytelny. Organ I instancji zaznaczył, też że brak jest wyznaczonych i oznaczonych miejsc postojowych, w tym dla osoby niepełnosprawnej. Ponadto, organ stwierdził brak na terenie działki wykonanej powierzchni zieleni, w sytuacji, gdy projekt (str. 5) zakładał powierzchne zieleni 602 m2, czy 57% powierzchni działki, a jako nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki, organ wskazał, iż teren wokół budynku wykonano praktycznie równo z poziomem posadzki na parterze ( 2 cm do 4 cm). Tymczasem, projekt przewidywał obniżenie terenu o 15 cm w stosunku do poziomu posadzki na parterze (rys. na str. 33 i str. 34).

W zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym (pkt 8.2 protokołu przeprowadzonej kontroli) stwierdzono nieprawidłowości takie jak:

a) w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego:

- kubatury: zmieniono kubaturę budynku ze względu na zmianę wysokości budynku i jego długości, szerokości;

- powierzchni zabudowy: powierzchnię zabudowy zwiększono poprzez zmiany w wymiarach zewnętrznych budynku;

- wysokości, długości i szerokości: wysokość kalenicy w części 1 wynosi 11,03 m (projekt budowlany zakładał wysokość 10,62 m); wysokość kalenicy w części 2 wynosi 11,48 m (projekt budowlany zakładał wysokość 10,62 m), po dokonanych obliczeniach różnica wynosi 0,86 m, czyli wartość większą niż 2% określonej projektem wysokości (2% z 10,62m = 0,21 m); wysokość kalenicy w łączniku pomiędzy 1 a 2 wynosi 10,48 m (projekt budowlany zakładał wysokość 10,62 m), zmiany w wymiarach zewnętrznych budynku wykazano na kopii rysunku z zatwierdzonego projektu budowlanego. Wymiary zewnętrzne (obrys budynku) określone zaczynając od wejścia głównego (w nawiasach podano wymiary określone projektem budowlanym) 264 cm (275,3 cm), 2,37m (nie określono), 910 cm (911 cm), 1632 cm (1612,4 cm), 1090 cm (1077 cm), 1055 cm (1051,3 cm), 90 cm (100,5 cm), 84 cm (nie określono), 846 cm (836 cm), 1725 cm (1717 cm), 464 cm (477 cm), 263 cm (270 cm), 381 cm (359 cm), 1006 cm (1020 cm). Komin zewnętrzny o wymiarach 5lx 105 cm. Ze sporządzonych obmiarów wynika, że powierzchnia zabudowy budynku wynosi 356,53 m2. Tymczasem, projekt budowlany określał powierzchnie zabudowy na 286 m2. Różnica wynosi 70,53 m2, czyli wartość większą niż 2% określonej projektem powierzchni zabudowy ( 2% z 286 m2=5,72 m2).;

b) w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego:

- w części 2 budynku wykonano schody wewnętrzne żelbetowe trzybiegowe ze spocznikiem (projekt budowlany przewidywał schody dwubiegowe ze spocznikiem);

- nie wykonano skrajnych krokwi za ścianami szczytowymi w części 2 budynku wraz z jętkami;

- krokwie wykonano jako 7,5 x 19 cm (projekt przewidywał 8x20 cm);

- wykonano dodatkowe otwory okienne w ścianie zewnętrznej elewacja południowa pomieszczenie wiatrołapu lokalu mieszkalnego [...], pomieszczenie [...], [...];

c) w zakresie geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych):

- wysokość kalenicy w części 1 wynosi 11,03 m (projekt budowlany zakładał wysokość 10,62 m);

- wysokość kalenicy w części 2 wynosi 11,48 m (projekt budowlany zakładał wysokość 10,62 m);

- wysokość kalenicy w łączniku pomiędzy 1 a 2 wynosi 10,48 m (projekt budowlany zakładał wysokość 10,62 m), rysunki elewacji wskazują, że część 2 i łącznik pomiędzy częścią 1 a 2, jest niższa od części 1 o około 70 cm (odczyt linijką), zaś rysunek zrzutu poddasza wskazuje, że łącznik jest niższy od części 1 i 2, w rzeczywistości łącznik jest niższy od obu kalenic (część 1 i część 2);

- połać dachu części 2 od strony południowo wschodniej posiada uskok przy okapie (projekt budowlany przewidywał jednolitą linię okapu dachu);

- dach na łączniku (pomiędzy częścią 1 a częścią 2 budynku) posiada inną geometrię tj. połać południowa nie łączy się z połaciami dachu części 1 i części 2 w okapie (tak jak przewidywał projekt), jest powyżej linii okapu ww. części, połać północna posiada jedną płaszczyznę zaś projekt przewidywał złamanie tej płaszczyzny i wykonanie kosza, czy też kalenicy;

- pomniejszony okap dachu przy ścianie szczytowej - strona południowa część 2 budynku;

-pomniejszony okap przy ścianie zachodniej;

d) w zakresie wykonania urządzeń budowlanych:

- brak ogrodzenia od strony północnej wschodniej i zachodniej (projekt budowlany przewidywał ogrodzenie działki);

e) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego: - brak wyznaczonego miejsca postojowego, z którego może korzystać osoba niepełnosprawna (projekt przewidywał miejsce postojowe w części frontowej działki).

W zakresie wyrobów budowlanych (wbudowanych w zakończony obiekt budowlany, pkt 8.3 protokołu przeprowadzonej kontroli) szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego, stwierdzono nieprawidłowości takie jak: - okładzina poddasza ścian skośnych i sufitu wykonana z pojedynczej zwykłej szarej płyty gipsokartonowej 12,5 mm, projekt przewidywał płytę o grubości 15 mm o zwiększonej odporności ogniowej.

Powyższe nieprawidłowości, w zakresie, o których mowa w art. 59a ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane, jak zaznaczył organ, zostały wykazane podczas porównania stanu istniejącego, podczas kontroli z zatwierdzonym projektem budowlanym mając na uwadze przedłożone do akt sprawy oświadczenie kierownika budowy z dnia 8 sierpnia 2019r. o zrealizowaniu inwestycji zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz z przepisami, jak i przedłożonej dokumentacji geodezyjnej.

Następnie organ orzekający wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego przeprowadzając, na wezwanie inwestora obowiązkową kontrolę związany jest wnioskiem inwestora oraz złożonym oświadczeniem kierownika budowy. Natomiast, z ww. dokumentów przedłożonych w niniejszej sprawie wynikało jednoznacznie, że Inwestor wnioskuje o odbiór całości inwestycji, w konsekwencji zakończenia wszystkich robót budowlanych, a obiekt jest zrealizowany zgodnie z zatwierdzoną decyzją administracyjną oraz dokumentacją projektową. Jednocześnie, organ dokonując obowiązkowej kontroli miał ustawowe zadanie sprawdzić zgodność zrealizowanej inwestycji w zakresie ściśle określonym w art. 59a ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Przeprowadzona kontrola wykazała w tym zakresie nieprawidłowości.

Organ wskazał jednocześnie, iż zgodnie z decyzją Starosty Powiatu T. - pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] przedmiotowy obiekt budowlany zakwalifikowany został do XIII (Kategoria XIII - pozostałe budynki mieszkalne) i XVII (Kategoria XVII - budynki handlu, gastronomii i usług, jak sklepy centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe) kategorii obiektów budowlanych ujętych w załączniku do ustawy Prawo budowlane.

W dalszej części uzasadnienia, organ I instancji przytoczył treść art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zaznaczając, iż przeprowadzona kontrola obowiązkowa wykazała nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno-budowlanym, jak też w zakresie zastosowania wyrobu budowlanego nie spełniającego wymogów przeciwpożarowych określonych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, czym został naruszony art. 59a ust, pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo Budowlane.

W związku z tym na podstawie art 59f ust. 1, w związku z art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane: w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w).

W związku z powyższym, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane przyjęto dla obiektu:

a) XIII kategorii:

- wartość współczynnika (k) równą: 4,0;

- wartość współczynnika (w) równą: 1,5 % (kubatura budynku wg zatwierdzonego projektu budowlanego 2.530 m3);

- stawkę opłaty (s) - zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane - 500zł.

Iloczyn współczynników i stawki opłaty dla kategorii XIII wynosi: 4,0 x 1,5 x 500,00 zł = 3.000 zł (trzy tysiące złotych)

b) XVII kategorii:

- wartość współczynnika (k) równą: 15,0;

- wartość współczynnika (w) równą: 1,5 % (kubatura budynku wg zatwierdzonego projektu budowlanego 2.530 m3);

- stawkę opłaty (s) - zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane - 500zł.

Iloczyn współczynników i stawki opłaty dla kategorii XVII wynosi: 15,0 x 1,5 x 500,00 zł = 11.250,00.00 zł (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych).

Jednocześnie, organ I instancji przytoczył treść przepisu art. 59f ust. 5 w zw. z art 59a ustawy - Prawo budowlane wskazując, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość. Karę stanowi suma tak obliczonych kar.

W konsekwencji, organ orzekający wskazał, że:

- kara za niezgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki wynosi - 14.250, 00 zł;

- kara w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie:

a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji wynosi - 14.250,00 zł;

b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, wynosi - 14.250, 00 zł;

c) wykonania geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), wynosi - 14.250,00 zł;

d) wykonania urządzeń budowlanych, wynosi - 14.250,00 zł;

e) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006r., w tym osoby starsze - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wynosi - 14.250,00 zł;

- kara w zakresie wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego, wynosi - 14.250,00 zł.

Wobec czego, organ zaznaczył, iż suma kar wynosi 7x 14.250,00 zł = 99.750,00 zł (dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych). Jednocześnie, organ wskazał, iż w przypadku wymierzenia kary organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza w odpowiednim zakresie postępowanie, o którym mowa w art. 51 ustawy - Prawo budowlane.

W zakończeniu uzasadnienia organ przytoczył treść art. 59 g ustawy - Prawo budowlane oraz art. 67a ustawy - Ordynacja podatkowa.

Zażalenie na opisane powyżej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. wywiodła A. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A A. S. zaskarżając je w całości oraz zarzucając :

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art 59f ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane polegające na niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż w trakcie obowiązkowej kontroli doszło do stwierdzenia nieprawidłowości wskazanych w art. 59a ust. 2 ustawy, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego wskazuje, że w sprawie nie doszło do wystąpienia nieprawidłowości w realizacji przedmiotowej inwestycji, ewentualnie ustalone przez organ nieprawidłowości stanowią wyłącznie omyłki pisarskie po stronie projektowej osób realizujących projekt dotyczący przedmiotowej inwestycji i są zgodne z rzeczywiście wykonanymi pracami i rzeczywistymi ustaleniami;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art 77 §1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do wadliwego ustalenia wysokości wymierzonej przez organ kary finansowej;

b) naruszenie art 8 i art 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepogłębianie zaufania strony do organów władzy publicznej wskutek wydania decyzji, w której nie wskazano w sposób jednoznaczny podstaw ustalenia kary pieniężnej i jej zasadności, jak również poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

c) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i odpowiedni sposób oraz niewskazanie, którym dowodom organ dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym spośród dowodów odmówił mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyn.

Wobec powyższego, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w całości lub też, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ze względu na fakt, iż postanowienia zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i jednocześnie wskazanie przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Ponadto, A. S. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez organ II instancji dowodu z pisma zawierającego wyjaśnienia inwestora z dnia 30 października 2019r. oraz oświadczenia projektanta z dnia 30 października 2019r.

Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. wykonania postanowienia nr [...] z dnia [...] z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z materiału sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] (nr [...]) wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 i art. 59 f ust. 6 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Z 2018, poz. 1202) oraz art. 104 - Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiono wydania pozwolenia na użytkowanie dla inwestycji pn. przebudowa z częściową odbudową istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek mieszkalno-usługowy wraz z połączeniem tych budynków, zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty Powiatu T. - pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] wydanej na rzecz inwestora - A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. ul. [...], [...] W.

Natomiast, postanowieniem nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał wykonanie własnego postanowienia nr [...] z dnia [...] do czasu prawomocnego rozpatrzenia przez organ II instancji zażalenia A. S. na ww. postanowienie.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59f oraz art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. Z 2019 poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A A. S., zastępowanej przez pełnomocnika, na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...] z dnia [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ II instancji opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wskazując, iż materialnoprawną podstawę ww. wymienionego postanowienia stanowi art 59f w zw. z art. 59g oraz 59a prawa budowlanego, zaznaczył, że organ I instancji wydał ww. postanowienie zgodnie ze wszystkimi obowiązującymi przepisami.

Następnie, organ odwoławczy odwołał się do regulacji zawartej w art. 59 ust. 1 oraz art. 59a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane i podkreślił, iż obowiązkowa kontrola przeprowadzona w dniu 24 października 2019r. wykazała szereg nieprawidłowości, o których mowa w art. 59a ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a, b, c , d, f pkt 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane, co łącznie składa się na siedem stwierdzonych uchybień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. poprawnie obliczył karę za ww. nieprawidłowości. Kategoria obiektu w stosunku do budynków, w których stwierdzono nieprawidłowości, wynikająca z pozwolenia na budowę, jak zaznaczył organ II instancji, to kat. XIII (pozostałe budynki mieszkalne), dla której współczynnik (k) wynosi 4,0, przy współczynniku wielkości obiektu 1,5 (kubatura 2.530 m2), czyli przekraczająca 2.500 m2. Stawka kary wyniosła 500 zł. Wobec czego, organ odwoławczy zaznaczył, iż kara za jedną nieprawidłowość wyniosła 3.000,00 zł (iloczyn współczynników i stawki opłaty dla kategorii XIII wynosi 4,0 x 1,5 x 500 zł = 3.000,00 zł). Natomiast, kategoria obiektu w stosunku do budynków usług (kat. XVII), dla której współczynnik (k) wynosi 15,0, przy współczynniku wielkości obiektu 1,5 (kubatura 2.530 m2), czyli przekraczająca 2.500 m2). Stawka kary wynosi 500 zł. Kara za jedną nieprawidłowość wynosi zatem 11.250 zł (iloczyn współczynników i stawki opłaty dla kategorii 15,0 x 1,5 x 500 zł = 11.250,00 zł). W związku z powyższym organ II instancji zaznaczył, iż łączna kara z tytułu jednego rodzaju nieprawidłowości wyniosła 14.250 zł, a przy uwidocznionych 7 rodzajach nieprawidłowości łączna wysokość kary wyniosła 99.750 zł.

Ponadto, organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty strony skierowane wobec zaskarżonego postanowienia stwierdził, iż są one chybione.

W pierwszej kolejności, organ II instancji zaznaczył, iż obowiązkowa kontrola prowadzona na wezwanie inwestora przez organ nadzoru budowlanego, obejmuje zgodność budowy z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, tj. zgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz z projektem architektoniczno-budowlanym. Tym samym, to właśnie projekt zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę, stanowi dla organu nadzoru budowlanego punkt odniesienia przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie istnienia nieprawidłowości. Projekt budowlany stanowi integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę i jego treść jest wiążąca dla organu nadzoru budowlanego. W sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w obrocie prawnym, organ nadzoru budowlanego pozostaje związany treścią zatwierdzonego tą decyzją projektu.

Wobec powyższego, organ odwoławczy podkreślił, iż twierdzenia strony o rzekomych omyłkach pisarskich w treści projektu, w sytuacji, gdy dane obiektu uwidocznione w toku obowiązkowej kontroli nie znajdują potwierdzenia w danych zawartych w projekcie, nie mogą odnieść zamierzonego przez stronę skutku. Dane wynikające z projektu są bowiem dla organu nadzoru budowlanego wiążące i nie podlegają jakiejkolwiek weryfikacji przez ten organ. Zmiana treści projektu w zakresie kubatury obiektu, wysokości, szerokości, może nastąpić wyłącznie w trybie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z kolei, odnosząc się do kwestii nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, na które powołuje się strona, organ odwoławczy zasygnalizował, iż nie mogą one zostać zaakceptowane, bowiem, skoro ustawodawca w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego nie rozstrzyga, czy chodzi o odstępstwo istotne, czy nieistotne od zatwierdzonego projektu budowlanego, istnieje podstawa do przyjęcia, iż ustawodawca zamierzał objąć zakresem przedmiotowego przepisu zarówno odstępstwa istotne, jak i odstępstwa nieistotne od zatwierdzonego projektu budowlanego. W konsekwencji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż bez znaczenia jest argumentacja inwestora wskazująca na nieistotny charakter odstąpienia w zakresie kubatury, wysokości, czy szerokości budynku, gdyż na podstawie art. 59 f Prawa Budowlanego karalne są nie "istotne odstępstwa" od projektu, a "nieprawidłowości" uwidocznione przez organ nadzoru budowlanego w zakresie opisanym w art 59a ustawy. Zatem, jak wskazał organ odwoławczy, nieprawidłowością będzie każda niezgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym, niezależnie, czy stanowi ona wynik odstąpienia istotnego, czy też nieistotnego.

Jednocześnie, organ II instancji zaznaczył, iż wprowadzenie przez inwestora zmiany istotnej w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, wymaga zgodnie z art. 36a ust. 1 Prawa Budowlanego uzyskania zamiennego pozwolenia na budowę. Natomiast, wprowadzenie zmian nieistotnych wymaga dokonania odpowiedniej kwalifikacji przez projektanta, a nadto - uwidocznienia w oświadczeniu kierownika budowy, o którym mowa w art. 57 ust 2a Prawa Budowlanego, z jednoczesnym potwierdzeniem przez projektanta. W niniejszym przypadku w treści oświadczenia kierownika budowy nie wykazano zmian opisanych powyżej.

Dodatkowo, organ wyjaśnił, iż na tym etapie rozważania w kontekście istotnych bądź nieistotnych odstępstw są prawnie obojętne, bowiem materia tegoż postępowania skupia się wyłącznie na stwierdzonych nieprawidłowościach. Jednakże, takie rozróżnienie nabiera doniosłości prawnej na dalszym etapie postępowania, o którym mowa w art 59f ust. 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane, który odsyła ogólnie do przepisu art. 51 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane. W konsekwencji, organ wskazał, że w zależności od tego, jakie nieprawidłowości podczas obowiązkowej kontroli budowy zostaną stwierdzone, takie postępowanie przewidziane w art. 51 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane po odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie zostanie wszczęte.

Prawidłowość postanowienia odwoławczego, opisanego powyżej, zakwestionowała A. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A A. S., poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi skarżąca, której imieniem działał pełnomocnik zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego tj. art 59f ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane polegające na niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie i uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie w trakcie obowiązkowej kontroli doszło do stwierdzenia nieprawidłowości wskazanych w art. 59a ust. 2 ustawy, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego wskazuje, że w sprawie nie doszło do wystąpienia nieprawidłowości w realizacji przedmiotowej inwestycji, ewentualnie ustalone przez organ nieprawidłowości stanowią wyłącznie omyłki pisarskie po stronie projektowej osób realizujących projekt dotyczący przedmiotowej inwestycji i są zgodne z rzeczywiście wykonanymi pracami i rzeczywistymi ustaleniami;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 10 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezawiadomienie strony skarżącej przed wydaniem postanowienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (których ich znaczna ilość została złożona przez stronę skarżącą w toku postępowania przed organem I i II instancji i miały one fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy) i materiałów ora zgłoszonych żądań, podczas gdy zgodnie z ww. regulacją organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

b) art. 7, art 77 §1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do wadliwego ustalenia wysokości wymierzonej przez organ kary finansowej;

c) naruszenie art 8 i art 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepogłębianie zaufania strony do organów władzy publicznej wskutek wydania decyzji, w której nie wskazano w sposób jednoznaczny podstaw ustalenia kary pieniężnej i jej zasadności, jak również poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

d) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i odpowiedni sposób oraz niewskazanie, którym dowodom organ dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym spośród dowodów odmówił mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyny.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie postanowienia organu I instancji - postanowienia z dnia [...] (nr [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., którym nałożono na skarżącą A. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. ul. [...], [...] W. karę w wysokości 99.750,00 zł z tytułu stwierdzonych niezgodności wykonania inwestycji pn. przebudowa z częściową odbudową istniejącego budynku mieszkalno- usługowego oraz rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek mieszkalno-usługowy wraz z połączeniem tych budynków zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty Powiatu T. pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...], zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonego postanowienia przez organ, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów zawartych w jej petitum.

Postanowieniem z dnia [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. Z 2019r. poz. 2325) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r. Poz. 256 ze zm.) wstrzymał wykonanie postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].

W doręczonej Sądowi w dniu 03 czerwca 2020r. odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do merytorycznego wyjaśnienia powodów wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w jego uzasadnieniu.

Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2020r. na podstawie § 21 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015r. Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Poz. 1177) przedmiotową sprawę wyznaczono do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (dalej jako: Konstytucja) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Jednocześnie wskazać należy, iż stosownie do art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, wskazać należy, iż sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone w ustawie. Natomiast, przedmiot kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji wskazać należy, iż kontrola sądowa zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. zawsze musi być dokonywana w trzech płaszczyznach, którymi są: a) ocena zgodności rozstrzygnięcia (decyzji albo innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) ocena dochowania wymaganej prawem procedury, c) ocena respektowania reguł kompetencji (A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 15). Wyeliminowanie którejkolwiek z nich czyniłoby ją ułomną, i to w sposób, który godziłby w konstytucyjne prawo do sądu, określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA W-wa z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06).

Ponadto, zaznaczyć należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jednocześnie wskazać należy, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podkreślenia przy tym wymaga, iż jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części. Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art 151 p.p.s.a.).

Na marginesie, wskazać jedynie należy, iż stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd zaś rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej jako: Prawo Budowlane), która należy do sfery materialnego prawa administracyjnego, a jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej wskazanym w rozdziale 8 ustawy, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.). Natomiast podejmowane w tym zakresie działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji oraz w art. 6 k.p.a., w myśl której organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Jednocześnie, podkreślenia wymaga, iż gwarancją prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego jest poprzedzenie tej czynności postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 7, art. 77 § 1 oraz w art. 80 k.p.a. Stosownie do pierwszej z nich w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast, w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednocześnie, stosownie do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W konsekwencji wskazać należy, iż zdaniem Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym w zakresie, którego dotyczą wskazane powyżej przepisy zostały podjęte w sposób prawidłowy. Jednocześnie, zaznaczenia wymaga, iż prawidłowo podjęte czynności wyjaśniające doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które umożliwiły zastosowanie w sposób legalny dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego istniejącej w obowiązującym porządku prawnym. Z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że obowiązkowa kontrola przeprowadzona w dniu 24 października 2019r. wykazała szereg nieprawidłowości, tym samym skarżąca niewątpliwie odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego. Podkreślenia zatem wymaga, iż dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ odwoławczy. W konsekwencji, Sąd uznając je za prawidłowe, nie dostrzegł potrzeby jego eliminowania z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie nałożono na inwestora - A. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą A A. S. karę w wysokości 99.750, 00 zł z tytułu stwierdzonych niezgodności wykonania inwestycji pn.: przebudowa z częściową odbudową istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek mieszkalno-usługowy wraz z połączeniem tych budynków, zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę Powiatu T. nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...], wskazując, iż materialnoprawną podstawę ww. wymienionego postanowienia stanowi art. 59f w zw. z art. 59g oraz art. 59a Prawa budowlanego.

Wobec czego, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. (art. 59 ust. 1 Prawa Budowlanego). Jednocześnie zaznaczenia wymaga, iż obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, a nie z własnej inicjatywy (art. 59a ust. 1 Prawa Budowlanego). Kontrola ta, stosownie do ust. 2 przedmiotowego przepisu obejmuje sprawdzenie: zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu; zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie: charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych, zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego; wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego; w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu; uporządkowania terenu budowy. Jednocześnie, podkreślenia wymaga, iż organ nadzoru budowlanego, po jej przeprowadzeniu, sporządza protokół w trzech egzemplarzach. Jeden egzemplarz protokołu doręcza się inwestorowi bezzwłocznie po przeprowadzeniu kontroli, drugi egzemplarz przekazuje się organowi wyższego stopnia, a trzeci pozostaje we właściwym organie, (art. 59d ust.1 Prawa Budowlanego). Stosownie zaś do art. 59 f ust. 1 Prawa Budowlanego w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Przy czym stawka opłaty (s) wynosi 500 zł ( art. 59 f ust. 2 Prawa Budowlanego). W przypadku zaś stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość. Karę stanowi suma tak obliczonych kar (art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego ).

Tymczasem, jak wynika z protokołu kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu budowlanego, przeprowadzonej w T. w dniach 24 - 28 października 2019r., na podstawie art. 59a Prawa Budowlanego stwierdzono szereg naruszeń ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę - 7 uchybień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jednocześnie, podkreślenia wymaga, iż w judykaturze administracyjnej brzmienie wskazanych i przywołanych powyżej przepisów traktowane jest jako nie wywołujące wątpliwości i nie wymagające zabiegów interpretacyjnych dla odkodowania ich treści normatywnej. Brak jest bowiem podstaw do uznania, iż wyłącznie stwierdzenie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę pozwala na wymierzenie kary w trybie art. 59f ust. 1 Prawa Budowlanego. Art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego powinien być wykładany w ten sposób, że stanowi on podstawę wymierzenia kary z tytułu stwierdzonych podczas obowiązkowej kontroli budowy nieprawidłowości polegających na nieistotnym odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego, jeżeli te odstępstwa nie zostały udokumentowane w sposób określony w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2949/16). Ponadto, za słusznością takiego poglądu przemawia wykładnia historyczna. Nowelizacja przepisu art. 59f ust. 1 Prawa Budowlanego dokonana na podstawie art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) wskazuje jednoznacznie, że wolą ustawodawcy było odejście od używania określenia "istotnego odstępstwa" od zatwierdzonego projektu budowlanego, jako przesłanki wymierzenia kary, regulowanej tym przepisem. W konsekwencji, organy nadzoru budowlanego mają obowiązek wymierzenia kary w każdym przypadku zaistnienia nieprawidłowości w zakresie przedmiotowym określonym enumeratywnie w art. 59a ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, niezależnie od tego, czy winny być kwalifikowane jako istotne odstępstwa od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę, czy też mają charakter odstępstw nieistotnych. Ponadto, zaznaczenia wymaga, iż również wysokości kary nie pozostawiono uznaniu organu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 712/09, z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2781/14, z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2417/11, z dnia 2 kwietnia 2015 r" sygn. akt II OSK 2104/13).

Istotne też jest, że zrealizowane obiekty, w których stwierdzono nieprawidłowości, właściwie zakwalifikowano do kategorii XIII oraz XVII.

W istniejących w sprawie okolicznościach, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wartość współczynnika (k) dla XIII kategorii obiektu wynosi - 4,0. Jako wartość współczynnika (w) dla tej kategorii obiektu prawidłowo przyjęto 1,5 (kubatura budynku - 2.530 m3). Natomiast, stawka opłaty (s), jak już to zostało wskazane, wynosi 500,00 zł. W związku z powyższym iloczyn współczynników i stawki opłat dla kategorii XIII obiektu wynosi: 4,0 x 1,5 x 500,00 = 3.000 zł. Natomiast, wartość współczynnika (k) dla XVII kategorii obiektu wynosi - 15,0. Stawka opłaty (s) wynosi 500,00, a wartość współczynnika (w) dla tej kategorii obiektu 1,5 (kubatura budynku - 2.530 m3). Zatem, iloczyn współczynników i stawki opłat dla kategorii XVII obiektu wynosi: 15,0 x 1,5 x 500,00 =11.250 zł. W konsekwencji, organ odwoławczy prawidłowo zaznaczył, iż łączna kara z tytułu jednego rodzaju nieprawidłowości wyniosła 14.250 zł. Natomiast, skoro karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość, przy uwidocznionych siedmiu rodzajach nieprawidłowości, łączna wysokość kary wyniosła 99.750 zł.

Jednocześnie, wobec podniesionych przez skarżącą zarzutów zaznaczenia wymaga, iż stosownie do art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże, inwestor, spełniający warunki do uzyskania pozwolenia na budowę, może żądać także wydania odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja jest ważna przez czas w niej oznaczony, jednak nie dłużej niż rok (art. 34 ust.5 Prawa Budowlanego). Zatem, projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że projekt budowlany nie pochodzi od organu administracji publicznej. Jest dokumentem pochodzącym od inwestora i przedstawianym w postępowaniu administracyjnym właściwemu organowi do zatwierdzenia. Stanowi zatem przedmiot decyzji organu udzielającego pozwolenia na budowę. W takim też sensie staje się częścią decyzji administracyjnej będącej wynikiem władczego działania organu administracji. (Kosicki Artur [w:] Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany). W konsekwencji, projekt budowlany niewątpliwie po jego zatwierdzeniu stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego. Tym samym, za nietrafne należy uznać podniesione przez stronę twierdzenia, iż ewentualnie ustalone nieprawidłowości stanowią wyłącznie omyłki pisarskie po stronie projektowej osób realizujących projekt dotyczący przedmiotowej inwestycji i zgodne są z rzeczywiście wykonanymi pracami i rzeczywistymi ustaleniami.

Ponadto, za niesłuszne należy uznać podniesione przez stronę pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organ odwoławczy orzekał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, dokonał jego prawidłowej oceny i w konsekwencji wydał orzeczenie znajdujące oparcie w obwiązujących przepisach prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, w takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że niepowiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i końcowego wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w jakikolwiek sposób wpłynęło na końcowy wynik sprawy. Dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1454/18). Zatem, uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2691/17). Takich okoliczności skarżąca nie wykazała, wskazując jedynie gołosłownie, iż całkowicie pominięte zostały jej wyjaśnienia, w związku z czym ponownie przedłożyła komplet dokumentów wskazujących na omyłki projektowe, które uniemożliwiają w jej ocenie nałożenie kary, a poprzez niezawiadomienie strony skarżącej przed wydaniem postanowienia przez organ odwoławczy o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, doszło do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, jak już to zostało wcześniej wskazane - zdaniem Sądu - czynności wyjaśniające zostały przeprowadzone prawidłowo i doprowadziły do dokonania ustaleń faktycznych, umożliwiających zastosowanie w sposób legalny dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego i tym samym nałożenia na Inwestora A. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. ul. [...], [...] W. karę w ustalonej wysokości. W ocenie Sądu, za niezasługujący na uwzględnienie należy uznać również zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej podstawy ustalenia nałożonej kary pieniężnej, jak i sposób jej obliczenia zostały przez organy prawidłowo i szczegółowo wskazane. Natomiast, podniesienie, iż nie wskazano w sposób jednoznaczny zasadności nałożonej kary, stanowi jedynie polemikę z prawidłowo podjętym rozstrzygnięciem, które kwestionuje strona skarżąca i jego szczegółowymi motywami.

Dodatkowo można wyjaśnić, iż postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (art. 124 § 1 k.p.a.). Ponadto, powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (art. 124 § 1 k.p.a.). Jednocześnie wskazać należy, iż stosownie do art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 k.p.a. W konsekwencji, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie organy właściwe prawidłowo uznały, że w obowiązujących warunkach prawnych, wcześniej opisanych, postanowienia wydawane w postępowaniu instancyjnym wymagają uzasadnienia i zarówno uzasadnienie organu pierwszej, jak i drugiej instancji zawiera szczegółową analizę i wyjaśnienie przyczyn nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. W konsekwencji, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, precyzyjnie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności zarówno w uzasadnieniu orzeczenia organu pierwszej, jak i drugiej instancji.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie - stosownie do art. 151 powołanej na wstępie ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.