Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 357/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 827
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.
article: art.7 ust.1.2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 912
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych - tekst jedn.
article: art.94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 501/22 w sprawie ze skargi J. D. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Cmentarzy Komunalnych na terenie Gminy Miejskiej [...] oraz cennika opłat za korzystanie z cmentarzy i urządzeń cmentarnych, w brzmieniu ustanowionym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 31 sierpnia 2017 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądza od Miasta [...] na rzecz J. D. kwotę 627 (sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 501/22 oddalił skargę J. D. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Cmentarzy Komunalnych na terenie Gminy Miejskiej [...] oraz cennika opłat za korzystanie z cmentarzy i urządzeń cmentarnych, w brzmieniu ustanowionym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 31 sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że uchwałą nr [...] Rada Miejska w [...] zmieniła ww. uchwałę nr [...]. Wprowadzono zmianę m.in. § 1 ust. 4 Załącznika nr 2, stosownie do którego za pozostawienie nienaruszalności grobu należy bez wezwania uiścić opłatę prolongacyjną w terminie 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia wniesionych opłat cmentarnych na: - 20 lat dla grobu ziemnego oraz miejsca niezachowanego, - 30 lat dla grobu ziemnego zabudowanego nagrobkiem oraz miejsca rezerwowego niezachowanego obudowanego nagrobkiem, - 50 lat dla grobu murowanego. Po upływie terminu wygaśnięcia ww. opłat 20, 30 i 50-letnich są naliczane zaległe opłaty według stawek obowiązujących w dniu wnoszenia zaległej opłaty, licząc od pierwszego niezapłaconego roku, tak aby była zachowana ciągłość opłaty.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego aktu Sąd wyjaśnił, że zaspokajanie potrzeb wspólnoty w zakresie chowania zmarłych należy do zadań gminy i gmina w tym celu może prowadzić cmentarze gminne, co do których jest uprawniona do wydawania aktów prawa miejscowego co do zasad i trybu korzystania z nich. Przez pojęcie zasad, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g. należy rozumieć zasady, na jakich na cmentarzu gminnym urządzane są pochówki, możliwość budowy grobów, korzystania z nich, a także zasady korzystania z cmentarza w zakresie możliwej odpłatności za usługi gminne w tym zakresie - wnoszonej na rzecz jednostki realizującej w tym zakresie zadania gminy. Przepis ten koreluje z regulacją z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 827 z późn. zm.) zwanej dalej u.g.k., który stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. W ramach tego przepisu będzie mieściło się określenie opłaty za poszczególne usługi wykonywane w ramach grzebania zmarłych, a także wyłącznego korzystania z jakiejś części cmentarza poprzez posadowienie na nim grobu ziemnego czy też murowanego. Przepisy te stanowią wystarczającą podstawę do określenia przez radę gminy opłat za korzystanie z cmentarza, w tym opłaty prolongacyjnej za pozostawienie nienaruszalności grobu.

Podkreślono, że nie jest wobec nich przepisem szczególnym powoływany przez skarżącego art. 7 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2017 r. poz. 912) zwanej dalej u.c.c.z. Przepisy te nie dotyczą kwestii objętych zakresem zaskarżonych regulacji, a dotyczą prawa do zachowania grobu i ponownego jego użycia. Regulują one sytuacje ponownego pochowku w miejscu, gdzie istnieje grób ziemny i nie została wniesiona oplata za pozostawienie jego nienaruszalności. W takim przypadku, aby zachować nienaruszalność grobu jakakolwiek osoba musi zgłosić sprzeciw oraz wnieść opłatę. Po wniesieniu takiej opłaty nie będzie możliwe dokonanie pochowku nowego na tym miejscu. W przypadku braku takiego sprzeciwu i wniesienia opłaty po 20 latach w miejscu grobu ziemnego, będzie możliwe dokonanie nowego pochowku. Art. 7 ust. 1 i 2 u.c.c.z. nie reguluje kwestii dopuszczalności domagania się opłat przez zarząd cmentarza, ale reguluje kwestie ponownego pochowku w grobie ziemnym po upływie 20 lat. Art. 7 ust. 3 u.c.c.z. nie dotyczy zasad wnoszenia opłat ale wskazuje, że regulacje art. 7 ust.1 i 2 tej ustawy nie mają zastosowania do grobów murowanych wieloosobowych. Chodzi tutaj o zasady dotyczące ponownych pochowków, a nie zasady wnoszenia opłat.

Sąd nadmienił przy tym, że art. 7 ust. 2 u.c.c.z. w swej treści wskazuje na konieczność uiszczenia opłaty "przewidzianej za pochowanie zwłok". Sama redakcja tego przepisu zawiera pojęcie opłaty przewidzianej za pochowanie zwłok. Ustawa ta nie reguluje tych kwestii, co w pełni uzasadnia twierdzenie, że są one regulowane na podstawie innych przepisów ustawowych, w tym konkretnym przypadku wskazanych przez organ gminy w uchwałach uprzednio omówionych. Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych w zakresie wskazanym w skardze nie stanowi zatem "szczególnych przepisów", o których mowa w art. 4 ust. 1 u.g.k. Co prawda stanowi ona o opłacie "za pochowanie zwłok", ale pojęcie to należy rozumieć szeroko również jako opłatę za zachowanie nienaruszalności grobu.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że uchwała w zaskarżonej części dotyczącej załącznika nr 2 z późniejszymi zmianami nie narusza prawa, w szczególności wskazanego przepisu, a tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego:

1) art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.c.c.z. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te nie stanowią lex specialis w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej i w konsekwencji uznanie, że wystarczającą podstawą prawną do określenia przez radę gminy opłat za korzystanie z cmentarza, w tym opłaty prolongacyjnej za pozostawienie nienaruszalności grobu, stanowi art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k.,

2) art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.c.c.z. poprzez błędną wykładnię i ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że zgodne z prawem jest wprowadzenie opłaty prolongacyjnej (tj. z tytułu przedłużenia prawa do grobu) w odniesieniu do grobu murowanego przeznaczonego do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby,

3) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten stanowi wystarczają podstawę prawną do określenia przez radę gminy opłat za korzystanie z cmentarza, w tym opłaty prolongacyjnej za pozostawienie nienaruszalności grobu,

4) art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie, wskutek czego doszło do istotnego naruszenia prawa polegającego na pozostawieniu w obrocie prawnym aktu prawa miejscowego w postaci niniejszej sprawy uchwały Rady Miejskiej w [...] w zakresie, w jakim rzeczona uchwała ponownie reguluje materię już unormowaną aktem wyższego rzędu z naruszeniem delegacji ustawowej.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] zmienionej uchwałą nr [...] - w części dotyczącej Załącznika nr 2 do uchwały nr [...] z późniejszymi zmianami, w szczególności w zakresie określenia opłaty prolongacyjnej, o której mowa w § 1 ust. 4 i dalszych przepisach tego Załącznika w odniesieniu do grobu murowanego przeznaczonego do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.

Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Trafnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 2 i 3 u.c.c.z. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. polegającej na przyjęciu, że powołany art. 7 ust. 2 i 3 u.c.c.z. nie stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej i w konsekwencji uznanie, że wystarczającą podstawą prawną do określenia przez radę gminy opłat za korzystanie z cmentarza, w tym opłaty prolongacyjnej za pozostawienie nienaruszalności grobu, stanowi art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k.

Przedstawiony zarzut dotyczy istoty sporu w tej sprawie, sprowadzający się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zakres regulacji opłat związanych z korzystaniem z infrastruktury cmentarza, w tym także udostepnieniem miejsca na pochówek został w sposób wyczerpujący uregulowany w ustawie o cmentarzach i chowaniu zmarłych, czy też regulacja tej kwestii jest w tej ustawie jedynie fragmentaryczna i dopuszczalne jest uregulowanie innych jeszcze opłat za korzystanie z infrastruktury cmentarnej lub samego cmentarza w uchwale wydanej na podstawie art. 4 ust. 1 u.g.k.

Przedstawiona kwestia była już przedmiotem wielu rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi art. 7 u.c.c.z. stanowi regulację szczególną wobec art. 4 u.g.k. i tym samym wyłącza dopuszczalność wydania w tym zakresie unormowania w akcie prawa miejscowego na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. (tak np. NSA w wyroku z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 3139/17; NSA w wyroku z 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 27/16; NSA w wyroku z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 538/14; NSA w wyroku z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt 758/10; wyrok NSA z 14 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 1704/22). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni pogląd ten podziela.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Zestawiając art. 4 u.g.k. z art. 7 ust. 2 i 3 u.c.c.z. należy stwierdzić, że powołany przepis ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych zawiera w zakresie ustalania opłat lex specialis wobec art. 4 u.g.k. Tym samym ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych stanowi podstawę nakładania opłat związanych z chowaniem zwłok (art. 7 ust. 2 tej ustawy) oraz wyłączenie tego upoważnienia w stosunku do grobów murowanych (art. 7 ust. 3) i określa zasady korzystania z grobów (ziemnych i murowanych).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. nie można wyinterpretować normy prawnej dającej podstawę do nakładania na osoby korzystające z cmentarza opłat będących świadczeniami publicznoprawnymi w drodze aktu prawa miejscowego ponad te opłaty, które możliwe są do ustalenia na podstawie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych.

Przyjęcie za zasadny pogląd Sądu pierwszej instancji nie tylko nie ma podstawy w wykładni gramatycznej ww. przepisów, ale również nie byłby zgodny z wykładnią systemową powołanych przepisów, zgodnie z którą należy im nadać treść uwzględniającą ich umiejscowienie w systemie prawnym w taki sposób, aby były one zgodne. Ustawa o gospodarce komunalnej pozwala na ustalenie cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego, natomiast art. 7 u.c.c.z. reguluje zakres tych opłat związanych z funkcjonowaniem cmentarza. Gdyby przyjąć, że na podstawie ustawy o gospodarce komunalnej można ustanawiać inne jeszcze opłaty związane z korzystaniem z cmentarza, wówczas art. 7 ust. 1-3 u.c.c.z. byłby zbędny w zakresie, w jakim określa dopuszczalność ustalania opłat za użycie grobu. Teren cmentarza będący obiektem użyteczności publicznej obejmuje przecież w znacznej części tereny zajęte właśnie pod groby.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. polegającej na przyjęciu, że przepis ten stanowi wystarczają podstawę prawną do określenia przez radę gminy opłat za korzystanie z cmentarza, w tym opłaty prolongacyjnej za pozostawienie nienaruszalności grobu. Skoro wyczerpujący zakres nakładania opłat związanych z korzystaniem z cmentarza komunalnego określa ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych, to nie znajduje podstaw taka wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., która prowadziłaby do możliwości nałożenia dodatkowych opłat za korzystanie z cmentarza na podstawie powołanego przepisu ustawy o gospodarce komunalnej.

Zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegający na dokonaniu błędnej wykładni art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.c.c.z. poprzez przyjęcie, że zgodne z prawem jest wprowadzenie opłaty prolongacyjnej (tj. z tytułu przedłużenia prawa do grobu) w odniesieniu do grobu murowanego przeznaczonego do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.c.c.z. po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli jakakolwiek osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie zwłok i zastrzeżenie to ma skutek na dalszych lat 20 i może być odnowione.

Takiej opłaty nie można jednak ustalać, jeżeli dotyczyłaby chowania zwłok w grobach murowanych przeznaczonych do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, a także do chowania urn zawierających szczątki ludzkie powstałe w wyniku spopielenia zwłok. Wynika to wprost z art. 7 ust. 3 u.c.c.z. Tym samym wprowadzona w Załączniku nr 2 do uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Cmentarzy Komunalnych na terenie Gminy Miejskiej [...] opłata prolongacyjna z tytułu przedłużenia prawa do grobu w odniesieniu do grobu murowanego przeznaczonego do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby nie ma podstawy prawnej.

Zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 94 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Skoro na podstawie art. 7 ust. 1-3 u.c.c.z. rada gminy może określić opłaty związane z korzystaniem z cmentarza, to przyjęte w tej sprawie domniemanie dopuszczalności ustalenia innych jeszcze opłat za korzystanie z cmentarza niż wynikające z ww. przepisu ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie stanowi wydania aktu prawa miejscowego spełniającego bezwzględny wymóg działania na podstawie i w granicach prawa.

Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca zaskarżyła uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie Regulaminu Cmentarzy Komunalnych na terenie Gminy Miejskiej w [...] oraz cennika opłat za korzystanie z cmentarzy i urządzeń cmentarnych w części dotyczącej całego Załącznika nr 2 do tej uchwały i wniosła o stwierdzenie nieważności tego załącznika. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było przeprowadzenie kontroli tego Załącznika w całości, a nie jedynie fragmentarycznie. Wynika to także z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie trafnie wskazał, że w tej sprawie zaskarżona została ww. uchwała. Ponieważ kontrola Sądu pierwszej instancji była nie tylko wadliwa, ale także jedynie fragmentaryczna w stosunku do zakresu samej skargi, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ponownie rozpoznając sprawę powinien skontrolować zaskarżoną uchwałę w zakresie całego Załącznika nr 2 i ocenić, które z opłat objętych tym Załącznikiem zostały ustalone na podstawie i w granicach prawa, a które nie, stosując się do wydanego w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zasądził od Miasta [...] na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 627 złotych. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) w wysokości 360 zł, zwrot kwoty wpisu od skargi kasacyjnej (150 zł), zwrot kwoty opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) oraz zwrot kwoty opłaty kancelaryjnej za sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku (100 zł).