Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1980/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 9 w zw. z  art. 26a, art. 30b i art. 33
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. sp. k. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 355/17 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. sp. k. w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2017 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.15.2017.1.PK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. sp. z o.o. sp. k. w J. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 355/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: P.p.s.a.), oddalił skargę G. sp. z o.o. sp.k. w J. (dalej: skarżąca/Spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ) z 3 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o interpretację Spółka podała, że ma siedzibę oraz miejsce zarządu na terenie Polski oraz podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa pozostałych półproduktów (46.76.Z). Spółka zamierza skupować od osób fizycznych (obywateli Ukrainy) małe ilości kamienia ozdobnego (bursztynu). Jedna transakcja nigdy nie przekroczy kwoty 300 euro, tj. kwoty do której towary przywożone spoza UE są zwolnione z przywozowych należności celnych. Osoby, od których Spółka zamierza skupować kamień nie prowadzą żadnej działalności, nie są podatnikami, przewożą przez granicę kamień legalnie i w ilościach niepodlegających żadnym opłatom celnym. Bursztyn jest bowiem skupowany od osób prywatnych, zaś osoby te nie posiadają siedziby na terytorium Polski (mieszkają na Ukrainie). Osoby te na granicy będą zgłaszały celnikom, że ilość posiadanego przez nie bursztynu nie przekracza kwoty 300 euro. Spółka skupując bursztyn od obywateli Ukrainy będzie natomiast każdorazowo je legitymowała, wpisując ich dane do stosownego rejestru. Spółka ma zamiar sprzedać nabyty kamień i dokonać rozliczenia VAT od jego zakupu, najpierw na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r. poz. 710, ze zm. dalej: ustawa o VAT) naliczając podatek VAT, a następnie przy sprzedaży kamienia - wystawiając fakturę i odliczając podatek uprzednio naliczony.

3. Mając na uwadze powyższy opis Spółka zadała następujące pytanie interpretacyjne: Czy Spółka postąpi prawidłowo rozliczając podatek VAT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, tj. dokona rozliczenia tego podatku jako nabywca, z uwagi, że sprzedawcy towaru nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT na terytorium Polski i czy przy dalszej sprzedaży towaru ma prawo ten podatek odliczyć, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?

4. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie i obszernie je uzasadniając Spółka wywiodła, że powyższe uprawnienie będzie jej przysługiwało. W ocenie Spółki nie ma bowiem żadnego przepisu zobowiązującego nabywcę, aby ten skupował towary, m.in. bursztyn, wyłącznie od podmiotów, które są przedsiębiorcami. Nie ma także zakazu skupowania towarów od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Osoby te, jako nieprowadzące działalności, nie mogą wystawiać faktury, a podatek VAT zostanie na nich rozliczony przez nabywcę towaru zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. Ponadto każdy obcokrajowiec jest obowiązany zapłacić VAT od jakiejkolwiek objętej tym podatkiem czynności, gdyż nie korzysta ze zwolnienia podmiotowego (na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 3 ustawy o VAT), co oznacza, że obcokrajowcy są podatnikami z mocy prawa i nie podlegają zwolnieniu.

5. W interpretacji indywidualnej z 3 kwietnia 2017 r., Organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W ocenie Organu powołany przez Spółkę art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT wprowadza mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku należnego na podatnika, na którego rzecz dokonywana jest dostawa towarów przy spełnieniu określonych warunków, dotyczących statusu podatkowego zarówno nabywcy, jak i dostawcy. Innymi słowy powołany przepis znalazłby zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyby łącznie spełnione były następujące warunki: 1) dostawa towarów miałaby miejsce na terytorium kraju; 2) dokonującym dostawy na terytorium kraju byłby podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, który nie byłby zarejestrowany zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy; 3) nabywcą towarów byłby podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy; 4) dostawa nie byłaby realizowana w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju. Skoro więc Spółka (w opisie sprawy) jednoznacznie wskazała, że osoby dokonujące dostawy bursztynu na terytorium kraju (obywatele Ukrainy) nie są podatnikami i nie prowadzą działalności gospodarczej - są to osoby prywatne, to - zgodnie z powołanym przepisem - w sprawie nie został spełniony warunek dotyczący statusu podatkowego dostawcy, ponieważ dostawcy (obywatele Ukrainy) nie są podatnikami. W związku z tym na Spółce nie ciąży obowiązek rozliczenia podatku należnego od nabywanych towarów, ponieważ nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT.

6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Spółki na powołaną wyżej interpretację uznając, że Organ prawidłowo wskazał, że z podanego stanu faktycznego wynika, że osoby zbywające bursztyn na rzecz Spółki nie prowadzą działalności gospodarczej i nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Ten element stanu faktycznego powoduje, że art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania w sytuacji wskazanej we wniosku. Należy bowiem rozróżnić opodatkowanie VAT z tytułu importu, od opodatkowania z tytułu dostawy. Osoba dokonująca importu i zobowiązana do zapłaty podatku (jeżeli nie jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą) dokonując zbycia importowanego towaru - nie będzie z tego tytułu podatnikiem VAT. Zbycie towaru w tym przypadku nie podlega obowiązkowi podatkowemu w VAT. Oznacza to, że nawet w przypadku, gdy na osobie dokonującej importu towaru ciąży obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu, to nie ciąży na niej obowiązek podatkowy z tytułu dostawy tego towaru na terytorium kraju.

7. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Spółka wskazuje na sytuację, gdy w chwili importu towaru na terytorium kraju osoba fizyczna korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 56 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, a więc odnoszącego się do rzeczy o przeznaczeniu niehandlowym, wwożonych w bagażu osobistym o wartości nie przekraczającej 300 lub 430 euro. Nie dochowanie warunków zwolnienia, a więc zaprzeczenie niehandlowemu przeznaczeniu tych rzeczy (poprzez ich zbycie podmiotowi zajmującemu się zawodowo ich obrotem) prowadzić będzie zatem do przyjęcia, że warunki zwolnienia nie zaistniały, a przewożone przedmioty powinny podlegać opodatkowaniu w myśl przepisów ustawy o VAT (z uwagi na naruszenie przesłanek zwolnienia przedmiotowego). W takim przypadku, wobec importera powstaje obowiązek podatkowy w VAT, ale tylko i wyłącznie z tytułu importu towarów (bursztynu). W tej sytuacji Zobowiązanie powstanie na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 9 ustawy o VAT na zasadach określonych w art. 26a, art. 30b i art. 33 i nast. ustawy o VAT. Powstanie tego obowiązku podatkowego nie przesądza jednak, że każda czynność zbycia towaru na terytorium kraju będzie opodatkowana VAT. Stanie się tak tylko wówczas, gdy zbywający będzie podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, brak tej przesłanki powoduje, że dostawa towaru (opodatkowanego przy imporcie) pozostawać będzie poza zakresem ustawy o VAT. W takiej zaś sytuacji, która odpowiada sytuacji opisanej w stanie faktycznym wniosku interpretacyjnego - zbywca towaru (bursztynu) nie będzie występował jako podatnik VAT i dlatego art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT nie będzie znajdował zastosowania.

8. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżając wyrok w całości zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj.:

1) art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT przez błędną wykładnię powołanego przepisu i uznanie, że Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego, ponieważ nie wystąpił u niej podatek VAT;

- przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.:

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14a, art. 14e § 1 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) przez niezastosowanie powołanych przepisów i nie uwzględnienie ugruntowanego już stanowiska sądów administracyjnych, w szczególności nie odniesienie się do argumentacji zbudowanej wokół orzeczeń sądów administracyjnych, którą przedstawiono we wniosku oraz w wezwaniu do zmiany stanowiska Organu;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niepełny, a przez to nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, które są istotne z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

9. W świetle tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

10. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

11. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

12. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., jednak zasadniczy spór - z uwagi na charakter postępowania interpretacyjnego - dotyczy kwestii materialnoprawnych. Skarżąca kasacyjnie Spółka podważa bowiem ocenę Sądu pierwszej instancji, że interpretacja jest zgodna z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, z tego względu zasadne pozostaje odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego, przedstawionego w ust. 8 pkt 1 niniejszego uzasadnienia.

13. Powołany przepis, który jest punktem wyjścia dla oceny powyższego w sposób szczególny rozszerza katalog podatników o osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli łącznie spełnione zostały następujące warunki: (a) dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; (b) nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4 i jednocześnie (c) dostawa towarów nie jest dokonywana w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju.

14. Hipoteza powołanego przepisu w sposób wyraźny wskazuje zatem, że będzie miał on zastosowanie w sytuacji gdy dokonującym dostawy towaru na terytorium kraju będzie nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju - podatnik. Tymczasem Spółka na stronie trzeciej (formularza ORD-IN) wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zdaniu czwartym wskazała, że "Osoby od których Spółka zamierza skupować kamień nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej, nie są podatnikami, przewożą przez granicę kamień legalnie i w ilościach niepodlegających żadnym opłatom celnym". Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko Organu uznając, że przepis, o którego zastosowanie zapytała Spółka, nie znajdzie zastosowania w stanie faktycznym sprawy przedstawionym we wniosku,

a w konsekwencji Spółka nie będzie posiadała prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

15. Z uwagi na fakt, że pełnomocnik Spółki wielokrotnie, poczynając od etapu postępowania administracyjnego, powtarza te same, błędne przekonania na temat możliwości zastosowania w sprawie powołanego wyżej przepisu, przypomnienia wymaga, że Organ interpretacyjny związany jest granicami wniosku interpretacyjnego i przedstawionego w nim stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z art. 14b § 1-3 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (§ 1), wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2), zaś wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3). Z kolei interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 O.p). W razie zaś negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).

16. Z powołanych regulacji prawnych dostatecznie jasno wynika, że na użytek postępowania, w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, to wnioskodawca (zainteresowany) decyduje po pierwsze o tym jakich przepisów podatkowych w interpretacji oczekuje, a po drugie o tym, jak w kontekście zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego umiejscawia te właśnie, wątpliwe ze swojego punktu widzenia przepisy podatkowe. Rolą organu, który wydaje interpretację indywidualną, jest natomiast tylko i wyłącznie "ocena stanowiska wnioskodawcy", czyli tego jak on w wątpliwym dla siebie zakresie kwalifikuje prawnie przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Innymi słowy, organ musi albo potwierdzić zasadność zapatrywań prawnych wnioskodawcy (jeśli ocenia je jako prawidłowe), albo negatywnie ocenić owe zapatrywania i wówczas podać w ich miejsce prawidłowe stanowisko wraz z jego uzasadnieniem prawnym.

17. W realiach niniejszej sprawy nie było zatem podstaw aby przyjąć, że zbywca towaru (bursztynu) będzie występował jako podatnik, a w konsekwencji, że zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, skoro Spółka wyraźnie wskazała (na stronie trzeciej w zdaniu czwartym) we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że osoby fizyczne, od których będzie nabywała przedmiot dostawy nie są podatnikami, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji na stronie 7-8 uzasadnienia zaskarżonego kasacyjnie orzeczenia. Należy bowiem zauważyć, że powołany przepis, spójnie i w sposób systemowy koresponduje z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT (który jako drugi z przepisów został powołany w pytaniu interpretacyjnym), a który stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Pełnomocnik Spółki nie dostrzega jednak, że - zgodnie z ust. 2 ust. 2 pkt 4 lit. b) powołanego artykułu - kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca. Tymczasem dokonujący dostawy towarów będących przedmiotem zaskarżonej interpretacji nie są podatnikami w myśl analizowanego przepisu (art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a). Na poziomie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może zatem zaskakiwać, że profesjonalny pełnomocnik Spółki tę oczywistą konstatację zignorował. W tej sytuacji zarzut naruszenia powołanego wyżej przepisu, jako całkowicie bezpodstawny, podlegał oddaleniu.

18. Oddaleniu podlegały również zarzuty o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14a, art. 14e § 1 oraz art. 14h O.p. Odnotowania wymaga, że uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się do półstronicowego, a na dodatek chaotycznego wywodu na temat istoty pojęcia "wyjaśnienie" w kontekście art. 14c § 1 O.p. Nie jest jednak jasne na czym owo "wyjaśnienie" podstawy prawnej wydanej interpretacji miałoby jeszcze polegać, skoro Spółka konsekwentnie nie dostrzega, że we wniosku interpretacyjnym w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podano elementy wykluczające zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, kwestionując następnie w skardze kasacyjnej zarówno wywody Organu, który fakt ten odnotował, jak również uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji, który z tego powodu skargę Spółki oddalił.

19. Ponieważ skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym - zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, której granice określa jej autor, wskazując normy, które zostały naruszone oraz podając uzasadnienie, które w przypadku zarzutów naruszenia prawa procesowego dodatkowo także powinno określać wpływ wytkniętych naruszeń na wynik sprawy, wraz z argumentacją wskazującą, że wpływ ten był istotny (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) to konstrukcja omawianego zarzutu wraz z jego uzasadnieniem powoduje, że uchyla się on spod kontroli kasacyjnej. Dostrzeżone mankamenty powodują, że zarzut ten wraz z jego szczątkowym uzasadnieniem (jako wadliwie sformułowany) nie stanowi wzorca kontroli kasacyjnej przez pryzmat którego można ocenić zaskarżone orzeczenie. Sąd kasacyjny nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (zob. wyroki NSA: z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt. I FSK 2013/19; z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1619/17; z 23 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1176/17; z 24 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1869/16; z 10 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 501/18; z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 667/16, z 13 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2253/15; z 23 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1139/15, z 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1041/13 - wszystkie powołane orzeczenia są dostępne na stronie: www.orzeczeniansa.gov.pl).

20. Wyżej zasygnalizowane mankamenty skargi kasacyjnej obejmują także zarzut o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niepełny, a przez to nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze. W tym jednak przypadku - pomijając już, ze uzasadnienie tego zarzutu jest w jeszcze większym stopniu zdawkowe - pełnomocnik Spółki nie dostrzega ponadto, że przepis ten odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia, a nie (jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej) jego merytorycznej poprawności. Tymczasem kontrolowane orzeczenie, właśnie w ujęciu formalnym, posiada wszystkie elementy wymienione w treści powołanego przepisu tj.: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stanowisko co do formalnego charakteru tego zarzutu nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z 17 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 1736/17; z 19 czerwca 2020, sygn. akt I FSK 656/20; z 27 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 1901/17; z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1426/19; z 27 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1160/17; z 27 czerwca 2019 r., sygn. I FSK 2371/18; z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3237/16; z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2842/16 oraz uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

21. Nie uszło natomiast uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w realiach niniejszej sprawy powyższy zarzut jest szczególnie nieuzasadniony i gołosłowny także i dlatego, że Sąd pierwszej instancji - dla pełnego zobrazowania zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, a ponad twierdzenia skarżącej - dodatkowo dokonał w swych wywodach rozróżnienia sytuacji, w której dochodzi do opodatkowania VAT importu towaru, od sytuacji, w której dochodzi od opodatkowania dostawy towaru. Wywody te sprowadzały się do czytelnej konstatacji, że nawet w przypadku gdy na osobie dokonującej importu towaru ciąży obowiązek podatkowy w VAT, to nie oznacza, że na tej osobie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu dostawy tego samego towaru na terytorium kraju (zob. s. 9 zaskarżonego orzeczenia).

21. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).