Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 535/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c w zw. z art. 135,  art. 200 w zw. z art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 29, art. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: par. 79
journal: Dz.U. 2016 poz 124
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 8 § 1, art 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 11, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Krzysztof Armański, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 18 lipca 2023 r. znak: IR.I.7840.4.71.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz A S.A. w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 18.07.2023 r. znak: IR.I.7840.4.71.2023 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania A (zwanej dalej "Spółką") od decyzji Starosty Kieleckiego nr 520/2023 z 17.04.2023 r. znak: B-III.6740.1.35.8.2023, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej D. i W. K. (zwanych dalej "inwestorami") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrzną instalacją elektryczną (WLZ) na działce nr ewid. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że 6.02.2023 r. do Starosty Kieleckiego wpłynął wniosek inwestorów o pozwolenie na budowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz załącznikami. Postanowieniem z 17.02.2023 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W wyznaczonym terminie inwestorzy uzupełnili dokumentację. Wojewoda Świętokrzyski zwrócił uwagę, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestorzy uzyskali decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta i Gminy Łagów z 14.07.2022 r. na zabudowę części ww. działki budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (dalej "decyzja w.z."), utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 17.10.2022 r. Po sprawdzeniu zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji w.z. organy architektoniczno-budowlane obu instancji stwierdziły, że:

- inwestycja zlokalizowana jest w granicach oznaczonych literami ABCDEF-A na załączniku graficznym nr 1 oraz jest zgodna z ustaleniami decyzji w.z., m. in.: w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt II ppkt 1 decyzji w.z.), w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt II ppkt 3 decyzji w.z.) oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych (pkt II ppkt 5 decyzji w.z.);

- projektowany wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi 2,4 % i spełnia ustalenia decyzji w.z. (do 15 %);

- nie określa się linii zabudowy;

- szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosi 11 m z tolerancją 20%, zatem spełniono warunek decyzji w.z. (do 11 m);

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, projektowanego budynku wynosi 8,77 m – zatem spełniono warunek decyzji w.z (2,5 do 3,8 m);

- zaprojektowano dach czterospadowy ze spadkiem połaci 30° - zatem spełniono warunek decyzji w.z. (dach dwu- i wielospadowy ze spadkiem połaci do 25° do 45°);

- kalenica główna zaprojektowana została na poziomie 7,15 m – zatem spełniono warunek decyzji w.z. (5,0 do 9,0 m);

- powierzchnia biologicznie czynna to 85,3 % - zatem spełniono warunek min. 75%;

- miejsce dostępu do drogi gminnej (publicznej) jest za pośrednictwem systemu komunikacji wewnętrznej, stanowiącej mienie gminne poprzez istniejący zjazd – zgodnie z decyzją w.z.

Organ II instancji zauważył, że z decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 6.02.2020 r. w sprawie zmiany koncesji z 12.08.2008 r. na wydobywanie wapieni dewońskich z części złoża "[...]" wynika, że część inwestycji usytuowana jest w granicach terenu górniczego "[...]C". Granice terenu górniczego określają możliwość wystąpienia zagrożeń od prowadzonych robót strzałkowych w zakładzie górniczym "[...]", tj. wystąpień drgań parasejsmicznych górotworu. W dokumentacji znajduje się jednak postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach z 13.06.2022 r., uzgadniające budowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego w części położonej w granicach terenu górniczego "[...]C". W ekspertyzie strzałkowej rzeczoznawca ds. ruchu zakładu górniczego stwierdził, że teren inwestycji znajduje się poza strefą rozrzutu odłamków skalnych oraz poza zasięgiem strefy powietrznej fali uderzeniowej od robót strzałkowych. Ponadto, teren inwestycji jest odległy o ok. 145 m od granic obszaru górniczego. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu ww. budynek zlokalizowany będzie na działce położonej w sąsiedztwie istniejącej zabudowy, w skład której wchodzą budynki mieszkalne i gospodarcze, spełniając tym samym wymóg w zakresie kontynuacji funkcji z usytuowaniem względem granic działki zgodnym z przepisem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej "rozporządzeniem"". Przedmiotowy obiekt zaprojektowano w zgodzie z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego budynków.

Reasumując, organ odwoławczy, mając na uwadze art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", stwierdził że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia, nie powoduje ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, będąc zaprojektowana w sposób niepowodujący ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz nie będzie stwarzać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, a także zanieczyszczenia powietrza, wód i gleby. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod nr GN-III.6640.9804.2022, pozytywnie zweryfikowany 23.01.2023 r. Projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany, zdaniem Wojewody Świętokrzyskiego, jest kompletny, zawiera wymagane informacje, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, informację o obszarze oddziaływania inwestycji, opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, informację o planie bioz. Dokumentacja projektowa została sporządzona i sprawdzona przez projektanta, który posiada wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się zaświadczeniem o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (stosownie do art. 12 ust. 7 ustawy), a także zawiera wymagane przepisem art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wniosek i dokumentacja projektowa są kompletne, inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy – wobec czego w świetle przepisu art. 35 ust. 4 ustawy brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy przez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo ich niezgodności z decyzją w.z.;

- art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 14 i 15 ww. rozporządzenia przez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo niewykazania przez inwestorów, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej;

- art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie istotnych okoliczności, czy wydana została ostateczna decyzja administracyjna zezwalająca na przebudowę zjazdu oraz, czy inwestorzy dysponują udokumentowanym prawem przejazdu i przechodu przez działkę nr ewid. [...] i ograniczenie się wyłącznie do stwierdzenia, że zgodnie z zapisami decyzji w.z. działka posiada dostęp do drogi publicznej;

- art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, której skutkiem było nieprawidłowe ustalenie, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi ustawowe i z tego powodu nie ma przeszkód do udzielenia im pozwolenia na budowę;

- art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów wskazanych w treści odwołania.

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o:

- stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji;

- zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym – z uwagi na złożony w tym zakresie wniosek skarżącej Spółki, któremu ani organ, ani uczestnicy (inwestorzy) się nie sprzeciwili.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, zatwierdzające projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielające inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zewnętrzną instalacją elektryczną (WLZ) na działce nr ewid. [...]. W tym zakresie Spółka trafnie podnosi zarzuty związane z kwestią obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, rozpatrywane przez pryzmat zgodności z decyzją w.z.

W niniejszej sprawie inwestorzy, poprzedzając złożenie wniosku o wydanie ww. decyzji, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzyskali decyzję w.z. Burmistrza Miasta i Gminy Łagów z 14.07.2022 r. na zabudowę części ich działki budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 17.10.2022 r. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że omawianą decyzją w.z. – w odniesieniu do warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych – w zakresie obsługi komunikacyjnej, pod poz. II pkt 1 ppkt 3 lit. "i" (k. 9 projektu zagospodarowania terenu) – ustalono "miejsce dostępu do drogi gminnej /nieruchomość drogowa o numerze ewidencyjnym [...]/ za pośrednictwem systemu komunikacji wewnętrznej, stanowiącej mienie gminne /nieruchomość o numerze ewidencyjnym [...]/ poprzez istniejący zjazd. Zjazd winien spełniać parametry techniczne zjazdu indywidualnego określone w § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124). Przebudowa zjazdu do wymaganych parametrów wymaga uzyskania w drodze decyzji administracyjnej, stosownego zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.). Prawo przejazdu i przechodu przez ww. nieruchomość winno zostać udokumentowane w postępowaniu zmierzającym do udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku zmiany dostępności do drogi publicznej - na warunkach określonych przez zarządcę drogi".

Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ograniczył się do wskazania (powielenia zapisów zawartych na str. 2 i 4 decyzji w.z.) co do tego, że cyt. "działka posiada dostęp do drogi publicznej o kategorii gminnej za pośrednictwem systemu komunikacji wewnętrznej, stanowiącej mienie gminne. W związku z powyższym dla projektowanego przedsięwzięcia nie ustala się linii zabudowy, bowiem każdy sposób budowy obiektu z zachowaniem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie spowoduje naruszenia przepisów w zakresie wymaganej minimalnej odległości od drogi publicznej określonej ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.). (...) ustala się miejsce dostępu do drogi gminnej za pośrednictwem systemu komunikacji wewnętrznej, stanowiącej mienie gminne poprzez istniejący zjazd."

W rezultacie, jak trafnie wskazano w uzasadnieniu skargi, żaden z organów administracji architektoniczno-budowlanej w istocie nie odniósł się do wymogów, o jakich stanowiła decyzja w.z. w zakresie:

- parametrów technicznych zjazdu indywidualnego określonych w § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124);

- wymogu uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na przebudowę zjazdu do wymaganych parametrów – w trybie art. 29 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych.

W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z jedną z podstawowych zasad ustanowionych w art. 5 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Należy przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ww. ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego.

W niniejszej sprawie organy administracyjne uchybiły ww. przepisom prawa materialnego, jak również naruszyły wskazane w skardze przepisy art. 8 § 1, art 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. – w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. Zauważyć bowiem trzeba, że złożony przez inwestorów projekt budowlany nie zawiera żadnych postanowień dotyczących budowy zjazdu indywidualnego, o jakim mowa w decyzji w.z., nad czym organy obu instancji przeszły do porządku dziennego, ograniczając się jedynie co zacytowania ogólnej części ustaleń decyzji w.z. w zakresie obsługi komunikacyjnej. Ma to istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż – jak już wyżej wskazano – w decyzji w.z. został zawarty wymóg uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na przebudowę zjazdu do wymaganych parametrów, z podkreśleniem że zjazd winien spełniać parametry określone w § 79 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ta ostatnia regulacja kazuistycznie określa wymagania, jakie powinny spełniać zjazdy indywidualne (w tym m.in. szerokość całkowita, szerokość jezdni, szerokość obustronnych poboczy). Kwestie te akcentowane są również w judykaturze, jako że prawo przejazdu przez nieruchomość sąsiednią powinno zostać udokumentowane w postępowaniu zmierzającym do udzielenia pozwolenia na budowę, w przypadku zmiany dostępności do drogi publicznej – na warunkach określonych przez zarządcę drogi – por. wyrok WSA w Krakowie z 22.05.2022 r. o sygn. akt II SA/Kr 281/14. W tym też orzeczeniu zwrócono uwagę na brak w dokumentach przedstawionych przez inwestora zezwolenia na lokalizację zjazdu, które to zezwolenie wydać powinien zarządca drogi na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (ust. 1). W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (ust. 2). W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (ust. 3 pkt 1 i 2). Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust. 4). Dodatkowo podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 29a ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4. Jak trafnie zauważył WSA w Krakowie w ww. wyroku o sygn. akt II SA/Kr 281/14. – z cyt. przepisu art. 29 ustawy o drogach publicznych wynika, że ustalenie lokalizacji, a następnie budowa zjazdu, są obwarowane licznymi wymaganiami przewidzianymi przez ustawę i nie jest możliwa jego legalna realizacja, bez uzyskania czy to decyzji o warunkach zabudowy, czy to zezwolenia na lokalizację zjazdu, a następnie pozwolenia na budowę. Nie sposób bowiem przyjąć że realizacja zamierzonej inwestycji, a następnie korzystanie z budynku jednorodzinnego może odbywać się bez korzystania ze zjazdu z drogi publicznej. Tym samym, zamierzenie budowlane – z natury rzeczy – musi obejmować również budowę zjazdu rozumianego jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych). Natomiast brak rozstrzygnięcia tej kwestii – w sposób kompleksowy, zgodny ze szczegółowymi wymogami decyzji w.z. – w decyzjach organów administracji architektoniczno-budowlanej stanowi ominięcie powoływanego wyżej przepisu art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji ma bowiem zostać skomunikowany z drogą publiczną (nieruchomość drogowa nr ewid. [...]) za pośrednictwem systemu komunikacji wewnętrznej, stanowiącej mienie gminne - nieruchomość o nr ewid. [..]. W tym zakresie skarżąca Spółka argumentuje, że ta ostatnia nieruchomość:

- jest nieurządzoną działką gruntową, stanowiąca dojazd do gruntów rolnych,

- nie spełnia kryteriów technicznych i funkcjonalnych drogi publicznej,

- nie ma nadanego takiego statusu zgodnie z art. 7 ustawy o drogach publicznych,

- jest drogą wewnętrzną zarządzaną przez gminę (okoliczności niekwestionowane w odpowiedzi na skargę).

W tym kontekście należy również przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28.05.2020 r. o sygn. II OSK 2391/19 – zasadnie powołany w skardze – w którym zaakcentowano, że cyt. "wprawdzie pozwolenie na budowę nie obejmuje zagadnień lokalizacji zjazdu na drogę publiczną lub z niej, ale należy mieć na względzie, że prawo budowlane nie narusza postanowień innych aktów prawnych, w tym ustawy o drogach publicznych oraz że wraz z innymi ustawami tworzy komplementarny system prawny. Kwestie zjazdu z drogi publicznej i połączenie inwestycji z drogą publiczna mogą być oceniane w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w kontekście zdolności projektowanej inwestycji do samodzielnego funkcjonowania". Oczywiste bowiem pozostaje, że ani budynek usługowo-biurowy (którego dotyczy ww. orzeczenia NSA), ani budynek jednorodzinny (z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie) nie mogą samodzielnie funkcjonować w sytuacji, gdy nie są skomunikowane z drogą publiczną przez zjazd w drogę dojazdową do tychże obiektów.

W ponownie prowadzonym postępowaniu zostaną usunięte stwierdzone wyżej nieprawidłowości – poprzez wykazanie, w sposób zgodny ze szczegółowymi wymogami poz. II pkt 1 ppkt 3 lit. "i" decyzji w.z. – obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji. Dopiero poczynione w tym zakresie stosowne, szczegółowe ustalenia przesądzą o treści rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia (bądź odmowy zatwierdzenia) projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (pkt I wyroku)

O kosztach orzeczono w pkt II wyroku – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego (500 zł), wynagrodzenia jego profesjonalnego pełnomocnika (480 zł), obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).