Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 13/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.10 ust.1 pkt 8d., art.24 ust.6.
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r. wszczął wobec T.T. postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2007 rok.

W dniu 10 maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję w której określił T.T. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. niezwiązanego z działalnością gospodarczą w kwocie [...] zł oraz wysokość podatku za 2007 r. z tytułu odpłatnego zbycia w 2007 r. udziału w prawie wieczystego użytkowania działki oraz w prawie własności budynków stanowiących odrębne nieruchomości w kwocie [...] zł.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatnika odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 27 grudnia 2010 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Rozpatrując ponownie sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. wyłączył do oddzielnego postępowania dochody uzyskane w 2007 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych oraz rozszerzył prowadzone postępowanie o dochody z działalności gospodarczej opodatkowane wg zasad określonych w art. 30c ustawy z dnia 6 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – dalej w skrócie zwana u.p.d.o.f., a dotychczasowe postępowanie ograniczył do dochodów osiągniętych przez T.T. w 2007 r. opodatkowanych wg skali podatkowej określonej w art. 27 u.p.d.o.f.

Decyzją z dnia 9 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił T.T. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł, od dochodów opodatkowanych wg skali określonej w art. 27 u.p.d.o.f.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatnika odwołania, decyzją z dnia 18 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu była kwalifikacja prawno-podatkowa przychodu z odpłatnego zbycia części składników majątkowych wchodzących w skład spadku po W.S., które to podatnik nabył od spadkobierców, a które wykazał w zeznaniu PIT-37 jako inne źródła. Dotyczyło to przychodu ze zbycia kutra rybackiego oraz udziału w prawie wieczystego użytkowania działki oraz własności budynków stanowiących odrębne nieruchomości położonej w U. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów nie są łączone z przychodami opodatkowanymi według skali podatkowej (art. 9 ust. 1a u.p.d.o.f.), lecz podlegają odrębnemu opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e u.p.d.o.f. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo wyłączył do odrębnego postępowania sprawę dot. odpłatnego zbycia tych składników majątkowych.

Źródłem przychodu o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f. było natomiast odpłatne zbycie kutra i przychód ten prawidłowo należało rozliczyć z innymi przychodami opodatkowanymi na zasadach ogólnych, co zostało uczynione przez organ pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, iż T.T. nabył w dniu 17 stycznia 2007 r. od spadkobierców W.S. kuter rybacki, wchodzący w skład majątku spadkowego. Z treści zawartej umowy wynikało, że wartość rynkowa przedmiotowego kutra rybackiego wynosi [...] zł, wartość spadku [...] zł a cena jego sprzedaży [...] zł. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 19 grudnia 2007 r. dokonano podwyższenia wartości zbywanych składników spadku do kwoty [...] zł, z uwagi na fakt podwyższenia kapitału zakładowego spółki "A", której udziały wchodziły skład spadku; cena sprzedaży nie uległa zmianie. W dniu 19 stycznia 2007 r. podatnik zbył kuter za sumę [...] zł.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że za koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży kutra można było uznać jedynie wydatki faktycznie poniesione przez podatnika w związku z jego nabyciem. Wysokość tych kosztów ustalona została przy uwzględnieniu udziału wydatków poniesionych w związku z nabyciem kutra w stosunku do całej wartości wydatków poniesionych na zakup składników majątkowych wchodzących w skład spadku. Koszt ten w ocenie organu wynosił [...] zł. Zdaniem organu odwoławczego kosztu tego nie mogła natomiast stanowić kwota długów spadkowych, albowiem odpowiedzialność za długi spadkowe nie jest tożsama z poniesieniem kosztu, o którym mowa w art. 24 ust. 6 w zw. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., a samo istnienie długów spadkowych nie oznacza poniesienia wydatków na ich zaspokojenie.

Organ zwrócił również uwagę na to, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 24b u.p.d.o.f., albowiem ustalanie podstawy opodatkowania mogło nastąpić w oparciu o dowody źródłowe, którymi dysponowała organ podatkowy.

Od powyższej decyzji T.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 120 – 125, art. 129, art. 180 w zw. z art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 6, art. 9 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f.

W ocenie skarżącego organ odwoławczy niezasadnie nie uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu z tytułu zbycia kutra rybackiego tych kosztów, które zostały przez niego poniesione w związku z nabyciem składników majątkowych wchodzących w skład spadku. Do tych wydatków należało zdaniem strony zaliczyć długi spadkowe jakie skarżący zobowiązał się spłacić. Zdaniem skarżącego stanowiły one bowiem koszty związane z nabyciem kutra, a w konsekwencji należało je potraktować jako koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży tego składnika majątkowego. Skarżący wskazał, że wszelkie koszty nabycia zostały w pełni przez niego udokumentowane, albowiem w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające spłatę przez niego, zobowiązań po zmarłym W.S. Tym samym, wbrew temu co twierdzą organy podatkowe wykazane zostało, że koszty uzyskania przychodu ze sprzedaży kutra zostały w rzeczywistości poniesione.

Skarżący zarzucił, że organ bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, którzy mieli potwierdzić fakt, iż ceną nabycia poszczególnych składników majątkowych była ich wartość wyrażona w umowie oraz długi obciążające spadek, do których spłacenia zobowiązał się podatnik. Skarżący podniósł również, że w trakcie postępowania odwoławczego nie był wzywany do udokumentowania faktu poniesienia kosztów, do czego był zobowiązany organ podatkowy. Organ nie sprawdził również tego, że podatnik spłacił długi spadkowe. W ten sposób, zdaniem strony, decyzja została wydana pomimo nie zgromadzenia całości materiału dowodowego.

T.T. wskazał dalej, że organy podatkowe nie uwzględniły przepisów prawa cywilnego określających jego zakres odpowiedzialności za długi spadkowe. Tymczasem odpowiedzialność za długi spadkowe do wysokości masy czynnej spadku potwierdza prawo podatnika do zaliczenia ciężarów spadku do kosztów uzyskania przychodu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje.

Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew podniesionym zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organ podatkowy zasadnie zakwestionował prawo podatnika do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodu wydatków jakie skarżący miał ponieść w związku z zobowiązaniem się do spłaty długów spadkowych wchodzących w skład spadku po W.S. Zdaniem podatnika nabywając przedmioty wchodzące w skład spadku poniósł on koszty związane z zobowiązaniem się do spłaty długów spadkowych i stanowiły one koszty związane z przychodem jaki uzyskał ze sprzedaży składników majątkowych wchodzących do spadku.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, że nie znalazł podstaw do uznania, iż organy podatkowe prowadziły postępowanie dowodowe w sposób uchybiający przepisom Ordynacji podatkowej.

Przeprowadzony przez Dyrektora Izby Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności.

Sąd pragnie również zwrócić uwagę na to, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy z osobna, ale też we wzajemnej łączności. Odniesiono się też do wskazanych w uzasadnieniu decyzji różnic w zebranych dowodach dokonując logicznej wykładni z tego wynikających.

W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też, ustalony w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu uznać należy za prawidłowy.

Według generalnej zasady sformułowanej w art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f, opodatkowaniu podlega dochód osoby fizycznej, będący nadwyżką sumy przychodów z danego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Źródłami przychodów mogą być z kolei stosunek służbowy, stosunek pracy

(art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.), pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości oraz i innych rzeczy (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i d) u.p.d.o.f.), jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów (art. 9 ust. 1a u.p.d.o.f.).

W rozpatrywanej sprawie podatnik dokonał rozliczenia przychodów osiągniętych w 2007 r. w zeznaniach PIT-36L - z działalności gospodarczej oraz w PIT-37 - ze stosunku pracy oraz z innych źródeł. W przychodach zakwalifikowanych jako inne źródła podatnik wykazał przychody uzyskane ze sprzedaży mienia ruchomego w postaci kutra rybackiego oraz sprzedaży nieruchomości budynkowych i udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntu.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 30e ust. 5 u.p.d.o.f. dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł. W związku z powyższym podatnik dokonując rozliczenia przychodów ze zbycia nieruchomości i prawa użytkowania wieczystego wraz z przychodami ze stosunku pracy oraz ze zbycia ruchomości, dokonał tego niezgodnie z treścią powyższej normy. Słusznie zatem organy podatkowe obu instancji uznały, że przychody te, podlegają odrębnemu opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e u.p.d.o.f. a zatem w tym zakresie sprawa wymagała odrębnego rozstrzygnięcia. Znalazło to swój wyraz w wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego odrębnej decyzji z dnia 10 lutego 2011 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok, z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych oraz z dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Natomiast odpłatne zbycie ruchomości w postaci kutra rybackiego należało rozliczyć wraz z innymi przychodami opodatkowanymi na zasadach ogólnych, według skali podatkowej, jak to zostało uczynione przez organ pierwszej instancji oraz zaakceptowane przez Dyrektora Izby Skarbowej. Sprzedaż tego składnika majątkowego skutkowała bowiem powstaniem przychodu, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f., albowiem przedmiot zbycia nie był wykorzystywany w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a odpłatne zbycie nastąpiło prze upływem pół roku od dnia jego nabycia.

Wobec powyższego, kluczowego znaczenia w rozpatrywanej sprawie nabiera prawidłowość ustalenia wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu ze sprzedaży tego składnika majątkowego.

Zgodnie z art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f. dochodem z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, jeżeli przychód z odpłatnego zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia rzeczy a kosztem ich nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy. Jak stanowi natomiast art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodem z odpłatnego zbycia (...) innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Podatnik ustalając koszty nabycia poszczególnych części spadku uwzględnił w nich udział procentowy wartości danej części spadku w łącznej wartości aktywów spadku z tym, że za koszt nabycia spadku przyjął nie tylko cenę nabycia spadku wraz z opłatami notarialnymi, ale również wszystkie pasywa spadku oraz koszty usług radcy prawnego i hipoteki zabezpieczające na zakupionym majątku kredyty udzielone spółce.

Zdaniem Sądu, stanowiska podatnika nie jest prawidłowe.

Z przepisu art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że dla ustalenia wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu zbycia ruchomego składnika mienia konieczne jest ustalenie wysokości kosztu nabycia rzeczy. W ocenie Sądu za koszt nabycia w rozumieniu powyższego przepisu należy uznać tylko takie wydatki, które są ponoszone na zakup danej rzeczy (cenę nabycia) wraz ze wszystkimi kosztami niezbędnymi dla przeniesienia jej własności (opłaty notarialne). Istotą tej regulacji jest bowiem ścisłe powiązanie wydatków poniesionych na zakup rzeczy ruchomej z czynnością prawną skutkującą przeniesieniem jej własności. Za koszt nabycia nie można zatem uznać wydatków związanych z obowiązkiem spłaty długów spadkowych; są to jedynie wydatki towarzyszące nabyciu rzeczy wchodzących w skład spadku, ale nie pozostające w związku z samym ich nabyciem, czyli z przeniesieniem własności rzeczy. Przyjęta przez podatnika odpowiedzialność za spłatę długów spadkowych stanowi odrębne od samego nabycia zobowiązanie do ich uregulowania, a wydatki poniesione na spłatę długów nie stanowią kosztów nabycia rzeczy o jakich mowa w art. 24 ust. 6 u.p.d.o.f.

W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że za koszty nabycia kutra należało uznać wyłącznie wydatki poniesione w związku z jego zakupem, z pominięciem kwot, jakie podatnik zobowiązał się spłacić tytułem długów spadkowych. Wobec faktu, iż wydatek na nabycie kutra nie został wyraźnie wyodrębniony w akcie notarialnym z dnia 17 stycznia 2007 r. koszt ten został prawidłowo ustalony przy uwzględnieniu udziału wydatków przypadających na nabycie kutra w ogólnej kwocie wydatków poniesionych na zakup składników majątkowych wchodzących w skład spadku. Jednocześnie przychód uzyskany ze sprzedaży, zgodnie z dyspozycja art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. nie został pomniejszony o koszty zbycia kutra, albowiem podatnik nie przedstawił żadnego dowodu wskazującego na to, aby takie wydatki zostały przez niego poniesione. Tymczasem w postępowaniu podatkowym, w zakresie gromadzenia materiału dowodowego obowiązuje zasada współdziałania. Ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona (podatnik), pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Ważna w tym przypadku jest inicjatywa strony zmierzająca do aktywnego dostarczania materiału dowodowego. Jeżeli więc podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., III SA 1452/02, M. Pod. 2004, nr 4, s. 5). Nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek zastąpić w udokumentowaniu działalności gospodarczej podatnika (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2001 r., SA/Bk 1298/00, niepubl.).

W kontekście powyższych rozważań należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przesłuchania wnioskowanych przez stronę świadków. Zgodnie z tym przepisem żądanie przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Z przepisu tego wynika, że jeżeli strona zgłasza dowód, to organ może nie uwzględnić wniosku jedynie, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony lub też dotyczy okoliczności nie mającej znaczenia dla sprawy. Dlatego też bardzo duże znaczenie ma treść złożonego przez stronę wniosku dowodowego. We wniosku należy wskazać, jaki dokładnie dowód ma zostać przeprowadzony i na jaką tezę. Wniosek winien zawierać uzasadnienie, czyli wskazywać, że jego przeprowadzenie ma znaczenie dla sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 359/04, Przegląd Podatkowy 2005, nr 9, s. 56). Postępowanie dowodowe ma zmierzać do wykazania konkretnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia mających zastosowanie norm prawa materialnego. Przydatność (zdatność) środka dowodowego dla udowodnienia okoliczności, która ma znaczenie dla sprawy, podlega zawsze ocenie organu prowadzącego postępowanie, i to do niego należy ocena, czy w świetle przeprowadzonych już dowodów żądanie strony przeprowadzenia dowodu kolejnego należy uwzględnić, czy też nie.

W przedmiotowej sprawie prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że wnioskowany przez stronę dowód z zeznań świadków zmierzał do ustalenia okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy. Intencje i przyczyny leżące u podstaw decyzji spadkobierców o odrzuceniu spadku jak i przesłanki przejęcia przez podatnika wszelkich zobowiązań wchodzących do spadku, pozostawały bez wpływu na ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży kutra. Podobnie za niemające wpływu na przedmiot sprawy słusznie uznano okoliczności, które miały zostać wykazane za pomocą dowodu z przesłuchania w charakterze świadków Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Kontrolujących. Dodatkowo jak słusznie zauważył organ odwoławczy, fakt zobowiązania się przez T.T. do uregulowania długów spadkowych nie wymagał dodatkowego potwierdzenia, albowiem okoliczność ta wynikała wprost z treści aktu notarialnego i nie była kwestionowana przez organy podatkowe.

Prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, że w rozpatrywanej sprawie obliczenie wysokości dochodu osiągniętego przez podatnika w 2007 r. nie mogło nastąpić w oparciu o art. 24b u.p.d.o.f. Przepis ten, wprowadzający szczególny sposób ustalania podstawy opodatkowania, ma zastosowanie tylko do tych sytuacji, gdy jej ustalenie nie jest możliwe w oparciu o ogólne zasady obliczania dochodu określone w art. 24 i 24a u.p.d.o.f. Wobec faktu, iż organ podatkowy dysponował dowodami źródłowymi na podstawie których możliwe było obliczenie wysokości podstawy opodatkowania, jej ustalenie w drodze szacowania nie mogło mieć miejsca.

Reasumując, zdaniem Sądu organ odwoławczy przeprowadził postępowanie podatkowe w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. O wadliwości zaskarżonej decyzji nie może w szczególności przesądzać odmienna ocena podatnika co do skutków, jakie w zakresie prawa podatkowego wywoływało zobowiązanie się przez skarżącego do spłaty długów spadkowych po W.S. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy słusznie uznał, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do zaliczenia w ciężar kosztów całości wydatków poniesionych w związku ze spłatą długów spadkowych, jako nie stanowiących kosztów nabycia ruchomości wchodzących w skład spadku.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 t.j.).