Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 426/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15, art 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9 ust 2,
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania W. " nieruchomości przy ul. [...] od decyzji Starosty nr [...] z [...] r., zmieniającej decyzję znak: [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją znak [...] z dnia [...] r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] , w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, wydanej na rzecz A. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia[...] r., znak [...] Starosta zmienił decyzję znak [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją znak [...] z dnia [...] r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] , w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez W. , Wojewoda, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z projektem zamiennym ściana budynku w kondygnacjach powyżej parteru znajdować się ma w odległości 1,5 metra od strony granicy z działką nr [...] i w ścianie tej zaprojektowane zostały otwory okienne. Część tych otworów wypełniona ma być oknami nieotwieralnymi o zwiększonej odporności ogniowej, jednakże z rysunku elewacji południowej jednoznacznie wynika, że przedmiotowe otwory okienne w części mają być wypełnione oknami otwieranymi. W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczalne jest sytuowanie ściany w odległości 1,5 metra od granicy bądź bezpośrednio przy granicy działki, pod warunkiem jednak, że w ścianie takiej nie ma otworów okiennych i drzwiowych, a możliwość sytuowania ściany w takiej odległości wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o warunkach zabudowy określiła od strony granicy z działką [...] nieprzekraczalną linię zabudowy, która zgodnie z załącznikiem graficznym umiejscowiona jest równolegle w odległości [...] metra od granicy działki. Decyzja dopuszcza wysunięcie poza tą linię takich stałych elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne, ale nie więcej niż o 1,5 metra. Wojewoda wskazał, że w zaistniałej sytuacji, Starosta powinien na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek dostosowania projektu budowlanego do stanu zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy oraz rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Starosta mógł także wystąpić do właściwego ministra o upoważnienie do udzielenia odstępstwa od warunków technicznych w rozumieniu art. 9 Prawa budowlanego.

Decyzją z dnia [...] r., znak [...] Starosta działając na podstawie art. 36a ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zmienił decyzję znak [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją znak [...]z dnia [...] r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w dniu 29 października 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem znak [...] upoważnił Starostę do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na wnioskowane odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (dotyczące zmniejszenia odległości elewacji projektowanego budynku od granicy działki inwestora graniczącej z działką nr [...], a więc ściany posiadającej okna – do 1 metra). Postanowieniem z dnia [...] r. udzielono zgody na wnioskowane odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do uwag zgłoszonych przez W.", organ I instancji stwierdził, że zarówno projekt zagospodarowania działki jak i projekt architektoniczno-budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. ochrony przeciwpożarowej w dniu [...] r. i dlatego brak jest podstaw aby poddawać w wątpliwość "solidność tego uzgodnienia". Zdaniem organu, na projekcie budowlanym nie były przy tym nanoszone żadne zmiany dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Starosta wyjaśnił, że udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych było zasadne gdyż ściana południowa z wykuszem w całości dopełnia linię zabudowy od strony ulicy [...], domknie kwartał oraz nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem na działce sąsiedniej, na której w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się plac manewrowy dla samochodów osobowych, a sama działka jest już zagospodarowana – wybudowany budynek mieszkalny wielorodzinny w odległości [...] m.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. wniosła o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że niedopuszczalne jest – jej zdaniem – wydanie w dniu [...] r. przez Starostę decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, po udzieleniu w dniu [...] r. zgody na wykonanie w projektowanym budynku ściany z otworami okiennymi w odległości [...] metra od granicy z działką nr [...], bez zbadania wpływu opisanej wyżej zgody na otoczenie nowopowstającego budynku, w szczególności na pojawiającą się immisję widoku i zaciemnienia oraz zmieniających się warunków dotyczących zagrożenia przeciwpożarowego, zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. W ocenie Wspólnoty, organy nie wykazały w niniejszej sprawie, aby istniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Podniosła ponadto, że zmiany w projekcie budowalnym na skutek decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 października 2014 r. "nie zostały poddane weryfikacji przepisom bezpieczeństwa przeciwpożarowego, które pierwotnie zostały przeprowadzone w dniu [...] r. w stosunku do projektu budowlanego dotyczącego budynku posadowionego na działce nr [...] w odległości 1 m od granicy z działką nr [...]". Poprawki naniesione [...] r. określające, że okna będą nieotwierane o klasie odporności ogniowej [...] są niezgodne z § 232 ust. 6 warunków technicznych bowiem wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło jest dopuszczalne, jeżeli powierzchnia wypełnianych otworów nie przekracza 10 % powierzchni ściany.

Opisaną na wstępnie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zmiana wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na budowę, Inwestor ma więc już prawo do wybudowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] i zwrócił się o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie objętym projektem zamiennym. Jak wskazał Wojewoda, projekt ten wprowadza wiele zmian do poprzedniego projektu budowlanego, jednakże spór pomiędzy stronami postępowania budzi sposób zaprojektowania ściany zewnętrznej budynku od strony południowej, na której na kondygnacjach powyżej parteru zaprojektowano wykusz z oknami w odległości 1 m od granicy działki. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że projekt budowlany przed zmianą również zakładał wykonanie wykuszy z oknami w odległości około 1 m od granicy działki z tą różnicą jednak, że poprzednio zaprojektowane trzy wykusze były usytuowane pod różnymi kątami w stosunku do granicy działki, a obecnie zaprojektowano jeden wykusz usytuowany równolegle do granicy działki. Wojewoda wyjaśnił, że z obowiązujących przepisów oraz decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż inwestor może zaprojektować wykusze w ścianie budynku od strony granicy z działką nr [...], jednakże uregulowania te nie pozwalają wprost na zaprojektowanie w tych częściach budynku otworów okiennych lub drzwiowych. W tej sytuacji Starosta zasadnie nałożył na inwestora obowiązek dostosowania projektu budowlanego do stanu zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy oraz rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a następnie - wobec złożenia stosownego wniosku przez inwestora – zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udzielenie upoważnienia do udzielenia odstępstwa od warunków technicznych wskazując w obszernym uzasadnieniu, że odstępstwo od warunków technicznych jest zasadne, gdyż projektowana zabudowa w całości dopełni linię zabudowy od strony ul. [...], domknie kwartał ulicy oraz nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem na działce sąsiedniej, na której to w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się plac manewrowy dla samochodów osobowych, a sama działka jest już zagospodarowana. Organ uznał, że skarżąca zasadnie zarzuciła naruszenie przez Starostę przepisu art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem w uzasadnieniu badanej decyzji brak jest szczegółowej analizy odnośnie zasadności udzielonego odstępstwa od warunków technicznych. Jednakże analiza taka – zdaniem organu odwoławczego – została przeprowadzona we wniosku Starosty z dnia [...] r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udzielenie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie Wojewody, z uwagi na treść art. 15 K.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie analizy spełnienia wymogów wskazanych w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego również przez organ II instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił z jakich względów – jego zdaniem – przedstawiony projekt zamienny spełnia wymogi warunkujące udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że w projekcie zawarte są: analiza nasłonecznienia i przesłaniania, a także pozytywne opinie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych, rzeczoznawcy do sprawi higieniczno-sanitarnych oraz rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na ww. decyzję Wojewody W. przy ul. [...] wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich znajdujących się w strefie oddziaływania inwestycji,

2. art. 9 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności uzasadniające udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych,

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz odpowiada warunkom techniczno-budowlanym, podczas gdy projekt ten jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz nie spełnia warunków techniczno-budowlanych,

4. § 12 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie przez organ I i II instancji, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom technicznym, o jakich mowa w ww. rozporządzeniu, podczas gdy w przedmiotowej sprawie odległość od granicy z sąsiednią działką jest mniejsza niż 1,5 m,

5. art. 7 K.p.a., art. 77, 104 § 2 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie i niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy przez organ administracji publicznej, pominięcie zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, nierozważenie całego materiału dowodowego,

6. art. 6 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 140 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a nadto poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności niezgodności projektu przedstawionego przez inwestora z normami techniczno-budowlanymi i niewyjaśnienie przyczyn odmówienia im racji, a ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji bądź do samego zaprzeczenia argumentacji przedstawionej przez skarżącą bądź do przedstawienia własnego stanowiska organu II instancji niepołączonego z analizą argumentów podnoszonych przez skarżącą,

7. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu.

Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne szczególne okoliczności uzasadniające dopuszczenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto, kolejną istotną okolicznością przemawiającą za tym, że w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek "uzasadniających przepis art. 9 ustawy Prawo budowlane", jest fakt, że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy. Wspomniana decyzja dopuszcza wysunięcie poza nieprzekraczalną linię zabudowy (2,9 m. od granicy działki) takich stałych elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne, jednak nie więcej niż o 1,5 m. Tymczasem, jak wynika z wniosku inwestora, wniosku organu I instancji do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, a następnie z decyzji organu I i II instancji, w niniejszej sprawie odstępstwo ma polegać na zmniejszeniu odległości elewacji projektowanego budynku od granicy działki inwestora, graniczącej z działką nr 3/17 do 1 metra i dotyczy ściany posiadającej okna.

Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącej, organ nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w szczególności nie rozważył zasadności przeprowadzenia zawnioskowanych przez nią dowodów, w tym konieczności uzyskania aktualnej opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Przywołana przez organ opinia przeciwpożarowa została sporządzona na dzień [...] r., a więc przed złożeniem przez inwestora wniosku o zmniejszenie odległości elewacji do 1 m od granicy z działką nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to również z brzmienia art. 138 K.p.a., który w pierwszej kolejności przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź jej uchylenie i zmiana zaskarżonego rozstrzygnięcia (§ 1 pkt 2). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności, w tym również (ale nie tylko) żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z 20.12.1999 r., IV SA 274/97, LEX nr 48234). Wniesienie odwołania od decyzji wywołuje skutek prawny w postaci uruchomienia postępowania odwoławczego, przenosząc na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wcześniej rozstrzygniętej decyzją nieostateczną organu pierwszej instancji (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2013, art. 138 Nb 1 i 5, i tam powołane orzecznictwo). Wobec tego organ odwoławczy powinien dążyć przede wszystkim do końcowego, merytorycznego załatwienia sprawy – w tym do usunięcia ewentualnych błędów popełnionych przez organ I instancji, w szczególności poprzez przeprowadzenie, w miarę potrzeby, uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 136 K.p.a. (w myśl którego: "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję").

W świetle tak rozumianej zasady dwuinstancyjności postępowania ewentualna wadliwość działań organu pierwszej instancji niedostrzeżona przez organ odwoławczy obciąża także ten ostatni organ. Uprawnione jest bowiem wówczas stwierdzenie, że organ odwoławczy utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji w istocie wady te powielił.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że istotne wątpliwości budzi przede wszystkim ustalenie organu I instancji – powtórzone przez organ odwoławczy – dotyczące zgodności zaprojektowanego nadwieszenia (wykuszu) z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Wspomniana decyzja określa nieprzekraczalną linię zabudowy, która zgodnie z załącznikiem graficznym umiejscowiona jest równolegle w odległości [...] m od granicy działki. Jednocześnie we wspomnianej decyzji dopuszczono od strony ul. [...] wysunięcie takich stałych wystających elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne poza nieprzekraczalną linię zabudowy nie więcej niż 1,5 m. Powyższe, zdaniem Sądu, oznacza, że wspomniane wystające elementy budynku nie mogą znajdować się w odległości mniejszej niż 1,40 m od granicy działki. Tymczasem z dołączonego do projektu zamiennego "rzutu piętra I" (k. 168) wynika, że odległość wykuszu od granicy działki wynosi 1 m.

Co prawda Starosta uzyskał upoważnienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie na działce budowlanej nr ew. [...], w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, ściany z otworami okiennymi, w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], przy ul. [...], jednakże Minister w piśmie zawierającym ww. upoważnienie jednoznacznie wskazał, że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie może stać w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższą kwestię Starosta winien rozważyć niewątpliwie przed wydaniem postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych z dnia [...] r. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo, a zatem upoważnienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 października 2014 r. nie obligowało starosty do wydania takiego postanowienia.

Należy podkreślić, że kwestie braku zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy jak również wadliwości postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych były podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, jednak organ do argumentacji skarżącej w omawianym zakresie nie odniósł się należycie, poprzestając na stwierdzeniu, że całe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy z [...] r.

Organ odwoławczy nie odniósł się także do zarzutów wskazujących na niepoddanie "zmian w projekcie budowlanym na skutek decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 października 2014 r." weryfikacji pod kątem przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Organ co prawda wskazał, że spełnienie wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego potwierdza zawarta w projekcie budowlanym pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa przeciwpożarowego, jednak nie rozważył, czy opinia ta obejmuje wszystkie zmiany dokonane w projekcie w zakresie wysuniętej części budynku, w tym także odnośnie zamontowania nieotwieralnych okien. Co prawda rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził w dniu [...] r. zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, jednak w projekcie zostały w dniu [...] r. naniesione zmiany, które nie zostały poddane ocenie tego rzeczoznawcy. Twierdzenie organu I instancji, że naniesione zmiany nie dotyczyły ochrony przeciwpożarowej a jedynie "służyły zawarciu czytelniejszego wymiaru na rysunku rzutu parteru (str. 167) odległości wysunięcia wykuszu od linii nieprzekraczalnej dla tego wykuszu – wymiar – 1,50 m – kolorem czerwonym", nie jest poparte żadnymi zapisami w projekcie, a przy tym nie sposób stwierdzić jednoznacznie jaki był zakres zmian, skoro część rysunku została naklejona – zarówno na karcie 167 jak i 168.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada normie wynikającej z art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności zaś odnoszącą się do potrzeby dokonania niezbędnych ustaleń i rozważań w zakresie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r., jak również jego prawidłowości z punktu widzenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego. Należy przy tym zaznaczyć, że o ile ustalenia organu potwierdzą, że projekt został prawidłowo poddany ocenie przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych (już po dokonaniu wszystkich istotnych poprawek), wówczas zbędnym będzie przeprowadzanie na tą okoliczność dodatkowych dowodów – w tym także – zgodnie z sugestią skarżącej - z opinii biegłych.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.