Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 283/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 33 ust. 2, art. 48,  art. 49 ust. 4 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 398/20 w sprawie ze skargi E. R. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 398/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. R. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Głównym Inspektorem") z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] .

Drugą z wymienionych wyżej decyzji Wojewódzki Inspektor stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (zwanego dalej "Powiatowy Inspektorem") z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz o nałożeniu na E. R. i A. K. obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkownie samowolnie rozbudowanego budynku letniskowego – na działce nr [...] w [...], gmina [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku skutecznie wniosła E. R. (skarga kasacyjna w zakresie, w jakim pochodziła od A. K. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2021 r.) zarzucając naruszenie:

1. art. 3 pkt. 11, art. 33 ust. 2, art. 48 "Prawa budowlanego" w zw. z art. art. 33 "kc" poprzez jego niezastosowanie oraz brak pełnej oceny oświadczenia skarżących o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościom na cele budowane, podważenie prawa inwestorów, niekwestowanego przez właściciela nieruchomości, w tym nieuwzględnienie szerokiego zakresu uprawnień wynikających z umów zobowiązaniowych, błędne uznanie, iż skarżący nie byli stronami umowy zobowiązaniowych z właścicielem nieruchomości Skarbem Państwa-[...] [...] do 2014 r., co wszystko w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż przy wydawaniu decyzji Powiatowego Inspektora doszło do kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa;

2. art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 w zw. z "art. 156 § 1 w 156 § 1 pkt. 2" "kpa" w zw. z art. 49 "prawa budowlanego" m.in. poprzez:

– oparcie ustaleń stanu faktycznego na okolicznościach nieistniejących w dacie wydania decyzji Powiatowego Inspektora, dokonanie rozstrzygnięcia przez Sąd w oparciu o okoliczności spraw prowadzonych w trybie zwykłym w postępowaniach poprzedzających postępowanie legalizacyjne, przekroczenie przez Sąd zakresu badania zaskarżonej decyzji i prowadzonego postępowania bez uwzględnienia faktu wydania zaskarżonej decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach spraw wszczętych i zakończonych przed wszczęciem postępowania legalizacyjnego, brak oceny stanu z chwili wydania decyzji Powiatowego Inspektora,

– polegające na badaniu przez organ i rozstrzygnięciu o całości i istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania w trybie zwykłym, podczas gdy miał on jedynie uprawnienie "kasacyjne", to jest mógł badać i rozstrzygać tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji przesłanek z art. 156 § 1 "kpa",

– niewłaściwe i sprzeczne z okolicznościami faktycznymi i materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu zamiennego ustalenie, iż uczestnicy kwestionowali prawo do dysponowania przez skarżących prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane

– nieuwzględnienie wszelkich okoliczności sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu stron doprowadzając do utraty zaufania obywateli do organów administracji publicznej,

co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż decyzja Powiatowego Inspektora została wydana z kwalifikowanym naruszeniem prawa w znaczeniu art. 156 § 1 pkt. 2 "kpa", podczas gdy brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności

3. art. 16 "kpa" - polegające na uchyleniu ostatecznej decyzji, pomimo braku ku temu przesłanek w przedmiotowej sprawie, w tym braku rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 "kpa".

4. art. 153 "ppsa" poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ wydający decyzję nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2284/18;

5. art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c "ppsa" w zw. z art. 7, 77 "KPA" polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji mimo, iż decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego – co skutkowało uznaniem, iż skarżący nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w sprawie zaszły okoliczności skutkujące kwalifikowanym naruszeniem prawa przez Powiatowego Inspektora i w konsekwencji do uznania nieważności decyzji.

Wskazując na powyższe zarzuty E. R. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji obu instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wystąpiła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Otóż wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 P.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy.

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika E. R. nie spełnia wyżej opisanych standardów. Rozpatrywany środek zaskarżenia jest sporządzony niestarannie. Żaden akt przywołany w skardze kasacyjnej nie został należycie wskazany z powołaniem publikatora urzędowego. Ponadto w skardze kasacyjnej wskazano na przepisy prawa materialnego nie korespondujące z przedmiotem sprawy.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej obejmuje naruszenie art. 3 pkt. 11, art. 33 ust. 2, art. 48 "Prawa budowlanego" w zw. z art. art. 33 "kc" poprzez "jego" niezastosowanie oraz brak pełnej oceny oświadczenia skarżących o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościom na cele budowane, podważenie prawa inwestorów, niekwestowanego przez właściciela nieruchomości, w tym nieuwzględnienie szerokiego zakresu uprawnień wynikających z umów zobowiązaniowych oraz błędne uznanie, iż skarżący nie byli stronami umowy zobowiązaniowych z właścicielem nieruchomości Skarbem Państwa-[...] [...] do 2014 r. To w konsekwencji – zdaniem skarżącej kasacyjnie – doprowadziło do błędnego uznania, iż przy wydawaniu decyzji Powiatowego Inspektora doszło do kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa. Z tego powodu doszło też do oddalenia złożonej skargi.

Autorka skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie wymienionych wyżej przepisów określa je jedynie jako "Prawo budowlane" (innym razem "prawo budowlane"). Nie precyzuje przy tym publikatora ustawy w sposób pozwalający na zorientowanie się, jakiego brzmienia ustawy zarzut dotyczy. Co więcej, przytacza przepisy bez uściślenia podjednostek redakcyjnych, a do tego takie, które nie są adekwatne do przedmiotu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny – bacząc, aby doszło do nieuzasadnionego uszczerbku konstytucyjnego prawa do sądu skarżącej kasacyjnie (art. 45 ust. 1 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) – podjął się analizy przedstawionego zarzutu w kontekście całokształtu skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim można przyjąć – gdyż to akurat jest jednoznaczne – że wskazując na "Prawo budowlane" autorka skargi kasacyjnej miała na myśli ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Sprawa dotyczy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., w ramach którego wydano decyzje odpowiednio z dnia [...] maja 2018 r. i z dnia [...] grudnia 2019 r. W trybie nieważnościowym ocenie podlegają wady decyzji pierwotnej, stąd Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące materialnych przepisów Prawa budowlanego dotyczyły brzmienia ustawy ogłoszone w tekście jednolitym: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. (dalej "P.b.").

Z góry wykluczone jest merytoryczne rozpoznanie analizowanego zarzutu w zakresie dotyczącym art. 33 ust. 2 P.b. Jest to przepis zawierający szereg podjednostek redakcyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie czynić domniemań, co do zakresu przedstawionych zarzutów, tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ma żadnej analizy prawnej, która doprecyzowałaby, jaki przepis został zakwestionowany.

Z tych samych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł merytorycznie rozpoznać zarzutu naruszenia art. 48 P.b. Skądinąd można nadmienić, że przepis ten nie koresponduje z przedmiotem sprawy. Decyzja objęta postępowaniem nieważnościowym z dnia [...] lipca 2010 r. została wydana na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 P.b., natomiast art. 48 P.b. określał wstępny etap procedury legalizacyjnej.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej może być ewentualnie badany merytorycznie przez pryzmat naruszenia art. 3 pkt 11 P.b. w zw. z art. 33 "kc". Co do tej drugiej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że dotyczy ona ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (na datę decyzji z dnia [...] lipca 2020 r.: Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., dalej "K.c.").

Zgodnie z art. 3 pkt 11 P.b. ilekroć w P.b. mowa jest o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Z kolei art. 33 K.c. stanowi, że "Osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną".

W kontekście powyższych regulacji E. R. stara się wykazać, że z zawartych umów zobowiązaniowych dla niej i A. K. wynikało prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr [...], zabudowaną budynkiem letniskowym. Akcentowali oni w szczególności fakt, że mieli być stroną w stosunku umownym z właścicielem nieruchomości: Skarbem Państwa-[...] [...] do 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia w tym miejscu, że rozumiejąc perspektywę skarżącej, zwłaszcza fakt, że pobudowany budynek letniskowy realizowała osobistymi (i A. K. ) staraniami, nie znalazł jednak podstaw, aby potwierdzić przedstawione w skardze kasacyjnej twierdzenia. Na stronach 15-22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie szczegółowo przenalizował materiał dowodowy, w tym wszystkie złożone do akt umowy i wykazał przekonująco, że żadna z nich nie upoważniała E. R. i A. K. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie przedmiotowym objętym decyzją Powiatowego Inspektora z dnia [...] lipca 2010 r. Przeciwnie, zgromadzone umowy przewidywały wręcz zakazy dotyczące robót budowlanych przy obiektach na terenie nimi objętym. Wywód skargi kasacyjnej nie podważa szczegółowych ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie przedstawiono w niej w szczególności skutecznych kontrargumentów dotyczących praw wynikających dla inwestorów z umów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie sposób uwzględnić także zarzutu naruszenia art. 33 K.c. Kwestia podmiotowa dotycząca ustalenia stron umowy nie podważa oceny, że umowa dzierżawy nie upoważniała inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, to jest naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 w zw. z "art. 156 § 1 w 156 § 1 pkt. 2" "kpa" w zw. z art. 49 "prawa budowlanego", Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest – z uwagi na niestaranność autorki skargi kasacyjnej – ponownie podjąć się jego analizy. Sąd przyjmuje, że skrót "kpa", powszechnie stosowany w języku prawniczym, to ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "K.p.a."), natomiast druga z ustaw, to jak ustalono: P.b.

Już na wstępie należy odrzucić możliwość rozpoznania merytorycznego zarzutu naruszenia art. 49 P.b. Przepis ten jest rozbudowany w zakresie dalszych podjednostek redakcyjnych, natomiast autorka skargi kasacyjnej nie sprecyzowała w najmniejszym stopniu, które z nich naruszono.

Gdy chodzi natomiast o zarzuty naruszenia K.p.a., to przedstawione zostały one chaotycznie: art. 77 K.p.a. nie został doprecyzowany w zakresie podjednostki redakcyjnej, z kolei niezbyt jasne jest powiązanie grupy przepisów: "art. 156 § 1 w 156 § 1 pkt. 2" K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że do rozpatrzenia istoty zarzutu wystarczający jest fakt, że podniesiono skutecznie zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zakres normowania tych przepisów koresponduje z sensem zarzutu. Otóż E. R. przekonuje, że sprawa nie powinna była być badana przez Wojewódzkiego Inspektora i Głównego Inspektora w postępowaniu nieważnościowym aż tak szeroko w zakresie dowodowym, gdyż organy w ten sposób niejako dopuściły się ponownego badania sprawy, jak w postępowaniu zwykłym. Tymczasem powinny uwzględnić, że weryfikowano decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. pod kątem przesłanek nieważności.

W warstwie teoretycznej rozumowanie skarżącej kasacyjnie nie jest pozbawione racji. Prawdą jest, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. weryfikuje się zawartą w tym przepisie kwalifikowaną przesłankę naruszenia prawa. Ten nadzwyczajny tryb postępowania nie służy ponownej ocenie materiału dowodowego, jak w postępowaniu zwykłym.

Pomimo powyższego skarżący nie mają racji, że w okolicznościach niniejszej sprawy, ocenianych indywidualnie, organy przekroczyły zakres przedmiotowy trybu z art. 156 K.p.a. Badanie przesłanek nieważności nie oznacza, że organ nie może kompletować i dokładnie weryfikować dokumentacji sprawy, jeżeli ma to potwierdzić obiektywny stan sprzeczności badanej w trybie nieważnościowym decyzji z przepisami prawa materialnego. Tak właśnie przedstawiało się to w niniejszej sprawie. Powiatowy Inspektor wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 P.b. przy założeniu, że E. R. i A. K. dysponują prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postępowanie w sprawie nieważności tej decyzji wykazało, że nie istnieje stosunek prawny, w tym wynikający z umowy zobowiązaniowej, który mógłby być chociażby w sposób dyskusyjny podstawą takiego prawa. Doszło więc do wydania tej decyzji wbrew art. 49 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Dodać należy w tym miejscu, że w okolicznościach sprawy prawa do dysponowania inwestorów działką nr [...] na cele budowlane nie można było w jakikolwiek sposób domniemywać – chociażby na podstawie postawy i działań Nadleśnictwa [...]. Wszakże jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Nadleśniczy wyraźnie oświadczył w piśmie z dnia [...] września 2008 r., skierowanym do Powiatowego Inspektora, że "E. R. i A. K. nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wszelkie składane oświadczenia stanowiące inaczej nie będą godne z prawdą".

Z tych samych przyczyn, co przedstawione wyżej, nie mógł być uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 16 K.p.a.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 153 "ppsa" poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ wydający decyzję nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2284/18. Rozpoznając ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dotyczy on ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). W przywołanym wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 r. wskazano, że "wyjaśnienie kto w rzeczywistości zawarł umowę dzierżawy oraz jakie są jej essentialia negotii pozwoli organowi na rzetelne wyjaśnienie prawidłowości złożonego przez inwestorów oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo zauważyć trzeba, że organ nie przeanalizował dogłębnie zgody Nadleśnictwa [...] wyrażonej w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. na powiększenie werandy z zastrzeżeniem, że miedzy innymi budowa nie może uszkodzić rosnących drzew oraz, że bloczki lub inne materiały pełniące rolę fundamentów należy ułożyć na ziemi, bez wkopywania". Organy, co wyczerpująco przeanalizował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odniosły się do kwestii podniesionych w poprzednio wydanym wyroku. Kwestie treści stosunków zobowiązaniowych zostały wyjaśnione – co omówiono w niniejszym uzasadnieniu na poprzednich stronach. W kwestii natomiast zgody Nadleśnictwa [...] z dnia [...] listopada 2004 r., to została przeanalizowana na stronach 6-7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, natomiast Sąd pierwszej instancji kwestię tą kontrolował merytorycznie na s. 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. E. R. nie wykazała natomiast w skardze kasacyjnej, że wbrew ustaleniom organów dokonanych w trakcie oględzin [...] października 2007 r., zakres przeprowadzonych prac mieścił się w zakresie objętym przywołaną zgodą Nadleśnictwa (na powiększenie werandy).

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. skoncentrowany na pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organy miały dopuścić się niewystarczającego zebrania i rozważenia materiału dowodowego pod kątem ustalenia przesłanki nieważności decyzji Powiatowego Inspektora ocenić także należało jako nietrafny z tych samych przyczyn, które przedstawiono przy analizie zarzutu naruszenia: art. 3 pkt 11 P.b. i art. 33 K.c. (gdy chodzi o ocenę materiału dowodowego pod kątem istnienia po stronie inwestorów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie przedmiotowym objętym decyzją z dnia [...] lipca 2010 r.) oraz zarzutu naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (gdy chodzi o ustalenia dotyczące wady kwalifikowanej decyzji).

Ubocznie Naczelny Sąd Administracyjny sygnalizuje, że z akt administracyjnych wynika, iż E. R. oraz A. K. dysponowali w odniesieniu do obiektu na działce nr [...] nie tylko decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dysponują także wydanym [...] września 2010 r. pozwoleniem na użytkownie budynku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.