Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 600/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64f
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca : Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Sędziowie : Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych - Ratajczyk (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 czerwca 2024r. nr 1001 -IEW-3.7113.73.2023.28.ZUS.JH w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia I. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 6 września 2023 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 307,30 zł, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Z materiału sprawy wynika, że z uwagi na nieuregulowanie w ustawowym terminie należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz fundusz pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Tomaszowie Mazowieckim Inspektorat w Radomsku, działając jako wierzyciel, wystawił wobec strony tytuły wykonawcze. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Tomaszowie Mazowieckim działając jako organ egzekucyjny na podstawie art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.) dalej: u.p.e.a., dokonał zajęcia wierzytelności strony z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, co skutkowało powstaniem kosztów egzekucyjnych w kwocie 307,30 zł.

Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2023 r. podatnik wystąpił z prośbą o rozłożenie na raty obciążających kosztów egzekucyjnych, w ramach pomocy de minimis. Wnioskodawca zaproponował spłatę ich kwoty w dwóch miesięcznych ratach po ok. 153,65 zł każda. Podkreślił, że aktualnie z uwagi na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, wszelkie środki na nim figurujące służą realizacji innych zaległości.

Postanowieniem z dnia 6 września 2023 r. Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Tomaszowie Mazowieckim na podstawie art. 64f u.p.e.a. odmówił stronie rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji podatnik zwrócił uwagę, że wcześniej występował o rozłożenie na raty egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 19 czerwca 2023 r. należności. Pismem z dnia 22 czerwca 2023r. ZUS odmówił uwzględnienia wniosku. Dodał, że z uwagi na pisemną informację z dnia 7 sierpnia 2023 r., że warunkiem rozpatrzenia ww. wniosku jest zapłata kosztów egzekucyjnych lub złożenie wniosku o rozłożenie na raty tych kosztów, podatnik taki wniosek złożył. Dodatkowo strona wskazała, że w dniu 29 czerwca 2023 r. bank przekazał wierzycielowi kwotę 2185,00 zł, która stosownie do art. 115 u.p.e.a. zaspokoiła koszty egzekucyjne.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, podzielając oceny wywiedzione przez organ I instancji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ przypomniał, że na dzień złożenia podania konto strony obciążały wymagalne należności z tytułu:

• składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 88.056,17 zł;

• składek na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości 23.217,15 zł;

• składek na Fundusz Pracy i FGŚP w łącznej wysokości 2.783,81 zł;

łączna kwota długu to 114.057,13 zł.

Przytaczając treść przepisu art. 64f, art. 64e u.p.e.a. i poddając analizie ustalone, w oparciu o przedłożone przez stronę i pozyskane z urzędu materiały, okoliczności faktyczne sprawy organ doszedł do przekonania, że brak jest w sprawie jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby tłumaczyć zaistniałą sytuację. Podatnik prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochody. Fakt zawieszenia wykonywanych w jej ramach czynności nie spowodował, że pozostaje bez środków do życia, gdyż uzyskuje stałe dochody z tytułu świadczenia emerytalnego. Nie korzysta ze środków z opieki społecznej. Dochody rodziny w pełni pokrywają miesięczne wydatki. Zatem uznajemy, że przy należnym zaangażowaniu w sprawę wywiązywania się z ciążących na stronie obowiązków wobec Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Tomaszowie Mazowieckim, spłata należności w kwocie 307,30 zł, w sytuacji faktycznej strony, jest możliwa i niewątpliwie nie zagrozi egzystencji. Organ uznał, że w złożonym wniosku podatnik nie przedstawił argumentów przemawiających za istnieniem uzasadnionych względów społecznych i gospodarczych. Ewentualne przyznanie wnioskowanej ulgi nie przyniosłoby żadnych pozytywnych rezultatów zarówno z punktu widzenia społecznego, jak i ekonomicznego.

Organ zaznaczył, że w postępowaniu o udzielenie ulgi w spłacie należności budżetu państwa, ciężar udowodnienia zasadności żądań, spoczywa wyłącznie na zobowiązanym. To w interesie strony jest przedstawienie takich dowodów, na których organ mógłby oprzeć swoje rozstrzygnięcie. Rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych jest bowiem określonym przywilejem o charakterze finansowym, wobec czego strona wnosząca o uzyskanie takiej ulgi winna dołożyć należytej staranności procesowej i przejawiać odpowiednią inicjatywę dowodową w celu wykazania odpowiednich okoliczności faktycznych, od których istnienia zależałoby udzielenie żądanej ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych.

Dodał, iż organ I instancji, pismem z dnia 25 września 2023 r. poinformował stronę o sposobie rozliczenia wpłaty z dnia 29 czerwca 2023 r. w kwocie 2.185,00 zł oraz, że nie pokryła ona kosztów egzekucyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że nie wnikając w sposób rozliczenia spłat na poczet istniejących zaległości, nie ma wątpliwości, iż w dniu wszczęcia postępowania, tj. w dniu 10 sierpnia 2023 r., na koncie strony figurowały niezapłacone koszty egzekucyjne w kwocie 307,30 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. K.zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 64f u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania korzystnej decyzji, kiedy de facto te przesłanki zaistniały, a odmowa rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych miała wpływ na ukształtowanie sytuacji prawnej strony w przyszłości – skarżący zawnioskował o możliwość ratalnej spłaty ciążących kosztów egzekucyjnych, gdyż stanowiło to podstawę uzyskania ulgi w spłacie należności składkowych, odmowa przyznania wnioskowanej ulgi skutkowała odmową rozłożenia na raty należności składkowych;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, iż "nie wypełniam swoich obowiązków w sposób należyty", gdy wielokrotnie informowałem organ, jaka jest geneza moich problemów z bieżącym regulowaniem składek ZUS, wskazywałem, że każde pieniądze, które przelewałem na rachunek bankowy ZUS były przez organ rozksięgowywane w sposób dowolny (na najstarsze zobowiązania), a nie wskazane przeze mnie w tytule przelewu - co skutkowało powstaniem przedmiotowych kosztów egzekucyjnych;

- naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a, poprzez wydanie niekorzystnego dla mnie rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do wydania pozytywnej decyzji, gdyż znalazłem się w niekorzystnej sytuacji gospodarczej z przyczyn niezawinionych, zaś ratalne płacenie kosztów egzekucyjnych pozwoliłoby na uzyskanie ulgi w spłacie należności składkowych i ich systematyczne regulowanie - ograniczyłoby to negatywne konsekwencje nie tylko dla mnie, ale i ogółu społeczeństwa, poprzez wzrost dochodów budżetowych.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora ZUS w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 6 września 2023 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi; rozpoznanie sprawy na rozprawie; zasądzenie rzecz kosztów postępowania według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 307,30 zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego aktu stanowił przepis art. 64f u.p.e.a. zgodnie, z którym na wniosek zobowiązanego organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne może rozłożyć na raty zapłatę kosztów egzekucyjnych, w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi. Przepisy art. 64e § 4-8 u.p.e.a. stosuje się odpowiednio.

Podkreślić należy, co wynika z przytoczonego przepisu, że rozstrzygnięcie w opisanym zakresie podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie w art. 64f u.p.e.a. określenia "może". Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonej przesłanki może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Organ nie jest zobligowany do podjęcia określonego rozstrzygnięcia, jest to wyłączna kompetencja organu.

I co istotne, sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona, sprowadza się bowiem przede wszystkim do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a w szczególności, czy zgromadziły i przeanalizowały materiał dowodowy oraz czy wnioski organów mają uzasadnienie w tym materiale i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach, tj. czy organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie niedookreślone na tle stanu faktycznego sprawy.

Z kolei użyte w art. 64f § 1 u.p.e.a. pojęcie "uzasadnione względy" to względy szczególne, wyjątkowe, które w danym, konkretnym przypadku uzasadniają możliwość rozłożenia na raty obowiązku uiszczenia należności pieniężnej o charakterze publicznoprawnym, tu kosztów egzekucyjnych.

Ważne względy społeczne lub gospodarcze to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności zobowiązany nie jest w stanie uregulować zaległości płatniczej, przy czym nie można ich utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. O istnieniu względów społecznych lub gospodarczych decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Przesłankę tę należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania.

Podkreślić należy, że egzekucja administracyjna jest prowadzona w interesie ogólnym. Jej celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązków publicznoprawnych powstających w obszarze działania administracji. Niewywiązywanie się z zobowiązań publicznoprawnych godzi w szeroko pojęty interes publiczny, sprzeciwiając się równocześnie zasadom sprawiedliwości społecznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14). Przesłanka względów społecznych lub gospodarczych wymaga też uwzględnienia przez organ sytuacji ekonomicznej skarżącego. Nie każde jednak trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie wymienionej ulgi, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem istotnego interesu zobowiązanego.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie przekroczyły granic przyznanego im uznania administracyjnego. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i podjęły działania w celu dokonania ustaleń, co do sytuacji majątkowej skarżącego. W następstwie powyższego organy uznały, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego skarżący kwalifikuje się do udzielenia pomocy publicznej stanowiącej pomoc de minimis jednak odmówiły rozłożenia kosztów egzekucyjnych na raty uznając, że względy społeczne i gospodarcze przemawiają przeciwko udzieleniu tej ulgi. Zdaniem Sądu postępowanie przeprowadzone przez organy i końcowa ocena okoliczności faktyczno-prawnych zasługuje na aprobatę.

Podejmując analizę dokumentów przedłożonych przez stronę oraz pozyskanych z urzędu organy ustaliły, że skarżący od dnia 20 listopada 1996 r. prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w zakresie działalności rachunkowo-księgowej i doradztwa podatkowego. Z dniem 1 maja 2024 r. podatnik zawiesił prowadzoną na własne nazwisko działalność gospodarczą (prognozowana data jej wznowienia to 1 stycznia 2025 r.). W związku z powyższym podatnik był zobowiązany do regulowania należności z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego i FPG. Z uwagi na niedopełnienie obowiązku w powyższym zakresie organ I instancji wystawił tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], obejmujące niezapłacone w okresie od września do grudnia 2022r. oraz marzec 2023 r. składki z ww. tytułu. Tytuły te obejmują tylko część długu strony. Na dzień złożenia podania konto strony obciążały zaległości z tytułu:

• składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i FPiFGŚP w łącznej kwocie należności główniej 72.040,83 zł,

• odsetek za zwłokę przypadających od ww. składek w łącznej wysokości 41.661,00 zł,

• kosztów upomnienia w łącznej wysokości 48,00 zł,

• kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 307,30 zł.

Analizując oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej strony, dokumentację księgową obejmującej okres od stycznia do kwietnia 2023 r., złożonych do wniosku z 8.05.2023 r., o udzielenie ulgi wobec należności z tytułu składek, organy ustaliły, że w okresie od stycznia do kwietnia 2023 r. z tytułu prowadzonej działalności skarżący osiągnął dochód w wysokości 19.920,06 zł, co stanowi kwotę średniomiesięczną na poziomie 4.980,01 zł. Ponadto skarżący uzyskuje dochód ze świadczenia emerytalnego w kwocie 2.124,16 zł. Nie pobiera zasiłków z pomocy społecznej. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, która uzyskuje dochód w wysokości 5.000,00 zł netto miesięcznie. Zgodnie z oświadczeniem strony budżet domowy obciążają wydatki w wysokości łącznej 3.650,00 zł, na które składają się: opłaty eksploatacyjne (energia elektryczna, woda, węgiel itp.) -1.000,00 zł; koszty związane z leczeniem (zakup lekarstw, badania, wizyty lekarskie) - 450,00 zł; inne (alimenty na rzecz byłej żony) - 2.200,00 zł (wobec których pozostaje przed sądem sprawa o zmniejszeniu ich wysokości); spłata rat kredytów w wysokości 8.000,00 zł miesięcznie. Ponadto stronę obciążają zobowiązania pieniężne w bankach w kwocie ok. 340.000,00 zł (raty po 8.000,00 zł miesięcznie); zobowiązania u osób fizycznych w kwocie ok. 119.500,00 zł (skarżący nie wskazał, że w jakikolwiek sposób długi te spłaca); zobowiązania alimentacyjne 26.400,00 zł. W oświadczeniu skarżący ujawnił, że nie posiada żadnych nieruchomości (powyższe dane potwierdza informacja z ksiąg wieczystych), czy wartościowych ruchomości.

Organy dokonały również analizy danych zawartych w złożonych zeznaniach dla celów rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych (str. 9 zaskarżonej decyzji), z których wynika, że w 2020 roku skarżący uzyskał łączny dochód w wysokości 56.504,77 zł; w 2021 roku łączny dochód 77.893,38 zł; w 2022 roku łączny dochód 51.699,62 zł; w 2023 roku łączny dochód 96.694,49 zł. Organ odwoławczy trafnie uwypuklił, że działalność strony do chwili jej zawieszenia, przynosiła wymierne korzyści (dochód miesięczny wynosił średnio w 2020 r. - 2.486,36 zł, 2021 r. - 4.162,65 zł, 2023r. - 2.207,30 zł).

Mając na uwadze całokształt dokumentów zgromadzonych w toku postępowania organ odwoławczy wskazał również, ż skarżący kilkukrotnie już występował o ulgową spłatę należności składkowych jak i kosztów egzekucyjnych: wobec należności składkowych, wnioski z dnia: 8.05.2023 r., 14.07.2023 r., 19.07.2023 r., 4.10.2023 r., 24.11.2023 r.; wobec kosztów egzekucyjnych wnioski z dnia: 13.07.2023 r., 9.08.2023 r, 29.08.2023 r. Zaznaczył, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentach sprawy, że właściwy organ odmawiał udzielenia wnioskowanej ulgi, a wnioski rozpatrzone pozytywnie nie zostały sfinalizowane podpisaniem umowy z przyczyn leżących po stronie podatnika lub umowy zerwane ze względu na niewywiązywanie się z określonych w niej warunków.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo oceniły na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W sposób spójny i logiczny wyjaśniły, iż w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z względami społecznymi lub gospodarczymi uzasadniającymi uwzględnienie wniosku strony. Organy w sposób wnikliwy ustaliły i poddały analizie wszystkie aspekty przedstawionej przez stronę sytuacji materialnej i rodzinnej. Trafnie uwypukliły, iż działalność strony do chwili jej zawieszenia, przynosiła wymierne korzyści a mimo to strona nie regulowała ciążących zobowiązań, w tym kosztów egzekucyjnych. Trafnie również dostrzegły, że przedstawiając swoją sytuację majątkową i rodzinną skarżący nie wskazał na względy szczególne, wyjątkowe, które w tym, konkretnym przypadku uzasadniałyby możliwość rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych. Nie stanowi takiej argumentacja strony, że gdyby organ uwzględnił wniosek o rozłożenie na raty opłaty egzekucyjnej to uzyskałby spłatę w ratach zaległości z tytułu składek. Nawet, jeżeli uwzględnienie wniosku o spłatę należności głównych jest uwarunkowane uiszczeniem kosztów egzekucyjnych lub wystąpieniem z wnioskiem o rozłożenie tych kosztów na raty, jak został poinformowany skarżący w piśmie strony z dnia 7 sierpnia 2023 r. to zależność ta pomiędzy kolejnymi wnioskami nie stanowi sama w sobie przesłanki do uwzględnienia wniosku strony o rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych. Nadto, mimo zarzutów skargi dostrzec trzeba, iż skarżący nie wskazał na względy społeczne i gospodarcze, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku. Lakonicznie zarzuca organom błąd w ustaleniach faktycznych i negatywne rozstrzygnięcie wniosku mimo zaistnienia przesłanek ku jego uwzględnieniu, jednak przesłanek takich nie wskazuje. Nie może za taką zostać uznana okoliczność, że skarżący zainicjował postępowanie sądowe kwestionując wysokość zadłużenia względem ZUS. Nadto, iż strona kwestionuje sposób rozliczenie przez ZUS dokonywanych wpłat na poczet najstarszych należności w sytuacji, gdy sposób księgowania zaproponowany przez stronę spowodowałby efektywne wygaśnięcie zobowiązań. W świetle przepisu art. 64f u.p.e.a. nie są to okoliczności, które należałoby opisać, jako uzasadnione względy społeczne czy gospodarcze. Nie można przy tym pominąć, iż w niniejszej sprawie to strona występująca z wnioskiem o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych winna dążyć do wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających w świetle art. 64f u.p.e.a. uwzględnienie wniosku. Podsumowując trafnie wskazały organy, że brak jest w sprawie jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby tłumaczyć zaistniałą sytuację. Skarżący do czasu zawieszenia prowadzonej działalności uzyskiwał z niej dochody. Fakt zawieszenia działalności nie skutkował przy tym, że strona pozostała bez środków do życia, gdyż uzyskuje stałe dochody z tytułu świadczenia emerytalnego. Nadto strona nie korzysta ze środków z opieki społecznej, a dochody rodziny w pełni pokrywają miesięczne wydatki.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanej sprawie takich wad i uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Zaskarżone postanowienie mieści się w granicach uznania administracyjnego i podjęte zostało na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, którego ocena nie była dowolna i znalazła swój wyraz w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonych rozstrzygnięć przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, stosownie do której organy zobligowane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrane dowody rozpatrzono w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniono zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny (art. 80 k.p.a.). A przy tym wydane postanowienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności jego uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ nie zastosował przedmiotowej ulgi.

W sprawie nie zaistniały żadne obiektywnie nadzwyczajne okoliczności, nieprzewidywalne, trudne do zapobieżenia i odwrócenia, których wystąpienie mogłoby uzasadniać przyznanie skarżącemu wnioskowanej ulgi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

Ake.