Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 374/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 48 , art 49 , art 49 e
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Magda Froncisz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie nr 33/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2024 roku, znak: WOB.7722.162.2022.AKAN w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 374/24

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gorlicach postanowieniem nr 77/2022 z dnia 7 czerwca 2022 r., znak: PINB.5160.35.2021, wydanym na podstawie art. "49 ust. 2a w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. póz. 2351 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. póz. 735 ze zm.), ustalił dla T. sp. z o.o. w W. opłatę za legalizację rozbudowy parkingu zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działkach nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w G. w wysokości 200 000 zł.

W zażaleniu na ww. postanowienie organu pierwszej instancji M. R. podniosła, że: (i) wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji legalizacyjnej przybrały formę pism, a nie postanowień, a tym samym nie mogła ona zainicjować instancyjnej kontroli prawidłowości tych wezwań; (ii) kontrola dokumentacji legalizacyjnej była pozorna, a legalizacja rozbudowy parkingu w kształcie przewidzianym w projekcie budowlanym narusza przepisy prawa. Nieformalna korespondencja z inwestorem była ukierunkowana na dostarczenie "odpowiednich" dokumentów legalizacyjnych i co najmniej cztery razy dawano inwestorowi szansę na ich uzupełnienie. W aspekcie negatywnego oddziaływania w zakresie emisji spalin, hałasu i drgań na grunty sąsiednie organ pierwszej instancji poprzestał na "ocenie" autorów projektu budowlanego zamiast dokonać jej samodzielnie. Tymczasem rezultatem samowoli budowlanej określanej jako "rozbudowa parkingu" jest powstanie miejsc postojowych, drogi pożarowej, jednokierunkowej drogi dojazdowej oraz placu manewrowego dla ciężarowych samochodów dostawczych (na którym w odległości zaledwie 5,5 m od ściany z oknami budynku mieszkalnego żalącej o każdej porze dnia i nocy odbywa się rozładunek towarów). Sporny plac manewrowy jest samodzielną i uciążliwą budowlą (art. 3 pkt 3 Pb), a nie urządzeniem budowlanym (art. 3 pkt 9 Pb). Skoro w tym miejscu przepisy prawa zabraniają lokalizacji miejsc postojowych, to tym bardziej niemożliwa jest tam legalizacja placu manewrowego (§ 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Projektowane odsunięcie placu manewrowego o dodatkowe 1,5 m przez posadzenie kilku drzewek jest zabiegiem wyłącznie kosmetycznym.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr 33/2024 z dnia 11 stycznia 2024 r., znak: WOB.7722.162.2022.AKAN, wydanym po rozpatrzeniu zażalenia M. R., orzekł kasatoryjnie, wskazując przy tym na naruszenie przepisów prawa

procesowego (art. 10 k.p.a.) i prawa materialnego (brak wydania postanowienia na

podstawie art. 49 ust. 1a Pb, wydanie postanowienia na podstawie art. 49 ust. 2a Pb

mimo nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy - w świetle pisma przekazującego zażalenie o treści "[...] Organ wzywał kilkukrotnie Inwestora do uzupełnienia przedłożonych dokumentów legalizacyjnych w formie pism, gdyż wszystkie dokonywane przez zobowiązanego uzupełnienia mieściły się w terminie do 31 maja 2022 r. tj. w terminie wyznaczonym w postanowieniu nr 12/2022 z dnia 26.01.2022 r. do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych" - stwierdził, że błędny jest pogląd, jakoby biegnący termin niweczył obowiązek wydania postanowienia na podstawie art. 49 ust. 1a Pb. Brak sprostania temu obowiązkowi oznacza z kolei, że postępowanie toczyło się bez umożliwienia stronom czynnego udziału w nim, a naruszenie art. 10 k.p.a. nie może być sanowane na etapie postępowania zażaleniowego. Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na dwie nieprawidłowości projektu zagospodarowania terenu. Po pierwsze, nie został on sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, bo nie uwzględnia podziału nieruchomości dokonanego w dniu 10 maja 2022 r. (KW nr [...] decyzja nr IR-II.6831.51.2022 Burmistrz Miasta G., działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] weszły w skład nowo powstałych działek nr [...] i nr [...]). Po drugie, z urzędu wiadomo, że nie uwzględnia miejsca parkingowego służącego do czasowego postoju i rozładunku samochodów dostawczych, faktycznie istniejącego przy elewacji północno-zachodniej budynku handlowo-usługowego sytuowanego przy ul. [...] w G. (na projekcie budynek oznaczony literami A i B), a to przez jego wykazanie lub wskazanie do likwidacji. Wiedza w tym zakresie wynika z akt zakończonego postępowania WOB.7722.110.2021 (zażalenie inwestora na postanowienie PINB nr 24/2021 z dnia 3 marca 2021 r., znak: PINB.5160.2.2021, o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych związanych z budową wolnostojącego

podnośnika nożycowego przeładunkowego znajdującego się przy elewacji północno-zachodniej budynku handlowo- usługowego sytuowanego przy ul. [...] w G.).

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiodła T. sp. z o.o. w W., zarzucając naruszenie:

1) art. 49 ust. 1a Pb przez błędne uznanie, że dokumenty legalizacyjne są

nieprawidłowe (wadliwe lub niezupełne), więc konieczne było wydanie

postanowienia o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym

terminie;

2) art. 49 ust. 2a Pb przez błędne uznanie, że dokumenty legalizacyjne są

nieprawidłowe (wadliwe lub niezupełne), więc nie było postaw do wydania

postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej;

3) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 134 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 144 w zw. z art.

123 § 1 k.p.a. przez wydanie postanowienia kasatoryjnego, podczas gdy organ

odwoławczy powinien był wydać postanowienie o niedopuszczalności zażalenia

lub postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego' z uwagi na

wniesienie zażalenie przez podmiot niebędący stroną;

4) art. 28 k.p.a. przez uznanie, że M. R. i inne podmioty uznane za strony

jako właściciele nieruchomości sąsiednich mają interes prawny w postępowaniu,

podczas gdy nie mają interesu chronionego przepisem prawa;

5) art. 10 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne stwierdzenie, że postępowanie przed

organem pierwszej instancji toczyło się bez umożliwienia stronom (właścicielom

nieruchomości sąsiednich) czynnego udziału w postępowaniu;

6) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności

sprawy i naruszenia zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, a w

szczególności: brak podjęcia najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu

stanu faktycznego;

7) art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów polegające

na rozstrzygnięciu sprawy bez pełnej' i merytorycznej oceny zgromadzonego w

sprawie materiału, a także dowolną analizę okoliczności istotnych dla sprawy;

8) art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania

jego uczestników do organów władzy publicznej;

9) zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. przez chaotyczne oraz niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonego postanowienia, oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony, bo żalącej nie przysługiwał status strony - żaląca nie powołała się na żaden przepis prawa umożliwiający jej udział w sprawie, a przeciwdziała inwestycji wieloma środkami, ponieważ nie akceptuje uprawnień skarżącej związanych z prawem własności, wolnościowym prawem zabudowy oraz wolnością gospodarczą. Odnosząc się do tej kwestii organ odwoławczy zupełnie gołosłownie stwierdził, że: "[...] słusznie znalazł PINB interes prawny po stronie właścicieli działek sąsiadujących z parkingiem". W ocenie skarżącej nie powinno mieć znaczenia to, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie nieuwzględniającej podziału nieruchomości, tym bardziej, że w innym postępowaniu (tym, na które powołuje się organ odwoławczy) nie wymagał on uwzględnienia podziału działki w dokumentacji, a organ odwoławczy sam tłumaczył, że sprawa w tym względzie jest jasna, wyjaśniona i zgodna z prawem. Z kolei zarzut braku uwzględnienia w projekcie zagospodarowania terenu miejsca parkingowego

jest dla skarżącej niezrozumiały. Teren, który organ odwoławczy uznaje za miejsce parkingowe, nie pełni tego typu funkcji, lecz jest częścią inwestycji, która umożliwia dostęp do powierzchni magazynowej. Nie jest to więc przeszkoda do wydania postanowienia w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ,w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy

czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.1634 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem skargi jest kasacyjne postanowienie MWINB uchylające postanowienie organu l Instancji o wymierzeniu opłaty legalizacyjnej. W sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy prawo budowlane w wersji obowiązującej po 19 września 2020 r. tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. póz. 471 z późn. zm.).

Legalizacja obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (samowoli budowlanej) prowadzona w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 725, dalej u.p.b.) - jest wieloetapowa.

Rozpoczyna ją wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia o

•

wstrzymaniu budowy na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. (w niniejszej sprawie postanowienie PINB w Gorlicach z dnia 8 grudnia 2021 r., k. 102), w którym organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego oraz o

'konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego a także o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie.

Kolejno, jeżeli złożony zostanie wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych wskazanych w art. 48b u.p.b., określając termin do ich złożenia. Na to postanowienie nie służy zażalenie.

W niniejszej sprawie wydane zostało w tym zakresie postanowienie PINB w Gorlicach nr 12/2022 z 6 stycznia 2022 r.

Jeżeli dokumenty legalizacyjne zostaną przedłożone, to po myśli art. 49 ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego sprawdza ich kompletność, w tym kompletność projektu budowlanego; oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy.

Zgodnie natomiast z ust. 1a i 1b art. 49 u.p.b., jeżeli organ stwierdzi w przedłożonych dokumentach nieprawidłowości, wówczas wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, na postanowienie to przysługuje zażalenie.

Dalej, jeżeli dokumenty legalizacyjne - czy to pierwotnie złożone, czy to złożone w wykonaniu postanowienia wydanego przez organ na podstawie art. 49 ust. 1a - są prawidłowe, wówczas organ wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej przysługuje zażalenie.

Uiszczenie opłaty legalizacyjnej prowadzi do kolejnego etapu tj. wydania decyzji o legalizacji, która zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz zezwala na wznowienie budowy, jeżeli budowa nie została zakończona oraz zobowiązuje do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Natomiast decyzja o rozbiórce wydawana jest - zgodnie z art. 49e u.p.b. - w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie lub jego wycofania; nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych; niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych; nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej

w wyznaczonym terminie; kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy. Jest to wyliczenie wyczerpujące.

W niniejszej' sprawie organ l Instancji pominął ten etap postępowania legalizacyjnego, który dotyczy wydania postanowienia na podstawie art. 49 ust. 1a u.p.b. (postanowienie o obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach legalizacyjnych), tj. • organ badając kompletność i zgodność z przepisami przedłożonych dokumentów nie wydał ww. postanowienia, ale prowadził z inwestorem korespondencję zwykłymi pismami, czterokrotnie wzywając do uzupełnienia braków dokumentacji (pismo z dnia 27 marca 2022 r., k. 190 akt adm.; pismo z dnia 15 kwietnia 2022 r., k. 196 akt adm.; pismo z dnia 18 maja 2022 r., k. 203 akt adm.; pismo z dnia 25 maja 2022 r., k. 209 akt adm.).

Tymczasem niewypełnienie obowiązku nałożonego przez organ - nieusunięci nieprawidłowości w dokumentach w wyznaczonym terminie - wiąże się z istotnymi konsekwencjami tj. orzeczeniem nakazu rozbiórki. Skoro organ nie wydał w sprawie odpowiedniego, wymaganego przepisami postanowienia, to nie zostało ono doręczone M. R., czym niewątpliwe naruszono jej prawa strony do uczestniczenia w postępowaniu. Skoro na postanowienie wydane na podstawie art. 49 ust. 1a służy zażalenie, to M. R. została także pozbawiona prawa do jego złożenia. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący błędnego przyjęcia przez organ, że naruszony został art. 10 § 1 k.p.a.

Dalej należy podkreślić, że w postępowaniu legalizacyjnym nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, ograniczający krąg stron postępowania do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, lecz tylko w przypadku postępowań w sprawie pozwolenia na budowę. W postępowaniu legalizacyjnym natomiast, w zakresie ustalania kręgu stron postępowania stosuje się ogólny przepis art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może być także prawo cywilne, w szczególności prawo rzeczowe. Istotne jest, aby pomiędzy sytuacją prawną danego podmiotu a przedmiotem postępowania istniał związek polegający na tym, że akt stosowania obowiązującej normy prawa materialnego może mieć wpływ na sytuację

prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności (por. wyrok NSA z 20.03.2008 r., l OSK 2016/06, LEX nr 505371; postanowienie NSA z 13.05.2011 r., II OZ 394/11, LEX nr 795491).

M. R. - jak wynika z informacji z rejestru gruntów, k. 33 a.adm. - jest właścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, który bezpośrednio sąsiaduje z legalizowaną inwestycją, bliskość sąsiedztwa udokumentowana i zobrazowana została m. in. na mapie i zdjęciach stanowiących załącznik do protokołu czynności kontrolnych prowadzonych przez PINB w dniu 5 listopada 2021 r. (k. 16 - 21 akt adm.). W miejscu gdzie obecnie samowolnie rozbudowano i urządzono utwardzony kostką brukową parking, na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę miał się znajdować dziesięciometrowy pas zieleni izolacyjnej. Jest oczywistym, że urządzenie parkingu w bezpośrednim sąsiedztwie okien domu mieszkalnego - w miejsce planowanego pasa zieleni

zasadniczo zmienia komfort życia i korzystania z własnej nieruchomości oraz zmienia stopień narażenia na nieuchronne w tym przypadku immisje - hałas i zanieczyszczenie powietrza wywołane nieustającym ruchem samochodów. Co więcej, kwestia odległości miejsc postojowych od okien budynków mieszkalnych i od granicy działki jest uregulowane w przepisach i uzależniona od ilości tych miejsc oraz typów samochodów, dla których są przeznaczone.

Jak można domniemywać, regulacje zawarte w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. póz. 1225) dotyczące ustalenia minimalnych odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej, zostały wprowadzone do systemu prawnego po to, aby wykonywanie prawa własności przez inwestora nie wkraczało ponadnormatywne w sferę własności jego sąsiada.

Z tego powodu od początku kontrolowanego postępowania legalizacyjnego

M. R. (na skutek odwołania której wydane zostało zaskarżone

postanowienie organu II Instancji) brała udział w postępowaniu w charakterze strony, *

f

8

mając w sprawie interes prawny wynikający zarówno z przepisów prawa administracyjnego jak i cywilnego. Nie są zatem uzasadnione zarzuty skargi, że organ odwoławczy powinien był wydać postanowienie o niedopuszczalności zażalenia lub postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego z uwagi na wniesienie zażalenie przez podmiot niebędący stroną.

Odwołująca całkowicie prawidłowo została uznana za mającą interes prawny stronę postępowania przez organ l Instancji, wobec tego jej odwołanie musiało zostać rozpoznane merytorycznie.

Uchylając zaskarżone zażaleniem postanowienie organu l instancji, organ odwoławczy wskazał również na to, że ostatecznie przedłożone przez skarżącą dokumenty, w dalszym ciągu nie są prawidłowe i kompletne.

Po pierwsze projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, czego wymaga art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, a po wtóre projekt ten nie uwzględnia faktycznie istniejącego w terenie miejsca postojowego służącego do rozładunku towarów z samochodów dostawczych. O miejscu tym organ II Instancji posiada wiedzę z urzędu, wynikającą z innego postępowania związanego z budową wolnostojącego podnośnika nożycowego przeładunkowego znajdującego się przy elewacji północno wschodniej budynku handlowo - usługowego, w stosunku do którego również wydane zostało postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. _

-- W orzecznictwie prezentowany jest pogląd zgodnie z którym, postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej ma charakter uboczny w stosunku do głównego przedmiotu postępowania, a jego wydanie uzależnione jest od spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a przesłanki te mają w gruncie rzeczy charakter formalny. Badanie zgodności legalizowanej inwestycji i przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań z przepisami techniczno-budowlanymi odbędzie się bowiem w kolejnym, końcowym etapie postępowania, przed jego zatwierdzeniem przez organ nadzoru budowlanego.

Nie oznacza to jednak, że postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej może być wydane w przypadku stwierdzenia braków w dokumentacji mających charakter ewidentny np. w przypadku sporządzenia projektu na nieaktualnej mapie ewidencyjnej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Podobnie w przypadku gdy nie zostały uwzględnione w projekcie zagospodarowania terenu obiekty faktycznie tam istniejące, bo ta okoliczność może (choć nie musi) mieć wpływ na wysokości

-.ustalonej opłaty. W tej sytuacji nieuzasadnione są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 49 ust. 1 i 1a u.p.b.

Sąd nie dopatrzył się także w zaskarżonym postanowieniu pozostałych naruszeń tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 § 1, art. 11 czy też art. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zdaniem Sądu jest poprawnego, jasno wynikają z niego przyczyny i powody rozstrzygnięcia kasacyjnego oraz przesłanki, którymi kierował się organ odwoławczy.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.