Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 306/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Tomasz Świetlikowski, Protokolant referent Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Okręgowego Inspektora Pracy we W. (OIP) z [...] kwietnia 2018 r. ([...]) wydana podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) oraz art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2017 r. poz. 786, dalej ustawa o PIP) którą, po rozpatrzeniu odwołania z [...] stycznia 2018 r., wniesionego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L., ul. [...], od decyzji nr [...] z [...] grudnia 2017 r., w sprawie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6.250,00 zł, którą utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu spornej decyzji wskazano, że w dniach: [...] grudnia, 2017 r. , [...] grudnia 2017 r., [...] grudnia 2017 r., [...] grudnia 2017 r., [...] grudnia 2017 r., [...] grudnia 2017 r. inspektor pracy przeprowadził kontrolę "A" Sp. z o. o. z siedzibą w L., ul. [...], w trakcie której stwierdził nieprawidłowości dotyczące aktywności i czasu odpoczynku kierowców (czas pracy kierowców).

Okręgowy Inspektor Pracy we W. podkreślił, że ustalenia dokonane w czasie czynności kontrolnych opisano w protokole kontroli nr rej.: [...], który [...] grudnia 2017 r. został podpisany przez T. P. Prezesa zarządu przedsiębiorstwa "A". Kontrolowany przedsiębiorca skorzystał z prawa wniesienia zastrzeżeń do protokołu kontroli. Zastrzeżenia dotyczyły zagadnień z zakresu technicznego bezpieczeństwa pracy i zostały uznane przez inspektora pracy jako informacja o realizacji decyzji wydanej w wyniku wcześniejszej przeprowadzonej kontroli. Organ drugiej instancji stwierdził, że zagadnienia te faktycznie nie dotyczyły nieprawidłowości objętych zaskarżoną przez stronę decyzją administracyjną.

Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku ustaleń dokonanych w czasie kontroli oraz w związku z niekwestionowaniem przez stronę treści protokołu kontroli nr rej.: [...], w części dotyczącej zagadnień związanych z czasem pracy kierowców, inspektor pracy wydał [...] grudnia 2017r. nakaz nr rej.: [...] zawierający decyzję, w której inspektor pracy nałożył na stronę kare pieniężną w wysokości 6.250,00 zł. Powyższy nakaz został doręczony stronie [...] grudnia 2017 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu OIP przypomniał, że z zapisów w protokole wynika, iż ustalenia w kontrolowanym zakresie dokonywane były w oparciu o dane z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących kierowców: J. A. (za okres od [...] marca 2016 r. do [...] listopada 2017 r., 420 dni), M. A. (za okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] listopada 2017 r., 449 dni), J. R. ( za okres od [...] marca 2018 r. do [...] listopada 2017 r., 453 dni), W. S. (za okres od [...] marca 2016 r. do [...] listopada 2017 r., 453 dni), G. W. (za okres od [...] marca 2016 r. do [...] listopada 2017 r., 453 dni).

Organ odwoławczy podkreślił, że podmiotowi kontrolowanemu został przedstawiony protokół kontroli w dniu [...] grudnia 2018 r. dodatkowo w tym dniu inspektor pracy doręczył również stronie pisemne zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej. OIP zaznaczył, że zarówno protokół kontroli, jak i zawiadomienie zawierały stosowne pouczenie odnośnie uprawnień przysługujących podmiotowi kontrolowanemu. Organ II instancji wskazał, że z analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że strona nie skorzystała zarówno z możliwości złożenia umotywowanych zastrzeżeń do protokołu kontroli, jak również czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym w dniu [...] grudnia 2017 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy stwierdził, że inspektor pracy, mając na względzie powyższe uprawnienia strony, dopiero po upływie terminów do skorzystania przez stronę z przysługujących jej praw, gwarantujących czynny udział w każdym stadium postępowania kontrolnego oraz administracyjnego, wydał kwestionowana decyzję. OIP wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, inspektor pracy wskazał naruszenia przez stronę obowiązków w zakresie prowadzenia przez nią przewozu drogowego, szczegółowo je opisując, tak w zakresie okoliczności ich powstania, jak i w zakresie szczegółowej kwalifikacji prawnej tych naruszeń oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia.

OIP przywołał treść art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. i wyjaśnił za uzasadnieniem wyroku NSA z 30 listopada 2012 r., że jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Ogranicza to zakres postępowania dowodowego wyrażonego w przepisach k.p.a. gdyż prawodawca w pewnym sensie nawiązał to do tzw. formalnej teorii dowodów, zgodnie z którą określone okoliczności mogą być wykazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Skoro w art. 12 tego rozporządzenia wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw do czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a.".

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu o stan faktyczny ustalony w trakcie kontroli na podstawie dokumentów przedłożonych przez pracodawcę, który miał nieograniczoną możliwość uczestniczenia w czynnościach kontrolnych. Przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z art. 12 ww. rozporządzenia, co w pełni odpowiada wymogom rzetelnego rozpatrzenia sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Nie można zatem przyjąć, że zaewidencjonowanie przez inspektora pracy stwierdzonych wykroczeń, jest wadą postępowania. Strona na żadnym etapie postępowania, zarówno przed organem I jak i II instancji, nie okazała żadnych dowodów potwierdzających jej stanowisko.

OIP podkreślił również, że rozpatrując sprawę, organ II instancji rozważył możliwość zastosowania art. 92 b ust. 1 i 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jednakże zebrany materiał dowodowy nie uzasadnia twierdzenia strony, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć oraz, że organizacja i dyscyplina pracy zapewniająca przestrzeganie przez kierowców przepisów, zatem brak było podstaw do odstąpienia od nałożonej kary określonej w zaskarżonej decyzji.

Z powyższą decyzję nie zgodził się kontrolowany przedsiębiorca i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postepowania: 1) art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji, 2) przepisów postępowania tj. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ II instancji pomimo obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, oparł swoje rozstrzygnięcie na wadliwie ustalonym uprzednio stanie faktycznym, nie dokonując należytej a jednocześnie niezależnej oceny ustalonego po kontroli w przedsiębiorstwie stanu faktycznego jak i prawidłowej kwalifikacji zastosowanych w decyzji organu I instancji przepisów,

3) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony przez organy, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego, który ustalono z pominięciem etapu postępowania wyjaśniającego po kontroli w przedsiębiorstwie, przed organem zarówno I jak też II instancji,

4) art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., ponieważ organ I instancji i organ odwoławczy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniające, uniemożliwiając kontrolowanemu przedsiębiorcy czynny udział w postępowaniu,

5) art. 9 k.p.a., poprzez nałożenie kary pieniężnej w oparciu o protokół kontroli sporządzony z rażącym niedbalstwem,

6) art. 10 § 1 w zw. z art. 9 i 8 k.p.a poprzez ich niezastosowanie i naruszenie zasady informowania i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy, że wydanie decyzji przez organ I instancji przed doręczeniem skarżącemu pisma wzywającego do ustosunkowania się do materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, skutkowało uniemożliwieniem stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji administracyjnej,

7) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji w wielu kwestiach, szczególnie dotyczących wadliwie przeprowadzonego postępowania kontrolnego, procedur zmierzających do nałożenia kar, wydaną z rażącym naruszeniem przepisów postępowania decyzję i prawidłowości zastosowania przepisów z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,

8) art. 11 k.p.a.i zasady przekonywania poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego umotywowania i oceny akt sprawy,

9) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a także przez brak rozpatrzenia przepisów art. 92b i 92C oraz orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami k.p.a. art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.

W konsekwencji strona wniosła o uchylenie decyzji Okręgowego Inspektora Pracy we W. oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedz\i na skargę Okręgowy Inspektor Pracy we W. podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji i wniósł o jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, przyjął, co następuje;

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. ze zm. dalej p.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia, przy czym zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Pod pojęciem "akt sprawy" należy rozumieć materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami, tj. w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem lub czynnością (zob.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 425). Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

W sprawie niniejszej warto na wstępie wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie zawierać powinno uzasadnienie decyzji. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007r. sygn. akt: II SA/Bk 372/07 LEX nr 341059).

Sąd administracyjny ocenia zatem, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego bowiem kontrola legalności zaskarżonego aktu (w tym wypadku decyzji) nie może być przeprowadzona w oderwaniu od zgromadzonego materiału dowodowego, który wobec tego musi znajdować się w aktach sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd dostrzegł jednak istotne braki dowodowe w postaci dokumentacji związanej z postępowaniem w sprawie nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej. Podkreślenia wymaga, że podstawą wymierzenia kary były stwierdzone w protokole kontroli nieprawidłowości dotyczące czasu pracy kierowców zatrudnionych w kontrolowanym przedsiębiorstwie.

Sąd stwierdza, że w przedłożonym Sądowi materiale znajduje się protokół z kontroli podpisany przez kontrolowany podmiot i starszego inspektora pracy. Z treści protokołu wynika, że do ustaleń zawartych w protokole zastrzeżenia zostaną wniesione do dnia [...] grudnia 2017 r. i zastrzeżenia te mają stanowić załącznik nr 1 do protokołu, którego w aktach brak. Dodatkowo w rubryce zawierającej ustosunkowanie się inspektora pracy do wniesionych zastrzeżeń do protokołu znajduje się nieczytelny dla Sądu tekst.

Sąd podkreśla, że głównym zadaniem protokołu kontroli jest przede wszystkim dokumentacja przebiegu kontroli. Nie będąc aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, protokół nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2010 r., II FSK 1504/10, Lex nr 602144). Jednakże taki stan rzeczy nie wyklucza możliwości jego podważenia. Podmiot kontrolowany ma bowiem możliwość zgłaszania umotywowanych zastrzeżeń do protokołu, składania dodatkowych wyjaśnień, albo też skorzystania z prawa odmowy podpisania protokołu (J. Jagielski, Kontrola administracji publicznej, Warszawa, Lexis Nexis 2012, str. 66-69). Prawo składania zastrzeżeń jest prawem niezależnym od prawa odmowy podpisania protokołu, dlatego jego realizacja powinna mieć miejsce przed złożeniem podpisów. Prawo to z zasady jest ograniczone w czasie (7 względnie 14 dni) od otrzymania protokołu kontroli.

W rozpoznawanej sprawie brak jest więc istotnych dowodów, tym bardziej , że organ II instancji wskazuje , że zarzuty wnoszone do protokołu nie odnoszą się do kwestii podnoszonych w zaskarżone decyzji, czego skarżący nie potwierdza dodatkowo wskazując w skardze, że " kontrolujący w protokole kontroli zawarł aż 67 naruszeń dotyczących skracania dziennych odpoczynków, przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i przekraczania dziennego okresu prowadzenia pojazdu a z naszej analizy wynikało, iż 80 % wskazanych w protokole przypadków nie są naruszeniami podlegającymi jakiejkolwiek sankcji i nie ma potrzeby ich w tym wstępnym odwołaniu wyjaśniać. Niezależnie, bowiem od przekroczeniu ustawowego okresu 360 dni, wpisania w protokół kilkadziesiąt naruszeń, które naruszeniami nie były oraz pominięcia etapu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji nie umożliwił nam przedstawienia dowodów (wydruków, na których kierowcy opisywali okoliczności, w jakich do naruszenia doszło), co też zgłaszaliśmy kontrolującemu w toku kontroli oraz w rozmowie telefonicznej."

Sąd stwierdza ponadto, że ustalenia zawarte w protokole kontroli dokonane były na podstawie kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących kierowców, których to dokumentów w aktach brak. Powyższe dokumenty są o tyle istotne, że stanowią podstawę orzekania w niniejszej sprawie albowiem organ odwoławczy wywodzi, że wskazane dokumenty wskazywały na naruszenia czasu pracy kierowcy, czemu skarżąca spółka przeczy

Sąd zauważa, że poza wymienionym protokołem z przeprowadzonej kontroli w aktach znajdują się: - pismo z [...] grudnia zatytułowane jako wystąpienie, - nakaz z [...] grudnia 2017 r., - postanowienie z [...] marca 2018 r. - upoważnienie do przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy z 1 grudnia 2017 r., - zawiadomienie o wszczęciu postępowania z [...] grudnia 2012 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej, - pismo z [...] stycznia 2017 r., z którego wynika, ze odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2017 r. zostało wniesione w terminie, - odwołanie z [...] stycznia 2018 r., - decyzja organu pierwszej instancji oraz decyzja OIP we W. z [...] kwietnia 2018 r. Sąd stwierdził, że wymienione dokumenty nie były ponumerowane, ani w żaden inny sposób uporządkowane, nie były też zszyte.

Brak dołączenia kluczowych dowodów na okoliczności będące istotą sporu, przy rozbieżnych stanowiskach stron powoduje, że Sąd nie ma możliwości weryfikacji twierdzeń zarówno organu jak i strony skarżącej. W aktach sprawy powinny znaleźć się dokumenty rzutujące na ocenę wskazanych zarzutów, brak dostarczenia dokumentacji na podstawie, której dokonywano przedmiotowej kontroli budzi wątpliwości co do rzetelności organów, bowiem w oczywisty sposób (wobec braku dokumentów źródłowych) Sąd jest pozbawiony możliwości zweryfikowania twierdzeń skarżącego kontrolowanego.

Sąd wskazuje, że przedstawione braki w materiale dowodowy powodują, że nie jest w stanie stwierdzić na jakim materiale dowodowym swoich ustaleń dokonywał organ odwoławczy, bowiem z uzasadnienia nie wynika, czy OIP bezpośrednio weryfikował twierdzenia odwołującego się z materiałem źródłowym w tym postępowaniu ? Czy na podstawie zupełnego materiału dowodowego dokonywał ustaleń w zakresie możliwości zastosowania art. 92b ust. 1 i 92 c ustawy o transporcie drogowym wobec kontrolowanego przedsiębiorcy?

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast w myśl postanowień § 2 tego artykułu organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących. Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji, przedkładane sądowi powinny zawierać komplety dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji. Powyższe wymagania wynikają przede wszystkim z treści art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. jako zasad proceduralnych, a także przepisów szczegółowych w zakresie zbierania i dokumentowania dowodów oraz art. 54 § 2 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien szczegółowo wyjaśnić jakie zarzuty i w ramach konkretnie jakiego zakresu postępowania kontrolnego zostały złożone, odnieść się do twierdzeń kontrolowanej spółki odnośnie dokładnego zakresu materiału dowodowego na podstawie którego ustalono przebieg czasu pracy kontrolowanych kierowców oraz wykazać to stosownymi dowodami w taki sposób aby twierdzenia organu mogły podlegać weryfikacji przez sad administracyjny. Organ powinien dać wyraz, co do możliwości zastosowania wobec kontrolowanego przedsiębiorcy art. 92b ust. 1 i 92c ustawy o transporcie drogowym wskazując na konkretne działania lub ich brak w tej spółce. Takie odniesienie musi znaleźć odzwierciedlenie w pełnym materiale dowodowym zebranym sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny ze względu na naruszenia przepisów postępowania wskazane, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzekła na podstawie art. 200 p.p.s.a.