Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1892/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2025-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 64a , 151a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Krakowie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 października 2024 r., nr SKO.RD/4120/1150/2024 w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

W dniu 4 maja 2023 r., w imieniu A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej "strona skarżąca") został złożony wniosek o rejestrację sprowadzonego z terytorium Włoch pojazdu marki [...]. Do wniosku zostały dołączone wymagane prawem dokumenty, w oparciu o które 4 maja 2023 r. wydano decyzję nr KT.5410.3000.2023.UB o czasowej rejestracji z urzędu przedmiotowego pojazdu, wydając jednocześnie pozwolenie czasowe nr [...] oraz tablicę rejestracyjną o wyróżniku [...] zalegalizowaną znakami legalizacyjnymi nr [...].

W dniu 30 maja 2023 r. z Prokuratury Regionalnej w Krakowie wpłynęło postanowienie o żądaniu wydania rzeczy, zgodnie z którym Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Wieliczce został zobowiązany do zabezpieczenia całości materiałów dotyczących rejestracji przedmiotowego pojazdu.

Uwzględniając treść powyższego postanowienia o żądaniu wydania rzeczy, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Starosta Wielicki postanowieniem z 4 lipca 2023 r. zawiesił postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Następnie postanowieniem z 22 maja 2024 r., podjęto zawieszone postępowanie, biorąc pod uwagę ustalenia Prokuratury Regionalnej w Krakowie, że przedmiotowy pojazd nie został poddany badaniu technicznemu, a przedłożone zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym poświadcza nieprawdę.

Decyzją Starosty Wielickiego z 8 lipca 2024 r., nr KT.5410.KWI2397G.2023 odmówiono stronie skarżącej zarejestrowania pojazdu marki [...], nr nadwozia: [...], nr rej. [...], rok produkcji: 2006. W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że przedłożenie z wnioskiem o rejestrację pojazdu, dokumentów poświadczających nieprawdę co do faktu wykonania badania technicznego uniemożliwia wydanie decyzji o stałej rejestracji wyżej opisanego pojazdu i wydanie dowodu rejestracyjnego, albowiem nie został spełniony jeden z podstawowych warunków rejestracji pojazdów wymieniony w art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d. W związku z tym orzeczono o odmowie rejestracji pojazdu. Jednocześnie unieważniono m.in. tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] i zobowiązano właściciela pojazdu do zwrotu unieważnionych oznaczeń.

Od powyższej decyzji pismem z 5 sierpnia 2024 r. strona skarżąca wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie strony skarżącej, organ nie wziął pod uwagę badań technicznych pojazdu z 26 kwietnia 2024 r., złożonych przez stronę skarżącą pismem z 3 lipca 2024 r (data wpływu do organu 18 lipca 2024 r.).

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że z przedłożonego zaświadczenia wynika, że przedmiotowy pojazd jest sprawny, tym samym spełnia przesłanki dopuszczenia go do ruchu. Natomiast w świetle aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U.2024.141) okresowe badanie techniczne, którego dotyczy złożone zaświadczenie, swoim zakresem jest równoważne badaniom dokonywanym przed pierwszą rejestracją pojazdu w Polsce. Co za tym idzie, zdaniem strony skarżącej, złożone zaświadczenie skutecznie zastępuje zaświadczenie złożone uprzednio i uzasadnia wydanie decyzji o rejestracji pojazdu, ze względu na fakt, że złożona dokumentacja jest kompletna.

Decyzją z 23 października 2024 r., nr SKO.RD/4120/1150/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 732), dalej jako k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że stanowisko organu I instancji w zakresie odmowy rejestracji przedmiotowego pojazdu, na podstawie zebranego na dzień wydania tej decyzji materiału dowodowego, było prawidłowe. Ze zgromadzonego na tamten moment materiału dowodowego wynikało bowiem, że przedmiotowy pojazd nie przechodził badań technicznych na stacji diagnostycznej, gdyż pozostawał poza granicami Polski. Do akt sprawy dołączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu przesłuchania podejrzanego A. K. z 4 czerwca 2024 r., pełnomocnika strony skarżącej, który to protokół został przekazany przez Prokuraturę Regionalną w Krakowie. Zgodnie z wyjaśnieniami przesłuchiwanego pełnomocnika, w przypadku przedmiotowego pojazdu, diagnosta samochodowy wystawił zaświadczenie o jego badaniu technicznym jedynie na podstawie zdjęć pojazdu i zagranicznego dowodu rejestracyjnego, nie badając fizycznie pojazdu, który pozostawał za granicą Polski. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, że przedstawione wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu zaświadczenie z 4 maja 2023 r. o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu nie może stanowić dowodu, że pojazd przeszedł z wynikiem pozytywnym badania techniczne. Co za tym idzie, wobec braku wykazania spełnienia przesłanki z art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., nie była możliwa rejestracja pojazdu.

Dalej organ odwoławczy argumentował, że wobec okoliczności, że już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, 18 lipca 2024 r. wpłynęło kolejne zaświadczenie z 26 kwietnia 2024 r., wystawione przez diagnostę P. C. o pozytywnym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu, a także mając na uwadze okoliczności sprawy i dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdzono, że zachodzi konieczność weryfikacji, czy przedłożone po wydaniu decyzji organu I instancji zaświadczenie o pozytywnym wyniku badań technicznych przedmiotowego pojazdu zostało wydane w następstwie prawidłowo przeprowadzonych badań. W szczególności uznano, że konieczne jest ustalenie, czy przedmiotowy pojazd był fizycznie obecny na stacji diagnostycznej. Z tego powodu uznano za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Od powyższej decyzji Prokurator Prokuratury Regionalnej w Krakowie wniósł sprzeciw, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 2 k.p.a. i art. 7, 77 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. 2024, poz. 1251), dalej: "p.r.d." przez uznanie, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i koniecznym jest wyjaśnienie, czy zostały spełnione podstawy do wydania drugiego zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, które to zostało dołączone do akt dopiero po wydaniu decyzji organu I instancji, podczas gdy jego przedłożenie, zdaniem Prokuratora, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy stanowiącego podstawę do pierwszej rejestracji na terenie kraju.

W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator podniósł, że do złożonego 4 maja 2023 r. wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu dołączone zostały wszystkie dokumenty wymagane zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym zaświadczenie o przeprowadzeniu pozytywnego badania diagnostycznego wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, co do którego stwierdzono, że było przeprowadzone bez fizycznej obecności pojazdu. Zdaniem Prokuratora przedłożenie przez stronę skarżącą drugiego zaświadczenia diagnostycznego tego samego pojazdu po wydaniu decyzji o odmowie jego zarejestrowania, nie może - zdaniem prokuratora - stanowić dowodu w tej sprawie, albowiem nowe zaświadczenie nie spełnia wymogu dokumentu potrzebnego do rejestracji pojazdu po raz pierwszy sprowadzonego na teren Polski i nie powinien zostać uznany jako nowa okoliczność w przedmiotowym postępowaniu. Podniesiono bowiem, że nie został dołączony do drugiego dokumentu dokument identyfikacyjny stanowiący obowiązkowy załącznik do zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego (§ 2 ust. 10 cyt. wyżej rozporządzenia). A zatem przedłożone drugiego zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu nie stanowi nowej okoliczności wymagającej wyjaśnienia w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl z kolei art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Instytucja sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego uregulowania została w przepisach art. 64 a - 64 e p.p.s.a. W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami sprzeciwu od decyzji, w związku z czym zarzuty podniesione w jego treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, choćby nie były podniesione przez stronę skarżącą. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami sprzeciwu od decyzji, w związku z czym zarzuty podniesione w jego treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, choćby nie były podniesione przez stronę skarżącą. Jednakże stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

W świetle powyższych przepisów kontrola sądowa w zakresie rozpoznania sprzeciwu polega na dokonaniu oceny, czy w okolicznościach danej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób wykorzystał możliwość wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezzasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. W takim przypadku niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Sytuacja taka będzie miała miejsce, np. gdy w trakcie rozpoznawania sprawy niezbędne okaże się przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy nie będą możliwe do wyeliminowania w trybie art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

W literaturze prawniczej zgłaszano postulaty wstrzemięźliwego korzystania z decyzji kasacyjnych. Wskazywano, że przywiązywanie większej wagi do tego, aby zapewnić – stosując art. 138 § 2 k.p.a. – dwukrotne pełne i prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego niż do szybkiego załatwienia sprawy, korygując na etapie rozpoznawania środka zaskarżenia dostrzeżony i możliwy do usunięcia błąd, bynajmniej nie chroni interesów stron. Brzmienie art. 136 k.p.a., zwłaszcza jeśli zestawić je z treścią przepisów art. 3 § 3 i art. 151a p.p.s.a., sprzyja bardziej rozważnemu korzystaniu z kompetencji kasacyjnych. Podkreśla się zasadność orzekania kasacyjnego w postępowaniu odwoławczym w granicach uzasadnionej potrzeby (Z. Kmieciak, Związki instytucji postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego – aspekt funkcjonalny, Przegląd Prawa Publicznego 2019, nr 1, s. 53-62).

Pomimo, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek decyzji kasacyjnej określonych w art. 138 § 2 k.p.a., to jednak ocena ta nie może abstrahować od przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, jako że to przepisy prawa materialnego z reguły determinują zakres postępowania wyjaśniającego (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1827/21).

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że sprzeciw wniesiony od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 23 października 2024 r. w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu, zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył bowiem przepis art. 138 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do przepisów prawa materialnego, które - jak już wyżej wskazano - określają zakres postępowania wyjaśniającego, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d. rejestracji dokonuje się min. na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego. Wymóg ten potwierdza § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r., poz. 1709).

Jednocześnie zgodnie z art. 81 ust. 3 p.r.d. okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z wymogiem określonym w § 2 ust. 10 zd. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2024 r., poz. 141) wykonując okresowe badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, uprawniony diagnosta wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu, który jest załącznikiem do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2532/21, które to orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela, zaświadczenie stwierdzające pozytywny wynik badania technicznego pojazdu stanowi wymóg formalny podania o rejestrację pojazdu, którego spełnienie warunkuje merytoryczne rozpoznanie złożonego wniosku.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że zaistniała podstawa do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, która wynika z potrzeby badania, czy kolejne zaświadczenie o pozytywnym wyniku badań technicznych przedmiotowego pojazdu z 26 kwietnia 2024 r. poprzedziły prawidłowo przeprowadzone badania, a w szczególności czy przedmiotowy pojazd fizycznie znajdował się na stacji diagnostycznej.

Uzasadniając powyższe Sąd wskazuje, że zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu jako jeden z dowodów w sprawie niewątpliwie podlega ocenie przez organ. Sąd w pełni też podziela powołane w zaskarżonej decyzji orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że przedstawione do rejestracji pojazdu dokumenty musząc być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby ale także zgodnie ze stanem faktycznym (por. wyrok NSA z 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 32/98). Za prawdziwy dokument uważa się dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, że posiada trzy następujące cechy brane łącznie: a) został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, b) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, c) dokument posiada treść niezmienioną tj. tę którą nadał mu wystawca (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 2283/00).

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, brak było dokumentów dających podstawy do przyjęcia, że zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z 26 kwietnia 2024 r. zostało wystawione przez osobę, która nie powinna go wystawić. Na zaświadczeniu widnieje własnoręczny podpis diagnosty P. C. wraz z podaniem numeru uprawnień diagnosty. W aktach sprawy nie ma też żadnego materiału, który wskazywałby, że dokument posiada treść zmienioną względem tej, którą nadał mu wystawca. Sąd nie dopatrzył się również takich danych w materiale dowodowym sprawy, które wskazywałyby, że treść przedmiotowego dokumentu nie odpowiada rzeczywistości.

Materiały zgromadzone w aktach sprawy niewątpliwie wskazują na to, że nie odpowiada rzeczywistości zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z 25 kwietnia 2023 r. Wprost wynika to z wyjaśnień pełnomocnika strony skarżącej (który to w imieniu strony skarżącej składał w kontrolowanej sprawie wniosek o zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu), przesłuchiwanego w charakterze podejrzanego 4 czerwca 2024 r. (k. 43-44). W wyjaśnieniach tych, przesłuchiwany wymienia z imienia i nazwiska diagnostów wystawiających nierzetelne zaświadczenia oraz miejscowości, w których znajdowały się stacje diagnostyczne skąd takie zaświadczenia pochodziły. Nie ma w tych wyjaśnieniach jednak mowy o diagnoście P. C., ani o miejscowości (D., B.), gdzie znajduje się stacja diagnostyczna, z której pochodzi zaświadczenie z 26 kwietnia 2024 r. (k. 69).

Sąd zauważa też, że udział w postępowaniu zgłosił Prokurator, który w razie uznania, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości zaświadczenia z 26 kwietnia 2024 r. może przy użyciu właściwych środków i procedur przeprowadzić czynności wyjaśniające w tym zakresie i przedstawić ich wyniki do toczącego się postępowania administracyjnego. Co prawda Prokurator w piśmie z 31 lipca 2024 r. (k. 73 a.a.) wniósł o niedopuszczenie jako dowodu przedłożonego 18 lipca 2024 r. zaświadczenia z 26 kwietnia 2024 r. o badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu, jako budzącego wątpliwości wobec dowodów zgromadzonych w sprawie karnej Prokuratury Regionalnej w Krakowie o sygn. [...], niemniej jednak nie wskazał jakie to są dowody i jakiego rodzaju budzą wątpliwości. Nie przedłożono też do akt sprawy administracyjnej żadnych materiałów dowodowych z ww. postępowania karnego.

Sąd podkreśla w tym miejscu, że nie przesądza o prawdziwości przedłożonego zaświadczenia z 26 kwietnia 2024 r. Wskazuje jedynie, że na moment wydania zaskarżonej decyzji akta sprawy nie zawierają na poparcie tej tezy żadnych danych. Jeśli takowe w dalszym toku postępowania się ujawnią lub też organ doprowadzi do ich pozyskania, będą one mogły stanowić podstawę do dalszych rozstrzygnięć organu w oparciu o ich treść.

Ponadto należy pamiętać, że nawet w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okażą się fałszywe, jest to podstawa do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nie ma też przeszkód, aby ewentualne dowody zgromadzone w postępowaniu karnym mogły stanowić dowód we wznowionym postępowaniu administracyjnym dotyczącym rejestracji pojazdu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 91/19).

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu sprzeciwu dotyczącego braku możliwości zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na podstawie zaświadczenia z 26 kwietnia 2024 r. o badaniu technicznym pojazdu z uwagi na brak obligatoryjnego załącznika wymaganego w § 2 ust. 10 zd. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, Sąd wskazuje, że w ramach rozpatrywanego sprzeciwu, nie jest władny rozstrzygnąć, co do dopuszczalności i kompletności przedłożonego zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu z 26 kwietnia 2024 r. albowiem jest to element merytorycznego rozpoznania sprawy. Szczególnie, że w treści odwołania strona skarżąca podniosła, że przedłożone zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu z 26 kwietnia 2024 r. daje podstawę do rejestracji pojazdu. Zatem to organ odwoławczy, w razie merytorycznego rozpoznania sprawy, będzie zobowiązany rozstrzygnąć czy dokument identyfikacyjny pojazdu, określony w § 2 ust. 10 zd. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, jest wymagany czy nie.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że brak było podstaw do zastosowania w kontrolowanym przypadku art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast działając w poszanowaniu zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., organ II instancji, jeśli uzna za konieczne, może w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie 151 a § 1 p.p.s.a.