Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 571/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

P.w C. (dalej powoływana jako "strona", "skarżąca", "podatnik") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny, z którego wynika m.in., że Wójt Gminy decyzją z dnia "[...]"określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. w kwocie 238.961,00 zł przyjmując do podstawy opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 47300 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 8568,68 m2.

W wyniku odwołania strony, zostało wydane rozstrzygnięcie zaskarżone do WSA w Olsztynie, w uzasadnieniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej powoływana jako u.p.o.l., zgodnie z którym, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów. o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wskazano także, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2015r., poz. 520 ze zm.)

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz aktów notarialnych wynika, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w obrębie 18- K. w gminie o łącznej powierzchni 4,7300 ha, oznaczonej jako działki nr 8/3, 8/4 i 8/6, sklasyfikowanej jako drogi dr (0,1900 ha) i inne tereny zabudowane Bi (4,5400 ha). Na nieruchomości tej znajduje się 13 budynków o funkcji magazynowej, transportu i łączności, przemysłowej, biurowej, innej.

Organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest poprawność zakwestionowanej przez organ pierwszej instancji deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014r., w której podatnik wyłączył, ze względu na stan techniczny, z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, ww. budynki o łącznej powierzchni 2745,83 m2. Rozstrzygnięcie tego sporu, zdaniem SKO, sprowadza się do ustalenia czy należące do podatnika budynki w 2014r. nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Następnie organ odwoławczy odniósł się do problematyki pojęcia "względów technicznych" powołując się na stanowisko zajęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że względy techniczne oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Są to okoliczności natury technicznej całkowicie uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot (zob. wyroki NSA: z 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10; z 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10; z 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09; z 5 czerwca 2014r., II FSK 1626/12 r.; z 16 września 2014r., II FSK 2222/12;z 25 listopada 2015r., II FSK 2450/13; ) Przeszkody te nie mogą być determinowane wolą podatnika, lecz jedynie okolicznościami zewnętrznymi i chodzi o takie "wady fizyczne" budynków, budowli czy gruntów, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. "Względy techniczne" nie mogą być natomiast utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach, zmianie przeznaczenia, podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają bowiem trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09).

Kolegium wskazało, że co do zasady ciężar dowodzenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, co wynika z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613)- również jako "O.p.". Jednakże ten obowiązek organu podatkowego nie zwalnia podatnika ze współdziałania z organem, w szczególności wówczas, gdy przedmiotem dowodzenia są okoliczności, z których mają wynikać korzystne dla podatnika ustalenia. On to bowiem dysponuje najszerszą wiedzą odnośnie faktów uzasadniających jego twierdzenia, a jego bierność w toczącym się postępowaniu naraża go na niekorzystne - z jego punktu widzenia - rozstrzygnięcie.

SKO podał również, że z deklaracji złożonej przez skarżącą organowi I Instancji do podatku od nieruchomości na rok 2014 wykazano: powierzchnię gruntów - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 14800 m2; - pozostałych 32500 m2; oraz powierzchnię budynków - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 841,95 m2; - pozostałych 8165,10 m2•

W wyjaśnieniu z dnia 26 lutego 2014r. złożonym na wezwanie organu podatnik wskazał, że działka m 8/3 jest całkowicie wyłączona z działalności gospodarczej od wielu lat. Działka pierwotnie należała do PKP i znajdują się na niej budynki dawnego magazynu ZK, zajezdni i magazynów materiałowych, z których od dawna nikt nie korzysta. Magazyn ten grozi zawaleniem. Na pozostałej części działki od 2014r. działalność gospodarcza została ograniczona, gdyż zaprzestano produkcji ochron stalowych i podatnik korzysta jedynie z hali przygotowania produkcji. Podobnie na działce 8/4 znajdują się budynki, które od zawsze były wyłączone z produkcji.

W dniu 10 czerwca 2014r. strona skorygowała wcześniej złożoną deklarację informując jednocześnie, że ze względu na bardzo zły stan techniczny czterech budynków zostały one wyłączone z prowadzenia działalności gospodarczej i wykazała do opodatkowania: powierzchnię gruntów - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 47300 m2; powierzchnię budynków - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 5822,85 m2; - pozostałych 2745,83 m2. Do korekty informacji dołączone zostały zdjęcia budynków: budynku stacji transformatorowej z budynkiem gospodarczym, budynku produkcyjnego - R-18, magazynu surowców wtórnych i budynku magazynu głównego. Następnie w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego, podatnik poinformował, iż w stosunku do wyłączonych z działalności gospodarczej budynków, nie zostały wydane opinie lub decyzje nadzoru budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał również, że w dniu 12 grudnia 2014r. przeprowadzone zostały oględzin, których przedmiotem były ustalenia dotyczące stanu budynków i ich wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej. Z protokołu oględzin wynika, że podatnik posiada 13 budynków z czego dziewięć budynków o nr 1, 2, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12 jest w dobrym stanie i w całości są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek nr 13 - magazyn nie jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej, nie ma w nim prądu, posiada częściowo uszkodzony dach, część budynku jest w dobrym stanie technicznym. Budynek nr 11 - magazyn nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, nadaje się do remontu, znajdowały się w nim śmieci oraz stare zużyte opony. Budynek nr 3 składa się z dwóch części. Jedna stanowi stację transformatorową i wykorzystywany jest w działalności gospodarczej. Natomiast część budynku, która stanowi magazyn nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, nadaje się do remontu, nie ma w nim prądu, są powybijane szyby, uszkodzone tynki. Budynek nr 7 - wyłączony z prowadzonej działalności gospodarczej, brak w nim prądu, budynek nadaje się do remontu, dach jest ogólnie w dobrym stanie, wewnątrz budynku znajdują się zużyte części sprzętów, wyciągów spawalniczych itp.

Kolegium podało, że według skarżącej poszczególne budynki nie mogły być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej ze względu na bardzo zły stan techniczny tych budynków. Jednakże do korekty informacji, jak i w dalszym postępowaniu strona nie dołączyła żadnego dokumentu w jakikolwiek sposób potwierdzającego podnoszoną okoliczność ani nie złożyła żadnego wniosku dowodowego w tym zakresie. Podkreślono, że strona nie zareagowała również na wezwanie organu pierwszej instancji, który wezwał ją do przedstawienia dokumentów obrazujących zły stan techniczny budynku, niepozwalający na prowadzenie działalności gospodarczej. W toku przeprowadzonych oględzin, obecny przedstawiciel podatnika nie składał również żadnych zastrzeżeń co do ich przebiegu. Również w odwołaniu nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących, iż budynki nie były i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Zdaniem SKO zasadnie organ pierwszej instancji uznał, iż argumenty podatnika nie zostały udowodnione. Wskazane budynki są co prawda częściowo zdewastowane, ale nie ma konieczności odtwarzania budynków. Przeprowadzenie stosownych remontów umożliwi wykorzystanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował pojęcie "względów technicznych" i wskazał, że w niniejszej sprawie nie mają one charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby stronę do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania.

Podkreślono, że wbrew zarzutom odwołania organ pierwszej instancji rozważył wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowych budynków według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym celu przeprowadzono oględziny z udziałem przedstawiciela strony. Skarżąca nie wskazywała rodzaju działalności jaka miała być prowadzona w spornych budynkach, a z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przedmiot działalności strony jest bardzo szeroki.

W ocenie organu odwoławczego zły stan techniczny części budynków nie stoi na przeszkodzie ich wykorzystaniu do prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej innej niż działalność główna Ośrodka w K. Innymi słowami zły stan techniczny budynków w aspekcie rodzaju prowadzonej przez Spółkę działalności nie miał w tym zakresie znaczenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania wskazano, iż nie ma prawnego obowiązku wskazywania numerów działek w rozstrzygnięciu decyzji.

SKO uznało również za niezasadne zarzuty dotyczące prawidłowości przeprowadzenia i udokumentowania oględzin.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji; oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 210 § 1 pkt 5 O.p. poprzez wydanie i sporządzenie decyzji w sposób dalece nieprawidłowy tj. niewskazanie numerów działek, których dotyczy zaskarżana decyzja, co w konsekwencji uniemożliwia zweryfikowanie prawidłowości wysokości zobowiązania podatkowego;

- art. 173 § 2 O.p. poprzez sporządzenie protokołu z oględzin z dnia 12 grudnia 2014 r. w sposób nieprecyzyjny i nieprawidłowy;

- art. 175 O.p. poprzez wskazanie w sposób nieprecyzyjny załącznika do protokołu z dnia 12 grudnia 2014 r., co w konsekwencji prowadzi do niemożności faktycznego ustalenia jakie zdjęcia i w jakiej ilości stanowią załącznik do protokołu;

- art. 122 O.p. poprzez zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 217 § 1 pkt 5 O.p. poprzez niewskazanie w postanowieniu o wszczęciu postępowania z dnia 25 listopada 2014r. numeru nieruchomości, której dot. wszczęte postępowanie;

- art. 143 § 1 i § 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie pisemnych upoważnień pracownikom Urzędu Gminy do przeprowadzenia oględzin, co tym samym skutkuje koniecznością uznania czynności podjętych przez pracowników za nieważne;

- art. 181, 187 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie wadliwych dowodów.

W uzasadnieniu skargi omówiono każdy z zarzutów oraz podniesiono m.in., że w niniejszej sprawie zaniechano zgromadzenia materiału dowodowego zmierzającego do ustalenia czy w budynkach możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność główna. Zdaniem skarżącej sam fakt, że zakres działalności gospodarczej jaką prowadzi jest szeroki nie może być utożsamiany z przyznaniem, że budynki o złym stanie technicznym mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej innej niż działalność główna. Skarżąca wskazała, że w budynkach o złym stanie technicznym, które znajdują się w K. nie ma możliwości prowadzenia zarówno głównej działalności gospodarczej, jak i pozostałych form. W ocenie strony organ zaniechał poczynienia wszelkich niezbędnych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia czy faktycznie w Oddziale w K. skarżąca może prowadzić pozostałe formy działalności poza główną. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę i dokonując całościowej analizy, do czego obliguje go zasada dwuinstancyjności określona w treści art. 127 Ordynacji podatkowej, nie dostrzegł ww. naruszeń prawa, których dopuścił się organ I instancji. Nieusunięcie przez organ odwoławczy naruszeń przepisów prawa, które nastąpiło przy rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji czyni, zdaniem skarżącej, decyzję organu II instancji wadliwą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016r.poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2016r. poz.718 ze zm.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Przy czym zauważyć należy, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego, gdyż rolą sądu jest kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Sąd zbadał więc jej prawidłowość zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego.

Przechodząc zatem do meritum, wskazać należy, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych(t. j. Dz. U. z 2014r.poz. 1647 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowa jest wykładnia art.1a ust.1 pkt 3 u.o.p.l. Zgodnie z zapisami tego artykułu budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art.,5 ust.1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Dokonując wykładni pojęcia "względy techniczne" zasadnym jest odwołanie się do licznych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i dorobku doktryny w tym zakresie. Ustawodawca posłużył się określeniem nieostrym wskazując na "względy techniczne", które powodują taki skutek, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany w działalności gospodarczej. Brak uściślenia tego pojęcia powoduje konieczność jego uściślenia i doprecyzowania w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy. (vide wyrok z 15.03.2011r. WSA w Gdańsku I SA/Gd 1170/10; wyrok WSA w Bydgoszczy z 14.09.2010 I SA/Bk 659/10; wyrok z 18.07 2013 NSA II FSK 2470/12; wyrok z 20.01.2016 NSA II FSK 3186/13).

Co więcej do zastosowania wyłączenia z uwagi na względy techniczne konieczne jest by brak technicznej możliwości wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej miał charakter trwały, długoterminowy a nie przemijający. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10 : " z uwagi na brak definicji legalnej pojęcia "względy techniczne" wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika.

Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, z nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W zakresie interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również sama redakcja powołanego przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany", wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2009 r. II FSK 747/08, z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09, z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10, z 10 czerwca 2011 r., II FSK 226/10, z 14 listopada 2012 r. II FSK 521/11, z 19 lipca 2013 r. II FSK 2188/11, z 7 lutego 2014 r. II FSK 458/12 i II FSK 1059/12). Podobnie cecha ta postrzegana jest w doktrynie, gdzie wskazano, że interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, Komentarz, Warszawa 2012, s. 53 ). Przez użyte w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r. II FSK 821/12 oraz L. Etel, Podatek /.../ s. 55).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności analizowanej sprawy, trzeba stwierdzić, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w celu ustalania czy mamy do czynienia z nieruchomościami, które pozostają w związku z działalnością gospodarczą podatnika, czy też mogą być wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności. Rzeczywiście, przedsiębiorca niekoniecznie musi wykorzystywać jednocześnie wszystkie składniki należące do jego przedsiębiorstwa. Nie można jednak pomijać, że istotne jest to czy ich przeznaczenie nawiązuje do działalności gospodarczej podatnika, nawet jeśli nie jest w pewnym okresie czasu realizowane z różnych przyczyn, wynikających z zamierzeń podatnika czy uwarunkowań zewnętrznych.

W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel.

Skarżąca nabywając nieruchomość na prowadzenie działalności gospodarczej znała jej stan techniczny, jej zagospodarowanie oraz wyposażenie w infrastrukturę techniczną. Podkreślić należy, że skarżąca nie występowała ani o rozbiórkę budynków ani o zmianę ich przeznaczenia. Nie przedstawiła też żadnych dowodów ani wniosków dowodowych w postępowaniu przed organami, zmierzających do wykazania, że sporna nieruchomość i budynki nie mogą być wykorzystane w jej działalności gospodarczej z uwagi na ich stan techniczny. Zmieniając w deklaracji podatkowej wielkość powierzchni budynków wykorzystywaną w działalności gospodarczej skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności które uzasadniałyby takie zmiany.

Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę cechy faktyczne spornej nieruchomości oraz wskazany przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 9 listopada 2016r. rodzaj prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – może ona być wykorzystana wprost jako miejsce składowania wyrobów metalowych, których produkcja jest specyfiką oddziału w K. – jak wynika z oświadczenia pełnomocnika złożonego na rozprawie w dniu 9 listopada 2016r.

Co do zarzutów dotyczących nieczytelności decyzji przez brak określenia położenia spornej nieruchomości wskazać należy, że całe postępowanie zainicjowane zostało złożeniem przez stronę deklaracji podatkowej dotyczącej konkretnej nieruchomości wskazanej w deklaracji numerem księgi wieczystej. Nie było spornym w sprawie jakich nieruchomości postępowanie dotyczy gdyż to sama strona określiła zakres postepowania składając konkretną deklarację podatkową.

Sąd nie uznał również za skuteczne zarzutów dotyczących przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Oględziny przeprowadzone zostały przez uprawnionych pracowników, brał w nich udział przedstawiciel strony, która została prawidłowo zawiadomiona a o terminie oględzin nieruchomości. Do protokołu oględzin został dołączony komplet fotografii z ich opisem. Protokół z załącznikami został doręczony stronie. Ani do protokołu oględzin ani do sposobu ich przeprowadzenia nie zostały przez stronę zgłoszone żadne zastrzeżenia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a prowadząc postępowanie nie naruszyły zasad postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie podjętego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także przepisów Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i podzielił stanowisko organów. Oznacza to, że przedstawione przez skarżącą zarzuty i argumenty nie doprowadziły do skutecznego zakwestionowania na obecnym etapie zaskarżonej decyzji i uzasadniały orzeczenie oddalające skargę (art. 151 p.p.s.a.).