Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 905/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 49 ust. 4 pkt 1, art. 49 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi J. Z. i W. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 4 października 2024 roku nr 239/2024 znak: WOP.7721.228.2024.LZ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowy drogi wewnętrznej i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z dnia 20 sierpnia 2024 roku, nr 44/2024, znak: PINB.7355/104/GK/2022; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących J.Z. i W. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją z dnia 4 października 2024 r. nr 239/2024 znak: WOP.7721.228.2024.LZ Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr 44/2024 znak: PINB.7355/104/GK/2022 o zatwierdzeniu projektu budowlanego drogi wewnętrznej oraz obowiązku uzyskania decyzji o pozwolenie na użytkowanie.

1. Jak wynika z akt sprawy w związku z interwencją z dnia 16 marca 2022 r. J.Z. i W.Z., po przeprowadzeniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. czynności kontrolnych i ustaleniu, że bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę wybudowano drogę wewnętrzną na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...] w [...], położonej przy ul. [...] w S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wszczął postępowanie administracyjne.

2. Następnie postanowieniem z dnia 23 października 2023 r. nr 19/2023 znak: PINB.7355/104/GK/2022, zobowiązał R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W. do wstrzymania robót budowlanych.

3. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi postanowieniem z dnia 27 listopada 2023 r. nr 223/2023 znak: WOP.7722.175.2023.LZ, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice nr 19/2023.

4. W dniu 5 grudnia 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W., o legalizację przedmiotowej drogi wewnętrznej.

5. W dniu 14 grudnia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wydał postanowienie nr 34/2023, którym nałożył na R. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W., obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych wymienionych w art. 48b ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj. - zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; - projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego w postaci papierowej - w 3 egzemplarzach albo elektronicznej wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; - dwóch egzemplarzy projektu technicznego. Jednocześnie wskazano, że obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych należy wykonać w terminie do dnia 29 lutego 2024 r.

6. W dniu 27 lutego 2024 r. do organu I instancji wpłynęły dokumenty przedłożone przez R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W., wskazane w postanowieniu organu stopnia powiatowego nr 34/2023 z dnia 14 grudnia 2023 r.

7. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice postanowieniem z dnia 1 marca 2024 r. nr 14/2024 znak: PINB.7355/104/GK/2022 ustalił dla R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W., opłatę za legalizację wybudowanej drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] i nr ewid. [...] w [...] położonych w S. przy ul. [...] w kwocie 25.000 zł oraz pouczył o trybie oraz terminie jej wniesienia.

8. Przy piśmie z dnia 18 marca 2024 r. Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi poinformował organ I instancji, że opłata legalizacyjna nałożona postanowieniem nr 14/2024 została przez R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W. opłacona w całości.

9. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez J. Z. i W.Z. na postanowienie organu I instancji nr 14/2024 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr 69/2024 znak: WOP.7722.51.2024.LZ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice nr 14/2024.

10. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice decyzją z dnia 15 maja 2024 r. nr 27/2022 znak: PINB/7355/104/GK/2022, zatwierdził projekt budowlany drogi wewnętrznej wybudowanej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] w [...] w S. przy ul. [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz nałożył na R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] S.K.A. z/s w W. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi wewnętrznej.

11. Po rozpatrzeniu odwołania J.Z. i W.Z. organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasto Skierniewice nr 27/2022 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie (decyzja legalizacyjna) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice winien dokonać zbadania zgodności legalizowanej inwestycji i przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań z przepisami techniczno-budowlanymi, czego organ I instancji zaniechał.

12. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wydał decyzję z dnia 20 sierpnia 2024r. nr 44/2024 znak: PINB.7355/104/GK/2022, którą: - zatwierdził projekt budowlany drogi wewnętrznej wybudowanej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] w [...] w S. przy ul. [...], - nałożył na R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółka komandytowa z/s w W., obowiązek uzyskania decyzji o pozwolenie na użytkowanie drogi wewnętrznej.

13. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J.Z. i W.Z., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący wydanej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 52 Prawo budowlane wskazując, iż zgodnie z tym przepisem, z uwagi na fakt zakończenia robót budowlanych, obowiązki winny być skierowane do podmiotu innego niż inwestor tj. właścicieli działek [...], [...], tj. [...] Spółdzielni Mieszkaniowej i Gminy Miasta S., - błędne przyjęcie, iż opłata legalizacyjna została uiszczona w toku postępowania naprawczego podczas gdy opłata taka nie została uiszczona, gdyż opłata legalizacyjna została wniesiona przez podmiot R. Spółka z o.o., a aktualnie spółka została przekształcona, - naruszenie art. 7, 77 § 1 K.p.a., gdyż w ocenie skarżących w niniejszej sprawie brak było szczegółowych ustaleń i rozważań organu I instancji co do adresata rozstrzygnięcia jak i prawidłowości bądź nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej.

14. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 4 października 2024 r. nr 239/2024 znak: WOP.7721.228.2024.LZ Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

1. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w analizowanej sprawie postanowienie organu I instancji wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i 2a Prawa budowlanego było przedmiotem postępowania zażaleniowego przed organem odwoławczym. Organ wojewódzki mając na uwadze, iż postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej ma charakter uboczny w stosunku do głównego przedmiotu postępowania, a jego wydanie uzależnione jest od spełnienia przesłanek, o których mowa w ust. 1 art. 49 ustawy oraz po zbadaniu, iż w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 27 lutego 2024r. stwierdzające, iż przedmiotowa droga wewnętrzna jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Skierniewice nr LVIII/71/2023 z dnia 29 czerwca 2023 r., postanowieniem nr 69/2024 z dnia 22 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice nr 14/2024 z dnia 1 marca 2024 r.

2. W tym miejscu w nawiązaniu do znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 27 lutego 2024 r. stwierdzającego, iż przedmiotowa droga wewnętrzna jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Skierniewice nr LVIII/71/2023 z dnia 29 czerwca 2023 r., jak również dokonanej analizy w tym zakresie przez organ I instancji, w ocenie organu odwoławczego za nietrafny należy uznać zarzut skarżących dotyczący niezgodności inwestycji z "przepisami planistycznymi".

3. Przechodząc do weryfikacji projektu budowlanego przedmiotowej drogi wewnętrznej z przepisami techniczno-budowlanymi Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedłożenie w wyniku przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego dokumentów potwierdzających legalność budynku zrealizowanego samowolnie i uiszczenie opłaty legalizacyjnej stanowi przesłankę do wydania kolejnego orzeczenia w trybie legalizacji, tj. na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i stosownie do art. 49 ust. 5 ustawy nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

4. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wydana na kolejnym etapie postępowania legalizacyjnego, zdaniem organu, nie narusza prawa. Została bowiem poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, obejmującym taki zakres, jaki uzasadniony i konieczny był z racji etapu postępowania legalizacyjnego. Przedmiotowa decyzja poprzedzona została oceną obejmującą wywiązanie się inwestorów z obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji i uiszczenia ustalonej w drodze postanowienia właściwego organu opłaty legalizacyjnej. Biorąc pod uwagę przebieg postępowania i zgromadzony w nim materiał dowodowy, w tym zachowanie inwestora i przedłożone przez niego dokumenty, należało uznać, iż wymogi legalizacji zostały spełnione. Możliwe więc było zatwierdzenie przedłożonego w tym celu projektu budowlanego. Przedłożony wymagany projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, jest kompletny i zgodny z przepisami.

5. Organ dalej wskazał, że zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "dostęp do drogi publicznej" to bezpośredni dostęp do tej drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Bezpośredni dostęp do drogi publicznej, możliwy wyłącznie w przypadku nieruchomości przylegającej do pasa drogowego zapewnia zjazd. Natomiast nieruchomość, która nie graniczy z pasem drogowym drogi publicznej, może zostać skomunikowana z drogą publiczną poprzez drogę wewnętrzną lub za pośrednictwem innej nieruchomości, dzięki ustanowionej na niej służebności drogowej. Należy przy tym pamiętać, że stosownie do art. 1-2 ustawy o drogach publicznych drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie przepisów u.d.p. do jednej z kategorii dróg publicznych (dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub gminnych). Natomiast drogami wewnętrznymi są: drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi (art. 8 ust. 1 u.d.p.). Drogami wewnętrznymi są także drogi rowerowe. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się do projektowania, budowy, przebudowy lub użytkowania dróg publicznych oraz projektowania, budowy lub przebudowy urządzeń obcych sytuowanych w pasach drogowych tych dróg. Przepisy określone w dziale II oraz dziale III rozdziałach 9 i 10 rozporządzenia (§ 98 - § 110) stosuje się także do projektowania, budowy lub przebudowy drogowych obiektów inżynierskich w ramach dróg wewnętrznych (§ 2 ust. 2). Przepisy rozporządzenia odnoszą się zatem do dróg wewnętrznych w bardzo niewielkim zakresie, który ponadto nie dotyczy parametrów dróg wewnętrznych.

6. Wymagania dotyczące dróg wewnętrznych zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.). Zgodnie z § 14 ust. 1 r.w.t., do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (§ 14 ust. 2 r.w.t.). W myśl § 15 ust. 1 r.w.t., szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych.

7. Organ wojewódzki wskazał w tym miejscu, że powyższe rozważania stanowią uzupełnienie analizy dokonanej przez organ I instancji, która wyczerpuje w ocenie organu dyspozycję art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W związku z tym należało zaskarżoną decyzję w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymać w mocy.

8. Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, że w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice nr 19/2023 z dnia 23 października 2023 r. wstrzymującym prowadzenie robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę (utrzymanym w mocy postanowieniem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi Nr 223/2023), organ szczegółowo wyjaśnił, iż adresatem obowiązków mających doprowadzić obiekt powstały samowolnie do zgodności z prawem, w pierwszej kolejności powinien być inwestor, który w dacie działań legalizacyjnych pozostaje nadal w sytuacji, w której ma możliwość wykonania obowiązków i odniesie korzyści z legalizacji. Z kolei Gmina Miasto Skierniewice nie jest i nigdy nie była inwestorem przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowienie organu wojewódzkiego jest już prawomocne i nie służy od niego żaden środek zaskarżenia. Nie zmienia tego fakt wykreślenia spółki R. Spółka z o.o. [...] S.K.A. z Krajowego Rejestru Sądowego, bowiem wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji uwzględnił przekształcenie spółki. Przekształcenie spółki nie prowadziło do zmiany podmiotu, lecz tylko do zmiany typu, nie wywierając żadnych skutków względem osób trzecich. Wpływ przekształcenia strony w trakcie procesu na jego tok sprowadza się więc tylko do zmiany jej oznaczenia. Powyższe wynika z ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych tj.: art. 551. Za całkowicie błędny i niezrozumiały organ uznał zarzut skarżących, wedle którego "błędnie przyjęto, iż opłata legalizacyjna została uiszczona w zw. z przekształceniem spółki". W ocenie organu odwoławczego na podstawie powołanych przepisów Kodeks spółek handlowych, jak i pisma Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 18 marca 2024 r., z którego wynika, że na rachunek bankowy urzędu wpłynęła kwota 25 000 zł tytułem opłaty legalizacyjnej, powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.Z. i W.Z..

1. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich elementów faktycznych i prawnych wydanej decyzji w zakresie zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, które to uchybienie, nie tylko w sposób rażący narusza prawa strony, ale poprzez brak faktycznego rozpoznania zarzutów podniesionych w odwołaniu stanowi o nierozpoznaniu istoty sprawy i uniemożliwia realna kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji, a w szczególności dotyczy to:

- braku odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów skarżących w zakresie parametrów technicznych drogi tj. pominięcie rażącej niezgodności wydanej decyzji z prawem poprzez brak odniesienia się do wymaganych prawnie parametrów technicznych drogi z wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego które, to wymogi nie zostały spełnione przez obiekt budowlany - co ustalił bezspornie organ I instancji, jednak żadne wnioski nie zostały z tego faktu wyciągnięte. W świetle postanowień MPZP maksymalna szerokość drogi wynosi 8 m, podczas gdy faktycznie wykonana droga ma szerokość 8,5 m. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów skarżących (pominął nawet ich przywołanie w treści skarżonej decyzji), prowadząc analizę w odniesieniu do innych przepisów, które nie były w ogóle wskazane jako naruszone;

- braku odniesienia się do zarzutów skarżących co do tego, czy opłata legalizacyjna została prawidłowo uiszczona w toku postępowania naprawczego.

2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 52 Prawa budowlanego przez niewłaściwe i niepełne określenie przez organ kręgu stron postępowania, a co za tym idzie prowadzenie postępowania w zakresie nałożenia nakazów w odniesieniu do podmiotów innych niż właściciele przedmiotowych nieruchomości.

2. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

3. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ odwoławczy pominął całkowicie rozważania co do zgodności weryfikowanego obiektu budowlanego z wymogami określonymi w MPZP. Droga, która jest przedmiotem oceny w ramach prowadzonego postępowania naprawczego - została określona w miejscowych przepisach planistycznych, tj. MPZP jako droga wewnętrzna oznaczona symbolem 15 KDW. MPZP określił szczegółowo parametry techniczne dla tego obiektu budowlanego. W zakresie warunków i parametrów funkcjonalno-technicznych ustalono: 1) droga wewnętrzna; 2) szerokość w liniach rozgraniczających zmienna od 5,0 m do 8,0 m, zgodnie z rysunkiem planu; 3) przekrój -1/2 jedna jezdnia z dwoma pasami ruchu. Organ I instancji wskazał, iż faktycznie droga ma od 5 do 8,5 metra - a zatem jest ona szersza niż dopuszczają to postanowienia prawa, tj. obowiązującego MPZP.

4. Powyższe ustalenia organów administracji dokonane w toku postępowania – poczynione przez organ I instancji powinny, zdaniem skarżących, prowadzić do jednoznacznego wniosku o niezgodności obiektu z przepisami planistycznymi, tj. MPZP, co tym samym powinno się przekładać na niemożność wydania decyzji legalizacyjnej.

5. Zdaniem skarżących nie można przy tym podzielić podejścia organu odwoławczego, iż przesądzające znaczenie w tym zakresie ma zaświadczenie Prezydenta miasta Skierniewice co do prawidłowości obiektu, które zwalnia automatycznie organ z badania prawidłowości powstałego obiektu z przepisami MPZP. Zaświadczenie takie powinno podlegać kontroli tak jak każdy inny dowód zgromadzony w toku postępowania administracyjnego.

6. W opinii skarżących ocenie organu umknęło również, iż miasto Skierniewice działa w tym postępowaniu nie jako organ administracji, lecz jest podmiotem bezpośrednio zainteresowanym rozstrzygnięciem w sprawie. Dlatego też tym bardziej takie zaświadczenie uczestnika postępowania administracyjnego nie korzysta z przymiotu wiążącej prawdziwości (zaświadczenie to nie stanowi żadnej decyzji czy innego orzeczenia) i powinno być poddane samodzielnej ocenie organu.

7. Samowolnie wzniesiony obiekt (droga) został posadowiony również na gruncie, którego właścicielem jest miasto S. i w kooperacji inwestora z miastem S.

8. Takie podejście organu wojewódzkiego skarżący uznali za wadliwe nie tylko w kontekście zasad postępowania administracyjnego, ale i sprzeczne z już dokonanymi własnymi ustaleniami organów administracyjnych, czyniąc tym samym uczestnika tego postępowania sędzią we własnej sprawie.

9. Skarżący dodali, że organ odwoławczy nie przeprowadził również żadnej weryfikacji co do zarzutów skarżących w zakresie minimalnej szerokości drogi. We wcześniejszej dokumentacji zgromadzonej przed organem I instancji, organ ten wskazywał, iż droga ma w części przebiegu szerokość poniżej 5 metrów (ok. 4,7- 4,8 m), co również wymagało weryfikacji. W konsekwencji powyższych błędów, zdaniem skarżących, ŁWINB dopuścił się naruszenia w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a.

10. Dalej skarżący zauważyli, że jako inwestora w całym toku postępowaniu organy wskazywały R. Sp. z o.o. [...] s.k. lub R. Sp. z o.o. [...] s.k.a., zatem spółkę komandytową, a następnie spółkę komandytową akcyjną. Tymczasem jak wskazano w zgromadzonym materiale dowodowym opłata legalizacyjna została wniesiona przez inny podmiot tj. R. sp. z o.o. Mimo powiązań kapitałowych - podmiot ten nie był inwestorem i adresatem obowiązków nakładanych przez organy. Kwestia ta również nie została precyzyjnie wyjaśniona przez ŁWINB. Skarżący wskazali ponadto, że poza sporem jest, iż roboty budowlane zostały zakończone. W konsekwencji obowiązki winny być skierowane do podmiotu innego niż inwestor, czyli właścicieli działek [...], [...] tj. [...] Spółdzielni Mieszkaniowej i gminy miasto S.. Mimo jasnej treści przepisu art. 52 Prawa budowlanego i niespornego zakończenia robót budowlanych norma wynikająca z tego przepisu nie została zastosowana. Zdaniem skarżących przepis ten nie daje swobody decyzyjnej organowi. Wobec tego naruszenie art. 52 Prawa budowlanego i braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej przez właściciela lub zarządcę obiektu, wniesienie opłaty legalizacyjnej nie mogło wywołać skutków prawnych. Nie stanowiło bowiem wykonania obowiązku (nakazu) przypisanego do właściwego podmiotu prawa.

2. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

3. Skarga okazała się zasadna.

1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

2. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zdaniem Sądu zaskarżone decyzje naruszają prawo, a w szczególności art. 49 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a.

3. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczynioną decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi [dalej: "ŁWINB"] z dnia 4 października 2024 r. nr 239/2024 znak: WOP.7721.228.2024.LZ, którą ww. organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice [dalej: "PINB"] z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr 44/2024 znak: PINB.7355/104/GK/2022 o zatwierdzeniu projektu budowlanego drogi wewnętrznej oraz nakładającą na R. Sp. z o.o. [...] Spółkę komandytową obowiązek uzyskania decyzji o pozwolenie na użytkowanie.

4. Materialnoprawne podstawy wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.). Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w przypadku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych organ nadzoru budowlanego sprawdza kompletność dokumentów legalizacyjnych, w tym kompletność projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy.

Stosownie zaś do art. 49 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji, która zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu.

Decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane na podstawie cytowanego wyżej art. 49 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

5. Przeprowadzona przez Sąd analiza materiału aktowego w pierwszej kolejności nakazuje wskazać, że organy pominęły kwestię zgodności zrealizowanej inwestycji z postanowieniami obowiązujących dla tej inwestycji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim w ocenie Sądu na podstawie akt sprawy trudno ostatecznie przesądzić jakie przepisy i którego miejscowego planu mają w sprawie zastosowanie do zrealizowanej samowolnie inwestycji. Taka analiza nie wynika także z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. W aktach sprawy zawarto bowiem jedynie tekst fragmentu zapisów miejscowych planów obowiązujących dla działki nr [...].

6. Zdaniem Sądu w błędzie pozostają ponadto organy administracji, uważając, że zgodność zrealizowanej inwestycji została oceniona w postanowieniu ustalającym opłatę legalizacyjną. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że jeżeli organ nadzoru budowlanego w toku postępowania legalizacyjnego uznaje, że wszystkie wymagania umożliwiające zatwierdzenie projektu budowlanego inwestor spełnia, czego wyrazem jest wydanie postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną - wykazanie niezgodności tego ustalenia z przepisami obowiązującego prawa jest możliwe dopiero w drodze wniesienia przez stronę odwołania od decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Na etapie poprzedzającym wydanie tejże decyzji, tj. w postępowaniu wszczętym złożonym zażaleniem na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną, nie jest możliwe merytoryczne przesądzenie kwestii, których ustalenie determinuje sprawę główną. Zgodność realizowanej bez pozwolenia na budowę inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi znajduje swój formalny wyraz w decyzjach kończących postępowanie legalizacyjne, przez co z wyjątkiem znanych organowi oczywistych i nieusuwalnych przeszkód prawnych uniemożliwiających mu wydanie w przyszłości decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, organ ten w postępowaniu w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej nie może rozstrzygać o kwestiach, które wykraczają poza etap, na jakim sprawa się obecnie znajduje. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest jednym z etapów postępowania legalizacyjnego i wcale nie oznacza, że legalizacja taka nastąpi. (por. wyrok NSA z 24.05.2023 r., II OSK 1810/20; wyrok NSA z 18.06.2020 r., II OSK 3621/19; wyrok WSA w Poznaniu z 10.01.2024 r., IV SA/Po 690/23; II SA/Gl 965/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej jest zaś nałożenie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.

Należy podkreślić, że organ prowadzący postępowanie w sprawie opłaty legalizacyjnej kontrolując wydane w nim postanowienie, poza sytuacjami oczywistymi, nie oceniają zgodności realizowanej bez pozwolenia na budowę inwestycji z przepisami planowania i zagospodarowania przestrzennego i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ta ocena znajduje formalny wyraz dopiero w decyzjach kończących postępowanie legalizacyjne (por.: wyroki NSA z dnia: 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1089/15; 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3621/19).

7. Odnosząc się do kwestii zgodności zrealizowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można nie zauważyć w aktach znajduje się (jako jeden z dokumentów pozwalających na legalizację samowoli budowlanej) zaświadczenie Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 27 lutego 2024 r., z którego wynika, że – co należy podkreślić - lokalizacja drogi wewnętrznej na działkach [...] i [...] jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą rady miasta Skierniewice nr LVIII/71/2023 z dnia 29 czerwca 2023 r. oraz nie jest sprzeczna z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Skierniewice zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Skierniewicach nr 56/2000/25 z dnia 13 lipca 2000 r.

W ocenie Sądu zaświadczenie to nie jest jednak wiążące dla organów nadzoru budowlanego. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę, że organ nadzoru budowlanego bada zgodność samowoli budowlanej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i może dokonać odmiennych ustaleń niż te wynikające z przedłożonego przez inwestora zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (tak np. Wyrok WSA w Krakowie z 7.12.2016 r., II SA/Kr 1090/16). Prawidłowość tego zaświadczenia podlega zatem weryfikacji organu nadzoru budowlanego, organ winien bowiem przeprowadzić kompleksową i szczegółową analizę postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zaświadczenia tego nie można wysnuć wniosku, że zrealizowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., w tym znaczeniu, że przykładowo zgodne z planem są jej parametry.

8. W aspekcie braku zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zalegalizowanej inwestycji podzielić należy zarzuty skarżących. Jak wynika bowiem z § 27 ust. 3 Uchwały nr LVIII/71/2023 Rady Miasta Skierniewice z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – fragment miasta Skierniewice położony w rejonie ulic: [...],[...],[...],[...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2023 r., poz. 6561) dla terenu oznaczonego symbolem 15 KDW (przeznaczenie podstawowe – teren drogi wewnętrznej wraz z obiektami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego) przyjęto szerokość w liniach rozgraniczających zmienną od 5,0 m do 8,0 m. Jak wynika zaś z uzasadnienia decyzji organu I instancji podlegająca legalizacji droga wewnętrzna ma na pewnym (aczkolwiek bliżej niesprecyzowanym w decyzji odcinku) szerokość 8,5 m, co oznacza, że zgodna z ww. przepisami m.p.z.p. nie jest. Tę zasadniczą z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczność jednak organy, zwłaszcza organ II instancji, pomijają.

9. Co do podnoszonego przez skarżących naruszania art. 28 k.p.a. w zw. z art. 52 Prawa budowlanego przez niewłaściwe i niepełne określenie przez organ kręgu stron postępowania, wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego.

Jak wynika z powołanego wyżej przepisu ustawodawca wymienia trzy kategorie podmiotów, czyli inwestora, właściciela, zarządcę obiektu budowlanego. Nakazy i zakazy nakłada się więc na inwestora, natomiast dopiero wówczas, jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się w dalszej kolejności na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Wydaje się, że okoliczności, w których wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe to między innymi sytuacja, gdy inwestor w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją (tak A. Plucińska-Filipowicz, T. Filipowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, art. 52). Taki przypadek jednak w sprawie nie zaistniał, gdyż inwestor (bez względu na przekształcenia podmiotowe po jego stronie), brał czynny udział w całym postępowaniu, nie kwestionował nakładanych na niego obowiązków, uiścił również opłatę legalizacyjną. Ze względu na powyższe nie można zgodzić się z zarzutami skargi w powyższym zakresie.

Sąd czyni tu jednak pewne zastrzeżenie mając na uwadze czynności, które organy będą musiały podjąć rozpoznając ponownie sprawę. Otóż, w aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy z dnia [...] września 2022 r. zawarta pomiędzy Miastem Skierniewice a R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowo-akcyjna (obecnie R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa). Na dzień orzekania przez organy administracji umowa ta obowiązywała, zaś na dzień wydania przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie, umowa ta – o ile strony nie postanowiły o jej przedłużeniu - umowa już nie obowiązywała. Rozpatrując sprawę ponownie organy winny rozważyć skutki wynikające z tej umowy na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym w zakresie stron postępowania administracyjnego.

10. W ocenie Sądu z sprawie doszło ponadto do innych naruszeń procesowych, a mianowicie organ procedował mimo zawieszenia postępowania postanowieniem z dnia 25 lipca 2022 r. i braku wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Ww. okoliczność nie ma jednak dla przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia istotnego znaczenia.

11. Należy również zaznaczyć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., decyzja administracyjna powinna zawierać między innymi uzasadnienie. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno więc dokładnie analizować rozpoznawaną sprawę oraz jasno wskazywać, dlaczego w danym stanie faktycznym konieczne było wydanie określonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy, zwłaszcza organ II instancji nie wywiązał się z ciążących na nim w powyższym zakresie obowiązków, przede wszystkim poprzez lakoniczne odniesienie się do podnoszonych na etapie odwołania przez skarżących zarzutów. Analiza uzasadnienia wskazuje, że organ nie przeprowadził pełnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, co świadczy o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.

12. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżących w skardze kwestii przekształcenia spółki, to jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego spółka R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa (KRS [...]) powstała w następstwie przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej pod firmą R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowo-akcyjna (KRS [...]) - spółka przekształcana. Jak wynika z KRS wpis o wykreśleniu ww. spółki uprawomocnił się dnia 6 czerwca 2024 r. Słusznie organy wskazały, że ww. przekształcenie nastąpiło na podstawie art. 551 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm.) [dalej: "K.s.h."], zgodnie z treścią którego spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, prosta spółka akcyjna oraz spółka akcyjna (spółka przekształcana) może być przekształcona w inną spółkę handlową (spółkę przekształconą).

Zgodnie zaś z art. 552 K.s.h. Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru (dzień przekształcenia). Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną. W kontekście powyższych rozważań należy zwrócić szczególną uwagę na zasadę ciągłości podmiotowej spółki przekształcanej, która wynika z art. 553 § 1 i 2 K.s.h. Zgodnie z tymi przepisami spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, a spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.

Nie budzi więc jakichkolwiek wątpliwości, że z powyższych przyczyn brak jest podstaw do czynienia organom zarzutów w zakresie uwzględniania ww. zmiany i przyjęcia, że stroną postępowania jest R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa. Tym samym argumenty skargi w powyższym zakresie nie mogą zostać podzielone.

13. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżących kwestii podmiotu, który uiścił opłatę legalizacyjną, to należy wskazać, że z akt sprawy (potwierdzenie przelewu z dnia 1 marca 2024 r) jednoznacznie wynika, że podmiotem zlecającym przelew z tytułu opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000 zł była R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowo-akcyjna, co oznacza, że opłata została uiszczona przez podmiot zobowiązany do jej uiszczenia na podstawie postanowienia nr 14/2044 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice. Argumenty skarżących w powyższym zakresie nie są więc zasadne.

14. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu, które organy ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią. Przede wszystkim ponownie rozpoznając sprawę organy ocenią szczegółowo kwestię zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organy winny także dokonać oceny znajdującej się w aktach sprawy umowy dzierżawy z dnia [...] września 2022 r. zawartej pomiędzy R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowo-akcyjna (obecnie R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa) pod kątem jej ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym z punktu widzenia stron postępowania. W takim samym zakresie organy winny dokonać oceny znajdującej się w aktach sprawy oceny umowy o dzierżawę nieruchomości pod drogę zawartą [...] października 2021 r. przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową z ww. spółką.

15. Sąd zastrzega, że nie przesądza na tym etapie sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organy po ponownym rozpatrzeniu sprawy.

16. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu solidarnie na rzecz skarżących skarżącego kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

dc