Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 145/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 138 par. 1 pkt 2, art. 57 par. 1,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 30 ust. 5d i ust. 5,
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2022 r. [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z 7 grudnia 2022 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania P. T. od decyzji Starosty [...]

z 10 października 2022 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...], usytuowanym na działce ewid. nr [...], położonej przy ul. [...]

w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że 22 września 2022 r.

w Starostwie Powiatowym w S. P. T. złożył zgłoszenie opisanej wyżej inwestycji. W związku ze stwierdzonymi brakami zgłoszenia Starosta [...] postanowieniem z 5 października 2022 r., nałożył na inwestora obowiązek jego uzupełnienia o projekt sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2022. 1679) oraz o prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, działką ewid. nr [...], na cele budowlane tj. daty podpisu oświadczenia.

Ponadto organ wskazał, że jak wynika z przedłożonych dokumentów, budynek objęty zgłoszeniem usytuowany jest na działkach ewid. nr [...] i [...], natomiast

z mapy ewidencyjnej dostępnej w zasobach starostwa budynek ten usytuowany jest na działce ewid. nr [...] i rozbieżności te należy wyjaśnić.

W odpowiedzi strona złożyła 10 października 2022 r. pisemną odpowiedź, przy której przedłożyła oświadczenie z 10 października 2022 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W piśmie inwestor oświadczył, że wszystko jest zgodne z prawem - posiada analizę prawną i dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością w tej sprawie, lecz wskazanych dokumentów nie przedstawił. Wnioskujący poinformował także, że nie toczy się żadne postępowanie administracyjne dotyczące tej samej inwestycji.

Decyzją z 10 października 2022 r. Starosta [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda zauważył, że sprawa zgłoszenia instalacji gazowej w budynku nr [...] na działce nr [...] w S. była przedmiotem postępowań organów obu instancji w 2021 r. P. T. 11 marca 2021 r. zgłosił zamiar budowy wewnętrznej instalacji gazowej w lokalach mieszkalnych nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...], na działce ewid. nr [...]. Starosta [...] decyzją z 23 kwietnia 2021 r. wniósł sprzeciw, uzasadniając, że nie zostało wykazane prawo do dysponowania działkami ewid. nr [...] i [...], na których budynek mieszkalny nr [...] jest usytuowany (zgodnie z przedłożoną wówczas dokumentacją projektową). Wojewoda decyzją z 27 sierpnia 2021 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. P. T. zaskarżył decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 893/21 oddalił skargę (wyrok ten nie jest prawomocny – została wniesiona od niego skarga kasacyjna). W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że organy prawidłowo złożyły sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 11 marca 2021 r., skoro skarżący nie okazał się dokumentem wskazującym na to, że dysponuje zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie instalacji gazowej wewnątrz budynku posadowionego na nieruchomości nr [...].

Organ II instancji zwrócił uwagę, że w czasie przysługującym do odwołania się od decyzji Starosty [...] z 23 kwietnia 2021 r. w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r., przed złożeniem odwołania z 10 maja 2021 r., P. T. złożył kolejne 4 zgłoszenia, których przedmiotem była wewnętrzna instalacja gazowa

w budynku nr [...] na działce nr ewid. [...]. Organ I instancji ocenił, że 4 nowe zgłoszenia dotyczą inwestycji zgłoszonej 11 marca 2021 r. i umorzył postępowania decyzjami z: 24 maja 2021 r., 25 maja 2021 r., 26 maja 2021 r., i 28 maja 2021 r. Rozstrzygnięcia te zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy decyzjami z 23 lipca 2021 r., które nie zostały zaskarżone do WSA w Kielcach. Kolejnym zgłoszeniem w identycznej sprawie jest zgłoszenie złożone 22 września 2022 r., które było przedmiotem postępowania administracyjnego Starosty [...], zakończonego decyzją z 10 października 2022 r., sprawdzaną w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

Wojewoda zgodził się z zarzutem odwołującego, że w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka bezprzedmiotowości. Ocenił, że Starosta w decyzji

z 10 października 2022 r. nieprawidłowo wskazał, że postępowanie w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r. nadal jest w toku i w konsekwencji niezasadnie uznał postępowanie w sprawie zgłoszenia z 22 września 2022 r., dotyczące tej samej inwestycji, jako bezprzedmiotowe i je umorzył. Jednak, zdaniem organu II instancji, wobec stwierdzonych nieprawidłowości w przedmiotowym zgłoszeniu Starosta [...] zasadnie nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków

w określonym terminie w drodze postanowienia z 5 października 2022 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w aktach Starosty [...] w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r. zamieszczono wydruk informacji o działce nr [...] obręb 05 S. z 22 marca 2021 r. wskazujący 8 współwłaścicieli działki, wśród których wymieniony jest P. T.. Do akt organu I instancji załączono też kopię decyzji Starosty [...] z 21 lipca 2020 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w S. obr. 05, działki nr [...], poprzez zezwolenie [...] Spółce [...] Sp. z o.o. na realizację inwestycji polegającej na przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego. Z decyzji tej wynika, że stan prawny tej nieruchomości jest nieuregulowany wobec nieprzeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłych właścicielach. Z dokumentów złożonych przez inwestora przy zgłoszeniu z 11 marca 2021 r. nie wynikało, aby P. T. posiadał zgodę współwłaścicieli nieruchomości gruntowej - działki nr [...], na wykonanie przedmiotowych robót. Wówczas Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia między innymi o prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. P. T. dosłał oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającym z tytułu własności, wskazując budynek nr [...], nr ewide[...], na działce nr ewid. [...], obręb 05 S.. Złożył też pismo, w którym oświadczył, że jest jedynym właścicielem całego budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w S. (nr ewidencyjny budynku [...]). Organy obu instancji oceniły wtedy, że pomimo uzupełnienia zgłoszenia inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uznały, że należało orzec

o sprzeciwie wobec zgłoszonej inwestycji.

Organ odwoławczy dalej podał, że przedmiotowa inwestycja (wykonanie wewnętrznej instalacji gazowej) stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością (wyrok WSA w Rzeszowie z 13 lutego 2019 r., II SA/Rz 1312/18)

i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli, a brak takiej zgody jest równoznaczny

z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika

z orzecznictwa sądów administracyjnych, na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy braku zgody współwłaścicieli prawo to można uzyskać na drodze postępowania sądowego.

Wojewoda podkreślił, że inwestor pomimo obowiązku wyjaśnienia kwestii własności nieruchomości, nie okazał się dokumentem wskazującym na to, że dysponuje zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie instalacji gazowej wewnątrz budynku nr [...].

W tym stanie rzeczy organ II instancji stosownie do treści art. 138 § 1 ust. 2 kpa uchylił decyzję Starosty [...] z 10 października 2022 r. i orzekł

o sprzeciwie wobec zgłoszenia z 22 września 2022 r.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, P. T. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej sprzeciwu wobec zgłoszenia z 22 września 2022 r.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w orzecznictwie utrwalone zostało stanowisko, że w przypadku odwołania od decyzji o bezprzedmiotowości postępowania, organy nie są uprawnione do badania sprawy w zakresie zgłoszenia, lecz wyłącznie w zakresie bezprzedmiotowości postępowania. Dlatego nie podnosił

w odwołaniu kwestii dotyczących zgłoszeń, a sprzeciw wniesiony przez Wojewodę jest niezgodny z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023.259 ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jednym z nich jest przewidziane w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) lub w innych przepisach. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Instytucja stwierdzenia nieważności służy usunięciu z obrotu prawnego ostatecznych i nieostatecznych decyzji oraz postanowień dotkniętych najpoważniejszymi wadami, dotyczącymi przede wszystkimi naruszenia prawa materialnego. Decyzja dotknięta taką wadą nie może być konwalidowana, a wymogi pewności obrotu prawnego nakazują stwierdzenie jej wadliwości z mocą wsteczną od chwili ich wydania.

Stwierdzenie przez sąd administracyjny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 156 k.p.a., skutkować musi stwierdzeniem nieważności decyzji (postanowienia) przez sąd administracyjny, stosownie do regulacji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bez względu na inne okoliczności sprawy. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) wymienione są enumeratywnie w art. 156 k.p.a. Jedną z nich jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie organu jest w sposób oczywisty sprzeczne z przepisami prawa, zaprzecza ich istocie i sensowi. Oczywistość naruszenia prawa wyklucza uznanie za rażące naruszenie takiego przepisu, którego treść pozwala na rozbieżne interpretacje zarówno co do wykładni, jak i zastosowania. Odmienność "zwykłego" i rażącego naruszenia prawa wyraża się w odmiennych skutkach procesowych. O ile zwykłe naruszenie prawa skutkuje uchyleniem decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a., o tyle rażące naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy z wszystkimi tego konsekwencjami. Postawienie zatem zarzutu rażącego naruszenia prawa wymaga uzasadnienia, dlaczego naruszenie ma charakter rażący.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja organu II instancji uchylająca decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym i wnosząca sprzeciw wobec złożonego w tej sprawie zgłoszenia z dnia 22 września 2022 r. Powodem umorzenia postępowania przez organ I instancji, tj. Starostę Starachowickiego, było uznanie tego postępowania za bezprzedmiotowe ze względu na stwierdzenie, że identyczne zgłoszenie dotyczące tej samej inwestycji złożone przez tego samego inwestora

w dniu 11 marca 2021 r. jest ciągle procedowane, ponieważ inwestor złożył skargę do WSA w Kielcach na decyzję Wojewody, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 23 kwietnia 2021 r. wnoszącą sprzeciw od tamtego zgłoszenia.

Natomiast przyczyną uchylenia przez Wojewodę decyzji Starosty [...] z 10 października 2022 r. było uznanie za wadliwe stwierdzenia przez organ I instancji, że postępowanie w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r. nadal jest w toku, skoro – jak podniósł organ odwoławczy - postępowanie administracyjne dotyczące tego zgłoszenia zakończyło się ostateczną decyzją utrzymującą w mocy wniesiony sprzeciw. Toczące się przed WSA w Kielcach postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skargą inwestora na wspomnianą decyzję Wojewody nie oznacza, że postępowanie w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r. nadal jest w toku, skoro się ostatecznie zakończyło. Uchylając z takiego powodu decyzję pierwszoinstancyjną Wojewoda uznał równocześnie, że wskazane w sprawie, w tym również w toku poprzedniego postępowania dotyczącego takiego samego zgłoszenia z 11 marca 2022 r., braki obecnego zgłoszenia, mimo wyznaczenia inwestorowi przez organ I instancji terminu do ich uzupełnienia (postanowieniem z 5 października 2022 r.), nie zostały uzupełnione, przez co w dalszym ciągu istnieją i uzasadniają wniesienie sprzeciwu. Dlatego taki sprzeciw organ odwoławczy wniósł zaskarżoną decyzją, powołując jako jego podstawę art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity obowiązujący na datę podjęcia zaskarżonej decyzji, opublikowany w Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), przytaczanej dalej jako Prawo budowlane.

Ocena takiego rozstrzygnięcia wymaga przytoczenia tego ostatniego przepisu, a także art. 30 ust. 5d i ust. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z nimi, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c). Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (art. 30 ust. 5d). Według natomiast art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

Utrwalone i niekwestionowane orzecznictwo sądów administracyjnych, a także poglądy doktryny nie pozostawiają wątpliwości, że termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ma charakter terminu prawa materialnego, przez co nie może być przedłużany ani skracany. W szczególności, wniesienie odwołania nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu. Organ odwoławczy nie może zastosować art. 138 § 2 k.p.a., t.j. uchylić decyzji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, organ nie może też, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, uchylić decyzji organu I instancji i orzec w sprawie co do istoty, skoro kompetencja organów do wniesienia sprzeciwu wygasła. Uchylenie decyzji i orzeczenie o wniesieniu sprzeciwu przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, stanowi naruszenie prawa materialnego. Po tym terminie organ odwoławczy nie może wydać decyzji reformatoryjnej (a tym bardziej decyzji kasacyjnej), gdyż jest pozbawiony kompetencji do wniesienia sprzeciwu (por. wyroki NSA: z 6 marca 2009 r., II OSK 307/08, z 21 maja 2009 r., II OSK 724/08, z 14 marca 2012 r., II OSK 2471/10, z 13 lutego 2013 r., II OSK 1926/11, z 15 kwietnia 2013 r., II OSK 2358/11, z 20 października 2015 r., II OSK 957/15, z 11 lipca 2017 r., II OSK 2074/16, z 28 sierpnia 2018 r, II OSK 2199/16 i z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 415/19, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to jeden z przypadków, gdy organ odwoławczy jest ograniczony w możliwościach podejmowania rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 k.p.a. (por.także A. Gliniecki, [w:] A. Despot- Mładanowicz, A. Gliniecki, Z. Kostka, A. Ostrowska, W. Piątek, Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, W. 2016, s.403). Po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu organ odwoławczy może jedynie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.).

Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji rażąco narusza art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje bowiem na 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, który w tym przypadku nie został zachowany przez Wojewodę, gdyż upłynął z dniem 16 listopada 2022 r.

Termin z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, który rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu organowi I instancji zgłoszenia z 22 września 2022 r. (art. 57 § 1 k.p.a.), został przerwany postanowieniem Starosty [...] z 5 października 2022 r., nakładającym na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego. Następnie rozpoczął bieg na nowo z dniem bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego do uzupełnienia zgłoszenia i upłynął 16 listopada 2022 r. Wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw 7 grudnia 2022 r. w sytuacji, gdy ustawowy, 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu już dawno upłynął – świadczy o rażącym naruszeniu prawa. To natomiast, w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, o czym Sąd orzekł na podstawie tych przepisów.

Konsekwencją stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji jest konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Starosty [...] z 10 października 2022 r. Przy jego rozpoznawaniu organ II instancji będzie pamiętał o przedstawionej powyżej wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do motywów uchylenia przez Wojewodę decyzji organu I instancji, tj. uznania, że sprawa zgłoszenia nie jest bezprzedmiotowa, ponieważ nie toczy się już postępowanie administracyjne w przedmiocie pierwszego zgłoszenia tej samej inwestycji, na tej samej nieruchomości, dokonanego przez tego samego inwestora, należy zauważyć, że Wojewoda nie dostrzegł, że w obrocie prawnym pozostaje jego ostateczna decyzja z 27 sierpnia 2021 r., utrzymująca w mocy sprzeciw Starosty [...] z 23 kwietnia 2021 r. wobec zgłoszenia z 11 marca 2021 r. Jeżeli więc to zgłoszenie i zgłoszenie z 22 września 2022 r. rzeczywiście dotyczą takiej samej inwestycji (czego organy jednak nie skontrolowały, gdyż do tego konieczne byłoby porównanie nie tylko samych tych zgłoszeń, ale również dołączonej do nich dokumentacji, w tym obu projektów architektoniczno-budowlanych), to umorzenie postępowania przez organ I instancji może okazać się uzasadnione tym, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.