Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 200/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 10  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
law: Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia J. M. i K. J. zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barze B w J. G. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że uchylona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. G z dnia [...], nr [...] – którą odmówiono cofnięcia J. M. i K. J. (wspólnikom spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A) zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barze B, położonym w J. G., przy ul. S. [...], a to niespornych zezwoleń o numerach: [...], [...] i [...].

W ocenie organu administracyjnego I instancji w stanie faktycznym sprawy nie zaszły ustawowe przesłanki - określone w art. 18 ust.10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – zaistnienie których konieczne jest do cofnięcie przedmiotowych zezwoleń.

W odwołaniu od powyższej decyzji Prokurator Prokuratury Rejonowej w J. G. podniósł zarzut obrazy:

- prawa materialnego - art. 18 ust.10 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, poprzez przyjęcie, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą alkoholu a naruszeniami porządku publicznego;

- prawa procesowego - art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia weryfikacji dowodów przedstawionych przez strony.

W szczególności zarzucono zaniechanie przesłuchania świadków: D. E. i S. S., co do okoliczności związanych z naruszeniem porządku publicznego oraz funkcjonariuszy policji, co do podejmowanych interwencji w lokalu B. Za błędne Prokurator uznał też zaniechanie przesłuchania K. J. oraz J. M. Zarzucił nadto, iż organ uchybił art. 107 § 3 kpa – nie wskazując, z jakiego powodu uznał za wiarygodne twierdzenia wspólników spółkę A a odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez wnioskodawcę. W ocenie Prokuratora zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż naruszenia ciszy, spokoju i mienia zdarzają się, gdy sprawca jest nietrzeźwy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło oględziny miejsca położenia lokalu oraz jego najbliższej okolic i po ponownym rozpoznaniu sprawy uznało, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji utrzymującej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy wskazano, iż J. M. i K. J. w ramach działalności gospodarczej prowadzą w J. G. przy ulicy S. [...] lokal B. W lokalu tym, na podstawie niespornych zezwoleń sprzedawane są napoje alkoholowych. Wyjaśniono, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w J. G. - wobec zgłaszanych skarg mieszkańców ulic S. i P. - wystąpił do Prezydenta Miasta J. G. o cofnięcie w/w zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż w porach nocnych [...] i [...] doszło do wybicia szyb w mieszkaniu D. E. /przy ul. S. [...]/, [...] doszło do pobicia S. S., [...] zgłoszono dyżurnemu Komendy Miejskiej Policji w J. G. zakłócenie ciszy, [...] mieszkanka ul. S. [...] zgłosiła zakłócenie ciszy nocnej przez osoby wychodzące z dyskoteki; ponadto w dniu [...] funkcjonariusze policji przybyli do klubu B, z powodu zgłaszanego zakłócenia ciszy nocnej.

Stwierdzono też, że [...], w przedmiotowym lokalu przeprowadzona została interwencja Policji. Interwencja ta była wynikiem wezwania dokonanego przez prowadzących lokal, albowiem pracownicy dyskoteki ujęli osobę, która wybiła szybę w oknie budynku przy ulicy S. [...].

Odnosząc się do powyższych zdarzeń organ odwoławczy ustalił, że okno D. E, w którym dwukrotnie wybito szyby, usytuowane jest w ścianie budynku przy ul. S. [...] od ul. P. Stwierdzono, że z opisu położenia tego budynku względem budynku lokalu wynika, iż znajduje się ono poza zasięgiem kontaktu wzrokowego i głosowego od strony lokalu. Podniesiono nadto, że D. E. zgłaszała policji wybicie szyb, ale w kontakcie osobistym z dzielnicowym [...] wyraziła chęć, aby incydenty te pozostały do wiadomości dzielnicowego; nie chciała prowadzenia żadnego postępowania w kierunku ustalenia okoliczności zdarzeń. Z meldunków informacyjnych sporządzonych przez funkcjonariuszy policji organ odwoławczy wywnioskował, że sprawca(y) wybić szyb nie są znani a jedynie przypuszczenia poszkodowanej mogą sugerować, że mógł(li) to być uczestnik(cy) zabawy w lokalu przy ul. S. [...]. Z powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, że brak dowodu na to, by do wybicia szyb doszło w związku z prowadzoną w lokalu sprzedażą napojów alkoholowych. Organ II instancji stwierdził, że z uwagi na miejsce szkody właściciele lokalu nie mieli możliwości uzyskania samodzielnie informacji o jej powstaniu, w konsekwencji podzielił stanowisko organu I instancji co do braku podstaw do cofnięcia przedmiotowych zezwoleń.

Odnośnie zdarzenia z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że interwencja spowodowana była zachowaniem S. S., nietrzeźwego i agresywnego wobec innych klientów lokalu – stąd pracownicy ochrony podjęli wobec niego czynności porządkowe a funkcjonariusze policji nie stwierdzili w postępowaniu pracowników lokalu nieprawidłowości. S. S. nie zgłaszał przy tym żadnych roszczeń.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji ustaleń dokonano na podstawie dokumentów policyjnych, sporządzonych bezpośrednio po zdarzeniach.

W ocenie Kolegium dowody te przedstawiają w sposób wystarczający istotne okoliczności zdarzeń, są wiarygodne i brak podstaw do przeprowadzania, po upływie znacznego czasu, dowodu z zeznań świadków na okoliczność treści tych dokumentów, zwłaszcza, że D. E. i S. S. nie mieli zamiaru występować w obronie ewentualnie naruszonych ich dóbr. Według organu odwoławczego także opis pozostałych przypadków zakłócania ciszy nocnej, dokonany przez funkcjonariuszy policji, nie wskazuje, aby zdarzenia te miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych. Wywiedziono też, że ustawa nie wiąże sankcji cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie z zaistnieniem samego przypadku, wymagane jest by posiadacz zezwolenia nie reagował na naruszenia porządku publicznego. W ocenie organu II instancji zebrane w sprawie dowody wskazują, iż działania J. M. i K. J. nie ujawniają niedociągnięć w tym zakresie, w szczególności nie dochodziło do przypadków tolerowania zakłócenia porządku publicznego przez klientów.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Prokurator Prokuratury Rejonowej w J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę. Domagał się w niej uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. i formułował zarzut obrazy przepisów prawa procesowego - art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa - mającej wpływ na treść orzeczenia, wyrażający się w:

a. przyjęciu tezy, że brak jest podstaw do przesłuchania w charakterze świadka D. E. i S. S. oraz funkcjonariuszy policji podejmujących interwencję w lokalu, z powodu upływu czasu oraz niepodejmowania prób obrony swoich naruszonych dóbr;

b. dokonanie ustalenia, iż zakłócenie ciszy nocnej w nocy 23 lipca 2006 r., spowodowane było głośną muzyką, podczas gdy ze sporządzonej na miejscu zdarzenia notatki policyjnej wynika, iż zakłócenia te wywołane były przez grupę głośno zachowującej się młodzieży;

c. niewyjaśnienie w postępowaniu odwoławczym rozbieżności pomiędzy twierdzeniami K. J. i J. M., kwestionującymi zdarzenia przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku, a treścią pism kierowanych przez nie, w wyniku czego wydana decyzja opiera się na niepełnych ustaleniach faktycznych.

Skarżący podniósł, iż organ administracji prowadzący postępowanie winien wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 kpa. Wskazał, że przesłuchanie świadków różni się od policyjnych notatek urzędowych - z reguły lakonicznych - i nie może ich zastępować a upływ czasu nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu dowodów, takiej przyczyny ustawodawca nie przewidział. Wobec powyższego zaniechanie przez organy obu instancji przeprowadzenia dowodów, pomimo zgłoszenia takiego wniosku, ograniczyło w znaczący sposób możliwość ustalenia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi wywodzono też, że nie ma najmniejszego znaczenia czy pokrzywdzeni naruszeniem porządku publicznego występowali w obronie naruszonych dóbr. Ustawa z dnia 26.10.1982r. nie zna takiej przesłanki. Skarżący zarzucił nadto, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji nie ustosunkował się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu pominięcia dowodu z przesłuchania K. J. i J. M.

Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący zarzucił także dokonanie błędnych ustaleń, co do zdarzenia opisanego w notatce z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przestawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wniosły też uczestniczki postępowania – K. J. i J. M. Podtrzymywały przy tym prezentowane w toku postępowania administracyjnego stanowisko, że brak związku przyczynowego między sprzedażą alkoholu a zdarzeniami naruszenia porządku publicznego. W ich ocenie – tak jak wywodziły w piśmie procesowym z [...] - poczyniły wszelkie kroki w celu prawidłowego działania klubu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz.1269) - stanowi, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem zawarty w skardze wniosek o jej uchylenia zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Prokuratora o cofnięcie K. J. i J. M. zezwoleń na sprzedaż i podawania alkoholu - w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r., o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 147.1231 ze zm).

Zgodnie z tym przepisem zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego,

A zatem w sprawie - przedmiotem której jest wniosek o cofnięcie zezwolenia - ustalenia wymaga, czy stan faktyczny sprawy odpowiada hipotetycznemu stanowi przewidzianemu w powołanej powyżej normie prawnej. W szczególności istotne jest czy w okresie sześciu miesięcy doszło w B lub jego najbliższej okolicy co najmniej dwukrotnie do zakłócenia porządku publicznego, a jeżeli tak, to czy naruszenia te miały związek ze sprzedażą alkoholu w lokalu. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, ustalić należało, czy prowadzący punkt sprzedaży powiadamiali o podobnych zdarzeniach organy powołane do ochrony porządku publicznego.

W rozpatrywanym przypadku nie jest sporne, iż w okresie od 21.05.2005r. do 29.10.2005r. odnotowano kilka interwencji Policji związanych z zakłóceniem ciszy nocnej.

Odnośnie związku odnotowanych zdarzeń ze sprzedażą i podawaniem alkoholu w B, zarówno organ I jak i II instancji ustaliły brak przesłanek do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, przy czym ustalenia te oparto jedynie na notatkach służbowych funkcjonariuszy Policji oraz pisemnych wyjaśnieniach złożonych przez J. M. i K. J.

W ocenie Sądu tak przeprowadzone postępowanie dowodowe uchybia prawu.

Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej kpa (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy administracji publicznej w toku postępowania zobligowane są do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższy przepis na organ administracyjny nakłada zatem ciężar dowodu okoliczności istotnych dla sprawy. Oznacza to, iż organ winien nie tylko prawidłowo ocenić, jakie fakty są w sprawie istotne, ale i jakie dowody są dla ich udowodnienia potrzebne. Na organie administracyjnym ciąży obowiązek przeprowadzenie tych dowodów z urzędu. Zasadę prawdy obiektywnej, wyrażonej w cytowanym art. 7 kpa, konkretyzuje unormowanie zawarte w art. 77 § 1 ustawy stanowiąc, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Potwierdza to, iż procedura administracyjna nie nakłada na strony postępowania obowiązku kompletnego, wyczerpującego wskazywania dowodów.

W ocenie składu orzekającego - skoro w niniejszej sprawie - co do związku stwierdzonych zakłóceń porządku ze spożywaniem alkoholu w B - organy poprzestały na dowodach przedstawionych przez Prokuratora wraz z wnioskiem i stan faktyczny ustaliły w oparciu o ocenę tych dowodów – to doszło do naruszenia zasad postępowania dowodowego. Organy ograniczyły się bowiem do rozważenia czy wnioskodawca udowodnił zasadność zgłoszonego żądania. Godzi się nadto zauważyć, że zadaniem organu odwoławczego nie jest jedynie rozpoznanie środka zaskarżenia, lecz ponowne rozpoznanie sprawy. Tak więc sformowany w odwołaniu zarzut nieprzesłuchania świadków i stron postępowania ocenić należy także jako zgłoszenie wniosków dowodowych. W myśl tymczasem art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie natomiast z art. 78 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§1); organ może tego żądania nie uwzględnić, jeżeli dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami (§2) – a taka sytuacja w sprawie nie zachodziła. Nie znajduje oparcia w prawie stwierdzenie, że zaliczone w poczet dowodów dokumenty (notatki policyjne) wystarczająco dokumentują okoliczności zdarzeń.

W tym stanie rzeczy zgodzić należy się ze skarżącym, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchybia prawu procesowemu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. W świetle przytoczonych unormowań nie można się bowiem zgodzić ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Kolegium, iż dowód z przesłuchania wnioskowanych świadków jest zbędny z uwagi na upływ czasu. Upływ czasu może rzutować np. na ocenę wiarygodności składanych zeznań. Niedopuszczalne jest jednak ocenianie dowodów przed ich przeprowadzeniem. Zwrócenia uwagi wymaga też, że świadkowie winni być przesłuchani na okoliczność ustalenia okoliczności istotnej dla sprawy tj. czy zakłócenia porządku publicznego pozostawały w związku ze sprzedażą alkoholu - a nie na treść dokumentów policyjnych, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Bez znaczenia dla prawidłowego rozważenia celowości przesłuchania świadków jest zaś to czy świadkowie ci zgłaszali, w związku z zakłóceniami porządku, roszczenia w odrębnych postępowaniach.

W konsekwencji powyższego nie budzi wątpliwości składu orzekającego, że materiał dowodowy sprawy nie jest kompletny, a skoro tak to jego ocena dokonana przez organy obu instancji uchybia zasadzie wyrażonej w art. 80 kpa. Podzielić bowiem należy pogląd, że tylko kompletny materiał dowodowy może być oceniony w granicach prawem przewidzianej swobody. Jako dowolne zaś należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące co prawda potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czyli nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (vide: wyrok NSA z dnia 04.07.2001 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171).

Kolejną istotną dla wyjaśnienia rozpatrywanej sprawy okolicznością - z punktu widzenia art. 18 ust.10 pkt 3 powołanej ustawy - była ocena czy przypadki zakłócenia porządku miały miejsce w najbliższej okolicy punku sprzedaży alkoholu.

Zgodnie z definicją legalną najbliższej okolicy, zawartą w art. 21 ust. 1 ustawy, za najbliższą okolicę uważa się obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji, po przeprowadzeniu wizji lokalnej, ustalił, iż budynek przy ulicy S. [...], w którym doszło do zgłaszanego wybicia szyb, stanowi najbliższą okolicę lokalu. Tymczasem organ odwoławczy uznał, że okno, w którym wybito szyby w mieszkaniu przy ul. S. [...] znajduje się poza zasięgiem kontaktu wzrokowego i głosowego. W sprawie zachodzi zatem zasadnicza rozbieżność, wymagająca szczegółowego odniesienia się do dowodów, w oparciu o które tych ustaleń dokonano, w sposób poddający się kontroli. Organ II instancji wskazał jedynie, że ustalenia poczynił w oparciu o opis położenia budynku. W aktach tymczasem znajduje się protokół wizji lokalnej przeprowadzonej przez organ I instancji, w którym oceniono tylko możliwość kontaktu wzrokowego. Także protokół oględzin przeprowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiera danych, które pozwoliłyby na jednoznaczne ustalenie spornej kwestii. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 kpa, który zawiera nakaz skierowany do organu, kompleksowego ustosunkowania się, w uzasadnieniu definitywnego orzeczenia, do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym "wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej." Brak tak sformułowanego uzasadnienia powoduje, iż w tym zakresie zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu.

Zwrócenia uwagi wymaga też, że cytowany na wstępie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nakazuje badać czy prowadzący ten punkt sprzedaży alkoholu powiadamiają organy powołane do ochrony porządku publicznego o zakłóceniach tego porządku. Bez znaczenia dla sprawy są zatem ustalenia poczynione przez organ odwoławczy, że pracownicy ochrony lokalu interweniują w razie naruszania porządku publicznego a zatem zakłócania tego porządku nie jest tolerowane. Ustawa jednoznacznie wymaga powiadamiania właściwych organów a nie interwencji prowadzących punkt sprzedaży alkoholu czy ich pracowników. Normatywne przesłanki powodują, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają też okoliczności powoływane przez uczestniczki postępowania a zmierzające do wykazania, że poczyniły one starania i nakłady celem uniknięcia naruszeń porządku publicznego.

W świetle dotychczasowych rozważań wskazać należy - nie przesądzając kierunku rozstrzygnięcia - iż przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ zobligowany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe, zgodnie z treścią przepisów zawartych w rozdziale 4 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności organ winien przesłuchać świadków zawnioskowanych przez Prokuratora na okoliczność ustalenia związku zakłóceń porządku publicznego ze sprzedażą i podawaniem alkoholu w lokalu B. Powinien też dokonać jednoznacznych ustaleń czy ewentualne zakłócenia porządku miały miejsce w najbliższej okolicy od miejsca sprzedaży a w uzasadnieniu decyzji musi wskazywać – w sposób poddający się kontroli - w oparciu o które dowody ustaleń tych dokonano (zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa).

Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi okazały się uzasadnione – na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.