Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2242/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 25, art. 13g ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. D. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, ust. la, ust. 1 b pkt 1, ust. 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260), oraz lp. 7 pkt 6 lit. b), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] września 2012 r. w C. pracownik Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu zatrzymał do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowcą opisanego wyżej zespołu pojazdów był M. W., który wykonywał przewóz drogowy magnezytu surowego w imieniu skarżącego.

Opisany wyżej zespół pojazdów skierowany został na zalegalizowane stanowisko ważenia pojazdów w C. przy al. [...], gdzie poddany został kontroli oraz ważeniu. W trakcie prowadzonej kontroli przed przystąpieniem do ważenia kierowca został pouczony o zasadach przeprowadzania ważenia, okazano mu również świadectwo legalizacji przyrządu pomiarowego (wagi) oraz protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Ważenia dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych LP 600. Kierujący nie zgłosił uwag do przeprowadzonej kontroli.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 24,5 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 0,5 t,

- łączna masa pojazdu 40,3 t - przekroczenie dmc pojazdu o 0,3 t,

Zarazem kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2 400 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż o 1,4 m oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2400 złotych w związku ze stwierdzonymi naruszeniami.

Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 8, 80, 107 § 3 Kpa. Podkreślił, iż w dalszym ciągu ma uzasadnione wątpliwości dotyczące miejsca zatrzymania pojazdu, procedury ważenia i uzyskanych wyników ważenia, które nie mogły jego zdaniem stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Ponadto wskazał, że przenośne wagi do ważenia pojazdów nie są przystosowane do ustalenia ewentualnego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej. Fakt ten potwierdzają jego zdaniem: certyfikat zatwierdzenia wag oraz stanowisko Głównego Urzędu Miar i Najwyżej Izby Kontroli. W związku z powyższym uzyskane w trakcie kontroli wyniki ważenia zdaniem przedsiębiorcy są nielegalne i nierzetelne. Skarżący podniósł także w odwołaniu, że pomimo wniosku, nie doręczono mu protokołu pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów, a także legalizacji i instrukcji wag. Ponadto jego zdaniem należy wyjaśnić, dlaczego kontrolujący pomimo przekroczenia dmc nie przeprowadził drugiego ważenia pojazdu oraz czemu w protokole kontroli nie zamieszczono wyników pomiaru każdej z osi składających się na potrójną oś napędową. Skarżący zwrócił nadto uwagę, że kierowca nie został pouczony przez kontrolującego o prawie odmowy podpisania protokołu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...].

Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do możliwości określania dopuszczalnej masy całkowitej wagami typu LP 600, jak i co do możliwości ich stosowania podczas kontroli, organ odwoławczy zaznaczył, że wagi użyte w trakcie kontroli spełniały wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Potwierdzają to świadectwa legalizacji wag użytych podczas kontroli drogowej. Ważenie odbyło się za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabr. [...] i [...], które legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z przewidzianymi terminami ważności do dnia [...] października 2013 r.

Organ podniósł nadto, że kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który został następnie przedstawiony kontrolowanemu kierowcy i został po zapoznaniu się z jego treścią przez niego podpisany. Kierowca w protokole tym nie odnotował żadnych uwag pomimo takiej możliwości. Podpisując protokół kierowca oświadczył jednocześnie, iż przed rozpoczęciem czynności kontrolnych został poinformowany m. in. o zasadach kontroli nacisków osi pojazdu i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych, o odczycie wskazań przyrządów pomiarów, które dokonano w jego obecności oraz, że okazano mu świadectwa legalizacji ponownej oraz protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów, przy czym miał również możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wagi ze świadectwem legalizacji.

W świetle powyższych okoliczności, organ II instancji uważa, że procedura ważenia przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Obowiązujące normy nakładają obowiązek przestrzegania norm w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu, ich naruszenie skutkuje nałożeniem kar pieniężnych. Dlatego brak jest podstaw do uznania, iż ważenie za pomocą wag do pomiarów statycznych zostało przeprowadzone nieprawidłowo. Zdaniem organu odwoławczego to podmiot wykonujący przejazd przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] P. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze wskazał między innymi, że przenośne wagi do ważenia pojazdów nie są przystosowane do ustalania ewentualnego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. Organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości wszystkich okoliczności tej sprawy, a mimo to zdecydował się utrzymać w mocy decyzję, która zdaniem skarżącego niemal w ogóle nie różni się od poprzedniej, uchylonej i przekazanej do ponownego rozpatrzenia. Według skarżącego nie można ustalić dopuszczalnej masy całkowitej za pomocą sumowania wyników ważenia poszczególnych osi, bowiem z pkt 2.4 załącznika do Certyfikatu Zatwierdzenia Typu WE Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. dotyczącego wag przenośnych nieautomatycznych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 (producent [...]) wynika, że "wskazania cząstkowe, tj. wskazania nacisków kół lub osi pojazdu, nie powinny być wykorzystywane do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu". Z kolei pismem z dnia [...] marca 2010 r. Główny Urząd Miar wyjaśnił jednoznacznie, że wagi typu LP600 nie powinny służyć do wyznaczania masy całkowitej pojazdu. Stanowisko GUM oraz certyfikat dotyczący wag typu LP 600 sprawiają, że w przypadku nakładania kar za przekroczenie DMC zmierzonej za pomocą wag LP600 należy liczyć się z podnoszeniem przez strony zarzutu braku podstaw do nakładania kary pieniężnej za przekroczenie DMC. Także w piśmie nr [...] z dnia [...].08.2012 r. Główny Urząd Miar napisał, że "podczas przeprowadzania procedury zatwierdzenia typu WE, zawiera m. in. instrukcji obsługi wagi typ LP 600 (dokument [...] z dnia [...].01.2005 r.). Instrukcja ta określa zakres stosowania tych wag jako wag do statycznego pomiaru nacisków kol i osi pojazdów. Zapisy w dokumentacji i certyfikacie zatwierdzenia typu WE wskazuję, że typ wagi LP 600 nie powinien być wykorzystywany do wyznaczania masy pojazdu". Organ w treści decyzji polemizując z GUM, zauważył, że "organ I instancji stwierdza iż "nie powinny" nie znaczy że na wagach LP600 zakazano określania rzeczywistej masy całkowitej pojazdów i zabroniono nakładanie z tego tytułu kar", ale powinien zwrócić uwagę na wyroki sądów administracyjnych, w szczególności na wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 1639/12 z dnia 17.10.2012 r. dotyczący wag LP600, gdzie sąd wyraźnie wskazał, że "w odniesieniu do tego pierwszego naruszenia (przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu) GITD właściwie umorzył w tym zakresie postępowanie uznając, że ważenia dokonano przy pomocy wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, z certyfikatu zatwierdzenia których wynikało, iż nie powinny one być używane do wyznaczania masy całkowite] pojazdu. Wagi tego typu, zgodnie z instrukcją ważenia, służę bowiem do określania nacisków na osie pojazdów, a nie masy całkowitej pojazdu.

Powyższe potwierdziła również Najwyższa Izba Kontroli w opublikowanej dnia 26 marca 2012 roku "Informacji o wynikach kontroli ochrony dróg przed niszczeniem przez przeciążone pojazdy", gdzie oceniła negatywnie organizację i prowadzenie przez WITD kontroli ważeniowych z uwagi na brak ich ciągłości i ograniczoną wiarygodność pomiarów".

Zdaniem skarżącego uzyskane w trakcie kontroli wyniki ważenia są nielegalne oraz nierzetelne, a Inspekcja Transportu Drogowego nie jest przygotowana do realizacji ustawowego obowiązku ważenia pojazdów w sposób zgodny z prawem.

Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że miejsce ważenia spełnia wymogi formalnoprawne wymagane do ważenia pojazdów, czego potwierdzeniem jest okazany kierowcy protokół pochylenia terenu zatwierdzającego stanowisko do kontroli wagowej. Wyniki przeprowadzonego ważenia pojazdu nie są miarodajne również z uwagi na niewłaściwy przebieg całego procesu ważenia kontrolowanego pojazdu. Sporna strefa ważenia jest nierówna, wymagająca modernizacji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia natomiast decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1800 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, jak również dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych (nienormatywnych), przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz w art. 61 ust. 6, 8 i 10 tej ustawy jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 4 pkt 25 ustawy o drogach publicznych, według którego jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Przepis art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Karę tę, zgodnie z art. 13g ust. 1a ww. ustawy ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Karze podlega, z mocy art. 13g ust. 1b pkt 1 przede wszystkim podmiot wykonujący przejazd. Wysokość kar pieniężnych, zgodnie z art. 13g ust. 2 tej ustawy określa załącznik nr 2 do ustawy. Podmiotami uprawnionymi do stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym oraz wymierzenia i pobrania za to kary są inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji na mocy art. 40c ust. 1 powołanej ustawy.

W tym zakresie za zasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa co do poczynionych ustaleń w zakresie wyników ważenia pojazdu. W tym zakresie Sąd zasadniczo podziela stanowisko skarżącej odnoszące się do zastosowania niewłaściwych wag pomiarowych użytych do ważenia kontrolowanych pojazdów tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600.

Na wstępie należy podnieść, iż poruszanie się pojazdów o przekroczonych parametrach norm dopuszczalnych, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Z art. 61 ustawy - Prawa o ruchu drogowym wynika wprost, że przewożony ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Należy wskazać, że zasady użytkowania urządzeń określają bezpośrednio ich producenci (w tym przypadku instrukcja obsługi wagi LP 600), co następnie jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zawarte zarówno w świadectwach homologacji oraz certyfikatach zatwierdzenia typu urządzenia (WE nr PL 05004) oraz świadectwach legalizacji (dla nr wag LP 600 wykorzystanych w rozpatrywanej sprawie).

Z powyższych dokumentów wynika, że waga nieautomatyczna LP 600 służy do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag lub ich odpowiedniej konfiguracji w zależności od rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów). Należy zauważyć, że wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu LP 600 nie posiadają zatem homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. Brak możliwości dokonywania na podstawie wskazań tego typu wag pomiarów (wyników sumarycznych nacisków kół i osi) wynika także z samej instrukcji obsługi wag LP 600, których przeznaczenie zostało przez producenta (Intercomp) wskazane na s.3 Instrukcji. Wynika z niego jednoznacznie, iż wagi te są przeznaczone tylko do statycznych pomiarów nacisku kół lub osi.

O tym że dokonywanie sumarycznych pomiarów może prowadzić do niezgodności ze stanem faktycznym (nieodpowiadającym rzeczywistości) najlepiej świadczy znana Sądowi z urzędu "Instrukcja postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych", wprowadzona zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r., zgodnie z którą polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP 600), o 200 kg i 2% celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Na powyższe nieprawidłowości w ustaleniach kontrolnych ww Inspekcji zwróciła uwagę nie tylko Najwyższa Izba Kontroli w cytowanym przez skarżącą dokumentach, ale przede wszystkim merytorycznie najbardziej właściwy w tej materii organ, jakim jest Prezes Głównego Urzędu Miar.

W piśmie z dnia [...] września 2013 r. (znak [...] ), które także jest znane Sądowi z urzędu – z innych spraw, organ ten stanął na stanowisku, że wynik ważenia pojazdu z wykorzystaniem wag LP 600, jako masa całkowita, może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny, a ostateczne ustalenia w tym zakresie powinny zostać dokonane na podstawie innej odpowiedniej wagi nieautomatycznej klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max. Stanowisko to w przedmiotowym zakresie należało uznać za wiążące dla innych organów administracji.

Sąd zauważa, że wagi użytkowane przez organy inspekcji drogowej, jako przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Taki system dopuszczenia do używania wskazanych urządzeń ma na celu, stosownie do ustawy o miarach, zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i niepodatkowych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o miarach). Zatem urządzenie jest weryfikowane pod kątem dopuszczenia do użytkowania na podstawie określonych danych technicznych producenta. W przypadku gdy urządzenie takie miałoby zostać dopuszczone do obrotu czy użytkowania w celu innym niż to wynika z danych uzyskanych od producenta, wymagałoby to wykonania ponownej legalizacji w oparciu o nowe dane techniczne producenta.

Podsumowując, z uwagi na wyżej przedstawione stanowisko Prezesa GUM oraz zważywszy, iż w badanej sprawie pomiar nacisku na osie pojazdu dokonany w toku kontroli na drodze przy użyciu wag LP 600 posiadających co prawda aktualne świadectwa legalizacji, jednak dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz niezgodnie z instrukcją producenta wag, w ocenie Sądu stanowi to działanie nieprawidłowe, gdyż jest niezgodne z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym w zakresie ustalenia stanu faktycznego badanej sprawy. Zostały w ten sposób naruszone przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku ustalenia dopuszczalnej masy pojazdu dokonany pomiar nie może bowiem być uznany za przeprowadzony prawidłowo, a w konsekwencji jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Powyższe ma wpływ na ponowną ocenę podstaw wyłączenia odpowiedzialności wobec wątpliwości ustalenia DMC pojazdu, który przewoził materiał sypki.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę powyższą ocenę, bowiem na mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W szczególności w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ dokona reasumpcji wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych, opisanych w załączniku do protokołu z kontroli. Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego organ będzie mógł zdecydować o ewentualnym nałożeniu kary pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w zw. z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku (punkt 1 i 2). Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów Sąd oparł na treści art. 200 p.p.s.a.