Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1278/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2,  art. 17c par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 lipca 2023 r. nr SKO.K/41.4/879/2023/10105 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 11 lipca 2023 r., znak SKO.K/41.4/879/2023/10105, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ, SKO), uchylił postanowienie Prezydenta Miasta R. (dalej jako Prezydent Miasta) z 22 marca 2023 r. oraz orzekł, co do istoty poprzez oddalenie zarzutu zobowiązanego K.M. (dalej jako dłużnik, skarżący, zobowiązany) w sprawie egzekucji administracyjnej w zakresie wygaśnięcia dochodzonego obowiązku w związku z jego przedawnieniem oraz stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej w zakresie nieistnienia obowiązku tj. co do braku podstaw do nałożenia kary porządkowej.

Stan sprawy:

Prezydent Miasta wystawił przeciw dłużnikowi tytuły wykonawcze:

- z 19 stycznia 2019 r. na kwotę 500 zł stanowiącą należność pieniężną określoną orzeczeniem – postanowieniem z 19 października 2018 r.,

- z 19 stycznia 2019 r. na kwotę 800 zł stanowiącą należność pieniężną określoną orzeczeniem – postanowieniem z 19 listopada 2018 r.

Wystawienie tytułów wykonawczych stanowiło konsekwencję postanowienia z 4 września 2018 r. oraz z 8 listopada 2018 r. w przedmiocie nałożenia kar porządkowych w związku z nieusprawiedliwionym niestawiennictwem dłużnika na wezwanie uprawnionego organu. Postanowieniami z 9 października 2018 r. oraz z 21 grudnia 2018 r. Komendant Straży Miejskiej w R. odmówił ich uchylenia. Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z 26 kwietnia 2019 r. nie uwzględnił zażalenia na odmowę uchylenia kary porządkowej. Z kolei postanowieniem z 18 listopada 2019 r. tenże Sąd uchylił postanowienie Komendanta Straży Miejskiej w R. w sprawie odmowy przyznania zwrotu kosztów dojazdu, a to z uwagi na jego przedwczesność, z uwagi na nie rozpoznanie wniosku dłużnika o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. dnia 15 marca 2023 r. w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zdziałaną zawiadomieniem z 15 lutego 2023 r., a polegającą na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Kolegium w uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniło, że uchybienie organu egzekucyjnego w zakresie doręczeń pism, nie wpłynęło na możliwość zapoznania się zobowiązanego z treścią zawiadomienia o zajęciu jak również odpisów tytułów wykonawczych, a przez to nie mogło mieć żadnego znaczenia dla prawidłowego złożenia skargi. Kolegium wskazało, że naruszenie przepisów dotyczących doręczeń pism w toku postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zobowiązany 9 marca 2023 r. wniósł Prezydenta Miasta pismo zatytułowane "zarzuty i skarga". Zobowiązany zarzucił, że korespondencja w sprawie nie została skutecznie doręczona. Doręczenia powinny być dokonywane na adres do doręczeń elektronicznych, czego organ egzekucyjny (a jednocześnie wierzyciel) nie uczynił.

Zobowiązany zarzucił nadto, że postępowanie egzekucyjne w sprawach zostało wszczęte oraz jest prowadzone w odniesieniu do kar, które nie podlegają wykonaniu albowiem od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięć stanowiących podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego upłynęły ponad 3 lata. W piśmie wskazano, że do wykonywania kar orzeczonych na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia stosuje się przepis art. 45 § 3 Kodeksu wykroczeń, który stanowi, że orzeczona kara nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata. Nadto zobowiązany zarzucił, że dochodzony obowiązek należało uchylić na mocy art. 49 § 3 k.p.w. albowiem we właściwym czasie ukarany dostatecznie usprawiedliwił swoje niestawiennictwo albo samowolne oddalenie się. Brak było podstaw do wystawienia w/w tytułów wykonawczych, ponieważ obowiązek wygasł w całości wraz z upływem 3 lat, o których mowa art. 45 § 3 Kodeksu wykroczeń.

Spór w sprawie ogniskuje się na zagadnieniu kwalifikacji kary porządkowej nałożonej przez niesądowy organ procesowy w toku postępowania w sprawie o wykroczenia. Odpowiedź na pytanie, czy kary te traktować należy jako niepodatkowe należności podatkowe o charakterze publicznoprawnym, czy też tak jak kary za wykroczenia wskazywać będzie, jakie przepisy należy stosować do oceny upływu terminu przedawnienia kar porządkowych.

W niniejszej sprawie wierzyciel trafnie przyporządkował okoliczności podniesione przez zobowiązanego do podstawy zarzutu określonej w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jed. Dz. U. 2022 r., poz. 479 – dalej jako upea) tj. nieistnienie obowiązku oraz w art. 33 § 2 pkt 5 upea - wygaśnięcie obowiązku.

Odnosząc się do zgłaszanych przez zobowiązanego okoliczności mających świadczyć o nieistnieniu obowiązku organ stwierdził niedopuszczalność zarzutu. Wystąpienie wymienionych w art. 49 § 3 kpw przesłanek do uchylenia kar porządkowych orzeczonych wobec zobowiązanego było rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym przed Komendantem Straży Miejskiej w R. oraz Sądem Rejonowym w R. Niedopuszczalna jest ponowna ocena w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego zasadności nałożenia jak i uchylenia kary porządkowej. Niemożliwe jest weryfikowanie w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego istnienia i treści obowiązków wynikających z orzeczeń właściwych organów władzy publicznej.

Jeżeli natomiast chodzi, o przedawnienie dochodzonych należności to zarzut zobowiązanego w tej części okazał się nietrafny. Powołany przez stronę art. 45 § 3 k.w. dotyczy terminu przedawnienia wykonania kar lub środków karnych. Kary i środki karne zostały osobno zdefiniowane odpowiednio w art. 18 k.w. i art. 28 k.w. W katalogu stworzonym w oparciu o te przepisy brak jest kar porządkowych nałożonych w trakcie postępowania w sprawie o wykroczenia na jego uczestników. Kara porządkowa z art. 49 § 1 k.p.w. nie jest karą grzywny z art. 18 pkt 3 k.w., chociaż może zostać nałożona w postępowaniu zmierzającym do ukarania obwinionego karą grzywny i podobnie jak grzywna wymierzana jest w pieniądzu. W obliczu powyższego nieuprawniony był wniosek wywiedziony przez skarżącego, że do kar porządkowych nałożonych w trakcie postępowania w sprawie o wykroczenie przedawnia się w terminie przewidzianym dla wykonania kar i środków karnych za wykroczenia - tj. 3 lat liczonych od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

Konsekwencją przyjętej kwalifikacji jest odpowiednie zastosowanie do terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu kary porządkowej regulacji zamieszczonej w Dziale III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm. - zwana dalej "o.p."), co wynika z art. 67 § 1 u.f.p. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro kary porządkowe były wymagalne w 2018 r., to ich nominalny termin przedawnienia liczony od końca tego roku upływa z końcem 2023 r.

Co do przyczyn uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta SKO stwierdziło, że w ramach rozpoznania zarzutu w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego możliwe jest wydanie dwóch rodzajów rozstrzygnięć, a to merytorycznego - o oddaleniu bądź o uwzględnieniu zarzutu (art. 34 § 2 pkt 2 upea) albo formalnego - o niedopuszczalności zarzutu (art. 34 § 2 pkt 3 upea). Do merytorycznej oceny zarzutów dochodzi wówczas gdy brak jest przesłanek niedopuszczalności zarzutu określonych w art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) i b) upea Przywołany przepis stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W toku postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalne badanie zasadności nałożenia oraz treści dochodzonego obowiązku (np. wysokości opłaty), który został nałożony w orzeczeniu (np. decyzja administracyjna, postanowienie). Niemożliwe zatem jest badanie w ramach rozpoznania zarzutów tego, czy słusznie nałożono na zobowiązanego dochodzony obowiązek.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania dotyczących doręczeń, co polegało na zaniechaniu doręczeń drogą elektroniczną (poprzez ePUAP) a przesyłaniu pism drogą tradycyjną. Kolegium podzieliło ocenę zamieszczoną w postanowieniu z 27 kwietnia 2023 r. Pominięcie drogi doręczeń elektronicznych i przekazanie pisma pocztą zwykła nie doprowadziło do upośledzenia gwarancyjnej funkcji przepisów dotyczących doręczeń.

W skardze na to postanowienie złożonej do tutejszego Sądu skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił nierozpoznanie w całości zażalenia strony wniesionego 12 kwietnia 2023 r. Nadto zarzucił błędne zakwalifikowanie grzywien nałożonych na stronę w toku postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie, jako administracyjnych kar porządkowych (niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym). Skutkiem takiej błędnej kwalifikacji jest błędne stwierdzenie, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, jakoby egzekucja grzywien nie uległa przedawnieniu mimo upływu ponad 3 lat od chwili uprawomocnienia rozstrzygnięć w przedmiocie ich nałożenia, to znaczy błędne stwierdzenie, iż przepis art. 45 § 3 Kodeksu wykroczeń nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W oparciu o te zarzuty domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia. Nadto wniósł o uchylenie wszystkich czynności egzekucyjnych i umorzenie postępowania.

Nadto zobowiązany wniósł o orzeczenie przez sąd egzekucyjnego w całości do chwili prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiotowej sprawie a to ze względu na fakt, że organ egzekucyjny jest w niniejszej sprawie jednocześnie wierzycielem. Jeżeli przymusowa egzekucja doprowadzi, przed wydaniem wyroku przez sąd, do ściągnięcia egzekwowanych kwot od strony, strona wnosi o zasądzenie od Prezydenta Miasta zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami liczonymi od dnia wyegzekwowania w/w kwot do dnia ich zwrotu stronie oraz o zasądzenie od tegoż organu zwrotu stronie kosztów oraz wszelkich innych opłat związanych postępowaniem egzekucyjnym.

W ocenie skarżącego, SKO nie uwzględniło okoliczności, że organ I instancji wydając przedmiotowe postanowienia uczynił to na podstawie przepisów ustawy karnej (wykroczeniowej) procesowej (art. 49 § 1 k.p.w.). Do terminu wykonania (przedawnienia) tych zobowiązań winny mieć więc zastosowanie przepisy ustawy karnej (wykroczeniowej) czyli art. 45 § 3 k.w. a nie, jak tego chce organ, inne przepisy - zwłaszcza, że inne przepisy są mniej korzystne dla strony.

Dalej skarżący wskazał, że organ I instancji był zobowiązany do doręczania stronie oryginałów (lub sporządzonych zgodnie z prawem odpisów) wszelkich pism wyłącznie na adres do doręczeń elektronicznych. Czynności tej jednak organ I instancji zaniechał w odniesieniu do wszystkich pism, które miały wszczynać postępowanie a których kopie dostarczone zostały stronie jedynie za pośrednictwem operatora pocztowego wyznaczonego 6 marca 2023 r. Organ I instancji nie sporządził pism w postaci dokumentów elektronicznych oraz nie doręczył stronie oryginałów ani odpisów pism w sposób przewidziany przez prawo tj. na adres do doręczeń elektronicznych. Brak doręczenia w sposób przewidziany prawem powoduje, że czynność jest nieskuteczna a postępowanie należy umorzyć w całości lub uznać za niebyłe.

Uzasadniając wniosek o zawieszenie skarżący wskazał, że w sytuacji, w której organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (a sytuacja taka ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy) w chwili wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organ I instancji powinien był z urzędu zawieść postępowanie egzekucyjne - czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 33 § 2 upea, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W niniejszej sprawie spór koncentruje się na dwóch przesłankach zarzutu – nieistnienia obowiązku i jego wygaśnięcia.

Z kolei w myśl art. 33 § 4 upea, zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej nie umożliwia zgłoszenia zarzutu jakiegokolwiek, lecz jedynie takiego, który został przewidziany przez ustawodawcę w art. 33 § 2 upea. O zakresie rozpatrzenia sprawy decyduje zatem treść zgłoszonego zarzutu. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07 to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w ART. 33 upea opiera swój zarzut. Na związanie organu podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 upea, nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (por. wyroki NSA z: 8 czerwca 2021 r., III FSK 3542/21; 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10).

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 35 § 1 upea, wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Celem regulacji art. 35 § 1 upea jest tymczasowe zaniechanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Regulacja powyższa ma na celu tymczasową ochronę dłużnika, który wniósł w trybie ustawy egzekucyjnej zarzuty, które mogą okazać się zasadne. Przy czym zwrot "zawiesza" oznacza, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje z mocy samego prawa, a nie w następstwie podjęcia przez organ egzekucyjny określonego rozstrzygnięcia. Zarówno zawieszenie postępowania, jak i podjęcie następuje z mocy prawa. Konsekwencją skutku prawnego występującego z mocy prawa jest brak podstaw do wydawania postanowień stwierdzających zarówno wystąpienie tego skutku, jak i jego ustąpienie.

Przechodząc do zgłoszonych zarzutów wskazać należy, że podstawa zarzutu wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 upea występuje wówczas, gdy w toku egzekucji administracyjnej wygaśnie dochodzony obowiązek w całości lub części. Chodzi o przypadki, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy (np. ze względu na śmierć osoby która miała poddać się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu), albo gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia (np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis z którego bezpośrednio wynikał obowiązek). Przede wszystkim gdy jednak gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, przedawnienia.

Skarżący swój zarzut w tym zakresie oparł na kwestii przedawnienia kary porządkowej powołując się na trzyletni termin przedawnienia wynikający z art. 45 § 3 Kodeksu wykroczeń. W myśl tego przepisu, orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata. Wyjanić należy skarżącemu, że przepis ten nie dotyczy kary porządkowej wymierzonej na podstawie art. 49 kpw, lecz kar lub środków karnych wymierzanych jako dolegliwość dla sprawcy z tytułu popełnionego czynu. Rację ma organ twierdząc, że kara porządkowa z art. 49 § 1 k.p.w. nie jest karą grzywny z art. 18 pkt 3 k.w. W konsekwencji słusznie przyjął organ, że do terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu kary porządkowej stosuje się regulację zamieszczoną w Dziale III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro kary porządkowe były wymagalne w 2018 r., to ich nominalny termin przedawnienia liczony od końca tego roku upływał z końcem 2023 r.

Nie ma również racji skarżący podnosząc argumenty przemawiające za niezasadnością nałożenia nań kary porządkowej. Jak słusznie wskazał organ, przesłanki nałożenia kary i ich zasadność podlegała już ocenie w postępowaniu prowadzonym przed Komendantem Straży Miejskiej w R. oraz Sądem Rejonowym w R. A skoro tak, to nie jest dopuszczalne ponowne badanie argumentacji skarżącego w tym zakresie. Pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 upea oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Jeżeli jednak postanowienie o nałożeniu kary porządkowej nie zostało uchylone, a było poddane kontroli, nie ma możliwości ponownego badania przesłanek nałożenia kary porządkowej.

Odnosząc się do kwestii doręczenia wskazać należy, że art. 17c upea wprowadza wymóg dokonywania przez organ egzekucyjny doręczeń pism na adres do doręczeń elektronicznych chyba, że doręczenie następuje przez pracownika obsługującego ten organ. Jednak aby doręczenie pism w tym trybie było obowiązkowe (wymagane bezwzględnie jako zasadniczy tryb doręczeń) konieczne jest uwzględnienie regulacji prawnej ustawy o doręczeniach elektronicznych, do której odsyła art. 17c ustawy egzekucyjnej. Instytucję doręczeń elektronicznych należy rozważać w całokształcie regulacji prawnej w tym zakresie. Kluczowe znaczenie w tym zakresie ma treść art. 155 ust. 1 i 6 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 155 nadanym nowelizacją "organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia określonego w komunikacie wydanym na podstawie ust. 10", zaś "jednostki samorządu terytorialnego i ich związki oraz związki metropolitalne oraz samorządowe zakłady budżetowe są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego od dnia określonego w komunikacie wydanym na podstawie ust. 10, a w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Ponadto na mocy art. 155 ust. 10 do ust. 12 ude w brzmieniu nadanym nowelą, "minister właściwy do spraw informatyzacji, mając na uwadze uwarunkowania techniczne i organizacyjne niezbędne do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostępnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym, ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających:

1) podmiotom, o których mowa w:

a) ust. 1-5 oraz w art. 9 ust. 1 pkt 1-8, powszechne doręczanie i odbieranie korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej,

b) ust. 6, powszechne doręczanie i odbieranie korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego;

2) dostęp do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym"; "termin określony w komunikacie nie może być późniejszy niż dzień 1 stycznia 2024 r."; oraz "komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 90 dni przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie".

Z przepisów tych wynika, iż termin wdrożenia systemu doręczeń elektronicznych został po raz kolejny przedłużony, a wedle nowego brzmienia art. 155 ude, minister do spraw informatyzacji został upoważniony do określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających rozpoczęcie stosowania e-doręczeń w formie komunikatu.

Wyznaczenie terminu rozpoczęcia działania systemu nastąpi w konsekwencji komunikatu ministra ogłoszonego w Dzienniku Ustaw RP. 29 maja 2023 r. został podpisany komunikat w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych i organizacyjnych niezbędnych do doręczenia korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej. Termin, o którym mowa w art. 155 ust. 10 ustawy o doręczeniach elektronicznych określono na 10 grudnia 2023 r. dla podmiotów, które są wskazane w ustawie.

W konsekwencji dopóki komunikat nie został ogłoszony obowiązek stosowania przepisów ustawy o doręczeniach elektronicznych został "odroczony".

Mając na uwadze powyższe, doręczenie za pośrednictwem Poczty było prawidłowe.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.

-----------------------

SKO.K/41.4/879/2023/10105