Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 403/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 23, art. 51 par. 2, art. 53 par. 1, art. 53a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, asesor WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu niezapłaconych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2003 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. decyzją z [...].04.2008 r. nr [...] określił M. S. (dalej: skarżący) wysokość odsetek za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2003 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż skarżący prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych międzynarodowego przewozu osób i z tego tytułu osiągnął niezaewidencjonowany przychód. W tym zakresie w odrębnej decyzji określono wobec podatnika wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2003 r. W trakcie postępowania podatkowego ustalono również, że podatnik w 2003 r. nie składał w ustawowych terminach deklaracji na zaliczki PIT-5 i nie dokonywał wpłat zaliczek na podatek dochodowy. Również po zakończeniu roku podatkowego podatnik, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił zaliczek na podatek w całości, co spowodowało powstanie zaległości podatkowej. Podatnik, osiągając w 2003 r. dochody z działalności gospodarczej dopuścił się zatem uchybienia zasadom wpłacania zaliczek na podatek dochodowy, określonym w art. 44 ust. 3 ustawy

z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r.

Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej powoływanej jako: "u.p.d.o.f.". Od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, zgodnie z uregulowaniem zawartym

w art. 53 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "o.p." Stosownie do art. 53a o.p. należało określić wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...].08.2008 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił wysokość odsetek za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2003 r. W uzasadnieniu wskazano, iż rozstrzygnięcie to jest konsekwencją uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 r. i określeniem tego zobowiązania w innej wysokości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej

w B., zarzucając naruszenie art. 44 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i 6 u.p.d.o.f. oraz art. 23 § 3 i § 4, art. 53 § 1 i § 4, art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 i art. 199 o.p. W uzasadnieniu pełnomocnik powołał się na fakt złożenia skargi w sprawie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.

i zawartą w niej argumentację. Stwierdził, iż nie wykazano aby skarżący prowadził przypisywaną mu działalność gospodarczą. W tej sytuacji podatnik nie miał obowiązku składania deklaracji na zaliczki miesięczne i dokonywania wpłat tych zaliczek. Stąd niezasadnie nałożono na skarżącego obowiązek zapłaty odsetek

za zwłokę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie zgodził się z zawartymi w niej zarzutami, podtrzymał stanowisko przedstawione w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontrolą Sądu została objęta decyzja "odsetkowa", która jest konsekwencją określenia wobec skarżącego w odrębnej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

W pierwszym więc rzędzie należy wskazać, że z ustaleń organów bezsprzecznie wynika, że skarżący w 2003 r. prowadził nieewidencjonowaną działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych międzynarodowego przewozu osób.

Zasadniczym dowodem w sprawie było pismo Zarządu Granicznego Głównej Komendy Straży Granicznej, które organy podatkowe zasadnie potraktowały, jako dokument urzędowy. Dla jego mocy dowodowej nie miała znaczenia okoliczność,

iż nie była to pełna ewidencja danych. Dokument ten stanowił dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, nie dowodził zatem tego co nie zostało w nim stwierdzone. Organy podatkowe uwzględniły fakty przekraczania granicy w terminach wynikających z ww. ewidencji prowadzonej przez Straż Graniczną. Ponadto, co jest szczególnie istotne, skarżący nie kwestionował faktów przekraczania granicy

w datach wynikających z informacji pochodzącej od Straży Granicznej. Kwestionował natomiast cel przekraczania granicy, który według organów podatkowych wiązał się ze świadczeniem usług transportowych, nie przedstawił jednak żadnych racjonalnych powodów tak znacznej liczby odnotowanych przekroczeń granicy (123 zarejestrowane przekroczenia w latach 2002-2004). Nie budzi też zastrzeżeń przyjęcie przez organy, iż na poszczególny kurs składał się wyjazd z kraju,

jak również powrót do kraju i w sytuacji odnotowania przynajmniej jednej z tych okoliczności zasadnie ustalono, że taki kurs miał miejsce. Odnośnie natomiast odnotowania w ewidencji Straży Granicznej przekroczenia granicy samochodem osobowym, którym jak wskazuje pełnomocnik można przewieść najwyżej 5 osób, wskazać należy, że ustawa z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

(t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w art. 2 pkt 40 definiuje samochód osobowy, jako pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu

nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Pełnomocnik nie wskazał innych okoliczności, które miałyby być wyjaśnione w zakresie zasad funkcjonowania wskazanej ewidencji, a które miałby znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Analiza danych przekazanych przez Straż Graniczną wykazała, że dni,

w których odbywały się wyjazdy, pokrywały się z zamieszczanymi systematycznie przez skarżącego ogłoszeniami w prasie. Jak ustalono w okresie od 10.01.2002 r.

do 31.08.2004 r. dwie gazety wyemitowały kilkaset ogłoszeń, z treści których wynikał zamiar świadczenia przewozów osób za granicę Polski. W samym roku 2003 skarżący wykupił 269 emisji takich ogłoszeń. Skarżący w toku postępowania podatkowego nie występował o przesłuchiwanie M. S., do którego należał numer telefonu stacjonarnego wskazywany w ogłoszeniach. Przesłuchanie to nie było konieczne w sytuacji ustalenia, że ww. jest ojcem skarżącego i zamieszkuje pod tym samym adresem. Organy wykazały również, iż skarżący dysponował pojazdem odpowiednim do odpłatnego przewozu osób, albowiem jego żona M. S. była właścicielką samochodu marki Ford [...] w okresie od 30.07.2002 r. - 21.10.2004 r. z liczbą miejsc 9. Organ pierwszej instancji wezwał M. S. celem przesłuchania w charakterze świadka, jednak skorzystała ona z prawa odmowy zeznań. Organ odwoławczy stwierdził jednoznacznie, że odmowa zeznań przez skarżącego stanowi jego prawo i nie może świadczyć na jego niekorzyść. Organy podatkowe nie oparły też decyzji na wyjaśnieniach skarżącego, podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił zgromadzony materiał dowodowy wskazany w decyzji, organy natomiast mogły i powinny odnieść się do wyjaśnień skarżącego dotyczących istotnych okoliczności. W związku z tym, iż zebrane w sprawie dowody pozwalały na podjęcie ustaleń odnośnie działalności prowadzonej przez skarżącego, na ich ocenę nie ma wpływu zarzut, iż organy nie ustaliły osób, które przewoził skarżący. Wskazywanie zaś przez organ na szczególne utrudnienia związane z ustaleniem takich osób, nie stanowiło też przerzucenia ciężaru dowodu na stronę.

Uzyskany przez skarżącego w 2003 r. przychód z prowadzonej niezarejestrowanej działalności gospodarczej podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. Przepis ów, dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy z 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141 poz. 1182) stanowi, iż podatnicy osiągający przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, są opodatkowani na zasadach określonych w ustawie, chyba że we właściwym urzędzie skarbowym złożą w formie pisemnej wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Podatnik

nie prowadził przy tym podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz nie posiadał żadnej dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością, do czego obligował go art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. Z tego też względu w pełni uzasadnione stało się ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 1 o.p.).

Organy wykazały jednocześnie i uzasadniły brak podstaw do zastosowania jednej z metod szacunku określonej w art. 23 § 3 o.p. Organ podatkowy pierwszej instancji szczegółowo opisał zasady oszacowania niezaewidencjonowanego przychodu na postawie art. 23 § 4 o.p. W ocenie Sądu, wypracowana przez organy metoda pozwalała na określenie podstawy opodatkowania w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistej podstawy opodatkowania.

Wobec prawidłowego określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., organ uprawniony był

w następstwie do określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych

w terminie płatności zaliczek na podatek.

Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.), podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, są obowiązani bez wezwania wpłacać

w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3. Zgodnie natomiast z art. 44 ust. 6 u.p.d.o.f., zaliczki miesięczne, od przychodów z działalności gospodarczej, za okres od stycznia

do listopada uiszcza się w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczkę za grudzień, w wysokości należnej za listopad, uiszcza się

w terminie do dnia 20 grudnia. W terminach płatności zaliczek za miesiące

od stycznia do listopada podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym deklaracje według ustalonego wzoru o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku. Uregulowanie art. 51 § 2 o.p. stanowi, że niezapłacona w terminie płatności zaliczka na podatek uważana jest za zaległość podatkową. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę - art. 53 § 1 o.p. Podstawę prawną określenia wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek stanowi zaś art. 53a o.p. zgodnie z którym, jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki

nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego

za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Skarżący nie uiszczał zaliczek

na podatek dochodowy od osób fizycznych, ani nie składał deklaracji o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku. Dlatego też organy prawidłowo stosując cytowane wyżej uregulowania właściwie określiły wysokość odsetek za zwłokę

z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2003 r.

W tych okolicznościach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa

i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł,

jak w sentencji.