Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1527/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: § 3 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 488/21 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 10 lutego 2021 r. nr SKO-72-184/20 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od K. L. na rzecz T. P. kwotę 627 (sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA w Bydgoszczy", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 3 listopada 2021 r., sygn. II SA/Bd 488/21 w sprawie ze skargi K.L. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (dalej: "SKO", "Kolegium") z 10 lutego 2021 r. nr SKO-72-184/20 - uchylił decyzje organów obu instancji oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wójt Gminy Ł. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") decyzją z 30 września 2020 r. nr RRGPPIiR.I.6730.89.2020, działając na mocy art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu wniosku T.P. (dalej: "inwestor", "skarżący kasacyjnie") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków handlowo-usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...], [...] i części działek nr [...] i [...] w miejscowości Ł.

Kolegium utrzymało w mocy ww. decyzję. W odpowiedzi na zarzuty odwołania SKO wyjaśniło, że Wójt nie miał obowiązku informowania skarżącego o przedstawieniu projektu decyzji organom uzgadniającym bowiem obowiązek taki nie wynika z przepisów ustawowych, w tym z art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a." Podkreślono, że skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji. Nadto wskazano, że na dzień wydania decyzji uzgodnienia organów uzgadniających były ostateczne bowiem nie zaskarżył ich inwestor. Za niezasadny Kolegium uznało również zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 97 k.p.a. – gdyż jak wyjaśnił (w oparciu o informacje uzyskane od Wójta) rozpoznawana sprawa nie jest tożsama ze sprawą oznaczoną RRGPPIiR.I.6730.130.2019. Na zakończenie SKO stwierdziło, że z uzasadnienia decyzji Wójta wynika, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy.

WSA w Bydgoszczy w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie - choć nie w całokształcie jej zarzutów. Nie odniosły skutku: zarzuty zapewnienia skarżącemu udziału w postępowaniu przed organami uzgadniającymi; zarzut odnoszący się do braku dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej; zarzut wadliwości zaskarżonej decyzji polegającej na sporządzeniu analizy urbanistycznej i projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy przez tę samą osobę oraz zarzut dotyczący naruszenia przez organy obu instancji art. 61 a § 1 k.p.a.

Sąd wojewódzki wskazał, że skarga okazała się natomiast uzasadniona w zakresie naruszenia przez organy art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie". Wątpliwość Sądu I instancji wzbudził przede wszystkim sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. Wskazano, że z części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że frontem działki określono część przyległą do drogi wojewódzkiej o szerokości 67 m. W analizie wskazano, że wielkość obszaru analizowanego określono jako trzykrotność tego frontu, czyli 201 m, co jest zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Jednak pobieżna analiza załącznika graficznego, pozwala na stwierdzenie, że wskazany na mapie obszar analizowany nie odpowiada założeniom przewidzianym w części tekstowej analizy. Wyznaczony na mapie obszar analizowany ujawnia, że został on wyznaczony w odległości większej niż trzykrotność szerokości frontu działki inwestycyjnej. Zdaniem Sądu I instancji, brak wyjaśnienia wielkości wyznaczonego w analizie urbanistycznej obszaru analizowanego rzutuje na wadliwość sporządzonej analizy, zatem dyskwalifikuje ją jako zasadniczy dowód w sprawie.

Sąd wojewódzki dalej zauważył, że przyjęte wskaźniki intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - niezależnie od ich potencjalnej wadliwości wynikającej z błędnego wyznaczenia granic obszaru analizowanego - zostały wyznaczone w sposób sprzeczny z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia. Szczególne wątpliwości Sądu I instancji budzi wyznaczenie wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, który został wyznaczony na poziomie od 4 m do 6 m. Z analizy urbanistycznej wynika, że ustalając ten parametr zbadano zabudowę w całym obszarze analizowanym i oparto się na średniej wielkości. Nie wyjaśniono przy tym powodów, dlaczego dopuszczono się wyjątku od ustalonej w przepisie § 7 ust. 1 rozporządzenia zasady.

W dalszej kolejności zauważono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została w odniesieniu do fragmentów działek nr [...] i [...]. Co do zasady nie jest to dopuszczalne. Organ I instancji natomiast ustalił warunki zabudowy dla części tych działek, nie uzasadniając takiego rozwiązania.

Na zakończenie Sąd wojewódzki podniósł, że organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie dwóch budynków handlowo-usługowych, natomiast określając warunki dla nowej zabudowy dopuścił możliwość budowy "dwóch budynków mieszkalnych handlowo-usługowych". W ten sposób organ I instancji zmodyfikował wniosek inwestora, co stanowi naruszenie art. 52 u.p.z.p.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T.P., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zarzucono:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji, gdy organy obu instancji przeprowadziły wszelkie czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i spójny, a dodatkowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w uzasadnieniu decyzji ją poprzedzającej organy wskazały przesłanki, którymi kierowały się organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę oraz dowody, na których to rozstrzygnięcie zostało oparte,

2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 52 u.p.z.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż w sprawie doszło do nieuprawnionej modyfikacji wniosku przez organ,

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie organy nieprawidłowo ustaliły obszar analizowany, a w konsekwencji analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.,

4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przyjęte przez organy wskaźniki intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zostały wyznaczone w sposób sprzeczny z wymogami rozporządzenia,

5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie przepisu i uznanie, że przez "teren", o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć wyłącznie obszar całej działki ewidencyjnej albo kilku całych działek ewidencyjnych i co do zasady nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: " NSA") zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA.

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Jako zasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Rację ma skarżący kasacyjnie, że organy obu instancji przeprowadziły wszelkie czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i spójny, a dodatkowo w uzasadnieniach decyzji wskazały przesłanki załatwienia sprawy oraz dowody, na których to rozstrzygnięcie zostało oparte. Kluczowy dokument, jakim jest analiza urbanistyczna, spełnia wymogi zawarte w u.p.z.p. oraz rozporządzeniu i słusznie stanowił on podstawę ustaleń faktycznych, a rezultaty tych ustaleń zasadnie zostały recypowane do decyzji Wójta, a następnie zaakceptowane przez Kolegium.

Zgodnie z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. właściwy minister określił w drodze rozporządzenia sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym aktem jest cytowane rozporządzenie, które w dacie orzekania przez Kolegium zawierało definicję obszaru analizowanego, jak również wskazywało sposób wyznaczenia takiego obszaru. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (ust. 1); granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (ust. 2). Sąd wojewódzki zakwestionował przyjęty w analizie i w konsekwencji w ustaleniach decyzji zakres tego obszaru, dopatrując się niespójności między częścią tekstową tego dokumentu, a graficzną. Z części tekstowej wynika, że front działki inwestycyjnej wynosi 67 m, a wielkość obszaru analizowanego określono jako trzykrotność tego frontu, czyli 201 m. Natomiast Sąd I instancji zakwestionował wyznaczenie obszaru na załączniku graficznym i stwierdził, że analiza tego załącznika prowadzi do wniosku, że jest nazbyt szeroki oraz nieregularny, przy czym tę ostatnią kwestię uznał za dopuszczalną.

Sąd zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Przeprowadzony natomiast przez skład orzekający NSA wgląd do akt administracyjnych w ramach zarzutu skargi kasacyjnej nie potwierdza tej oceny. Wyznaczony obszar na załączniku graficznym nie narusza co do zasady przyjętej zasady trzykrotności frontu działki. Nieznaczne odchylenia w poprowadzeniu linii lub pominięcie poszczególnych działek, dalej - objęcie całego obszaru działki zabudowanej - nie dyskwalifikuje całej analizy. Nie doszło tym samym do naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia i analiza ta mogła stanowić podstawę wyznaczenia wskaźników i parametrów. Dodać przy tym należy, że tryb ten powinien być stosowany jako podstawowy wzorzec ustalania obszaru i przeprowadzenie analizy przy jego zastosowaniu jest w pełni prawidłowe. W konsekwencji jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia bowiem organy prawidłowo ustaliły obszar analizowany, co dawało im podstawy formalne do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., w szczególności zasady dobrego sąsiedztwa.

Jako zasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 52 u.p.z.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Stwierdzona przez WSA w Bydgoszczy wadliwość decyzji o warunkach zabudowy polegająca na określeniu, że przedmiotem postępowania jest budowa dwóch "budynków mieszkalnych handlowo-usługowych" nie ma żadnego wpływu na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Decyzja administracyjna musi być postrzegana jako całość: rozstrzygnięcie (osnowa) i uzasadnienie. Prawne obowiązywanie konsekwencji stosowania normy prawa administracyjnego oznacza prawne obowiązywanie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, to zaś można odnieść do decyzji jako całości i mówić o jej obowiązywaniu (por. W. Dawidowicz, Model postępowania w sprawie administracyjnej i obowiązywanie decyzji wydanej w tej sprawie, PiP 1993, nr 11/12, s. 61).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych składników decyzji. Musi być ono sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane stronie lub jakie obowiązki zostały na nią nałożone (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 910/15). Jednocześnie jednak osnowa decyzji pozostaje w ścisłej korelacji z uzasadnieniem. Analiza zatem zaskarżonej decyzji jako całości nie nastręcza jakichkolwiek wątpliwości, że jej przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy dla dwóch budynków handlowo-usługowych. Opis w pkt 2 ppkt a) osnowy decyzji Wójta jako "budynków mieszkalnych handlowo-usługowych" jest wynikiem wyłącznie stosowania technik komputerowych przy sporządzaniu projektu aktu i należy potraktować go jako oczywistą omyłkę.

Jako usprawiedliwiony NSA uznaje zarzut naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia poprzez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przyjęte przez organy wskaźniki intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zostały wyznaczone w sposób sprzeczny z wymogami rozporządzenia. Sąd wojewódzki zakwestionował te parametry, przyjmując, że nie wykazano, aby możliwe było zastosowanie odstępstw od podstawowego wzorca.

W zakresie intensywności zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej WSA w Bydgoszczy zakwestionował odstąpienie od wartości uśrednionych i nawiązanie do wartości granicznych występującej w obszarze analizowanym zabudowy, bez uzasadnienia podstaw do przeprowadzenia takiego zabiegu.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ustalona w analizie średnia powierzchnia zabudowy wynosi 0,19. W decyzji natomiast przyjęto, wobec propozycji przedstawionej w analizie, w przedziale 0,15 – 0,25, obejmując tym samym obustronnie ową ustaloną średnią. Oznacza to, że zastosowano § 5 ust. 1 w zw. z ust. 2 rozporządzenia, bowiem kontynuowanie zagospodarowania terenu w nawiązaniu do średniej tego wskaźnika zostało wyjaśnione i rekomendowane w analizie urbanistycznej.

Natomiast w przypadku szerokości elewacji frontowej analiza zaproponowała ustalenie w granicznej wartości występującej w obszarze analizowanym, tj. na działkach nr ew. [...] i [...] (działki przy tej samej drodze publicznej oraz w pobliżu terenu inwestycyjnego), gdzie występuje budynek o szerokości elewacji na poziomie 29 m. Parametr o przyjętej wartości był uzasadniony funkcją jednego z planowanych budynków, tj. handlowo-usługową. Oznacza to, że organ zastosował § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Rację ma tutaj Sąd I instancji, że zasygnalizował prawidłowe odczytanie tej normy. O ile szerokość elewacji frontowej i wielkość powierzchni zabudowy wyznacza się w odniesieniu do średniej w obszarze analizowanym, o tyle w wypadku wysokości w pierwszej kolejności należy nawiązać do zabudowy na działkach sąsiednich. Dopiero w dalszej kolejności do średniej wielkości (ust. 3), a w końcu - według wniosków analizy urbanistycznej (ust. 4). W niniejszej sprawie organ nawiązał do średniej wartości tego parametru bowiem wyznaczenie ze względu na zabudowę na działkach sąsiednich (działki nr [...], [...], [...] i [...]) było niemożliwe, gdyż zabudowa tamże jest niejednorodna w zakresie wysokości, posadowienia zabudowy w stosunku do drogi publicznej i nosi cechy tzw. "zabudowy rozproszonej". W decyzji przyjęto ostatecznie wysokość planowanej zabudowy od 4 m do 6 m, w nawiązaniu do średniego wskaźnika dla analizowanego obszaru. Ostatecznie zatem organ zastosował § 7 ust. 3 rozporządzenia. Chybiony zatem był zarzut WSA w Bydgoszczy, że został naruszony § 7 ust. 4 rozporządzenia. Organ bowiem prawidłowo zastosował § 7 ust. 3 rozporządzenia, a równocześnie uzasadnił wyliczenia w analizie urbanistycznej.

W konsekwencji okazał się usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia. Jednocześnie wskazanie jedynie wielkości maksymalnych, a nie wymiarów ścisłych, czy też w postaci tzw. "widełek" operujących zarówno wartością maksymalną, jak i minimalną jest dopuszczalne a zarazem wystarczające w celu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Skonkretyzowanie parametrów dotyczących planowanej inwestycji nastąpi na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w decyzji zezwalającej na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany, oczywiście z uwzględnieniem określonych w decyzji o warunkach zabudowy wielkości. Pogląd taki został wyrażony w orzecznictwie NSA (vide np. wyroki: z 28 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1134/11, z 21 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3038/13, z 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2827/13, z 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 691/14 oraz z 15 września 2015 r. sygn. akt II OSK 1508/15).

Sąd wojewódzki błędnie uznał, że terenem w rozumieniu art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest generalnie cała działka ewidencyjna. Stan prawny relewantny w tej sprawie obejmuje przepisy sprzed wejścia w życie istotnej nowelizacji u.p.z.p., tj. ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986). Nowelizacja weszła w życie z dniem 3 stycznia 2022 r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu 10 lutego 2021 r. I tak zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (mającym w sprawie odpowiednie zastosowanie zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. W przepisie tym jest zatem mowa o terenie objętym wnioskiem, a nie o działce. Ustawodawca nie wprowadził przy tym w u.p.z.p. definicji legalnej pojęcia "terenu" lub "terenu objętego wnioskiem". Na gruncie interpretacji pojęcia "granic terenu objętego wnioskiem" przed nowelizacją z 17 września 2021 r. wystąpiła rozbieżność, tj. czy granice te to całość działki ewidencyjnej, czy także wyodrębniona część takiej działki. NSA w obecnym składzie podziela stanowisko, że w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. dopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (tak samo NSA w wyrokach: z 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1634/16, z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 964/23, z 14 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1751/22, z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1693/19). Zdaniem składu orzekającego nie istnieją przeszkody formalne, aby odnieść pojęcie "terenu" do wydzielonych części działek. Przepis ten sam w sobie nie wyklucza ustalenia warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej. W niniejszej sprawie konieczność objęcia sąsiednich dwóch działek wynikała z zapewnienia mediów i nie było potrzeby wskazywania jako tego terenu całej powierzchni działek nr [...] i [...].

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., w punkcie 1. niniejszego wyroku orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku WSA w Bydgoszczy i oddaleniu skargi. W punkcie 2. sentencji orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł, wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w kwocie 360 zł oraz opłata 17 zł od pełnomocnictwa.