Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 432/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3265/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. K. decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3265/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.

Uzasadniając powyższe postanowienie Sąd I instancji wskazał, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec G. S.A. z siedzibą w W., umorzeniu instrumentów kapitałowych, zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz ustanowieniu administratora banku, została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2253 ze zm., dalej - "ustawa o BFG").

W świetle art. 11 ust. 6 ustawy o BFG tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). Z powyższego wynika, że przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis ten ustanawia wymóg zachowania 7-dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem.

Uzasadniając powyższe, Sąd I instancji przytoczył przykłady z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym nie ma żadnej podstawy do twierdzenia, że ustawodawca dokonał zróżnicowania sytuacji prawnej wymienionych podmiotów w zakresie warunków korzystania przez nie z prawa do sądu dotyczących terminu do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji (postanowienia NSA z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II GZ 290/20 oraz z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II GZ 321/20).

Sąd I instancji powołując się na powyższe stwierdził, że termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej Funduszu decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Sąd I instancji uznał, że użyty w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG spójnik alternatywy nierozłącznej "lub" oznacza, że ogłoszona może być tylko informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji, co jest wystarczające do wypełnienia zawartego w tym przepisie obowiązku ustawowego nałożonego na Fundusz.

W przedmiotowej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji została opublikowana w dniu 30 września 2020 r. Informacja ta zawierała pouczenie o możliwości zakwestionowania przedmiotowej decyzji i informację o siedmiodniowym terminie do jej zaskarżenia. Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca została pouczona o trybie i terminie do złożenia skargi.

Wykonanie obowiązku określonego w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG polegającego na ogłoszeniu informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji nastąpił dnia 30 września 2022 r. i od tej daty powinien być liczony termin 7-dniowy do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją. Upłynął on zatem dnia 7 października 2022 r.

Tym samym, mając na względzie przyjętą wykładnię art. 103 ust. 5 ustawy o BFG, skoro skarga strony skarżącej została złożona dopiero dnia 21 lutego 2023 r. (data stempla pocztowego) w placówce operatora pocztowego, nastąpiło to z uchybieniem terminu. W tym stanie rzecz Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. K. Wskazał, że nie zgadza się z postanowieniem, choć nie kwestionuje złożonej za późno skargi. Skarżący podniósł, że jest schorowanym emerytem. Nie było dla niego najważniejsze pilnowanie stanu obligacji. Skarżący dowiedział się w styczniu, że bank upadł. Wtedy zainteresował się losem obligacji. Wskazał, że szczegółowych przepisów nie zna, bo nie było to potrzebne, nie jest prawnikiem, a kierownik z G. zarzekał się, że skarżący zarobi i nie ma się czego obawiać. Myślał, że gdyby bank padł, to BFG z urzędu powiadomi o zaistniałym problemie banku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. II GZ 293/23).

Stosownie art. 103 ust. 5 ustawy z 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2253 ze zm.) od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją. Zgodnie z art. 109 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, Fundusz niezwłocznie zamieszcza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w ramach przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26, lub informację o tych decyzjach oraz przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Sąd I instancji przyjął, że skoro informacja o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji została opublikowana na stronie internetowej Funduszu dnia 30 września 2022 r., to złożona przez skarżącego dnia 21 lutego 2023 r. (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) skarga została wniesiona ze znacznym uchybieniem 7-dniowego terminu do dokonania tej czynności i dlatego podlegała odrzuceniu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro powyższe znajduje potwierdzenie w aktach sądowych (data zamieszczenia stosownych informacji na stronie internetowej Funduszu oraz data stempla pocztowego na kopercie), świadczy o tym, że istotnie tak jak stwierdził Sąd I instancji skarga została wniesiona po terminie. Skarżący sam w treści zażalenia przyznaje, że okolicznością niesporną jest spóźnione złożenie skargi.

Podnoszone w zażaleniu okoliczności nie mogą służyć wykazaniu zachowania terminu do wniesienia skargi. Mogłyby ewentualnie stanowić podstawę orzekania w sprawie o jego przywrócenie, o ile rzecz jasna zaktualizowałyby się przesłanki przewidziane w stosownych przepisach prawa, do wykazania których jest zobowiązany wnioskodawca.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.