Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1520/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 136/21 w sprawie ze skargi K. B. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 136/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. B. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W piśmie elektronicznym z 9 września 2021 r. skarżąca złożyła do Urzędu Gminy G. wniosek z 8 września 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie informacji pocztą elektroniczną lub poprzez przesłanie linku/hiperłącza kierującego do właściwych dokumentów, w następującym zakresie:

1. sporządzenie wykazu aktualnie obowiązujących dokumentów stanowiących o działaniach, w zakresie zwalczania, przeciwdziałania i zapobiegania rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19 w roku 2019 oraz w I i II kwartale 2020 r., a także miejsca ich udostępnienia na serwerach właściwego urzędu, względnie przesłanie ich na adres mailowy wnioskodawcy;

2. sporządzenie wykazu dokumentów (w tym również projektów) stanowiących o działaniach na lata nieobjęte dokumentami wskazanymi w pkt 1 wniosku, w zakresie przeciwdziałania i zapobiegania rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych, a także miejsca ich udostępnienia na serwerach właściwego urzędu, względnie przestalanie ich na adres mailowy wnioskodawcy.

W szczególności, zaznaczając, że jeśli w jakimkolwiek zakresie dotyczy działalności podczas pandemii COVID-19 w roku 2019 oraz w I i II kwartale 2020 r., skarżąca wniosła o:

- dokumenty zawierające informacje dotyczące ograniczeń nałożonych na przedsiębiorców oraz obywateli, w tym treści wydanych komunikatów;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące procedur działania w obliczu chorób zakaźnych u ludzi;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące kosztów poniesionych na działania związane ze zwalczaniem, przeciwdziałaniem i zapobieganiem rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące przyznanych środków dla przedsiębiorców w ramach tarczy antykryzysowych w ww. okresie;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące przyznanych środków z tytułu dodatkowego zasiłku opiekuńczego w ww. okresie;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące ograniczeń i trudności w utrzymaniu prawidłowego dostępu do wody pitnej, ogrzewania, wywozu nieczystości stałych oraz dostępu do komunikacji miejskiej oraz poniesionych w związku z tym kosztach;

- dokumenty stanowiące raporty z wykonywanych działań w zakresie zwalczania, przeciwdziałania i zapobiegania rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące osób przebywających na kwarantannie w ww. okresie;

- dokumenty zawierające informacje o ilości osób zmarłych z powodu zakażenia SARS-CoV-2 w ww. okresie;

- dokumenty zawierające informacje o ilości odbytych zgromadzeń w ww. okresie;

- dokumenty zawierające informacje dotyczące pracy zdalnej pracowników administracji publicznej oraz podmiotów powiązanych;

- uchwały Rady Miasta stanowiące reorganizację pracy podmiotów publicznych i/lub prywatnych oraz obostrzeń w dostępie do usług publicznych;

- informacji o innych, niewymienionych dokumentach o tożsamym znaczeniu i zakresie odnoszących się do działań w zakresie przeciwdziałania i zapobiegania rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19 (w przypadku posiadania również o ich udostępnienie).

W dniu 22 października 2021 r. K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy G. Wskazała w niej, że żądane informacje są jej niezbędne do pozyskania materiału źródłowego do badań naukowych.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że nie udzielił skarżącej odpowiedzi, gdyż wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotarł do Urzędu tradycyjną drogą pocztową dopiero w dniu 26 października 2021 r., jako załącznik do wniesionej przez skarżącą skargi i dopiero ze skargi Wójt powziął wiadomość o domniemanym przesłaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej drogą elektroniczna na skrzynkę pocztową Urzędu Gminy G. Po otrzymaniu skargi organ na swojej skrzynce pocztowej bezskutecznie poszukiwał maila z 9 września 2021 r. Sam wydruk z poczty elektronicznej skarżącej nie potwierdza otrzymania przez organ wiadomości z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Powyższe nie stanowi również dowodu z dokumentów. Wójt wskazał, że pismem z 8 listopada 2021 r. poinformował skarżącą, że z uwagi na zakres żądania, związany z koniecznością zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kopii wnioskowanych dokumentów, a przez to wymagający działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych żądana informacja publiczna zostanie udostępniona skarżącej w terminie do 6 grudnia 2021 r.

W piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2021 r. skarżąca podtrzymała wniesioną skargę, wskazując, że jej wniosek został utworzony i wysłany w dniu 9 września 2021 r. o godzinie 22:14, i dostarczony na adres urzędu. Wskazała, że organ w terminie wskazanym w odpowiedzi na skargę, tj. do 6 grudnia 2021 r. nie odpowiedział na jej wniosek, a tym samym nadal pozostaje w bezczynności.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 21 grudnia 2021 r. zobowiązano skarżącą do przedłożenia dokumentu pochodzącego od operatora usługi hostingowej, z którego wynikać będzie czy wiadomość e-mail z dnia 9 września 2021 r., zawierająca wniosek o udostępnienie informacji publicznej opuściła serwer nadawcy (skarżącej), została doręczona na serwer adresata (Wójta Gminy G.) i przekierowana do skrzynki odbiorczej organu, pod rygorem uznania, że wiadomość ta nie została wysłana i nie dotarła do adresata.

W odpowiedzi z 12 stycznia 2022 r. skarżąca wskazała, że zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej do dostawcy usługi hostingującej jednak nie uzyskała odpowiedzi. Skarżąca wniosła przy tym o przeprowadzenie dowodów m.in. z: wiadomości oryginalnej - z poczty elektronicznej Google - na okoliczność potwierdzenia wysłania i dostarczenia wniosku na oficjalny adres Urzędu. Jednocześnie skarżąca wskazała, że organ nadal pozostaje w bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na jej wniosek z 8 września 2021 r. - wprawdzie udzielił odpowiedzi w dniu 22 grudnia 2021 r., ale niepełnej.

Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że analiza przedłożonych wydruków potwierdza, że skarżąca nie przedłożyła na wezwanie sądu od operatora usługi hostingowej dokumentu, który w zaistniałej sytuacji potwierdziłby okoliczność wysłania e-maila z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Wójta Gminy G., czyli opuszczenia serwera skarżącej i dostarczenia na serwer adresata. Natomiast przedłożony przez skarżącą dokument jest wyłącznie wydrukiem z poczty mailowej skarżącej tej samej wiadomości e-mail, co załączona do skargi, tylko w innej, poszerzonej niż poprzednio wersji, który nie dostarcza żadnych informacji, które pozwoliłyby rozwiać wątpliwości co do tego, czy wiadomość z wnioskiem dostarczono na serwer Urzędu.

W ocenie tego sądu stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że jej wniosek o udzielenie informacji publicznej został faktycznie skierowany na skrzynkę podawczą podmiotu zobowiązanego. Skarżąca nie uzupełniła materiału sprawy o właściwy dowód, mimo wezwania sądu. W tej sytuacji, wobec niewykazania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 9 września 2021 r. został skutecznie dostarczony na serwer Urzędy Gminy, należało uznać, że w dniu wniesienia skargi Wójt Gminy G. nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Nadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzekła się rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, a to art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi we wskazanym terminie, braku wezwania do uiszczenia stosownej opłaty za udostępnienie informacji publicznej, dalej uznania, iż skarżąca nie udowodniła dostarczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej pomimo przesłania go na adres poczty elektronicznej organu, co zostało potwierdzone przedstawieniem przez skarżącą wydruku z poczty elektronicznej przesłanej wiadomości mailowej oraz szczegółowym wydrukiem wiadomości mailowej z informacją "(Dostarczono po 0 sekundach)";

2) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez błędną, bowiem sprzeczną z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą, co prowadziło do niezasadnego wniosku, iż skarżąca nie wykazała skutecznego złożenia wniosku do organu, a co za tym idzie oddalenie skargi.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Niniejsza sprawa zastała rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., bowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, zaś organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał jej przeprowadzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.

Merytoryczne odniesienie się do podniesionych zarzutów wymaga uprzedniego podkreślenia, iż podstawą oddalenia skargi przez sąd pierwszej instancji było niewykazanie przez skarżącą, że jej wniosek z 9 września 2021 r. o udzielenie informacji publicznej został faktycznie skierowany na skrzynkę podawczą podmiotu zobowiązanego oraz że został skutecznie dostarczony na serwer Urzędy Gminy, gdyż skarżąca nie była w stanie przedłożyć na wezwanie sądu przekonującego w tym zakresie dowodu w postaci dokumentu operatora usługi hostingowej, który potwierdziłby okoliczność wysłania e-maila z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Wójta Gminy, czyli dokumentu wskazującego na opuszczenia serwera skarżącej

i dostarczenia na serwer adresata wniosku o udzielenie informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie zaszła bowiem konieczność wykazania tej okoliczności, gdyż organ kategorycznie zaprzeczył, aby otrzymał wniosek od skarżącej. W związku z tym sąd uznał, że w dniu wniesienia skargi Wójt Gminy nie pozostawał w bezczynności

w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, skoro wniosek taki nie wpłynął do Urzędu Gminy.

W związku z powyższym podstawa oddalenia skargi miała charakter formalny, co oznacza, że skarga kasacyjna winna odnosić się do podstawy orzekania przez sąd pierwszej instancji. Mimo to skarżąca kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania.

W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie zasada ta zostanie zachowana, a dodatkowo za taką kolejnością rozpoznania zarzutów przemawia także fakt, że zarzut procesowy wiąże się z zakwestionowaniem ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania.

Zarzut naruszenia prawa procesowego jest nieuzasadniony. Autor skargi kasacyjnej poprzez zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a.

i art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w postaci ich niewłaściwego zastosowania podjął próbę zakwestionowania poprawności przyjętych ustaleń faktycznych. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Ze względu na zawartość normatywną przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego w gruncie rzeczy techniczny charakter odnoszący się do etapu po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i wydaniu wyroku za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, gdyż względy chronologiczne wskazują, że czynności te miały miejsce przed wydaniem wyroku, a naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nastąpić może już po wydaniu wyroku – na etapie sporządzania jego pisemnego uzasadnienia. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. reguluje wnioskowy tryb uzyskiwania informacji publicznej nieudostępnionej w BIP, a ustęp 2 – zawiera uprawnienie do jej udostępniania w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Żaden z tych przepisów nie odnosi się do istoty rozpoznawanej sprawy, co oznacza, iż przepisy te nie mogły zostać naruszone przez sąd pierwszej instancji.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Jest to przepis ogólny (blankietowy), co oznacza, że powołując się na zarzut naruszenia tej normy skarżący kasacyjnie zobowiązany był powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., ale następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakładających na sąd pierwszej instancji obowiązek dokonania tego rodzaju ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017 r. II FSK 110/15). Wymogom tym w skardze kasacyjnej nie sprostano. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego, nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Tym samym zarzut oparty na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie mógł okazać się uzasadniony.

Zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci przepisów art. 10 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 15 ust. 1 u.d.i.p. przez ich błędną wykładnie jest nieuzasadniony. Bezzasadność zarzutu jest następstwem następujących okoliczności.

Po pierwsze, zwrócić należy uwagę, iż zarzut ten został sporządzony niestarannie – bez powiązania go z odpowiednimi przepisami p.p.s.a., które były właściwą podstawą orzekania sądu pierwszej instancji w powiązani z przepisami u.d.i.p. Brak ten nie uniemożliwia jednakże merytorycznego rozpoznania zarzutu.

Po drugie, przepisy art. 10 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 15 ust. 1 u.d.i.p. nie odnoszą się do podstaw faktycznych i prawnych orzekania przez sąd pierwszej instancji, co oznacza, że a limine nie mogą być skuteczne w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie rozważań prawnych wyraźnie podkreślił, iż niewykazanie przez skarżącą dostarczenia organowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej było podstawą oddalenia skargi, a takie stanowisko wynikało z jednoznacznego zaprzeczenia przez organ otrzymania wniosku drogą elektroniczną. Co istotne organ uczynił to już na samym początku postępowania sądowoadministracyjnego, zaś skarżąca mimo wezwania do dostarczenia stosowanego dokumentu nie uczyniła zadość zobowiązaniu sądu pierwszej instancji, ograniczając się do przedłożenia dokumentu w postaci wydruku maila zapisanego w kodzie HTML, który nie może być uznany za dokument potwierdzający wyjście maila z serwera obsługującego skarżącą i dostarczenia go na serwer adresata wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wobec tego, że przedmiotem przepisu art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jest regulacja udostępniania informacji nie zawartej w BIP na wniosek, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – termin udzielenia informacji publicznej na wniosek jednostki, a art. 15 ust. 1 u.d.i.p. – kwestia ewentualnego pokrywania kosztów udzielenia informacji publicznej przez wnioskodawcę, stwierdzić należało, iż w drodze zarzutu naruszenia tych przepisów nie jest możliwe kwestionowanie poprawności ustaleń faktycznych w zakresie złożenia przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co czyni te zarzuty niezasadnymi.

Po trzecie, wskazać należy, iż w zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie został zbudowany na naruszeniu przepisów formalnych. Z przepisów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika istotna różnica pomiędzy zarzutem naruszenia prawa materialnego, a zarzutem naruszenia prawa procesowego. Otóż naruszenie prawa procesowego na przykład w odniesieniu do aktu administracyjnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie bezczynności organu tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa procesowego treść decyzji byłaby taka sama. W orzecznictwie w odniesieniu do decyzji administracyjnej wskazuje się, że pod ww. pojęciem należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego a naruszeniem norm prawa materialnego, powodujący, że gdyby tego związku nie było, treść rozstrzygnięcia byłaby inna (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., I FSK 4/13, CBOSA). Z kolei wynikająca z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. "możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy" oznacza prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13; 25 marca 2014 r., II GSK 62/13, CBOSA). Powyższa linia orzecznicza wypracowana w odniesieniu do kontroli decyzji może być przeniesiona także względem bezczynności. Wynika z tego, że prawidłowa konstrukcja zarzutu wymaga od autora skargi kasacyjnej nie tylko wskazania w zarzucie przepisów, które zostały naruszone, formy ich naruszenia, lecz także wskazania, że ich uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego elementu brakuje w skardze kasacyjnej, a jest on konieczny ze względu a treść przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z tych przyczyn powyższy zarzut należało uznać za nieuzasadniony.

Dodać należy także, że wnioski dowodowe zawarte w skardze kasacyjnej zostały złożone już na etapie procedowania sprawy przez sąd pierwszej instancji w piśmie procesowym z 12 stycznia 2022 r., a sąd je rozpoznał na etapie wyrokowania, co wynika w sposób mniej lub bardziej wyraźny z treści pisemnego uzasadnienia wyroku, w którym wyjaśnia, dlaczego dokumenty przedłożone przez skarżącą nie mogą jednoznacznie potwierdzać daty wpływu wniosku do organu oraz jaki dokument na gruncie zaistniałego stanu faktycznego sprawy były wystarczający do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii. Ocenę te potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny. Brak było zatem potrzeby ich merytorycznego rozpoznania, skoro czynności tej dokonał Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.