Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 625/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt i 4 i pkt 3 lit a w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm. – dalej jako ustawa

o promocji zatrudnienia), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...], nr [...] orzekającą

o utracie przez A.J. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego

2017 r. i o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2017 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż w dniu

[...] sierpnia 2016 r. A.J. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako bezrobotna. Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia

2016 r. znak [...], nr [...] orzekł

o uznaniu A.J. za osobę bezrobotną od [...] sierpnia 2016 r.

i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dia bezrobotnych. Decyzją z [...] listopada 2016 r. znak [...], nr [...] [...] organ I instancji orzekł o przyznaniu A.J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od

[...] listopada 2016 r. na okres 365 dni skrócony o czas nieprzysługiwania zasiłku.

Na dzień [...] lutego 2017 r. A.J. wyznaczono termin obowiązkowego stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]

W wyznaczonym terminie A.J. nie zgłosiła się do urzędu pracy.

W dniu 6 luutego 2017 r. A.J. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] oświadczenie w sprawie przyczyn niestawiennictwa w dniu [...] lutego 2017 r. Decyzją z [...] lutego 2017 r. znak [...],

nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej od [...] lutego 2017 r. i utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od

[...] lutego 2017 r.

Od tej decyzji A.J. wniosła odwołanie do Wojewody [...], który nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania

i rozstrzygnięciem wskazanym na wstępie utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej od [...] lutego 2017 r. oraz

o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] lutego 2017 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuję od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3. w zależności od liczby niestawiennictw,

Organ podał też, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ wskazał, że A.J. została prawidłowo poinformowana

o terminie obowiązkowej wizyty w urzędzie pracy w dniu [...] lutego 2017 r., w celu kontaktu/wizyty u doradcy klienta. Pismo z wyznaczonym terminem stawienia się

w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] ww. odebrała osobiście w dniu 7 grudnia

2016 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na jego kopii. Następnie organ podał, że z dokumentacji sprawy wynika, że A.J. została pouczona o obowiązku zgłaszania się do urzędu pracy w wyznaczonym terminie,

co potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie rejestracyjnej bezrobotnego,

w części C "oświadczenie bezrobotnego", w dniu 8 sierpnia 2016 r. oraz na "pouczeniu dla osób rejestrowanych bez prawa do zasiłku" w dniu 16 sierpnia 2016 r. jak również na "pouczeniu - informacji o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej", w dniach 16 sierpnia 2016 ., 12 października 2016 r. i 7 grudnia 2016 r. Z treści pisma z 7 grudnia 2016 r. wynika, iż A.J. została pouczona o obowiązku bezrobotnego wynikającym z przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Następnie organ podał, że każdy bezrobotny zarejestrowany w urzędzie pracy musi mieć świadomość, iż posiadanie statusu bezrobotnego wiąże się z przyznaniem uprawnień, ale także nałożeniem na niego pewnych obowiązków. Nie wystarczy samo zapoznanie się z treścią obowiązków, ale, co leży w interesie samego bezrobotnego, dołożenie wszelkich starań, by były one należycie wykonywane. Zaniedbanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego oraz związanych z tym uprawnień. Podał też, że stosownie do postanowień art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niestawiennictwo w urzędzie pracy może zostać usprawiedliwione, jeżeli zostaną spełnione dwie przesłanki łącznie, tzn. wystąpi uzasadniona przyczyna niestawiennictwa oraz urząd pracy zostanie powiadomiony o tym fakcie w okresie do 7 dni. Przewidziany termin 7 dni, w którym bezrobotny ma dopełnić ciążącego na nim obowiązku powiadomienia urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa, jest terminem materiałnoprawnym i nie podlega przywróceniu.

Organ wskazał, że w dniu wyznaczonej wizyty A.J. nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] Wprawdzie zgłosiła się ona do urzędu pracy w dniu 6 lutego 2017 r. tj. w okresie kolejnych 7 dni od daty wyznaczonej przez urząd i oświadczyła, że nie stawiła się w urzędzie w terminie od 1 lutego 2016 r. do

3 lutego 2017 r. z powodu remontu w domu oraz choroby dzieci. Ponadto ww. podała, że ze względu na dużą zachorowalność ludności nie jest w stanie dostarczyć zaświadczenia lekarskiego. Powyższe A.J. potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie pn. "Postępowanie związane z niestawieniem się

w wyznaczonym terminie".

Organ wskazał też, że w odwołaniu od zaskarżonej decyzji A.J. przedstawia tę samą argumentację, co w oświadczeniu z 6 lutego 2017 r.,

a także wskazała dodatkowe przyczyny swojego niestawiennictwa w urzędzie pracy. Wyjaśnia, że od 31 stycznia 2017 r. do 6 lutego 2017 r. jej obie córki były chore, jednak nie może przedstawić zaświadczenia lekarskiego, ponieważ leczyła dzieci domowymi sposobami i nie wybrała się do lekarza. Ponadto, jako jedną z przyczyn niestawiennictwa podała własną chorobę objawiającą się sennością i ciągłym zmęczeniem. A.J. wyjaśniła, że ze względu na te dolegliwości, w dniu [...] lutego 2017 r. była na wizycie lekarskiej w przychodni [...] w P., Ponadto nadmieniła, że w wyznaczonym przez urząd terminie była na rozmowie

o pracę w firmie [...] w P.. A.J. wskazała również, że

w natłoku obowiązków i różnego rodzaju spraw przeoczyła termin stawiennictwa w urzędzie pracy.

Organ podał, że A.J. do odwołania załączyła kserokopię karty historii choroby z poradni ogólnej Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w P. oraz oświadczenie M.K. - wspólnika firmy [...] R.S. sp. j. w P. z 17 lutego 2017 r., informujące, że w dniu [...] lutego 2017 r. A.J. uczestniczyła w rozmowie o pracę w ww. firmie. W dniu 6 marca 2017 r. M.K. wspólnik firmy [...] R.S. sp. j. w P. złożył w Oddziale Polityki Społecznej w Delegaturze - Placówce Zamiejscowej w [...] Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oświadczenie, iż A.J. w dniu [...].02.2017 r. była na rozmowie o pracę w godzinach od 11 do 15.

Odnosząc się do okoliczności podanych w oświadczeniu oraz w złożonym odwołaniu organ stwierdził, że za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa

w urzędzie pracy może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się do urzędu pracy. Prowadzone prace remontowe w domu nie stanowią takiej przeszkody i nic usprawiedliwiają nieobecności w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Wskazał też, że sprawowanie opieki nad chorymi dziećmi może stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy, jednakże niezbędne jest powiadomienie urzędu pracy o tej okoliczności w terminie do 7 dni od dnia niestawiennictwa i przedłożenie w urzędzie pracy odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego. Wprawdzie A.J. powiadomiła urząd pracy o chorobie dzieci w ciągu 7 dni od dnia niestawiennictwa, jednakże nie przedłożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] żadnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego brak możliwości zgłoszenia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie.

Odnosząc się za do podnoszonej przez A.J. kwestia dotyczącej jej stanu zdrowia, organ stwierdził, że również nie może usprawiedliwić nieobecności w urzędzie pracy w dniu [...] lutego 2017 r. bowiem z treści załączonej do odwołania kserokopii karty historii choroby z poradni ogólnej Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w P. wynika, iż [....] lutego 2017 r. A.J. zgłosiła się do poradni, jednak nie potwierdza ona braku możliwości zgłoszenia się przez ww. do urzędu pracy w tym dniu. Załączenie do odwołania kserokopii ww. dokumentu nie może być bowiem traktowane jako spełnienie określonego w ustawie warunku pozwalającego na usprawiedliwienie absencji w urzędzie pracy.

Podnoszony zaś przez A.J. argument tj. uczestnictwo

w rozmowie kwalifikacyjnej w dniu wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy również, zdaniem organu, nie może usprawiedliwić nieobecności w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], w terminie wskazanym w piśmie z 7 grudnia 2016 r. Jak wynika bowiem z oświadczenia wspólnika firmy [...] R.S. sp. j. w P. z 6 marca 2017 r. rozmowa kwalifikacyjna mająca miejsce [...] lutego 2017 r. odbywała się w godzinach 11-15, natomiast według treści pismem z 7 grudnia 2016 r. A.J. była zobowiązana zgłosić się w urzędzie pracy w godzinach 8-15, zatem miała możliwość stawienia się do urzędu przed rozmową w firmie.

Reasumując organ wskazał, że przeoczenie terminu stawiennictwa w urzędzie pracy na skutek okoliczności podanych w odwołaniu nie może być uznane za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie. Bezrobotny powinien tak zorganizować sobie sprawy prywatne, aby wywiązać się z obowiązków nałożonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia o instytucjach rynku pracy. W przypadku A.J. została spełniona wyłącznie jedna przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. powiadomiła ona w terminie 7 dni o przyczynie nieobecności w urzędzie pracy, jednak powody niestawiennictwa podane przez ww. nie mogą być uznane za uzasadnione.

Decyzja Wojewody Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem pełnomocnika skarżącej z dnia 15 listopada 2017 r.

W skardze skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podała podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że ww. decyzja pozbawiająca ją prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest niezasadna oraz, że w natłoku wielu spraw prywatnych zapomniała zgłosić się [...] lutego 2017 r. do urzędu pracy. Skarżąca przywołała argumenty przedstawione wcześniej, że w wyznaczonym dniu była u lekarza, uczestniczyła w rozmowie o pracę w firmie [...] w P., oraz że jej córki były chore a także, że w jej domu trwał remont. A.J. wskazała też, że stawiła się do urzędu pracy 7 lutego 2017 r. oraz, że nie była świadoma, iż powinna przedstawić w urzędzie zwolnienie lekarskie. Ponadto, skarżąca podała, że aby uwiarygodnić swoją argumentację dostarczyła do urzędu pracy kserokopię historii jej choroby oraz zaświadczenie o odbyciu rozmowy kwalifikacyjnej w dniu [...] lutego 2017 r. Ponadto skarżaca załączyła taką samą dokumentację jak do odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2017 r. tj. kserokopię karty historii choroby z poradni ogólnej Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w P. oraz kserokopię oświadczenia M.K. - wspólnika firmy [...] R.S. sp. j. w P. z [...] lutego 2017 r, informującego, że w dniu [...] lutego 2017 r. A.J. uczestniczyła w rozmowie o pracę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz

w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W mniejszej sprawie stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym nie jest sporny pomiędzy stronami. Sprowadza się on do tego, że skarżąca będąc zobowiązana do stawienia się w siedzibie Urzędu Pracy w [...] w dniu [...] lutego

2017 r. nie stawiła się w tym terminie w Urzędzie.

Powyższe ustalenia dały organowi podstawę do podjęcia decyzji w oparciu o przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 3 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy na okres 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa. Stosownie do postanowień przywołanego powyżej przepisu organ w przypadku zaistnienia sytuacji w nim przewidzianej zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego na przewidziany w nim okres. Przesłanką nakazującą podjęcie takiego działania jest niestawienie się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym przez organ terminie i niepowiadomienie w określonym terminie o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z punktu widzenia omawianego przepisu należy zwrócić uwagę na kluczową kwestię a mianowicie, na kim ciąży obowiązek przedstawienia uzasadnionej przyczyny niestawienia się w siedzibie organu zatrudnienia. Analiza przedmiotowego przepisu wydaje się być jednoznaczna, otóż do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie urzędu pracy, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa.

Zatem to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w rzędzie pracy, natomiast organ jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje, bądź nie uznaje wyjaśnienia za wystarczające. W tym miejscu należy zauważyć, że organ administracji nie działa tu w ramach uznania administracyjnego, lecz podejmuje rozstrzygnięcie po uprzednim dokonaniu wykładni pojęcia niedookreślonego, jakim jest "uzasadniona przyczyna niestawiennictwa". W przypadku tego pojęcia organ administracji dokonuje oceny przedłożonych wyjaśnień przez bezrobotnego i następnie podejmie stosowne rozstrzygnięcie, mocą którego pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego, względnie tego nie czyni i uznaje jego wyjaśnienia za wypełniające ustawową przesłankę uzasadnionej przyczyny.

Nadto należy zwrócić uwagę na fakt, że omawiany przepis pełni szczególną funkcję, otóż o ile posiadanie statusu bezrobotnego jest prawem, to z prawem tym wiążą się określone obowiązki, a jednym z nich jest niezbędność stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach. Naruszenie tego obowiązku wiąże się z określonymi konsekwencjami, polegającymi na pozbawieniu danej osoby statusu bezrobotnego. Wskazane konsekwencje mogą nie być zastosowane, gdy dana osoba wykaże, że niestawiennictwo posiadało swoje uzasadnienie, zatem bezrobotny musi doprowadzić do sytuacji niestosowania przewidzianej normy prawnej – patrz wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/GL 28/08 (publik. LEX nr 471187).

Zagadnieniem uzasadnionej przyczyny nieobecności bezrobotnego zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 508/08, w uzasadnieniu którego stwierdził, iż: "art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie odwołuje się do jakichkolwiek wyjaśnień co do przyczyny absencji w urzędzie pracy. Możliwość usprawiedliwienia niestawiennictwa, ustawodawca jednoznacznie łączy, bowiem z obowiązkiem wykazania uzasadnionej przyczyny niezgłoszenia się do organu zatrudnienia. (...) Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji, lub inne nagłe zdarzenia typu pożar, powódź.

Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego".

Stosownie do postanowień art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niestawiennictwo w urzędzie pracy może zostać usprawiedliwione, jeżeli zostaną spełnione dwie przesłanki łącznie, tzn. wystąpi uzasadniona przyczyna niestawiennictwa oraz urząd pracy zostanie powiadomiony o tym fakcie w okresie do 7 dni. Przewidziany termin 7 dni, w którym bezrobotny ma dopełnić ciążącego na nim obowiązku powiadomienia urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa, jest terminem materiałnoprawnym i nie podlega przywróceniu.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca została prawidłowo poinformowana o terminie obowiązkowej wizyty w urzędzie pracy w dniu [...] lutego 2017 r., w celu kontaktu/wizyty u doradcy klienta. Pismo z wyznaczonym terminem stawienia się w PUP w [...] odebrała w dniu 7 grudnia 2016 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Ponadto z dokumentacji sprawy wynika, że skarżąca została pouczona o obowiązku zgłaszania się do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie rejestracyjnej bezrobotnego, w części C "oświadczenie bezrobotnego", w dniu 8 sierpnia 2016 r. oraz na "pouczeniu dla osób rejestrowanych bez prawa do zasiłku" w dniu 16 sierpnia 2016 r. jak również na "pouczeniu - informacji o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej", w dniach 16 sierpnia 2016 ., 12 października 2016 r. i 7 grudnia 2016 r. Z treści pisma z 7 grudnia 2016 r. wynika, iż A.J. została pouczona o obowiązku bezrobotnego wynikającym z przepisu art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W piśmie tym, znajduje się pouczenie, iż w przypadku niestawienia się w terminie wyznaczonym przez urząd pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni od tej daty o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa następuje utrata statusu osoby bezrobotnej na okres od 120 do 270 dni, w zależności od liczby niestawiennictw.

Jest bezsporne, że w dniu wyznaczonej wizyty skarżąca nie stawiła się w PUP w [...]. Zgłosiła się natomiast do urzędu pracy w dniu 6 lutego 2017 r. tj. w okresie kolejnych 7 dni od daty wyznaczonej przez urząd i oświadczyła, że nie stawiła się w urzędzie w terminie od 1 lutego 2016 r. do 3 lutego 2017 r. z powodu remontu w domu oraz choroby dzieci. Podała też, że ze względu na dużą zachorowalność ludności nie jest w stanie dostarczyć zaświadczenia lekarskiego.

Wskazać należy, że skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji przedstawia tę samą argumentację, co w oświadczeniu z 6 lutego 2017 r. a ponadto wskazała dodatkowe przyczyny swojego niestawiennictwa w urzędzie pracy tj. że od 31 stycznia 2017 r. do 6 lutego 2017 r. jej obie córki były chore, jednak nie może przedstawić zaświadczenia lekarskiego, ponieważ leczyła dzieci domowymi sposobami i nie wybrała się do lekarza. Ponadto, jako jedną z przyczyn niestawiennictwa podała własną chorobę objawiającą się sennością i ciągłym zmęczeniem. Wyjaśniła też, że ze względu na te dolegliwości, w dniu [...] lutego 2017 r. była na wizycie lekarskiej w przychodni [...] w P., a także, że w wyznaczonym przez urząd terminie była na rozmowie o pracę w firmie [...] w P.. Ponadto skarżąca podała również w skardze do sądu, że w natłoku obowiązków i różnego rodzaju spraw przeoczyła termin stawiennictwa w urzędzie pracy.

Skarżąca do odwołania załączyła wprawdzie kserokopię karty historii choroby

z poradni ogólnej Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]"

w P. oraz oświadczenie M.K. - wspólnika firmy [...] R.S. sp. j. w P. z [...] lutego 2017 r., informujące, że w dniu [...] lutego 2017 r. uczestniczyła ona w rozmowie o pracę w ww. firmie, jednakże jak wynika

z oświadczenia z dnia 6 marca 2017 r. M.K., wspólnik firmy [...] R.S. sp. j. w P. skarżąca w dniu [...] lutego 2017 r. była na rozmowie o pracę w godzinach od 11 do 15. natomiast według treści pisma z 7 grudnia 2016 r. A.J. była zobowiązana zgłosić się w urzędzie pracy w godzinach 8-15, zatem miała możliwość stawienia się do urzędu przed rozmową w firmie.

Jak już wskazano wyżej, za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się do urzędu pracy. Prowadzone zaś prace remontowe w domu nie stanowią takiej przeszkody i nie usprawiedliwiają nieobecności w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Wskazać też należy, że sprawowanie opieki nad chorymi dziećmi może stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy, jednakże niezbędne jest powiadomienie urzędu pracy o tej okoliczności w terminie do 7 dni od dnia niestawiennictwa i przedłożenie w urzędzie pracy odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego. Wprawdzie skarżąca powiadomiła urząd pracy o chorobie dzieci w ciągu 7 dni od dnia niestawiennictwa, jednakże nie przedłożyła w PUP w [...] żadnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego brak możliwości zgłoszenia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie.

Ponadto zgodzić się należy z organem, że kwestia dotycząca stanu zdrowia skarżącej, również nie może usprawiedliwić jej nieobecności w urzędzie pracy w dniu [...] lutego 2017 r. bowiem z treści załączonej do odwołania kserokopie karty historii choroby z poradni ogólnej Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w P. wynika, iż [...] lutego 2017 r. A.J. zgłosiła się do poradni, jednak nie potwierdza ona braku możliwości zgłoszenia się przez ww. do urzędu pracy w tym dniu. Załączenie do odwołania kserokopii ww. dokumentu nie może być bowiem traktowane jako spełnienie określonego w ustawie warunku pozwalającego na usprawiedliwienie absencji w urzędzie pracy.

Tak więc przeoczenie terminu stawiennictwa w urzędzie pracy na skutek okoliczności podanych w odwołaniu nie może być uznane za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie. Bezrobotny powinien tak zorganizować sobie sprawy prywatne, aby wywiązać się z obowiązków nałożonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia o instytucjach rynku pracy. W przypadku A.J. została spełniona wyłącznie jedna przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tj. powiadomiła ona w terminie 7 dni o przyczynie nieobecności w urzędzie pracy, jednak powody niestawiennictwa podane przez ww. nie mogą być uznane za usprawiedliwiające.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ administracji zasadnie przyjął, iż skarżąca nie usprawiedliwiła swego niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w [...] w wyznaczonym terminie – [...] lutego 2017r.

Wskazać należy, iż roztargnienie, czy też zapomnienie o prawidłowo zakomunikowanym bezrobotnemu terminie wyznaczonej wizyty świadczy jedynie o braku wymaganej staranności w działaniu skarżącego. Tym samym zaniedbania jakiego się dopuściła się skarżąca nie można kwalifikować jako usprawiedliwionej nieobecności w rozumieniu regulacji art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy.

W świetle dokonanych ustaleń nie sposób przyjąć, iż Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzją naruszył przepisy prawa materialnego, czy też procesowego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.