Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 527/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 maja 2022 r., nr SKO Gd/5140/21 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję a także poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Kościerzyna z dnia 1 września 2021 r., nr ŚR.4702.528.2021; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej B. K. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 maja 2022 r., nr SKO Gd/5140/21, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 30 lipca 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z pracy zarobkowej i jej niepodejmowaniem z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – K. K.

Wójt Gminy Kościerzyna decyzją z dnia 1 września 2021 r., nr ŚR.4702.528.2021, wydaną na podstawie art. 17, art. 20, art. 23, art. 24 i art.32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał na wstępie, że matka skarżącej (urodzona w 1942 r.) orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Kościerzynie z dnia 28 grudnia 2018 r. została na stałe zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, ze wskazaniem, że wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 11 października 2018 r. a niepełnosprawność istnieje od 50 – go roku życia. Ojciec skarżącej – H. K. orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Kościerzynie z dnia 23 czerwca 2021 r. również zaliczony został na stałe do znacznego stopnia niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 11 lutego 2020 r.

Następnie, organ wskazał, że podczas przeprowadzonego w dniu 26 lipca 2021 r. wywiadu środowisko ustalono, że skarżąca zamieszkuje wspólnie z mężem i rodzicami. Opiekę sprawuje zarówno nad niepełnosprawną matką, jak i ojcem. Matka skarżącej ma przede wszystkim problemy ze słuchem. Stan zdrowia matki nie pozwala jej na samodzielne zamieszkiwanie. Skarżąca robi zakupy, kontaktuje się z lekarzem, przygotowuje posiłki, podaje leki i opłaca rachunki. Skarżąca, opiekując się matką, może pozwolić sobie na kilkugodzinny wyjazd. Matka skarżącej ma jeszcze dwoje dzieci, które zamieszkują oddzielnie i nie są w stanie na co dzień opiekować się rodzicami. Pracownik socjalny stwierdził, że sprawowanie opieki nad matką zajmuje skarżącej tyle czasu, co uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej.

Organ wskazał także, że skarżąca podejmowała pracę od 2007 r. i była to zawsze praca na umowę zlecenie. Ostatnia praca trwała od 12 maja 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., następnie skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że brak jest logicznego związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad matką. Czynności wykonywane nad osobą niepełnosprawną są realizowane w pewnych odstępach czasowych np. czynności higieniczne - pomoc w myciu, podawane lekarstw wykonywane są zazwyczaj w godzinach rannych i wieczornych. Inne czynności składające się na zakres opieki wskazują raczej na normalną i powszechnie stosowaną wobec wspólnie zamieszkującego członka rodziny np. przygotowywanie posiłków, pranie, sprzątanie, sprawowanie zakupów, załatwianie spraw urzędowych, kontakt z lekarzem czynności takie wykonują również osoby aktywne zawodowo.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą od powyższej decyzji odwołania, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 9 maja 2022 r., wydaną na podstawie art. 17 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium uznało bowiem, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że pomiędzy sprawowaniem opieki nad matką skarżącej a rezygnacją z zatrudnienia i niepodejmowaniem go przez skarżącą nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy.

Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało przy tym, że podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że matka skarżącej jest osobą chodzącą, jednak wymaga asysty z powodu problemów z błędnikiem. Matka skarżącej ma problemy ze słuchem. Ponadto, ma też cukrzycę, nadciśnienie, astmę, depresję. Przy tym, samodzielnie załatwia swoje potrzeby fizjologiczne a o higienę osobistą dba przy pomocy córki. Samodzielnie spożywa posiłki. Pomiędzy posiłkami odpoczywa, ogląda telewizję, czyta, modli się. Z kolei, skarżąca urodzona w 1976 r. (obecnie ma 46 lat), po raz ostatni była zatrudniona na umowę zlecenie od dnia 12 maja 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. Praca miała być wykonywana od wtorku do piątku w godzinach od 9:00 do 16:00 oraz w soboty i niedziele w godzinach od 10:00 do 18:00. Skarżąca była również zatrudniona na umowę zlecenie na podobnych zasadach odnośnie czasu wykonywania zlecenia w okresach od 24 kwietnia 2019 r. do 30 września 2019 r., od 19 kwietnia 2018 r. do 30 września 2018 r., od 29 kwietnia 2017 r. do 30 września 2017 r. Skarżąca pracowała także na umowę zlecenie w okresach od 1 do 30 września 2016 r., od 29 kwietnia 2016 r. do 31 lipca 2016 r., od 20 czerwca 2015 r. do 30 września 2015 r., od 1 maja 2014 r. do 30 września 2014 r., od 1 maja 2013 r. do 30 września 2013 r., od 1 maja 2012 r. do 31 października 2012 r., od 26 kwietnia 2011 r. do 31 października 2011 r., od 1 maja 2010 r. do 31 października 2010 r., od 30 kwietnia 2009 r. do 1 października 2009 r., od 1 maja 2008 r. do 31 października 2008 r., 1 — 1 stycznia 2008 r., od 24 października 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 26 lipca 2021 r. ustalono, że skarżąca w ramach sprawowania opieki robi zakupy, dba o zapewnienie matce wizyt lekarskich, przygotowuje posiłki, podaje leki, opłaca rachunki, wychodzi z matką na spacery. Do dnia śmierci ojca skarżąca opiekowała się także nim. W trakcie wywiadu skarżąca oświadczyła, że z powodu konieczności sprawowania opieki nad rodzicami nie podejmuje prac sezonowych w okresie letnim. Skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna od dnia 6 lipca 2021 r. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2021 r. skarżąca wskazała, że dawniej godziła sprawowanie opieki nad rodzicami z pracą zarobkową, ale pogarszający się stan zdrowia matki zmusił ją do rezygnacji z zatrudnienia. Ojciec skarżącej zmarł w dniu 20 września 2021 r.

Zdaniem Kolegium, z powyższego wynika, że matka skarżącej jest w dużym stopniu samodzielna. Przygotowane posiłki spożywa samodzielnie. Samodzielnie załatwia swoje potrzeby fizjologiczne. Jest w stanie spędzać czas bez towarzystwa opiekuna – w tym czasie odpoczywa, ogląda telewizję, czyta, modli się. Brak jest informacji, aby podejmowała zachowania mogące stanowić zagrożenie dla niej samej lub otoczenia. Matka skarżącej potrzebuje pomocy przy poruszaniu się z uwagi na problemy z błędnikiem. Stan zdrowia matki skarżącej nie wymaga jednak ciągłej lub wielogodzinnej, nieprzerwanej uwagi. Stąd też, zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą nie może zostać uznany za tak szeroki, że jednoczesne wykonywanie pracy zarobkowej jest niemożliwe. Skarżąca w ramach opieki nad matką musi przygotować posiłki, leki, pomóc przy porannych i wieczornych czynnościach higienicznych, asystować przy poruszaniu się, dopilnować spraw związanych z wizytami lekarskimi. Poza tym zajmuje się prowadzeniem domu, których to czynności nie można zaliczyć do czynności stricte opiekuńczych. Skarżąca mieszka bowiem ze swoją matką, a zatem wszelkie czynności domowe są wykonywane dla wszystkich domowników i byłyby także wykonywane, gdyby nie zachodziła okoliczność opieki matką.

Kolegium nie dało przy tym wiary oświadczeniu skarżącej, że z końcem czerwca 2021 r. zrezygnowała z pracy zarobkowej, gdyż nie była już w stanie godzić opieki nad rodzicami z chodzeniem do pracy a powodem tego było pogorszenie się stanu zdrowia matki skarżącej. Zdaniem Kolegium, z ustaleń przeprowadzonych podczas wywiadu nie wynika bowiem, żeby zdrowie matki skarżącej uległo znacznemu pogorszeniu, a nadto nie wyjaśniono na czym miałoby polegać to znaczne pogorszenie stanu zdrowia. W szczególności nie przedstawiono żadnych dokumentów medycznych, z których wynikałoby, że zdrowie matki skarżącej uległo nagłemu załamaniu, co skutkowałoby koniecznością stałej obecności skarżącej przy matce. Nie wskazano też, jakie inne czynności opiekuńcze, poza tymi ustalonymi w trakcie postepowania skarżąca jest zmuszona wykonywać w ramach sprawowania opieki. Nadto, w trakcie wywiadu ustalono, że w zasadzie większego zaangażowania ze strony skarżącej wymagał jej ojciec. Był on bowiem osobą leżącą i wymagającą stosowania papmpersów. Kolegium zauważyło przy tym, że skarżąca opiekowała się obojgiem rodziców, wystąpiła jednak o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką. W dniu 20 września 2021 r. ojciec skarżącej zmarł, co oznacza, że jedyną niepełnosprawną osobą, będącą pod opieką skarżącej, pozostała tylko jej matka, której stan zdrowia nie jest taki zły, że wykluczałby wykonywanie przez skarżącą pracy zarobkowej.

Nadto, Kolegium wskazało, że brak jest również podstaw do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia z tego powodu, że matka skarżącej ma jeszcze jedną córkę i syna. Brak prawa jazdy czy zamiar podjęcia pracy zarobkowej (jak to ma miejsce w przypadku jej córki) oraz orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (jak to ma miejsce w przypadku jej syna) nie zwalnia zaś z prawnego i moralnego obowiązku świadczenia opieki wobec niepełnosprawnego rodzica. W ocenie Kolegium, nawet jeśli żadne z rodzeństwa nie jest w stanie opiekować się rodzicem codziennie, to istnieje możliwość podziału obowiązków opiekuńczych lub też zebrania środków na opłacenie profesjonalnego opiekuna.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie:

1. prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych:

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad matką podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje;

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art, 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. - nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej.

Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 maja 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z 1 września 2021 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, stwierdził, że narusza ona prawo.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 poz. 615) – zwanej dalej u.ś.r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Podkreślić należy, że przepis powyższy winien być interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez wskazanej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

W niniejszej sprawie bezsporna jest zarówno okoliczność posiadania przez matkę skarżącej orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 28 grudnia 2018 r., jak i zaliczenia skarżącej do kręgu podmiotów zobowiązanych do opieki i uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego.

Istota sporu pomiędzy skarżącą a organami dotyczyła natomiast istnienia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy koniecznością rezygnacji (niepodejmowania) zatrudnienia przez skarżącą a potrzebą sprawowania stałej opieki nad matką niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającym stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Z przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Oznacza to, że w każdej sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego istotna jest ocena, czy zakres i rozmiar sprawowanej przez wnioskodawcę opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie tego uprawnienia oraz czy istnieje opisany wyżej związek przyczynowo - skutkowego.

Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez organy obu instancji dotycząca sprawowanej przez skarżącą opieki i braku związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a zakresem niezbędnej opieki i pomocy niepełnosprawnej w stopniu znacznym matce jest nieprawidłowa.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony przez skarżącą z uwagi na niepełnosprawność matki potwierdzoną stosownym orzeczeniem, w którym wskazano na jej znaczny stopnień, a okoliczność ta została uznana za niepodważalną. Ocena stanu zdrowia i sprawności matki skarżącej nastąpiła przed złożeniem wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia, co nie wyklucza ziszczenia się przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia w dacie złożenia wniosku przez skarżącą.

Stosownie do treści przepisu art. 3 pkt 21 u.ś.r. znaczny stopień niepełnosprawności oznacza:

a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,

b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwałą lub okresową całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach,

d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów,

e) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Przywołany wyżej przepis odsyła do definicji określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 573), zwanej dalej ustawą o rehabilitacji. W art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji określono, iż do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Jednocześnie wydane na podstawie art. 6c ust. 9 ustawy o rehabilitacji rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 2027) w § 29 ust. 1 określa standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności, które zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące:

1) niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu;

2) konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem;

3) konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.

W ust. 2 § 29 powołanego wyżej rozporządzenia prawodawca jednocześnie wskazał, że przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych rozumie się konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. Przy dokonywaniu ustaleń orzeczniczych uwzględniono więc m.in. sprawność psychofizyczną organizmu w zakresie zdolności do samodzielnego zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych, konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych.

Należy więc uznać, że z przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r., w przypadku osoby wymagającej opieki, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie można wyprowadzić imperatywu sprawowania opieki w odpowiednim zakresie jako przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, negując wymagania dotyczące sposobu i intensywności opieki nad niepełnosprawną osobą, określone w orzeczeniu o niepełnosprawności właściwego organu (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1045/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarówno organy, jak i Sąd, nie są uprawnieni w niniejszym postępowaniu do kwestionowania orzeczenia o niepełnosprawności. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że matka skarżącej (urodzona w 1942 r.) orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Kościerzynie z dnia 28 grudnia 2018 r. została na stałe zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, ze wskazaniem, że wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 11 października 2018 r. a niepełnosprawność istnieje od 50 – go roku życia.

Przy czym, należy zaznaczyć, że samo posiadanie orzeczenia nie przesądza o tym, że opiekun osoby legitymującej się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uprawnia do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku podlega bowiem ocenie w każdej indywidualnej sprawie.

Treść orzeczenia o niepełnosprawności determinuje charakter i zakres opieki, jakiej wymaga dana osoba legitymująca się takim orzeczeniem. Natomiast do organów administracyjnych należy ustalenie, czy w okolicznościach danej sprawy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę odpowiadającą warunkom określonym w odpowiednim orzeczeniu o niepełnosprawności. Dla ustalenia, czy w danym przypadku sprawowana opieka nad osobą niepełnosprawną spełnia wymogi z art. 17 ust. 1 tej ustawy, zasadnicze znaczenie ma jej faktyczne sprawowanie w zestawieniu z treścią orzeczenia o niepełnosprawności osoby, której dotyczy opieka (por. zob. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1334/21 oraz z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1867/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Opieka nad chorym bliskim musi spełniać przede wszystkim cechę stałości lub długotrwałości. Niniejsze wyklucza zatem sprawowanie czynności opiekuńczych sporadycznie, nie oznacza to jednak stricte opieki całodobowej (por. wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., I OSK 2201/15, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Równie istotnym czynnikiem wpływającym na zasadność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest ustalenie, że sprawowanie opieki przez wnioskodawcę w sposób rzeczywisty uniemożliwia podjęcie lub dalsze wykonywanie pracy zarobkowej, gdyż wskazane świadczenie nie jest wynagrodzeniem za opiekę nad niepełnosprawnym lecz swoistą rekompensatą za brak możliwości w związku z tym podjęcia i kontynuowania działalności zarobkowej (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że matka skarżącej jest osobą chodzącą, jednak wymaga asysty z powodu problemów z błędnikiem. Ma także problemy ze słuchem. Ponadto, ma też cukrzycę, nadciśnienie, astmę, depresję. Samodzielnie załatwia swoje potrzeby fizjologiczne a o higienę osobistą dba przy pomocy córki. Samodzielnie spożywa posiłki. Pomiędzy posiłkami odpoczywa, ogląda telewizję, czyta, modli się. Pracownik socjalny stwierdził podczas wywiadu, że sprawowanie opieki nad matką zajmuje skarżącej tyle czasu, że uniemożliwia jej to podjęcie pracy zarobkowej. Organ I instancji ocenił także, że stan zdrowia matki nie pozwala jej na samodzielne zamieszkiwanie. Ustalono, że skarżąca w ramach sprawowania opieki robi zakupy, dba o zapewnienie matce wizyt lekarskich, musi przygotować posiłki, podaje leki, opłaca rachunki, wychodzi z matką na spacery, pomaga także przy porannych i wieczornych czynnościach higienicznych, asystuje przy poruszaniu się przez matkę. Skarżąca opiekowała się także swoim ojcem, który zmarł w dniu 20 września 2021 r. Skarżąca oświadczyła nadto, że dawniej godziła sprawowanie opieki nad rodzicami z pracą zarobkową, ale pogarszający się stan zdrowia matki zmusił ją do rezygnacji z zatrudnienia od końca czerwca 2021 r.

W ocenie Sądu, w świetle tych okoliczności nie sposób w sposób jednoznaczny stwierdzić, że brak jest związku pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia, jak i niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad matką skarżącej.

Wątpliwości Sądu budzi bowiem zakres ustalonych wykonywanych przez skarżącą czynności opiekuńczych, przy jednoczesnym wskazaniu przez organ I instancji, że matka skarżącej wymaga asysty z powodu problemów z błędnikiem i że stan zdrowia matki nie pozwala jej na samodzielne zamieszkiwanie oraz że sprawowanie opieki nad matką zajmuje skarżącej tyle czasu co uniemożliwia podjęcie pracy zarobkowej. Nie można przy tym pominąć okoliczności, że skarżąca sprawowała de facto opiekę nad dwojgiem niepełnosprawnych w znacznym stopniu rodziców łącznie a wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego tylko w związku z opieką nad matką. Z uwagi na śmierć ojca, ponownego ustalenia wymaga zakres i charakter czynności podejmowanych przez skarżącą jedynie w stosunku do matki.

Wskazać przy tym należy, że organ nie przedstawił żadnych przekonywujących argumentów przemawiających za możliwością pogodzenia niezbędnej opieki nad matką z określonym zajęciem zarobkowym. Już tylko fakt znacznie ograniczonej, potwierdzonej przez właściwy organ, możliwości matki skarżącej do samodzielnej egzystencji, spowodowany obciążającymi ją licznymi i poważnymi schorzeniami, wyznacza zakres niezbędnej pomocy innej osoby, którą wypełniają czynności opiekuńcze i inne czynności życia codziennego wykonywane przez skarżącą, których niezbędności nie zdołały poważyć organy. Wszystkie wskazane czynności są konieczne, aby zapewnić osobie ograniczonej w możliwościach samodzielnej egzystencji właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do wieku i stopnia niepełnosprawności. Z zakresu tych czynności nie można wykluczyć zwykłych czynności życia codziennego, takich jak sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów, którym osoba o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może sprostać ze względu na swoje ograniczenia zdrowotne.

Zgromadzony w sprawie materiał dowody nie umożliwia zatem zajęcia jednoznacznego stanowiska co do związku pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia, jak i niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad matką skarżącej.

W tym miejscu wskazać należy, że w celu zagwarantowania należytej ochrony praw stron postępowania administracyjnego ustawodawca sformułował szereg zasad, do których przestrzegania zobowiązane są orany administracji, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie stanu faktycznego, który stanie się podstawą zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. I tak, zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie przy tym do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednocześnie, art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy tym, art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle zaś art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z powołanych przepisów wynika przede wszystkim, że organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Z kolei, wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1988 r., sygn. akt SA/Po 1495/87, niepubl.), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; organ powinien dokonać oceny mocy i wiarygodności dowodu wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, co wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (zob. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994, nr 7–8, poz. 131). To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 491/93). Nieustosunkowanie się przez organ do niektórych dowodów budzi wątpliwości co do prawidłowości oceny innych dowodów (wyrok NSA z 16 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 28/98, LEX nr 1692246). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.

W konsekwencji, nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie (tak NSA w wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1241/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 251/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu jest wskazanie zaistnienia faktów i zdarzeń, za pomocą prawem przepisanych środków dowodowych, a następnie przypisanie ich do konkretnej normy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2639/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, orzekające w sprawie organy nie sprostały wymaganiom wynikającym z powołanych przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych w sprawie postanowień. Nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i oceny we wskazanym powyżej zakresie świadczy bowiem o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei, Sąd nie może w zastępstwie organu dokonać ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jako że sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu.

Zauważyć także należy, że wbrew twierdzeniom organu, artykuł 17 ust. 1 u.ś.r. nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 215/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunku "stałej" opieki, nie można bowiem rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być stała, w sensie trwałości, a ciągła w sensie rozciągłości w czasie, opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki. W zakres opieki wchodzą zarówno czynności opiekuńcze związane z obsługą chorego, jak i prowadzenie gospodarstwa domowego, gdyż osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności, nie może - co do zasady - sama wykonywać tych czynności, a są one niezbędne do codziennego funkcjonowania. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 354/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opieka, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie dotyczy przy tym wyłącznie niezdolnej do samodzielnej egzystencji osoby leżącej. Za niezdolne do samodzielnej egzystencji z mocy ustawy uznano także osoby cierpiące na schorzenia nieskutkujące brakiem możliwości poruszania się, a konieczność sprawowania nad nimi stałej lub długotrwałej opieki oceniać należy w świetle rodzaju schorzeń oraz sprawności psychofizycznej danej osoby. Pamiętać należy, że rezygnacja z zatrudnienia w związku z opieką nad osobą potrzebującą oznacza całkowite poświęcenie się na rzecz drugiej osoby, co stanowi wielokrotnie o poświęceniu fizycznym oraz psychicznym. Okoliczności powyższe muszą niewątpliwie być uwzględniane również w sytuacji przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych. Orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności jest wystarczające do przyjęcia, że stała lub długotrwała opieka jest konieczna, tylko zmiana tego orzeczenia we właściwym trybie przez odpowiednie organy pozwala na odmienną ocenę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 21 czerwca 2022 r., II SA/Po 20/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy przy tym uwzględnić, że czynności opiekuńcze świadczone osobie niepełnosprawnej w stopniu znacznym, ze znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnej egzystencji, wymagają większej niż przeciętnie intensyfikacji i systematyczności, gdyż ich podmiotem jest osoba niepełnosprawna, cierpiąca na przewlekłe, pogłębiające się schorzenia i wymagająca specjalistycznego leczenia. Nie można bagatelizować również faktu, że oprócz czynności stricte pielęgnacyjnych skarżąca pozostaje w ciągłej gotowości do świadczenia pomocy i opieki, w tym wsparcia emocjonalnego. Ponadto, nie można wykluczyć z czynności opiekuńczych, wyręczania osoby bliskiej od jej normalnych, codziennych obowiązków rodzinnych i życiowych, którym nie może sprostać z uwagi na swą niepełnosprawność, co stanowi przejaw opieki nad nią. Ograniczenie form opieki nad osobą niepełnosprawną do czynności pielęgnacyjnych sensu stricto z pominięciem innych, szerzej rozumianych czynności opiekuńczych prowadziłoby do zdeformowania znaczenia pojęcia opieki, a co za tym idzie naruszałoby istotę świadczenia pielęgnacyjnego. Istotą tą jest bowiem udzielenie wsparcia osobom, które poświęcając się w pełnym wymiarze opiece nad najbliższą osobą niepełnosprawną nie mogą pracować zarobkowo, by zaspokoić potrzeby życiowe swoje i swojej rodziny (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2021 r., III SA/Gd 319/21, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. wskazuje wyraźnie przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Niedopuszczalne jest wprowadzanie przez organy administracyjne dodatkowych negatywnych przesłanek przyznania świadczenia (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 21 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 504/21, LEX nr 3209641, WSA w Rzeszowie z 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Rz 1781/21, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy zobligowane były wyłącznie do zbadania okoliczności odnoszących się do rezygnacji bądź niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą oraz związku tej okoliczności z potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem w takim zakresie, w jakim świadczy ją skarżąca.

Sąd podziela przy tym przedstawiony w orzecznictwie pogląd, że w sytuacji, gdy opieki podejmuje się jeden z członków rodziny, który należy do kręgu podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, brak jest podstaw do odmowy przyznania świadczenia z uwagi na istnienie innych osób, które mogłyby świadczyć pomoc osobie niepełnosprawnej. Ustawodawca nie przewidział bowiem takiej negatywnej przesłanki przyznania świadczenia (za Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 675/22).

W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że jeżeli jest kilka osób zobowiązanych w jednakowym stopniu do alimentacji, to można przyznać świadczenie jednej z nich, jeżeli tylko spełnia przewidziane prawem warunki. Jeżeli zatem skarżąca, jako córka osoby wymagającej opieki znajduje się wraz z rodzeństwem wśród osób wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., którym w razie spełnienia pozostałych warunków ustawowych przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, to do niej należy wybór, czy wypełni swój obowiązek alimentacyjny względem matki poprzez sprawowanie osobistej opieki (nie podejmując bądź rezygnując z zatrudnienia), czy też zapewni jej opiekę w inny sposób, np. podejmując zatrudnienie, dzieląc się obowiązkami opiekuńczymi z rodzeństwem (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 737/21, LEX nr 3221221, wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 834/21, LEX nr 3339198). Organ nie jest upoważniony, by decydować tu za stronę. Nie było zatem podstaw do badania alternatywnych sposobów zapewnienia matce skarżącej niezbędnej opieki poprzez weryfikację sytuacji rodzinnej pozostałych osób zobowiązanych względem niej do alimentacji, tj. rodzeństwa skarżącej, w sytuacji, gdy opiekę tę sprawuje faktycznie skarżąca.

W konsekwencji Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy obu instancji dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r., wydając decyzję naruszającą w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organów polega przede wszystkim na braku ustaleń w zakresie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy zatrudnieniem a opieką sprawowaną przez skarżącą. Ponownie rozpatrując sprawę, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., organy przeprowadzą postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym powyżej, co umożliwi podjęcie właściwego rozstrzygnięcia merytorycznego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzji organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 480 zł, stanowiących w istocie wynagrodzenie pełnomocnika.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na wniosek skarżącej i brak sprzeciwu organu.