Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 606/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 i 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c i  pkt 2, art. 134 par. 1 art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 124 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 6,7,11,77,107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi E. R.-B. i A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 – 7 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz.651 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości zabudowanej, oznaczonej numerem działki [...]ha położonej w obrębie ewidencyjnym [...], stanowiącej własność A. B. i E. R., poprzez udzielenie Spółce z o.o. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...], polegające na podwieszeniu przewodów, wybudowaniu na nieruchomości słupa, a także na funkcjonowaniu linii po wybudowaniu. Ponadto organ stwierdził, że ograniczenie to dotyczy części nieruchomości w granicach linii rozgraniczających inwestycję tj. 2x10 m o pow. odpowiednio 2.015 m2 i obejmuje w szczególności prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania prac budowlano-montażowych związanych z budową w/w linii oraz czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją linii elektroenergetycznej.

Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że z załączonych do wniosku dokumentów wynika, iż strony nie doszły w toku rokowań do porozumienia w kwestii odszkodowania z tytułu udostępnienia nieruchomości w celu realizacji planowanej inwestycji bądź ustanowienia służebności, co przesądza o spełnieniu przesłanki braku zgody na wykonanie prac związanych z budową napowietrznej dwutorowej linii elektrycznoenergetycznej.

Wyjaśniając zasadność szczegółów ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości Starosta stwierdził, że planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami oraz założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego 4 grudnia 2003 r. Uchwałą Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy.

.

W odwołaniu od ww. decyzji A. B. i E. R. zarzucili naruszenie art. 6, art.7, art. 77, art. 107 K.p.a., art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 112 ust. 3, art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami .

Zdaniem skarżących, decyzja powinna zostać uchylona, gdyż inwestor nie spełnił podstawowego warunku jakim było przeprowadzenie negocjacji jak i nie przedstawił alternatywnych możliwości przeprowadzenia projektowanej linii energetycznej, dopuszczonych przez studium zagospodarowania przestrzennego oraz nie przedłożył projektu budowlanego. Nadto, skarżący podnieśli, iż organ nie wskazał podstawowych parametrów inwestycji oraz pominął okoliczność niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i braku umocowania pracownika do wydania decyzji. Nie przeprowadził również w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, albowiem pominął dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzonym przez RDOŚ w sprawie środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji. Według skarżących wydanie decyzji w niniejszej sprawie jest uzależnione od decyzji RDOŚ.

Wojewoda decyzją z dnia [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W motywach wydanego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że uchybienia organu należy upatrywać w braku rozważenia interesu skarżącego, którego prawo własności zostało ograniczone. Zgodnie z wykształconym orzecznictwem, organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej : u.g.n.) obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości. Wyniki takiej analizy muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organ administracji pominął ten istotny element sprawy, gdyż słuszny interes właściciela nieruchomości nie został poddany analizie przy zastosowaniu kryterium "niezbędności" w uszczupleniu władztwa rozumianego jako najmniej uciążliwej formy ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości. Natomiast w świetle takiego kryterium zbadał interes inwestora.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją A. B. oraz E. R. złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie, że został spełniony warunek dotyczący prowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości, art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji Starosty, a w szczególności do zarzutu braku upoważnienia dla pracownika, który podpisał decyzję administracyjną oraz zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 924/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...]r.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. musi być uzasadnione wystąpieniem takich istotnych dla sprawy wątpliwości, których wyjaśnienie przekracza zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, a które mógłby przeprowadzić organ drugiej instancji w oparciu o art. 136 K.p.a. Wówczas to, obowiązkiem organu odwoławczego jest precyzyjne wskazanie w jakim zakresie sprawa wymaga dodatkowego wyjaśnienia. Na istnienie takich konkretnych, niewyjaśnionych kwestii, Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie powołał się. Nie podniósł przede wszystkim zarzutu niekompletności materiału dowodowego. Jedyną przyczyną wydania decyzji o charakterze kasacyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia stało się w istocie dostrzeżenie przez Wojewodę potrzeby ponownej oceny zebranego materiału dowodowego w kontekście gwarancji ochrony słusznego interesu strony i analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla skarżących. Zdaniem Sądu, takiej przesłanki wydania zaskarżonej decyzji nie można uznać za zgodną z postanowieniami art. 138 § 2 K.p.a. Wskazanie przez organ odwoławczy, że organ pierwszej instancji nie ocenił w sposób prawidłowy lub pełny całego materiału dowodowego, nie stanowi okoliczności wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest dokonanie własnych ustaleń faktycznych i prawnych i przedstawienie ich oceny w kontekście zapadłego rozstrzygnięcia. Ponadto Wojewoda nie ustosunkował się do szeregu kwestii podniesionych w odwołaniu, które determinują ocenę legalności wydania decyzji przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...]w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 124 ust. 1-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r.

W swoich rozważaniach organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. ograniczenie, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest możliwe gdy jest zgodne z planem miejscowym, a właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości przeprowadzonymi przez osobę lub jednostkę organizacyjną zamierzającą wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a dokumenty z przeprowadzonych rokowań winny zostać dołączone do wniosku.

W ocenie organu, powyższe warunki zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. Zaznaczono, że cel wskazany we wniosku Sp. z o.o. wyczerpuje znamiona celu publicznego, w rozumieniu art. 6 u.g.n., według którego takim celem m. in. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów

i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Ponadto jak wynika z akt sprawy pełnomocnik wykonawcy, którego pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy, pismem z dnia [...]r. zaprosił do rokowań właścicieli nieruchomości A. B. i E. R., przedstawiając warunki na jakich mogło zostać zawarte porozumienie pomiędzy stronami rokowań oraz dołączając oświadczenie wyrażeniu zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Mimo dwukrotnego doręczania pism w tym przedmiocie w trybie art. 44 § 4 K.p.a. (dowód: koperty z adnotacją listonosza o niepodjęciu pism w terminie) do spotkania właściciela nieruchomości z inwestorem nie doszło. Ponadto w aktach znajdują się notatki służbowe, z których treści wynika brak chęci spotkania się właścicieli nieruchomości z inwestorem. W opisanej sytuacji inwestor z uwagi na bezskuteczność zawarcia ugody złożył wniosek w oparciu o art. 124 u.g.n.

Dalej Wojewoda stwierdził, że Starosta wydał decyzję w oparciu o aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w Gryfinie nr XV/212/03 z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta gminy, który precyzyjnie określa przebieg linii energetycznej wraz ze szczegółową lokalizacją urządzeń infrastruktury technicznej, tj. słupów linii. Wszelkie odstępstwa od zapisów planu w tym względzie stanowiłyby rażące naruszenie prawa. Przepis ustawy daje pierwszeństwo zapisom planu, a zatem nie ma możliwości ustalenia alternatywnego przebiegu inwestycji poprzez odwołania się do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, uchwalonego uchwałą Nr XXI/183/08 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 lutego 2008 r. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt SA/Po 344/10 w którym stwierdzono, iż w postępowaniu w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości nie ma możliwości badania i oceniania zgodności studium z planem miejscowym jak i interpretowania planu zagospodarowania przestrzennego za pomocą analizy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wobec tak jednoznacznej opinii sądu uznano, iż nie jest możliwe ustalenie alternatywnego przebiegu inwestycji.

Organ odwoławczy zaznaczył, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wynika z zaskarżonej decyzji, załącznika graficznego określającego przebieg inwestycji, treści planu zagospodarowania przestrzennego jak i zaproszenia do rokowań.

Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego

w treści opinii z dnia [...]r. stwierdził, że przebieg linii energetycznej na przedstawionym wniosku jest zgodny z przebiegiem linii określonym w planie.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przedmiotowego postępowania, z uwagi na złożenie

w Starostwie Powiatowym w dniu [...]r. wniosku o pozwolenie na budowę, polegające na nadbudowie budynku mieszkalnego na działce [...]organ wyjaśnił, że wskazana okoliczność nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania. Postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...]wszczęto [...]r., a więc wcześniej niż postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, wobec czego Starosta powinien zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu ostatecznego zakończenia niniejszego postępowania.

Poza tym organ wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo L. Z., naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru Właścicielskiego Starostwa Powiatowego, potwierdzające jej umocowanie do wydawania decyzji w imieniu organu.

Odnośnie podnoszonej przez skarżącego potrzeby uzyskania opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w zakresie uwarunkowań środowiskowych organ wyjaśnił, że decyzja ograniczająca sposób korzystania

z nieruchomości zostaje wydana w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi akt prawa miejscowego. Na etapie opracowywania projektu studium została sporządzona stosowna opinia, ponieważ wymagają tego przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Wojewody, Starosta szczegółowo zgromadził niezbędny materiał dowodowy, a także wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji zasadność przyjęcia określonych okoliczności za udowodnione, a także uzasadnione

z punktu widzenia specyfiki sprawy.

A. B. i E. R., reprezentowani przez pełnomocnika r.pr. K. B., zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie :

- art. 7 K.p.a. i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego

o zawieszenie postępowania,

- art. 124 u.g.n. poprzez niezgodne z zebranym materiałem dowodowym uznanie, że inwestor spełnił warunek przeprowadzenia uprzednich rokowań z właścicielami nieruchomości,

- art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez uznanie, że decyzja została podpisana przez osobę upoważnioną,

Nadto zarzucili naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 112 ust. 3 u.g.n., art.. 6, 7, 77 i 107 K.p.a., § 4 Uchwały nr XV/212/03 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 4 grudnia 2003 r., art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności podnieśli, iż organ nie rozpoznał w trakcie postępowania administracyjnego w sposób przypisany prawem złożonego przez nich wniosku o zawieszenie postępowania. Tymczasem sprawa nadbudowy budynku mieszkalnego na nieruchomości sąsiedniej jest zagadnieniem wstępnym, gdyż w wyniku rozbudowy zmianie ulegną parametry dotyczące linii elektroenergetycznej będącej przedmiotem inwestycji. Nadto w ocenie skarżących, organ nie zrealizował zaleceń Sądu lub też uczynił to niezgodnie z przepisami prawa, ponieważ ocena zebranego materiału dowodnego jest w wielu przypadkach stronnicza, gdyż nie uwzględnia interesu skarżącego a wnioski zawarte

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są sprzeczne z treścią zebranych dowodów. Przede wszystkim organ nie odniósł się do zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z § 4 uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie z 4 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta

i gminy obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od Elektrowni, który to zakazuje lokalizacji na terenie objętym planem budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Podnieśli, iż na sąsiedniej działce nr [...], stanowiącej ich własność, znajduje się budynek mieszkalny wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, wobec czego nie jest możliwe przeprowadzenie na ich działkach linii energetycznej.

Skarżący wskazali nadto, iż decyzja jest niekompletna, gdyż nie zawiera podstawowych paramentów inwestycji, tj. wysokości posadowienia przewodów, ilości i rodzajów przewodów, ich rozstawu czy danych dotyczących słupa.

Ponadto błędnie organ uznał, iż spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań, ponieważ na ich etapie nie mają zastosowania przepisy K.p.a., zatem nie nastąpiło skuteczne doręczenie przesyłki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ podał, że nie ma jedynego określonego sposobu prowadzenia rokowań. Natomiast spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłankę wszczęcia postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza sytuację, w której inwestor zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo postawił warunki niemożliwe do przyjęcia. Ponadto organ wyjaśnił, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania na wniosek skarżącego. W ocenie organu miał on jedynie na celu przedłużenie postępowania.

O oddalenie skargi wniósł też uczestnik postępowania Sp. z o.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku

z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie taki akt wydany przez organ administracji publicznej, który – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c i pkt 2 p.p.s.a. - narusza przepis prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, iż wydana ona została z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu organy prowadząc powyższe postępowanie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej.

W myśl stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. poz. 651) zwanej dalej "ustawą" starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości między innymi: przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej oraz urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 124 ust.3 ustawy udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wskazane w ww. przepisie.

Planowana inwestycja dotyczy budowy sieci elektroenergetycznej średniego napięcia 110 kV, a zatem urządzeń wymienionych w art. 124 ust.1 ustawy.

Nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o którym jest mowa w art. 6 pkt 2 ustawy.

Z akt postępowania wynika też, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor próbował dojść do porozumienia ze skarżącymi, w kwestii realizacji inwestycji na ich nieruchomości, jednakże do porozumienia w tej kwestii nie doszło.

W ocenie Sądu dokumenty przedstawione przez S.A.- pełnomocnika inwestora - są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania

o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości.

W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony m.in. w wyroku WSA

w Poznaniu z 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 zgodnie z którym przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. nie określa formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań.

W tej sytuacji Sąd uznał, że udokumentowana w aktach sprawy dwukrotna próba doręczenia przesyłki zawierającej dokumenty dotyczące warunków wyrażenia zgody na założenie linii elektroenergetycznej poprzez wyrażenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane bądź ustanowienie służebności przesyłu oraz notatka z dwóch rozmów telefonicznych, w których właściciele nieruchomości odmówili spotkania w celu przeprowadzenia rokowań, stanowi wystarczający dowód na okoliczność, że właściciel nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w Gryfinie nr XV/212/03 z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy obejmującej obszar trasy napowietrznej linii energetycznej 110 kV od Elektrowni.

Plan precyzyjnie określa przebieg linii energetycznej, wraz ze szczegółową lokalizacją urządzeń infrastruktury technicznej.

Prawidłowe jest stanowisko organu, że wszelkie odstępstwa od zapisów planu stanowiłyby rażące naruszenie prawa. Trafne jest też stwierdzenie, że w tym zakresie nie ma możliwości odwoływania się do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 lutego 2008 r.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi, że naruszono przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku skarżących o zawieszenie postępowania. Wspomniany przepis reguluje zawieszenie postępowania z urzędu ,co oznacza, że organ ma obowiązek zawiesić postępowanie, gdy wystąpi jedna z przesłanek opisanych w art. 97 § 1 K.p.a.

Jednakże w przedmiotowej sprawie organ trafnie, zdaniem Sądu, nie wydał postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdyż złożenie w dniu [...]r. wniosku o pozwolenie na budowę, polegające na nadbudowie budynku mieszkalnego znajdującego się na działce [...]przez A. B., nie jest zagadnieniem wstępnym, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia wydanego w wyniku przedmiotowego postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka nr [...]o pow. ha, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], wszczęto [...]r., a więc dwa lata wcześniej niż postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie, w której podstawą orzekania jest plan zagospodarowania przestrzennego, złożenie wniosku o nadbudowę istniejącego budynku w żadnym razie nie może być postrzegane jako wystąpienie zagadnienia wstępnego, od którego rozstrzygnięcia zależy wynik sprawy.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi, że doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 38 ust. 1 ustawy

o samorządzie powiatowym, poprzez niezgodne z tymi przepisami uznanie, że decyzja Starosty została podpisana przez osobę upoważnioną.

W aktach postępowania znajduje się upoważnienie L. Z. - naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru Właścicielskiego Starostwa Powiatowego - wydane[...]Jak wynika z treści tego upoważnienia obejmuje ono wydawanie zaświadczeń, postanowień i decyzji wynikających z ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i zostało podpisane przez Starostę W. K.

W ocenie Sądu nie sposób też podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 112 ust. 3, art. 124 ustawy

o gospodarce nieruchomościami i art. 6,7,11,77,107 K.p.a. oraz § 4 uchwały nr XV/212/03 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 04 grudnia 2003 r. i art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Sąd nie dopatrzył się tego, aby ocena materiału dowodowego dokonana przez Wojewodę była stronnicza (po uchyleniu decyzji Wojewody przez WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 924/11).

Organy uznały wprawdzie prymat interesu inwestora oraz interesu publicznego, co nie oznacza wszakże, że nie analizowały sytuacji właściciela nieruchomości. Jednakże pryzmat interesu publicznego założony jest w samej treści przepisu art. 124 u.g.n., stanowiąc rację jego istnienia. Nadto nie można nie zauważyć, że właściciel nieruchomości nie podjął rokowań z inwestorem w kwestii warunków wykorzystania jego gruntów dla realizacji przedmiotowej inwestycji.

Nadto nie sposób pominąć faktu, że budowę budynku na działce sąsiedniej, tj. o nr [...]skarżący rozpoczęli na podstawie pozwolenia na budowę wydanego [...]r., zaś plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie w styczniu 2004 r. i jak wynika z § 4 planu cyt.: "w granicach terenów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku zmiany w planie symbolami [...]obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi".

Powyższa okoliczność nie może niweczyć skutków wywołanych przez obowiązujące przepisy prawa miejscowego, które w myśl przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483) stanowią źródło prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Fakt wybudowania domu na podstawie obowiązujących decyzji nie może zmienić tej oceny.

W sprawie nie nastąpiło też naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.

Przepis ten stanowi podstawę do wprowadzenia ograniczeń prawa własności

stanowiąc, że ograniczenie to może wynikać wyłącznie z aktu rangi ustawy i nie może nastąpić naruszenie istoty prawa własności. Istota prawa własności, w myśl orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, obejmuje możliwość korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków.

Tylko wtedy gdyby ograniczenie wprowadzone przez ustawodawcę przybrałyby taki rozmiar, że niweczyłyby podstawowe składniki prawa własności

i przekształciłyby prawa własności w pozór tego prawa , naruszałoby istotę własności.

Rozwiązanie przyjęte w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami

i zastosowane w niniejszej sprawie - przez ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości - nie powoduje, zdaniem Sądu, naruszenia istoty własności. Jak z powyższego wynika ograniczenie właścicielom sposobu korzystania nieruchomości w niniejszym przypadku oparte jest na ustawie.

Sąd nie dostrzegł też wymienionych w skardze naruszeń procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności został sformułowany w sposób ogólny.

W ocenie Sądu, nie sposób podzielić tego zarzutu. W Konwencji podkreśla się bowiem, że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę można pozbawić prawa własności.

Konstytucja RP idzie w ochronie prawa własności dalej niż Konwencja, gdyż nie pozwala na takie ograniczenie prawa własności, które naruszałoby istotę prawa własności.

Wobec zarzutu dotyczącego niezakończonego postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych, które toczy się przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i jego wpływie na przedmiotowe postępowanie, Sąd stwierdza, że art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości od wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Stwierdzić też należy, iż - jak wynika z akt sprawy - podmiot, który wystąpił z propozycją rokowań, był do tego należnie umocowany przez inwestora.

Sąd nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących parametrów sieci energetycznej a także braku projektu budowlanego w aktach sprawy, gdyż w świetle treści art. 124 u.g.n. są one bezprzedmiotowe. Podlegają one rozpatrzeniu w toku postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego.

Natomiast decyzja w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wydana w oparciu o art. 124 u.g.n. ma na celu uzyskanie przez inwestora prawa do dysponowania określoną nieruchomością, niezbędną do realizacji inwestycji wskazanej w tym przepisie, na cele budowlane, niezbędnej dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił .