Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 516/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  pkt 6 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wrocław, 28 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi R. Ł. na postanowienie Nadleśniczego Nadleśnictwa Henryków z dnia 25 września 2024 r. nr 1/2024 w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 3 listopada 2024 r. R. Ł. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję nr 3/ADM/2024 Nadleśniczego Nadleśnictwa Henryków (dalej: organ, Nadleśniczy) z dnia 1 sierpnia 2024 r. uchylającą decyzję z dnia 21 czerwca 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wraz z wydanym do niej postanowieniem organu nr 1/2024 z dnia 25 września 2024 r. nr Z.0172.9.2024 o odmowie uzupełnienia rozstrzygnięcia ww. decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy - Nadleśniczy decyzja z dnia 21 czerwca 2024 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 26 kwietnia 2024 r. W wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego decyzją z dnia 1 sierpnia 2024 r. organ uchylił decyzję 21 czerwca 2024 r.

Skarżący pismem z 23 sierpnia 2024 r. wniósł o uzupełnienie decyzji organu z 1 sierpnia 2024 r. o wskazane tym pismem rozstrzygnięcie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2024 r. Nadleśniczy w oparciu o art. 111 § 1b Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) odmówił uzupełnienia decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na to postanowienie skarżący wskazał, że decyzja organu z 1 sierpnia 2024 r. jest niepełna i nie zawiera wymaganego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. Z tej przyczyny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi.

Zarządzeniem z 22 listopada 2024 r. Przewodniczący Wydziału rozdzielił skargę skarżącego m.in. na skargę na postanowienie organu z dnia 25 września 2024 r. nr 1/2024 w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji nr 3/ADM/2024.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności skargi uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2024 r., poz. 2383 i 2760) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W niniejszej sprawie kontrola sądowa dotyczy postanowienia Nadleśniczego o odmowie uzupełnienia decyzji tego organu z 1 sierpnia 2024 r. o rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia postępowania w oparciu o art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1) w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p.

Skarga ta jest niedopuszczalna i oczywiście bezzasadna.

Na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Oznacza to, że uzupełnienie decyzji następuje w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Z treści § 1b ww. przepisu wynika natomiast, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia.

Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagał się skarżący. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym/zażaleniowym (por. postanowienie NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10; postanowienie NSA 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07,dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy.

Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie, ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną.

W tym stanie rzeczy, skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, to wobec art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. - nie może być przedmiotem skargi i nie podlega kontroli legalności przez sąd administracyjny. Kontrola ta obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postepowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Żadnego ze wskazanych warunków zaskarżone postanowienie nie spełnia.

W konsekwencji, okoliczność ta ma znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Skarga na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 k.p.a. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. jako niedopuszczalna. Niedopuszczalność jest oczywista, zatem skarga jest oczywiście bezzasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.