Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1081/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 139, art. 140 , art. 142, art. 146, art. 147, srt. 149, art. 152, art. 154
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Miejskiego Centrum [...] A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych skargę oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm; zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 154 ust. 6 w zw. z art. 107 ust. 5 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1510 ze zm.; zwanej dalej "ustawą" lub "u.ś.o.z.") po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] 2018 r. oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania nr [...], złożone przez Centrum [...] A sp. z o.o. z siedzibą w K utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] 2018 r.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie nr [...] prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne, na obszarze: [...] - K, [...] – K - P na okres: od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. (pierwszy okres rozliczeniowy od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.) oraz maksymalną liczbę umów w wymiarze: 14.

W przedmiotowym postępowaniu zostały złożone cztery oferty. Oferentami byli:

Centrum [...] A sp. z o.o., ul. K, K (oferta złożona na 9 miejsc udzielania świadczeń),

NZOZ Specjalistyczna Przychodnia Lekarska C Sp. z o.o. ul. B, K,

D Sp. z o.o. ul. S, K,

M. K. – G., A. G., ul. S, K (oferta złożona na 2 miejsca udzielania świadczeń).

Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 18 maja 2018 roku. W wyniku przeprowadzonego postępowania do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zostali wybrani oferenci: NZOZ Specjalistyczna Przychodnia Lekarska C Sp. z o.o. ul. B, K, D Sp. z o.o. ul. S, K oraz Centrum [...] A sp. z o.o., ul. K, K (na 8 miejsc udzielania świadczeń). Informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej OW NFZ.

Od rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania odwołanie wniosła strona skarżąca Centrum [...] A sp. z o.o. z siedzibą w K.

Następnie strona skarżąca wniosła skargę od decyzji nr [...] z dnia 9 sierpnia 2018 r. Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 148 ust. 1 u.ś.o.z. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny oferty Spółki w kryterium dostępności, a to z uwagi na jednostronną zmianę treści odpowiedzi ankietowej udzielonej na pytanie nr 1.3.2.2, sprzeczną z zapewnieniami Spółki i stanem rzeczywistym, pozbawienie Spółki 2 punktów, których przyznanie powinno nastąpić z uwagi na prawdziwość odpowiedzi udzielonej na pytanie nr 1.3.2.2, a w konsekwencji błędne sumaryczne wyliczenie punktów, jakie uzyskała oferta Spółki w lokalizacji przy ul. K, K;

art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. poprzez jego niezastosowanie, tj. nieodrzucenie oferty D sp. z o.o., a to z uwagi na zawarcie przez nią w ofercie nieprawdziwej informacji o dysponowaniu sporną aplikacją, podczas gdy takiej aplikacji w rzeczywistości nie posiadała i nie posiada;

art. 134 ust. 1 u.ś.o.z.:

statuującego zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co nastąpiło poprzez przyjęcie wadliwej metody weryfikacji prawdziwości odpowiedzi udzielanych na pytanie 1.3.2.2., której stosowanie doprowadziło do bezpodstawnego przyznawania dodatkowych punktów podmiotowi, który nie posiadał funkcjonalnej aplikacji, o której mowa w tym pytaniu;

statuującego zasadę uczciwej konkurencji, poprzez tolerowanie praktyk polegających na deklarowaniu spełnienia warunku, który w rzeczywistości nie zostanie spełniony lub zostanie spełniony w bliżej nieokreślonym terminie późniejszym, przypadającym po dniu związania ofertą (albo nawet dopiero w toku wykonywania Umowy), co w istocie polega na zyskiwaniu czasu na wprowadzenie rozwiązań, którymi rzetelny oferent (jeśli deklaruje ich posiadanie) powinien dysponować już na dzień związania ofertą;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie kluczowej wątpliwości ciągle podnoszonej i dowodzonej przez Skarżącą, a dotyczącej tego, czy wskazany przez nią konkurent, według stanu na dzień 28 lutego 2018 r. (dzień związania ofertą), rzeczywiście posiadał działającą (tj. funkcjonalną) odrębną aplikację służącą do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną ze zwrotnym, automatycznym wskazaniem terminu, czy też jego oświadczenie było pozorne w tym znaczeniu, że legitymował się wyłącznie dowodem zakupu takiej aplikacji, a ona sama, do dnia 28 lutego 2018 r. nie była skonfigurowana z systemem oferenta, uruchomiona i prawidłowo działająca;

art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jako dowodu dokumentu, pochodzącego od dostawcy oprogramowania Spółki, a potwierdzającego na dzień 28 lutego 2018 r. jego funkcjonalność w zakresie odrębnej aplikacji służącej bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną;

art. 80 k.p.a. poprzez:

• uznanie przez organ, że przedłożone przez Spółkę wydruki strony internetowej ww. konkurenta, obrazujące brak możliwości umówienia się na termin za pomocą spornej aplikacji według stanu na dzień 3 lipca 2018 r., nie mogą podważać prawdziwości oświadczeń o posiadaniu tej aplikacji, złożonych w ofercie. Tymczasem zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania wskazują na to, że jeżeli dany podmiot nie posiada spornej aplikacji w toku wykonywania Umowy (3 lipca 2018 r.), to z pewnością nie posiadał jej także w chwili związania ofertą, kilka miesięcy wcześniej (28 lutego 2018 r.). Żaden świadczeniodawca należycie prowadzący swoje sprawy bezmyślnie nie naraża się na podejrzenie nienależytego wykonywania Umowy zawartej z Dyrektorem, kontrolę i możliwość obciążenia karami umownymi, dlatego też, gdyby konkurent sporną aplikację posiadał, to uruchomiłby ją dla publiczności już pierwszego dnia wykonywania kontraktu; uznanie, że prawdziwość odpowiedzi Spółki na pytanie ankietowe nr 1.3.2.2. nie została udowodniona przy pomocy przedłożonych dokumentów, podczas gdy z ich starannej analizy wynika, iż Spółka dysponowała sporną aplikacją w dniu złożenia oferty;

Strona skarżąca wniosła:

na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, stanowiących wydruk ze strony internetowej ww. konkurenta, obrazujących brak spornej aplikacji według stanu na dzień 31 sierpnia 2018 r., a co za tym idzie brak możliwości umówienia terminu wizyty za pomocą sieci internetowej;

na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora z uwagi na wydanie ich z naruszeniem prawa, które mogło mieć odpowiednio wpływ i istotny wpływ na wynik sprawy;

na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że Dyrektor ogłosił postępowanie nr [...] prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia Umowy w rodzaju: leczenie stomatologiczne w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne na obszarze: [...] - K, [...] – K - P na okres: od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. (pierwszy okres rozliczeniowy od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.). Oferta Spółki została złożona na dziewięć lokalizacji (ul. N, ul. T, ul. S, ul. S, ul. H, ul. W, ul. B, ul. S, ul. K). Osiem z dziewięciu lokalizacji zostało wybranych do zawarcia umowy. Poniżej linii odcięcia znalazła się oferta na lokalizację przy ul. K. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia komisji konkursowej Spółka złożyła odwołanie, które zostało przez organ oddalone. Oddalony został także złożony kolejno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co spowodowało utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy.

Strona skarżąca wskazała, że wyczerpała środki zaskarżenia przysługujące jej w administracyjnym toku instancji. Podniosła, że posiada własny interes prawny we wniesieniu niniejszej skargi, gdyż jest stroną indywidualnej sprawy, której rozstrzygnięcie wprost rzutuje na ustalenie jej prawa do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Strona skarżąca podniosła, że art. 149 ust. 1 u.ś.o.z. zawiera katalog okoliczności uzasadniających odrzucenie oferty. Jedną z tych okoliczności jest zawarcie w ofercie informacji nieprawdziwych (art. 149 ust. 1 pkt 2). Strona skarżąca podniosła, że oferta złożona przez D Sp. z o.o. powinna ulec odrzuceniu z uwagi na zawarcie w niej informacji nieprawdziwych. Wskazany uczestnik postępowania, wbrew stanowi rzeczywistemu istniejącemu w dniu 28 lutego 2018 r. (ostatnim dniu składania ofert), jak też istniejącemu w dniu sporządzania skargi, zadeklarował pozytywną odpowiedź na pytanie nr 1.3.2.2. Odrębna aplikacja służąca do bieżącej rejestracji świadczeniobiorcow drogą elektroniczną ze zwrotnym, automatycznym wskazaniem terminu. Posiadany przez konkurenta formularz kontaktowy (tzw. zapytanie przez stronę internetową) nie jest sporną aplikacją w rozumieniu pytania 1.3.2.2 (odrębna aplikacja służącą do bieżącej rejestracji świadczeniobiorcow drogą elektroniczną ze zwrotnym, automatycznym wskazaniem terminu). Skorzystanie z niego powoduje tylko przesłanie pytania na adres skrzynki mailowej świadczeniodawcy, które wymaga odpowiedzi sformułowanej przez zatrudniony personel administracyjny. Nie daje możliwości wybrania terminu wizyty (dnia, godziny), osoby lekarza, ani zwrotnie tego terminu nie potwierdza w sposób automatyczny (generowany funkcjonalnością samego systemu).

Zdaniem strony skarżącej nie można zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora, który nie dopatrzył się uchybienia w działaniu komisji konkursowej, twierdząc jakoby: "komisja konkursowa (...) wezwała wszystkich oferentów do przedstawienia dokumentu potwierdzającego nabycie oprogramowania oraz umowy oświadczenia dostawcy oprogramowania" (strona 45, werset 19-24). Błędne jest także stanowisko organu wyrażone w sformułowaniu: "komisja konkursowa dokonując oceny formalnoprawnej oraz spełniania warunków dodatkowo ocenianych opierać się może wyłącznie na dokumentach i oświadczeniach załączonych do oferty lub złożonych w toku postępowania". Strona skarżąca podniosła, że zaspokajanie potrzeb zdrowotnych obywateli jest zadaniem własnym zadekretowanym w art. 68 ust. 2 Konstytucji RP. W celu jego realizacji ustawodawca ustanowił państwową jednostkę organizacyjną w osobie NFZ. Wykonanie rzeczonego zadania tylko w oparciu o zasoby własne państwa jest niemożliwe. Dlatego też, aby zrealizować to zadanie w ogóle, wykonać je w sposób jak najbardziej efektywny, ustawodawca zdecydował się na prywatyzację organizacyjną tego zadania. Zabieg ten polega na zaangażowaniu w proces zaspokajania zdrowotnych obywateli, podmiotów prywatnych. W zamian za udzielanie świadczeń zdrowotnych NFZ wypłaca środki publiczne, co prowadzi do pośredniego wykonania zadania własnego państwa. Uzyskanie przez podmioty (na ogół) prywatne możliwości udziału w publicznym systemie ochrony zdrowia jest atrakcyjne z uwagi na otrzymanie gwarancji finansowania, a tym samym spadek ryzyka funkcjonowania na otwartym rynku zdrowia. Między innymi z tego powodu liczba chętnych do współpracy przy realizacji zadania państwa jest większa niż ilość środków pieniężnych przeznaczonych na finansowanie świadczeń zdrowotnych pozwalających zaspokoić potrzeby zdrowotne obywateli. Dostęp do publicznych środków finansowych staje się dobrem pożądanym społecznie, natomiast fakt tego, że ich ilość jest mniejsza niż liczba chętnych, wymusza istnienie procedury bezkonfliktowego rozdziału takiego dobra, które następuje poprzez przydział. Temu służyć ma prowadzone przez NFZ postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ustawodawca skonstruował procedurę eliminacyjną, której podstawową rolą jest określenie, którym podmiotom to dobro należy przydzielić, a którym odmówić. Innymi słowy, zadaniem organizatora postępowania jest ustalenie, które podmioty bardziej niż inne zasługują na uzyskanie dostępu do dobra rozdzielanego przez państwo. Faktycznym odzwierciedleniem przydziału tego dobra jest zawarcie umowy z organem. Z racji tego, że postępowanie konkursowe jest postępowaniem eliminacyjnym, jego podstawowym celem staje się wybranie do zawarcia takiej umowy podmiotów, dających najlepszą gwarancję jej prawidłowego wykonania. Prawidłowemu przeprowadzeniu procesu przydziału dobra dostępu do środków publicznych służą sformułowane przez ustawodawcę kryteria oceny ofert podmiotów ubiegających się o to dobro. Przyznanie gratyfikacji punktowej za zadośćuczynienie warunkowi może nastąpić tylko wtedy, kiedy jego spełnienie rzeczywiście, a nie pozornie, powoduje konkretną zmianę w rzeczywistości, wpływając realnie na ulepszenie i usprawnienie procesu zaspokajania potrzeb zdrowotnych obywateli. Tylko na tej podstawie można uczciwie stwierdzić, że oferta podmiotu X, zasługuje na uwzględnienie bardziej niż oferta podmiotu Y. Strona skarżąca podniosła, że jeżeli ustawodawca formułuje w kryterium dostępności do świadczeń warunek dodatkowy posiadania odrębnej aplikacji służącej do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną ze zwrotnym, automatycznym wskazaniem terminu, to za punkt wyjścia do dalszych rozważań organ powinien ustalić, jaka zmiana w rzeczywistości systemu ochrony zdrowia ma nastąpić dzięki spełnieniu tego warunku przez określonego oferenta, tj. ustalić pożądany stan oczekiwany. Chodzi o to, by świadczeniodawca, który deklaruje spełnienie tego warunku, już od chwili związania swoją ofertą oferował potencjalnemu pacjentowi dodatkową możliwość umówienia terminu odbioru świadczenia zdrowotnego za pomocą sieci internetowej. Formułowanie takiego warunku stanowi odzwierciedlenie postępu technologicznego i cyfryzacji codziennego życia. Ma skłaniać świadczeniodawców do podnoszenia atrakcyjności swoich usług, w ten sposób, aby ich oferta nadążała za zmieniającymi się trendami społecznymi, zwłaszcza oczekiwaniami konsumentów. Strona skarżąca podkreśliła, że nie chodzi o abstrakcyjną możliwość rejestracji terminu, czy wręcz pozorną, lecz konkretną. Aby tak było, oferent zobowiązany jest zapewnić aplikację funkcjonalną, działającą i łatwo dostępną dla potencjalnego pacjenta. Jeżeli jest inaczej, zwłaszcza jeżeli taki pacjent nie jest w stanie z aplikacji skorzystać, to w istocie nie może być mowy o spełnieniu takiego warunku, a tym samym o przyznaniu gratyfikacji punktowej. Tymczasem organ całkowicie zinstrumentalizował przedmiotowy warunek, stając na stanowisku, że przedstawienie umowy oraz dowodu zakupu spornej aplikacji jest zupełnie wystarczające dla przeprowadzenia pozytywnej weryfikacji spełnienia warunku, podczas gdy dokument umowy, ani dokument księgowy nie implikują same przez się możliwości skorzystania przez potencjalnego pacjenta z takiego oprogramowania. Wskazane dokumenty są jedynie dowodem zawarcia umowy sprzedaży, co w żadnej mierze nie potwierdza tego, że nabywca aplikacji skonfigurował ją z posiadanym dotychczas systemem (własną stroną internetową), uruchomił dla publiczności, jak też sprawdził, że aplikacja poprawnie funkcjonuje, rzeczywiście zwiększając dostępność do oferowanych świadczeń. Przedkładane przez Spółkę dowody w postaci wydruków ze strony internetowej wprost świadczą o tym, że wskazany konkurent, choć posiada dowód zakupu oprogramowania, to nie udostępnił go w taki sposób, aby potencjalny pacjent mógł z niego faktycznie korzystać. Tym samym nie spełniał on analizowanego warunku ani w ostatnim dniu składania ofert, ani obecnie. Trudno twierdzić, że racjonalny świadczeniodawca, który posiada funkcjonalną aplikację, bez powodu (z czystego przeoczenia) nie udostępnia jej dla publiczności przystępując do wykonywania umowy, a tym samym naraża się na kontrolę Dyrektora oraz nałożenie kar umownych. Doświadczenie życiowe i logika podpowiadają raczej, że wszelka nieterminowość w udostępnieniu takiej aplikacji wynika z tego, że jej funkcjonalność nie była zapewniona na dzień związania ofertą.

Postępowanie organu, przejawiające się w zlekceważeniu doniosłości procesu weryfikacji prawdziwości odpowiedzi udzielanych na pytanie ankietowe nr 1.3.2.2. doprowadziło do przerzucenia na uczciwych oferentów ujemnych skutków urzeczywistnienia się ryzyka nieuczciwości innych. Na przestrzeni całości postępowania organ weryfikował analizowany warunek w sposób prowadzący do nierównego traktowania uczestników postępowania. D Sp. z o.o. chociaż nie posiadała spornej aplikacji (i dalej jej nie posiada), otrzymała dodatkowe 2 punkty, które zaważyły na treści rozstrzygnięcia konkursu.

Strona skarżąca podniosła, że posiadała sporną aplikację w dniu złożenia oferty, mimo to została potraktowana tak, jakby jej nie posiadała. Organ błędnie ocenił zgromadzone w sprawie dokumenty, zaniżając o 2 pkt końcowy wynik jej oferty. To w sposób bezpośredni przełożyło się na nieotrzymanie kontraktu. Zgodnie z treścią umowy zawartej z dostawcą oprogramowania, do dnia 31 marca 2018 r. kontrahent Spółki miał nieprzekraczalny czas na wdrożenie w ramach drugiego etapu prac aż pięciu modułów (§ 2 pkt 4 lit. b)). Moduł Rejestracji on-line był drugim modułem w kolejności prac. Skoro Spółka do dnia 28 lutego 2018 r. zapłaciła dwie z trzech rat wynagrodzenia za drugi etap prac (36.000 z 54.000 zł, czyli ponad połowę należnej sumy), to naturalnym musi być wniosek, że wynagrodzenie dotyczyło wykonanej już pracy, a więc ponad połowy modułów zrealizowanych według kolejności oznaczonej w § 2 pkt 4 lit. b) umowy - w tym Rejestracji on-line. Wobec wątpliwości ujawnionych przez organ na etapie postępowania administracyjnego, Spółka przedłożyła dokument wystawiony przez dostawcę oprogramowania jednoznacznie potwierdzający fakt możliwości skorzystania przez potencjalnego pacjenta z internetowej rejestracji. Podkreślenia wymaga, że w stosunku do uczestnika postępowania, który przedłożył fakturę zakupową i oświadczenie producenta oprogramowania, organ ograniczył się do ich prostego uznania, mimo iż dokumenty te w żadnej mierze nie potwierdzają implicite funkcjonalności spornej aplikacji na dzień związania ofertą. Można nawet przewrotnie twierdzić, że z materialnego punktu widzenia dokumenty Spółki, tak samo jak dokumenty jej konkurentów, nie pozwalają na zweryfikowanie prawdziwości odpowiedzi na pytanie 1.3.2.2., a tylko ona spotkała się gorszym potraktowaniem. Tymczasem na dzień związania ofertą, Spółka jako jeden z nielicznych uczestników postępowania posiadała funkcjonalną aplikację.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że zadaniem Komisji konkursowej jest przeprowadzenie postępowania poprzedzającego zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym w szczególności zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także rozporządzeniami Ministra Zdrowia oraz zarządzeniami Prezesa NFZ. Komisja konkursowa ma stosować przyjęte w toku postępowania zasady, jawne dla stron i znane stronom przed złożeniem oferty i niezmienne w toku postępowania, a w postępowaniu odwoławczym organ sprawdza, czy owe zasady nie zostały przez Komisję konkursową naruszone. Organ podniósł, że na gruncie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej postępowanie prowadzone przez komisję, zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów k.p.a., a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji. W całym postępowaniu prowadzącym do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są zatem dwa etapy: cywilnoprawny i administracyjnoprawny. Obowiązkiem organu, w ramach procedury uruchamianej wskutek wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli jest zatem związany ściśle z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa.

Zdaniem organu postępowanie wywołane złożonym przez stronę skarżącą odwołaniem od rozstrzygnięcia przedmiotowego konkursu wykazało, że rozstrzygnięcie konkursu ofert jest wyłącznie wynikiem zastosowania jednolitych i wynikających z przepisów prawa kryteriów oceny ofert, po uprzednim przeprowadzeniu negocjacji z oferentami. Jak wynika z akt sprawy, w tym z zamieszczonej tabeli w zaskarżonej decyzji organu, strona skarżąca w niniejszym postępowaniu złożyła ofertę aż na 9 miejsc udzielania świadczeń, z czego tylko na 1 miejsce (ul. K), z uwagi na niskie miejsce w rankingu końcowym ofert, nie uzyskała w niniejszym postępowaniu umowy (oferta na to miejsce udzielania świadczeń uplasowała się pod tzw. linią odcięcia). Strona skarżąca ma w chwili obecnej zawartą umowę i realizuje tę umowę dokładnie na ww. miejsce udzielania świadczeń, tj. przy ul. K. Umowa została zawarta dokładnie na ten sam okres obowiązywania umowy, jaki wskazano w niniejszym postępowaniu (czyli od lipca 2018 roku), albowiem w maju 2018 roku Fundusz, dążąc do zabezpieczenia świadczeń, ogłosił postępowanie uzupełniające, w wyniku którego oferta Skarżącej została wybrana do zawarcia umowy; postępowanie uzupełniające zostało rozstrzygnięte przed lipcem 2018 roku, tak, że umowa zawarta w wyniku konkursu uzupełniającego, tak jak umowy zawarte w postępowaniu głównym, obowiązuje od 1 lipca 2018 roku do dnia 30 czerwca 2023 roku.

Zastrzeżenia strony skarżącej dotyczą warunku dodatkowo ocenianego (posiadania bądź nie odrębnej aplikacji służącej do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, ze zwrotnym automatycznym wskazaniem terminu), a nie warunku wymaganego do zawarcia umowy. Kluczowa dla oceny prawdziwości udzielonej odpowiedzi ankietowej na pytanie ankietowe nr 1.3.2.3 była weryfikacja spełniania przedmiotowego warunku na dzień złożenia oferty, tj. w tym przypadku na dzień 28.02.2018 roku.

W niniejszym postępowaniu Komisja konkursowa, działając na podstawie § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1980 ze zm.) wezwała wszystkich oferentów, co do których istniały wątpliwości w tym zakresie, do przedstawienia dokumentu potwierdzającego, że aplikacja, którą oferent wedle oferty posiada, zapewnia funkcjonalność wskazaną w ww. pytaniu ankietowym, tj. możliwość rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną ze zwrotnym, automatycznym wskazaniem terminu. Wezwanie takie zostało skierowane zarówno do strony skarżącej, jak i do uczestnika - D sp. z o.o., co do którego oferty strona skarżąca wnosi w skardze zastrzeżenia. Komisja konkursowa bowiem dokonała oceny wszystkich ofert złożonych w postępowaniu według tych samych kryteriów oraz zasad, co dotyczy również weryfikacji prawdziwości odpowiedzi ankietowej na wskazane powyżej pytanie ankietowe.

Zdaniem organu wbrew twierdzeniom strony skarżącej z akt niniejszego postępowania wprost wynika, że oferent D Sp. z o.o. w K w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 marca 2018 roku, pismem z dnia 3 kwietnia 2018 roku wyjaśnił, że w pytaniu ankietowym 1.3.2.2. udzielono poprawnej odpowiedzi, na dowód czego oferent ten przekazał w załączeniu oświadczenie z dnia 2.01.2018 roku przedstawiciela firmy E w W, dostawcy oprogramowania, z którego to oświadczenia wynika w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że "Został aktywowany system rejestracji on-line ze zwrotnym automatycznym przypomnieniem terminu, który umożliwia rejestrację pacjentów przez internet. System znajduje się pod adresem [...]. Dodatkowo załączono regulamin korzystania z systemu. Oferent na wezwanie Komisji konkursowej przedłożył zatem oświadczenie dostawcy oprogramowania świadczące o tym, że na dzień złożenia oferty system rejestracji online ze zwrotnym potwierdzeniem terminu został aktywowany (zaświadczenie z dnia 2.01.2018 roku). Komisja konkursowa nie miała jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawdziwości złożonego oświadczenia.

W kontekście powyższego – zdaniem organu - wszelkie zarzuty skargi dotyczące braku weryfikacji przez komisję konkursową spełniania dodatkowego wymogu, czy też oparcia stanowiska komisji jedynie o przedłożenie faktury zakupu są w chybione i nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Komisja zweryfikowała w sposób prawidłowy potencjał wykonawczy oferenta, zgodnie zresztą z życzeniem strony skarżącej, tj. "według stanu na konkretną datę", czyli na dzień złożenia oferty, zgodnie z wymaganiami określonymi przepisami prawa. Organ nie dopatruje się tu jakiegokolwiek uchybienia komisji konkursowej.

Organ podtrzymał również dotychczas wyrażone stanowisko odnoszące się do przedstawionych w toku postępowania odwoławczego, ale i w niniejszym postępowaniu, dowodów w postaci wydruków ze strony internetowej uczestnika dotyczących okresu po rozstrzygnięciu konkursu ofert i podkreślił, że komisja konkursowa dokonując oceny formalnoprawnej ofert oraz spełniania warunków dodatkowo ocenianych opierać się może wyłącznie na dokumentach oraz oświadczeniach załączonych do oferty lub złożonych w toku postępowania, wymienionych w § 14 ust. 1 Zarządzenia nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wobec powyższego wydruk ze strony internetowej, która może zawierać nieaktualne dane, nie stanowi w ocenie organu dowodu podważającego treść oraz wagę przedłożonych dokumentów prywatnych w postaci faktur i oświadczeń dostawców oprogramowania, potwierdzających spełnianie ww. warunku z dniem złożenia oferty, niezależnie od tego, że dotyczy okresu po rozstrzygnięciu konkursu ofert i jest wydrukiem z ogólnej strony internetowej uczestnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, tj. zgodności działania organów administracji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, co wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. Analizując wydane w sprawie decyzje, jak również akta postępowania konkursowego, Sąd doszedł do przekonania, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, ani na żadnym wcześniejszym etapie nie doszło do naruszenia przepisów, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skargą w niniejszym przypadku została objęta decyzja wydana przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w trybie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; powoływanej dalej jako "u.ś.o.z.", po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji oddalającej odwołanie strony skarżącej dotyczące rozstrzygnięcia postępowania przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne na obszarze: [...] – K, [...] – K - P na okres: od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. (pierwszy okres rozliczeniowy od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.).

Tryb postępowania w tego rodzaju sprawach jest uregulowana w przepisach art. 154 ust. 1 – 8 u.ś.o.z.

W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 u.ś.o.z., co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku, gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. II GSK 186/06). Należy więc przyjąć, że odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 u.ś.o.z. otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy u.ś.o.z.

Celem postępowania uruchamianego w trybie art. 154 ustawy jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach u.ś.o.z. oraz w dokumentach Prezesa NFZ, wydanych na podstawie art. 146 ustawy.

Zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 powoływanej wyżej ustawy. W ust. 2 ustawodawca zastrzegł, że powyższe środki odwoławcze nie przysługują na: wybór trybu postępowania, niedokonanie wyboru świadczeniodawcy czy unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wspomniany na wstępie przepis kreuje nie tylko uprawnienia świadczeniodawców do wnoszenia środków odwoławczych, ale także określa niezbędne przesłanki determinujące wynik postępowań odwoławczych, jak i wynik sądowoadministracyjnej kontroli. Dla uznania skuteczności wniesionych środków odwoławczych konieczne jest bowiem najpierw pozytywne ustalenie, że w przeprowadzonym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zostały naruszone zasady tegoż postępowania, po czym ustalenie, że naruszenie to spowodowało uszczerbek w interesie prawnym strony (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., II GSK 474/10, LEX nr 1081532).

Interes prawny wyznaczany jest przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a zatem jego naruszenie wystąpi wówczas, gdy komisja konkursowa, względnie organ administracji podejmujący w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie, dopuszczą się naruszenia przepisów prawa. Pojęcie uszczerbku łączyć należy z ograniczeniem lub obniżeniem interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o przyznanie świadczeń przewidzianych rozpisanym konkursem. W tym kontekście uszczerbek ten widzieć należy w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem należy mieć na uwadze, czy uszczerbek ten wyczerpuje przesłanki uwzględnienia skargi przewidziane przywołanym unormowaniem. W konsekwencji oznacza to, że nie każde naruszenie prawa, a w szczególności prawa procesowego, będzie skutkowało uszczerbkiem w interesie prawnym świadczeniodawcy, ponieważ mogą wystąpić sytuacje, kiedy naruszenie prawa nie spowoduje wystąpienia negatywnych konsekwencji po stronie podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego. Uznać należy, że wskazany uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania występuje wtedy, gdy podmiot prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia określonych zasad postępowania, przez co spowodował, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez określonego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego).

Świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu w sprawie zawarcia umów może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące tego rozstrzygnięcia. Odwołanie ma na celu zbadanie w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, czy doszło do naruszenia interesu prawnego świadczeniodawcy w wyniku naruszenia określonych ustawą zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy. Przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy.

Od chwili złożenia odwołania – jak już wyżej wspomniano - otwiera się postępowanie administracyjne, a w konsekwencji zaczynają mieć zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ świadczeniodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który składa się do dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Dyrektor oddziału rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania i wydaje decyzję administracyjną w sprawie. Od decyzji tej świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Po 640/17).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.ś.o.z., której unormowania dają podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a także sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również są podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów NFZ we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy, zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami".

Zgodnie z brzmieniem art. 139 ust. 1 u.ś.o.z. zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo w trybie rokowań. W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert NFZ zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 u.ś.o.z. powinno zawierać w szczególności nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes NFZ, stosownie do art. 146 u.ś.o.z., określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty, zgodnie z art. 140 ust. 1 u.ś.o.z. Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania, zgodnie z art. 147 u.ś.o.z.

Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 u.ś.o.z. oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 u.ś.o.z.). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 u.ś.o.z.). Zgodnie z art. 148 u.ś.o.z. porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją, a także ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów.

Zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 u.s.o.z. w sytuacji, gdy oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu wówczas komisja konkursowa odrzuca ofertę. Zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. odrzuceniu podlega także oferta zawierająca nieprawdziwe informacje.

Ustawodawca nie wykreował ustawowej definicji pojęcia "nieprawdziwe informacje", o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, jednak należy przyjąć, iż należy przez nie rozumieć takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Należy przyjąć, iż "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 476/13). Należy podkreślić, że nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty. Pomimo braku wyraźnego zastrzeżenia w treści powołanego wyżej przepisu, nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 681/17).

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, wskazać należy, że podstawowy zarzut dotyczył podania przez oferenta D Spółka z o.o. nieprawdziwej informacji o dysponowaniu aplikacją umożliwiającą automatyczną rejestrację pacjentów ze zwrotnym potwierdzeniem terminu wizyty. Kolejny zarzut dotyczył nieprzyznania stronie skarżącej dodatkowych punktów za posiadanie takiej aplikacji. Powyższych zarzutów nie można zdaniem Sądu podzielić.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zdaniem Sądu prawidłowo Komisja konkursowa oparła się na materiale przedstawionym przez poszczególnych oferentów w postaci dokumentów przez nich przedłożonych. Prawidłowo także Komisja dokonała oceny znajdujących się w aktach dokumentów. Komisja nie naruszyła zasady równości, gdyż wszyscy oferenci zostali wezwani o wykazanie, iż posiadają aplikację pozwalającą na rejestrację pacjentów przez Internet. W odpowiedzi na wezwanie oferent Specjalistyczna Przychodnia [...] D Sp. z o.o. z siedzibą w K w piśmie z dnia 3 kwietnia 2018 r. (k. 071 akt) oświadczyła, że na pytanie ankietowe 1.3.2.2. udzielono poprawnej odpowiedzi. Do pisma dołączono kopię zaświadczenia aktywacji sytemu rejestracji online oraz regulamin korzystania z systemu. Powyższy dokument znajduje się w aktach (k. 078). Został wystawiony przez E z siedzibą w W i wynika z niego w sposób nie budzący wątpliwości, że dla działalności gospodarczej oferenta D Sp. z o.o. z siedzibą w K został aktywowany system rejestracji online ze zwrotnym automatycznym przypomnieniem terminu, który umożliwia rejestrację pacjentów przez Internet. W zaświadczeniu wskazano, że system znajduje się pod adresem [...]

Z kolei strona skarżąca w piśmie z dnia 25 kwietnia 2018 r. (k. 528) w odniesieniu do zapytania ankietowego 1.3.2.2. oświadczyła, że przesyła kserokopię umowy z firmą B z dnia 22 listopada 2017 r., której przedmiotem jest dostosowanie i wdrożenie oprogramowania komputerowego przeznaczonego do kompleksowej obsługi firmy, w tym pełnej informatyzacji gabinetów. Z paragrafu 2 powyższej umowy (k. 530-verte) wynika, że zakończenie wdrożenia etapu 2 obejmującego m.in. rejestrację on-line nastąpi w dniu 31 marca 2018 r. Oznacza to, że strona skarżąca nie wykazała, by w dniu 28 lutego 2018 r. dysponowała systemem rejestracji online, który umożliwia rejestrację pacjentów przez Internet.

Należy podkreślić, że opisany wyżej etap postępowania nie jest postępowaniem administracyjnym, w którym miałyby zastosowanie reguły wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego.

Należy również podnieść, że Komisja konkursowa nie miała podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego co do powyższych kwestii, gdyż wątpliwości w tej mierze nie było. Nadto dla Komisji – jak też dla Sądu – momentem relewantnym dla dokonania oceny spełnienia omawianego warunku był dzień 28 lutego 2018 r. Bez znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia są okoliczności istniejące po tej dacie, jak również zmiany w zakresie dysponowania sporną aplikacją. Z powyższej przyczyny Sąd oddalił zgłoszony w skardze wniosek dowodowy, gdyż sama teza dowodowa wskazywała, że za jego pomocą ma zostać udowodniona okoliczność mająca miejsce po dniu 28 lutego 2018 r.

Nie sposób zatem twierdzić, że komisja naruszyła przepisy regulujące tryb postępowania konkursowego. Organy rozpoznające środki prawne w niniejszej sprawie miały natomiast obowiązek dokonać oceny prawidłowości postępowania komisji konkursowej, a nie prowadzić własne postępowanie wyjaśniające w zakresie postępowania konkursowego, w sytuacji gdy prawidłowość działań komisji nie budziła zastrzeżeń. W tej sytuacji nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie dotyczącym postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w związku z zarzutem nieodrzucenia przez komisję konkursową oferty zawierającej nieprawdziwe informacje.

W świetle powyższego zarzuty skargi, tak w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, jak i procesowego uznać należy za nieuzasadnione. Komisja konkursowa prawidłowo ustaliła liczbę punktów w odniesieniu do zapytania ankietowego 1.3.2.2. w odniesieniu zarówno do strony skarżącej jak i uczestnika D Sp. z o.o. z siedzibą w K.

W tym stanie rzeczy, stwierdzając prawidłowość zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji oraz prowadzonego konkursu ofert, Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.