Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 662/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 6  pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 3  ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Śledzik, asesor WSA Lucyna Staniszewska, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. B. i B. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 lutego 2024 r. nr 278/OPO/2024 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r.; II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz P. B. i B. B. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z 1 lutego 2024 r. nr 278/OPO/2024 Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania B.B. i P.B. (dalej: "skarżący", "inwestorzy") - utrzymał w mocy decyzję Starosty G. (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z [...] listopada 2023 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym na terenie działki nr ew. [...] obręb [.....], gmina J.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 2 listopada 2023 r. skarżący zgłosili zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym na dz. nr ew. [...], obręb [...], gmina J..

Starosta decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie ww. budowy.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący w ustawowym terminie złożyli odwołanie.

W uzasadnieniu ww. decyzji z [...] lutego 2024 r. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał również, że pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 p.b., to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Wyjaśnił ponadto, że ustawodawca w art. 29 p.b. przewidział wyjątki od ww. zasady. Są one określone enumeratywnie tj. mają formę listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Podniósł, że budowa pewnych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z p.b. organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciwy jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej.

Zauważył ponadto, że przepisy p.b. przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Wskazał, że pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c p.b. jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest zgodnie z art. 30 ust. 6 p.b. stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych.

Przytoczył jednocześnie art. 30 ust. 7 p.b. i wyjaśnił, że ustawa p.b. w art. 29 określa enumeratywnie obiekty budowlane oraz roboty niewymagające uzyskania pozwolenia na budowę, ale wymagające zgłoszenia, a także takie które ww. zgłoszenia nie wymagają, natomiast art. 30 p.b. określa zasady instytucji zgłoszenia.

Wojewoda stwierdził, że organ I instancji słusznie w przedmiotowej sprawie wydał ww. decyzję z [...] listopada 2023 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], gmina J..

Wskazał, że Starosta swój sprzeciw wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Podniósł, że jak wynika z ustaleń poczynionych przez Starostę jak i organ odwoławczy, przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. (dalej: "MPZP", "plan").

Organ odwoławczy wyjaśnił, że § 15 MPZP określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przytoczył § 15 ust. 4 pkt 1 MPZP oraz § 15 ust. 4 pkt 2 MPZP i wskazał, że zgodnie z zapisami planu, na działce inwestycyjnej nr ew. [...], obręb [...], gmina J., plan dopuszcza tymczasowe odprowadzanie ścieków sanitarnych do zbiorników szczelnych na nieczystości z wywozem do najbliższej oczyszczalni ścieków, do czasu realizacji komunalnych sieci kanalizacji sanitarnej z odprowadzeniem ścieków do systemu kanalizacyjnego miasta Z.. Przy czym plan określa jednoznacznie, że zakazuje się odprowadzania nieoczyszczonych ścieków sanitarnych wprost do gruntu.

Wojewoda wskazał, że jak wynika z treści zgłoszenia złożonego w dniu 2 listopada 2023 r., zamiarem inwestorów, zgodnie z pkt 4 zgłoszenia pn. "Informacje o robotach budowlanych", jest "Budowa przydomowej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym OG-2.0 z koszem filtracyjnym, przepustowość 0,6 m³/dzień, efektywność BZT5 do 40%. Położenie jak na mapie. Realizacja metodą gospodarczą." Wyjaśnił, że do zgłoszenia zostały dołączone: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kserokopia fragmentu mapy do celów projektowych dla działki nr ew. [...], kserokopię książki informacyjnej firmy E. oraz fragment kserokopii uchwały Rady Gminy J. z dnia [...] października 2005 r. nr [...].

Zgodnie z informacjami zawartymi w przedłożonej przez inwestorów książce informacyjnej firmy E., dotyczącej projektowanej małej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym OG-2.0, znajdującymi się na str. 4 Wojewoda stwierdził, że sposób działania oczyszczalni dzieli się na dwa etapy, przy czym w pierwszym z etapów oczyszczania ze ścieków usuwane są substancje nierozpuszczalne w wodzie (etap zwany często podczyszczeniem ścieków), natomiast w drugim etapie ścieki wstępnie podczyszczone przepływają przez filtr do dalszego oczyszczania w drenażu rozsączającym (drugi etap oczyszczania, zwany również tlenowym oczyszczeniem ścieków). Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowym opracowaniu znajduje się zapisy, iż "W osadniku gnilnym dochodzi do oddzielenia substancji lekkich takich jak oleje i tłuszcze (flotacja) tworzących tzw. kożuch od substancji cięższych opadających na dno zbiornika (sedymentacja) i tworzących tam osad. Zatrzymane w osadniku gnilnym zanieczyszczenia organiczne rozkładane są wstępnie na drodze procesów fermentacji beztlenowej. Prawidłowo wykonany i eksploatowany osadnik pozwala na usunięcie do 65% zawiesin i 40% BZT5." (str. 4 książki informacyjnej) oraz "Istotę drenażu rozsączającego stanowi układ podziemnych ciągów drenarskich, wprowadzających wstępnie oczyszczone ścieki do gleby - w celu ich dalszego oczyszczania biologicznego. Dreny umożliwiają infiltrację ścieków w gruncie na dużej powierzchni oraz ich oczyszczenie przez bakterie występujące w glebie." (str. 5 książki informacyjnej).

Biorąc po uwagę powyższe zapisy dotyczące funkcjonowania projektowanej inwestycji Wojewoda uznał, że planowanie zamierzenie pozostaje niezgodne z § 15 ust. 4 pkt 1 MPZP, gdyż jak wprost wynika z treści książki informacyjnej drugi etap działania małej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym OG-2.0 będzie polegał na wprowadzeniu wstępnie oczyszczonych ścieków do gleby w celu ich dalszego oczyszczenia biologicznego, co stoi w sprzeczności z zakazem odprowadzania nieoczyszczonych ścieków sanitarnych wprost do gruntu.

W tym miejscu przytoczył § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "r.w.t."), § 26 ust. 3 r.w.t. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1469, dalej: dalej: "ustawa o utrzymaniu czystości w gminach") i wskazał, że na terenie objętym planem wprowadzono zakaz odprowadzania nieoczyszczonych ścieków sanitarnych wprost do gruntu, natomiast w przypadku braku możliwość podłączenia działki do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej plan ustala możliwości odprowadzania ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych.

W związku z powyższym Wojewoda uznał, że inwestorzy nie zostali pozbawieni możliwości odprowadzania ścieków. Zaznaczył, że z uwagi na zapis planu nie ma jedynie możliwości realizacji inwestycji, które odprowadzają nieoczyszczone ścieki sanitarne wprost do gruntu. Tym samym MPZP, nie jest sprzeczny z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Ponadto zauważył, że zgodnie z art. 14 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego podejmowanym przez radę gminy w formie uchwały.

Podniósł również, że wobec powyższego wyeliminowanie z obrotu planu miejscowego lub jego poszczególnych zapisów powinno się odbyć wyłącznie trybie regulowanym ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40).

Wojewoda wskazał również, że zarówno orzecznictwo sądowo-administracyjne, jak i doktryna są zgodne, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami planu. Podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących.

Ponadto wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym roboty budowlane muszą być bezwzględnie zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania oraz warunki zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Wojewoda wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, iż wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna odbywać się według tych samym zasad, jakie mają zastosowanie wobec innych aktów prawnych. Przyjmuje się, że w pierwszej kolejności przy interpretacji zapisów planów miejscowych zastosowanie znajdzie wykładnia językowa. Pomocniczo, gdy wykładnia językowa zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest skuteczna, z uwagi na nieprecyzyjne określenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej oceniając zgodność planowanej inwestycji pod kątem zgodności z planem winien mieć na uwadze wykładnię celowościową przepisów prawa, a więc ocenić, czy inwestycja jest zgodna z celem jakie zakłada plan.

W związku z powyższym organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w decyzji Starosty z [...] listopada 2023 r. nr [...].

Wyjaśnił jednocześnie, że organ odwoławczy w przypadku wniesienia sprzeciwu ma dwie możliwości - utrzymanie w mocy sprzeciwu lub uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Ponadto wyjaśnił, że organ drugiej instancji podejmuje decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wtedy, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Zatem rozstrzygnięcie organu I instancji jest w ocenie Wojewody prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak i pod względem celowości.

2. Skargę na ww. decyzję Wojewody z 1 lutego 2024 r. złożyli skarżący i domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przewidzianych zarzucili:

a) brak zapoznania się z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1311) które regulują dozwolony poziom oczyszczenia ścieków przed wyprowadzeniem do gruntu;

b) to, że MPZP nie zakazuje w sposób jednoznaczny budowy przydomowej oczyszczalni ścieków wskazuje tylko jedną metodę odprowadzenia ścieków bytowych; jest to zbiornik szczelny; spośród dwóch wymienionych przez ustawodawcę art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przytoczyli również § 15 ust. 4 pkt 1 MPZP;

c) wybiórczość organów w stosowaniu MPZP (§ 15 ust. 4 pkt 1 MPZP wskazuje zakaz odprowadzania wód deszczowych wprost do gruntu a pozwolenia na budowę zbiorników na deszczówkę są wydawane);

d) brak odniesienia organu odwoławczego do argumentów ich uzasadnienia.

Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organów, w których wniesiono sprzeciw w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z osadnikiem gnilnym na terenie dz. nr ew. [...], obręb [...], gmina J., wskazując na brak zgodności takiej inwestycji z MPZP. W ocenie organów, skoro MPZP określa jednoznacznie, iż zakazuje się odprowadzania nieoczyszczonych ścieków sanitarnych wprost do gruntu, to tym samym budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie może zostać zrealizowana. Zatem wniesienie sprzeciwu nie jest pozostawione uznaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej. W związku z tym, zgłoszona budowa narusza ustalenia MPZP, a to z kolei obliguje organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji.

2. W pierwszej kolejności wskazać należy że w niniejszej sprawie organ sprzeciw wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. który stanowi, iż: "organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy."

W zaskarżonych decyzjach wskazano, że inwestycja nie jest zgodna z MPZP, zgodnie z którym w zakresie odprowadzenia ścieków sanitarnych i deszczowych ustalono następujące zasady:

- "(...) zakaz odprowadzania nie oczyszczonych ścieków sanitarnych i deszczowych wprost do gruntu lub do cieków powierzchniowych" (§ 15 ust. 4 pkt 1 MPZP);

- "(...) ścieki sanitarne będą docelowo odprowadzane do komunalnych sieci kanalizacji sanitarnej z odprowadzeniem ścieków do systemu kanalizacyjnego miasta Z., a w okresie przejściowym do szczelnych zbiorników bezodpływowych, z okresowym ich wywozem na zlewnię przy najbliższej oczyszczalni ścieków" (§ 15 ust. 4 pkt 2 MPZP).

Zatem, zdaniem organów, na działce inwestycyjnej nr ew. [...] MPZP dopuszcza tymczasowe odprowadzanie ścieków sanitarnych do zbiorników szczelnych na nieczystości z wywozem do najbliżej oczyszczalni ścieków, do czasu realizacji komunalnych sieci kanalizacji sanitarnej z odprowadzeniem ścieków do systemu kanalizacyjnego miasta Z.. MPZP określa jednoznacznie, iż zakazuje się odprowadzania nieoczyszczonych ścieków sanitarnych wprost do gruntu - czyli przydomowa oczyszczalnia ścieków nie może być zrealizowana na tym terenie.

3. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcia pozostają w sprzeczności z prawem z kilku zasadniczych względów.

Po pierwsze – oceniając zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami MPZP, w sposób nieuprawniony organy administracji ograniczyły się do zestawienia samej treści zgłoszenia z postanowieniami MPZP. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. władztwo planistyczne, rozumiane jako kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie MPZP, na terenie gminy, należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, że sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi bowiem akt prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji jest źródłem prawa. Uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia innych aktów prawnych powszechnie obowiązujących, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów. Poszanowanie takie oznacza, że wykładni przepisów prawa miejscowego nie można dokonywać w całkowitym oderwaniu od postanowień innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji należy odwołać się do art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z cytowanego przepisu wynika, że w sytuacji gdy sieć kanalizacyjna nie istnieje lub jej budowa jest techniczne lub ekonomicznie nieuzasadniona - wówczas właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków, z zastrzeżeniem, że oba te urządzenia muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych. Podnieść należy, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że niedopuszczenie przez lokalnego pracodawcę w planie zagospodarowania przestrzennego budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, na które ustawodawca zezwala, pod warunkiem spełnienia określonych technicznych wymogów, nie da się pogodzić z racjonalnością stosowania prawa i jego funkcją (celem), którym jest, w myśl art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w odniesieniu do przepisów z zakresu planowania przestrzennego, zapewnienie możliwości realizacji inwestycji z uwzględnieniem ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb interesu publicznego (zob. np.: wyroki NSA z: 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 472/11; 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1115/07; 23 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1221/08; z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1894/08; z 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 953/09; z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 83/10; 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1092/15; 3 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2367/16; z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1092/15; 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1301/17).

Po drugie - w orzecznictwie podnosi się również, że określenie w MPZP iż na danym terenie przewidziano budownictwo mieszkaniowe, zaś do czasu docelowego rozwiązania gospodarki ściekowej przez budowę kanalizacji, ustalono możliwość budowy zbiorników bezodpływowych, nie może przesądzić o tym, że inwestorzy nie mają prawa do budowy technicznie odpowiedniej i w korzystniejszy sposób zapewniającej wymogi ekologii inwestycji, polegającej na budowie urządzeń stanowiących przydomowe oczyszczalnie ścieków. Ustawodawca przewidział bowiem dwie równorzędne możliwości wykonania obowiązku spoczywającego na właścicielu nieruchomości, który nie ma możliwości podłączenia swojej zabudowy do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej, z założeniem, że odprowadzanie ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków może odbywać się jedynie warunkowo, po spełnieniu odrębnych wymagań (zob. wyrok NSA z 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1115/07; wyroki WSA w Krakowie z 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 231/17 i z 25 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 853/17). Przepisy MPZP nie mogą być rozumiane w sposób sprzeczny z treścią przepisów ustawowych. Nie mogą "eliminować" i czynić bezskuteczną regulację zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1734/16). Plan miejscowy nie może zawierać postanowień o wykluczeniu pewnych rozwiązań, które dopuszcza ustawa lub inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Nie jest przy tym istotne, czy wprost tego zakazuje, czy dopuszcza niektóre tylko rozwiązania w sytuacji, kiedy ustawa dopuszcza także inne (np. szersze) rozwiązania (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 829/21).

Po trzecie – przyznane gminie władztwo planistyczne nie uzasadnia wprowadzenia w miejscowym planie zakazu zaopatrywania terenów budownictwa mieszkaniowego w podstawowe wyposażenie, a takim z pewnością jest bezodpływowy zbiornik ścieków, przydomowa oczyszczalnia ścieków oraz indywidualne ujęcie wody (por. wyrok WSA w Poznaniu z 21 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 156/21). Niezgodne z prawem ograniczenie praw właścicieli nieruchomości objętych MPZP nie może być skutecznie usprawiedliwione przez organ uchwałodawczy jako przejaw troski o środowisko (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 12 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 340/21).

Po czwarte – rację mają również skarżący, że organy w niniejszej sprawie w żaden sposób nie odniosły się również do regulacji wynikających z obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1311), które to przepisy określają między innymi warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, w szczególności ścieków bytowych, ścieków komunalnych oraz ścieków przemysłowych, w tym najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających, oraz warunki, jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom (por. § 1 pkt 2), czy najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających dla ścieków z oczyszczalni ścieków bytowych i ścieków komunalnych oraz dla ścieków z oczyszczalni ścieków w aglomeracji (por. § 1 pkt 3). Ze wskazanego rozporządzenia wynika miedzy innymi również to, że ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki z oczyszczalni ścieków bytowych oraz ścieki z oczyszczalni ścieków komunalnych, wprowadzane do wód lub do ziemi, nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających najwyższe dopuszczalne wartości albo powinny spełniać minimalny procent redukcji substancji zanieczyszczających, zapewniający nieprzekroczenie najwyższych dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia (por. § 4 pkt 1).

Podsumowując, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej wadliwie zinterpretowały § 15 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 MPZP w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co w rezultacie stanowi naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. przez jego nieuzasadnione zastosowanie. W interpretacji MPZP pominięto całkowicie regulacje ustawowe, które – w odróżnieniu od prawa miejscowego - mają moc przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu.

4. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.