Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 363/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 stycznia 2020 r., znak [...], Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2265) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 października 2019 r. znak: [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 17 października 2019 r., znak: [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku spółki Firma A z siedzibą w K. – orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,6039 ha obr. [...] jedn. ewid. Kraków - Podgórze uregulowanej w księdze wieczystej [...] stanowiącej własność M. D. poprzez zezwolenie spółce Firma A z siedzibą w K. na modernizację przebiegającej przez ww. nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Skawina - Bonarka, polegającą na wymianie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz podwyższeniu słupa nr [...] o 2 metry, w pasie gruntu o szerokości 7,88 m i łącznej powierzchni 530,91 m2 o przebiegu zakreślonym na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji i jej integralną część. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Na skutek odwołania M. D. Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 22 stycznia 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył i wyjaśnił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – a następnie wskazał w szczególności, że – jak wynika z akt przedmiotowej sprawy – do wniosku z dnia 2 stycznia 2019 r., złożonego przez pełnomocnika Firma A w K., załączono pisma kierowane do współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości, zawierające informacje o inwestycji planowanej na działce nr [...] o pow. 0,6039 ha, obr. [...], jedn. ewid. Kraków - Podgórze, oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na modernizację przebiegającej przez ww. nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV (protokół z uzgodnień z dnia 14 marca 2018 r., protokół z uzgodnień z dnia 9 maja 2018 r., pismo z dnia 21 maja 2018 r., pismo z dnia 9 lipca 2018 r., notatka służbowa z dnia 14 września 2018 r., pismo z dnia 27 września 2018 r., pismo z dnia 18 października 2018 r. - k. a. nr 45 - 81). Na przedstawione propozycje właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody. Brak zatem podstaw do tego, by negować skuteczność przeprowadzonych rokowań pomiędzy przedstawicielami inwestora a właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Na poparcie tego stanowiska organ przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych.

Celem wykazania realizacji drugiej ze przesłanek zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym lub – w przypadku jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, Wojewoda Małopolski wskazał, iż inwestycja zamierzona na działce nr [...] o pow. 0,6039 ha, obr. [...], jedn. ewid. Kraków - Podgórze, polegająca na modernizacji linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Skawina - Bonarka w związku z planowaną realizacją zadania inwestycyjnego pn. "Modernizacja linii 110 kV Skawina - Bonarka w zakresie dostosowania do pracy ze zwiększoną dopuszczalną temperaturą przewodów roboczych (+80°C)" – jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny - Gadomskiego II" uchwalonego przez Radę Miasta Krakowa uchwałą z dnia 3 listopada 2010 r. nr CXV/1551/10. Zgodnie z wypisem i wyrysem z tego planu miejscowego, przedmiotowa działka – w części przeznaczonej pod modernizację linii – znajduje się w terenie oznaczonym symbolem "7ZPn" – tereny zieleni publicznej niskiej. Zgodnie z § 26 pkt 4 planu miejscowego, dotyczącym ustaleń planu dla terenów zieleni publicznej niskiej, na terenie oznaczonym w planie symbolem 7ZPn (obejmującym działkę nr [...]) jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne przewidują wszystkie podejmowane przedsięwzięcia w zakresie zagospodarowania terenów wyznaczonych w ust. 1 łącznie z ustaleniami zawartymi w Rozdziale II. Z kolei § 15 pkt 2, zawarty w Rozdziale II "Ustalenia Ogólne", stanowi, iż jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania ustala się utrzymanie przebiegu i lokalizacji istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej w tym obsługujących obszar nie objęty planem, zapewniając możliwości ich rozbudowy i modernizacji, natomiast na mocy § 15 pkt 8 ppkt 1 lit.a planu miejscowego w zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemu elektroenergetycznego ustala się, iż przez teren opracowania przebiegają linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia m. in. linia jednotorowa 110 kV relacji Skawina - Bonarka. Zgodnie z treścią planu miejscowego przez działkę nr [...] o pow. 0,6039 ha, obr. [...], jedn. ewid. Kraków - Podgórze przebiega linia elektroenergetyczna 110 kV napowietrzana do przebudowy.

W ocenie organu odwoławczego, treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, iż przeprowadzenie fragmentu linii elektroenergetycznej 110 kV mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej regulacji przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. Z powyższego wynika więc, iż planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym". Również wymóg zasięgu lokalnego omawianego zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego, jest zdaniem organu odwoławczego spełniony w przedmiotowej sprawie, bowiem przy uwzględnieniu zasięgu tej inwestycji, ma ona służyć zaopatrywania ludności w energię elektryczną na znacznym obszarze. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z regulacji prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n., uzależniające udzielenie przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny, na ograniczeniu sposobu korzystania niezbędnej do tego nieruchomości.

Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu wątpliwości strony o do możliwości skablowania projektowanej linii, Wojewoda Małopolski wyjaśnił, iż nie był władny do rozstrzygania metody wykonania powyższej inwestycji, gdyż zostało to ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Rady Miasta Krakowa - uchwałą nr Rady Miasta Krakowa nr CXV/1551/10 z 3 listopada 2010 r. Zapisy aktu prawa miejscowego określają przebieg oraz metodę przeprowadzenia powyższej linii ustalony już przed złożeniem wniosku przez inwestora dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z powyższej działki. Jakkolwiek w § 15 pkt 8 ppkt 2 ww. planu "dopuszcza się skablowanie linii 110 kV w oparciu o warunki techniczne przebudowy wydane przez zarządcę sieci", to jednak zauważyć trzeba, iż przepis ten zawiera jedynie zalecenie, a nie wiążące wytyczne, a poza tym dotyczy on przypadków "warunków technicznych przebudowy wydanych przez zarządcę sieci", a nie modernizacji linii istniejącej, której dotyczy wprost przepis § § 15 pkt. 8 ppkt 1 lit. a powołanego planu oraz § 15 pkt 8 ppkt 8 ("do czasu skablowania linii 110 kV ustala się strefy techniczne wzdłuż napowietrznej linii elektroenergetycznej"). Wojewoda Małopolski podzielił poglądy prawne wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którymi zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego; nie ma zatem organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.; organ jest w szczególności związany określonymi przez wnioskodawcę: rodzajem planowanej inwestycji oraz związanym z tym zakresem żądanego ograniczenia.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu o nieotrzymaniu przez odwołującego się zawiadomienia z dnia 8 lipca 2019 r. na rozprawę, co uniemożliwiło mu uczestnictwo w oględzinach nieruchomości w dniu 22 sierpnia 2019 r. – organ odwoławczy uznał ten zarzut za niezasadny i wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 8 lipca 2019 r., znak: [...], oraz postanowienie z dnia 8 lipca 2019 r., znak: [...], doręczone w dniu 11 lipca 2019 r. na adres wskazany przez M. D.. Odbiór przesyłki potwierdziła dorosła domowniczka – E. G. – złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tych dokumentów, własnoręcznym podpisem. Strona mogła na etapie postępowania organu I instancji zapoznać się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzieć się co do niego, czego jednakże nie uczyniła.

W końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że właścicielowi nieruchomości przysługuje (przysługiwać będzie) odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu faktycznego zajęcia nieruchomości. Jednakże ustalenie w tego typu sprawach, jak rozpatrywana obecnie, wysokości i warunków przyznania rekompensaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości staje się aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem – w razie, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu sprzed wykonania inwestycji jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty - i tym samym pozostaje również poza zakresem postępowania w niniejszej sprawie. Kwestie odszkodowawcze mogą być rozpatrywane dopiero po zrealizowaniu inwestycji, w stosunku do której wydawane jest zezwolenie w omawianym trybie. Ponadto zgodnie z treścią 124 ust. 5 u.g.n. "Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości". Zatem powyższe roszczenia właścicieli, podobnie jak kwestie odszkodowawcze, aktualne są dopiero po zrealizowaniu inwestycji. Organ odwoławczy dodał, że wpływ planowanej inwestycji na środowisko nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zagadnienie to jest rozpatrywane dopiero w momencie składnia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przez inwestora.

Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. M. D. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wobec zaskarżonej decyzji sformułował następujące zarzuty: 1) decyzja w sposób rażący narusza prawo do posiadania (własności) właściciela działki; 2) inwestycja nie może być jednoznacznie traktowana jako cel publiczny; 3) firma Tauron nie wypełniła regulacji art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 4) decyzja Wojewody Małopolskiego sprzeczna jest z regulacją art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 5) decyzja Wojewody Małopolskiego nieprawidłowo przywołuje orzeczenia sądów administracyjnych; 6) decyzja Wojewody Małopolskiego ma wadę prawną – nie precyzuje zakresu, rodzaju ani czasu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez właściciela M. D.; 7) występuje możliwość zagrożenia zdrowia i życia ludzi i zwierząt oraz ich bezpieczeństwa w wyniku realizacji inwestycji; 8) decyzja narusza zasady współżycia społecznego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ ustosunkował się także do zarzutów skargi uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej u.g.n.). Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W niniejszej sprawie do wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego złożonego przez Firma A w K. załączono pisma kierowane do właściciela przedmiotowej nieruchomości, zawierające informacje o inwestycji planowanej oraz propozycje co do warunków finansowych za udzielenie zgody na modernizację napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV. Są to: protokół z uzgodnień z dnia 14 marca 2018 r., protokół z uzgodnień z dnia 9 maja 2018 r., pismo z dnia 21 maja 2018 r., pismo z dnia 9 lipca 2018 r., notatka służbowa z dnia 14 września 2018 r., pismo z dnia 27 września 2018 r., pismo z dnia 18 października 2018 r. Na przedstawione propozycje właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody. Sąd podziela stanowisko Wojewody Małopolskiego, że w tej sytuacji nie ma podstaw do negowania skuteczności przeprowadzonych rokowań i tę przesłankę zastosowania art. 124 ust. u.g.n. należy uznać za spełnioną. Tym samym jako niezasadny trzeba ocenić zarzut skargi, jakoby rokowań nie przeprowadzono. Okoliczności podnoszone w tym kontekście przez skarżącego, iż inwestor nie zaakceptował rozwiązań proponowanych przez skarżącego, a świadczenie pieniężne oferowane przez inwestora jest postrzegane przez skarżącego jako symboliczne – nie świadczą o braku rokowań, przeciwnie, świadczą o tym, że rokowania się odbyły, ale zakończyły się fiaskiem. Rozważania skarżącego, oparte na encyklopedycznym rozumieniu "rokowań" ("negocjacji"), wkraczają poza ugruntowane rozumienie tego pojęcia na gruncie art. 124 ust. 1 u.g.n. "Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2020 r., II SA/Kr 86/20, CBOSA).

Organ odwoławczy, w oparciu o znajdujący się w aktach wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny – Gadomskiego II" uchwalonego przez Radę Miasta Krakowa uchwałą Nr CXV/1551/10 z dnia 3 listopada 2010 r. – prawidłowo ustalił, że przedmiotowa działka, w części przeznaczonej pod modernizację linii, znajduje się w terenie oznaczonym symbolem "7ZPn" – tereny zieleni publicznej niskiej. Zgodnie z § 26 ust. 4 planu miejscowego, na tym terenie wszystkie podejmowane przedsięwzięcia w zakresie jego zagospodarowania należy stosować łącznie z ustaleniami zawartymi w Rozdziale II. Z kolei § 15 ust. 2 pkt 2 planu, zawarty w Rozdziale II "Ustalenia Ogólne", stanowi, iż jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania ustala się utrzymanie przebiegu i lokalizacji istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej w tym obsługujących obszar nie objęty planem, zapewniając możliwości ich rozbudowy i modernizacji. W § 15 ust. 8 pkt 1 lit. a planu w zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemu elektroenergetycznego ustalono, iż przez teren opracowania przebiegają linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia m. in. linia jednotorowa 110 kV relacji Skawina - Bonarka. Zgodnie z treścią planu miejscowego przez działkę nr [...] o pow. 0,6039 ha, obr. [...], jedn. ewid. Kraków - Podgórze przebiega linia elektroenergetyczna 110 kV napowietrzna do przebudowy. W ocenie Sądu, nie zatem wątpliwości co do zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym.

Zdaniem Sądu, Wojewoda Małopolski, w nawiązaniu do art. 143 ust. 2 i art. 6 pkt 2 u.g.n. trafnie wywiódł, że przedmiotowa inwestycja, również z uwagi na jej zasięg, stanowi realizację celu publicznego. Nie można przy tym podzielić argumentacji skarżącego, jakoby taka kwalifikacja inwestycji miała zależeć od wyboru określonej – w ocenie skarżącego, najkorzystniejszej – techniki jej wykonania (technika kablowania linii pod ziemią). W kontekście postulatu skarżącego co do wspomnianej techniki Wojewoda Małopolski przekonująco wyjaśnił, że nie jest władny do rozstrzygania metody wykonania przedmiotowej inwestycji, gdyż zostało to ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia tego aktu prawa miejscowego określają przebieg oraz metodę przeprowadzenia linii elektroenergetycznej. Paragraf 15 ust. 8 pkt 2 planu rzeczywiście dopuszcza skablowanie linii 110 kV w oparciu o warunki techniczne przebudowy wydane przez zarządcę sieci, ale – jak trafnie podkreślił organ – przepis ten nie ma charakteru kategorycznego i nie dotyczy modernizacji linii istniejącej, do której odnoszą się § 15 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz § 15 ust. 8 pkt 8.

Poczynione rozważania, zrelatywizowane do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w istocie zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Podkreślić w tym miejscu wypada, że zaskarżona decyzja rzeczywiście ingeruje w prawo własności, ale ingerencja ta ma podstawę prawną i jest zgodna z prawem przedmiotowym. W ocenie Sądu, zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości został określony prawidłowo i dostatecznie precyzyjnie. Ewentualny wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi i zwierząt nie jest przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Zasady współżycia społecznego również nie należą do determinant rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.