Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3647/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 1,
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 61 ust. 8
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 72 ust. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant asystent sędziego Beata Cisek - Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 512/17 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy K. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Wielkopolskiego na rzecz Miasta i Gminy K. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 512/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta i Gmina Kórnik na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 11 maja 2017 r. nr DPR - II - 4.432.22.1.2017 w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego w pkt 1 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W pkt 2 przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Wielkopolskiego oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Zarząd Województwa Wielkopolskiego pismem z dnia 21 marca 2017 r. poinformował wnioskodawcę - Miasto i Gminę Kórnik, że zgłoszony wniosek pt. "Zwiększenie dostępności edukacji przedszkolnej w gminie Kórnik poprzez budowę nowego przedszkola we wsi Kamionki" uzyskał negatywną ocenę z powodu niespełnienia kryterium formalnego nr 24 – tj. w zakresie zgodności projektu z wymogami oceny oddziaływania na środowisko (dalej także: "OOŚ").

W uzasadnieniu wskazano, że do wniosku o dofinansowanie wnioskodawca przedstawił, m.in. decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego z 29 czerwca 2011 r., decyzję zmieniającą powyższą decyzję z dnia 1 marca 2013 r. oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 2 lipca 2013 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał, na podstawie przedłożonej przez stronę dokumentacji, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskano przed decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Sytuacja taka – zdaniem organu - uniemożliwiła wzięcie pod uwagę rozstrzygnięcia ujętego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 2 lipca 2013 r. (w której ujęte zostało przedszkole) w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (ani żadnej jej zmianie). Organ wskazał, że jest to niezgodne z kryterium nr 24 "Zgodność projektu z wymogami OOŚ" oraz z Regulaminem konkursu nr RPWP.09.03.01 - IZ - 00 - 30 - 001/16.

Organ zaznaczył, że pod pojęciem zgodność projektu z wymogami OOŚ rozumiana jest zgodność dokumentacji aplikacyjnej z przepisami prawa polskiego oraz unijnego w tym zakresie, tj. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm. - zwana dalej: "UOOŚ") wraz z jej przepisami wykonawczymi oraz w rozumieniu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (tj. Dz. U. UE. L. z 2012 r. Nr 26, str. 1 ze zm. - zwana dalej: "Dyrektywa OOŚ").

Organ podał, że zgodnie z przepisami prawa krajowego, jak i unijnego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach musi być wydana na jak najwcześniejszym etapie procesu inwestycyjnego zgodnie z motywem drugim Dyrektywy OOŚ: "Skutki w środowisku powinny być uwzględniane w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji", z tego też powodu ustawodawca w art. 72 ust. 1 ustawy OOŚ skonstruował przepis nakładający obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na jak najwcześniejszym etapie, tj. przed decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w omawianym przypadku przed decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).

W powyższej sprawie stanowisko zajął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z 21 stycznia 2009 r.: "Nieuzyskanie decyzji środowiskowej stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy powinien poinformować wnioskodawcę".

Organ wskazał, że niezgodność dokumentacji aplikacyjnej z Regulaminem konkursu polega na tym, że zapisano w nim, że: "w przypadku przedsięwzięć objętych Aneksem I lub Aneksem II do Dyrektywy OOŚ konieczne jest przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z dokumentacją z przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji. W następnym zdaniu wyraźnie wskazano, która ustawa reguluje obowiązek posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także podkreślono, że ważny jest tryb jej wydania: "Obowiązek posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz tryb jej wydania reguluje ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko".

Dla podkreślenia wagi konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na jak najwcześniejszym etapie podejmowania decyzji w sprawie lokalizacji i rozwiązań technicznych związanych z inwestycją zapisano w Regulaminie konkursu (zastosowano oryginalne wytłuszczenie i podkreślenie): "Zwraca się też uwagę, że zgodnie z art. 72 UOOŚ wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi nastąpić przed uzyskaniem przez Wnioskodawcę m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu."

Organ wskazał, że powyższy zapis wyraźnie określa tryb wydania poszczególnych decyzji inwestycyjnych, niezależnie od tego czy ocena oddziaływania na środowisko była przeprowadzona, czy też nie. Potwierdza to, zdaniem organu, wyrok ETS w sprawie C - 227/01, który mówi o tym, że "właściwym kryterium dla zastosowania dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, jest znaczący wpływ jaki określone przedsięwzięcie "może" wywierać na środowisko".

Organ w nawiązaniu do wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Po 1001/16) zaznaczył, że pismem z 17 lutego 2017 r. IZ WRPO przesłała do wnioskodawcy pismo, którego głównym celem było wyjaśnienie czy projekt jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie. W piśmie tym poinformowano także wnioskodawcę, że w ocenie IZ WRPO jeżeli przedszkole (wraz z parkingami) jest elementem kompleksu edukacyjnego, wówczas jest przedsięwzięciem w rozumieniu Ustawy OOŚ oraz Dyrektywy OOŚ, a także, że przedsięwzięcie takie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która zgodnie z art. 72 Ustawy OOŚ musi zostać wydana przed decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Poinformowano także, że niespełnienie takiego warunku będzie skutkować odrzuceniem wniosku w ramach kryterium nr 24 "Zgodność projektu z wymogami OOŚ".

Pismem z 24 lutego 2017 r. wnioskodawca przesłał odpowiedź na zadane pytania. Weryfikacja, przez Komisję Oceny Projektów, skorygowanej dokumentacji aplikacyjnej złożonej do Departamentu Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego wykazała, że przedszkole, będące przedmiotem projektu (wraz z parkingami) jest elementem kompleksu edukacyjnego, powiązanym technologicznie z innymi jego elementami takimi jak m.in. żłobek, szkoła podstawowa, gimnazjum, boiska, place zabaw, a zatem przedszkole nierozerwalnie wchodzi w skład przedsięwzięcia w rozumieniu Ustawy OOŚ oraz w rozumieniu Dyrektywy OOŚ. Przedsięwzięcie takie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która zgodnie z art. 72 Ustawy OOŚ, musi zostać wydana przed decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ podniósł, że fakt, iż w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zapisano, że nie jest to przedsięwzięcie oddziałujące na środowisko, a następnie dla tej samej inwestycji wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje niezgodność między dwoma decyzjami administracyjnymi wydanymi dla tego samego zadania inwestycyjnego.

W proteście wnioskodawca nie zgodził się z dokonaną oceną. Zdaniem skarżącego inwestycja będąca przedmiotem wniosku, tj. budowa nowego przedszkola we wsi Kamionki nie jest objęta aneksem I lub Aneksem II do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. nr 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zatem w świetle prawa unijnego przedłożenie decyzji środowiskowej było zbyteczne.

Wnioskodawca zwrócił uwagę, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 2 lipca 2013 r., stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, została uzyskana przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co w jego ocenie nie jest bez znaczenia. Do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wezwał wnioskodawcę Starosta Poznański po złożeniu wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę.

Wnioskodawca wskazał, że wymagania zostały przez niego spełnione. Wszystkie wydane decyzje administracyjne uprawniające do realizacji przedsięwzięcia, w tym decyzja środowiskowa, mają walor ostateczności i prawomocności. Zostały wydane przez właściwe organy administracji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a Dyrektywy, aby zapewnić rzeczywisty udział zainteresowanych grup społeczeństwa w procesie decyzyjnym, ogół społeczeństwa jest informowany elektronicznie, przez ogłoszenia publiczne lub za pomocą innych właściwych środków o poniżej określonych kwestiach, we wstępnej fazie procedur podejmowania decyzji w dziedzinie ochrony środowiska, o których mowa w art. 2 ust. 2, a najpóźniej, gdy można zasadnie oczekiwać przedłożenia tego rodzaju informacji, w tym wniosku o zezwolenie na inwestycję. Ten wymóg Dyrektywy również został przez wnioskodawcę dochowany. W dokumentach konkursowych nie wskazano kiedy jest, a kiedy nie jest spełnione kryterium formalne oceny oddziaływania na środowisko.

Komisja odwoławcza orzeczeniem wydanym w dniu 22 grudnia 2016 r. orzekła

o nieuwzględnieniu protestu. Komisja w uzasadnieniu wskazała, że budowa przedszkola wraz z miejscami parkingowymi jest powiązana technologicznie z pozostałymi obiektami budowlanymi kompleksu edukacyjnego, w związku z czym jest przedsięwzięciem w rozumieniu Ustawy OOŚ oraz Dyrektywy OOŚ, a zatem wnioskodawca był zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która zgodnie z art. 72 ustawy musi zostać wydana przed decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Komisja uznała protest za bezzasadny w odniesieniu do Kryterium nr 24, ponieważ wnioskodawca uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co jest niezgodne z wymogami Kryterium nr 24.

Miasto i Gmina Kórnik wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem treści art. 37 ust. 1 stanowiącym, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Kontroli Sądu poddana została ocena projektu pt. "Zwiększenie dostępności edukacji przedszkolnej w gminie Kórnik poprzez budowę nowego przedszkola we wsi Kamionki", który to projekt został przez Miasto i Gminę Kórnik zgłoszony do dofinansowania na podstawie wniosku o nr RPWP.09.01 - 30 - 0025/16 w ramach WRPO na lata 2014 - 2020.

Istota sporu sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy zgłoszony do dofinansowania projekt jest zgodny z wymogami Regulaminu konkursu m.in. w zakresie oceny oddziaływania na środowisko (dalej: "OOS") czyli badania wpływu inwestycji na środowisko. OOŚ jest wymagana w przypadku planowanych przedsięwzięć uznanych za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a może też być wymagana na drodze postanowienia administracji ochrony środowiska wobec przedsięwzięć uznanych za potencjalnie znacząco wpływające na środowisko. W podlegającym ocenie kryterium nr 24 sprawdzeniu podlega zgodność z wymogami OOŚ obowiązującymi w danym działaniu. Wymogi dla działania objętego postępowaniem określono w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1, zwana dalej dyrektywą OOŚ), w ustawie z dnia 3 października 2008 r. – o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Dokonując analizy tej przesłanki należy odnieść się do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Po 1001/16), który wskazał, że istotą tego kryterium jest w istocie zgodność z wymogami OOŚ, a nie zachowanie procedury wymaganej do uzyskania oceny oddziaływania na środowisko. W ramach oceny oddziaływania na środowisko określa się, opisuje i ocenia skutki wpływu przedsięwzięcia na określone dobra, w tym środowisko, zdrowie, warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami. Na tym polega przedmiot oceny oddziaływania na środowisko, bowiem w ocenie Sądu w istocie chodzi o oszacowanie skutków wywołanych w środowisku za sprawą realizacji danego przedsięwzięcia.

Niespornym, zdaniem WSA w Poznaniu wskazanym w wyroku z dnia 20 grudnia 2016 jest, że inwestycja - przedsięwzięcie strony skarżącej jest zgodne z wymogami OOŚ, czego dowodzi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 2 lipca 2013 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak wskazał WSA w Poznaniu w powyższym uzasadnieniu wyroku zachodzi sprzeczność pomiędzy procedurą przeprowadzenia tej oceny, a zapisem Regulaminu konkursu. Tym samym, zdaniem Sądu, to nie definicja kryterium oceny formalnej, a zapis Regulaminu spowodował uznanie, że strona nie spełniła wymogu określonego w kryterium nr 24.

Zdaniem Sądu, ponownej oceny wymaga okoliczność, czy projekt w istocie odpowiada wymogom formalnym, bo niespornym jest, że przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie i z Dyrektywą Nr 2011/92/UE i ustawą z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czyli aktami prawnymi wskazanym w Regulaminie w pkt VI pkt 3. Regulamin stanowi zaś, że obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz tryb jej wydania reguluje ustawa, ale jednocześnie jako warunek konieczny wskazuje nie element dotyczący zachowania trybu, ale dotyczący samego przedłożenia decyzji środowiskowych: "konieczne jest przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".

W powyższym uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że takimi decyzjami strona dysponuje. W ocenie Sądu zbyt formalistyczne jest przyjęcie, że strona nie wykazała zgodności z wymogami OOŚ poprzez niezachowanie procedury wydania decyzji środowiskowej, skoro decyzje takie zostały wydane (jedna już w samej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia 29 czerwca 2011r., gdzie w pkt 1.2 wskazano, że inwestycja obejmująca budowę centrum oświatowego nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w cyt. wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) i ustalono ostatecznie że nie ma potrzeby dokonywania oceny.

Zdaniem Sądu podkreślić należy, że sprawa podlega kontroli sądowej po raz drugi. W związku z treścią art. 153 p.p.s.a. Sąd dokona analizy normatywnej i zakresu działania organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w kontekście wywiązania się z zaleceń wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Po 1001/16). Sąd w orzeczeniu wskazał m.in., że na podstawie treści wniosku o dofinansowanie projektu, załącznika F.1 zgodność projektu z polityką ochrony środowiska - strona błędnie w pkt F.3.1 wskazała, że projekt jest objęty załącznikiem II do dyrektywy OOŚ. Sąd ocenił, że organ nie weryfikował należycie tego punktu, pomimo iż w orzeczeniu KO uznano, że przedszkole nie jest objęte załącznikiem nr 2 do Dyrektywy.

Zdaniem Sądu w uzasadnieniu wyroku wątpliwości organu powinna wzbudzić rozbieżność w wypełnionym wniosku. Sąd wskazał, że z jednej strony beneficjent w pkt F.3.1 zaznaczył, że projekt jest objęty dyrektywą, z drugiej zaś, że nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego też Sąd wskazał, że organ winien wezwać stronę do usunięcia tej rozbieżności, a przede wszystkim do wyjaśnienia, czy projekt jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie, bo tylko takie przyjęcie daje podstawę do uznania, że wymagana jest decyzja OOŚ, a ostatecznie ta okoliczność stała się podstawą do uznania, że nie spełniono kryterium nr 24.

Ponadto, Sąd stwierdził, że żądanie korekty wniosku z dnia 8 czerwca 2016 r. zawierało odniesienie do kryterium nr 24 w aspekcie kolejności uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a nie wyjaśnienia, czy przedsięwzięcie jest powiązane technologicznie. Sąd wskazał, że strona na tym etapie nie miała wiedzy, że niedotrzymanie warunku z kryterium nr 24 było skutkiem uznania, że realizuje ona jedno przedsięwzięcie. Nie mogła więc podjąć w proteście polemiki z uznaniem, że realizuje ona powiązane technologicznie przedsiębiorstwo, bo ani w informacji, ani w żądaniu korekty organ o tym nie informował. Sąd stwierdził, że wymóg załączenia oceny zgodności z OOŚ na podstawie uznania, że strona realizuje powiązane technologicznie przedsięwzięcie pojawił się dopiero w orzeczeniu Komisji Odwoławczej.

Powyższe miało w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy, bo strona mogłaby w sytuacji, gdy przedsięwzięcie nie byłoby powiązane technologicznie dokonać korekty wniosku i wypełnić go w ograniczonym zakresie dysponując zaświadczeniem organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000.

W ocenie Sądu wskazanym w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2016 r. wskazane zostało, że zakres żądanej dokumentacji musi być zdeterminowany rzeczywistym wskazaniem wynikającym z dokumentacji konkursowej. Zdaniem Sądu przeprowadzono ją w oparciu o dokumentację błędnie przedłożoną przez stronę, na skutek nieprawidłowego wezwania do usunięcia błędów, a nie wynikającą wprost z regulaminu konkursu. Wskazane wyżej niewłaściwe wezwanie beneficjenta do korekt uniemożliwiło właściwą ocenę projektu. Sąd wskazał, że w aspekcie art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w odniesieniu do samego tylko przedszkola zastosowanie tego artykułu było nieuzasadnione. Sąd wskazał, że przepis art. 72 i 71 ustawy należy odczytywać razem, a strona bezsprzecznie dyspozycję art. 71 zrealizowała. Sąd wskazał także, że jeżeli strona wezwana została do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie budowy przedszkola, to nie powinna ponosić konsekwencji w zakresie całego przedsięwzięcia nieobjętego wnioskiem, skoro o wyjaśnienie tej kwestii organ się nie zwracał i nie powoływał na pkt VI pkt 5 regulaminu.

Dokonując analizy sprawy rozważania należy rozpocząć od zakresu wywiązania się organu z powyższych wytycznych Sądu.

W uzasadnieniu orzeczenia z dnia 11 maja 2017 r. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej wskazała, że protest nie został uwzględniony.

Sąd wskazuje, że organ wywiązał się z wytycznych zawartych w wyroku WSA z 12 grudnia 2016 r., a dotyczących obowiązku ponownego wezwania wnioskodawcy w zakresie przez ten Sąd określonym. Jednakże po uzyskaniu odpowiedzi od wnioskodawcy organ uznał, że wniosek należy ocenić negatywnie, a to z powodu braku spełnienia kryterium nr 24. W ramach kryterium formalnego nr 24 – Zgodność projektu z wymogami OOŚ, sprawdzeniu podlegała zgodność z wymogami oceny oddziaływania na środowisko obowiązującymi w danym działaniu właściwym dla danego rodzaju inwestycji.

Sąd wskazał, że organ nie tylko dokonał analizy dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę sprzecznie z przepisami prawa, zapisami regulaminu konkursu ale także sprzecznie z wytycznymi WSA wskazanymi w wyroku z dnia 12 grudnia 2016 r.

W sprawie przedmiotem projektu jest dofinansowanie budowy przedszkola. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 12 grudnia 2016 r. wskazał, że jeżeli strona wezwana została do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie budowy przedszkola, to nie powinna ponosić konsekwencji w zakresie całego przedsięwzięcia nieobjętego wnioskiem. Jednakże organ nie zastosował się do zaleceń Sądu w tym zakresie, naruszając w ten sposób treść art. 153 p.p.s.a. Podkreślić należy, że organ zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowego, jako wzmocnienie słuszności argumentacji, powołał się na wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 539/10.

Natomiast w zakresie obowiązku wynikającego z pkt 4 f VI działu Regulaminu konkursu wynika, że w obszarze dokumentacji z zakresu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym dla przedsięwzięć dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – należy przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia oraz opinią właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej - jeżeli taka została wydana.

Zdaniem Sądu należy podkreślić, że wskazane w orzeczeniu KO IZ uzasadnienie w tym zakresie jest błędne. Przedmiot inwestycji tj. przedszkole nie podlega bowiem - zgodnie z treścią aneksu II Dyrektywy - obowiązkowi przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Okoliczność tę stwierdził organ w uzasadnieniu orzeczenia KO z dnia 11 maja 2017 r. W sytuacji braku istnienia takiego obowiązku potencjalny beneficjent pomocy nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniechania przedłożenia takiego dokumentu.

Kolejny element istotny z perspektywy regulaminu oraz wytycznych Sądu w aspekcie art. 153 p.p.s.a., a stanowiący podstawę negatywnej oceny projektu dotyczy powiązania budowy przedszkola z innymi inwestycjami – w zakresie terminu – przedsięwzięcie powiązane technologicznie.

Organ powołuje się na treść pkt 5 części VI Regulaminu konkursu wskazując, że "... zaleca się unikanie dzielenia przedsięwzięć i np. występowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla każdego z etapów oddzielnie".

W Regulaminie wskazano na przepis art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 Nr 199, poz. 1227). Podkreślić należy, że pkt 5 części VI Regulaminu konkursu normuje więc wyłącznie kierowane do beneficjentów zalecenie a nie bezwzględny zakaz dokonywania podziału większych przedsięwzięć. Także ten zapis w sprawie nie może stanowić podstawy do negatywnej oceny projektu, a to z uwagi na brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji potencjalnego dokonania podziału przedsięwzięć, które są powiązane technologicznie.

Organ wskazał także, że do przeprowadzenia realizacji projektu wnioskodawca był zobowiązany do uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ stwierdził, że budowa przedszkola wraz miejscami parkingowymi jest powiązana technologicznie z pozostałymi budynkami kompleksu edukacyjnego w związku z czym jest przedsięwzięciem w rozumieniu zarówno ustawy OOS, jak i dyrektywy OOS dlatego też wnioskodawca był zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która zgodnie z art. 72 UOOS musi być wydana przed decyzją o lokalizacji inwestycji. Organ stwierdził także, że w sprawie niewłaściwa jest kolejność wydawanych w sprawie decyzji. W konkluzji uzasadnienia orzeczenia z dnia 11 maja 2017 r. KO IZ wskazała, że protest złożony przez wnioskodawcę należy uznać za bezzasadny w odniesieniu do kryterium nr 24 ponieważ wnioskodawca uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co jest niezgodne z wymogami kryterium nr 24 regulaminu.

W powyższym aspekcie Sąd wskazuje, że decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach są ostateczne i nie były wzruszone zarówno w trybie zwyczajnych, jak i nadzwyczajnych środków prawnych. Tak więc funkcjonują w obrocie prawnym zgodnie z naczelnymi zasadami procedury administracyjnej. Tak więc badanie tychże decyzji, jak też postępowania w zakresie ich wydawania w aspekcie ich prawidłowości przez organ nie znajduje jakichkolwiek podstaw prawnych gdyż instytucja zarządzająca nie posiada w tym zakresie normatywnych kompetencji.

WSA wskazał, że powołanie przez organ w orzeczeniu z dnia 11 maja 2017 r. treści art. 72 ustawy, który wymaga, aby wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nastąpiło przed uzyskaniem przez wnioskodawcę, m.in., decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie spełnia warunku rzetelnego i nie budzącego wątpliwości uzasadnienia braku spełnienia kryterium zgodności projektu z wymogami OOŚ.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Zdaniem Sądu z powodu wskazanych wyżej braków w uzasadnieniu przeprowadzonej oceny wniosku, należy uznać, że ocena ta została przeprowadzona z naruszeniem art. 37 ust. 1 ww. ustawy oraz sprzecznie z treścią art. 153 p.p.s.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej uwagi, które stanowią jednocześnie wskazanie do dalszego postępowania.

Zarząd Województwa Wielkopolskiego złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nierozstrzygnięciu wszystkich istotnych okoliczności pozostających w granicach danej sprawy;

2) art. 135 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w mniejszej sprawie w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jego zastosowania;

3) art. 61 ust. 8 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020:

a) pkt 1 a) przez niewłaściwe zastosowanie, gdy w niniejszej sprawie nie było podstaw do jego zastosowania, jako że ocena projektu przeprowadzona przez organ administracji była przeprowadzona zgodnie z obowiązującym prawem (systemem realizacji programu operacyjnego),

b) pkt 2 poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie były podstawy do jego zastosowania, jako że nie było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącego.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008, Nr 199, poz. 1227, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w związku z Dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE L z 1985, Nr 175, s. 40, ze zm.) - art. 4 Dyrektywy w związku z zał. III - pkt 1 tiret drugie oraz w związku z uchwałą nr 53/15 Komitetu Monitorującego WRPO na lata 2014 - 2020;

2) art. 61 ust. 8 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż dokonana przez organ administracji ocena projektu skarżącego jest niezgodna z prawem, w sytuacji gdy nie było podstaw do takiego uznania oraz poprzez uznanie, iż organowi administracji nie przysługuje prawo weryfikacji dokumentacji wniosku o dofinansowanie, w szczególności wydanych ostatecznych decyzji administracyjnych stanowiących załączniki do wniosku pod kątem ich zgodności z prawem wspólnotowym i krajowym;

3) uchwały Nr 53/15 Komitetu Monitorującego Wielkopolskim Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 - 2020 z dnia 8 grudnia 2015 roku w sprawie zatwierdzenia tekstu jednolitego Kryteriów Wyboru Projektów w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014 - 2020 w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego poprzez niewłaściwą jej wykładnię (załącznika nr 1) prowadzącą do niewłaściwego zastosowania - Sąd pominął wymogi kryterium nakładające na oceniających obowiązek badania "Zgodności projektu z obowiązującymi aktami prawnymi dotyczącymi realizowanej inwestycji";

4) art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008, Nr 199, poz. 1227, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie za dopuszczalne wydania decyzji cząstkowych dla przedsięwzięcia;

5) art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady UE nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne, przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż organowi administracji nie przysługuje prawo weryfikacji dokumentacji wniosku o dofinansowanie, w szczególności wydanych ostatecznych decyzji administracyjnych stanowiących załączniki do wniosku pod kątem ich zgodności z prawem wspólnotowym i krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Z uwagi na konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności bowiem Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (vide wyrok NSA z dnia 16.11. 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 niepublikowany).

Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania NSA jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 §1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Uwzględniając stanowisko zawarte w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 roku sygnatura akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 roku z.1, poz.1), wskazujące, iż przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez Sąd I instancji, czyni koniecznym odniesienie się do przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym podkreślić należy, że istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zasadne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 oraz sprzecznie z treścią art. 153 p.p.s.a. Przypomnieć bowiem należy, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 2017 roku sygnatura akt III SA/Po 512/17 jest kolejnym wyrokiem wydanym w tej sprawie. Poddane kontroli pod względem zgodności z prawem orzeczenie Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej z 11 maja 2017 roku o nieuwzględnieniu protestu na pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego z dnia 21 marca 2017 roku informujące o ponownej negatywnej ocenie projektu pt: "Zwiększenie dostępności edukacji przedszkolnej w gminie Kórnik poprzez budowę nowego przedszkola we wsi Kamionki", zostało wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 roku sygnatura akt III SA/Po 1001/16, w którym stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazano sprawę organowi do ponownego rozpoznania.

Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie dotyczy to, oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 roku, którymi organ administracji ponownie dokonujący oceny projektu, a następnie sąd administracyjny rozpatrujący skargę, byli związani.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (vide wyrok NSA z dnia 21.03. 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12 , wyrok NSA z 15.01. 2014 r. sygn. akt II GSK 1762/12 - niepublikowane).

W związku z powyższym zauważyć należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen.

Natomiast z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji wyraźnie wskazał, iż w jego ocenie organ dokonał analizy dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę sprzecznie z przepisami prawa (art. 37 ustawy wdrożeniowej), zapisami regulaminu konkursu oraz sprzecznie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 roku.

Z treści skargi kasacyjnej nie wynika aby jej autor sformułował wobec zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., a to oznacza, że kasator nie zakwestionował stanowiska Sądu I instancji wskazującego na naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. Brak jest także w skardze kasacyjnej zarzutu odnoszącego się do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020.

W tym stanie rzeczy odwołując się do przedstawionej wyżej argumentacji odnoszącej się do "granic sprawy", o której mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. i w art. 135 p.p.s.a., a wskazujących że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę, należy stwierdzić, że nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Na marginesie należy także podnieść, że wbrew ustawowym wymogom odnoszącym się do konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej, nie zawiera ona uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.

Z wyżej przedstawionych powodów w ocenie NSA nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, wskazujących na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy odwołać się do uwag poczynionych na wstępie, a odnoszących się do ustawowych wymogów w zakresie konstruowania zarzutów skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzuty opisane w punkcie II podpunkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej nie odpowiadają wymogom stawianym przy ich konstruowaniu i tym samym uniemożliwiają ocenę ich zasadności. W szczególności należy stwierdzić, że przepis art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej jest przepisem procesowym (przepisem tzw. wynikowym) i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, pomijając już zupełnie fakt zgłoszenia zarzutu naruszenia art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego, a także i to, że wskazany przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych, a jak już wcześniej przedstawiono Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych.

Ponadto stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni uchwały Nr 53/13 Komitetu Monitorującego Wielkopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2014 - 2020, a tym samym nie mógł dopuścić się naruszenia tej uchwały w postaci "niewłaściwej wykładni". Przedstawiony zarzut skargi kasacyjnej odnosi się do całej uchwały i nie wskazuje konkretnego jej przepisu, który zostałby naruszony przez Sąd I instancji w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej. W ocenie NSA uzasadnienie tak skonstruowanego zarzutu jest także wadliwe bowiem opiera się błędnym założeniu, że uprawnienia przyznane Komitetowi Monitorującemu na podstawie art. 14 ust. 10 ustawy wdrożeniowej dają temuż podmiotowi uprawnienia w zakresie merytorycznej oceny ostatecznych decyzji administracyjnych załączonych do wniosku o dofinansowanie projektu. Określone w Regulaminie konkursu kryteria wyboru w zakresie oceny formalnej nie dają podstaw do uznania, że dopuszczalna jest ocena merytoryczna ostatecznych decyzji administracyjnych w ramach oceny formalnej wniosku i załączonych do niego dokumentów.

W zakresie odnoszącym się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 72 ust. 5 i art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w sposób opisany w punkcie II podpunkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że są to zarzuty bezzasadne.

W tym miejscu podkreślić należy, że w zaskarżonym orzeczeniu z dnia 11 maja 2017 roku organ orzekając o nieuwzględnieniu protestu stwierdził, że budowa przedszkola z miejscami parkingowymi jest powiązana technologicznie z pozostałymi obiektami budowlanymi kompleksu edukacyjnego, a to oznacza, że jest przedsięwzięciem w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz Dyrektywy nr 2011/92/UE, a zatem wnioskodawca był zobowiązany do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie sam organ stwierdził, że wnioskodawca uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącą przedsięwzięcia ale skoro uzyskał tę decyzję po wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to taka sytuacja jest niezgodna z wymogami określonymi w kryterium 24.

W ramach kryterium formalnego nr 24 sprawdzeniu podlega zgodność projektu z wymogami oceny oddziaływania na środowisko obowiązującymi w danym działaniu właściwym dla danego rodzaju inwestycji. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 20 grudnia 2016 roku wydanym w sprawie sygnatura akt III SA/Po 1001/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że "Niespornym jest, że inwestycja - przedsięwzięcie skarżącej jest zgodne z wymogami OOŚ, czego dowodzi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 2 lipca 2013 roku, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". W dalszej części uzasadnienia w/w wyroku WSA w Poznaniu wskazał, że "...niespornym jest, że przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie i z Dyrektywą Nr 2011/92/UE i ustawą z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czyli aktami wskazanymi w Regulaminie w punkcie VI pkt 3".

Zauważyć także należy, że stosownie do treści punktu VI podpunkt 3 Regulaminu konkursu warunkiem koniecznym było "..przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z dokumentacją z przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania w/w decyzji". Kwestia trybu w jakim doszło do wydania ostatecznych decyzji pozostaje poza zakresem wymogów stawianych przez Regulamin konkursu. Tak więc w sytuacji gdy, z aneksu do Dyrektywy Nr 2011/92/UE i z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie OOŚ nie wynika obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji w postaci przedszkola, to bezzasadnym byłoby żądanie od wnioskodawcy składania takiej decyzji. Natomiast uwzględniając treść Regulaminu konkursu, który w przypadkach opisanych w punkcie VI podpunkt 3 regulaminu nakłada obowiązek składania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak jest podstaw do przyjęcia, że istnieją podstawy do weryfikacji ostatecznych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem przez organ dokonujący oceny projektu.

W związku z powyższym, w tym miejscu należy ponownie odwołać się do uwag poczynionych powyżej, a odnoszących się do treści art. 153 p.p.s.a. i podkreślić, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, co oznacza, że organ administracji ponownie dokonujący oceny projektu, a następnie sąd administracyjny rozpatrujący skargę, byli tą oceną i wskazaniami związani.

Ponadto stwierdzić należy, że skoro w Regulaminie konkursu brak jest zakazu dotyczącego dzielenia przedsięwzięć, bo nie stanowi takiego zakazu treść punktu VI podpunkt 5 Regulaminu konkursu, to zasadnie wskazuje Sąd I instancji, że dokonanie podziału przedsięwzięcia nie może być przesłanką do negatywnej oceny projektu. Z tych również względów nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Również nie są zasadne zarzuty wymienione w punkcie II podpunkt 1 i 5 petitum skargi kasacyjnej. Z treści powołanych tam przepisów prawa nie wynikają uprawnienia dla organu dokonującego oceny projektu do weryfikowania ostatecznych decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem, a nadto z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika aby jej autor przedstawił w tym zakresie jakiekolwiek uzasadnienie, które wskazywałoby na konieczność zastosowania tych regulacji prawnych przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.