Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 279/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy A od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia postanawia 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić Gminie A kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od sprzeciwu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Gmina A wniosła sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 28 lutego 2023 r. uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy A z 7 października 2022 r. w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako - p.p.s.a.) do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprzeciwu zatem sąd administracyjny zawsze bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, tzn. czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przy czym niedopuszczalność skargi będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuację wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być bowiem prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA z 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, dostępny w Internecie).

Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skuteczne złożenie skargi uzależnione jest zatem istnienia interesu prawnego. W związku z tym skargę co do zasady może wnieść podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie powszechnie wskazuje się, że organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. W jednym postępowaniu nie może mieć bowiem miejsce łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania, gdyż niedopuszczalne jest, aby ten sam podmiot działał jako organ administracji publicznej, a następnie składał skargę na akt organu odwoławczego o odmiennej treści (por. wyrok NSA z 3 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 824/05, akceptowany przez J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 102; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 273; wyrok NSA z 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05; postanowienie NSA z 2 marca 2005 r., sygn. akt II GSK 387/05, wyrok NSA z 3 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 931/07; postanowienie NSA z 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, postanowienie NSA z 4 stycznia 2012 r., sygn. I OZ 1085/11 - CBOSA).

W niniejszej sprawie sprzeciw wniosła Gmina, która nie jest uprawniona do wniesienia sprzeciwu od decyzji Kolegium. Decyzja organu II instancji została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, będącego jednocześnie organem wykonawczym i reprezentującym gminę na zewnątrz. W tej sprawie Burmistrzowi powierzona została rola organu pierwszej instancji, co spowodowało, że Gmina nie może być stroną tego postępowania i skutecznie kwestionować decyzji organu II instancji. Brak jest bowiem normy prawa materialnego, z której wynikałoby uprawnienie Gminy do działania w charakterze strony w niniejszej sprawie dotyczącej kary za usunięcie drzew bez zezwolenia.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.