Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1125/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...], którą przyznano B.K. dodatek mieszkaniowy.

B.K. w dniu 27 października 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] przyznano B.K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 86,30 zł. miesięcznie na okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawczyni spełnia kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Organ I instancji przedstawił wyliczenia dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu B.K., nie zgodziła się z wysokością dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 341/15 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że w decyzjach organów obydwu instancji zaprezentowano jedynie matematyczne wyliczenie dodatku bez objaśnienia przyjętych do jego wyliczenia wysokości wydatków. Sąd stwierdził, że wymagało wyjaśnienia skąd się wzięła stawka 2,25 zł przyjęta przez organy obydwu instancji, na jakiej podstawie została ona ustalona i dlaczego ma zastosowanie do lokalu skarżącej oraz w jaki sposób wyliczono inne opłaty jak również omówienia wskazanych kwestii w kontekście regulacji prawnych. W ramach ponownego postępowania Sąd nakazał usunięcie uchybień wskazanych w wyroku oraz podjęcie rozstrzygnięcia, które powinno zostać należycie umotywowane.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pismem z dnia 6 września 2016 r. wezwało organ I instancji do wyjaśnienia kwestii podniesionych we wskazanym wyroku Wojewódzkiego Sądu w Gliwicach.

Pismem z dnia 15 września 2016 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Polityki Społecznej i Działalności Gospodarczej w Urzędzie Miejskim w B. udzielił odpowiedzi na wezwanie Kolegium. Organ I instancji wyjaśnił, że B.K. zamieszkuje w zasobach niewchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy i dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto stawkę za m2 obliczoną na podstawie Zarządzenia nr 0151/16/2008 Prezydenta Miasta B. z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Kolegium wskazało, że zgodnie z § 1 Zarządzenia ustalono stawkę za najem 1 m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39% wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m2 powierzchni użytkowej budynków podanego w Obwieszczeniu Wojewody [...] z dnia 27 września 2007 r. (3140,00 zł) oraz na podstawie § 13 wskazanej uchwały zastosowano czynniki podwyższające i obniżające mające wpływ na wysokość stawki czynszowej. Tak wyliczona stawka czynszowa (3.140,00 zł x 1,39 % : 12) wynosi 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników: 0,95 (położenie lokalu w budynku), 0,65 (wyposażenie lokalu), 1,00 (strefa zamieszkania) - została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1 m2, co daje kwotę 2,25 zł x 34,09 m2 = 76,70 zł (eksploatacja + fundusz remontowy) + pozostałe opłaty podane przez zarządcę tj. woda - 7,08 zł, odbiór nieczystości stałych i płynnych - 1,30 zł, odpady komunalne – 13,23 zł, zatem razem daje to kwotę 98,31 zł. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość wydatków mieszkaniowych, a w konsekwencji również wysokość należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego. Ponadto wskazał, że organ I instancji do obliczeń wysokości dochodu przyjął zadeklarowane przez stronę dochody zgodnie z definicją dochodu określoną w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

W skardze skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Kontrola dokonywana jest przy tym pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 się 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718- dalej "p.p.s.a"), rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Jest zatem uprawniony do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 341/15 w wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone decyzje Sądu jest weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 341/15 z dnia 29 stycznia 2016 r. poprzednio wydanego w tej sprawie, którym Sąd uchylił wcześniejszą decyzję organu odwoławczego.

W ramach wskazań co do dalszego postępowania podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, obowiązkiem Kolegium będzie przedstawienie sposobu wyliczenia wydatków mieszkaniowych oraz wyjaśnienie, skąd się wzięła stawka 2,25 zł, na jakiej podstawie została ustalona i dlaczego ma zastosowanie do lokalu skarżącej, a także w jaki sposób wyliczono inne opłaty.

Stosując się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniło sposób wyliczenia wydatków mieszkaniowych skarżącej oraz podstawę do przyjęcia stawki 2,25 zł.

W tym zakresie Kolegium prawidłowo zastosował art. 6 ust. 6 u.d.m., według którego - jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

Kolegium wskazał, że skarżąca zamieszkuje w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy i dlatego żeby obliczyć przysługujący jej dodatek mieszkaniowy przyjęto stawkę za 1 m2 obliczoną, na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta B. z dnia 11 stycznia 2008 r. nr 0151/16/2008 w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Następnie organ odwoławczy szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia stawki czynszowej, która wyniosła 2,25 zł za 1 m2 i przedstawił kolejne obliczenia dotyczące wysokości wydatków mieszkaniowych, które łącznie wyniosły 98,31 zł. miesięcznie.

Ustalając kwotę dodatku mieszkaniowego, Kolegium uwzględniło ryczałt z tytułu braku centralnie dostarczanej ciepłej wody, c.o. oraz instalacji gazowej i stwierdził, że łączne wydatki wynoszą 212,97 zł. Przedstawiając kolejne ustalenia, Kolegium ustaliło, zgodnie z deklaracją strony o dochodach, że miesięczny dochód strony wynosi 844,45 zł zł, a zatem udział własny gospodarstwa domowego w utrzymaniu lokalu wyniósł 126,67 zł., czyli 15% tego dochodu. Prawidłowo zatem Kolegium ustaliło, że różnica pomiędzy przeliczonymi wydatkami na normatywną powierzchnię użytkową lokalu ( 212,97zł), a kwotą stanowiącą 15% dochodu strony (126.67 zł)wyniosła 86,30 zł i w takiej kwocie organ I instancji przyznał stronie dodatek mieszkaniowy. Kolegium przytoczyło również przepisy będące podstawą powyższych obliczeń podkreślając, że organ I instancji do obliczeń wysokości dochodu przyjął zadeklarowane przez stronę dochody zgodnie z definicją dochodu określona w art. 3 ust. 3 u.d.m.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które dawałyby podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej oceny dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego.

Podkreślić również należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zostały wykonane wskazania zawarte wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 341/15 z dnia 29 stycznia 2016 r., a zatem na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.