Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 561/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 2 ust. 3-5, art. 89 ust. 1 pkt 1 , art. 89 ust. 4 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 marca 2024 r. nr 1801-IOA.4246.11.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier hazardowych bez koncesji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B.R.(dalej: "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: "Dyrektor lAS") z dnia 29 marca 2024 r. nr 1801 -IOA.4246.11.2024 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika {...}Urzędu Celno-Skarbowego w {...}z dnia 10 stycznia 2024 r. nr 408000-408000-COP-1.4246.677.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

W dniu 24 maja 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej {...}Urzędu Celno-Skarbowego w {...}w trakcie czynności kontrolnych w lokalu "[....]" mieszczącym się przy ul. {...} na działce ew. nr {...}w{...}, ujawnili dwa urządzenia do gier o nazwach: "[...]" bez numeru oraz "[...]"z naklejką z nr{...}.

W związku z podejrzeniem, że ujawnione urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. j. Dz, U. z 2018 r. poz. 165 ze zm" dalej: "u.g.h."), oraz że mogą być na nich urządzane gry hazardowe bez wymaganej koncesji, dokonano oględzin ujawnionych urządzeń oraz przeprowadzono eksperymenty kontrolne polegające na odtworzeniu możliwości gry na tych urządzeniach. Stwierdzono, że urządzenia poddane eksperymentowi:

są urządzeniami elektronicznymi i elektromechanicznymi,

warunkiem rozpoczęcia gier na urządzeniach jest ich zakredytowanie środkami pieniężnymi, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych gier,

podczas gier na nich rozgrywanych, możliwe jest uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci punktów kredytowych umożliwiających kontynuowanie gier, bez konieczności dodatkowego kredytowania automatów,

przebieg gier na nich urządzanych ma charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli ani zręczności grającego,

urządzenie "[....]" z naklejką nr {...}umożliwia rozgrywanie gier w trybie automatycznym, gdzie podczas uruchomienia przedmiotowego trybu gra na urządzeniu odbywa się całkowicie automatycznie i losowo, a osoba grająca staje się wówczas jedynie biernym obserwatorem rozgrywanych gier przez urządzenie.

Ponieważ lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry funkcjonariusze dokonali zatrzymania urządzeń do postępowania karnoskarbowego.

W trakcie postępowania karnoskarbowego, na podstawie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z 9 lipca 2020 r., urządzenia zostały poddane badaniom przez Dział Laboratorium Celno-Skarbowego {...}Urzędu Celno-Skarbowego w {...} Sporządzone opinie - sprawozdania nr {...} z dnia 26 sierpnia 2020 r. oraz nr {...}z dnia 7 sierpnia 2020 r, potwierdziły, że wskazane urządzenia są automatami do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

W wyniku dokonanej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, NUCS decyzją z dnia 10 stycznia 2024 r. nr 408000- 408000-COP bez numeru w wysokości {...}zł,

"[...]" z naklejką z nr {...} w wysokości 10{...}zł.

NUCS stwierdził, że urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest osoba stwarzająca odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach. W ocenie NUCS, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania gier hazardowych na ww. automatach. Sprawowała bezpośrednią pieczę nad automatami, w sposób ciągły zajmowała się ich obsługą, pilnowała lokalu i wpuszczała do niego klientów, wypłacała wygrane uzyskane przez graczy oraz informowała o nieprawidłowościach/awariach w działaniu urządzeń, co pozwoliło na niezakłócone prowadzenie gier hazardowych w tym miejscu. Tych samych czynności dokonywała również w innym lokalu w [....]. Za swoje działania podejmowane w zakresie urządzania nielegalnych gier na automatach uzyskiwała korzyści finansowe, które były jej stałym źródłem dochodów.

Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Dyrektora IAS w Rzeszowie, który zaskarżoną decyzją, wyżej opisaną, utrzymał w mocy decyzję NUCS.

W ocenie Dyrektora IAS, NUCS prawidłowo stwierdził, że gry prowadzone na badanych urządzeniach zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej

w art. 2 ust. 4 u.g.h. Lokal o nazwie "[...]" mieszczący się przy ul. {...}nr {...}w {...}nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry, zaś zatrzymane urządzenia nie posiadały wymaganego urzędowego sprawdzenia, założonych wymaganych urzędowych zamknięć oraz nie były zarejestrowane przez naczelnika urzędu celno-skarbowego.

Dyrektor IAS stwierdził, że okoliczności wskazujące na to, że skarżącej można i należy przypisać przymiot urządzającej gry hazardowe na ww. automatach wynikają z materiału dowodowego zalegającego w aktach przedmiotowej sprawy. Ze zgromadzonych dowodów wynika, że skarżąca oprócz standardowych obowiązków wykonywanych przez obsługę lokalu, takich jak pilnowanie porządku i czystości, wykonywała dodatkowe czynności związane z rozliczaniem automatów, w szczególności: w wypadku wygranych na automatach spisywała ilości tzw. kredytu i w oparciu o te punkty wypisywała karteczki z wysokością wygranej; kasowała kwoty wygranej aby można było kontynuować grę; wypłacała wygrane z kwoty {...}zł a później z kwoty {...}zł; uczestniczyła w dwóch lub trzech dostawach automatów do lokali; na każdej zmianie zapisywała na karteczce kwoty wypłaconej wygranej ale również wskazywała numer automatu do gier, z którego nastąpiła wygrana; rozliczała lokale (w zastępstwie pod koniec roku 2019, z tego tytułu miała otrzymywać dodatkowe wynagrodzenie oraz telefon służbowy); wysyłała raporty o wygranych po każdej zakończonej zmianie, zdjęcia z każdego rozliczonego automatu z telefonu służbowego, informacje z rozliczenia danego lokalu oraz informacje ile pieniędzy pozostało w sejfie; przekazywała rozliczenia do sejfu; osobiście przekazywała pieniądze z rozliczeń lokalu; wyciągała z automatów różne kwoty pieniężne od {...}zł do kilku tysięcy złotych; wyposażała lokale w napoje i przekąski, co należało do obsługi i z czego była rozliczana przez osoby rozliczające; dysponowała środkami, które znajdowały się w kasie w lokalu, przy wygranej sporządzała notatki i wypłacała gotówkę, a w przypadku braku gotówki przekazywała graczowi kartkę; uzupełniała pieniądze w kasie z rozliczeń automatów.

Zdaniem Dyrektora IAS, z powyższego wynika, że rola skarżącej polegała na aktywnych i wykonywanych we własnym imieniu czynnościach w procesie organizowania gier. Zapewniała i stworzyła odpowiednie warunki, aby nielegalna gra na automatach w ogóle mogła się odbyć, miała wpływ na określenie sposobu korzystania z nich przez klientów, jak również na sposób organizowania gier.

Ponadto z dowodów włączonych przez NUCS do akt przedmiotowej sprawy wiadomym jest również, że skarżąca: ukrywała przed funkcjonariuszami pieniądze i wszelkie rozliczenia związane z wypłatą wygranych, a w trakcie kontroli nie wydawała pieniędzy i rozliczeń stosując się do wytycznych przełożonych; w trakcie przesłuchań po danej kontroli nie mówiła prawdy odnośnie rzeczywistego zakresu swoich obowiązków w tym lokalu; pracowała w zastępstwie w lokalu "salon gier" przy ul. {...}oraz w lokalu przy ul. {...}w{...}; miała świadomość tego, że działalność lokalu jest nielegalna, chociażby z uwagi na przeprowadzane kontrole, wiedziała również że po kontrolach były wstawiane nowe automaty. Powyższe czynności potwierdzają świadome i dobrowolne uczestnictwo skarżącej w zorganizowanym procesie urządzania gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach. Ponadto działalność skarżącej nie ograniczała się do jednego lokalu, ale była zorganizowanym i znacznie szerszym przedsięwzięciem. Zaangażowanie i udział w nielegalnym przedsięwzięciu, jakim jest urządzanie gier na przedmiotowych automatach w ww. lokalu potwierdza również fakt, że skarżąca była obecna podczas kilkunastu kontroli w ww. lokalach, w kilku z nich zażądała doręczenia postanowienia prokuratora o zatwierdzeniu przeszukania lokalu na adres jej zamieszkania, w imieniu "G" Sp. z o.o. podejmowała zobowiązania w stosunku do Zarządu Dróg Miejskich w związku z zezwoleniami na zajęcie pasa drogowego oraz umieszczenie kiosków tymczasowych przy ul. {...}w {...}, w których następnie urządzane były nielegalne gry na automatach. Dyrektor IAS stwierdził, że bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżąca nie była właścicielką zatrzymanych urządzeń ani właścicielką lokalu, w którym znajdowały się zatrzymane urządzenia.

Dlatego też Dyrektor IAS uznał, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry w lokalu "[...]" przy ulicy {...}na działce nr {...}w {...}bez wymaganej koncesji. Zapewniła bowiem warunki dla niezakłóconego funkcjonowania automatów do gier oraz urządzania nielegalnych gier hazardowych w tym lokalu. Nie ulega wątpliwości, że właściciel lokalu nie byłby w stanie osobiście uczynić nielegalnego procederu gier w takiej skali, w jakiej było to możliwe przy udziale skarżącej, bądź urządzanie gier mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z dużymi zakłóceniami.

W skardze do tut. Sądu na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a), art. 2 ust. 3-4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1, art. 90 ust. 1 pkt 1 i art. 91 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej z tytułu ujawnionego w dniu 24 maja 2019 r. zdarzenia mającego dotyczyć urządzania gier hazardowych bez koncesji, tj. gier na automatach o nazwie:

- "[...]" bez numerów - w wysokości {...}zł,

- "[...]" z naklejką nr {...}- w wysokości {...}zł.

Inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. - dalej: Ordynacja podatkowa) polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w nieuwzględnieniu całości stanowiska skarżącej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że już w trakcie czynności procesowych przeprowadzonych w dniu 24 maja 2019 r. w lokalu "[...]", mieszczącym się przy ul. {...} nr działki {...}w{...}, w trakcie których ujawniono dwa urządzenia do gier, jednoznacznie podawała, że zatrzymane automaty nie są jej własnością i nie może nimi swobodnie dysponować, W toku postępowania przesłuchiwana w charakterze świadka konsekwentnie wskazywała, że w lokalu zajmuje się jedynie sprzątaniem oraz pilnowaniem i nie wypłaca wygranych pieniężnych. Z wykonywanych z tego tytułu czynności porządkowych uzyskiwała jedynie wynagrodzenie na poziomie najniższego wynagrodzenia nie związanego z urządzeniem gier na automatach i nie uzyskiwała z tego tytułu żadnych korzyści. W toku postępowania karnego skarbowego pozyskano dokumenty, na podstawie których ustalono właściciela lokalu "[....]", tj. "G"Sp. z o.o, z siedzibą w{...}.

Skarżąca zwróciła uwagę, że wprawdzie zostały postawione jej zarzuty w postępowaniu karnym skarbowym, to jednak postępowanie to jest nadal w toku,

nie został jeszcze oceniony materiał dowodowy ani wydany wyrok. Stąd też czynienie w tym zakresie zarzutów pod adresem skarżącej przez organ wydający decyzję, należy uznać za co najmniej przedwczesne i naruszające zasadę domniemania niewinności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 19 listopada 2024 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, powołując się na wyrok WSA w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 162/24.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3), Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1 b oraz art. 6a ust. 2 (art. 6 ust. 1). Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5 (art. 14 ust. 1). Automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1). Karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia (art. 89 ust. 1 pkt 1). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wynosi w przypadku gier na automatach -100 tys. zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a).

Powyższe oznacza, że dla przypisania podmiotowi odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne jest ustalenie, czy gry prowadzone na urządzeniu (automacie) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., czy były urządzane bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia, a także czy podmiot był "urządzającym gry", czyli aktywnie przyczynił się do ich prowadzenia.

W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).

Natomiast "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz w stałej aktywności, umożliwiającym ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (wyrok NSA z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 99/22). Przedstawione rozumienie "urządzania" potwierdza również definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą "urządzić-urządzać" oznacza: "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", "zorganizować (jakąś imprezę), jakieś przedsięwzięcie itp.", "zapewnić komuś dobre warunki".

Co istotne, możliwa jest przy tym odpowiedzialność za dany delikt więcej niż jednej osoby, co ma zazwyczaj miejsce w przypadku istniejącego podziału obowiązków w ramach przedsięwzięcia dotyczącego urządzania gier na automatach (wyraźnego lub dorozumianego). Każda z tych osób ponosi własną odpowiedzialność, zaś przewidziana kara nie podlega podziałowi lub stosunkowemu rozdzieleniu. Jest to bowiem kara administracyjna, określona w sposób sztywny i nakładana za stwierdzone obiektywnie naruszenie, niezależnie od winy.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, jeżeli chodzi o charakter przeprowadzanych gier na automatach o nazwach: "[...]" bez numeru oraz "[...]" z naklejką z nr{...} . Odpowiadają one kryteriom z art. 2 ust. 3 u.g.h. Nie budzi również wątpliwości, że przedmiotowy lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry. Ustalenia te nie były również kwestionowane w skardze.

Sporną kwestią jest zatem to, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie przypisania skarżącej statusu podmiotu "urządzającego gry".

Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca oprócz czynności związanych z obsługą lokalu, dbaniem o jego porządek, podejmowała również szereg działań, które w ich całokształcie słusznie przez organy zostały uznane za "urządzanie gier na automatach" w znaczeniu wyżej podanym. Miały one bowiem na celu utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz w stałej aktywności, umożliwiającym ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługę urządzeń. W szczególności skarżąca podejmowała czynności takie jak: spisywanie ilości tzw. kredytu i w oparciu o te punkty wypisywanie karteczek z wysokością wygranej, kasowanie kwoty wygranej aby można było kontynuować grę, wypłacanie wygranych z kwoty {...}zł a później z kwoty {...}zł, rozliczanie lokali (w zastępstwie pod koniec roku 2019), wyciąganie z automatów różnych kwot pieniężnych od zł do kilku tysięcy złotych, uzupełnianie pieniędzy w kasie z rozliczeń automatów. Ponadto skarżąca wysyłała raporty o wygranych po każdej zakończonej zmianie, zdjęcia z każdego rozliczonego automatu z telefonu służbowego, informacje z rozliczenia danego lokalu oraz informacje ile pieniędzy pozostało w sejfie, przekazywała rozliczenia do sejfu, osobiście przekazywała pieniądze z rozliczeń lokalu. Uczestniczyła również w dwóch lub trzech dostawach automatów do lokali, była obecna w trakcie kontroli funkcjonariuszy, w trakcie których podejmowała czynności zgodne z poleceniami przełożonych. Co więcej, skarżąca musiała mieć świadomość cech działalności, do której automaty, o których mowa w niniejszych sprawach miały być wykorzystywane, a to m. in. z uwagi na aktywne uczestnictwo w kontrolach podczas których funkcjonariusze dokonywali zatrzymań automatów do gry, w miejsce których wstawiane były kolejne.

Powyższe ustalenia pozwalają na przypisanie skarżącej cechy "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., umożliwiała ona bowiem niezakłócone funkcjonowanie urządzeń, miała wpływ na określenie sposobu korzystania z nich przez klientów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika ponadto, że działalność skarżącej nie ograniczała się tylko do jednego lokalu, lecz była częścią zorganizowanego i większego przedsięwzięcia. Świadczy o tym również fakt, że uczestniczyła w kilkunastu kontrolach, podczas których kilkukrotnie zażądała doręczenia na jej adres zamieszkania postanowienia prokuratora o zatwierdzeniu przeszukania lokalu, reprezentowała również właściciela lokalu w postępowaniu administracyjnym dotyczących zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz umieszczenia kiosków tymczasowych, w których następnie urządzane były gry na automatach. W tej sytuacji uznać więc należy, że ogół realizowanych przez skarżącą czynności stanowił istotny element procesu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, z tego więc względu nałożenie na nią kar było zasadne. Nietrafny okazał się więc zarzut naruszenia prawa materialnego pkt I ppkt 1 skargi.

Podnoszona w skardze okoliczność, że skarżąca nie była właścicielem automatów do gry, pozostaje bez wpływu na możliwość uznania jej za podmiot "urządzający gry". Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań, co wyjaśniono już powyżej.

Odnosząc się do wskazanego przez skarżącą wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 162/24, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że nie podziela stanowiska w nim zawartego, że obowiązkiem organów było ustalenie, jakie było ewentualne zakończenie postępowania karnego, tj. czy wniesiono akt oskarżenia do sądu przeciwko skarżącej, a jeśli tak, to czy i jakim rozstrzygnięciem zakończyło się karne postępowanie sądowe. Utrwalony jest bowiem w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym postępowanie o przestępstwo karnoskarbowe oraz postępowanie administracyjne, prowadzone z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów u.g.h., są odrębnymi sprawami, których wyniki nie zależą od siebie nawzajem. Wynik postępowania karnoskarbowego oraz ustalenia w tym postępowaniu pozostają bowiem bez wpływu na wymierzenie kary administracyjnej i ustalenia istotne dla tego postępowania, z uwagi na odmienne podstawy prawne obu postępowań i ich cele, przesłanki rozstrzygnięć, a także odmienne sankcje (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 765/21). Dlatego też w postępowaniu mającym za przedmiot wymierzenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry organ administracji publicznej jest zobowiązany do dokonania własnych ustaleń faktycznych, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy w prowadzonym postępowaniu, a realizacja tego obowiązku podlega kontroli zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i sądowoadministracyjnym (tak np. NSA w wyroku z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1072/21).

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, do odpowiedzialności administracyjnej nie znajduje zastosowania zasada winy, jak też stanowiąca jej dopełnienie zasada domniemania niewinności. Podstawę zastosowania sankcji administracyjnej stanowi sam fakt naruszenia normy sankcjonowanej, odpowiedzialność administracyjna nie jest natomiast warunkowana możliwością przypisania winy osobie, która dopuściła się określonego zachowania.

Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. Organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W szczególności zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy, przy ocenie stanu faktycznego, nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyprowadzone wnioski są logiczne, poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie oraz oceniono je we wzajemnej łączności. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającym z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Niezasadny jest zatem zarzut pkt II pkt 2 skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

Sygn. akt II SA/Rz 561/24

5

Sygn. akt II SA/Rz 561/24

I

1

Sygn. akt II SA/Rz 561/24

10

Sygn. akt li SA/Rz 561/24

6