Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2687/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1, art. 3a ust. 2, art. 35a pkt 9 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 660
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. M. Zarządcy sukcesyjnego [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

1 UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 35 a pkt 9 lit. a, art. 35 c ust. 5 pkt 1, ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1668, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. M. - zarządcy sukcesyjnego [...] ul. [...][...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] czerwca 2020 r. wymierzającą ww. przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł .za brak wystawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie przez paliwo stale wymagań jakościowych tj. świadectwa jakości paliw stałych.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że Inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, działając na podstawie upoważnienia nr [...] z [...] stycznia 2020 r. przeprowadzili kontrolę w firmie [...], w składzie opału zlokalizowanym na ul. [...] w [...]. Zakres przedmiotowy kontroli dotyczył jakości paliw stałych oraz sprawdzenia przestrzegania przez Stronę obowiązków określonych w art. 6b i 6c oraz art. 7 ust. 7a ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r. poz. 660, ze zm.) polegających na wystawianiu świadectwa jakości paliwa stałego i przekazywaniu go każdemu podmiotowi, który nabywa to paliwo oraz przestrzeganie zakazu wprowadzania do obrotu niektórych rodzajów paliw stałych.

W toku kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2020 r. pobrano próbki paliwa stałego węgla kamiennego groszek do badań laboratoryjnych (próbka nr [...] i próbka kontrolna nr [...]). Kontrolowany do ww. paliwa stałego przedłożył świadectwo jakości paliw stałych nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że Strona nie wystawia świadectw jakości, a do każdej transakcji sprzedaży wydaje kopię świadectwa jakości wystawioną przez dostawcę.

Następnie organ szczegółowo opisał przebieg postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r.

Rozpoznając wniesione przez stronę odwołanie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przytoczył treść art. 6c ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b, art. 6c ust. 2, art. 6 d ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw i wyjaśnił, że przedsiębiorcy są obowiązani do wystawiania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach szczególnych, zwanego świadectwem jakości - wprowadzając je do obrotu. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku w myśl art. 35a pkt 9 lit. a ww. ustawy podlega karze pieniężnej.

Organ podkreślił, że protokół kontroli nr [...] z [...] stycznia 2020 r. został podpisany przez Stronę i stanowi dowód w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zarządca sukcesyjny został pouczony o uprawnieniu do wniesienia uwag bezpośrednio do protokołu lub wniesieniu uwag na piśmie w terminie 7 dni od daty przedstawienia protokołu do podpisu do wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej wynikającym z art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Zarządca sukcesyjny podpisał protokół bez uwag i nie skorzysta! z prawa do wniesienia uwag na piśmie.

Jak wynika z ustaleń kontroli Strona nie wystawiała świadectw jakości, a do każdej transakcji sprzedaży wydawała kopię świadectwa jakości wystawioną przez dostawcę. Stwierdzona nieprawidłowość stanowi naruszenie obowiązku określonego w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. Wyjaśnił, że kwestie odpowiedzialności za tymczasowe wykonywanie działalności gospodarczej po śmierci przedsiębiorcy, który we własnym imieniu wykonywał działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEDIG oraz kontynuowania działalności gospodarczej wykonywanej z wykorzystaniem tego przedsiębiorstwa, reguluje ustawa z 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1629 ze zm.) Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o sukcesji, zarządca sukcesyjny może pozywać i być pozywany w sprawach wynikających z wykonywanej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej lub prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku oraz brać udział w postępowaniach administracyjnych, podatkowych i sądowo-administracyjnych w tych sprawach. W postępowaniach w takich sprawach zarządca sukcesyjny działa w imieniu własnym, na rzecz właściciela przedsiębiorstwa w spadku. Nadto, zgodnie z art. 5 ustawy o sukcesji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prowadzenia przedsiębiorstwa spadku przez zarządcę sukcesyjnego (..) stosuje się odpowiednio przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W związku z powyższym z chwilą śmierci przedsiębiorcy wobec zarządcy sukcesyjnego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorców. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw to przedsiębiorca ma obowiązek wystawić świadectwo jakości do każdej ilości sprzedanego paliwa czyli zarządca sukcesyjny, który to w dniu kontroli [...] stycznia 2020 r. działał w imieniu własnym, na rzecz właściciela przedsiębiorstwa w spadku. Kontrola została przeprowadzona w styczniu 2020 r., a więc ponad rok po wejściu w życie nowych przepisów dotyczących obowiązku wystawiania paliwom stałym wprowadzanym do obrotu - świadectwa jakości oraz wzoru świadectwa jakości. W związku z powyższym zarządca sukcesyjny, który przejął obowiązki przedsiębiorcy w lipcu 2019 r. mógł zapoznać się i wprowadzić zmiany w prowadzonej działalności gospodarczej gdyż jest zobowiązany do znajomości prawa i śledzenia zmian w nim zachodzących. Zarządca sukcesyjny powinien dochować należytej staranności w tym zakresie. Wprowadzając paliwo stałe do obrotu był zobligowany do wystawiania świadectwa jakości potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw obowiązujących od 5 listopada 2018 r. dla każdej ilości sprzedanego paliwa stałego.

Organ podkreślił, że certyfikat wydawany przez jakikolwiek podmiot zewnętrzny np. wytwórcę paliwa stałego nie jest tożsamy ze swojej istoty ze świadectwem jakości paliw stałych, które to świadectwo ma prawnie określoną definicję i formę. Certyfikat jakości węgla, który Strona otrzymała od dostawcy nie jest tożsamy z wymaganiami art. 6d ww. ustawy do której przestrzegania jest zobligowany Przedsiębiorca. To Zarządca sukcesyjny spełnia obowiązki Przedsiębiorcy i na nim spoczywa odpowiedzialność za wprowadzany do obrotu towar i to do niego należy dochowanie wszelkiej staranności by wprowadzane przez niego paliwo stałe spełniało parametry jakościowe jakie deklaruje w wystawionym przez siebie świadectwie jakości, aby zawarte w nim parametry paliwa stałego były zgodne ze stanem faktycznym.

Organ, odnosząc się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 Kpa poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną ponownie wskazał na treść art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o sukcesji i stwierdził, że to zarządca sukcesyjny jest stroną postępowania administracyjnego. Podniósł, że zgodnie z art. 12 ust. 1b ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2020 r., poz. 170) NIP nadany przedsiębiorcy przechodzi na przedsiębiorstwo w spadku i wygasa wraz z wygaśnięciem zarządu sukcesyjnego, a jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony, wraz z wygaśnięciem uprawienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.

Prezes UOKIK szeroko argumentował także, że działa w ramach decyzji związanej i w tej sprawie należy zastosować regułę kolizyjna, ustanowioną wart. 189a § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie znalazł także podstaw do zastosowania art. 189f § 1, § 2 i § 3 Kpa. Uzasadnił również wysokość nałożonej na odwołującego kary pieniężnej o której stanowi art. 35c ust. 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. - zarządca sukcesyjny [...], wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł zarzut naruszenia:

1) art. 5 i art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że zarządca winien być traktowany jak przedsiębiorca, co oznacza możliwość ukarania go za brak wystawienia świadectwa jakości.

2) art. 6c ust. I i art. 35a pkt 9 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że obowiązek wystawienia świadectwa dotyczy zarządcy sukcesyjnego a nie przedsiębiorcy i to zarządca sukcesyjny ten obowiązek naruszył

3) art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że wystawiającym dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych musi być przedsiębiorca wprowadzający paliwo do obrotu

4) art. 35a pkt 9 lit a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w konsekwencji uznania, że nie doszło do wystawienia świadectwa jakości,

5) art. 156 §1 pkt 4 K.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną - do zarządcy sukcesyjnego a nie przedsiębiorcy,

6) art. 189f §1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak odstąpienia od wymierzenia kary pomimo istnienia wyraźnych przesłanek w tym zakresie, w szczególności wręczania nabywcom świadectwa wystawionego przez [...] Sp. z o.o. w [...] i otrzymania przez nich informacji o parametrach i jakości paliwa zgodnie z przewidzianym stosownymi przepisami wzorem, znikomej wagi naruszenia i deklaracji zaprzestania dotychczasowej praktyki i wystawiania świadectw w imieniu przedsiębiorcy, a także prowadzenia przeciwko M. M. postępowania karnego w sprawie ukarania w związku z parametrami sprzedawanego paliwa.

7) art. 7 i 8 w zw. z art. 77 §1 i 80 K.p.a., mające wpływ na wynik sprawy poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak ustalenia, iż nabywcy otrzymywali należyte świadectwa jakości, co uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie ukarania, a także brak rozważenia okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660 ze zm.), przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego dla gospodarstw domowych oraz do spalania w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy. Za paliwa stałe w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b w/w ustawy uznaje się m.in.: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. Jak stanowi art. 6c ust. 2 ustawy kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stale. Zakres przedmiotowy świadectwa jakości zdefiniowany jest w art. 6d ustawy. Niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 ustawy w myśl art. 35a pkt 9 lit. a podlega karze pieniężnej.

Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wystawiał świadectwa jakości paliw stałych wprowadzanych do obrotu, natomiast do każdej transakcji sprzedaży wydawana była kopia świadectwa jakości wystawionego przez dostawcę danego sortymentu węgla kamiennego. Dokumenty przekazywane przez skarżącego nabywcom paliw stałych nie były świadectwami jakości, o których mowa w art. 6c ust. 1 omawianej ustawy. albowiem były wystawione przez dostawcę firmę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżący zaś w momencie wprowadzania do obrotu paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW zobowiązany był wystawić własne świadectwo jakości. Powyższe uchybienie stanowi podstawę do zastosowania sankcji o której mowa w art. 35a pkt 9 lit. a omawianej ustawy.

Skarżący nie podważa ustaleń organu, kwestionuje natomiast swoją odpowiedzialność jako zarządcy sukcesyjnego.

Sąd w składzie orzekającym nie podzielił argumentacji skarżącego.

Zgodnie z art. 5 ustawy o zarządzie sukcesyjnym w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku przez zarządcę sukcesyjnego oraz dokonywania czynności, o których mowa wart. 13, przez osobę, o której mowa w art. 14, jeżeli dokonała ona zgłoszenia o kontynuowaniu prowadzenia przedsiębiorstwa, o którym mowa wart. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2017 r. poz. 869 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106,650,771 i 1629), stosuje się odpowiednio przepisy o wykonywaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.

W myśl art. 21 ust. 1 i ust. 2 w/w ustawy zarządca sukcesyjny działa w imieniu własnym, na rachunek właściciela przedsiębiorstwa w spadku. Zarządca sukcesyjny może pozywać i być pozywany w sprawach wynikających z wykonywanej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej lub prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku oraz brać udział w postępowaniach administracyjnych, podatkowych i sądowoadministracyjnych w tych sprawach. W postępowaniach w takich sprawach zarządca sukcesyjny działa w imieniu własnym, na rzecz właściciela przedsiębiorstwa w spadku i traktowany jest jako strona.

Jak uznaje się w doktrynie, w przypadku zarządcy sukcesyjnego działanie we własnym imieniu lecz na rachunek właścicieli przedsiębiorstwa w spadku powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywiera skutek w przedsiębiorstwie w spadku (prof. nadzw. dr hab. Małgorzata Sieradzka "Zarząd sukcesyjny przedsiębiorstwem osoby fizycznej - analiza i ocena nowych rozwiązań prawnych (cz. I), MOP 2018, Nr 22 i (cz. II) MOP 2018, Nr 23; komentarz do art. 21 w "Ustawa o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej. Komentarz" dr hab. Jerzy Bieluk. Ch. Beck, 2019).

Sąd podziela stanowisko Prezesa UOKiK, że art. 5 omawianej ustawy nie znajduje w sprawie zastosowania. Zgodnie bowiem z art. 29 ustawy od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku. Zatem zarządca sukcesyjny zobowiązany był również do wykonywania obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Prawidłowo więc organ wskazał w zaskarżonej decyzji skarżącego jako zobowiązanego do wystawienia dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w momencie wprowadzania go do obrotu, któremu to obowiązkowi uchybił.

Jak stanowi art. 35 a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw karze pieniężnej podlega

9) przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi:

a) nie wystawia świadectwa jakości albo

b) wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym, albo

c) nie przekazuje kopii świadectwa jakości podmiotowi, który nabywa paliwo stałe;

10) przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2, który wbrew obowiązkowi nie przechowuje kopii dokumentów, o których mowa w art. 6b ust. 1;

W myśl art. 35c ust. 5 wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, wynosi:

1) od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł,

2) od 25 001 zł do 100 000 zł w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200 000 zł.

Przepis ten jednoznacznie określa wysokość kary i nie pozwala na jej miarkowanie. Nie ma w tej sytuacji zastosowania instytucja uznania administracyjnego.

Przepisy działu IVa k.p.a. stosuje się w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji dotyczących kwestii wskazanych w art. 189a § 2. Przepisy Działu IVa nie obowiązują w zakresie regulacji w przepisach odrębnych podstawowych elementów przesądzających o przedmiocie naruszenia obowiązków lub zakazów, których konsekwencją jest nałożenie lub wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Dział IVa nie reguluje trybu postępowania w sprawach administracyjnych kar pieniężnych, lecz zawiera wyłącznie regulację materialnoprawną. Wskazać należy, że regulacja ta nie ma samoistnego charakteru, bowiem stosuje się ją w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, przewidzianych w przepisach prawa materialnego (zob. A. Krawczyk, Art. 189(a). [w:]: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz [online]. Wolters Kluwer Polska).

Treść art. 189a § 2 potwierdza, że pierwszeństwo przed unormowaniami kodeksu mają przepisy odrębne w zakresie, w jakim regulują: 1) przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminy przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminy przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetki od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielanie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej. Przy ustaleniu dopuszczalności stosowania lub wyłączenia stosowania Działu IVa k.p.a. niezbędna jest bowiem wykładnia przepisów odrębnych regulujących nakładanie oraz wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych.

Jak stanowi art. 189d kpa wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę:

1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;

3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;

4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;

5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.

Komentowany przepis może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej. Swoboda organu administracji publicznej w zakresie wymiaru administracyjnej kary pieniężnej może mieć miejsce tylko w tych przypadkach, gdy przepis szczególny nie przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się sprawcy naruszenia karę w wysokości ściśle określonej w ustawie.

Zgodnie z art. 189f. § 1. kpa organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:

1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Komentowany przepis nie ma zastosowania do wymierzania kary pieniężnej, czyli do ustalania jej wysokości. W tym zakresie należy stosować kryteria określone w art. 189d.

Przesłanki wskazane w art. 189f. § 1. kpa muszą być spełnione łącznie.

Z treści art. 189f k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest rozważyć wystąpienie przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ wykonał ten obowiązek zasadnie uznając, że brak wystąpienia obligatoryjnych przesłanek nie pozwolił na odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego karę pieniężną. A ustalając jej wysokość organ uwzględnił przesłanki z art. 35d ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw

W konsekwencji Sąd uznał, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a) oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(DZ.U. z 2019 r., poz. 2526 ze zm.) orzekł jak w sentencji.