Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 754/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. w zakresie jej pkt. 1 i w tym zakresie orzekł o usunięciu 4 okien ze ściany znajdującej się od strony granicy z działka o nr ewid. [...] (i w tym miejscu wstawieniu luksferów, zgodnie z tym co przewidywał projekt budowlany) i zastąpieniu okna na poddaszu od strony granicy z działką nr [...] nierozwieralnym naświetlem z zachowaniem gabarytów istniejącego otworu okiennego. W pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymano w mocy.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

M. S. (dalej również jako: Skarżąca) w 2015 r. nabyła nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr [...] przy ul. [...] w G. gm. S.. Działka nr [...] położona jest przy drodze (ul. D. ), oraz graniczy m.in. z dz. nr [...], stanowiącą obecnie własność J. K. i R. K..

W lipcu 2017 r. J. K. i R. K. zawiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej również jako: PINB), że budynek położony na dz. nr [...] posiada śścianę z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4,0 m od działki nr [...].

W sprawie wszczęto postępowanie i dnia [...] października 2017 r. (k.7 akt adm.) dokonano kontroli, podczas której stwierdzono "w ścianie bocznej budynku skierowanej w kierunku działki nr [...] jest 5 otworów okiennych (dokumentacja fotograficzna – k. 6 akt adm.). Kontrolę przeprowadzono w obecności M. S., która sporządziwszy "ksero protokołu - jak wynika z zawartej na nim adnotacji - podpisała ten dokument bez uwag.

W listopadzie 2017 r. M. S. przedłożyła organowi decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] oraz przedłożyła projekt techniczny tego obiektu, a także "Oświadczenie –zgodę" M. P. – jak wskazuje data widniejąca na tym piśmie – sporządzoną [...] listopada 1999 r., stanowiącą zgodę ówczesnego właściciela działki nr [...] na pobudowanie na działce nr [...] domu mieszkalnego z oknami usytuowanymi od strony zachodniej w odległości 3,00m od granicy działki (k.16-25 akt adm.).

W tym stanie faktycznym, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. PINB nakazał M. S. doprowadzić budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie robót polegających na usunięciu 5 okien ze ściany znajdującej się od strony granicy z działka na [...] i wykonanie otworu okiennego w pokoju dziennym na parterze od strony ul. [...].

Odwołanie od tej decyzji wniosła w przewidzianym prawem terminie M. S. domagając się uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu [...] marca 2018 r. PINB dokonał pomiarów odległości ściany z otworami okiennymi zwróconymi w stronę dz. nr [...], w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce Skarżącej i stwierdzono, że sporny budynek mieszkalny (na działce nr [...]) jest posadowiony w odległości 3,22cm od granicy z działką nr [...] i mierząc od strony ul. [...] odległość ta zwiększa się w głąb działki nr [...] do 3,65 cm (k.55). Podczas tej kontroli obecna była Skarżąca, która odmówiła podpisania protokołu (co odnotowano), jednak nie wniosła żadnych uwag ani do protokołu, ani po jego sporządzeniu (k.55 akt adm.).

W dniu [...] kwietnia 2018 r. swój udział w postępowaniu zgłosił pełnomocnik zawodowy, reprezentujący M. S., który w dniu [...] kwietnia 2018 r. złożył stosowne pełnomocnictwo. Pełnomocnik Skarżącej w dniu [...] maja 2018 r. został powiadomiony przez organ odwoławczy o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w związku z planowanym na koniec maja 2018 r. zakończeniem postępowania administracyjnego. W dniu [...] maja 2018 r. zwrócono się do organu o przedłużenie terminu na wypowiedzenie się co do zebranego materiału do dnia [...] czerwca 2018 r. W dniu [...] czerwca 2018 r. powiadomiono organ nadzoru budowlanego o zamiarze wszczęcia przez Skarżącą procedury zmierzającej do wznowienia granicy dzielącej działki. Wyjaśniono, że Skarżąca nawiązała kontakt z geodetą w celu "uzyskania odpowiedniej dokumentacji oraz przeprowadzenia licznych pomiarów", co nastąpi najwcześniej pod koniec lipca 2018 r.

Inspektor Nadzoru Budowlanego dnia [...] czerwca 2018 r. wydał decyzję, na którą skargę wniosła do sądu administracyjnego M. S., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoisntancyjnej. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a także § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Tytułem wstępu podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa) tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami ani powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do wyłożenia zasadniczych powodów, dla których tutejszy Sąd podzielił stanowisko skarżonego organu, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy.

Wobec powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę nie tylko czy miało miejsce naruszenie przepisów prawa, ale również rozważył czy ponowne rozpoznanie sprawy przez Inspektor Nadzoru Budowlanego mogłoby doprowadzić do wydania decyzji o odmiennej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017, poz. 1332 – dalej również jako: P.b.), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa) oraz przepisy wykonawcze.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wyjaśnić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zebrany i załączony do akt materiał dowodowy prowadzi do jednoznacznej konstatacji, ze stan faktyczny został ustalony w sprawie prawidłowo, a ustalenia organów znajdują oparcie w załączonym do akt materiale dowodowym.

Kluczowe znaczenie dla sprawy miało ustalenie, czy budynek posadowiony na działce nr [...] ścianą zwróconą kierunku działki nr [...] został zlokalizowany w odległości większej, bądź równej 4,0m od granicy z działką nr [...], ponieważ tylko w takiej sytuacji postępowanie w sprawie należałoby uznać za bezprzedmiotowe. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie odległości w jakiej sporny budynek mieszkalny na działce nr [...] został posadowiony w odległości od granicy z działką nr [...] należy zauważyć, że ustalenia organów są jednoznaczne w świetle zebranego materiału dowodowego. Podkreślić należy, że ustalenia organów w tym zakresie – zostały poczynione i udokumentowane – w prawem sposób przepisany przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. W dniu [...] października 2017 r., a następnie dnia [...] marca 2018 r. PINB dokonał pomiarów odległości ściany budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce Skarżącej od strony działki na [...]. Pierwotnie wskazano, że odległość ta wynosi mniej niż 4,0m, a podczas drugiej kontroli uściślono, że sporny budynek mieszkalny (na działce nr [...]) jest posadowiony w odległości 3,22cm od granicy z działką nr [...] i mierząc od strony ul. [...] odległość ta zwiększa się w głąb działki do 3,65 cm (k.55). Podkreślić trzeba, że Skarżąca podczas obydwu kontroli była obecna, jednak odmówiła podpisania protokołu sporządzonego po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] marca 2018 r. (co odnotowano w protokole). Dokonując oceny tych ustaleń, w kontekście całokształtu zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, należy zauważyć, że nawet z przedłożonego przez samą M. S. załącznika do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (wydanej [...] listopada 1999 r. przez Starostę Poznańskiego nr [...]), tj. mapy aktualnej na dzień [...] października 1999 r. wynika, że budynek wyrysowano w odległości 310cm od granicy z działką nr [...] – a więc ponad wszelką wątpliwość mniejszej niż 4,0m. Ustalenia te, tj. poczynione podczas kontroli oraz dokonane na podstawie pozwolenia na budowę i projektu budowlanego, pozostają spójne z danymi wyrysowanymi i przedstawionymi przez uczestników postępowania sądowoadministracyjnego w osobach J. K. i R. K., na mapie załączonej do skierowanego do inspektoratu nadzoru budowlanego zawiadomienia z 2017 r. (k.2 i 3 akt adm.). W toku postępowania administracyjnego nie wskazano również na żadną okoliczność, która ustalenia te poddawałaby w wątpliwość, bądź w jakimkolwiek zakresie uzasadniała ich kwestionowanie. W dalszej kolejności należy zauważyć również, że na etapie postępowania odwoławczego Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń organu I instancji poczynionych podczas kontroli w dniu [...] października 2017r., podczas których stwierdzono usytuowanie spornej ściany budynku z oknami w odległości mniejszej niż 4m od granicy z działką [...] (k.7 akt adm.). Te ustalenia sama Skarżąca potwierdziła bez uwag, składając podpis pod protokołem kontroli z [...] października 2017 r. (k.7v akt adm.). Ustalenia te znalazły następnie potwierdzenie podczas drugiej kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] marca 2018 r. Jakkolwiek Skarżąca odmówiła wówczas złożenia swojego podpisu pod protokołem (z drugiej kontroli -przeprowadzonej w marcu 2018 r.), to należy podkreślić, że fakt odmowy podpisania protokołu nie oznacza nieistnienia tego protokołu lub pozbawienia go doniosłości dowodowej, jeżeli – jak w analizowanym przypadku – Skarżąca brała udział w czynnościach kontrolnych i umożliwiono jej przedstawienie swoich uwag co do sposobu, warunków i wniosków z kontroli. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że ze dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Odmowa podpisania protokołu kontroli nie oznacza natomiast, że powyższy dokument utracił swoją wartość dowodową (por. wyrok NSA z 10 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2714/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując więc oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego należy zauważyć również, że mniejsza niż 4m odległość obiektu od granicy działki nie była przez w istocie przez Skarżącą kwestionowana. Co więcej, sama Skarżąca do akt sprawy złożyła "Oświadczenie-zgodę" sporządzone dnia [...] listopada 1999 r. udzielone ówczesnym inwestorom budowy realizowanej na działce [...], tj. D. W. i R. W. (stanowiącej aktualnie własność Skarżącej), przez ówczesnego właściciela działki nr [...] (która aktualnie stanowi przedmiot własności J. K. i R. K.) na pobudowanie domu mieszkalnego z oknami usytuowanymi od strony zachodniej, tj. wychodzącymi na działkę nr [...] - w odległości 3,0 m - od granicy tej działki.

Analiza dokumentacji projektowej spornego budynku wskazuje również, że na s. [...] Projektu technicznego-adaptacja, sporządzonego w listopadzie 1999 r. na rzucie parteru, wzdłuż dłuższej ściany budynku, przeciwległej do strony w której usytuowane jest wejście do budynku przewidziano luksfery. Luksfery wyraźnie oznaczono również w dwóch oknach Rzutu piwnic – na s. [...] Projektu, a także na s. [...] "Boczna elewacja". Układ 4 okien na tych rysunkach pozostaje spójny z układem pomieszczeń przedstawionym na Przekroju I-I, na s. [...] oraz z dokumentacją fotograficzną na k. 6 akt adm. Nie ulega zatem wątpliwości, że nawet przedstawiona przez samą Skarżącą dokumentacja dowodzi, że pozwoleniem na budowę objęto budowę domu jednorodzinnego, przy czym w zatwierdzonym projekcie budowlanym (sporządzonym również listopadzie 1999 r.- jak wskazuje widniejąca na nim data) przewidziano luksfery w projektowanych od strony granicy z działką nr [...] otworach okiennych.

Kwestią nie mogącą budzić uzasadnionych wątpliwości pozostaje, że obowiązujące w 1999 r. przepisy rozporządzenia ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 – dalej jako: rozporządzenie z 1994 r.) przewidywały, że, co do zasady odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami musi wynosić co najmniej: dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m (pkt 1) oraz dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m (pkt 2). Nie ulega również wątpliwości, że w § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r. przewidziano wyjątek, na co powołuje się Skarżąca. Jednak należy zauważyć, że wyjątek ten – jak literalnie wskazano w § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r. – dotyczy wyłącznie odległości mniejszej od określonej w 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 1994 r. – tj. budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. Podkreślić należy, że zarówno doktrynie, jak i judykaturze panuje zgoda co do tego, że w ust. 6 przewidziano możliwość zbliżenia budynku od strony - bez otworów - do granicy na odległość mniejszą niż 3 m, przy czym uzależniono to od udowodnienia w projekcie zagospodarowania działki, że nie ograniczy to możliwości prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej oraz od uzyskania pisemnej zgody sąsiada, co zapewni ochronę jego uzasadnionych interesów (W. Korzeniowski, Warunki techniczne... Przepisy i komentarz dla prawników i techników , Wyd.Pr. 1999, Lex). Taka sytuacja nie miała miejsca w okolicznościach badanej sprawy, bowiem nie ulega wątpliwości, że w odległości mniejszej niż 4,0 m zaprojektowano i pobudowano ścianę z otworami okiennymi zwróconymi w stronę działki nr 106/13. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r. dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi należało zachować odległość co najmniej 4,0 m od granicy z sąsiednimi działkami. Podkreślić należy, że jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, a w judykaturze zauważa się naruszenie wymogów tego przepisu stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok NSA z 21 września 2001 r. sygn. IV SA [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma zatem racji Skarżąca, upatrując zgodność zrealizowanego obiektu z przepisami prawa budowlanego, w zgodzie udzielonej D. W. i R. W. (ówczesnym właścicielom działki nr [...]) przez M. P. (ówczesnego właściciela działki nr [...]). Należy jednocześnie zauważyć, że powtórzenie wymogów dotyczących minimalnej odległości w jakiej może zostać posadowiona ściana z otworami okiennymi zwróconymi w kierunku sąsiedniej działki budowlanej wynikających z rozporządzenia z 1994 r., stanowią aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1442 – dalej rozporządzenie z 2002 r.). W żadnym momencie pomiędzy wydaniem pozwolenia na budowę spornego obiektu, aż do chwili wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie przewidywały możliwości zgodnego z prawem wzniesienia obiektu budowlanego zwróconego w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 4,0 m, od granicy innej działki budowlanej. Bez znaczenia pozostaje zatem kiedy doszło do realizacji spornych otworów okiennych, ani kto je zrealizował. Należy, bowiem podkreślić, że w okresie pomiędzy udzieleniem pozwolenia na budowę w 1999 r., a wydaniem zaskarżonej decyzji w 2018 r. nie było możliwe zrealizowanie spornych robót w sposób zgodny z prawem. Faktem pozostaje natomiast, że realizację - zabudowanych luksferami spornych otworów okiennych – przewidywał projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty [...] z [...] listopada 1999 r., w której w pkt. 1 sformułowano również zastrzeżenie, że "inwestycję należy zrealizować zgodnie z warunkami technicznymi". Ani z przedłożonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, ani z zatwierdzonego nią projektu budowlanego nie wynika, aby wydano pozwolenie na realizację obiektu budowlanego zwróconego - niezabudowanymi luksferami - otworami okiennymi zwróconymi w stronę sąsiedniej działki budowlanej, w odległości mniejszej niż 4,0 m. Słusznie zatem nakazano Skarżącej doprowadzenie tych przewidzianych projektem budowlanym jako zabudowane luksferami otworów okiennych do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowo również nakazano usunięcie również piątego okna, na poddaszu, które zostało wykonane pomimo, że w ogóle jego istnienia nie przewidywał projekt budowlany. Pozostawienie również tego okna, jest niemożliwe ponieważ w okresie od zatwierdzenia projektu budowlanego, tj. od 1999 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji, żaden przepis nie dopuszczał możliwości lokalizowania otworu okiennego w ścianie zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy z działką budowlaną. Wniosek ten potwierdza analiza przepisów rozporządzenia z 1999 r. oraz z 2002 r. w okresie od [...] listopada 1999 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Ustaleń tych w żaden sposób nie zmienia powoływany przez Skarżącą § 330 rozporządzenia z 2002 r. który wyłącza zastosowanie przepisów tego rozporządzenia w odniesieniu do zgłoszeń i wniosków o pozwolenie na budowę, które zgłoszono - przed - dniem wejścia w życie tego aktu. Nie ulega wątpliwości, że wniosek D. i R. W. o pozwolenie na budowę spornego obiektu został złożony, jak wskazano w treści pozwolenia na budowę dnia [...] listopada 1999 r. a więc 4 lata – po – wejściu w życie rozporządzenia z 1994 r. , co nastąpiło [...] kwietnia 1995 r. i przed wejściem w życie rozporządzenia z 2002 r. Jednoznacznie więc prawodawca nakazuje stosować w badanym przypadku przepisy rozporządzenia z 1994 r., które jednak – wbrew stanowisku Skarżącej – nie uprawniały do usytuowania obiektu zwróconego ścianą z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4,0m od granicy z działką budowlaną, nawet po uzyskaniu zgody właścicieli tej sąsiedniej działki budowlanej.

Jednocześnie należy podkreślić, że załączona do projektu technicznego Mapa zasadnicza aktualna na dzień [...] października 1999 r. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że sąsiadująca z dz. nr [...] (na której zlokalizowany jest budynek Skarżącej), działka nr [...] w dacie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie którego wzniesiono budynek Skarżącej (pozwolenie Starosty [...] z [...] listopada 1999 r.) miała już status działki budowlanej. Fakt ten w sposób jednoznaczny dokumentuje wspomniana mapa. Nie ulega zatem wątpliwości, że realizowana na podstawie pozwolenia budowlanego z [...] listopada 1999 r. inwestycja, na działce nr [...] musiała odpowiadać standardom odległości przewidzianym w § 12 rozporządzenia z 1994 r.

Odnosząc się natomiast do kwestii nakazu wybicia otworu okiennego od ul. [...], należy wskazać, że obowiązek, aby pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi miało zapewnione oświetlenie naturalne, dostosowane do przeznaczenia, kształtu i wielkości, wynikał z § 57 ust. 1 rozporządzenia z 1994 r. Wymóg taki nakładały zarówno przepisy obowiązujące w dacie wydawania pozwolenia na budowę w 1999 r., jak i aktualnie obowiązujące przepisy. Z tej też przyczyny w Projekcie budowlanym przewidziano realizację tego okna, niezależnie od projektowanych jednocześnie luksferów w pozostałych oknach. Słusznie zatem nakazano Skarżącej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej dotyczącej wadliwości zaskarżonej decyzji, z uwagi na nałożenie obowiązku wybicia otworu okiennego w ścianie budynku zlokalizowanej od strony ul. [...], wyjaśnić należy, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno, bowiem przepisy rozporządzenia z 1994 r., jak i rozporządzenia z 1999 r. regulują – na co słusznie zwrócił uwagę w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy – odległości zabudowy od granicy działki budowlanej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy dodatkowe, przewidziane projektem budowlanym okno znajdować ma się w ścianie skierowanej w stronę granicy z ul. [...], która jak wynika z akt sprawy jest drogą, a nie działką budowlaną. Niesłusznie zatem Skarżąca w tym zakresie upatruje wadliwości zaskarżonej decyzji.

W dalszej kolejności należy wskazać, że organy administracji publicznej orzekają na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, podniosła, że zamierza wszcząć procedurę zmierzającą do wznowienia granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Odnosząc się do pisma Skarżącej z dnia [...] czerwca 2018 r., zawierającego tę informacje należy zauważyć, że wznowienie granic jest jedynie czynnością techniczną, które – co szczególnie istotne w badanej sprawie – może nastąpić tylko przy braku sporu właścicieli sąsiednich nieruchomości co do pierwotnego położenia tych znaków i przy istnieniu dokumentów potwierdzających to położenie (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r. sygn. II OSK 871/17, orzeczenia.ndsa.gov.pl). Reasumując, wznowienie znaków granicznych nie wiąże się z wydaniem żadnego władczego rozstrzygnięcia i służy jedynie zapobieżeniu przyszłym sporom co do przebiegu granicy. Skoro zatem Skarżąca deklarowała zamiar wszczęcia procedury zmierzającej do wznowienia granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], to oznacza to, że nie kwestionuje ona przebiegu granicy. Wznowienie granic, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2017, poz. 1201) jest czynnością techniczną, a nie postępowaniem administracyjnym i w odróżnieniu od niego nie dokonuje go organ administracji, lecz geodeta działający na zlecenie właścicieli sąsiadujących gruntów. Natomiast istnienie sporu o położenie znaków zgodnie z art. 39 ust. 1 zd. 2 daje stronom uprawnienie do wystąpienia do sądu o rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 14 maja 2010 r., I OSK 1009/09, orzeczenia.nsa.gov.pl, a także J. Lang, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Wyd./El. ). Taka sytuacja nie miała miejsca jednak w badanej sprawie. Badając więc zasadność złożonej skargi należy jednocześnie zauważyć, że Skarżąca korzystająca z fachowej obsługi prawnej nie zakwestionowała przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], ale jedynie wskazała na swój przyszły zamiar wszczęcia procedury zmierzającej do wznowienia granic.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 52 ust. 1 pkt 2 P.b. należy wskazać, że przepis ten stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

W świetle przedstawionego materiału dowodowego nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że w objętym niniejszym postępowaniem zakresie roboty budowlane zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (pkt. 1 - zastrzeżenie, że "inwestycję należy zrealizować zgodnie z warunkami technicznymi") oraz projektu budowlanego, w którym od strony granicy z dz. nr [...] przewidziano cztery, a nie pięć otworów okiennych, zabudowanych luksferami, czemu żaden ze zrealizowanych otworów okiennych - co bezsporne - nie odpowiada.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej przez Skarżącą należy zauważyć, że prawodawca w art. 52 P.b. wymienia następujące kategorie podmiotów: inwestora, właściciela, zarządcę obiektu budowlanego, którzy zgodnie z prawem mogą zostać adresatami nakazu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. W orzecznictwie wskazuje się, że wymienienie trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Utarty jest pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor - chyba że, jak w okolicznościach badanej sprawy - podmiot ten w dacie orzekania już nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, który upoważniałby go do wykonania czynności nakazanych decyzją. Taka sytuacja ma miejsce gdy inwestor – jak w badanym przypadku - zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania (por. wyroki NSA: z 6.03.2008 r., II OSK 158/07, LEX nr 468723; z 10.05.2013 r., II OSK 66/12, CBOSA; z 15.05.2012 r., II OSK 338/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że w okolicznościach badanej sprawy prawidłowo organy aktualną właścicielkę spornego obiektu uczyniły adresatem decyzji.

W następnej kolejności – odnosząc się do argumentacji skargi – należy wskazać, że przepis art. 51 ust 1 pkt 2 P.b. znajduje zastosowanie również do robót już zakończonych. Literalnie na to wskazuje art. 51 ust. 7 P.b., na podstawie którego przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w okolicznościach badanej sprawy. Co więcej, w takim przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 51 P.b. nie poprzedza postanowienie wstrzymujące roboty budowlane (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, warszawa 2015, s. 554.).

Prawidłowo zatem organy sprawę niniejszą rozpoznające stwierdziły, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 P.b.

Reasumując, postępowanie administracyjne zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone w sposób prawidłowy. Z uwagi na przedstawione w niniejszym uzasadnieniu okoliczności, żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienia. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniono i udokumentowano w aktach wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji i w prowadzonych czynnościach brała czynny udział. Na etapie postępowania odwoławczego, również pełnomocnik Skarżącej ustanowiony w kwietniu 2018 r. był informowany o czynnościach podejmowanych przez organ. Rozpoznając sprawę dokonano wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i ocena ta znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Podkreślić należy, że analizując materiał dowodowy, organ może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ administracji publicznej staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie administracyjnej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Należy wreszcie wskazać i na treść art. 75 kpa, który wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje pierwszeństwa. Skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 kpa wymaga wykazania, że organy administracji publicznej uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 kpa. Nie ulega, bowiem wątpliwości, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny, zgodnie z art. 107 § 3 kpa znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji administracyjnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. W okolicznościach badanej sprawy zaskarżona decyzja odpowiada tak sformułowanym wymogom, a organ II instancji rozpatrzył sprawę ponownie oraz odniósł się do zarzutów odwołania, stąd niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponoszone w skardze powołanie przepisów rozporządzenia z 2002 r., a nie rozporządzenia z 1994 r. – w okolicznościach badanej sprawy – stanowi uchybienie które nie miało wpływu na wynik sprawy. Jakkolwiek, bowiem nie rodzi wątpliwości Sądu fakt, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia z 1994 r., to jednak wskazując wadliwie podstawę prawną z 2002 r., organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia z 1994 r. Samo tylko wadliwe oznaczenie aktu prawa, przy jednoczesnym prawidłowym zastosowaniu jednobrzmiących w istocie rzeczy przepisów nie może być uznane za uchybienie mające jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.