Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 602/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Referent Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 lutego 2005 r. nr XXXVIII/648/05 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2005r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr XXVIII/648/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Stryjskiej i Łużyckiej.

W załączniku nr 2 do tej uchwały zawarto rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Stryjskiej i Łużyckiej.

W punkcie tegoż 67 załącznika organ wskazał, iż A. F.wniosła o:

1) dokonanie zmian w projekcie planu poprzez:

a) zmianę ilości pasów i szerokości drogi głównej 19 KD-G2/2 (2/3) tak, aby nieruchomość położona przy ul. Lotników [...] nie graniczyła bezpośrednio z drogą główną przewidzianą w obecnym projekcie planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) umożliwienie bezpośredniego dojazdu z ulicy Lotników do ww. nieruchomości

c) usunięcie drogi wewnętrznej oznaczonej jako 39 KDW

d) zmianę przebiegu wytyczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy na obszarze, przy ww. nieruchomości.

2) wykonanie ekspertyz dotyczących poziomu hałasu, poziomu zanieczyszczeń i wpływu drgań, wynikających z prac budowlanych oraz późniejszego użytkowania drogi różowej 19 KDG 2/2(2/3) na budynki mieszkalne położone w bezpośredniej bliskości ww. drogi z uwzględnieniem nieruchomości położonej przy ul. Lotników 62.

Odnosząc się do powyższych uwag organ wyjaśnił:

Ad. 1 a) Droga Czerwona była przewidywana we wcześniej obowiązujących planach. Przebieg jej został uwzględniony w obowiązującym do 31.12.2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta. Droga Różowa 19 KD-G 2/2 (aktualnie 20 KD-G 2/2), (docelowo Droga Czerwona 19 KD-GP 2/3, aktualnie 20 KD-GP 2/3) stanowi jeden z podstawowych elementów układu komunikacyjnego aglomeracji gdańskiej, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. została wskazana jako ulica główna G 2/2, GP 2/3. W związku z powyższym nie ma możliwości lokalnego zmniejszenia jej parametrów. Ulica 19 KD-G (KD-GP) (aktualnie 20 KD-G (KD-GP)) jest ulicą publiczną podlegającą przepisom ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086). Parametry ulicy, w tym szerokość w liniach rozgraniczających zaprojektowane zostały zgodnie z ww. ustawą.

Ad. 1 b),c),d) W przekroju Drogi Różowej, ulicy głównej (G 2/2) przewiduje się dojazd do ww. działek od strony ulicy Lotników.

Projekt planu poprzez cofnięcie nieprzekraczalnych linii zabudowy rezerwuje teren pod perspektywiczną modernizację Drogi Różowej do klasy ulicy głównej ruchu przyspieszonego – Drogi Czerwonej (GP 2/3). Przyjęcie tej linii umożliwia wykorzystywanie działki w dotychczasowy sposób, bez możliwości rozbudowy budynku w strefie nieprzeznaczonej do zabudowy.

W przypadku realizacji Drogi Czerwonej, Miasto wypłaci należne odszkodowania, wykupi budynki i ew. działki, wówczas dojazdem do działek nr [...] i [...] może być droga wewnętrzna 39 KDW (aktualnie 40 KDW). Projekt planu poprzez jej wyznaczenie rezerwuje teren pod ww. dojazd. Do czasu realizacji ustaleń planu teren ten może być użytkowany w dotychczasowy sposób, jednakże nie może on być zabudowywany.

Ad. 2 Wszelkie wymagane przepisami opracowania dotyczące wpływu inwestycji na otoczenie zostaną wykonane na etapie projektu budowlanego inwestycji i po jego realizacji.

Pismem z dnia 31 marca 2005r. A.F. wezwała Radę Miasta na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spornego terenu, naruszającego interes prawny i uprawnienia skarżącej, skutkującego w konsekwencji niemożnością normalnego użytkowania budynku mieszkalnego skarżącej i mającego negatywny wpływ na warunki życia mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. Lotników [...].

W wezwaniu tym powołała się na swoje pismo z dnia 10 stycznia 2005 r. zawierające uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spornego terenu, które nie zostały w żadnej części uwzględnione.

Podjęcie przez Radę Miasta uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack narusza interes prawny i uprawnienia skarżącej. Z uzasadnienia spornej uchwały wynika, iż polityka przestrzenna dla rejonu Redłowa zmierza do ujawnienia i wykorzystania nowych szans związanych z przebiegiem Drogi Różowej, docelowo Czerwonej, następnie do minimalizacji konfliktów oraz do dopuszczenia przekształceń w kierunku współistnienia lub wypierania funkcji mieszkaniowej przez inne funkcje – załącznik nr 2 do uchwały.

Uchwalony mpzp powoduje, iż owo współistnienie funkcji mieszkaniowej z planowanymi innymi funkcjami jest niemożliwe. Podobnie za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie, iż uchwalony mpzp prowadzi do minimalizacji konfliktów w sytuacji, gdy z 70 (siedemdziesięciu) uwag do projektu planu uwzględniona została 1 (jedna), 4 odrzucono w znacznej części, a 65 w całości.

Skarżąca wskazała, że we wcześniejszych planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na spornym terenie oraz wydanych na ich podstawie decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z załącznikami graficznymi do tych decyzji - sygn. akt [...] Droga Różowa oraz [...], budynek mieszkalny położony przy ul. Lotników [...] przeznaczony był do wyburzenia. Powyższy plan takiego rozwiązania nie przewiduje, pozostawiając przedmiotową nieruchomość wprost na granicy planowanej inwestycji. Jednocześnie poprzednie plany zagospodarowania przestrzennego przewidywały również istnienie w tym rejonie Drogi Czerwonej. Argumenty, iż w przypadku realizacji Drogi Czerwonej, Gmina Miasta wykupi sporne działki i wypłaci odszkodowania, nie wpływają w żaden sposób na funkcjonowanie lokalu położonego w Gdyni przy ul. Lotników [...] w trakcie inwestycji związanej z budową Drogi Różowej, a w konsekwencji na warunki życia mieszkańców.

Planowana inwestycja znajduje się w bezpośredniej odległości od budynku mieszkalnego, który znajduje się de facto w obszarze pasa drogowego, co stanowi naruszenie powyższej zasady. Inwestycja ma bezpośredni wpływ na użytkowanie nieruchomości oraz funkcjonowanie mieszkańców. Bezpośrednie sąsiedztwo drogi publicznej, stanowiącej według organu "jeden z podstawowych elementów układu komunikacyjnego aglomeracji " spowoduje wysoką generację hałasu, zanieczyszczeń spalinami, a przede wszystkim drgania przedmiotowego budynku.

Twierdzenia organu wyrażone w piśmie z dnia 11 marca 2005 r., iż wszelkie wymagane przepisami prawa opracowania dotyczące wpływu inwestycji na otoczenie zostaną wykonane na etapie projektu budowlanego inwestycji i po jego realizacji wskazują, iż interes prawny skarżącej jest w ogóle pomijany. Ostatnie prace remontowe na ul. Lotników spowodowały bowiem bardzo odczuwalne drgania, po których nastąpiły pęknięcia muru, ścian oraz innych elementów konstrukcyjnych budynku, na co wskazywała skarżąca w toku dokonywanych oględzin przez pracowników organu. Przedmiotowy budynek został posadowiony w latach trzydziestych XX wieku, a stan murów i stropów drewnianych nie pozwala na wykonywanie zintensyfikowanych prac w bezpośrednim sąsiedztwie budynku bez wpływu na jego konstrukcję.

Sytuacji tej nie zmieni mur - bariera usadowiony w odległości kilku metrów od frontu budynku, oddzielonego od budynku skarżącej zaledwie 3,5 metrowym odcinkiem drogi, tzw. ciągiem jezdno-pieszym.

Projekt inwestycji Drogi Różowej nie uwzględnia również chodnika, który zapewniłby normalne, a przede wszystkim bezpieczne dojście do spornej posesji. Bezpieczeństwa ani funkcjonalności rozwiązania przyjętego w planie nie zapewniają progi zwalniające ani planowana 3,5 metrowa szerokość drogi.

Brak jest również jakichkolwiek miejsc postojowych czy parkingowych, a szerokość drogi w ciągu pieszo-jezdnym nie pozwoli na postój czy zatrzymanie pojazdu przed budynkiem, a w konsekwencji uniemożliwi wjazd na teren posesji mieszkańców oraz służb sanitarnych.

Uchwalony plan - w porównaniu z planami wcześniejszymi, przewidującymi tożsame funkcje i inwestycje - zakłada współistnienie funkcji mieszkalnej z funkcjami komunikacyjnymi. Dotyczy to w szczególności działek nr [...], [...] oraz 40. Przyjęte rozwiązania w sposób ewidentny wskazują, iż niejako "na siłę" próbuje się te funkcje pogodzić w sytuacji, gdy jest to faktycznie i prawnie niemożliwe. Przed działkami nr [...], [...] i [...] zastosowano zwężenie drogi dojazdowej z 5 do 3,5 m w związku z inwestycją Drogi Różowej oraz zaprojektowano mur -barierę, która jedynie w teorii ma odgrodzić budynek mieszkalny od głównej arterii komunikacyjnej, nadto zrezygnowano z budowy drogi rowerowej oraz chodników.

Co więcej, z terenu działek [...],[...],[...] w tylnej części wytyczona została w mpzp nowa droga wewnętrzna oznaczona symbolem KDW39, co było zarówno przez skarżącą, jak i pozostałych mieszkańców spornych nieruchomości kwestionowane w toku postępowania dotyczącego uchwalenia planu.

Uchwalony przez Radę Miasta miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje również możliwości dojazdu od frontu budynku przy ul. Lotników [...], co pozostaje w sprzeczności ze stanem obecnym, jak również z projektem mpzp dotyczącym budowy Drogi Różowej.

Nowa droga KDW39 (aktualnie 40) ma umożliwić dojazd do spornych działek z przeciwnej strony niż dotychczas, jednakże dopiero po wybudowaniu Drogi Czerwonej, przy czym z pisma Prezydenta Miasta z dnia 11 marca 2005 r. wynika, iż w przypadku realizacji Drogi Czerwonej Gmina wykupi ewentualne budynki i działki. W tym miejscu skarżąca wskazuje, iż organ gminy samowolnie i bez żadnych ustaleń z właścicielami dysponują częścią działek na przedmiotową drogę. Skarżąca nadto wskazuje, iż zgodnie z uchwalonym mpzp linia nieprzekraczalnej zabudowy wkracza na wysokość połowy istniejącego budynku. Powyższe oznacza, że po tzw. "śmierci technicznej" budynku, zabudowa aż do tej linii będzie niemożliwa. Wyznaczenie linii nieprzekraczalnej zabudowy na wysokości jak w mpzp nastąpiło z naruszeniem przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz stosownych przepisów prawa budowlanego, co prowadzi do konkluzji, iż wytyczenie nowej drogi nastąpiło w odległości zbyt bliskiej od spornej działki.

Powyższe zmiany w mpzp zmieniają dotychczasowy sposób zagospodarowania działki, w sposób istotny zmniejszając jej wartość. Jednocześnie obszar niezbędny na ewentualną przyszłą odbudowę czy też posadowienie nowego budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce ulega zmniejszeniu o ponad połowę.

Przyjęte przez organ rozwiązania w sposób bezsprzeczny naruszają interesy mieszkańców, w tym skarżącej oraz mają bezpośredni wpływ na pogorszenie warunków życiowych, zmniejszając czy wręcz wykluczając funkcje mieszkalne budynku, ograniczając w sposób znaczny standard życia mieszkańców, a w konsekwencji wpływając na wartość przedmiotowej nieruchomości. Takie działania powodują, iż naruszony zostaje interes prawny właścicieli nieruchomości.

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 1 ust. 1 pkt 7 nakazuje przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnienie prawa własności, przy czym każdy ma prawo ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy).

W związku z powyższymi uwagami skarżąca wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie wskazała, iż koniecznym jest na obecnym etapie postępowania administracyjnego wykonanie wszelkich niezbędnych ekspertyz dotyczących poziomu hałasu, poziomu zanieczyszczeń oraz wpływu drgań, wynikających z prac budowlanych oraz późniejszego użytkowania Drogi Różowej na budynki mieszkalne położone w bezpośrednim sąsiedztwie tej drogi, z uwzględnieniem nieruchomości położonej przy ul. Lotników [...].

W dniu 5 kwietnia 2005r. skarżąca złożyła kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa domagając się uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego terenu uwag zgłoszonych na etapie projektu inwestycji Droga Różowa.

W piśmie tym zakwestionowała odległość Drogi Różowej docelowo Drogi Czerwonej od posesji, szerokość drogi dojazdowej do działek [...],[...],[...] brak chodnika dla pieszych przed tymi działkami, brak wyznaczonych miejsc parkingowych lub postojowych w obrębie tych posesji, brak informacji dotyczących podłączenia do sieci kanalizacyjnej, brak informacji na temat wpływu realizacji planowanych inwestycji i użytkowania Drogi Różowej na konstrukcje budynków mieszkalnych na posesjach [...],[...],[...] przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy w obszarze posesji [...] i wyznaczenie nowej drogi KDW 39 (aktualnie 40) w obszarze posesji skarżącej.

W dniu 4 lipca 2005r. A. F. wniosła Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta z dnia 23 lutego 2005r. nr XXVIII/648/05 zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 22 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) poprzez nieokreślenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym w sytuacji, gdy z przyjętego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego owe podziały wynikają, co ma istotne znaczenie dla stron postępowania, zwłaszcza w zakresie korzystania z przedmiotowych nieruchomości objętych planem, a informacje powyższe winne być podane stronom do wiadomości już na etapie projektu mpzp; powyższe winno skutkować nieważnością uchwały Rady Gminy, stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało, że korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób i zgodnie z jej przeznaczeniem zostało w sposób istotny ograniczone, a Gmina uchyla się od roszczeń przysługujących stronie wprost w powołanym wyżej przepisie, wprowadzając rozwiązania pośrednie, skutkujące pozostawieniem spornego budynku bezpośrednio w sąsiedztwie inwestycji, z naruszeniem przepisów dotyczących warunków technicznych i z wyłączeniem niezbędnej infrastruktury, dostępu do nieruchomości w sytuacji, gdy z wcześniejszych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla spornego terenu wynikało, iż sporna nieruchomość przeznaczona jest pod wyburzenie;

3. naruszenie art. 53 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji kończącej postępowanie na piśmie, z pouczeniem o przysługujących stronie środkach zaskarżenia i terminach do ich wniesienia;

4.naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 Kpa poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy oraz odmowę rzeczowego rozważenia argumentów strony wyrażonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skutkujących w konsekwencji nieuwzględnieniem słusznego interesu obywatela.

Nadto skarżąca podtrzymała twierdzenia i wnioski zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do Rady Miasta.

Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości nim objętych. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w G., rejon ulic Stryjskiej i Łużyckiej określone zostały wszelkie wskazane w art. 15 ustawy zasady, warunki, wymagania, parametry i wskaźniki. Warunki scalania i podziału nieruchomości określone zostały w poszczególnych kartach terenu. W niektórych kartach terenu zasady te określone zostały przez zapis "nie ustala się", co oznacza, że nie zostały nałożone szczególne zasady podziału i scalania nieruchomości. W karcie terenu obejmującej teren, na którym zlokalizowana jest nieruchomość wnoszącej skargę warunki scalania i podziału nieruchomości określone zostały zapisami dotyczącymi minimalnej powierzchni działki budowlanej. Nie zostały sprecyzowane inne ograniczenia i zakazy, wobec czego zarzut, iż zaistniała "niepewność co do zakresu korzystania przez osoby uprawnione z przedmiotowej nieruchomości" oraz naruszone zostało prawo własności i prawo nią władania jest niezasadny.

Przewidziane w art. 36 ust. 1 żądania odszkodowania lub wykupienia nieruchomości przysługują właścicielom lub użytkownikom nieruchomości, w przypadku, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Wnosząca skargę twierdzi, że opisana ta przesłanka zachodzi w jej sprawie, a "organ uchyla się od wypełniania roszczeń przysługującej skarżącej". Wnosząca skargę twierdzi także, że "organ wprowadza rozwiązania pośrednie, które pozostają w sprzeczności z przepisami prawa", a przyjęte rozwiązania naruszają "przepisy dotyczące warunków technicznych i wymogów dot. korzystania z nieruchomości i drogi publicznej, wykluczają niezbędną infrastrukturę oraz uniemożliwiają dostęp do nieruchomości". Wnosząca skargę nie wskazuje, jakie przepisy prawa zostały naruszone. Plan miejscowy sporządzony został zgodnie z przepisami prawa, co zostało potwierdzone pismem Wojewody w sprawie stwierdzenia zgodności uchwały w sprawie jego uchwalenia z prawem. Plan miejscowy poprzez cofnięcie nieprzekraczalnych linii zabudowy rezerwuje teren pod perspektywiczną modernizację Drogi Różowej do klasy ulicy głównej ruchu przyspieszonego – Drogi Czerwonej. Przyjęcie tej linii umożliwia wykorzystywanie przedmiotowej działki w dotychczasowy sposób, bez możliwości rozbudowy budynku w strefie nieprzeznaczonej do zabudowy. Twierdzenie wnoszącej skargę, że organ uchyla się od wypełniania roszczeń jest niezasadne. Realizacja roszczeń, o których mowa w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym następuje zgodnie z przepisami tej ustawy, a samo zaistnienie tych roszczeń nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W przypadku realizacji Drogi Czerwonej, Miasto wypłaci należne odszkodowania, wykupi budynki i ewentualne działki.

Zgodnie z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu na piśmie zawiadamia się inwestora oraz właścicieli użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Inwestycja będąca przedmiotem decyzji wskazanej w skardze ([...]) nie jest zlokalizowana na nieruchomości stanowiącej własność wnoszącej skargę bądź pozostającej w jej użytkowaniu wieczystym. W związku z tym nie zaistniał obowiązek pisemnego zawiadomienia wnoszącej skargę, która o wszczęciu postępowania mogła dowiedzieć się z obwieszczenia wywieszonego w siedzibie Urzędu Miasta w dniach 14.-27.12.2004 roku. Obwieszczenie o decyzji kończącej postępowanie zamieszczone zostało na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta w dniach 14.-28.01.2005 roku.

Zarzut naruszenia "przepisów postępowania, a szczególności art. 7 Kpa poprzez niewyjaśnione istoty sprawy oraz odmowę rzeczowego rozważenia argumentów strony wyrażonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skutkujących w konsekwencji nieuwzględnieniem słusznego interesu obywatela" jest niezasadny. Rada Miasta Gdyni uchwałą nr XXXI/735/05 ustosunkowała się do wniesionego wezwania do usunięcia naruszeń, uchwała ta została przekazana wnoszącej skargę w dniu 3 czerwca 2005 roku. Przyczyny nieuwzględnienia wezwania zostały wskazane w uzasadnieniu do tej uchwały. Rada Miasta przed podjęciem uchwały zapoznała się z argumentami wnoszącej wezwanie, wezwanie było przedmiotem prac komisji Rady, które pozytywnie zaopiniowały projekt uchwały. Wobec powyższego zarzut naruszenia art.7 Kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jest niezrozumiały. Stanowisko Rady Miasta w sprawie wezwania A. F. zostało jej przekazane poprzez przesłanie uchwały w tej sprawie. Wnosząca skargę skorzystała z przysługującego jej, zgodnie z przepisami ustawy o samorządzie gminnym oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnienia do złożenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonego aktu ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.

Stosownie do art. 3 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Przytoczony wyżej przepis prawa wyznacza gminę, jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu.

W orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa (por. Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne zarys systemu; wyd. II, LexisNexis, W-wa 2003 r., str. 40 i n).

Samodzielność planistyczna gminy sprowadza się przede wszystkim do planowania lokalnego, gdyż planowanie na innym szczeblu (województwa, czy kraju) podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw.

Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na terenie gminy.

Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Jednym z elementów planowania przestrzennego, nie tylko na terenie gminy, jest obowiązek wyznaczenia terenów pod rozwój infrastruktury, w tym przede wszystkim pod budowę dróg publicznych, o różnym charakterze, co jest niezbędne dla zapewnienia sprawności transportu towarowego i osobowego, którego znaczenie rośnie wraz z rozwojem motoryzacji.

Skarga w niniejszej sprawie opiera się w istocie na przekonaniu, iż realizacja celów publicznych, poprzez wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonych terenów pod budowę dróg, możliwa i dopuszczalna jest tylko za zgodą właścicieli nieruchomości, bądź też bez naruszania ich prawa własności wynikającego z Konstytucji RP.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 21 ust 1 Konstytucji Rzeczpospolita Polska chroni prawo własności, lecz jednocześnie dopuszcza jej wywłaszczenie, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (por. ust 2 art. 21 Konstytucji RP). Ponadto przepisy jej art. 64, określającego ochronę prawa własności w sposób jednoznaczny i wyraźny dopuszczają możliwość jej ograniczenia, lecz tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Oznacza to, że prawo własności nie ma charakteru bezwzględnego, oraz że, dla przeznaczenia określonego terenu pod realizację celów publicznych w planie miejscowym, nie wymaga zgody właścicieli (wieczystych użytkowników).

Wniesienie skargi na uchwałę rady gminy o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wywołuje konieczność rozważenia zakresu kontroli zaskarżonej uchwały dokonywanej przez sąd administracyjny. Ustawa z dnia 27 marca 2003r.nie zawiera nawet unormowania dopuszczającego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na taką uchwałę, obowiązuje tutaj możliwość wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Legitymowanym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. A. F. jest współwłaścicielką działki nr [...] przy ul. Lotników [...] w G., która jest objęta opracowaniem planu. W sąsiedztwie nieruchomości skarżącej przewidziana została w zaskarżonej uchwale budowa drogi głównej. Niewątpliwie skarżąca jako właścicielka nieruchomości objętej przedmiotowym planem ma legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworząca tenże plan. Przeznaczenie nieruchomości skarżącej pod projektowaną drogę wewnętrzną oznaczoną jako 40 KDW oraz wytyczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na tej nieruchomości narusza interes prawny skarżącej wynikający z przysługującego jej prawa własności, co daje jej legitymację do wniesienia skargi na uchwałę.

Podkreślić należy jednakże, że nie oznacza to zasadności skargi na uchwałę dotycząca planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego i jest wtedy zgodne z prawem. Wadliwe jest natomiast jedynie w sytuacji, gdy naruszenie interesu prawnego związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została z zachowaniem terminu. Złożona została bowiem w terminie 30 dni od doręczenia skarżącej uchwały z dnia 25 maja 2005r. nr XXXI/735/05 dotyczącej wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałę tą otrzymała skarżąca w dniu 3 czerwca 2005r., stąd też termin do wniesienia skargi upływał z końcem dnia 4 lipca 2005r. i tego dnia została nadana w urzędzie pocztowym niniejsza skarga.

Wskazać przy tym należy, że w odniesieniu do terminu składania skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma jednolitego poglądu. Przyjmuje się bowiem, że termin ten powinien być obliczany na podstawie art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem wynosi on 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie lub też 60 dni od dnia wniesienia wezwania, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2006r. , sygn. akt II OSK 1009/06). Z drugiej zaś strony przyjmuje się, że przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania przy obliczaniu terminów do wnoszenia skarg na uchwały, o jakich mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zatem aktualny jest nadal pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998r.,FPS 1/98, ONSA1998/3/78 , a mianowicie, że "W sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 z późn. zm.) stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu; jednakże gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie" (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 276/06, niepublikowane).

W obu tychże koncepcjach przyjmuje się jednak, że w razie udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin ten biegnie od daty doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Taka zaś sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

W ustawie o samorządzie gminnym brak jest kryteriów określających zakres kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Z tego względu należy odwołać się do cytowanego wyżej art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Przepis ten, z racji umieszczenia w ustawie o Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych, posiada bowiem charakter ogólnego unormowania. W myśl powołanego przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Jednym z założeń tej procedury, dającym odczytać się z art. 1 ust 1 wspomnianej ustawy, jest rozwiązywanie konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w sprawach związanych z planowaniem przestrzennym przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Planowanie przestrzenne, którego efektem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego siłą rzeczy powoduje konflikty interesów wskazanych podmiotów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gwarantuje ochronę prawa własności nakazując uwzględniać w zagospodarowaniu przestrzennym prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy).

Jednakże prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym również innych niż własność okoliczności. W powołanym przepisie zaledwie przykładowo wymieniono okoliczności, takie jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, walory ekonomiczne przestrzeni, potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego itp., które uwzględnia się w zagospodarowaniu przestrzennym. Przytoczone uwarunkowania planowania przestrzennego wskazują na istotne znaczenie w procedurze tego planowania zasad rozwiązywania konfliktów pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Jednym z instrumentów przewidzianych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym służącym rozwiązywaniu konfliktów jakie rodzi planowanie przestrzenne jest możliwość wniesienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwagi rozpatruje rada gminy podczas uchwalania planu miejscowego (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Możliwość wniesienia uwag służy temu, aby ten, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te winny zostać wzięte pod rozwagę. Przede wszystkim zaś rada gminy winna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub prawa osoby wnoszącej uwagi; czyniąc to winna uwzględnić te okoliczności, o których była mowa, a więc skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnić okoliczności, które w myśl art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zagospodarowaniu przestrzennym się uwzględnia.

Wskazać nadto należy, że sąd nie może ingerować we władztwo planistyczne gminy w sytuacji, gdy zachowane zostały wszystkie przepisy związane z procedurą uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd administracyjny nie kontroluje celowości konkretnych zamierzeń planistycznych, gdyż wkraczałby w takim przypadku w kompetencje rady gminy. Jego funkcją jest natomiast badanie, czy podczas tworzenia planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedery planistycznej.

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że objęta projektem planu realizacja "Drogi Czerwonej" w G. nie jest nowym elementem działalności planistycznej gminy, gdyż jej realizację przewidziano w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Gdyni.

Skarżąca oraz inni mieszkańcy ul. Lotników znali ograniczenia dotyczące możliwości zabudowy bądź rozbudowy ich nieruchomości leżących w granicach planowanej Drogi Różowej (docelowo Drogi Czerwonej), dla której były rezerwowane tereny pod budowę, skutkiem czego niedopuszczalna była na tym terenie realizacja jakiejkolwiek działalności inwestycyjnej.

Plan dopuszcza możliwość pozostawienia na nieruchomości skarżącej dotychczasowej funkcji mieszkaniowej, przy zapewnieniu odpowiedniej ochrony, której będą wymagały przepisy prawa obowiązujące w dacie przystąpienia do procesu inwestycyjnego, co będzie możliwe dopiero po uzyskaniu przez inwestora zarówno decyzji o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę tej trasy (budowa ekranów akustycznych, zieleni izolacyjnej itp.). Wszystkie szczegółowe zagadnienia dotyczące zachowania odległości pomiędzy budowaną drogą określonej kategorii, a istniejąca zabudową na sąsiednich gruntach będą przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć we wskazanych wyżej odrębnych postępowaniach administracyjnych.

Wskazać przy tym należy, że jak wyjaśnił to organ przy rozpatrywaniu zgłoszonych przez skarżącą uwag do projektu planu Droga Czerwona była przewidywana we wcześniej obowiązujących planach. Przebieg jej został uwzględniony w obowiązującym do 31.12.2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Gdyni. Droga Różowa 19 KD-G 2/2 (aktualnie 20 KD-G 2/2), (docelowo Droga Czerwona 19 KD-GP 2/3, aktualnie 20 KD-GP 2/3) stanowi jeden z podstawowych elementów układu komunikacyjnego aglomeracji gdańskiej, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego została wskazana jako ulica główna G 2/2, GP 2/3. W związku z powyższym nie ma możliwości lokalnego zmniejszenia jej parametrów. Ulica 19 KD-G (KD-GP) (aktualnie 20 KD-G (KD-GP)) jest ulicą publiczną podlegającą przepisom ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086). Parametry ulicy, w tym szerokość w liniach rozgraniczających zaprojektowane zostały zgodnie z ww. ustawą. Poprzez cofnięcie nieprzekraczalnych linii zabudowy rezerwuje teren pod perspektywiczną modernizację Drogi Różowej do klasy ulicy głównej ruchu przyspieszonego – Drogi Czerwonej (GP 2/3). Przyjęcie tej linii umożliwia wykorzystywanie działki w dotychczasowy sposób, bez możliwości rozbudowy budynku w strefie nieprzeznaczonej do zabudowy. Stwierdził jednocześnie, że w przypadku realizacji Drogi Czerwonej, Miasto wypłaci należne odszkodowania, wykupi budynki i ew. działki, wówczas dojazdem do działek nr [...] i [...] może być droga wewnętrzna aktualnie 40 KDW. Projekt planu poprzez jej wyznaczenie rezerwuje teren pod ten dojazd, przy czym do czasu realizacji ustaleń planu teren ten może być użytkowany w dotychczasowy sposób, jednakże nie może on być zabudowywany. Wskazano również, że wszelkie wymagane przepisami opracowania dotyczące wpływu inwestycji na otoczenie zostaną wykonane na etapie projektu budowlanego inwestycji i po jego realizacji.

Z powyższego wynika, że przy uchwalaniu planu Rada Gminy wskazała na znaczenie projektowanych rozwiązań komunikacyjnych dla interesu publicznego. Odniosła się także do interesów indywidualnych osób składających uwagi. Wskazała przy tym na konieczność zachowania wymaganych przepisami prawa parametrów technicznych projektowanych rozwiązań komunikacyjnych. Organ planistyczny miał więc na uwadze potrzebę pogodzenia interesu publicznego i interesu prywatnego. Realizacja obu tych interesów okazała się jednak niemożliwa, co wynika z analizy istniejącego stanu faktycznego i wykluczenia możliwości zaplanowania drogi w inny sposób.

Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez nieokreślenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem. Istotnie z treści zaskarżonej uchwały wynika, że w niektórych kartach terenu nie zostały ustalone warunki scalania i podziału, lecz dotyczy to głównie kart terenu dla ulic i dróg oraz kart terenu o niewielkiej powierzchni. Przede wszystkim zaś wskazać należy, że z karty terenu dotyczącej terenu numer 13, na którym znajduje się nieruchomości skarżącej, wynika, że zostały ustalone szczegółowe warunki scalania i podziału nieruchomości poprzez określenie minimalnej powierzchni działki.

Nie może również odnieść skutku w niniejszym postępowaniu zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które spowodowało, że korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób i zgodnie z jej przeznaczeniem zostało w sposób istotny ograniczone, a Gmina uchyla się od roszczeń przysługujących stronie wprost w powołanym wyżej przepisie.

Art. 36 ust. 1 ustawy stanowi, że jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy:

1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2) wykupienia nieruchomości lub jej części.

Realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej (ust. 2).

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (ust.3).

Przesłanką wszystkich roszczeń wymienionych w przepisach artykułu 36 jest wejście w życie nowego planu miejscowego. Naruszenie tego artykułu nie może mieć miejsca na etapie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, stąd zarzut skargi w tym zakresie jest bezprzedmiotowy.

Podkreślić w tym miejscu należy, że przepisy art. 36 ust. 1-3 mają właśnie na celu ochronę prawa własności osób, których interes prawny naruszony zostanie ustaleniami planu w postaci możliwości żądania odszkodowania, wykupienia nieruchomości lub jej zamiany na inną.

W ocenie Sądu zarzut naruszenie art. 53 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być w ogóle rozpatrywany w niniejszym postępowaniu, jako że nie dotyczy on postępowania związanego z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy.

Wbrew zarzutowi skargi w toku niniejszego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 Kpa poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy oraz odmowę rzeczowego rozważenia argumentów strony wyrażonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skutkujących w konsekwencji nieuwzględnieniem słusznego interesu obywatela.

Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r., OSK 215/04, LEX nr 174009). Tym samym bezprzedmiotowy jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7 Kpa.

Art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3) rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36;

6) uzyskuje opinie o projekcie planu:

a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7) uzgadnia projekt planu z:

a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków,

c) organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

g) właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

h) właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;

8) uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.

Z art. 20 ust. 1 wynika natomiast, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi (ust. 2).

W toku procedury uchwalania przedmiotowego planu nie naruszono powyżej cytowanych przepisów prawa, gdyż z akt sprawy wynika, że Rada Miasta, przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu, uzyskała wszystkie niezbędne uzgodnienia, opinie oraz stanowiska innych organów administracji, projekt planu był prawidłowo wyłożony, rozpatrzone zostały uwagi do projektu, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie stanowi załącznik do uchwały. Wojewoda po sprawdzeniu uchwały pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem nie wniósł uwag do treści podjętej uchwały.

W ocenie Sądu w trakcie uchwalania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego wynikającego z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie naruszyła norm prawa materialnego.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddali skargę jako bezzasadną.