Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1660/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2024 r. sprawy ze skargi E. D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., na podstawie § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz.U. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) i § 6 ust. 1 pkt 2 § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2022 r. poz. 9305) oraz

§ 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 3, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 4

w związku z ust. 8, § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 oraz

z 2022 r. poz. 3530 i poz. 4666), rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu E. D. do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m.st. Warszawy.

E. D. (ur. 1979 r., stan cywilny: rozwiedziona) prowadząca 4-osobowe gospodarstwo domowe z O. D. (ur. 2005 r., córka ww.), S. D. (ur. 2007 r., syn ww.) oraz L. D. (ur. 2020 r., wnuczka ww.) wystąpiła w dniu [...] marca 2023 r. z wnioskiem o pomoc mieszkaniową z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, że zgodnie z § 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i § 9. Stosownie do § 7 ust. 1, przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę zamieszkującą w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2, w przypadku zamieszkiwania jednej osoby w lokalu, a w przypadku zamieszkiwania dwóch osób w lokalu nie więcej niż 14 m2, powiększone

o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Ponadto według § 32, niezłożenie oświadczeń i dokumentów w wyznaczonym terminie umożliwiających przeprowadzenie analizy, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione

w § 9 ust. 1 pkt 1 umożliwiającego zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (§ 32 ust. 1 pkt 4).

Na podstawie zebranych dokumentów ustalono, że E. D. jest najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] na podstawie umowy najmu z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz zmiany warunków umowy najmu z dnia [...] czerwca 2022 r. Umowa została zawarta na czas określony, tj. od dnia [...] lipca 2019 r. do dnia [...] czerwca 2023 r. Przedmiotowy lokal składa się z 2 pokoi, kuchni, łazienki z WC oraz przedpokoju o powierzchni całkowitej 44,95 m2,

w tym powierzchni mieszkalnej 27,65 m2 i zamieszkują w nim 4 ww. osoby.

Organ w związku z powyższym uznał, że zostało przekroczone kryterium metrażowe określone ww. przepisami. Średni miesięczny dochód w 4-osobowym gospodarstwie domowym wnioskodawczyni w dacie złożenia wniosku wynosił [...] zł.

E. D. we wniosku wskazała, iż posiada udokumentowany zły stan zdrowia, dołączając orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] marca 2023 r., w którym orzeczono częściową niezdolność do pracy do dnia [...] marca 2026 r. Ponadto dołączyła zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2023 r. W ocenie organu zastosowanie § 7 ust. 4 ww. uchwały, w celu zwolnienia

z warunków kryterium metrażowego, nie ma uzasadnienia.

E. D. pismem z dnia 25 lipca 2023 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. Nr [...]

o odmowie zakwalifikowania jej do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

Skarżąca, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zarzuciła organowi przy jej wydaniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegających na tym, że nie przesłuchano skarżącej.

Argumentując podniosła, że powodem odmowy zakwalifikowania jej do udzielenia pomocy mieszkaniowej było przekroczenie kryterium metrażowego o 1,65 m2, mimo szczególnych okoliczności, którymi są jej niepełnosprawność i ustalona sądownie opieka nad małoletnią. Wskazała, że Zarząd Dzielnicy nie wziął pod uwagę § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., który zwalnia z warunków, o których mowa w ust. 1, czyli warunków dotyczących kryterium metrażowego.

Skarżąca zwróciła uwagę na orzecznictwo sądowe, które nie dopuszcza odmowy przyznania lokalu socjalnego z przyczyn innych niż niespełnienie kryterium dochodowego i tytułu najmu do innego lokalu. Nadmieniła, że warunki przyznawania lokali socjalnych określa ustawa o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca

2001 r., w której w art. 23 ust. 2 ustalone są jedynie dwa kryteria udzielenia pomocy mieszkaniowej w postaci najmu socjalnego, tj. brak tytułu prawnego do innego lokalu

i spełnianie kryterium dochodowego. Wprowadzenie przez organ innych wymogów jest więc niezgodne z www. zapisem ustawy.

Skarżąca podała, że ma pod swoją opieką małoletnie dzieci i konstytucyjnym obowiązkiem Gminy, wynikającym wprost z art. 75 Konstytucji RP, jest zapewnienie realizacji jej potrzeb mieszkaniowych, czego Zarząd Dzielnicy uporczywie jej odmawia.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...], wnosząc o jej oddalenie, stwierdził, że rozpatrując wniosek skarżącej wziął pod uwagę brak spełnienia przesłanek określonych w § 4, § 7 ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 8 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., tj. przekroczone zostało kryterium metrażowe oraz posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.

W ocenie organu, rozstrzygnięcie w sprawie jest prawidłowe. Zastosowanie

§ 7 ust. 4 ww. uchwały w celu zwolnienia z warunków kryterium metrażowego nie mogło mieć zastosowania, ponieważ skarżąca posiada orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy, a opiekę nad małoletnią wnuczką może sprawować do chwili uzyskania w dniu [...] sierpnia 2023 r. pełnoletności przez jej córkę O. D.. Jednocześnie zwrócił uwagę, że w punkcie 1 przedmiotowej skargi skarżąca podniosła zarzut, iż nie została udzielona jej pomoc mieszkaniowa poprzez wynajem zajmowanego lokalu na czas oznaczony, chociaż nie wnosiła o udzielenie pomocy poprzez zawarcie umowy na czas oznaczony.

Ponadto, organ wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami obowiązującej

w dacie rozpatrzenia wniosku uchwały najmowej, po spełnieniu określonych kryteriów o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje średni miesięczny dochód

w gospodarstwie domowym.

Organ poinformował, że aktualnie nie posiada informacji, czy skarżąca przedłużyła umowę najmu na zajmowany lokal i na jaki okres.

Ustanowiony w sprawie, w ramach prawa pomocy, pełnomocnik z urzędu pismem procesowym z dnia 16 stycznia 2024 r. podtrzymał zarzuty skargi.

Odnosząc się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, iż przy rozpatrywaniu wniosku wziął pod uwagę brak spełnienia przesłanek określonych

w § 4, ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 8 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, zauważył, że posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu w świetle ww. uchwały nie jest przesłanką negatywną do odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej. Zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 4 ww. uchwały, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1. Przepis ten sam w sobie nie stanowi jednak przesłanki do odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej w przypadku posiadania tytułu prawnego do lokalu innego niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt. 1, np. umowy najmu. Zgodnie z § 4 ww. uchwały, pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone

w § 5 oraz w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i § 9. W normie § 9 nie wymieniono natomiast umowy najmu.

Ponadto stwierdził, że umowa najmu, w przeciwieństwie do prawa własności, nie charakteryzuje się trwałością i nie zapewnia wnioskodawcy stałości miejsca zamieszkania. Umowa taka może być w każdej chwili wypowiedziana przez wynajmującego, np. z powodu sprzedaży mieszkania będącego przedmiotem wynajmu. Samo posiadanie tytułu prawnego do innego lokalu, zwłaszcza umowy najmu, nie przesądza o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych.

Wskazał na orzecznictwo sądowe stanowiące, iż uchwała podjęta na podstawie art 21 ust.1 ust. 1 pkt 2, a także art. 21 ust 3 ustawy o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca 2001 r., jest aktem o charakterze wykonawczym i jej postanowienia nie mogą wykraczać poza materię wynikającą z delegacji ustawowej. W przypadku, gdy ustawodawca wprost określa niektóre zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, czy też najmu lokali socjalnych, rada nie może ich zmieniać lub ograniczać, w tym przypadku określając dodatkowe kryterium, tj. kryterium metrażowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2023 r., III OSK 89/22; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 lutego 2023 r., III SA/Gd 610/22).

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia organu, że skarżąca nie zaznaczyła we wniosku, iż wnosi o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy na czas oznaczony, zwrócił uwagę, iż na druku wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej w pkt 1.1 brak jest opcji do zaznaczenia, aby pomoc mieszkaniowa była udzielona poprzez wynajem zajmowanego mieszkania. Trudno zatem upatrywać winy wnioskodawczyni, w tym, iż o taką pomoc nie wnosiła.

Nadto, zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zatem w razie wątpliwości organ zobowiązany był do ustalenia intencji strony, w celu umożliwienia jej złożenia stosownych wniosków i oświadczeń.

Ponadto, nie zgodził się z argumentami wskazanymi w odpowiedzi na skargę, iż skarżącej nie przysługuje określone 7 ust. 4 ww. uchwały zwolnienie z warunków kryterium metrażowego. Skarżąca posiada orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy, co świadczy o trudnej sytuacji zdrowotnej, która przekłada się również na trudną sytuacją finansową w związku z ograniczonymi możliwościami zarobkowania. Uzyskanie przez małoletnią córkę pełnoletności również nie powinno mieć w tej sprawie znaczenia, gdyż nie należy przypuszczać, iż z tym dniem skarżąca przestanie sprawować opiekę nad wnuczką, która zamieszkuje wraz z nią

w wynajmowanym mieszkaniu.

Z ww. względów, zaskarżona uchwała narusza interes skarżącej w uzyskaniu pomocy mieszkaniowej. Z norm prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 21 czerwca

2001 r. o ochronie praw lokatorów, nie wynikają bowiem przesłanki odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej przyjęte, jako podstawa wydania zaskarżonej uchwały, tj. przyjęcie kryterium metrażowego oraz posiadanie tytułu prawnego do mieszkania w postaci umowy najmu. Jednocześnie, skarżąca spełniła kryterium dochodowe, co uprawnia ją do uzyskania pomocy mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. Nr [...] mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt

I OPS 4/08 (publ. CBOSA) wskazał, że uchwała Zarządu Dzielnicy m.st. Warszawy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem

z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się

w mieszkaniowym zasobie gminy.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sprawa została rozpatrzona w oparciu o przepisy uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 14836, z 2022 r., poz. 3530 i poz. 4666).

W postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów (Dz. U. z 2023 r., poz. 725) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy, określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone w punktach 1 - 6.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony w oparciu

o przepisy ww. uchwały. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne, kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie organ odmówił zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych

w § 4, § 7 ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 8, uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., tj. przekroczone zostało kryterium metrażowe oraz skarżąca posiadała tytuł prawny do zajmowanego lokalu.

Przepis § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy stanowi, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy,

z zastrzeżeniem ust. 2-6, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę zamieszkującą w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2 w przypadku zamieszkiwania

1 osoby w lokalu, a w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2, na każdą kolejną osobę zamieszkującą

w lokalu. W sytuacji, gdy w lokalu zamieszkują osoby spokrewnione, przy rozstrzyganiu wniosku, należy uwzględnić powierzchnię mieszkalną całego lokalu (§ 7 ust. 3 uchwały).

Lokal, w którym zamieszkuje skarżąca, prowadząc 4-osobowe gospodarstwo domowe z córką O. D., synem S. D., oraz wnuczką L. D., składa się z 2 pokoi, kuchni, łazienki z WC oraz przedpokoju

o powierzchni całkowitej 44,95 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 27,65 m2.

W lokalu zamieszkują 4 osoby, a zatem metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej dla czteroosobowego gospodarstwa domowego nie mógł przekroczyć 26 m2. Przekroczenie tak określonej powierzchni mieszkalnej skutkowało niespełnieniem przez skarżącą kryterium metrażowego, a tym samym uzasadniało wydanie uchwały o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu odrębnego lokalu.

W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że w świetle zebranego

w sprawie materiału dowodowego, nie zachodziły uzasadnione przesłanki, o których mowa w § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 z dnia 5 grudnia 2019 r. do zwolnienia skarżącej z warunku powierzchniowego, o którym mowa w § 7 ust. 1 tej uchwały.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby skarżąca

w związku z warunkami mieszkaniowymi znajdowała się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego.

Z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej nie wynika, aby

w związku ze stanem zdrowia opisanym w zaświadczeniu lekarskim

z dnia [...] marca 2023 r. oraz orzeczoną przez Lekarza Orzecznika ZUS w dniu

[...] marca 2023 r. częściową niezdolnością do pracy do dnia [...] marca 2026 r. wymagała ona szczególnych warunków mieszkaniowych. Warunki mieszkaniowe nie były z tego punktu widzenia przez skarżącą kwestionowane.

Skarżąca nie wykazała zatem, aby jej przypadek pozwolił na zastosowanie przepisu § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. Domaganie się od organu, aby to na nim spoczywał ciężar wykazania okoliczności wskazanych w ww. przepisie, nie jest uprawnione. To w interesie zainteresowanej jest dołożenie wszelkich starań mających na celu udokumentowanie sytuacji życiowej, na którą się powołuje.

Pomimo zatem wskazywanej trudnej sytuacji życiowej i materialnej skarżącej, Sąd był zobowiązany jednak uwzględnić fakt, iż najem lokali, pochodzących z zasobu mieszkaniowego miasta stołecznego Warszawy, jest ściśle reglamentowany

i ogranicza się wyłącznie do osób, które spełniają kwalifikacje do udzielenia pomocy mieszkaniowej, o których mowa w stosownych przepisach uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Brzmienie § 7 ust. 1 ww. uchwały nie stoi w sprzeczności z treścią art. 4 ust. 1

i 2 oraz art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, ani też nie narusza przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa o ochronie praw lokatorów, nakładając na gminy obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej, jednocześnie nadała im uprawnienia do własnych rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy, do zadań własnych gminy o charakterze obligatoryjnym należy zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 3 ww. ustawy, gmina w uchwale regulującej zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład gminnego zasobu mieszkaniowego może określić m.in. wysokość dochodu uzasadniającego oddanie w najem lokalu oraz szczegółowo dookreślić, które osoby uważa za osoby o "niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych".

Odnosząc się do argumentacji skarżącej, dotyczącej ustawowych warunków przyznawania lokali socjalnych, Sąd zwraca uwagę, że ustawa o ochronie praw lokatorów, po zmianach wprowadzonych do niej ustawą z dnia 22 marca 2018 r.

o zmianie ustawy o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 756), nie posługuje się obecnie pojęciem takim jak "lokale socjalne" i nie przewiduje wydzielania takiej kategorii lokali z mieszkaniowego zasobu gminy.

Sąd zatem nie podziela zarzutu naruszenia art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca 2001 r., ponieważ przedmiotem zaskarżonej uchwały była sprawa z wniosku skarżącej o przyznanie pomocy mieszkaniowej. To miasto stołeczne Warszawa, na podstawie aktu prawa miejscowego wydanego

w oparciu o podstawę prawną z art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów, decyduje o szczegółowych kryteriach wyboru osób, z którymi gmina zawrze umowy najmu mieszkań komunalnych. Zatem dopiero po spełnieniu określonych w ww. uchwale kryteriów, o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje średni miesięczny dochód w gospodarstwie domowym określony w tej uchwale.

Nie budzi zastrzeżeń ustalenie organu, że skarżąca ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie w oparciu o umowę najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] zawartą [...] czerwca

2019 r., stanowiącą tytuł prawny do lokalu, w rozumieniu § 32 ust. 1 pkt 4 uchwały

w sprawie zasad wynajmowania lokali. Zgodnie bowiem z tym przepisem, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie, uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione

w § 9 ust. 1 pkt 1 tej uchwały.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie przez organ zaskarżonej uchwały nie pozbawia skarżącej możliwości ubiegania się o przyznanie pomocy mieszkaniowej w przypadku zmiany okoliczności faktycznych skutkujących spełnieniem kryteriów określonych w uchwale Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy.

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym brak było zatem podstaw do wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obiegu prawnego, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.