Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 459/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184,  art. 197 § 1 i 2,  art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 604/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 14 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 604/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego J. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za wytwarzanie odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz o sposobie gospodarowania wytworzonymi odpadami.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie uzasadnił bowiem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tej sytuacji brak jest podstaw aby uznać, że wyegzekwowanie nałożonej kary w wysokości 5.000 zł rzeczywiście spowoduje skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący w zażaleniu podniósł, że zastosowanie ochrony tymczasowej uzasadnione jest jego trudną sytuacją materialną. Wyjaśnił, że koszty uzyskania przychodu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej praktycznie bilansują się z przychodem. Dochód w 2014 r. wyniósł jedynie [...] zł, a więc kara finansowa objęta zaskarżoną decyzją przewyższa tę kwotę. Dodał też, że jego żona w 2014 r. poniosła stratę z tytułu prowadzonej działalności w wysokości ponad [...] zł. Z tego powodu, zdaniem skarżącego, egzekucja nałożonej kary grozi nieodwracalną szkodą. Do zażalenia skarżący dołączył kserokopię PIT-36 za 2014 r.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trudno Sądowi pierwszej instancji, który niezastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć przede wszystkim o wniosek skarżącego, zestawiając okoliczności i argumenty w nim podniesione z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżący, chcąc skorzystać z ochrony tymczasowej, w żaden sposób nie uzasadnił złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co oznacza, że nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w ww. przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. W tej sytuacji, przy uwzględnieniu z jednej strony, że skarżący jest właścicielem gabinetu weterynaryjnego, w którym zatrudnia ludzi, z drugiej zaś, że obowiązek uregulowania należności na rzecz Skarbu Państwa w każdym przypadku, niezależnie od sytuacji finansowej skarżącego, zawsze łączy się z obniżeniem dochodu, co nie oznacza automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może ochrona tymczasowa z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji słusznie odmówił jej zastosowania wobec skarżącego. Kara 5.000 zł nie może bowiem oznaczać dla skarżącego szkody znacznych rozmiarów, jak również nie może pociągnąć nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż nienależnie pobrana podlegać będzie zwrotowi.

Dodać również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy z daty orzekania przez Sąd pierwszej instancji, ponieważ jest to ocena prowadzona pod kątem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Stąd też zarzuty zażalenia, stanowiące w istocie argumenty mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uznać należy za spóźnione. Okoliczności te nie były znane Sądowi pierwszej instancji w dacie orzekania, ponieważ nie zostały przedstawione przez skarżącego. Z tych też przyczyn za uwzględnieniem zażalenia nie mógł także przemawiać złożony przez skarżącego wraz z tym środkiem odwoławczym PIT-36, mający potwierdzać sytuację finansową rodziny skarżącego. Dokument ten powinien bowiem stanowić uzupełnienie wniosku złożonego do Sądu pierwszej instancji. Niezależnie od tego NSA jest zdania, że nawet wobec sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny, wynikającej z twierdzeń przedstawionych w zażaleniu, nie sposób uznać, że zapłata przez skarżącego kary w wysokości 5.000 zł, która w razie, gdy okaże się, że nie była nałożona zgodnie z prawem, zostanie zwrócona, oznacza powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków, skoro skarżący mimo - jak twierdzi - trudnej sytuacji nadal prowadzi działalność gospodarczą.

Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.