Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1957/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14p
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 704/19, w sprawie ze skargi M. K. [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lipca 2019 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.144.2019.2.AP, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lipca 2019 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.144.2019.2.AP, 3. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. K. [...] kwotę 1020 (słownie: tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 704/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej także jako: Sąd pierwszej instancji, WSA) oddalił skargę A. B. – Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. (dalej także jako: skarżący) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także jako: DKIS lub organ interpretacyjny) z dnia 4 lipca 2019 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.144.2019.2.AP, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z 25 kwietnia 2019 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.144.2019.1.JK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z 27 marca 2019 r., który zadał pytanie "czy przepisy art. 149 i art. 150 ustawy o komornikach sądowych mają zastosowanie do opłat egzekucyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, tj. ściąganych wraz z egzekwowanym roszczeniem w ramach toczącego się postępowania w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r., mając na względzie treść art. 52 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych oraz art. 283 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych?".

Organ interpretacyjny uzasadnił rozstrzygnięcie poprzez argumentację, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 oraz art. 3 pkt 1 O.p., lecz wykładnia przepisów art. 149, art. 150, art. 283 ustawy o komornikach sądowych, jak również art. 52 ustawy o kosztach komorniczych, które nie będąc przepisami prawa podatkowego, nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej, a zatem – uzasadniona jest odmowa wszczęcia postępowania w tym zakresie. Zdaniem DKIS w omawianej sprawie zaistniały przeszkody dla wydania żądanego przez skarżącego rozstrzygnięcia.

Skarżący od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł zażalenie i wnosił o jego uchylenie oraz wszczęcie postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Postanowieniem z 4 lipca 2019 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.144.2019.2.AP, organ interpretacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia DKIS nadmienił, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ rozstrzyga czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Jest to możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot interpretacji jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Ponadto, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Organ interpretacyjny zwrócił również uwagę na zasadę nieszkodzenia, będącą wyrazem funkcji gwarancyjnej (ochronnej) interpretacji indywidualnej. Zastosowanie się przez wnioskodawcę do uzyskanej interpretacji możliwe jest wówczas, gdy dotyczy ona przepisów adresowanych do zainteresowanego, przy czym przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej wiąże się z interpretacją przepisów materialnego prawa podatkowego, co prowadzi do wniosku, że zakres przedmiotowy omawianej instytucji nie obejmuje przepisów o innym charakterze. Nie ma również możliwości uzyskania interpretacji indywidualnej dotyczącej innych przepisów niż przepisy prawa podatkowego, bowiem indywidualną sprawą zainteresowanego nie jest każde zagadnienie, które go w jakiś sposób dotyczy czy interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej musi wykazać się określonym interesem prawnym w uzyskaniu interpretacji, tzn. musi być ono uzasadnione określoną normą materialnego prawa podatkowego dotyczącą wnioskodawcy i mającą związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego. W ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego. Dla oceny czy dany podmiot posiada status zainteresowanego w wydaniu interpretacji konieczne jest uwzględnienie materii wniosku i charakteru związku danego zagadnienia z osobą wnioskodawcy. Jeżeli wnioskodawca tego związku nie przedstawi, będzie to oznaczało, że nie przysługuje mu przymiot zainteresowanego.

Zdaniem DKIS skarżący, który zwraca się z pytaniem w kwestii rozstrzygnięcia czy określone i opisane we wniosku opłaty egzekucyjne stanowią dochód budżetu państwa w myśl ustawy o komornikach sądowych oraz ich ewentualnego odprowadzenia na rachunek organu podatkowego, wystąpił o interpretację przepisów innych niż odnoszących się wprost do sfery zobowiązań podatkowych lub z pytaniem dotyczącym przepisów o charakterze proceduralnym. Oznacza to, że nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Zakres żądania nie dotyczy bowiem kwestii odnoszących się bezpośrednio do sfery odpowiedzialności podatkowej skarżącego, a zadane przez niego pytanie sprawia, że interpretacja nie spełniłaby swojej funkcji ochronnej, gdyż zarówno zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, nie wpłynęłaby na jego zobowiązania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Wskazywał na niewłaściwą wykładnię przepisu art. 14b § 1 O.p. oraz naruszenie art. 191 O.p. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając wyrok, Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej istnieje w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego lub interpretacja prawa podatkowego, lecz w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne albo, gdy wniosek dotyczy zagadnienia unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna – wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego.

W razie zaistnienia przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania organ interpretacyjny zobowiązany jest do odmowy wszczęcia postępowania. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że normatywnym przedmiotem interpretacji są przepisy prawa podatkowego, przez co rozumie się przepisy wymienione w art. 3 pkt 2 O.p., zaś określenie "przepisy prawa podatkowego" ma szerszy zakres niż "ustawa podatkowa", co powoduje, że nie można obowiązku udzielania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw podatkowych, ponieważ nie tylko w nich uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że aby konkretny przepis ustawy niebędącej ustawą podatkową uznać za podlegający interpretacji indywidualnej przepis prawa podatkowego, musi on tworzyć konkretną normę prawnopodatkową – wywoływać skutki w obowiązkach i uprawnieniach podatkowych zobowiązanego. Jeżeli jej nie tworzy, to dokonanie jego interpretacji w oparciu o przepisy dotyczące interpretacji indywidualnej, nie będzie możliwe. Zdaniem Sądu, w art. 14b § 1 O.p. ustawodawca nie rozstrzygnął w sposób jednoznaczny czy organ udzielający indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może także dokonać urzędowej interpretacji przepisów regulujących postępowanie w sprawach podatkowych. W art. 14k § 1 i następnych unormowano z kolei kwestię ochrony prawnej, a także wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, a nadto skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Wskazany w nich zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego prawa podatkowego.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że nawet gdyby uznać stanowisko skarżącego o podatkowym charakterze przytoczonych przepisów art. 149 ustawy o komornikach sądowych – odnoszącym się do niepodatkowych należności budżetowych (wskazanych też w art. 3 pkt 1 O.p.) – a komornika uznać za płatnika w tym zakresie – za prawidłowe, to na podstawie przepisów prawnych dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych zasadnie organ interpretacyjny uznał, że wnioskowana przez skarżącego interpretacja nie posiadałaby funkcji ochronnej w jego sytuacji prawnopodatkowej, w tym procesowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podsumował, że organ prawidłowo uznał, iż żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem sformułowanym w złożonym wniosku wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b O.p., ponieważ interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego dla skarżącego.

W imieniu skarżącego skargę kasacyjną wywiódł profesjonalny pełnomocnik, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14p oraz art. 3 pkt 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. 2019.900 t.j. ze zm., zwanej dalej O.p.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżący nie był osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., a tym samym nie miał interesu prawnego do złożenia wniosku w sprawie, podczas gdy przytoczone przez skarżącego we wniosku regulacje prawne odnosiły się do sfery interesu komornika jako płatnika i tym samym do jego ewentualnej odpowiedzialności w przedmiotowej materii,

2) art. 3 pkt 1 O.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że ustawa dotycząca niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym pobieranej za wskazane w ustawie czynności (objęta wnioskiem skarżącego o wydanie interpretacji) nie jest "ustawą podatkową" w rozumieniu tegoż przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadziła do przeciwnego wniosku

– w konsekwencji czego nie uwzględniono stanowiska skarżącego.

Skarżący wnosił także o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji. Jednocześnie wnosił o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnictwa wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał nie tylko na bezzasadność podniesionych przez skarżącego zarzutów, lecz także na wadliwość ich postawienia.

Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej wskazując, że nie spełnia ona kryteriów formalnych wynikających z art. 174 p.p.s.a., tj. nie wskazuje przepisów p.p.s.a., które zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Powołał się jednocześnie na art. 176 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało ustosunkować się do najdalej idącego żądania, tj. odrzucenia skargi kasacyjnej. Wbrew jednak stanowisku organu, Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej, jak również jej oddalenia z powodu wskazywanych wad formalnych. Przypomnieć w tym miejscu należy tezę wyeksponowaną w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, że "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Wprawdzie Autor skargi kasacyjnej nie powiązał podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej ze stosownymi unormowaniami p.p.s.a., to jednak wskazywane w podstawach kasacyjnych regulacje, w powiązaniu z kontekstem sprawy i argumentacją podniesioną w uzasadnieniu środka zaskarżania, nakazują Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tychże zarzutów i w konsekwencji rozstrzygnięcie spornego problemu.

Sprawa poddana kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże się z ustaleniem czy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, potwierdzając zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku komornika sądowego o wydanie interpretacji indywidualnej. Sedno sporu wiąże się natomiast z rozstrzygnięciem dwóch kwestii problemowych:

- charakteru prawnego opłaty egzekucyjnej ściąganej w toku postępowania wszczętego i niezakończonego przed dniem 1 stycznia 2019 r., w kontekście treści art. 52 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych oraz art. 283 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych (obie weszły w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., a w razie potwierdzenia, że regulacje dotyczące tych opłat, w realiach wskazanego we wniosku stany faktycznego, uznane mogą być za "przepisy prawa podatkowego" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p.,

- ustaleniem czy wnioskodawca może zostać uznany za "zainteresowanego", o którym mowa w art. 14b § 1 O.p.

Obowiązująca do końca 2018 r. ustawa o komornikach sądowych i egzekucji stanowiła, że komornik sądowy pobiera opłaty egzekucyjne i wymieniała oraz opisywała rodzaje opłat egzekucyjnych. W obowiązującym wówczas stanie prawnym opłata egzekucyjna stanowiła w całości wynagrodzenie komornika. Sytuacja uległa zmianie z dniem 1 stycznia 2019 r. Stosownie do art. 149 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych opłata egzekucyjna stała się niepodatkową należnością budżetową o charakterze publicznoprawnym. Istotne znaczenie ma także art. 149 ust. 2 u.k.s., w świetle którego uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm.), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 5. dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że opłata egzekucyjna, stając się z dniem 1 stycznia 2019 r. daniną publicznoprawną, o której mowa w art. 217 Konstytucji RP, jest zarazem podatkiem w rozumieniu art. 3 pkt 3 lit. c) O.p. Przepis ten do podatków zalicza "opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe". W konsekwencji art. 149 oraz 150 u.k.s. należy zaliczyć również do przepisów podatkowych, o których mowa w art. 14b ust. 1 O.p. Zgodnie z tym unormowaniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wątpliwości sygnalizowane przez wnioskodawcę dotyczyły w istocie znaczenia i wpływu regulacji intertemporalnych zawartych w art. 52 u.k.k. oraz 283 ust. 1 u.k.s. na charakter egzekwowanej przez niego opłaty egzekucyjnej. W przypadku bowiem uznania, że mają do niej zastosowanie przepisy art. 149 i 150 u.k.s., komornik staje się de facto płatnikiem daniny publicznoprawnej w postaci opłaty egzekucyjnej, po potrąceniu przysługującego mu na podstawie art. 150 u.k.s. wynagrodzenia prowizyjnego. Niezależnie od nałożonego na niego obowiązku w tym zakresie, i wynikającej zeń odpowiedzialności, na komorniku ciążą również obowiązki informacyjne.

W ocenie NSA zarówno regulacje art. 149, 150 oraz 283 ust. 1 u.k.s. mają charakter przepisów prawa materialnego. Zapewne ten kontekst zadecydował o tym, że przepisy te zostały ujęte w ustawie o komornikach sądowych, a nie kosztach komorniczych. Ta ostatnia ustawa określa wysokość kosztów komorniczych i zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania w sprawach dotyczących tych kosztów (art. 1). Z kolei art. 52 u.k.k. reguluje, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten ma zatem charakter procesowy. Nie odnosi się do art. 149 i 150 u.k.s., normujących charakter prawny opłaty egzekucyjnej. Istotne znaczenie ma natomiast ustalenie, czy kwestie temporalne związane ze stosowaniem tychże przepisów w sposób autonomiczny reguluje art. 283 ust. 1 u.k.s.

Interpretacja podatkowa, stosownie do art. 14b § 1 O.p., wydawana jest na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Wystąpienie o interpretację podmiotu zainteresowanego winno wiązać się z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (bądź tworzonej spółki, oddziału, przedstawicielstwa) albo poszukiwaniem ochrony prawnej w związku z wolą zastosowania się do otrzymanej interpretacji (por. K. Teszner [w:] R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, W. Stachurski, T. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz, t. I, Warszawa 2022, s. 290).

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji wątpliwości Skarżącego dotyczyły tego, jakie przepisy stosować do opłat należnych w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2019 r. Zmiana przepisów spowodowała to, że o ile przed 1 stycznia 2019 r. opłaty te stanowiły w całości dochód komornika, o tyle po tej dacie stanowią one niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, z której komornik potrąca swoje wynagrodzenie prowizyjne. Reszta uzyskanej opłaty, po potrąceniu, stanowi dochód budżetu państwa i podlega przekazaniu na określony rachunek prowadzony przez urząd skarbowy. Zadane we wniosku pytanie, powiązane z przedstawionym stanem faktycznym, wiąże się w istocie z ustaleniem czy skarżący (wnioskodawca) posiadał status płatnika daniny publicznej. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, jednoznaczna wypowiedź organu w tej kwestii zapewni stronie stosowną ochronę. W konsekwencji uznać należy, że wnioskodawca spełnia kryteria "zainteresowanego", o czym mowa w art. 14b § 1 O.p. Zadaniem natomiast organu interpretacyjnego będzie rozstrzygnięcie, czy w świetle art. 149 ust. 1-3 związku z art. 283 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych, daninami publicznymi są jedynie opłaty egzekucyjne pobierane na podstawie ustawy o kosztach komorniczych, a nie są nimi opłaty egzekucyjne pobierane od 1 stycznia

2019 r. na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o kosztach sądowych i egzekucji, czy też od 1 stycznia 2019 r. daninami publicznymi stały się wszystkie pobierane od tego dnia opłaty egzekucyjne, w tym również na podstawie cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji.

Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Uznając właśnie sprawę za dostatecznie wyjaśnioną skład orzekający, uchylając zaskarżony wyrok, zadecydował jednoczenie o uchyleniu objętego skargą postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem pierwszej instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a.

s. K. Winiarski s. W. Stachurski s. D. Gajewski