Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 111/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 17 ust. 11
journal: Dz.U. 2021 poz 2069
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
article: art. 33 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi D. H. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 19 stycznia 2023 r. nr DNS-EP.906.114.2022 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Nr 9012.6.9.2023 z dnia 19 stycznia 2023 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego D. H. – utrzymał w mocy postanowienie Nr PEp.9012.7.57.2022 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 9 grudnia 2022 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Do wydania powyższych postanowień doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie w dniu 4 listopada 2022 r. wystawił przeciwko D. H. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek poddania jego małoletniej córki K. H. (ur. [...] r.) szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce, błonicy, tężcowi, krztuścowi, haemophilus influenzae oraz poliomyelitis.

Pismem z dnia 20 listopada 2022 r. skarżący wniósł zarzuty do powyższego tytułu wykonawczego, a postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. wierzyciel – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący D. H., a postanowieniem z dnia 19 stycznia 2023 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązany ojciec małoletniej D. H. nie dopełnił obowiązku o charakterze niepieniężnym poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W piśmie z dnia 24 marca 2022 r. skarżący był informowany o koniczności wykonania wskazanego obowiązku. Z uwagi na nieskuteczność skierowanego do strony pisma wierzyciel wydał w dniu 3 czerwca 2022 r. upomnienie, w którym wezwał skarżącego do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Następnie wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego – Wojewody Lubelskiego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie uchylania się skarżącego od obowiązkowych szczepień ochronnych córki K. H., powołując się na tytuł wykonawczy z dnia 4 listopada 2022 r.

Organ odwoławczy za nietrafne uznał zarzuty braku właściwej podstawy prawnej tytułu wykonawczego. Wyjaśnił, że art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, ze zm. – dalej jako "ustawa o zwalczaniu zakażeń" lub "ustawa"), reguluje obowiązek do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Tytuł wykonawczy z dnia 4 listopada 2022 r. zawiera elementy wskazane w art. 27 § 1 ustawy. Ponadto z treści tytułu wykonawczego jasno wynika podstawa prawna obowiązku niepieniężnego (wskazana przez wierzyciela w części B pkt 1 tytułu wykonawczego), a w treści tytułu wykonawczego wskazano art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm.). Na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego z dnia 4 listopada 2022 r. zobowiązany może jasno odczytać, jaki obowiązek jest egzekwowany, podstawę prawną tego obowiązku, jak również przepisy prawa, na podstawie których egzekucja jest prowadzona. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że szczegółowe unormowania w zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych określają przepisy art. 17-21 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172, ze zm.).

Organ odwoławczy stwierdził, że jedynie lekarz dysponujący wiedzą medyczną jest w stanie ustalić wynikające ze stanu zdrowia i aktualnej wiedzy medycznej przeszkody lub przesłanki, aktualizujące prawny obowiązek wynikający wprost z przepisów ustawy, nie zaś rodzic, który ze względu na swoje przekonania sprzeciwia się wykonaniu szczepień ochronnych dziecka. Lekarz z przychodni NZOZ Praktyka Lekarza Rodzinnego V. s.c. w L. poinformował Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie, że dziecko K. H. nie zostało poddane szczepieniom ochronnym, przesyłając formularz zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 1 października 2021 r., co oznacza, że lekarz zgłaszający nie stwierdził przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień u dziecka. Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym dotyczy całej procedury, tj. badania kwalifikacyjnego oraz samego szczepienia ochronnego. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że do szczepienia nie doszło, ponieważ lekarz nie wykluczył przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepienia organ wyjaśnił, że z dokumentacji medycznej nie wynika, jakoby lekarz stwierdził u dziecka skarżącego jakiekolwiek długotrwałe przeciwwskazania zdrowotne do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Lekarz z Poradni P. S. dla D. W. R. w L. zaproponował Lekarzowi z Praktyki Lekarza Rodzinnego V. s.c. rozpoczęcie szczepień zgodnie z PSO z użyciem acelularnej szczepionki przeciw krztuścowi. Lekarz specjalista zalecił wstrzymanie szczepień szczepionkami żywymi. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że zadaniem lekarza podczas każdego badania kwalifikacyjnego jest identyfikacja zgodnie z wytycznymi i standardowymi zasadami postępowania lekarskiego, wskazań i ewentualnych przeciwskazań do szczepień albo sytuacji wymagających zachowania szczególnej ostrożności. W aktach sprawy nie ma dokumentacji potwierdzającej jakiekolwiek długotrwałe przeciwwskazania zdrowotne do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, tj. przed wydaniem tytułu wykonawczego przez wierzyciela oraz skierowaniem wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej do organu egzekucyjnego. W rezultacie brak jest podstaw do stwierdzenia braku wymagalności obowiązku w myśl art. 33 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."), ponieważ brak jest jednoznacznej informacji od lekarza informującej o długotrwałych przeciwwskazaniach zdrowotnych do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skarżący D. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest:

1) art. 7, art. 77, art. 136 i art. 138 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, podczas gdy tytuł zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponadto dokonano błędnej interpretacji zarzutów stawianych w zażaleniu;

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że skarżący nie wykonał obowiązku, podczas gdy dla małoletniej nie został ułożony indywidualny kalendarz szczepień, nadto nie zostały wykluczone przeciwwskazania do szczepienia, co potwierdza również dokumentacja medyczna wewnętrzna małoletniej z 19 października 2022 r.;

3) naruszenie art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego;

4) naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi dającymi podstawę do jego uchylenia, albo stwierdzenia jego nieważności.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie zostało wydane na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącego D. H. od postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie administracyjnej. Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zaznaczyć należy, że wnosząc zarzut zobowiązany zakwestionował możliwość prowadzenia wobec niego egzekucji.

Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutu ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w wyniku wystawienia w dniu 4 listopada 2022 r. wobec skarżącego tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy wystawiony został na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu zakażeń. Wbrew zarzutom skargi, tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Został wystawiony według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1856). W tytule tym wypełniono wszystkie niezbędne pola, w tym także oznaczono podstawę prawną egzekucji oraz podstawę prawną obowiązku objętego tytułem. Natomiast podstawą do wydania tytułu egzekucyjnego było ewidentne i niesporne niedopełnienie obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na poddaniu małoletniego dziecka skarżącego K. H. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Skarżący był już wcześniej informowany o konieczności wykonania wskazanego obowiązku, m.in. pismem z dnia 24 marca 2022 r. Z uwagi na nieskuteczność tego pisma, wierzyciel wystosował w dniu 3 czerwca 2022 r. upomnienie, wzywając stronę do wykonania obowiązku. Następnie wobec uchylania się dłużnika od wykonania obowiązku wierzyciel wystąpił do organu właściwego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł zarzuty na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a.

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że brak było podstaw do uwzględnienia wniesionych zarzutów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1b ustawy o zwalczaniu zakażeń, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Według art. 17 ust. 1 ustawy, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1. Stosownie do upoważnienia zawartego w art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu zakażeń, Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2022 r. poz. 2172, ze zm.). Przepis § 5 tego rozporządzenia stanowi, że obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Szczepienie ochronne jest świadczeniem zdrowotnym w rozumieniu art. 5 pkt 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm.).

Szczepienie ochronne polega na podaniu szczepionki przeciw chorobie zakaźnej, w celu sztucznego uodpornienia organizmu przeciwko tej chorobie. Procedura poddania się szczepieniu ochronnemu jest działaniem profilaktycznym, wymaganym realizacją w podmiocie leczniczym przez personel uprawniony, na którą składają się:

1) badanie lekarskie poprzedzające kwalifikację do szczepienia oraz

2) podanie szczepionki doustne lub wykonanie iniekcji u pacjenta.

Nie ma zatem wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z mocy przepisów ustawowych. Natomiast w Programie Szczepień Ochronnych (PSO), ogłaszanym na dany rok przez Głównego Inspektora Sanitarnego zawarte są specjalistyczne informacje z zakresu medycyny, dotyczące technicznych kwestii wykonania obowiązku szczepienia. Nie wynika natomiast z niego obowiązek szczepień ochronnych.

W treści § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r., określono maksymalną granicę wieku dziecka, które ma zostać zaszczepione konkretną szczepionką. Opracowanie szczegółowego kalendarza szczepień, obwarowanego względami medycznymi, warunkami epidemiologicznymi, nie należy do materii ustawowej, co uzasadnia pozostawienie w tym przedmiocie regulacji dostosowanych do potrzeb medycznych w formie komunikatu ogłoszonego przez wyspecjalizowany organ administracji publicznej. Ogłoszenie komunikatu nie ma wpływu na istnienie obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, wynikającego z mocy prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2547/18 i z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2867/19).

Sąd w pełni podziela również pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2772/19, zgodnie z którym: "w § 3 rozporządzenia uregulowano przedział okresu w zakresie chorób, w którym jest wymagane zrealizowanie obowiązku szczepienia. Fakt, że w przepisie tym został wyznaczony termin maksymalny wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że to po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Określony w komunikacie Głównego Inspektora Nadzoru Sanitarnego okres czasu, w którym powinny zostać podane dzieciom poszczególne szczepionki, jest wiążący i stanowi o wymagalności tego obowiązku. Niewykonanie tego obowiązku stanowi podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowanie środka egzekucyjnego. Poszczególne terminy w tymże akcie określone nie powinny być rozumiane jako dające zobowiązanemu prawo do wyznaczenia momentu, w którym ma dojść do zaszczepienia dziecka, a tym bardziej jako terminy, których upływ stanowi dopiero o wymagalności omawianego obowiązku".

Córka skarżącego K. H. urodziła się [...] r., a zatem z uwagi na jej wiek, obowiązek określony w tytule wykonawczym miał charakter wymagalny. Niesporne jest bowiem, że już przed dniem wystawienia tytułu wykonawczego doszło do uchybienia terminowi wyznaczonemu dla przyjęcia szczepionek przeciwko chorobom wymienionym w tytule. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że o realizacji szczepień obowiązkowych i kwalifikacji do podania szczepionki dziecku decyduje każdorazowo wyłącznie lekarz, po uprzednim wykonaniu szczegółowego badania obecnego stanu zdrowia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicem, a nie rodzic, który ze względu na swoje przekonania lub inne względy sprzeciwia się wykonaniu szczepień ochronnych w okresach uzasadnionych medycznie i epidemiologicznie.

Z akt administracyjnych jasno wynika, że skarżący był wielokrotnie informowany o obowiązku wykonania szczepień ochronnych u córki zarówno przez organ I instancji jak i przez przychodnię NZOZ Praktyka Lekarza Rodzinnego V. s.c. w L.. Ponadto w upomnieniu poinformowano skarżącego o obowiązku i skutkach niepoddania córki szczepieniu obowiązkowym. Jednocześnie wyjaśnić należy, że lekarz z NZOZ Praktyka Lekarza Rodzinnego V. s.c. w L. w formularzu zgłoszenia osób uchylających się od obowiązku szczepień ochronnych z dnia 1 października 2021 r., nie stwierdził przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień ochronnych u dziecka. W sprawie nie ma żadnej dokumentacji medycznej, stwierdzającej istnienie takich przeciwwskazań. Skarżący nie podważył prawidłowości ustaleń organów w tym zakresie. Natomiast do zarzutów dołączył kopię wyniku konsultacji lekarskiej przeprowadzonej w Poradni P. S. dla D. W. R. w L. z dnia 23 sierpnia 2022 r. przez lekarza med. J. S., pediatrę, specjalistę chorób zakaźnych. W "informacji dla lekarza kierującego/POZ" pediatra wskazała zalecenia dotyczące realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych następująco: "proponuję rozpoczęcie szczepień zgodnie z PSO z użyciem acelularnej szczepionki przeciw krztuścowi, 1 dawka szczepienia przeciw inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b". Skarżący dołączył również kopię konsultacji lekarskiej przeprowadzonej w NZOZ Praktyka Lekarza Rodzinnego V. s.c. w L. z dnia 19 października 2022 r., z której jasno wynika, że lekarz ustalił indywidualny kalendarz szczepień dla K. H., uwzględniając zalecenia z Poradni P. S. dla D. W. R. w L.. Lekarz med. R. P.-C. stwierdziła brak przeciwskazań zdrowotnych do szczepienia dziecka, udzieliła informacji na temat zasad kwalifikacji do szczepienia i znaczeniu szczepień ochronnych oraz wskazała, że rodzice nie wyrażają zgody na wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka "żądając badań i zaświadczenia o braku uczulenia na wszystkie składniki szczepionek". Z przedstawionej dokumentacji wynika zatem, że lekarze nie stwierdzili przeciwwskazań do wykonania szczepień ochronnych u córki skarżącego, a to sam skarżący odmówił poddania dziecka szczepieniu.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że całkowicie niezasadny pozostawał zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego sposobu wystawienia tytułu wykonawczego, jak również braku indywidualnego kalendarza szczepień dotyczący K. H.. Raz jeszcze podkreślić należy, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o jakim mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o zwalczaniu zakażeń, jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym. Wykonanie szczepienia może zostać odroczone tylko przez lekarza, do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r., lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną osoby, u której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.

Tymczasem w niniejszej sprawie bezsporne jest, że córkę skarżącego poddano badaniu kwalifikacyjnemu do szczepienia, jednak jak wynika z karty zdrowia dziecka załączonej przez skarżącego oraz formularza zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązku szczepień ochronnych z dnia 1 października 2021 r., skarżący odmówił szczepienia dziecka mimo ewidentnego braku przeciwskazań lekarskich do jego wykonania.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym, jest obowiązkiem wynikającym z ustawy. Jednocześnie brak jest przepisu, który wyłączałby obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom tylko ze względu na możliwe hipotetyczne powikłania (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 7/13). W okolicznościach niniejszej sprawy, nie ulega zaś wątpliwości, że córka skarżącego nie została zaszczepiona mimo braku przeciwwskazań do szczepienia stwierdzonych przez lekarza, do czego przyczynił się wyłącznie ojciec, kwestionując istnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. W obecnym stanie prawnym obowiązek skarżącego poddania małoletniej córki szczepieniom ochronnym istnieje i jest wymagalny.

Dlatego to niewykonanie obowiązku stanowiło podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowanie środka egzekucyjnego. Córka skarżącego podlega obowiązkowi szczepień ochronnych przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym z dnia 4 listopada 2022 r. Opiekę nad małoletnią sprawuje skarżący będący jej ojcem. Spoczywa na nim zatem odpowiedzialność wynikająca z art. 5 ust. 2 ustawy o zwalczaniu zakażeń, zgodnie z którym – w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2022 r. poz. 1876, z późn.zm.). Treść tego obowiązku została zaś prawidłowo stwierdzona w tytule wykonawczym z dnia 4 listopada 2022 r., wystawionym przez organ I instancji.

Za całkowicie chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7a k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81a k.p.a. oraz zarzut dopuszczenia się przez organ błędu w ustaleniach faktycznych. Zdaniem Sądu, nie zostały naruszone przepisy postępowania, bowiem organy podjęły wszelkie uzasadnione czynności, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, co niewadliwie nastąpiło. Organ w sposób wyczerpujący uzasadnił zaskarżone postanowienie, należycie przedstawiając podstawy prawne i faktyczne decydujące o sposobie rozstrzygnięcia sprawy, spełniając tym samym wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę jako bezzasadną oddalić, o czym – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł w sentencji wyroku.