Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 867/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15, art. 27
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2017r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 24 czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym -skargę oddala-


UZASADNIENIE

I.

Zaskarżonym postanowieniem z 24 czerwca 2017r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu zażalenia O. Sp. z o.o. w likwidacji w K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 27 kwietnia 2017r. nr [...], działając na podstawie art. 138§1 pkt 1, art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 23 ze zm. dalej-k.p.a.), w zw z art. 17, art. 18, art. 34 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 599 ze zm. dalej-u.p.e.a.)- utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie zapadło w następujący stan faktyczny i prawnym sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Spółki na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015r. na kwotę należności głównej 130.999,00 zł. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 23 lutego 2017r. Pismem z 2 marca 2017r. Spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc:

- brak uprzedniego doręczenia pełnomocnikowi Spółki upomnienia, o którym mowa w art. 15§1 u.p.e.a., w sprawie wszystkich tytułów wykonawczych objętych niniejszymi zarzutami,

- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na niespełnienie wymogów ustawowych dla tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], tj. naruszenie art. 29§2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe wyliczenie zobowiązań podatkowych oraz pominięcie obligatoryjnych elementów tytułu wykonawczego wskazanych w art. 27§1 pkt 3 u.p.e.a.,

- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na niespełnienie wymogów ustawowych dla tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], tj. naruszenie art. 29§2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe wyliczenie zobowiązań podatkowych oraz pominięcie obligatoryjnych elementów tytułu wykonawczego wskazanych w art. 27§1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez objęcie tytułem wykonawczym należności objętych już uprzednio wystawionym tytułem wykonawczym nr [...]

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 27 kwietnia 2017r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie, w którym zarzuciła:

- naruszenie art. 15§1 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż doręczenie upomnienia nie wszczyna pośrednio postępowania egzekucyjnego i nie jest związane z już wszczętym postępowaniem egzekucyjnym i tym samym nieprawidłowe założenie, iż nie jest możliwe doręczenie upomnienia pełnomocnikowi Spółki,

- naruszenie art. 33§1 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że tytuły wykonawcze wymienione w podniesionych zarzutach na prowadzone postępowanie egzekucyjne, spełniają wymogi określone w art. 27 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Administracyjnej Skarbowej w K. wskazał, że złożone w terminie zarzuty dotyczą braku uprzedniego doręczenia upomnienia pełnomocnikowi zobowiązanego (art. 15§1, z art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz niespełnienie w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 (art. 33§1 pkt 10 u.p.e.a.). Nie jest możliwe doręczenie upomnienia pełnomocnikowi zobowiązanego. Doręczenie upomnienia nie wszczyna postępowania egzekucyjnego i nie jest związane z już wszczętym postępowaniem egzekucyjnym. Zaznaczono, że upomnienie, czyli wezwanie o wykonanie obowiązku poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest czynnością wynikającą z relacji wierzyciel-zobowiązany, a nie czynnością organu egzekucyjnego skierowaną do strony postępowania egzekucyjnego, a zatem powinno być adresowane. Wskazano na wyrok NSA z 11 maja 2007r. sygn. akt: II FSK 365/06, wyrok WSA we Wrocławiu z 2 grudnia 2015r. sygn. akt: III SA/Wr 613/15 i WSA w Poznaniu z 6 maja 2010r. sygn. akt: I SA/Po 1022/09. Doręczenie upomnienia posiada charakter czynności wymagającej osobistego działania zobowiązanego. To na zobowiązanym ciążą określone w decyzji lub przepisie prawa obowiązki i to w stosunku do jego majątku może zostać skierowany środek przymusu, jakim jest egzekucja administracyjna. Celem upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Upomnienie jest więc swego rodzaju ostatnim sygnałem kierowanym do zobowiązanego, dającym mu szansę uniknięcia egzekucji. Tym samym uznano zarzut naruszenia art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a. za nieuzasadniony.

Za nieuzasadniony uznano również zarzut naruszenia art. 33§1 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a.

Zgodnie ze złożonymi w dniu 31 marca 2016r. zeznaniami CIT-8 Spółka rozliczała dwa lata podatkowe, za które złożyła dwa odrębne zeznania podatkowe: za rok podatkowy od 1 stycznia 2015r. do 30 listopada 2015r. oraz za rok podatkowy od 1 grudnia 2015r. do 31 grudnia 2015r. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, terminem płatności i jednocześnie terminem do złożenia zeznania CIT-8 za rok podatkowy I-XI/2015r. (tytuł wykonawczy nr [...]) z wykazaną kwotą do zapłaty w wysokości 100.627,00 zł był dzień 29 lutego 2016r. Data, od której nalicza się odsetki, tj. 1 marca 2016r., została więc wskazana prawidłowo. Natomiast data powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna podana we wskazanym tytule wykonawczym od I-XII/2015r. dotyczy roku kalendarzowego 2015 składanego CIT-8, a nie roku podatkowego podanego w składanym zeznaniu.

W dniu 18 listopada 2016r. Organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na kwotę 25.907,00 z wykazanym okresem powstania należności za okres I-XII/2015r., ale dotyczącym roku podatkowego za miesiąc XII/2015r. Natomiast wystawiony wcześniej tytuł wykonawczy z wykazaną kwotą do zapłaty w wysokości 100.627,00 zł dotyczy roku podatkowego za okres I-XI/2015 r.

W związku z powyższym terminem płatności i jednocześnie terminem do złożenia zeznania CIT-8 za rok podatkowy (za m-c XII/2015r.) był dzień 31 marca 2016r. Data, od której nalicza się odsetki, tj. 1 kwietnia 2016r., została więc wskazana prawidłowo.

Natomiast data powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna podana w ww. tytule wykonawczym, od 1 stycznia 2015r. do 31 grudnia 2015r. dotyczy roku kalendarzowego za 2015r. składanego CIT-8, a nie roku podatkowego podanego w składanym zeznaniu.

Odnosząc się do zarzutu braku odzwierciedlenia deklaracji podatkowych podatnika w tytułach wykonawczych wskazano, że Organ I instancji nie połączył błędnie dwóch lat podatkowych w jedno. Zastosowano zasadę roku kalendarzowego. Spółka w złożonych w dniu 31 marca 2016r. zeznaniach CIT-8 rozliczała dwa lata podatkowe, więc słusznie wystawiono dwa tytuły wykonawcze.

II.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie:

- art. 15§1 u.p.e.a. w zw. z art. 40§2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż nie jest możliwe doręczenie upomnienia pełnomocnikowi ustanowionemu przez zobowiązanego w toku podstępowania administracyjnego, przy założeniu, iż pełnomocnictwo obejmowało swoim zakresem także reprezentowanie w postępowaniach egzekucyjnych, a upomnienie stanowi etap postępowania egzekucyjnego sensu largo, a w konsekwencji naruszenie art. 40§2 k.p.a. poprzez doręczenie upomnienia stronie, a nie upoważnionemu do działania pełnomocnikowi,

- art. 59§1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach sprawy przy uznaniu, iż organ egzekucyjny wszczął postępowanie oraz egzekucję administracyjną przedwcześnie, przy braku skutecznego doręczenia upomnienia o którym mowa w art. 15§1 u.p.e.a. do rąk zobowiązanego, a nie do rąk ustanowionego pełnomocnika,

- art. 33§1 pkt 10 z art. 27 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że tytułu wykonawcze nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] spełniają wymogi formalne określone w art. 27 u.p.e.a.

- art. 124§1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepełne wskazanie podstawy prawnej dla wydanego w sprawie orzeczenia sugerujące wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji, a nie postanowienia, wprowadzające stronę w błąd co do charakteru wydanego rozstrzygnięcia.

Uzasadniając skargę wskazano na wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2007r. sygn. akt: I SA/Wa 1870/06, w którym uznano doręczenie upomnienia za czynność dokonaną w postępowaniu egzekucyjnym oraz obowiązek doręczania upomnień pełnomocnikowi. Przedstawiono również na inne orzeczenia sądów wspierające tezę, iż postępowanie egzekucyjne obejmuje swym zakresem doręczenie upomnienia. W konsekwencji, ze względu na nieskuteczność doręczenia upomnień, wskazano na konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Podniesiono również kwestię wadliwego wskazania we wspomnianym wyżej tytule wykonawczym daty okresu, którego dotyczy należność pieniężna, argumentując, że przepisy prawa podatkowego stosują pojęcie roku podatkowego, a nie kalendarzowego. Konsekwencją wskazania w tytule wykonawczym roku kalendarzowego jest wprowadzenie podatnika w błąd co do zakresu obowiązków oraz uniemożliwienie w praktyce kontrolowania prawidłowości naliczenia kwoty należności głównej wraz z odsetkami.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie postanowienia Organu II instancji w całości oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia Organu I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność pełnego i wszechstronnego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Odpowiadając na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organy egzekucyjne prawidłowo rozstrzygnęły kwestię zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego a sporne postanowienie wydane zostało zgodnie prawem i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich zgłoszonych zarzutów.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organy obu instancji odmówiły uznania za uzasadnione zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej.

Odnosząc się do najbardziej rozbudowanego w skardze zarzutu procesowego Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska, że upomnienie powinno zostać doręczone pełnomocnikowi.

Zgodnie poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnym, wezwanie o wykonanie obowiązku poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest czynnością wynikającą z relacji wierzyciel - zobowiązany, a nie czynnością organu egzekucyjnego skierowaną do strony postępowania egzekucyjnego, a zatem powinno być adresowane bezpośrednio do zobowiązanego, a nie do pełnomocnika (por. wyrok NSA z 11 maja 2007r. sygn. akt: II FSK 365/06, CBOSA). Sąd podziela również stanowisko WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z 6 maja 2010r., o sygn. akt: I SA/Po 1022/09, że doręczenie upomnienia posiada charakter czynności wymagającej osobistego działania zobowiązanego, z uwagi na explicite personalny kierunek oddziaływania powyższej normy postępowania, a ściślej - treści upomnienia. Nie sposób bowiem pominąć faktu, że to na zobowiązanym ciążą określone w decyzji lub przepisie prawa obowiązki i to w stosunku do jego majątku mogą zostać skierowane tak poważne środki przymusu administracyjnego, do których zaliczane są środki egzekucyjne (por.: wyrok WSA w Gdańsku z 13 marca 2007r., o sygn. akt: SA/Gd 64/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2005r., o sygn. akt: III SA/Wa 1122/05). Za osobistym charakterem czynności doręczenia upomnienia przemawia również okoliczność, iż celem instytucji upomnienia, uregulowanej w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Zatem informacja o zagrożeniu egzekucją i wezwanie do uregulowania zaległości ma w istocie doprowadzić do wykonania określonego obowiązku przez zobowiązanego. Upomnienie jest swego rodzaju ostatnim sygnałem kierowanym do zobowiązanego, dającym szansę uniknięcia mu dolegliwej egzekucji. Przypomina ono o powinności wykonania obowiązku, które - również w interesie strony - może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej (por.: wyrok NSA z 8 lipca 2009r., o sygn. akt II FSK 717/08).

Art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism zgodnie z art. 32 oraz art. 40§2 k.p.a. Art. 18 u.p.e.a. stanowi, że jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. To posiłkowe stosowanie k.p.a. w dotychczasowych poglądach doktryny i orzecznictwa w zakresie m.in. ustanawiania pełnomocnika i jego uczestnictwa w tym postępowaniu, czego nie reguluje ustawa egzekucyjna, nie budzi wątpliwości. Wobec tego z przepisów art. 32 i art. 40§2 k.p.a. w zw z art. 18 u.p.e.a. wyprowadzić należy wniosek co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednak wszczęcie egzekucji administracyjnej rozumianej jako jedno ze stadium postępowania egzekucyjnego związane jest z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26§5 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Doręczenia dokonuje organ egzekucyjny lub egzekutor w momencie przystąpienia do czynności egzekucyjnych, o ile odpis tytułu wykonawczego nie został wcześniej doręczony (art. 32 u.p.e.a.). Wiąże się to z faktem, że organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych od razu dokonuje zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego (por. art. 67§1 u.p.e.a.).

Sąd w pełni podziela, ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że dopiero po skutecznym wszczęciu egzekucji zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyroki NSA z: 19 maja 2010r., II FSK 58/93; 22 marca 2011r., II FSK 695/10 oraz wyroki WSA: w Krakowie z 11 września 2013r., I SA/Kr 927/13; w Białymstoku z 3 czerwca 2014r., I SA/Bk 181/14). Przy czym należy pamiętać, że egzekucja administracyjna oznacza stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków, zaś postępowanie egzekucyjne obejmuje oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe, podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny.

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje na wniosek wierzyciela, a w przypadku gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym - z urzędu. Co do zasady postępowanie egzekucyjne przebiega przez trzy stadia: po pierwsze - stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, po drugie - stadium stosowania egzekucji i po trzecie - stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji (por. D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, Wrocław 2011, s. 26).

Stosownie do art. 15§1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie nie ma charakteru władczego. Jest czynnością wierzyciela skierowaną do zobowiązanego, zawierającą informację o możliwości dobrowolnego wykonania przez niego zobowiązania. Charakter tej czynności, wymagającej osobistego działania zobowiązanego oraz umiejscowienie jej w stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji, wyklucza działanie zobowiązanego za pośrednictwem pełnomocnika. (wyrok NSA z 7 grudnia 2016r. sygn. akt: II FSK 3197/14).

Reasumując całokształt podniesionych powyżej okoliczności w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw merytorycznych do uwzględniania zarzutów podniesionych przez stronę Skarżącą. W kwestii braku uprzedniego doręczenia upomnienia pełnomocnikowi zasadnie bowiem podniesiono, że upomnienia zostały prawidłowo doręczone zobowiązanej, co wynika z potwierdzeń ich odbioru. Trafnie przyjęto, że upomnienie należy doręczać zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi, albowiem jest to czynność wynikająca z relacji wierzyciel - zobowiązany, a nie czynność organu egzekucyjnego skierowana do strony postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 u.p.e.a., wskazać trzeba, że ustawodawca w art. 27§1 u.p.e.a. określił elementy, które powinien zawierać każdy tytuł wykonawczy. W ocenie Sądu, art. 27 u.p.e.a. wymienia wymogi formalne tytułu wykonawczego, które-co oczywiste - nie są przewidziane same dla siebie, ale w określonym celu. Tym celem jest zagwarantowanie zobowiązanemu, że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której rzeczywiście jest zobowiązany na podstawie decyzji organu. Dlatego, zdaniem Sądu, naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego, by można było zasadnie rozważać instytucję umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd oceniając tytuł wykonawczy pod kątem tych wymagań zawartych powołanych powyżej przepisach nie stwierdził nieprawidłowości, które prowadziłyby do naruszenia wskazanych powyżej gwarancji.

Zaległości objęte tytułami wykonawczymi były następstwem nieuregulowania przez Skarżąca zobowiązań wynikających z zeznań CIT-8 za okres od 1 stycznia 2015r. do 30 listopada 2015r. i od 1 grudnia 2015r. do 31 grudnia 2015r.

Tytuły wykonawcze wystawione w sprawie, sporządzono prawidłowo, zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Finansów z 16 maja 2014r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U poz. 650).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia, zawierające przekonywujące uzasadnienia faktyczne i prawne (art. 124§2 K.p.a.), opierając się na całokształcie materiału dowodowego (art. 77§1 K.p.a.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności dokonanej oceny w świetle art. 80 K.p.a. Fakt, że oddalenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie nie jest zgodne z oczekiwaniami Skarżącej, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia przepisów prawa oraz zasad proceduralnych zawartych w u.p.e.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.