Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 527/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 2 i art. 31 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 44 § 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 104, art. 107 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 84 ust. 2

i art. 85 ust. 1- 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) a także § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U.

z 2004 r., Nr 257 poz. 2573 ze zm.) – po rozpatrzeniu wniosku firmy A. Sp. z o.o. – ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny metodą odkrywkową ze złoża kruszywa naturalnego "S" w miejscowości G., gm. [...], nadając jednocześnie tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, dotyczy ona działek ewidencyjnych nr 2341 i 2342/3 o łącznej pow. 38,57 ha, zaś do wniosku o jej wydanie został dołączony m.in. Raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wydanie decyzji zostało poprzedzone wydaną [...] października 2011 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego opinią Nr [...] o uzgodnieniu środowiskowych uwarunkowań pod względem spraw sanitarno – higienicznych oraz uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...].

W toku prowadzonego przez Wójta Gminy [...] postępowania, o dopuszczenie do udziału w nim na prawach strony stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) oraz doręczenie kopii wskazanych dokumentów zwróciło się Stowarzyszenie "C." z/s w B. (pismo z dnia 9 grudnia 2011 r.), powołując się na cele określone w § 6 lit. a, b, c, d, g, i swojego Statutu.

Także pismem oznaczonym datą 23 stycznia 2012 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – zakwalifikowanym przez orzekające w sprawie organy administracji jako odwołanie, chęć przystąpienia do toczącego się postępowania na prawach strony zgłosiło Stowarzyszenie Z. – Zarząd Regionu [...], wnosząc równocześnie o uchylenie klauzuli natychmiastowej wykonalności i unieważnienie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Uzasadniając swoje stanowisko Stowarzyszenie wskazało, że:

- w sprawie nie zachodzi żaden z przypadków przewidzianych w art. 108 § 1 Kpa przemawiających za nadaniem tej decyzji klauzuli wykonalności,

- Wójt Gminy [...] wszczynając postępowanie w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny metodą odkrywkową ze złoża "Z.", bez przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko rozszerzył zakres decyzji o przedsięwzięcie polegające na wydobyciu kopaliny ze złoża "S",

- Wójt Gminy [...] wydał decyzję i rozszerzył jej zakres pomimo tego, że Rada Gminy nie uchwaliła zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy ani Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla planowanej inwestycji o których mowa w art. 104 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981) oraz nie przeprowadzono strategicznej oceny wpływu realizacji w/w planów na środowisko naturalne.

W odpowiedzi na pismo Stowarzyszenia Z. z dnia 23 stycznia 2012 r. pełnomocnik A. Sp. z o.o. adw. J. Z. wniósł o oddalenie zawartych w nim wniosków i utrzymanie w mocy decyzji Nr [...].

Rozpatrujące odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy [...].

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium nawiązując do treści art. 107 § 1 Kpa wskazało jakie elementy powinna zawierać decyzja administracyjna oraz stwierdziło, że integralną częścią decyzji organu I instancji jest załącznik zawierający "Charakterystykę przedsięwzięcia", który musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Załącznik ten nie został właściwie podpisany przez Wójta Gminy [...], bowiem decyzję z jego upoważnienia podpisała Z. N., zaś załącznik S. D. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalone jest zaś stanowisko, że brak podpisania załącznika przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 Kpa powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji i stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutkiem jest nieważność rozstrzygnięcia organu stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (tak wyroki WSA w Warszawie z dnia 21 września 2007 r. VI SA/Wa 751/07 i SA/Wa 752/07, wyrok NSA z dnia 25 maja 2006 r. II GSK 37/06).

SKO uznało także, że zgodnie z art. 108 § 1 Kpa, wykonanie decyzji nieostatecznej poprzez nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce jedynie w razie wykazania przez organ administracji możliwości naruszenia dóbr chronionych o których mowa w tym przepisie /ochrona zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony/. Wystąpienie tych przesłanek powinno być wykazane w uzasadnieniu decyzji której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś organ I instancji w ogóle nie uzasadnił nadania swej decyzji tego rygoru. W tym stanie rzeczy – z uwagi na stwierdzone uchybienia proceduralne - przedwczesne jest rozpatrywanie merytorycznej zasadności odwołania i objętej nim decyzji.

Decyzję SKO z dnia [...] marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył w całości reprezentujący Sp. z o.o. A. adw. J. Z., zarzucając jej:

- naruszenie art. 31 § 1 pkt 2 Kpa poprzez dopuszczenie Stowarzyszenia Z. do udziału w postępowaniu, podczas gdy analiza statutu Stowarzyszenia oraz ocena istnienia interesu społecznego w tym zakresie przemawia za odmową dopuszczenia go do udziału w postępowaniu,

- naruszenie art. 107 § 1 Kpa poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że przepis ten w przedmiotowym postępowaniu został naruszony poprzez fakt zrównania wymogów jakim powinien odpowiadać załącznik z wymogami dotyczącymi decyzji, podczas gdy takie uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy, a przyjęta interpretacja prowadzi do nadmiernego formalizmu,

- naruszenie art. 136 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nieuzupełnienie materiałów w sprawie pomimo faktu, że zadaniem organu II instancji jest ponowne rozpoznanie sprawy, a nie tylko kontrola decyzji wydanej w I instancji.

Na tej podstawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz zasądzenie kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego – według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując na jej niezasadność. W jej treści wyjaśniło, że jak wynika z analizy akt sprawy, Stowarzyszenie Z. brało udział w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy [...], który to potwierdził ten fakt w piśmie zawierającym swoje stanowisko wobec wniesionego przez Stowarzyszenie odwołania. Stosownie do wyroku NSA z dnia 17 lutego 2011 r. II OSK 329/10, jeżeli organ administracji nie wydał postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organizacji społecznej jednakże przyjmował składane przez nią oświadczenia oraz doręczył jej decyzje i postanowienia, należy uznać to za dopuszczenie tej organizacji do udziału w postępowaniu. Organizacja faktycznie dopuszczona do niego i traktowana jako podmiot na prawach strony ma również prawo do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, co czyni nieuprawnionym zarzut naruszenia art. 31 § 1 pkt 2 Kpa. Powołując się na okoliczności wskazane w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji SKO ponownie wskazało również na niezasadność zarzutów naruszenia art. 107 § 1 Kpa (poprzez zrównanie wymogów jakim powinien odpowiadać załącznik z wymogami dotyczącymi decyzji), art. 108 § 1 Kpa (poprzez uznanie braku jakiegokolwiek uzasadnienia nadania przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wydanej przez siebie decyzji) oraz art. 136 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Zaskarżona decyzja to tzw. decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. W piśmiennictwie podkreśla się, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy bowiem zasadą jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, a decyzja taka nie może być podjęta w innych okolicznościach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. (Komentarz B. Adamiak 1996, s. 592).

Przepis ten w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 kwietnia 2011 roku upoważniał organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Przyjęcie, że granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym są określone przepisem art. 136 k.p.a. prowadziło do wniosku, że braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji mogą być albo usunięte przez organ odwoławczy w granicach określonych w przepisie art. 137 k.p.a. albo przez organ I instancji po uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpoznania. W związku ze zmianą stanu prawnego z dniem 11 kwietnia 2011 roku zmieniły się przesłanki dopuszczalności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, a mianowicie:

a) stanowcze stwierdzenie, że decyzja objęta odwołaniem wydana została z naruszeniem przepisów postępowania,

b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wynika zeń, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne również wówczas gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania, w takim stopniu, że czyni to sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi odwoławczemu na zastosowanie art. 136 k.p.a.

Zmiana przepisu art. 138 § 2 k.p.a. jest jedynie jego korektą. Nadal bowiem podstawową przesłanką prawną decyzji kasacyjnej będzie niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy "zakres postępowania wyjaśniającego" czyli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W piśmiennictwie podkreśla się, iż instytucja kasacji ma charakter wyjątkowy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

W sprawie objętej skargą organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną, wskazując w uzasadnieniu, iż dołączony do decyzji organu I instancji załącznik pt. "charakterystyka przedsięwzięcia" nie został podpisany przez osobę uprawnioną do wydania decyzji. Załącznik do decyzji będący integralną jej częścią, szczegółowo charakteryzuje przedsięwzięcie oraz jego uwarunkowania.

Zdaniem Sądu sam brak podpisu na załączniku do decyzji nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. reguluje przede wszystkim kwestię podpisu przez osobę uprawnioną na decyzji jako jej niezbędnego składnika. Podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Natomiast co jest załącznikiem określa decyzja, a nie odwrotnie. Załącznik natomiast powinien być tak opisany by nie powstały wątpliwości co do jego związku z określoną decyzją. Brak podpisu osoby uprawnionej na załączniku do decyzji organu pierwszej instancji nie stanowi sam w sobie naruszenia prawa, które ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Pomimo braku podpisu osoby uprawnionej na załączniku do decyzji w przedmiotowej sprawie przy istniejących innych adnotacjach pozwalających bez żadnych wątpliwości zidentyfikować dokument jako załącznik do konkretnej decyzji (brak podstaw do uznania, iż naruszono przepis art. 107 § 1 k.p.a., vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2008 r. II OSK 1742/06, z dnia 16 stycznia 2008 r. II OSK 1862/06).

Przepis art. 136 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego rozpoznając odwołanie "jedynie rzeczywiście uzupełniające w stosunku do całości postępowania dowodowego środki dowodowe mogą być przeprowadzone w ramach zastosowania art. 136 k.p.a." (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. II OSK 101/09).

Zdaniem Sądu zatem zasadny jest zarzut skargi, iż brak podpisu osoby uprawnionej na załączniku do decyzji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania uzasadniającego wydanie decyzji kasacyjnej, której przesłanki określa art. 138 § 2 k.p.a.

Sprawa niniejsza dotyczy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227).

Można wspomnieć, iż ustawa ta uchwalona została w związku z zarzutem Komisji Europejskiej, iż nieprawidłowo dokonano transpozycji pojęcia "zainteresowana społeczność" z art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337/EWG, co w konsekwencji musiało doprowadzić do znacznego rozszerzenia zakresu uprawnień przysługujących organizacjom ekologicznym w postępowaniu z udziałem społeczeństwa i w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (rządowe uzasadnienie projektu ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku). Pełnej implementacji dyrektywy dokonano w art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r., który stanowi "organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe zgłoszą chęć uczestnictwa w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony".

Powyższy zapis usunął istniejące do tej daty ograniczenia w postaci 21 dniowego terminu zgłaszania się do postępowania, konieczność uzasadniania miejsca swojego działania i jednoczesnego ze zgłoszeniem składania uwag i wniosków. Nie mniej jednak na prawach strony w postępowaniu może uczestniczyć nie każda organizacja społeczna, ale tylko taka, która jest organizacją ekologiczną (art. 44 ustawy). Pojęcie organizacji ekologicznej identycznie definiuje zarówno ustawa Prawo ochrony środowiska (art. 3 pkt 16) jak i ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku (art. 3 ust. 1 pkt 10 a dyrektywy Rady 85/337/EWG w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE (Dz.U. UE L03.156.17).

Dyrektywa Rady 85/337/EWG w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Parlamentu nie odmówiła prawu wewnętrznemu możliwości określenia, jakie organizacje społeczne mogą brać udział w tego rodzaju postępowaniach, i tak polski ustawodawca nakreślił krąg organizacji ekologicznych tj. takich, których statutowym celem jest ochrona środowiska.

Ustawodawca z grupy organizacji społecznych chciał wyodrębnić takie, których celem samym w sobie jest ochrona środowiska. W prawie polskim znane jest pojecie "ochrona środowiska". I tak zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska pod tym pojęciem rozumieć należy "podjęcie lub zaniechanie działań umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej, ochrona ta polega w szczególności na:

a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego.

Na bazie tej definicji należy interpretować pojęcie "organizacji ekologicznej". Musi to więc być organizacja, której podstawowym celem jest zaniechanie lub podejmowanie działań umożliwiających zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej.

I tak na przykład takie organizacje jak Tatrzańskie Pogotowie Ratunkowe czy Górskie Pogotowie Ratunkowe, obie te organizacje mają w statutach zapisane, że działają na rzecz ochrony naturalnego środowiska górskiego (zobacz statuty tych stowarzyszeń na ich stronach internetowych) nie są to jednak organizacje ekologiczne w rozumieniu ustawy, bowiem ich cel podstawowy jest inny.

W przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie "C." pismem z dnia 11 grudnia 2011 roku, skierowanym do Wójta Gminy [...] powołując się na zapisy § 6 ich statutu wniosło m.in. o dopuszczenie go do udziału w sprawie. W aktach organu brak jakiejkolwiek informacji czy organ przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie czy stowarzyszenie spełnia wymogi, o których mowa w art. 44 ustawy w związku z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie była również kierowana do Stowarzyszenia "C." żadna korespondencja, ani decyzja organu pierwszej instancji.

Wprawdzie w rozdzielniku pod decyzją jest zapis "stronom doręczono poprzez obwieszczenie" lecz równocześnie brak wykazu stron uniemożliwia ich indywidualizację.

Doktryna stoi na stanowisku, iż brak formalnego postanowienia, o którym mowa w art. 31 § 2 k.p.a. nie jest przeszkodą w dopuszczeniu organizacji ekologicznej do udziału w sprawie (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 1988 r., IV SA/855/88, z dnia 20 października 2005 r., II OSK 94/05, oraz z dnia 11 marca 2008 r., II OSK 191/07.

"Organizacja społeczna, którą organ faktycznie dopuścił do udziału w postępowaniu i traktował jako podmiot na prawach strony ma również prawo do złożenia odwołania.

Przepisy ustawy o udostępnianiu informacji idą dalej stanowiąc – "organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wymagającej udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji także w przypadku gdy nie brała udziału w postępowaniu" – art. 44 ust. 2 ustawy.

Zasadny zatem jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. polegający na braku informacji czy organ przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie czy stowarzyszenie jest organizacją ekologiczną w rozumieniu ustawy. W aktach administracyjnych brak statutu i oceny organu.

Organ prowadząc ponownie postępowanie w pierwszej kolejności ustali, czy stowarzyszenie "C." jest organizacją ekologiczną w rozumieniu cytowanej ustawy, uwzględniając stanowisko Sądu. Następnie ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270).