Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 63/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do udostępnienia informacji publicznej; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 4. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej kwotę w wysokości 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 marca 2024 roku P. O. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta (dalej również: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżąca wnioskiem z dnia 27 lutego 2024 r. (wpływ tego samego dnia; wniosek został złożony w formie elektronicznej za pośrednictwem wiadomości e-mail) zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie rewitalizacji rynku, ulicy [...] oraz ratusza w K.. Skarżąca we wniosku zawarła następujące pytania:

1. Kto był pomysłodawcą rewitalizacji Rynku, ul. [...] oraz Ratusza i kiedy oraz komu pomysł ten został przedłożony?

2. Czy projekt rewitalizacji Rynku, ul. [...] oraz Ratusza był konsultowany?

Jeśli tak, to:

2.1 Kiedy i w jaki sposób przeprowadzono konsultacje oraz jakie były ich rezultaty?

2.2 Gdzie wnioski opublikowano i komu przedstawiono?

3. W jaki sposób doszło do wyłonienia projektanta oraz projektu, który stał się podstawą późniejszych prac?

4. Czy przeprowadzono analizę topograficzną terenu, którego ma dotyczyć rewitalizacja?

Jeśli tak, to:

4.1 Kto ją przeprowadził, kiedy i jakie były wyniki, wnioski oraz rekomendacje płynące z tej analizy?

4.2 Czy uzyskane informacje zostały przedstawione Radzie Miasta a jeśli tak, to jakiej procedurze je poddano (głosowanie, tylko przedstawienie)?

5. Czy dokonano analizy wpływu prowadzenia prac rewitalizacyjnych na sytuację przedsiębiorstw zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca prac? Czy i jakie podjęto działania mające ograniczyć ich ewentualne negatywne skutki?

6. W jaki sposób doszło do wyłonienia przedsiębiorstwa mającego zrealizować prace?

6.1 Ilu było oferentów, czym różniła się wygrana oferta od pozostałych co przemawiało właśnie na jej korzyść?

6.2 Czy dokonano sprawdzenia wiarygodności, wypłacalności oraz możliwości realizacyjnych wyłonionego przedsiębiorstwa? Czy i jakich gwarancji udzieliło?

7. Kto nadzorował realizację rewitalizacji Rynku, ul. [...] oraz Ratusza?

7.1 W jaki sposób kontrolowano postęp prac w ramach projektu i gdzie było to odnotowywane?

7.2 Czy i jakie środki oraz kiedy je zastosowano w sytuacji opóźnień w realizacji prac i jakie były ich rezultaty? Kto te działania wdrażał i nadzorował?

8. Kto podjął decyzję o usunięciu zabytkowej kostki brukowej, jaki był tego powód i co się z nią stało?

9. Jaki był ostateczny koszt rewitalizacji Rynku, ul. [...] oraz Ratusza w stosunku do ceny wyjściowej? Jeśli była różnica, to skąd pochodziły środki na jej pokrycie?

Organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w piśmie z dnia 15 marca 2024 r., odpowiadając na wszystkie pytania z wniosku wraz z uzupełnieniem odpowiedzi o szereg załączników. Odpowiedź została doręczona skarżącej w dniu 22 marca 2024 r. (jednokrotne awizo).

W międzyczasie pismem z dnia 13 marca 2024 roku (data wpływu do organu: 14 marca 2024 r. – k. 7 akt sądowych) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jednocześnie wnosząc o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, a także zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że udzielił skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, natomiast przygotowanie odpowiedzi wymagało zaangażowania wielu komórek organizacyjnych Urzędu Miejskiego K.. Organ wniósł ponadto o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie ze skargi P. O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie ma wątpliwości, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 roku – o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Skarżący był zgodnie z art. 2 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Burmistrz Miasta, jako organ władzy publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z kolei informację publiczną stanowi, najogólniej rzecz biorąc, każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc z całą pewnością będą to także informacje, o których udostępnienie wniosła skarżąca.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Co do zasady, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonymi we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

W realiach niniejszej sprawy wniosek skarżącej wpłynął do organu w dniu 27 lutego 2024 r. Termin na udzielenie informacji upływał w dniu 12 marca 2024 r. Z akt sprawy wynika, że organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 15 marca 2024 r., nadanym po wpłynięciu skargi skarżącej (data wpływu do organu: 14 marca 2024 r. – k. 7 akt sądowych). Nie ma więc wątpliwości, że organ przekroczył 14-dniowy termin na udostępnienie informacji publicznej. Powyższe świadczy o tym, że Burmistrz Miasta dopuścił się zarzucanej bezczynności.

Z uwagi na powołane okoliczności należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z uwagi na udzielenie przez organ informacji w piśmie z dnia 15 marca 2024 r., doręczonego skarżącej w dniu 22 marca 2024 r., a więc już po wniesieniu skargi. Skoro załatwienie wniosku skarżącej nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, to musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 1 sentencji wyroku).

Mając na uwadze fakt, że organ nie dochował terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).

Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności odpowiedzi na skargę uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego (pkt 3 sentencji wyroku), bowiem odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona z niewielkim (kilkudniowym) opóźnieniem, wynikającym z zaangażowania wielu komórek organizacyjnych Urzędu Miejskiego K. oraz obszerności żądanej informacji publicznej. Sąd wziął pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21.06.2012 r., sygn.. akt I OSK 675/12, CBOSA). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie (100 zł).