Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2398/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 4, art 22 pkt 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15zzs4
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 442/19 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., A. O., J. O., M. J., S. J., Z. w K., A. K., W. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 lutego 2019 r., znak: WI-I.7840.2.126.2018.EM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 442/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] i [...] w K., A. O., J. O., Z. w K., A. K. i W. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 lutego 2019 r., znak WI-I.7840.2.126.2018.EM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz odrzucił skargi M. J. i S. J. na ww. decyzję.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 17 października 2018 r. nr 1956/6740.1/2018 znak: AU-01-f.6740.i.2029.2017.MDY, po rozpatrzeniu wniosku z 4 września 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi M. Sp.z o.o. Sp. k. w K. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym, murami oporowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan. ogrzewczą wraz z wymiennikownią, wentylacji mechanicznej, wewnętrzna obsługą komunikacyjną z naziemnymi miejscami postojowymi i miejscami dla rowerów, przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji ogólnospławnej i instalacja wewnętrzną kanalizacji sanitarnej, przyłączem i instalacją kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Wojewoda Małopolski decyzją znak WI-I.7840.2.126.2018.EM z 5 lutego 2019 r. po rozpatrzeniu odwołań A. O., J. O., Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...], W. K., E. Ł., M. J., S. J., A. K., W. B., oraz Z. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 442/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] i [...] w K., A. O., J. O., , Z. w K., A. K. i W. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 lutego 2019 r., znak WI-I.7840.2.126.2018.EM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz odrzucił skargi M. J. i S. J. na ww. decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 i stan ten nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na dzień 9 marca 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy w sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne nie wymagało zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył wyczerpujący materiał dowodowy i podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W efekcie organ ten dokonał trafnego rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, mimo skrótowego omówienia zarzutów odwołań i pewnej lapidarności stanowiska organu, odpowiada prawu.

W ocenie Sądu, bezsporne w sprawie jest, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dla obszaru [...]). Działki inwestycyjne położone są w obszarach oznaczonych w planie w przeważającej części jako MW.9, w części terenu oznaczonego MW.3 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz w terenie zieleni urządzonej (ZPz.4) i w części terenu komunikacji (KDL.1). W obszarze MW.9 dopuszczono wybudowanie budynku o wysokości do 21 m - wyższego niż wszystkie okalające przedmiotowy kwartał budynki (obszar MW.3). Nie było również sporne, że przedmiotowe zamierzenie zgodnie z dokumentacją projektową w wielu aspektach cechuje się zbliżonymi do maksymalnie dopuszczalnych w m.p.z.p. i rozporządzeniu parametrów inwestycyjnych.

Sporna była natomiast zgodność zamierzenia z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., to jest spełnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zarzut naruszenia powyższego przepisu, a także art. 35 P.b., był powtórzony wielokrotnie, w rozmaitych sformułowaniach i konfiguracjach. Co istotne w niniejszej sprawie, jak podniosła skarżąca Wspólnota, przedmiotowa inwestycja budzi kontrowersje. Jest to zabudowa o charakterze "plombowym" - uzupełniającym, umiejscowiona pomiędzy budynkami, których okna i balkony wychodzą na teren działki, na której ma być realizowane zamierzenie budowlane. Z czysto ludzkiego punktu widzenia obudowanie balkonów w taki sposób niewątpliwie spowoduje, że będą one ciemniejsze, mniej użyteczne i pozbawione widoku.

Teren inwestycji od strony północno zachodniej graniczy z budynkiem nr [...] na działce nr [...], gdzie zaplanowano część ściany budynku w granicy działki, a od strony południowo wschodniej z działką nr [...], na której w pobliżu granicy jest ściana budynku nr [...], gdzie w bezpośrednim sąsiedztwie granicy zaplanowano komunikację - drogę dojazdową. Głębokość zabudowy (długość obiektu kubaturowego prostopadle do ulicy) wyraźnie wykracza poza dotychczasowe gabaryty zabudowy pierzejowej.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą pierzeję.

Odnośnie do zarzutu, że wysokość budynku ma wynieść 21,16 m, co jest wartością przekraczającą dopuszczalną wysokość maksymalną, Sąd stwierdził, że jak słusznie wskazał organ I instancji na s. 20 decyzji, iż planowana wysokość budynku wynosi 20,90 m do góry attyki, a 21 m do góry urządzeń znajdujących się na dachu (zgodnie z § 6 rozporządzenia), co wynika z opisu projektu architektonicznego i zawartych w nim rysunków. Nie ma podstaw, by za poziom terenu do powyższego pomiaru przyjąć 207,49 m n.p.m. przed wjazdem do windy garażowej, a nie 207,79 m n.p.m. – poziom terenu przed wejściem do budynku (rysunek elewacji południowej s. 154 projektu).

Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia ustaleń m.p.z.p. (§ 17 ust. 3 pkt 6 lit. b, w zw. z art. 35 ust. 1 P.b.).

Również zarzuty dotyczące przesłaniania i zacieniania okazały się bezpodstawne, ponieważ planowana inwestycja, mimo iż znacznie ogranicza nasłonecznienie szeregu lokali w sąsiednich budynkach, nie narusza jednak zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia, zapewniając zgodnie z tymi przepisami nasłonecznienie i brak przesłaniania istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy śródmiejskiej.

Jak słusznie wskazał organ I instancji, przedłożony projekt budowlany sporządzony dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego zawiera w swej treści analizę przesłaniania oraz nasłonecznienia, przedstawioną na s. 69 projektu budowlanego. Wynika z niej m.in., że odległości pomiędzy istniejącymi oknami, a ścianą projektowanego budynku zgodne są z § 13 rozporządzenia w zakresie naturalnego oświetlenia umożliwiając naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, bowiem nasłonecznienie mieszkań narożnych jest spełnione poprzez otwory okienne znajdujące się na południowej ścianie budynku istniejącego budynku przy ul. [...].

Natomiast ograniczenie nasłonecznienia w lokalu nr 8 do 25 minut dziennie dotyczy jedynie okna od strony wschodniej. Tymczasem nasłonecznienie od strony południowej nadal wynosić będzie 4 h i 19 minut, co wynika z opracowania graficznego złożonego do akt sprawy. Zatem po wykonaniu projektowanej inwestycji wymóg stawiany przez § 60 ust. 1 rozporządzenia będzie dla ww. lokalu spełniony.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia balkonów jako innych obiektów przesłaniających, zdaniem Sądu, należy wskazać, że oprócz ww. analizy na s. 69 projektu, inwestor dodatkowo przedłożył do akt sprawy (26 kwietnia 2018 r.) analizę porównawczą dla poszczególnych mieszkań obrazującą nasłonecznienie "na stan obecny" oraz "po realizacji" zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Opracowania te są rzetelne i nie zostały w żaden sposób skutecznie merytorycznie podważone przez skarżących, którzy poza własnymi stanowiskami nie przedłożyli żadnych wiarygodnych kontrdowodów czy analiz.

Z przedstawionych analiz wynika, że wymagania odnośnie przesłaniania i nasłonecznienia istniejącej zabudowy śródmiejskiej są spełnione.

Balkony ujęte są na wszystkich rysunkach rzutów ze względu na ich umiejscowienie mające wpływ na projektowany budynek, rozwiązania techniczne ścian fundamentowych (konieczność odsunięcia się od nich z przyczyn technologicznych) oraz celem zobrazowania odległości od ścian projektowanego budynku.

Natomiast w kontekście zarzutu naruszenia §13 rozporządzenia, w ocenie Sądu, należy wskazać, jak słusznie podnosił inwestor, że na rysunkach dotyczących analizy przesłaniania i nasłonecznienia obejmuje się elementy w rzucie poziomym mające istotny wpływ na określenie wyliczanych parametrów takie jak budynki tudzież ściany przesłaniające. Dla zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń zgodnie z §13 rozporządzenia znaczenie mają wszelkie przegrody znajdujące się w zasięgu ramienia kąta 60 stopni wyznaczone w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowany w wewnętrznym licu ściany na dolnej krawędzi osi okna pomieszczenia przesłanianego a istniejące balkony wystające poza lico ściany ok. 1,2 m poniżej okna jak również powyżej pozostają bez wpływu na te wyliczenia, gdyż nie znajdują się w zasięgu kąta 60 stopni, wyliczanego zgodnie z § 13 rozporządzenia. Zatem istniejące balkony nie mają istotnego wpływu na zapewnienie naturalnego oświetlenia, ponieważ nie stanowią one przeszkody w wyznaczeniu kąta 60 stopni i w żaden sposób go nie ograniczają.

Natomiast w kontekście spełnienia warunków z § 60 rozporządzenia, w rysunkach rzutów uwzględniono elementy wystające poza lico ściany z oknem, bądź okna takie jak balkony, zadaszenia, nadwieszenia elewacji i inne. Podane wartości nasłonecznienia dla poszczególnych lokali uwzględniają w realiach niniejszej sprawy oprócz elementów przesłaniających, występujących naprzeciwko istniejących budynków również elementy własne tych budynków (istniejących) mające wpływ na nasłonecznienie. Istniejące balkony w budynku przy ul. [...] mające wpływ na nasłonecznienie - wbrew zarzutom skarżących - uwzględnione zostały w przedłożonych przez inwestora analizach, a podany czas nasłonecznienia dla poszczególnych lokali mieszkalnych uwzględnia także usytuowanie balkonów nad otworami okiennymi. Brak zatem podstaw do kwestionowania wytyczenia przez inwestora tzw. linijki słońca.

Odnośnie do zarzutów dotyczących nowelizacji § 60 rozporządzenia, rację ma inwestor, że skoro zamierzenie stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą istniejącą pierzeję, to bez znaczenia pozostaje, czy zastosowanie miałby mieć § 60 ust. 3 rozporządzenia w brzmieniu przed, czy po nowelizacji. Zarówno w obecnie obowiązującym stanie prawnym jak i uprzednio, planowana inwestycja jest zabudową śródmiejską a zarazem zabudową uzupełniającą, co uprawnia do stosowania mniejszych wymaganych wartości nasłonecznienia.

W odpowiedzi na zarzuty dotyczące naruszenia § 57 rozporządzenia, który stanowi, że w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek okien (otworów w świetle ościeżnic) do powierzchni pomieszczenia winien wynosić co najmniej 1:8, wskazać trzeba, że ww. regulacja oznacza, że ustawodawca nie narzuca, czy ww. parametr stanowiący o zapewnieniu pomieszczeniu naturalnego oświetlenia ma być spełniony jednym, czy wieloma otworami okiennymi. Jeżeli choćby jedno okno w pomieszczeniu spełnia te wymogi, to wymagania z § 57 rozporządzenia należy uznać za spełnione. Pozostałe (mniejsze) otwory okienne nie mają znaczenia. Innymi słowy, jeśli choćby jedno okno spełnia wymagany § 57 rozporządzenia stosunek wielkości, to z niego winno się wyprowadzać odpowiedni kąt 60 stopni przy sprawdzeniu dochowania wymogów określonych w § 13 rozporządzenia. Pozostałe otwory okienne mogą wówczas zostać pominięte. Gdyby okazało się, że żaden z otworów okiennych w istniejącej zabudowie nie spełnia ww. wymogu (stosunku 1:8), to nieracjonalne byłoby przyjęcie zakazu nowej zabudowy sąsiedniej z uwagi na niespełnienie warunków § 57 rozporządzenia. W takiej sytuacji warunek nasłonecznienia należy badać dla okna największego.

Odnośnie do zarzutu wadliwego przyjęcia wysokości parapetu i wysokości przesłaniania, zdaniem Sądu, ustalone przez inwestora wartości (wysokość parapetu najniżej położonego okna od poziomu terenu - 5 m, wysokość przesłaniania - 15,8 m) nie zostały wiarygodnie zakwestionowane. Jak wiarygodnie wyjaśnił inwestor, ww. wysokość parapetu została zmierzona w naturze. Skarżący nie przedstawili żadnego dowodu dla wykazania odmiennego stanu rzeczy.

Wbrew argumentacji skarżących, Sąd nie stwierdził również naruszenia § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w stosunku do parametrów oświetlenia budynku planowanego, jak również by analiza naświetlenia lokali mieszkalnych przedstawiona na kilku rysunkach była mało czytelna. Przedstawiony na planie sytuacyjnym obrys budynku nie odbiega też od obrysu budynku rzeczywiście projektowanego.

Zarzuty koncentrujące się na próbie wykazania naruszenia przepisów w zakresie zacienienia i przesłaniania nie mogły być zatem uznane za zasadne, bowiem dopuszczalne przez prawo ograniczone zacienienie nie może skutkować stwierdzeniem wadliwości przyjętych w projekcie rozwiązań. Za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 P.b.).

Zdaniem Sądu, nie ma podstaw, aby nie uznać zawartych w projekcie analiz za dowody w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektantów w nich zawarte. Organy po zapoznaniu się z tym opracowaniem prawidłowo stwierdziły brak podstaw do zakwestionowania poprawności jego wykonania. Skarżący, podważając kompetencje projektanta, nie przedstawili alternatywnej analizy ani żadnego innego wiarygodnego dowodu w tym przedmiocie (art. 75 K.p.a.), który mógłby wskazywać na przesłanki do zakwestionowania zgromadzonego przez organy materiału dowodowego.

Niewątpliwie zrealizowanie inwestycji doprowadzi do znacznego zagęszczenia zabudowy, co jednak z jednej strony jest typowe dla śródmiejskiej zabudowy pierzejowej, zgodnie z P.b. i przepisami rozporządzenia, z drugiej zaś w sposób jednoznaczny dopuszczone zostało przepisami m.p.z.p., przyjętymi przez uprawniony organ planistyczny, reprezentujący w tym zakresie kompetencje jednostki samorządu terytorialnego.

Z kolei takie wartości jak widok z balkonów i okien, choć niewątpliwie cenne dla ich użytkowników, nie są chronione i reglamentowane przepisami prawa budowlanego. Również wpływ na ograniczenie przepływu powietrza nie narusza prawnie chronionych interesów osób trzecich.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.) winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Wobec tego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA z 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się jednocześnie, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (por. wyrok NSA z 11 marca 2011 r. sygn. II OSK 451/10).

Każdy właściciel ma prawo dokonać zabudowy w sposób nie utrudniający ponad przewidzianą prawem miarę korzystania właścicielom nieruchomości sąsiednich z ich nieruchomości. Własność oraz inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej. Respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone.

Odnośnie do zarzutów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, zdaniem Sądu, trafnie Wojewoda stwierdził w odpowiedzi na skargę, że przeprowadzona w projekcie analiza potwierdza brak stosownych przepisów p.poż., a projekt budowlany zawiera adekwatną ekspertyzę stanu ochrony przeciwpożarowej wraz z postanowieniem Małopolskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej (s. 181-202 projektu budowlanego). Uzyskane odstępstwo Małopolskiego Komendanta Straży Pożarnej dotyczy jedynie zastosowania niepalnej wełny mineralnej. Ściana wschodnia projektowanego budynku posiadająca otwory okienne oddalona jest od ściany istniejącej z otworami okiennymi o ponad 8 m. Takie zaprojektowanie usytuowania budynku spełnia wymogi rozporządzenia odnośnie ochrony p.poż. (§ 271), bowiem odległość pomiędzy ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego dla budynków zakwalifikowanych do kategorii ZL wynosi 8 m.

Inwestycja nie ma też wpływu na warunki obsługi drogi pożarowej do pozostałych budynków kwartału, ponieważ budynki te mają bezpośredni dostęp do ulic, wzdłuż których tworzą zabudowę pierzejową. Budynek zaś przy ul. [...] ma zapewniony dojazd pożarowy poprzez przejazdy od strony ul.[...] oraz ul. [...], a projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza ochrony przeciwpożarowej, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do 100% długości elewacji od frontu budynku, przy zabudowie pierzejowej. Warunek ten w przypadku analizowanej inwestycji spełniony jest dla wszystkich budynków sąsiednich.

Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony ppoż. (uzgodnienia z 25 lipca 2018 r.).

Z kolei argumentacja, jakoby planowany obiekt w przypadku jego realizacji zająłby część drogi pożarowej i pożarowego placu manewrowego, czy też naruszyłby ustalony korytarz przewietrzania kwartału, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, a w szczególności nie wynika z postanowień m.p.z.p. Podobnie żadne obowiązujące przepisy nie zabraniają inwestycji wykraczającej poza ujednoliconą szerokość budynków oraz przewidującej zabudowę kubaturową w obszarze działek tworzących wewnętrzną zieleń podwórek.

Odnośnie do oceny kwestii związanych z potencjalnymi uciążliwościami, w związku z powstaniem nowego obiektu przy ul. [...] w K., takich jak hałas czy ruch samochodowy, w sytuacji gdy przekraczają one przeciętną miarę, Sąd stwierdził, że leży to poza kompetencjami organów administracji architektoniczno-budowlanej, a uprawnione w tym zakresie są wyłącznie sądy powszechne. Podobnie nawet rzeczywista utrata wartości nieruchomości skarżących wskutek wykonania przedmiotowej inwestycji, nie może być w myśl przepisów prawa budowlanego przeszkodą do jej realizacji. Na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę istotne jest przy tym niewadliwe oświadczenie projektantów o zgodności inwestycji z przepisami, które obejmuje również zgodność z przepisami działu X rozporządzenia "Ochrona przed hałasem i drganiami", a także przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Planowana inwestycja będzie generować hałas zgodny z dopuszczalnymi normami, a jej wpływ na otoczenie będzie wynikał z normalnego użytkowania i funkcjonowania budynku. W zamierzeniu zaplanowano też rozwiązania wentylacyjne z uwzględnieniem tłumików hałasu.

Do projektu prawidłowo załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 247-255 proj. budowlanego, tom I/II). Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został też uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych.

Odnosząc się do kwestii prowadzenia postępowań rozgraniczeniowych, zdaniem Sądu, Wojewoda trafnie stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy, kwestie te nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to prawo zostało przez niego prawidłowo wykazane. Organ administracji rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma co do zasady podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kwestionowane przed sądem powszechnym.

Również rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniom nie może być w realiach niniejszej rozstrzygnięciem uznane za zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 98 § 1 pkt. 4 K.p.a. Zatem toczące się postępowania rozgraniczeniowe, które przywołują skarżący, nie mogły mieć wpływu na prowadzone postępowanie w sprawie z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę.

W szczególności, jak trafnie podniósł inwestor, prawomocnym postanowieniem z 29 maja 2019 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie I Wydział Cywilny orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...] z działką nr [...] w identyczny sposób, jak uprzednio Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 23 marca 2018 r., co zostało prawidłowo uwzględnione przez inwestora w skorygowanym projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu.

Odnośnie do kwestii granicy między działkami nr [...] i [...], to po pierwsze, przedmiotowa inwestycja nie obejmuje spornej powierzchni ww. działek, a po drugie w wyniku decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r., w postępowaniu wszczętym przecież na wniosek właściciela działki nr [...], to działka inwestycyjna nr [...] powiększyła się z 0,0288 ha do 0,0330 ha. Zatem nic nie wskazuje na to, by nawet ewentualna zmiana tego rozstrzygnięcia dokonana przez sąd powszechny, mogła wpłynąć negatywnie na wskaźniki i parametry planowanego zamierzenia, a także wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dokumentacji projektowej w części opisowej projektu architektury na kartach 49-54 podane zostały wszystkie wyliczenia powierzchniowe, bilanse ilościowe i inne przy uwzględnieniu pomniejszonej powierzchni działki [...] uwzględniając zmianę przebiegu granicy, na taki jaki ma ona obecnie zgodnie z jej rozgraniczeniem z działką [...] dokonanym przez sąd powszechny.

Podsumowując kwestię sporów granicznych, zdaniem Sądu, należy podkreślić, że zarówno postępowanie rozgraniczeniowe zakończone prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego (pomiędzy działkami [...] i [...]) jak również postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką [...] a działką [...], pozostają bez istotnego znaczenia dla niniejszego postępowania. W szczególności nie wpływają na ocenę prawidłowo wykazanych w dokumentacji powierzchni inwestycji, kubatury, długości elewacji oraz wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, w ocenie Sądu, jak słusznie podnosił inwestor, co znajduje potwierdzenie w projekcie budowlanym, zaplanowany budynek (naziemna część inwestycji) usytuowany jest w odległościach 6,16-5,95 m od działki [...] na poziomie parteru i 4,58-4,35 m na poziomie wyższych kondygnacji, natomiast odległość od budynku na działce [...] wynosi nie mniej niż 8,14-7,87 m.

Z kolei zarzut naruszenia zakazu lokalizowania w odległości mniejszej niż 1,5 m dotyczy inwestycji skierowanej balkonem do działki sąsiedniej. W przedmiotowej inwestycji ściana skierowana do działki sąsiedniej położona jest w odległości 8 m od granicy.

Przepisów rozporządzenia nie narusza również odległość ściany projektowanego budynku usytuowanej prostopadle do ściany budynku istniejącego, znajdująca się w odległości 85 cm od krawędzi balkonów. Podkreślenia wymaga, że spełnia ona wszelkie wymogi przeciwpożarowe dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego i nie posiada otworów okiennych.

Odnosząc się w tym zakresie do treści § 12 ust. 6 rozporządzenia i powołanych przez skarżących wyroków NSA, Sąd stwierdził, że podziela zaprezentowaną w nich wykładnię ww. przepisu. Reguła zawarta w ww. przepisie rzeczywiście nie zna wyjątków, co wynika z ustawowej ochrony bezpieczeństwa pożarowego budynków i dóbr osobistych sąsiadów w postaci intymności i spokoju życia domowego. Jednakże zarówno wyrok NSA z 17 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1446/15, jak i z 17 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1409/16, dotyczą stosowania § 12 ust. 6 rozporządzenia (poprzednie brzmienie § 12 ust. 5), do inwestycji, w której są okna lub balkony. Zatem ochrona intymności, która obok ochrony przeciwpożarowej jest celem tego przepisu, polega na uniemożliwieniu potencjalnego obserwowania terenu działki sąsiedniej, a ściana przedmiotowej inwestycji zbliżona do balkonów jest prostopadła i nie zawiera otworów okiennych i balkonów.

Zagadnienie bezpieczeństwa związane z mającym wcześniej miejsce wybuchem instalacji gazowej w sąsiednim budynku, a w konsekwencji zabezpieczenie przed ponownym wybuchem gazu, pozostaje w zakresie odpowiedzialności właścicieli i zarządcy tegoż budynku i nie może stanowić o zwiększonych ponad przepisy rozporządzenia wymaganiach dla inwestora.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 P.b. przez wadliwe określenie obszaru oddziaływania, Sąd wskazał, że stroną w przedmiotowym postępowaniu była m.in. Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] i [...] w K., która jest jedną ze stron skarżących kwestionowaną decyzję Wojewody.

Na prawach strony w postępowaniu administracyjnym (po uchyleniu przez Wojewodę decyzji z dnia 8 listopada 2017 r.) brali dodatkowo udział wszyscy właściciele lokali stanowiących odrębną własność, którzy tego żądali, a na których lokale planowana inwestycja może oddziaływać. Przy tym w tego typu sprawach w orzecznictwie podkreśla się, że zasadą jest działanie w sprawie wspólnoty, która reprezentuje interes właścicieli poszczególnych lokali w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej. Powszechnie i jednolicie przyjmuje się, że zarzut pominięcia strony w postępowaniu może skutecznie podnieść właśnie ta strona, a nie inna strona postępowania.

Odpowiadając na zarzut braku określenia w decyzji szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, czego uzasadnienie i potrzebę skarżący motywują planowanymi pracami ziemnymi wobec osłabienia konstrukcji budynku przy ul. [...] wybuchem gazu, a także zamiarem prowadzenia prac w bezpośredniej bliskości lokali mieszkalnych sąsiadów, Sąd stwierdził, że odpowiednie wymogi, w tym nadzoru inwestorskiego i geotechnicznego, wynikają bezpośrednio z przepisów prawa, a stosowna dokumentacja, w tym geotechniczna, i aktualna techniczna sąsiednich do inwestycji budynków, znajduje się w projekcie budowlanym. W szczególności, jest to dokumentacja Geologiczno-Inżynierska zawarta jest na s.113-180 proj. budowlanego, zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 30 marca 2017 r. znak: WS-06.6541.44.2017.RS.

Zdaniem Sądu, brak też jest podstaw do uznania ekspertyzy budynku sąsiadującego z inwestycją za nierzetelną. W dokumentacji projektowej znajduje się ekspertyza techniczna stanu konstrukcji budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie (s. 229-255). Zostało także zawarte opracowanie dotyczące opisu technologii wykonania zabezpieczenia wykopu, monitoringu oddziaływania wykopu na nieruchomości sąsiednie oraz zabezpieczenia instalacji podziemnych i nadziemnych. Opracowanie to zamieszczono w projekcie architektoniczno-budowlanym w części dotyczącej projektu konstrukcji.

Odnośnie do ewentualnych naruszeń w trakcie realizacji procesu inwestycyjnego, skarżący trafnie sami wskazali, że przysługują im uprawnienia zwrócenia się do organu nadzoru budowlanego, na podstawie art. 81 ust 1 pkt 1 lit. b P.b. Właściciele nieruchomości sąsiednich, mogą przedstawiać swoje stanowisko odnośnie do zapewnienia wymaganymi przepisami prawa warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia przy wykonywaniu robót budowlanych, czy domagać się wstrzymania robót budowlanych wobec możliwości powstania zagrożenia - art 22 pkt 4 P.b.

W ocenie Sądu, jako niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące braku uzgodnienia możliwości włączenia do drogi publicznej. Do projektu budowlanego załączona została bowiem decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 25 stycznia 2017 r. zezwalająca na przebudowę zjazdu w drogi publicznej ul. [...] dla obsługi inwestycji (znak: IU.463.597.2016 (1) – s. 84-86) z działki drogowej nr [...] na działkę [...] obr. [...] oraz uzgodnienie ZIKiT w Krakowie znak IW.460.3.228.2017 z 7 marca 2017 r. w przedmiocie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia projektowanej inwestycji do drogi publicznej (s. 87, 88).

Spełnione są również wymagania dotyczące liczby miejsc do parkowania samochodów osobowych, którą zgodnie z m.p.z.p. określono parametrem od 0,5 do 1 miejsca na 1 mieszkanie. W projekcie przyjęto wskaźnik 0,5 - dla 32 mieszkań, zaprojektowano 17 miejsc postojowych (13 w garażu podziemnym i 4 na terenie - rys. proj. zagospodarowania terenu). Uwzględniono również odpowiednią ilość miejsc dla osób niepełnosprawnych.

Odnosząc się do zarzutu niewykazania spełnienia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, Sąd stwierdził, że wobec jednoznacznej treści § 3 pkt 22 rozporządzenia, który to przepis przez teren biologicznie czynny rozumie teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m oraz wodę powierzchniową na tym terenie (podkreślenie Sądu).

W dokumentacji projektowej sporządzonej przez wykwalifikowane osoby sposób wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej został precyzyjnie wskazany, w tym ze wskazaniem kolorystycznym terenów zielonych liczonych jako 100% powierzchni biologicznie czynnej oraz 50% zgodnie z rozporządzeniem. Takie rozwiązanie, wbrew zarzutom skarżących, nie narusza przepisów m.p.z.p. o wskaźniku zieleni urządzonej.

W ocenie Sądu, jakkolwiek zrozumiałe jest stanowisko skarżących, że inwestycja o takim zakresie wzbudza kontrowersje i dyskomfort u właścicieli i użytkowników sąsiednich nieruchomości, to jednak trzeba zauważyć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym ustaleniami m.p.z.p. Do kwestionowania i zaskarżania wadliwych i krzywdzących zdaniem skarżących ustaleń m.p.z.p. służy odrębna procedura. Kontrola sądowa w sprawie ograniczona jest ww. przepisami prawa powszechnie obowiązującego i miejscowego. Sąd stwierdził, że w tym zakresie organ zasadnie nie stwierdził uchybień. Sami skarżący trafnie wskazali, że w niniejszym postępowaniu "nie mogą dyskutować o rozwiązaniach zawartych w m.p.z.p., który jest prawomocny i obowiązuje".

Sąd stwierdził też, że organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, które zostały opisane w art. 6-16 K.p.a.

Dopuszczona w m.p.z.p. wysoka zabudowa oznacza istotnie, że wznoszone budynki, z racji na bliskie położenie względem siebie oraz gabaryty, muszą negatywnie oddziaływać na siebie wzajemnie poprzez zacienianie, wpływ na ruch powietrza i widok. Wpływ ten jednak, jako mieszczący się w przepisach rozporządzenia, Sąd musiał uznać za zgodny z przepisami.

Brak zatem było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. bowiem nie naruszono pozostających w obszarze jej oddziaływania chronionych prawem budowlanym interesów skarżących. Typowo śródmiejska zabudowa pierzejowa, dominująca w tym kwartale, cechuje się co do zasady umieszczaniem otworów okiennych i balkonów z przodu (od frontu) i z tyłu budynków, a nie w ich ścianach bocznych.

Sąd podzielił co do zasady stanowisko organu II instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące istotnych dla wyniku niniejszej sprawy kwestii. W szczególności zatwierdzony projekt budowlany zawiera prawidłową analizę spełnienia przez projektowany obiekt budowlany wymogów § 13 oraz § 60 rozporządzenia, a skarżący nie przedłożyli żadnego wiarygodnego kontrdowodu w tym zakresie.

Analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że pozwolenie na budowę spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować sprzeczne z przepisami prawa uciążliwości czy zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu.

Zarzuty dotyczące potencjalnych przyszłych zdarzeń wynikających z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej leżą poza granicami niniejszej sprawy sądowej i nie mogły także być przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, ponieważ nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Podsumowując, Sąd wskazał, że analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. do wniosku zostały dołączone oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością (działkami, na których realizowana ma być inwestycja) na cele budowlane. Na kartach projektu budowlanego zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na właściwej kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna, w rozumieniu art. 35 ust. 1 P.b. Ponadto inwestycja została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Obszar oddziaływania został wyznaczony prawidłowo. Nie ma zatem mowy o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ani art. 35 P.b. Przy prowadzeniu analizowanej sprawy administracyjnej organy obu instancji nie naruszyły też zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a., ponieważ stanowisko zawarte w decyzjach ustala i uwzględnia stan faktyczny i prawny mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale i pozostałych stron oraz interes publiczny. Organy obu instancji wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania.

Pewną skrótowość uzasadnienia zaskarżonej decyzji można zakwalifikować jako naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., niemające jednak wpływu na wynik sprawy. Mimo tego uchybienia, żaden z istotnych aspektów sprawy nie został pominięty, a zarzuty skarg okazały się bezzasadne. Również organ I instancji uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu swojej decyzji.

Strony postępowania, których krąg wyznaczono niewadliwie, miały właściwie zapewniony przez organy udział w postępowaniu administracyjnym, w sposób określony w obowiązujących przepisach prawa. Sąd nie stwierdził też naruszenia wskazanych w skargach przepisów K.p.a., Prawa budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani m.p.z.p.

Sąd stwierdził, że mając powyższe na uwadze skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła [...] Spółdzielnia [...] w K. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż inwestor złożył prawidłowe i wystarczające oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podczas gdy inwestor nie posiadał uregulowanych praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. działką nr [...] i [...] z uwagi na ich nie uregulowany stan prawny tj. sporne granice, albowiem nie znane byłe powierzchnie działek;

2. art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy inwestor nie posiadał uregulowanych praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. działką nr [...] i [...] z uwagi na sporne granice tych działek, a tym samym nie znane prawidłowe powierzchnie działek co ma wpływ na parametry inwestycji, w szczególności powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy itd.;

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż organ należycie sprawdził, że projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z parametrami przewidzianymi przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z uwagi na nie znaną powierzchnię działki nr [...] i [...] nie sposób jednoznacznie przesądzić, czy zostały spełnione parametry przewidziane miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

4. art. 172 § 1 i 2 K.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) polegające na przyjęciu, iż nie mogło dojść do zasiedzenia przygranicznych pasów gruntu przez Spółdzielnię wnoszącą niniejszą skargę, a ewentualne zasiedzenie nie mogło wpłynąć negatywnie na wskaźniki i parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego i braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy skarżąca Spółdzielnia jest w posiadaniu samoistnym spornych przygranicznych pasów gruntów, doszło do ich zasiedzenia, a zasiedzenie wpływałoby negatywnie na wskaźniki i parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego i brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

5. art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności /dalej konwencja/, art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) i pozbawienie skarżącą prawa do ochrony własności poprzez przyjęcie, iż można prowadzić inwestycję na gruncie w przypadku sporu co do granic nieruchomości, podczas gdy w takim przypadku obowiązkiem organów administracji publicznej i sądów jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i ustalenie kto i w jakim rozmiarze ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

6. art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez przeprowadzenie sprawy bez jakiegokolwiek udziału stron, podczas gdy możliwym było jej przeprowadzenie z zachowaniem reżimu sanitarnego tak aby nie wywołać nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących tak jak czyniły to sądy powszechne jak również brak wyjaśnienia dlaczego nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku;

7. art. 134 ust. 1 oraz art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie przez WSA naruszeń prawa procesowego popełnionych przez organy wydające decyzje w niniejszej sprawie, a w szczególności naruszenia:

a. art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż brak ustalenia prawnych granic gruntu tj. działki nr [...] i [...], na których prowadzona jest inwestycja i dla których wydano zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, a stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, podczas gdy zawieszenie postępowania jest konieczne z uwagi na potrzebę zweryfikowania rzeczywistej powierzchni działki nr [...] i [...], co ma wpływ na parametry inwestycji, w szczególności powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy,

b. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż brak ustalenia prawnych granic gruntu tj. działki nr [...] i [...], na których prowadzona jest inwestycja i dla których wydano zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, a stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, podczas gdy zawieszenie postępowania jest konieczne z uwagi na potrzebę zweryfikowania rzeczywistej powierzchni działki nr [...] i [...], co ma wpływ na parametry inwestycji, w szczególności powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy,

c. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż brak ustalenia prawnych granic gruntu tj. działki nr [...] i [...], na których prowadzona jest inwestycja i dla których wydano zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, podczas gdy zawieszenie postępowania jest konieczne z uwagi na potrzebę zweryfikowania rzeczywistej powierzchni działki nr [...] i [...], co ma wpływ na parametry inwestycji, w szczególności powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy,

d. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe i dowolne przyjęcie, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane tym przepisem, podczas gdy jest ono lakoniczne i w zasadzie nie pozwala na zweryfikowanie podstaw do wydania zaskarżonej decyzji,

e. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż brak ustalenia prawnych granic gruntu tj. działki nr [...] i [...], na których prowadzona jest inwestycja i dla których wydano zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, podczas gdy zawieszenia postępowania jest konieczne z uwagi na potrzebę zweryfikowania rzeczywistej powierzchni działki nr [...] i [...], co ma wpływ na parametry inwestycji, w szczególności powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Z. w K. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd I instancji przedstawił szczegółową argumentację i wnikliwie rozpoznał sprawę co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu tym Sąd odniósł się do podnoszonych w skargach zarzutów jednoznacznie wykazując ich niezasadność. Zarzuty skargi kasacyjnej są jednie kolejnym powtórzeniem przytaczanych już wcześniej wielokrotnie argumentów.

Zasadnicza część zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej dotyczy prawidłowości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że inwestor złożył ww. oświadczenie niezgodne z prawdą. Zarzut skarżącej kasacyjnie Spółdzielni opiera się na twierdzeniu, że istnieją spory co do przebiegu granic między działkami, którymi dysponuje inwestor a działkami sąsiednimi. Stwierdzić więc należy, że tego rodzaju spory nie mają znaczenia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Projektant sporządzający projekt opiera się na przebiegu granic jaki wynika z mapy uzyskanej w celu sporządzenia projektu. Granice zawarte na tej mapie są wiążące zarówno dla projektanta jak i dla organu administracji wydającego pozwolenie na budowę. O uregulowanie ewentualnych sporów granicznych zainteresowane podmioty powinny zadbać przed rozpoczęciem ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, nie zaś podejmować działania w tym kierunku dopiero po powzięciu informacji, że inwestor o takie pozwolenie się ubiega. W konsekwencji za bezpodstawne uznać należy zarzuty wymienione w punktach 1, 2 i 3 skargi kasacyjnej.

Analogicznie ocenić należy zarzut wymieniony w punkcie 4 skargi kasacyjnej. Nabycie prawa własności nieruchomości lub jej części poprzez zasiedzenie należy wykazać prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, który stwierdza nabycie własności w tym trybie. Spółdzielnia takiego orzeczenia nie przedstawiła ani w postępowaniu przed organami administracji ani w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika nawet, by postępowanie sądowe w tym przedmiocie zostało prze Spółdzielnie zainicjowane. Twierdzenie Spółdzielni, że nie można wykluczyć, iż Spółdzielnia mogła nabyć w drodze zasiedzenia przygraniczne pasy gruntów uznać należy za pozbawione jakichkolwiek uzasadnionych podstaw.

Zarzut pozbawienia Spółdzielni prawa do ochrony własności ocenić należy jako bezpodstawny. Można jedynie powtórzyć po raz kolejny, że granice zawarte na tej mapie są wiążące zarówno dla projektanta jak i dla organu administracji wydającego pozwolenie na budowę. Nikt nie zabraniał Spółdzielni zainicjowania postępowań mających na celu wyjaśnienie ewentualnych sporów co do przebiegu granic między działkami. Spółdzielnia nawet w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie przedstawiła orzeczenia sądu powszechnego, z którego wynikałoby, że inwestycja miałby być zrealizowana częściowo na gruncie Spółdzielni. Zarzuty Spółdzielni uznać należy w tej sytuacji za niczym nieuzasadnione domniemania.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni podzielić należy wskazaną przez Sąd I instancji argumentację, że zaistniały podstawy do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, gdyż przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Rozpoznawanie sprawy na rozprawie w takiej sytuacji przez Sąd I instancji byłoby wyrazem braku odpowiedzialności. Przesłanką skierowania sprawy na posiedzenie niejawne jest też brak możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że to stwierdzenie Sądu, że brak było takich możliwości, było stwierdzeniem, niezgodnym z rzeczywistością. Sąd nie ma obowiązku wyjaśniania w uzasadnieniu wyroku dlaczego takich możliwości nie było.

Za bezpodstawny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Zarzut naruszenia ww. przepisów skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia po raz kolejny wiąże z faktem nieuwzględnienia przez Sąd I instancji zarzutu przebiegu granic między działkami. Ocena zasadności podnoszonych przez Spółdzielnię w tej kwestii argumentów została już wcześniej dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponownie stwierdzić należy, że nie jest rolą organu administracji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę rozstrzyganie o zgłaszanych przez strony postępowania zarzutach odnośnie do przebiegu granic. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że organ administracji wydający pozwolenie na budowę naruszył art. 7 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt K.p.a.

Analiza treści uzasadnienia decyzji zarówno organu I jak i II instancji pozwala na odtworzenie stanowiska tych organów oraz argumentacji mającej potwierdzać zasadność tego stanowiska. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.