Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 266/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2024 poz 323
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 2 lutego 2024 r. znak: SKO.41/329/OS/2024 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z 2 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania W. Z. (dalej jako: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z 12 grudnia 2023 r., w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 13 listopada 2023 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem E. Z., legitymującym się orzeczeniem z 22 maja 2023 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Decyzją z 12 grudnia 2023 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na przesłanki negatywne wynikające z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., (Dz. U. z 2024 r., poz. 323; dalej jako: u.ś.r.; niepełnosprawność męża skarżącej powstała po ukończeniu wieku określonego w ww. przepisie) oraz z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. tj. okoliczność, że skarżąca ma prawo do emerytury z ZUS od 2 grudnia 2003 r.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc zarzuty naruszenia szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o świadczenia rodzinnych. Zarzuty dotyczyły m.in. wadliwego zastosowania art. 17b ust. 1 u.ś.r., z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13, w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją tego przepisu; błędnego uznania, że uprawnienie do emerytury definitywnie pozbawia skarżącą możliwości ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, z pominięciem stanowiska orzecznictwa, wskazującego na konieczność umożliwienia osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego z kolidujących świadczeń (pielęgnacyjnego lub emerytalnego oraz braku poinformowania skarżącej, jakie kroki powinna podjąć, aby usunąć tą przeszkodę w uzyskaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 2 lutego 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na zmianę stanu prawnego wynikającą z wejścia w życie przepisów o świadczeniu wspierającym, w efekcie której przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym należy stosować tylko do przypadków, w których prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do 31 grudnia 2023 r.

Kolegium zakwestionowało powołanie się przez organ I instancji na przesłankę negatywną związaną z wiekiem powstania niepełnosprawności osoby, nad którą ma być sprawowana opieka, ze względu na wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (SK 38/13).

Jednakże, w ocenie Kolegium, zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r.), gdyż skarżąca pobiera emeryturę, której wypłata nie została do 31 grudnia 2023 r. zawieszona na podstawie przepisów o świadczeniach emerytalnych.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium W. Z. (reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego) zarzuciła naruszenie:

(1) art. 107 § 3 w zw. z art. 75 w zw. z art. 81a w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a poprzez: a) brak udzielenia zarówno przez organ I jak i II instancji informacji jakie czynności powinna podjąć skarżąca aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne w związku z ustalonym prawem do emerytury; b) niewyjaśnienie z jakich powodów organ I instancji uznał, że "nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność" i z tego powodu odmówił świadczenia pielęgnacyjnego; c) brak wskazania w uzasadnieniu środków dowodowych, na których organ I i II instancji oparł swoją decyzję i przyczyn, z powodu których dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; d) niewydanie rozstrzygnięcia na korzyść strony pomimo, powstania wątpliwości w zakresie momentu powstania niepełnosprawności

(2) art. 97 § 1 pkt. 4, art. 99 oraz art. 100 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do zawieszenia emerytury i zaniechanie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego do czasu zawieszenia emerytury przez skarżącą.

(3) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., poprzez błędną wykładnię i tym samym uznanie, że uprawnienie do emerytury, którą otrzymuje skarżąca pozbawia ją prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji gdy dokonana w ten sposób wykładnia przepisu jest sprzeczna z aktualnym orzecznictwem sądowym, zgodnie z którym należy umożliwić osobie uprawnionej dokonanie wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalnego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy obydwu instancji oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w pełni zasadne jest stanowisko Kolegium, iż podstawą odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego nie mogła być przesłanka wieku powstania niepełnosprawności u osoby, nad którą jest sprawowana opieka, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r., z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle skutków tego wyroku jest już tak ugruntowane, że powtarzanie tych argumentów jest w tym miejscu zbędne. Stanowisko Kolegium bazuje prawidłowo na tych utrwalonych poglądach.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium wynika, że o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zadecydowała przesłanka negatywna zbiegu praw do świadczeń, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r.), gdyż skarżąca pobiera emeryturę, której wypłata do 31 grudnia 2023 r. nie została zawieszona. Argumentacja skargi zmierza do zakwestionowania zastosowania w sprawie przesłanki negatywnej, w oparciu o stanowisko, że organy zaniechały wezwania skarżącej do podjęcia kroków w celu usunięcia tej przesłanki, tj. do zawieszenia pobierania emerytury.

Wbrew stanowisku obydwu stron sporu, przyczyna, z powodu której nie można skarżącej przyznać świadczenia pielęgnacyjnego leży gdzie indziej. W rozpoznawanej sprawie w istocie problemem nie jest nawet przesłanka negatywna w postaci kolizji świadczeń, wynikająca z faktu pobierania przez skarżącą emerytury. Ujmując rzecz w samej istocie – w przypadku skarżącej nie została spełniona podstawowa pozytywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jaką jest związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia (innej aktywności zawodowej)

i koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem.

W brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in. innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rezygnacją z (niepodejmowaniem) zatrudnienia (innej aktywności zawodowej) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą bliską (m.in. mężem) należy do samej istoty konstrukcji prawnej świadczenia pielęgnacyjnego. Jak podkreśla się w ugruntowanym już orzecznictwie sądowym, świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku względem rodzica, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia czy kontynuowania zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania tej opieki. Nie może być ono zatem traktowane jako zastępcze czy dodatkowe źródło dochodu. Świadczenie to ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (por. przykładowo: wyroki NSA z 5 czerwca 2012 r., I OSK 2454/11; z 13 maja 2015 r.,

I OSK 2820/13; z 2 lutego 2017 r., I OSK 2729/16).

Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest fakt, że skarżąca ma przyznane prawo do emerytury od 2 grudnia 2003 r. (zaświadczenie z ZUS, k. 6 akt adm. I inst.). W ocenie Sądu, przeczy logice i doświadczeniu życiowemu próba wywodzenia, że osoba w wieku 76 lat, od ponad 20 lat przebywająca na emeryturze, pozostaje osobą potencjalnie aktywną zawodowo, która realnie może podjąć zatrudnienie, a jedyną przeszkodą w podjęciu zatrudnienia (innej aktywności zawodowej) jest konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Takie okoliczności wskazują na zupełnie inną intencję skarżącej – na zamiar uzyskania w miejsce relatywnie niskiej emerytury (pobieranej od przeszło 20 lat) – korzystniejszego finansowo świadczenia pielęgnacyjnego. Jest to całkowicie sprzeczne z ratio legis przepisów określających przedmiot i przesłanki uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Z woli ustawodawcy, której nie może kwestionować sąd administracyjny stosujący, a nie tworzący prawo, świadczenie pielęgnacyjnej było i jest formą wsparcia dla osób, które nie tylko opiekują się niepełnosprawnymi członkami najbliższej rodziny, ale przede wszystkim – z racji konieczności sprawowania tej opieki zmuszeni są zrezygnować z zatrudnienia lub innej aktywności zawodowej i w ten sposób pozostają bez własnego źródła utrzymania, które mogliby sobie zapewnić, gdyby nie konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym. Nie jest to zatem pomoc stricte socjalna, ukierunkowana na wsparcie osób słabiej usytuowanych, ale forma pomocy finansowej tym osobom, które nie są w stanie zapewnić sobie utrzymania poprzez własną pracę zarobkową, gdyż uniemożliwia im to konieczność sprawowania opieki nad bliską osobą niepełnosprawną.

W tej sytuacji, w istocie podstawą odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem powinien być przede wszystkim art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.) i brak spełnienia podstawowej przesłanki pozytywnej, tj. związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia (innej aktywności zawodowej) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Wobec takiego stwierdzenia, zarzucanie organom, że nie dopełniły obowiązku poinformowania skarżącej o konieczności usunięcia przesłanki negatywnej poprzez zawieszenie wypłaty emerytury, jest argumentem nietrafnym. Ukierunkowanie skarżącej na podjęcie takich działań byłoby dla niej samej skrajnie niekorzystne – prowadziłoby do pozbawienia źródła utrzymania w postaci emerytury, bez realnych szans na uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż na przeszkodzie w jego przyznaniu stał brak podstawowej przesłanki pozytywnej – wspomnianego związku przyczynowego.

Podniesione w skardze zarzuty, koncentrujące się na niewłaściwym rozwiązaniu przez organy problemu zbiegu świadczeń przysługujących skarżącej – emerytalnego

i pielęgnacyjnego są zatem niezasadne. Po pierwsze – skarżąca nie nabyła prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie spełniała podstawowej przesłanki w postaci związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z (niepodejmowaniem) zatrudnienia (innej aktywności zawodowej) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Po drugie, nawet gdyby ta przesłanka została spełniona, nie została usunięta i nie ma już możliwości usunięcia negatywnej przesłanki w postaci pobierania przez skarżącą emerytury.

W tym aspekcie sprawy kwestią kluczową jest zmiana stanu prawnego, jaka nastąpiła w toku postępowania w sprawie wniosku skarżącej, już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Z dniem 1 stycznia 2024 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429, ze zm.). Ustawa fundamentalnie zmieniła zasady przyznawania wsparcia opiekunom osób niepełnosprawnych. Świadczenie pielęgnacyjne od 1 stycznia 2024 r. jest przyznawane wyłącznie opiekunom osób niepełnosprawnych do ukończenia 18 roku życia. Dla niepełnosprawnych osób pełnoletnich przewidziane jest świadczenie wspierające, z którego osoby takie mają w założeniu ustawodawcy finansować koszty opieki. Zgodnie z przepisami przejściowymi, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym).

Użyte w przywołanym przepisie sformułowanie "prawo powstało" należy interpretować w ten sposób, że jeżeli wniosek o świadczenie pielęgnacyjne został złożony do końca 2023 r. (jak w rozpoznawanej sprawie), należy go rozpoznać z zastosowaniem przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w dotychczasowym brzmieniu, pod warunkiem, że wszystkie ustawowe przesłanki przyznania świadczenia zostały spełnione do końca 2023 r. Innymi słowy do końca 2023 r. musiały zostać spełnione zarówno przesłanki pozytywne, jak i usunięte przesłanki negatywne przyznania świadczenia, w tym wynikające ze zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami emerytalno-rentowymi (art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.ś.r.). Dopiero w takiej sytuacji można mówić, że zaistniał stan opisany w hipotezie art. 63 ust., 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, tj. że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do 31 grudnia 2023 r.

Pełnomocnik skarżącej ma rację, że w świetle ugruntowanego, powszechnie przyjętego stanowiska orzecznictwa, prawidłowe rozwiązanie problemu zbiegu świadczeń (pielęgnacyjnego i emerytalno-rentowych) wymaga umożliwienia wnioskodawcy dokonania wyboru jednego z tych świadczeń, trzeba jednak pamiętać, że wyeliminowanie przesłanki negatywnej wyrażonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. sprowadza się do zawieszenia wypłaty świadczenia emerytalnego lub rentowego, co wymaga nie tylko złożenia wniosku w tym przedmiocie, ale również uzyskania decyzji organu rentowego (por. przykładowo w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyroki z 31 stycznia 2024 r., I OSK 71/23; z 2 lutego 2024 r., I OSK 125/23; z 12 marca 2024 r., I OSK 426/23; z 17 kwietnia 2024 r., I OSK 737/23; z 18 kwietnia 2024 r., I OSK 770/23; z 23 kwietnia 2024 r., I OSK 666/23; z 30 kwietnia 2024 r., I OSK 618/23; z 9 maja 2024 r., I OSK 1467/23, I OSK 1403/23, I OSK 1463/23; z 22 maja 2024 r., I OSK 968/23; z 29 maja 2024 r., I OSK 1625/23).

Trzeba jednocześnie wskazać, że zgodnie z przepisami dotyczącymi świadczeń emerytalno-rentowych, prawo do emerytury czy renty z tytułu niezdolności do pracy może zostać zawieszone na wniosek emeryta lub rencisty, przy czym – co kluczowe – zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem wypłaty emerytury, począwszy od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 103 ust. 3 oraz art. 134 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Dz. U. z 2023 r., poz. 1251, ze zm.). Płyną z tego dwa istotne dla rozpoznawanej sprawy wnioski – po pierwsze, wstrzymanie wypłaty emerytury wymaga wydania decyzji przez organ emerytalny, po drugie decyzja wywołuje skutki na przyszłość – od miesiąca, w którym została wydana, nie ma możliwości wstrzymania wypłaty emerytury z mocą wsteczną.

W stanie prawnym ukształtowanym wejściem w życie ustawy o świadczeniu wspierającym zastosowanie powyższych regulacji prowadzi do konkluzji, że uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2023 r., w przypadku przesłanki negatywnej wymienionej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wymagało bezwzględnie wydania przed tą datą decyzji organu emerytalno-rentowego o zawieszeniu wypłaty emerytury lub renty. Samo złożenie wniosku w tym przedmiocie przed tą datą było niewystarczające. Wszelkie próby innej interpretacji są wadliwe, prowadzą bowiem do sytuacji, w której w tym samym okresie osoba uprawniona pobierałaby dwa świadczenia – pielęgnacyjne i emerytalne lub rentowe, co jest całkowicie sprzeczne z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. i ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa w kwestii sposobu usunięcia problemu zbiegu praw do świadczeń.

Podobne stanowisko jest aktualnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z 13 marca 2024 r., II SA/Bd 1088/23; z 26 marca 2024 r., II SA/Bd 1217/23; wyroki WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2024 r., II SA/Łd 104/24; z 10 maja 2024 r., II SA/Łd 169/24; wyroki WSA w Szczecinie z 11 stycznia 2024 r., II SA/Sz 913/23; z 8 lutego 2024 r., II SA/Sz 979/23; wyroki WSA w Warszawie z 15 marca 2024 r., I SA/Wa 2584/23; z 17 kwietnia 2024 r., I SA/Wa 2608/23).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy: nawet gdyby uznać, że organ I instancji popełnił błąd, nie wzywając skarżącej do zawieszenia wypłaty emerytury, błędu tego nie mogłoby już naprawić Kolegium. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy G. zostało wniesione w dniu 5 stycznia 2024 r. Nie jest możliwe zawieszenie wypłaty emerytury z mocą wsteczną, Kolegium nie miało żadnych podstaw do tego, aby próbować wezwać skarżącą do podjęcia czynności zmierzających do usunięcia negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Gdyby Kolegium to uczyniło, w istocie działałoby na niekorzyść skarżącej, zmuszając ją do pozbawienia źródła utrzymania w postaci emerytury, bez istnienia w sprawie podstaw do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (brak związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a opieką nad niepełnosprawnym mężem; niemożność usunięcia negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez zawieszenie wypłaty emerytury z mocą wsteczną, sięgającą przed datę 1 stycznia 2024 r.).

Wobec powyższych argumentów wszystkie zarzuty podniesione w skardze należy uznać za niezasadne. W szczególności, podnoszenie zarzutów dotyczących kwestii daty, od której istnieje stopień niepełnosprawności męża skarżącej jest chybione w sytuacji, gdy Kolegium prawidłowo skorygowało błąd organu I instancji, wykluczając możliwość oparcia decyzji negatywnej na art. 17b ust. 1 u.ś.r. Zarzut "braku wskazania w uzasadnieniu środków dowodowych, na których organ I i II instancji oparł swoją decyzję i przyczyn, z powodu których dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej" jest wręcz niezrozumiały w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do prawidłowego jej rozstrzygnięcia był w istocie bezsporny. Organ

I instancji (częściowo) oraz Kolegium oparły rozstrzygnięcie negatywne dla skarżącej na przesłance negatywnej z art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.ś.r., a w tym zakresie nie było żadnego sporu co do tego, że skarżąca pobiera emeryturę od 2003 r. i nie zawiesiła jej wypłaty do dnia 31 grudnia 2023 r. Jak już wyżej wskazano, nawet gdyby próbować organowi I instancji błąd w postaci niepouczenia skarżącej, w jaki sposób może usunąć negatywną przesłankę pobierania emerytury, to błędu tego nie mogłoby już naprawić Kolegium, orzekające już po 1 stycznia 2024 r. Rozwiązania problemu nie dawało zastosowanie przepisów o zawieszeniu postępowania administracyjnego, gdyż zawieszenie postępowania wpływa jedynie na bieg terminów procesowych (art. 103 k.p.a.) i nie miałoby żadnych skutków dla zastosowania przepisów przejściowych zawartych w ustawie o świadczeniu wspierającym, w szczególności art. 63 ust. 1. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości ani co do stanu faktycznego, ani w zakresie interpretacji przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, stąd chybione są zarzuty naruszenia zasad rozstrzygania wątpliwości faktycznych czy prawnych na korzyść strony (art. 7a i art. 81a k.p.a.). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, z uwzględnieniem przepisów emerytalno-rentowych, prowadzi do jednoznacznych wniosków. Z przytoczonych wyżej przyczyn Kolegium prawidłowo zastosowało w sprawie podstawowy przepis prawa materialnego – art. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., zarzut jego błędnej wykładni jest chybiony.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę.