Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 366/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 10 ust.  1 pkt 8 lit. a-c, art. 30e ust. 1, ust. 4, ust.5
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 366/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lipca 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi W. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 lutego 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.924.2023.2.MB w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu 22 lutego 2024r. interpretację indywidualną o nr 0112-KDIL2-1.4011.924.2023.2.MB, w której uznał stanowisko W. M. (dalej: "wnioskodawca", "podatnik", "skarżący") w zakresie skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych za nieprawidłowe.

Powyższa interpretacja indywidualna została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 15 grudnia 2023r. do organu wpłynął wniosek ww. wnioskodawcy z dnia 17 listopada 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Ww. uzupełnił go – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z dnia 6 lutego 2024 r. (wpływ 8 lutego 2024 r.).

Opis zdarzenia przyszłego przedstawia się następująco. Podatnik w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprzedał aktem notarialnym Gminie K. nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni 0,1406 za cenę 24,500 zł.

Tę transakcję poprzedzał następujący stan faktyczny. Do dnia 31 sierpnia 2022 r. działka nr [...] o pow. 0,58 ha stanowiła współwłasność w częściach po 1/2 podatnika i jego brata S. M. Czyli na podatnika przypadał obszar 0,29 ha (50%) jej własności, który nie był fizycznie wydzielony. Przed dniem 19 kwietnia 2023 r. działka nr [...] została podzielona geodezyjnie, m.in. na działkę o numerze [...], co stanowi około 18,45% całości uprzednio posiadanej własności. W przypadku uzyskania przychodów z tytułu obrotu nieruchomościami (oraz prawami z nimi związanymi) w prywatnym zakresie - podatnik jest zobowiązany do złożenia PIT-39 i zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego najpóźniej do 30 kwietnia 2024 r.

W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku podatnik odpowiedział na następujące pytania:

1) wskazanie dat i sposobu nabycia poszczególnych udziałów w działce nr [...].

Podatnik nabył 1/2 udziału w działce nr [...] na podstawie umowy darowizny dnia 10 grudnia 2003 roku, a kolejny udział w wysokości 1/2 nabył na podstawie umowy darowizny w dniu 31 sierpnia 2022 roku.

2) czy zawarte we wniosku stwierdzenie: Do dnia 31.08.2022 r. działka nr [...] o pow. 0,58 ha stanowiła współwłasność w częściach po 1/2 podatnika (...) i jego brata (...), oznacza, że od tej daty podatnik jest wyłącznym właścicielem tej działki.

Tak, to oznacza, że od dnia 31 sierpnia 2022 r. podatnik został wyłącznym właścicielem działki nr [...].

3) czy do nabycia przez Gminę K. działki nr [...] doszło stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Tak nabycie przez Gminę nastąpiło w trybie przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami.

4) czy Gmina K. nabyła działkę nr [...] na cel publiczny, a więc cel uzasadniający jej wywłaszczenie. [ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.)].

Nie.

5) czy podatnik prowadzi/prowadził jakąkolwiek działalność gospodarczą, jeśli tak, to w jakim zakresie (w szczególności czy przedmiotem działalności jest/był obrót nieruchomościami) i od kiedy (wskazać datę), oraz czy działka nr [...] jest/była wykorzystywana w indywidualnej działalności gospodarczej podatnika? Jeśli tak, to dodatkowo prosimy wskazać daty zaprzestania (likwidacji/wycofania) wykorzystywania nieruchomości w działalności.

Nie.

6) w jaki sposób podatnik wykorzystywał działkę nr [...] będącą przedmiotem sprzedaży od chwili wejścia w jej posiadanie do dnia sprzedaży.

Działka stanowiła nieużytek. Nie była wykorzystywana na żadne cele.

7) w jaki sposób podatnik pozyskał nabywcę dla sprzedanej nieruchomości (działki nr [...]).

Podatnik sam wystąpił do Gminy z ofertą zakupu przez nią, ponieważ wcześniej otrzymał od niej odmowę na taki podział działki [...] jaki by mu odpowiadał, a Gmina wyraziła chęć nabycia działki [...].

8) czy do momentu sprzedaży ww. działki podatnik podejmował jakiekolwiek czynności wymagające zaangażowania własnych środków finansowych zmierzające do podniesienia wartości działki, np. doprowadzenie mediów, uzbrojenie działki, ogrodzenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. działki itp. (prosimy podać jakie to były czynności).

Nie. Podatnik nie poniósł żadnych nakładów.

9) czy podatnik posiada jeszcze inne nieruchomości przeznaczone w przyszłości do sprzedaży (oprócz wskazanej we wniosku działki nr [...]), a jeśli tak – to organ prosi, aby podać odrębnie dla każdej, będącej przedmiotem planowanej sprzedaży, nieruchomości:

- kiedy i w jaki sposób podatnik wszedł w posiadanie tych nieruchomości,

- w jakim celu nieruchomości te zostały nabyte przez podatnika,

- w jaki sposób nieruchomości były/będą wykorzystywane przez podatnika od momentu wejścia w ich posiadanie do chwili sprzedaży,

- kiedy (wskazać rok/lata) podatnik dokona ich sprzedaży i co będzie przyczyną ich sprzedaży,

- ile (wskazać liczbę) nieruchomości zostanie sprzedanych i jakich (niezabudowanych czy zabudowanych, a jeśli zabudowanych – to czy były to nieruchomości mieszkalne czy użytkowe),

- na co (na jaki cel) zostaną przeznaczone środki ze sprzedaży tych nieruchomości.

Nie. Podatnik nie posiada już żadnych innych nieruchomości.

10) czy podatnik dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości – jeżeli tak to prosimy podać odrębnie dla każdej sprzedanej nieruchomości:

- kiedy i w jaki sposób podatnik wszedł w posiadanie tych nieruchomości,

- w jakim celu te nieruchomości zostały nabyte przez podatnika,

- w jaki sposób nieruchomości były wykorzystywane przez podatnika od momentu wejścia w ich posiadanie do chwili sprzedaży,

- kiedy podatnik dokonał ich sprzedaży i jakich (niezabudowanych czy zabudowanych, jeśli zabudowanych to czy były to nieruchomości mieszkalne czy użytkowe),

- na co zastały przeznaczone środki ze sprzedaży tych nieruchomości.

Nie. Podatnik wcześniej nie dokonywał sprzedaży żadnych nieruchomości.

Pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Podatnik nie jest pewny czy w jego sytuacji jest zobowiązany do złożenia PIT-39 i zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego najpóźniej do 30 kwietnia 2024 r. w wysokości 19%, w przypadku uzyskania tego konkretnego przychodu z tytułu obrotu nieruchomościami (oraz prawami z nimi związanymi) w prywatnym zakresie.

Jeżeli przyjąć, że obowiązek podatkowy istnieje to jest wątpliwość, czy należy stawkę 19% zapłacić od całości przychodu tj. 24,500 zł, tj. 4 655,00 zł, czy od 1/2 2.328,00 zł.?

Stanowisko podatnika w sprawie przedstawia się następująco. W ocenie podatnika, uprawniony jest pogląd i ten podatnik prezentuje, że skoro przed sprzedażą działki [...] był już wcześniej niż 6 lat wstecz jej współwłaścicielem w 50% udziału, to sprzedaż 18,45% mieści się w tych 50% powierzchni niewydzielonej wcześniej fizycznie i z tego powodu nie występuje w ogóle obowiązek zapłaty podatku dochodowego za 2023 r. z tego konkretnego tytułu.

Oceniając stanowisko podatnika, organ wydał interpretację indywidualną z dnia 22 lutego 2024r., w której uznał, że jest ono nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, art. 30e ust. 1, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Podano, że ww. regulacje formułują generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub wymienionych praw przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, a przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że podatnik nabył 1/2 udziału w działce nr [...] na podstawie umowy darowizny w 2003 r., a następnie kolejny udział w wysokości 1/2 ww. nabył na podstawie umowy darowizny w 2022 r. Następnie działka nr [...] została podzielona geodezyjnie m.in. na działkę nr [...], którą to działkę ww. sprzedał w 2023 r.

W konsekwencji nie można zgodzić się z ww., że skoro przed sprzedażą działki [...] był on już wcześniej niż 6 lat jej współwłaścicielem w 50% udziału, to sprzedaż 18,45% mieści się w tych 50% powierzchni niewydzielonej wcześniej fizycznie i z tego powodu nie występuje w ogóle obowiązek zapłaty podatku dochodowego za 2023 r. z tego konkretnego tytułu. W niniejszej sprawie, przedmiotową nieruchomość (działkę nr [...]) ww. nabył w dwóch datach (10 grudnia 2003 r. i 31 sierpnia 2022 r.). Zatem w sytuacji podziału działki nr [...] na działkę nr [...] również w odniesieniu do tej działki mamy do czynienia z dwoma (wskazanymi powyżej) datami jej nabycia. Wobec tego w sytuacji sprzedaży działki [...], 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 a-c u.p.d.o.f. należy liczyć odrębnie dla udziału nabytego w 2003 r. i odrębnie dla udziału nabytego w 2022 r. Zatem sprzedaż działki [...] w udziale nabytym w 2003 r. nie stanowi źródła przychodu, bowiem upłynęło 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego udziału. Natomiast sprzedaż działki [...] w udziale nabytym w 2022 r. została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku, w którym nastąpiło jego nabycie, zatem stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji organ stwierdził, że odpłatne zbycie nieruchomości – działki nr [...] będzie stanowiło źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. w odniesieniu do udziału nabytego umową darowizny w 2022 r., a uzyskany z tego tytułu dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych według zasad określonych w art. 30e ww. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 b o.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że interpretacja wydana w trybie art. 14 b o.p. nie pozwala na wykonanie wyliczeń, np. podstawy opodatkowania, czy ewentualnej wysokości podatku, a w związku z tym w ramach swoich kompetencji organ nie może odnieść się do wyliczeń wskazanych przez podatnika w opisie sprawy (stanu faktycznego) i we własnym stanowisku w sprawie, a tym samym nie może potwierdzić, czy zaprezentowane kwoty wyliczeń są prawidłowe, gdyż wykraczało by to poza zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uwzględnienie skargi, uchylenie interpretacji indywidualnej, zobowiązanie organu do wydania interpretacji zgodnie z prawem, t.j. odpowiednimi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022 poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych, mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

W sprawach tych, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga może zostać oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania, wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną. W rezultacie, rozpoznając skargę na interpretację indywidualną, wojewódzki sąd administracyjny nie może przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, uwzględnić naruszeń prawa innych, niż wskazane w tej skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 styczna 2018r., sygn. I FSK 1576/16, Lex nr 2463071).

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).

Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie, polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej, posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 lutego 2024r., nr 0112-KDIL2-1.4011.924.2023.2.MB, w której uznano stanowisko W. M. w zakresie skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych za nieprawidłowe – w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd, doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący nabył 1/2 udziału w działce nr [...] na podstawie umowy darowizny w 2003 r., a następnie kolejny udział w wysokości 1/2 ww. nabył na podstawie umowy darowizny w 2022 r. Następnie działka nr [...] została podzielona geodezyjnie m.in. na działkę nr [...], którą to działkę ww. sprzedał w 2023 r.

Skarżący uważa, że skoro przed sprzedażą działki [...] był już wcześniej niż 6 lat wstecz jej współwłaścicielem w 50% udziału, to sprzedaż 18,45% mieści się w tych 50% powierzchni niewydzielonej wcześniej fizycznie i z tego powodu nie występuje w ogóle obowiązek zapłaty podatku dochodowego za 2023 r. z tego konkretnego tytułu.

Z kolei w ocenie organu odpłatne zbycie nieruchomości – działki nr [...] będzie stanowiło źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. w odniesieniu do udziału nabytego umową darowizny w 2022 r., a uzyskany z tego tytułu dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych według zasad określonych w art. 30e ww. ustawy.

Mając na uwadze powyższe stanowiska, wskazać należy, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ - jak twierdzi skarżący - uniknął zajęcia stanowiska, w jasno przedstawionym stanie faktycznym, co do ustalenia zobowiązań podatnika, co należy uznać za naruszenie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej i co prowadzi do pozbawienia obywatela gwarancji pewności obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu, w tak zarysowanym w sprawie sporze należało przyznać rację organowi.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają postanowienia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z kolei art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako źródła przychodów wymienia natomiast: odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa

do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c– przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Natomiast w myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy - podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Na podstawie art. 30e ust. 4 ww. ustawy - po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Z treści art. 30e ust. 5 ww. ustawy wynika, że dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Mając na uwadze powyższe regulacje wskazać należy, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub wymienionych praw przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, a przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy przedmiotową nieruchomość (działkę nr [...]) skarżący nabył w dwóch datach (10 grudnia 2003 r. i 31 sierpnia 2022 r.). Zatem w sytuacji podziału działki nr [...] na działkę nr [...] również w odniesieniu do tej działki mamy do czynienia z dwoma (wskazanymi powyżej) datami jej nabycia.

Słusznie wskazał organ, że w sytuacji sprzedaży działki [...], 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć odrębnie dla udziału nabytego w 2003 r. i odrębnie dla udziału nabytego w 2022 r.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że sprzedaż działki [...] w udziale nabytym w 2003 r. nie stanowi źródła przychodu, bowiem upłynęło 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego udziału. Natomiast sprzedaż działki [...] w udziale nabytym w 2022 r. została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku, w którym nastąpiło jego nabycie, zatem stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Rację ma organ twierdząc, że odpłatne zbycie nieruchomości – działki nr [...] będzie stanowiło źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do udziału nabytego umową darowizny w 2022 r., a uzyskany z tego tytułu dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych według zasad określonych w art. 30e ww. ustawy.

Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi wskazać należy, że granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Stosownie do art. 14c § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa - interpretacja indywidualna zawiera m.in. ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy - wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Powyższe regulacje wskazują, że obowiązkiem organu wydającego interpretację jest dokonanie oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku przez podatnika przy uwzględnieniu wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w zaskarżonej interpretacji, organ - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie unikał zajęcia stanowiska i dokonał oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku przez podatnika przy uwzględnieniu przedstawionego opisu sprawy. Postępowanie o wydanie interpretacji ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego do określonego opisu sprawy, do którego można wydać interpretację indywidualną.

Podkreślenia wymaga, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej organ - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie dokonuje wyliczeń kwoty dochodu (straty) i ewentualnej wysokości podatku z tytułu, np. sprzedaży nieruchomości.

W związku z tym, stanowisko organu należy uznać za prawidłowe, gdyż w ramach swoich kompetencji na podstawie podanych we wniosku kwot nie miał on uprawnień i nie mógł potwierdzić, czy kwoty wyliczeń w związku ze sprzedażą nieruchomości są prawidłowe czy nie, gdyż wykraczałoby to poza zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, to na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jego dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Obliczenia kwoty do opodatkowania, czy też ewentualnego podatku do zapłaty podatnik powinien dokonać z uwzględnieniem zasad, które wskaże w uzasadnieniu interpretacji organ. Co istotne - organ upoważniony wydając interpretację indywidualną nie ustanawia normy indywidualnej, nie rozstrzyga też o prawach i obowiązkach. Jego rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie dokonuje przy tym władczych działań, zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, a jego rola sprowadza się do rozumienia normy prawnej - przepisu prawa podatkowego. To bowiem w gestii innych organów, w odrębnych trybach podatkowych dokonujących stosownej weryfikacji, względnie organów kontroli skarbowej, mieści się ocena i przeprowadzenie właściwego rzeczowo postępowania w celu stwierdzenia na podstawie środków dowodowych, czy dokonane przez podatnika rozliczenia podatkowe są zasadne. Tego typu postępowania są postępowaniami autonomicznymi ww. organów i nie mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż ich ocena nie mieści się w obszarze właściwości rzeczowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2023r., sygn. akt III SA/Wa 1147/23, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2021r., sygn. akt I SA/Lu 421/21, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2021r., sygn. akt I SA/Łd 607/21).

Powyższe wynika wprost z dyspozycji zawartej w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym wyraźnie wskazano, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 tej ustawy.

W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 14b Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię i przyjęcie, że interpretacja wydana w trybie ww. artykułu nie pozwala na wykonanie wyliczeń, np.: podstawy opodatkowania, czy ewentualnej wysokości podatku, a tym samym nie może potwierdzić, czy zaprezentowane kwoty wyliczeń są prawidłowe, gdyż wykraczałoby to poza zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Końcowo, Sąd stwierdza, że przedmiotowa interpretacja została wydana prawidłowo w oparciu o stan faktyczny, przedstawiony przez skarżącego. Organ, stosownie do treści art. 120 Ordynacji podatkowej, działał na podstawie przepisów i w granicach prawa a fakt, że nie podzielił stanowiska skarżącego nie może być utożsamiany z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zauważyć również trzeba, że w zaskarżonej interpretacji zostały wskazane, zarówno przepisy prawa, które stanowią podstawę prawną wydania przedmiotowej interpretacji, jak również przepisy, które były przedmiotem interpretacji. Jednocześnie, przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji, zachowane zostały wszystkie przepisy, regulujące kwestie w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, a organ interpretacyjny wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się, uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. Stanowisko organu jest czytelne i nie jest wewnętrznie sprzeczne.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.