Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 432/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska,, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.403/35/2024 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 lutego 2024 r. T. O.(powoływany dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Prezydenta Miasta Łomży o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Łomży z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kat. A, B, B+E, C, C+E, T, potwierdzonego prawem jazdy o nr [...], wydanym w dniu [...] lipca 2006 r. przez Prezydenta Miasta Łomży na drukunr [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa sprawa została wszczęta na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku, było to stwierdzenie naruszenia przepisów ruchu drogowego polegającego na otrzymaniu przez wnioskodawcę 29 punktów karnych. Tym samym Komendant Wojewódzki Policji skierował wniosek o sprawdzenie kwalifikacji nr E.5380.1.164.08.WS do Urzędu Miejskiego w Łomży, Wydział Komunikacji. Wniosek ten stanowił podstawę do wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Łomży z 20 kwietnia 2009 r.

nr KM5530/205/09.

Dalej skarżący wskazał, że w piśmie z 20 lutego 2024 r. nr R.0151.4.2024.AG R.5380.1.164.20228.WS Komendant Wojewódzki Policji cofnął skierowany wniosek o sprawdzenie kwalifikacji i stwierdził, że na dzień wystosowania wniosku skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych, a tym samym ustała przyczyna wydania decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym skarżący na podstawie art. 148 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, ponieważ dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe jak również wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Wnioskodawca stwierdził, że o tych okolicznościach dowiedział się po otrzymaniu pisma od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku w dniu 25 lutego 2024 r.

Skarżący podał, że złożony w dniu 28 lutego 2024 r. wniosek o wydanie prawa jazdy należy dołączyć do niniejszej sprawy. Stwierdził, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Łomży z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dlatego polega wyeliminowaniu z obrotu prawnego jako dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uznał, że naruszenie było rażące i dlatego należy wznowić postępowanie

i unieważnić wadliwą decyzję.

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr COM.5430.494.2024 Prezydent Miasta Łomży (dalej powoływany jako: "Prezydent Miasta", "organ pierwszej instancji") odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną.

Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że sprawa zakończona ww. decyzją ostateczną nie została wszczęta na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji

w Białymstoku, lecz z urzędu z powodu niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w terminie określonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta

z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08, wydaną na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku i utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzja z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08 o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i z tego powodu odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta

z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09. Na koniec Prezydent Miasta podniósł, że stosownie do art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawach wymienionych

w art. 149 k.p.a. dla sprawy skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika złożył od niego zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej powoływane jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), zarzucając:

1) nieważność ww. postanowienia Prezydenta Miasta, wobec jego wydania

z naruszeniem przepisów o właściwości, zważywszy, że Prezydent Miasta winien był przekazać wniosek do Kolegium, które wydało w sprawie decyzję w ostatniej instancji,

2) naruszenie art. 149 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia

o odmowie wznowienia postępowania, podczas gdy organ winien był wydać postanowienie o wznowieniu postępowania,

3) naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenia przez organ postępowania co do przesłanek wznowienia, bez uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

W uzasadnieniu autor zażalenia podniósł, że wedle twierdzeń wnioskodawcy decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 została zaskarżona odwołaniem do Kolegium, z czego wywiódł, że to Kolegium było właściwe do rozpatrzenia wniosku skarżącego, gdyż wydało decyzję w ostatniej instancji. Z tych przyczyn strona wywodziła nieważność postanowienia Prezydenta Miasta. Nadto zdaniem autora zażalenia organ pierwszej instancji pominął pierwszą fazę rozpatrzenia wniosku i od razu rozpatrzył go merytorycznie, choć przeszkoda do wznowienia nie była łatwo dostrzegalna.

W następstwie rozpatrzenia ww. zażalenia Kolegium postanowieniem z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.403/35/2024 utrzymało postanowienie Prezydenta Miasta

w mocy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji odpowiada prawu, jednak jego uzasadnienie wykracza poza ramy niniejszego postępowania. W pierwszej kolejności w przedmiocie zarzutu nieważności postanowienia organu pierwszej instancji uznał, że wbrew twierdzeniom zażalenia Prezydent Miasta był właściwym organem do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż Kolegium nie podejmowało decyzji w trybie odwoławczym.

Zdaniem Kolegium wnioskodawca i jego pełnomocnik mieszają tryb wznowieniowy z trybem stwierdzenia nieważności, choć są to dwa odrębne tryby wzruszania decyzji administracyjnych. Organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu zażaleniowym nie ma miejsca na stwierdzanie nieważności zaskarżonego postanowienia, o czym profesjonalny pełnomocnik powinien wiedzieć.

Dalej Kolegium stwierdziło, że skarżący wniosek swój oparł na przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe) i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Zdaniem Kolegium to nie pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku przesądza o zmniejszeniu się liczby punktów karnych za wykroczenia, lecz wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku II Wydział Karny z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt [...], o którym skarżący zdaniem Kolegium z pewnością nie dowiedział się miesiąc temu. Organ odwoławczy wskazał, że z pisma Komendy Powiatowej Policji w Mrągowie z dnia 7 listopada 2016 r. nr KR.5236/16 wynika, że już wówczas skarżący wiedział się o ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku. Ponadto w piśmie tym Komendant Wojewódzki Policji napisał o wnioskuo sprawdzenie kwalifikacji, który to wniosek nie stanowił podstawy do wydania przedmiotowej decyzji.

Na marginesie Kolegium podniosło, że w świetle art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych

w pkt 3-8 nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat.

Skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżające je w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ zobowiązany był do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia,

2) art. 149 § 1 i 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy spełnione zostały przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (został zachowany miesięczny termin),

3) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i usunięcia z obrotu prawnego wadliwej decyzji,

4) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organu administracji publicznej,

5) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zawieszenia postępowania do czasu wznowienia postępowania i stwierdzenia, że decyzja ostateczna Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08 została wydana z naruszeniem prawa,

6) art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. polegające na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów i poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych, co

w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, że skarżący uchybił terminowi na wniesienie podania o wznowienie postępowania, bowiem już wcześniej wiedział o zmniejszeniu się liczby punktów karnych za wykroczenia, podczas gdy podstawą wznowienia jest fakt wycofania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia 16 maja 2008 r., co obligowało Kolegium do wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego w zakresie decyzji Prezydenta Miasta z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08, utrzymanej następnie w mocy decyzją z dnia 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że w związku z cofnięciem wniosku

z 16 maja 2008 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji pismem z 20 lutego 2024 r. organy zobowiązane były z urzędu wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08

w przedmiocie skierowania kierowcy na ponowny egzamin teoretyczny i praktyczny, gdyż cofnięty wniosek stanowił podstawę wydania wskazanego skierowania. Wskazano, że pismo z 20 lutego 2024 r. zostało skierowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji do Prezydenta Miasta, który zdaniem autora skargi powinien je przesłać do Kolegium. Podniesiono, że Kolegium pozyskało wiedzę o cofnięciu ww. wniosku po otrzymaniu akt sprawy wraz z zażaleniem.

Ponadto autor skargi zaakcentował, że termin do wniesienia podania

o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta

z 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 został zachowany, gdyż został złożony

w terminie miesiąca od uzyskania wiedzy o cofnięciu wniosku z 16 maja 2008 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ewentualnie o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Łomży z 25 kwietnia 2024 r. nr COM.5430.494.2024, a także o wyznaczenie rozprawy, jak również zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1) pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 czerwca 2024 r.,

2) zaświadczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji o liczbie punktów karnych na dzień 16 maja 2008 r.,

3) zaświadczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji o liczbie punktów karnych na dzień 11 czerwca 2008 r.

- na okoliczność wycofania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o sprawdzenie kwalifikacji, obowiązku wznowienia z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją decyzji Prezydenta Miasta z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08, braku podstaw do skierowania skarżącego na ponowny egzamin, konieczności zawieszenia postępowania w zakresie decyzji Prezydenta Miasta

z 20 kwietnia 2008 r. nr KM 5530/205/09.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując

w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Kolegium

z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.403/35/2024 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr COM.5430.494.2024 o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Łomży z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kat. A, B, B+E, C, C+E, T, potwierdzonego prawem jazdy o nr [...], wydanym w dniu [...] lipca 2006 r. przez Prezydenta Miasta Łomży na drukunr [...]

Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było oznaczenie granic niniejszej sprawy – te bowiem wyznaczają granice orzekania przez sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.). Jest to konieczne, mając na uwadze przede wszystkim zarzuty skargi, które w ocenie sądu wykraczają poza granice niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Należy wyjaśnić, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. np. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt

I OSK 2545/16, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc te wskazania do niniejszej sprawy należy podkreślić, że skoro przedmiotem sprawy jest odmowa wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r.

nr KM 5530/205/09 na wniosek skarżącego to kontroli sądu podlega legalność właśnie tego działania organów administracji publicznej. Nie jest zaś przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie ewentualna bezczynność Kolegium w zakresie braku wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu dotyczącego innej decyzji ostatecznej, tj. decyzji Kolegium z dnia 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08 utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 11 czerwca 2008 r.

nr KM 5532/61/08. Wobec tego uwagi strony dotyczące braku wznowienia postępowania z urzędu, a nie na wniosek i to dotyczącego wzruszenia innej decyzji ostatecznej niż ta, której dotyczy niniejsza sprawa wykraczają poza przedmiot rozpoznawanej przez sąd sprawy i pozostają bez wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia Kolegium. Przesądza to o bezzasadności zarzutów skargi odnoszących się do braku wznowienia postępowania z urzędu.

W orzecznictwie akcentuje się ponadto, że w żadnym wypadku, zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu, nie może być podstawą zarzutu w sprawie odmowy wznowienia postępowania z powodu uchybienia przez stronę terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Gdyby przyjąć odmienny pogląd, to

w każdej sprawie zakończonej decyzją o odmowie wznowienia postępowania

z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku, właściwy organ powinien wznawiać postępowanie celem ustalenia, czy rzeczywiście istnieje przesłanka wznowienia postępowania. Taki obowiązek nie wynika jednak z żadnego przepisu prawa (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2496/20).

Konkluzję z przywołanego wyżej orzeczenia można z powodzeniem odnieść do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdzie również stronie odmówiono wznowienia postępowania na wniosek, co skłoniło ją do podnoszenia zarzutów zaniechania wznowienia postępowania z urzędu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy dodatkowo zwrócić uwagę na fakt, że sam skarżący we wniosku oczekiwał wzruszenia innej decyzji niż ta, której dotyczy zarzut. W istocie więc skarżący w późniejszej fazie postępowania, tj. w zażaleniu i skardze, oczekuje od organów realizacji uprawnienia, z którego wcześniej nie skorzystał, nie składając wniosku skierowanego do decyzji Kolegium z dnia 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08 utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08, lecz do późniejszej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09.

Podobnie więc jak w stanie faktycznym powołanego wyroku strona skarżąca wyraża oczekiwanie, by organ odwoławczy "naprawił" nieskuteczny wniosek strony, wznawiając postępowanie z urzędu, do tego postępowanie zakończone inną decyzją niż wskazana we wniosku. Wydaje się ją do tego skłaniać treść postanowienia organu pierwszej instancji, który wskazał trafnie, że sprawa zakończona decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 nie została wszczęta na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku, lecz z urzędu z powodu niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji

w terminie określonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08, wydaną na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji

w Białymstoku i utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Łomży z 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08.

Wymaga zwrócić uwagę, że wnioskiem z 29 lutego 2024 r. skarżący podjął próbę zainicjowania postępowania wznowieniowego, jasno oznaczając jaką decyzję chciałby wzruszyć i jakie ku temu widzi podstawy faktyczne i prawne. W ocenie sądu treść wniosku strony nie budziła wątpliwości. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Łomży

z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09, a nie innej decyzji, upatrując podstawy wznowienia w treści pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z 20 lutego 2024 r.

nr R.0151.4.2024.AG R.5380.1.164.20228.WS. W treści wniosku nie ma śladu po tym, by skarżącemu chodziło o wzruszenie innej decyzji. To wniosek skarżącego wyznaczał przedmiot sprawy administracyjnej, której rozpatrzenia oczekiwał, zatem postanowienie organu I instancji, a następnie zaskarżone postanowienie Kolegium, korespondują z treścią żądania wyrażonego w podaniu strony.

Organy obydwu instancji trafnie zidentyfikowały przedmiot żądania,

tj. wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09. Aktualnie wydaje się już nie być wątpliwości co do tego, że skarżący nie zaskarżył tej decyzji za pomocą odwołania, tym samym Kolegium nie orzekało w zakresie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. W zaskarżonym postanowieniu Kolegium rozwiało wątpliwości wyrażone w zażaleniu, wyjaśniając że postępowanie w tym przedmiocie zakończyło się wskazaną decyzją Prezydenta Miasta.

Organy były też zgodne co do tego, że w stosunku do żądania skarżącego należy wydać postanowienie o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., jednak odmiennie oznaczono motywy dla takiego działania. W ocenie sądu

w zaskarżonym postanowieniu Kolegium błędnie zanegowało wskazania organu

I instancji. Nie miało bowiem racji, że wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony. Organ odwoławczy dokonał nadinterpretacji wskazań wniosku skarżącego, bowiem wyraźnie przyczyny wznowienia strona upatrywała w fakcie cofnięcia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z 16 maja 2008 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, a nie zmniejszeniu się liczby punktów karnych za wykroczenia na skutek wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku II Wydział Karny

z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...]. Zarzut w tym zakresie był więc zasadny, jednak nie było to uchybienie, które powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż zasadnie w pełni prawidłowe postanowienie Prezydenta Miasta zostało utrzymane w mocy.

Sąd podziela stanowisko Prezydenta Miasta, z którego wynika, że wskazana przez stronę okoliczność pozostaje bez wpływu na decyzję ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09. Decyzja ta została wydana

z uwagi na niewykonanie obowiązku wynikającego z wcześniejszej decyzji

o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (decyzji Prezydenta Miasta

z 11 czerwca 2008 r. nr KM 5532/61/08, wydanej na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku i utrzymanej w mocy przez Kolegium decyzją

z 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08).

Należy zauważyć, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi ma charakter decyzji związanej w stosunku do decyzji

o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ bada jedynie czy obowiązek z tej decyzji został wykonany, natomiast nie ma możliwości podważenia decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (por. np. wyrok NSA

z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 679/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia

24 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1559/20; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 53/19).

Należy zauważyć, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się po dokonaniu czysto formalnej oceny podstaw wznowienia (po analizie, czy strona powołała w ogóle okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę wznowienia) wtedy, gdy w sposób oczywisty brak jest związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, a ponadto, gdy przeszkody do wznowienia są łatwo dostrzegalne,

a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień (por. np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2510/21).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż bez szerszej analizy jasnym było, że skoro obowiązek wynikający z decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji istnieje, gdyż decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to nie jest możliwe wzruszenie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oczywistym więc było, że nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania zgodnie z wnioskiem strony, co obligowało organ do wydania postanowienia

o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Wydaje się więc, że strona, znając już prawidłowe stanowisko Prezydenta Miasta, będąc już reprezentowaną przez pełnomocnika i wiedząc, że kolejny wniosek o wznowienie postępowania, tym razem skierowany do ostatecznej decyzji

o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji będzie już spóźniony – wyrażała oczekiwanie wznowienia decyzji z 11 lipca 2008 r. przez Kolegium z urzędu. Jak jednak już wspomniano, ocena czy można w tym przypadku mówić o zaniechaniu po stronie Kolegium, nie mieści się w granicach niniejszej sprawy i pozostaje bez wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia Kolegium.

Nie wchodząc w ocenę tego zarzucanego zaniechania Kolegium, możliwe jest wskazanie, że nie zaistniał obowiązek zawieszenia postępowania na podstawie

art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozpatrując wniosek w jego granicach organ oceniał wskazaną przez stronę przesłankę wznowienia w kontekście wskazanej we wniosku decyzji ostatecznej, a wznowienie postępowania dot. innej decyzji ostatecznej

z urzędu było jedynie hipotetyczne. W tym przypadku należy uznać prymat zasady szybkości postępowania, jak też zasady trwałości decyzji i domniemania prawidłowości decyzji ostatecznej. W przypadku ewentualnego wyeliminowania decyzji Kolegium z 11 lipca 2008 r. nr S-KO.0814-481/08 z obrotu prawnego nie byłoby przeszkód do wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr KM 5530/205/09 z tej właśnie przyczyny. Powyższy wywód jest zbieżny z poglądami orzecznictwa, gdzie wskazuje się, że sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., niezależnie od tego na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją (por. np. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 363/10).

Pomimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżone skargą do tut. sądu postanowienie odpowiadało prawu, gdyż w pełni prawidłowe postanowienie Prezydenta Miasta o odmowie wznowienia postępowania zostało utrzymane w mocy. Należy końcowo podkreślić, że respektowanie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady budzenia zaufania do organów nie oznacza, że organy te mogą działać bez podstawy prawnej. Jeśli więc organy nie miały podstaw do wznowienia postępowania zgodnie z jasno zakreślonym wnioskiem strony to nie można im zarzucić działania wbrew tej zasadzie. Zarzucając zaś naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. strona wydaje się nie zauważać, że działanie organów stanowiło odpowiedź na ściśle zakreślony wniosek strony o wznowienie postępowania, który zakreślał granice sprawy wymagającej wyjaśnienia. Dodatkowo w pierwszym etapie rozpatrywania wniosku wznowieniowego organ bada wniosek pod kątem jedynie formalnym. W tym przypadku odmowę wznowienia uzasadniał brak związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie. Nie było więc potrzeby dalszych wyjaśnień.

Sąd nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Z uwagi na powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.