Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 85/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2024 r., nr SKO Gd/4140/23 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty Kwidzyńskiego z dnia 9 czerwca 2023 r., nr SO.I.5430.513.2023.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 85/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. B. (zwanego dalej: "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2024 r. (nr SKO Gd/4140/23) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Kwidzyńskiego z dnia 9 czerwca 2023 r. (nr SO.I.5430.513.2023), orzekającą o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W dniu 31 lipca 2024 r. (data prezentaty Sądu) skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, która postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 2 września 2024 r. (sygn. akt III SA/Gd 85/24) została odrzucona.

Na powyższe postanowienie skarżący pismem z dnia 16 września 2024 r. złożył zażalenie, w którym zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nr SO.I.5430.513/2023.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1/ wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2/ uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Z powyższego wynika, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zabezpieczenie sytuacji strony na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne, w stosunku do strony, wnoszącej o wstrzymanie jego wykonania. W związku z tym to osoba wnioskująca winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie wykazał w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek przywołanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższy wniosek nie został bowiem w jakikolwiek sposób uzasadniony.

Zaznaczenia wymaga, że Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek nie ma obowiązku poszukiwania dodatkowych argumentów na poparcie twierdzeń strony, których ona sama nie dostarcza.

Reasumując, należy stwierdzić, że instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne, w stosunku do strony, wnoszącej o wstrzymanie jego wykonania, a zatem osoba wnioskująca obowiązana jest wykazać, iż w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OZ 177/24). To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09).

Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Końcowo, w rozpoznawanej sprawie Sąd pragnie zwrócić także uwagę, że skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania jedynie decyzji organu I instancji. Tymczasem przedmiotem skargi złożonej do tutejszego Sądu jest decyzja organu II instancji, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kwidzyńskiego z dnia 9 czerwca 2023 r. (nr SO.I.5430.513.2023). Istota i charakter zaskarżonej decyzji, polegającej na utrzymaniu merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji powoduje, że nawet w przypadku wstrzymania decyzji organu I instancji, ale bez jednoczesnego wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji organu II instancji, dokonane wstrzymanie rozstrzygnięcia organu I instancji nie odniosłoby oczekiwanego przez skarżącego skutku prawnego. Nadal bowiem skuteczna byłaby decyzja organu II instancji (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OZ 799/12 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2556/20).

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).