Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 45/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 34 uts.1, art. 20 ust.1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 43 ust. 1 pkt 1, 2, 8, art. 1 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: par. 271 ust.1, 2, 8
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi G. M. i S. M. na uchwały Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim Nr XIV/88/15 z dnia 23 października 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Janów Lubelski – etap I oraz Nr XVIII/126/04 z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Janów Lubelski oddala skargę.


UZASADNIENIE

G. i S. M., działający w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na:

1) uchwałę nr XIV/88/15 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z 23 października 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Janów Lubelski - etap I (Dz. Urz. Woj. Lub. z 30 grudnia 2015 r. poz. 5496) oraz

2) uchwałę nr XVII1/126/04 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z 16 lipca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Janów Lubelski ze zmianą uchwaloną uchwałą Nr XXXVIII/249/09 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 22 września 2009 r. nr 110, poz. 2492)

- w zakresie dotyczącym działki nr [...]

Zdaniem skarżących, postanowienia wymienionych uchwał Rady Miejskiej są dla nich niekorzystne i w sposób istotny naruszają art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zakresie:

a) kategorii zagospodarowania nieruchomości nr [...] położonej na gruntach wsi R. przy ulicy [...] (skarżący domagają się zmiany przeznaczenia działki z terenu działalności gospodarczej - budowa stacji paliw i LPG, zajazdu i baru na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługi),

b) linii zabudowy na działce nr [...] od strony działek nr [...], nr [...] i nr [...] (skarżący domagają się poszerzenia linii zabudowy przez zmniejszenie odległości 20 m od działki [...], 12 m od działki [...] i 9 m od działki [...]),

c) pasa zieleni, który był czasowo zajęty na okres budowy obwodnicy (skarżący domagają się likwidacji pasa zieleni).

Skarżący zarzucili ponadto brak w zaskarżonych uchwałach kompleksowych ustaleń określających dopuszczalny sposób zagospodarowania przestrzeni na terenie działki nr [...].

Wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej "kategorii zagospodarowania" działki nr [...], linii zabudowy na tej działce od strony działek nr [...], nr [...] i nr [...] oraz w zakresie wyznaczonego pasa zieleni. Zażądali zasądzenia od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim wyjaśnił, że należąca do skarżących działka nr [...] objęta jest dwoma planami miejscowymi: uchwalonym w dniu 16 lipca 2004 r. na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który w części utracił moc obowiązującą na terenie działki skarżących na podstawie art. 34 ust. 1 u.p.z.p., w związku z wejściem w życie z dniem 14 stycznia 2016 r. uchwały nr XIV/88/15 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 23 października 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Janów Lubelski - etap I. Organ wyjaśnił następnie, że plan z 2015 r. jest "samodzielnym" planem miejscowym, derogującym punktowo, z chwilą wejścia w życie, plan miejscowy z 2004 r. na terenie obszaru wiejskiego Gminy Janów Lubelski, w tym częściowo na terenie przedmiotowej działki. Działka objęta jest Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Janów Lubelski, uchwalonym uchwałą Nr XXX/150/01 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 27.06.2001 r., zmienionym uchwałą Nr XXXVIII/247/09 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 24 lipca 2009 r. oraz uchwałą Nr XLVII/303/14 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 25 września 2014 r.

Przedstawiciel organu wskazał następnie, że w 2012 r. Rada Miejska przystąpiła do opracowania punktowych zmian zarówno studium, jak i planu miejscowego z roku 2004. Ze względu na nowe zasady i tryb opracowywania planów miejscowych pod rządami ustawy z roku 2003 nie było możliwości zmiany planu miejscowego z roku 2004 (opracowanego w trybie ustawy z 1994 roku), dlatego plan miejscowy z roku 2015 formalnie jest samodzielnym planem miejscowym. Zdaniem przewodniczącego organu zarówno w zakresie zmienionej na wniosek skarżących funkcji, jak i poszczególnych zasad zagospodarowania działki nr [...] obowiązujący plan miejscowy z 2015 r. jest zgodny z wnioskiem skarżących z roku 2007. Wyjaśnił, że sporny "pas zieleni" dotyczy przeznaczenia terenu określonego przez plan miejscowy z 2004 r. dla tej części działki, której przeznaczenia nie zmieniono planem miejscowym z 2015 r., pozostałe zaś sporne kwestie, tj. funkcje działki oraz linie zabudowy należy odnosić do ustaleń obowiązujących w planie miejscowym z 2015 r.

W ocenie przewodniczącego, skarżący w sposób nietrafny formułują żądanie stwierdzenia nieważności planu miejscowego w zakresie funkcji terenu, która została zaprojektowana i uchwalona na ich wniosek. Powoływane przez skarżących wnioski o zmianę planu miejscowego składane w roku 2007 i 2009 dotyczyły zmiany przeznaczenia z terenu zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej na działalność usługową - budowę stacji paliw i LPG, zajazdu i baru.

W zakresie linii zabudowy oraz "pasa zieleni" przedstawiciel organu stwierdził, że brak jest wątpliwości co do ich lokalizacji. Ustalenia te są konsekwencją zaprojektowania przeznaczenia terenu jako usługowego 9.1U, w szczególności z dopuszczeniem na terenie realizacji i utrzymania stacji paliw płynnych i LPG z zapleczem gastronomicznym (zgodnie z wnioskiem skarżących) oraz sąsiedztwa tego terenu z terenem funkcjonalnym drogi GP/S i obszarem leśnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Zaskarżone uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym działki nr [...] nie naruszają prawa.

Niewątpliwie skarżący jako właściciele działki nr [...] są podmiotami legitymowanymi do wniesienia skargi na uchwały planistyczne określające status prawny należącej do nich działki. Ta okoliczność nie była zresztą przez organ kwestionowana. Sąd miał zatem podstawę do merytorycznego rozpoznania skargi w zakresie wyznaczonym interesem prawnym skarżących.

Działka nr [...] ma szczególny status planistyczny, który wynika z objęcia jej dwiema samodzielnymi uchwałami w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (zwanymi w dalszej części wywodu planem z 2004 r. oraz planem z 2015 r.). Skarżący zakwestionowali ustalenia planistyczne w zakresie przeznaczenia i dopuszczalnego sposobu zagospodarowania tej działki ustalone planem z 2015 r., w zakresie linii zabudowy określonych w planie z 2015 r. oraz w zakresie "pasa zieleni" wyznaczonego na tej działce planem z 2004 r.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. niezgodnego z prawem ustalenia przeznaczenia i dopuszczalnych sposobów zagospodarowania działki nr [...].

Aktualne przeznaczenie tej działki określa zarówno plan z 2015 r., jak i plan z 2004 r. Część tej działki, wyznaczona na rysunku planu z 2015 r. (k. 21 akt sądowych), jest określona symbolem 9.1.U – tereny usług, na których dopuszcza się realizację i utrzymanie infrastruktury towarzyszącej, w tym dróg wewnętrznych, miejsc parkingowych, infrastruktury technicznej oraz dopuszcza się realizację i utrzymanie stacji paliw płynnych i LPG z zapleczem gastronomicznym (§ 52 ust. 1-2 i 4 planu). Kolejna część tej działki, oznaczona symbolem 9.1.KDW, jest przeznaczona pod drogę wewnętrzną (k. 21 akt sądowych). Pozostała, północna część działki, wyznaczona na rysunku planu z 2004 r. (k. 22 akt sądowych), jest określona symbolem GP/S i przeznaczona na potrzeby realizacji drogi krajowej nr [...] (głównej, ruchu przyspieszonego), docelowo – S (drogi ekspresowej).

W ocenie skarżących "zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia części działki z usługowej na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługi" (k. 7-8 skargi), w czym skarżący upatrują istotnego naruszenia prawa.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, ponieważ aktualnie określone przeznaczenie części działki nr [...], tj. przeznaczenie na usługi z dopuszczeniem realizacji i utrzymania stacji paliw płynnych i LPG z zapleczem gastronomicznym nie narusza żadnego przepisu prawa. Naruszenia takiej normy nie wskazał autor skargi, Sąd z urzędu również się takiego naruszenia nie dopatrzył. Co więcej, z akt sprawy wynika, że w lutym 2007 r. oraz 19 marca 2009 r. S. M. zażądał od Burmistrza Janowa Lubelskiego podjęcia działań w celu zmiany planu miejscowego z 2004 r. w zakresie przeznaczenia działki nr [...] z terenu zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej na tereny działalności gospodarczej, tj. stację paliw płynnych i LPG z zajazdem oraz barem gastronomicznym (k. 43-45 oraz k. 63 akt sądowych). Zatem nie ulega wątpliwości, że zmiana przeznaczenia części działki nr [...] w kwestionowanym zakresie nastąpiła na skutek uwzględnienia wniosku skarżącego S. M..

Istota zarzutów skarżących sprowadza się do tego, że aktualnie plan w odniesieniu do spornego obszaru mógłby zawierać rozwiązania dla nich korzystniejsze, objęte wnioskami z 2019 i 2022 r. o zmianę planu z 2015 r. w zakresie przeznaczenia działki nr [...] i stanowi niejako reakcję skarżących na niedokonanie przez organ gminy wnioskowanej przez nich zmiany. Dlatego w tym miejscu należy podkreślić, że kluczową zasadą sądowej kontroli administracji jest kryterium zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie aktów planistycznych nie może dotyczyć celowości czy słuszności podejmowanych przez gminę rozstrzygnięć, gdyż prowadziłaby do wkroczenia w kompetencje organów gminy, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności podejmowanych uchwał z aktami prawnymi wyższego rzędu (zob. zamiast wielu wyroki NSA: z 22 listopada 2012 r., II OSK 840/12 i II OSK 841/12). Sąd może wyeliminować uchwałę albo jej część w sprawie planu miejscowego z obrotu prawnego, stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części jedynie wówczas, gdy stwierdzi istotne naruszenie przepisów prawa stanowiących prawne determinanty władztwa planistycznego gminy, tj. naruszenie istoty własności i zasady proporcjonalności. W kwestii ustalenia przeznaczenia działki nr [...] zarówno w części objętej planem z 2015 r., jak i w części objętej planem z 2004 r. takich naruszeń nie sposób się dopatrzeć. Oczywiście przyjęcie konkretnych rozwiązań dotyczących przeznaczenia nieruchomości może być mniej czy bardziej korzystne ekonomicznie dla ich prawnych dysponentów, ta kategoria nie mieści się jednak w zakresie oceny zgodności z prawem zaskarżonych ustaleń planu.

Kolejny zarzut skarżących dotyczy niezgodnego z prawem wyznaczenia w planie z 2015 r. nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr [...], tj. w odległości 20 m od strony działki nr [...], w odległości 12 m od strony działki nr [...] oraz w odległości 9 m od działki nr [...]. Dla oceny zgodności z prawem tych rozwiązań kluczowe znaczenie ma przeznaczenie wyżej wymienionych sąsiednich działek.

Działka nr [...] została określona w planie z 2015 r. jako teren funkcjonalny sąsiadujący z drogą ekspresową GP/S, dlatego też wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 20 m od tej drogi odpowiada prawu. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 2 i 3a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania planu z 2015 r. (Dz. U. poz. 460 ze zm.) obiekty budowlane w terenie zabudowy przy drodze ekspresowej powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 20 m, zaś od drogi krajowej o co najmniej 10 m (odległości wskazane w art. 43 ust. 1 również aktualnie wynoszą odpowiednio 20 m i 10 m). Gminny prawodawca zastosował zatem dopuszczoną ustawą wielkość, zważywszy zwłaszcza na możliwość realizacji na działce nr [...] stacji paliw płynnych i LPG wraz z zapleczem gastronomicznym oraz trwające w dacie uchwalenia planu z 2015 r. prace koncepcyjne nad przebiegiem drogi S19. Nie sposób więc uznać, ze nadużył w tym zakresie władztwa planistycznego. Z kolei wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 12 m od strony działki nr [...] o przeznaczeniu leśnym stanowi konsekwencję zastosowania § 271 ust. 1, 2 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), z których wynika, że najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Zatem, stosownie do treści ust. 1 i 2 wyżej wskazanego przepisu minimalną odległość 8 m od granicy lasu należało zwiększyć o 50%, co daje wynik 12 m. Taką też minimalną przewidzianą prawem odległość zabudowy od granicy z działką leśną nr [...] zastosowano w planie (odległość wynikająca z § 271 ust. 1, 2 i 8 jest nadal aktualna). Wyznaczenie linii zabudowy w odległości 9 m od strony działki nr [...] również nie wykracza poza zakres władztwa planistycznego gminy. Linia ta została ustalona ze względu na lokalizację w planie z 2015 r. drogi wewnętrznej 9.1KDW. Droga wewnętrzna 9.1KDW zapewnia obsługę komunikacyjną działek przeznaczonych pod zabudowę, położonych na terenie oznaczonym symbolem 9.1U poprzez istniejący zjazd publiczny na działce nr [...] (§ 21 ust. 1 pkt 7 planu z 2015 r.). Droga wewnętrzna 9.1KDW wchodzi zatem w skład systemu komunikacji dla znacznego obszaru z tego względu, że poprzez teren tej drogi umożliwiony jest dostęp do zewnętrznego układu komunikacji drogowej, w tym do drogi krajowej DK19 oraz drogi ekspresowej S19 o bardzo dużym natężeniu ruchu. Brak wprowadzenia nieprzekraczalnej linii zabudowy terenów przyległych do tej drogi spowodowałby powstanie chaosu komunikacyjnego.

Celem, dla którego uchwalane są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, jest kształtowanie ładu przestrzennego poprzez określenie sposobu zagospodarowania i zabudowy terenu objętego planem. W pojęciu tym mieści się także kompetencja do ustanawiania linii zabudowy wyznaczających maksymalne zbliżenie obiektów budowlanych do pasa drogowego. Materia ta może być regulowana planem miejscowym. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Ustawowe wyznaczenie maksymalnego zbliżenia obiektów budowlanych do tych dróg, analogicznie jak ustawodawca uczynił to w art. 43 ust. 1, byłoby niecelowe z uwagi na specyfikę tej kategorii obszarów. Drogą wewnętrzną jest bowiem z reguły droga służąca obsłudze ruchu pieszego i kołowego, niezaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych. Wyznaczenie linii zabudowy na obszarach przylegających do takich dróg jest celowe, choćby ze względów bezpieczeństwa. Ograniczenie takie byłoby natomiast pozbawione uzasadnienia dla parkingów czy placów manewrowych (place przeznaczonych do ruchu pojazdów). Ustawodawca zasadnie zatem kwestię tę pominął w ustawie, pozostawiając ją do ewentualnego uregulowania w akcie prawa miejscowego w zależności od lokalnych uwarunkowań.

Innymi słowy, plan miejscowy w zakresie realizacji wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. (określenia zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej), powinien być tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów z uwzględnieniem wymagań bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy). W planie z 2015 r. droga wewnętrzna 9.1KDW stanowi ważny element obsługi komunikacyjnej terenów przyległych do drogi krajowej 19, a także połączenie z drogą ekspresową S19, stąd wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr [...] od strony drogi wewnętrznej było ze wszech miar zasadne.

Co równie istotne, w zakresie ustaleń dotyczących linii zabudowy od strony granicy z działką nr [...] oraz nr [...] rada miejska była związana stanowiskiem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Lublin (zob. pismo z 20 marca 2015 r., znak: O.LU.Z-3.438.23.1.2015.pr oraz pismo z 10 lipca 2015 r., znak: O.LU.Z-3.438.23.1.2015.pr), której wytyczne w tym zakresie w pełni zrealizowała.

Nie może być zatem mowy o istotnym naruszeniu prawa przez wyznaczenie linii zabudowy na działce nr [...], ponieważ stanowi ono – jak zasadnie wskazał organ – konsekwencję zaprojektowania przeznaczenia terenu jako usługowego 9.1U, z dopuszczeniem realizacji i utrzymania stacji paliw płynnych i LPG z zapleczem gastronomicznym (zgodnie z wnioskiem skarżących) oraz sąsiedztwa tego terenu z terenem funkcjonalnym drogi GP/S i obszarem leśnym.

Ostatnim kwestionowanym przez skarżących ustaleniem dotyczącym należącej do nich działki nr [...] jest wyznaczenie "pasa zieleni" w północnej części działki (rysunek – k. 21 akt sądowych). Sąd w pełni podziela stanowisko przedstawiciela organu, że rozwiązanie to zostało dokonane w sytuacji trwających jeszcze prac koncepcyjnych nad przebiegiem S19 i włączeń do niej poszczególnych dróg niższej kategorii. Dla przedmiotowego terenu w jednej z koncepcji zakładano lokalizację ronda (załącznik nr 5 do odpowiedzi na skargę; k. 67 akt sądowych), co miało bezpośredni wpływ na rozwiązania ustalone w planie z 2015 r., a także pozostawienie niezmienionych ustaleń w zakresie drogi GP/S określonych w planie miejscowym z 2004 r. Jego wyznaczenie w 2004 r. i pozostawienie bez zmian mocą planu z 2015 r. stanowiło, analogicznie jak ustalenie linii zabudowy - konsekwencję zaprojektowania przeznaczenia terenu jako usługowego 9.1U, z dopuszczeniem realizacji i utrzymania stacji paliw płynnych i LPG z zapleczem gastronomicznym, sąsiedztwa tego terenu z terenem funkcjonalnym drogi GP/S i obszarem leśnym oraz wyżej wskazanych stanowisk Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Lublin. Wybudowanie i oddanie do użytkowania drogi S19 w 2021 r. (na podstawie decyzji wojewody wydanej w trybie tzw. specustawy drogowej, niezależnie i w dużej mierze odmiennie od ustaleń planu z 2015 r. oraz planu z 2004 r.) stworzyło nowe uwarunkowania i związane z tym nowe rozwiązania komunikacyjne, które zostaną uwzględnione w pracach nad zmianą planu miejscowego z 2015 r. albo nad uchwaleniem nowego planu dla tego terenu.

W tym miejscu należy podkreślić, że na ustalenia planistyczne nie można patrzeć wyłącznie przez pryzmat interesu skarżących, dla których zmiana planu mogłaby być bardziej korzystna (przy przyjęciu proponowanych w skardze rozwiązań). Rozwiązanie najkorzystniejsze z punktu widzenia interesów skarżącego niekoniecznie jest równie korzystne z punktu widzenia interesu publicznego, w szczególności optymalnego wykorzystania przestrzeni, w sposób uwzględniający zarówno interesy obecnych właścicieli, ale również interes publiczny, interesy przyszłych inwestorów i interesy przyszłych klientów tych inwestorów. Zróżnicowany charakter wartości, które muszą być chronione w procesie uchwalania planu miejscowego, sprawia, że nie zawsze jest możliwe ich uwzględnienie w maksymalnym zakresie według żądań zainteresowanych podmiotów, gdyż niejednokrotnie dochodzi do kolizji tych wartości. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, potrzeby bezpieczeństwa, obronności, czy wymagania ochrony środowiska. Nie oznacza to dowolności powodującej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze (wyrok NSA z 16 czerwca 2011 r., II OSK 595/11).

Zaskarżonym planom miejscowym w zakresie obejmującym działkę nr [...] nie można skutecznie zarzucić nadużycia władztwa planistycznego, ponieważ kwestionowane rozwiązania są racjonalne, zgodne z aktami wyższego rzędu i proporcjonalne. Skarżący utożsamiają naruszenie ich interesu prawnego z obiektywnym naruszeniem oprawa, jednak takie rozumowanie jest błędne.

Naruszenie interesu prawnego skarżących obliguje jedynie Sąd do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, nie jest natomiast równoznaczne z naruszeniem prawa przez ten akt. Aby stwierdzić nieważność aktu prawa miejscowego w całości lub w części nie wystarczy zatem, by akt ten naruszał interes prawny skarżących (co w niniejszej sprawie ma miejsce, gdyż są oni właścicielami działki objętej planami). Musi zaistnieć dodatkowy, kluczowy czynnik, czyli niezgodność tego aktu z obiektywnym porządkiem prawnym (aktami prawnymi wyższego rzędu). W niniejszej sprawie ten czynnik niewątpliwie nie wystąpił.

Ponadto budzi zastrzeżenia sformułowanie w skardze zarzutów "naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p." Po pierwsze, art. 28 ust. 1 tej ustawy zawiera przesłanki stwierdzenia nieważności planu miejscowego, stąd organ gminy z przyczyn oczywistych nie mógł tej normy naruszyć. Jest to bowiem norma stosowana przez organy nadzoru i kontroli nad organami uchwalającymi akty planowania przestrzennego, nie zaś do organu uchwalającego plan.

Natomiast w myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Zarówno plan z 2004 r., jak i plan z 2015 r. nie naruszają żadnego z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XXXX/150/01 Miasta i Gminy Janów Lubelski z 27 czerwca 2001 r., zmienionego uchwałą nr XXXVIII/247/09 z 24 lipca 2009 r. oraz uchwałą nr XLVII/303/14 z 25 września 2014 r. (k. 59 akt sądowych oraz tekst studium dostępny na stronie BIP UM w Janowie Lubelskim: https://umjanowlubelski.bip.lubelskie.pl/index.php?id=317; dostęp na dzień 25 kwietnia 2023 r.). W kompletnych aktach planistycznych, które zostały przesłane na wezwanie Sądu, nie dopatrzono się ponadto żadnego uchybienia proceduralnego, w tym polegającego na nierozpatrzeniu uwag do projektu planu, zwłaszcza, że skarżący nie wnieśli żadnej uwagi ani w procedurze planistycznej zakończonej uchwaleniem planu z 2004 r., ani w procedurze planistycznej zakończonej uchwaleniem planu z 2015 r. Również i w tym wypadku nie sposób stwierdzić zarzucanego w skardze naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

W skardze zarzucono ponadto "brak w zaskarżonych uchwałach kompleksowych ustaleń określających dopuszczalny sposób zagospodarowania przestrzeni na terenie ich działki". Jest to zarzut całkowicie bezzasadny, zresztą autor skargi nie wskazał żadnego argumentu na jego poparcie. Oba plany, zarówno ten z 2004 r, jak i ten z 2015 r. zawierają wszystkie wymagane ustawą elementy dotyczące dopuszczalnego sposobu zagospodarowania działki nr [...].

Konkludując, wbrew podniesionym w skardze zarzutom Rada Miejska w Janowie Lubelskim nie wykroczyła poza granice przysługującego jej władztwa planistycznego, w tym w szczególności nie wprowadziła w planie z 2004 r. oraz w planie z 2015 r. w zakresie dotyczącym spornej działki nr [...] takich ograniczeń, które byłyby sprzeczne z konstytucyjnymi standardami ochrony własności oraz proporcjonalności.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (w zakresie objętym zaskarżeniem), Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.).