Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 782/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1 pkt 4 i 5, art. 147, art. 148, art. 149  par. 3 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy przekazanych wraz ze skargą wynika, że pismem z dnia 16 marca 2017 r. Stowarzyszenie A wystąpiło do Burmistrza Miasta z wnioskiem o dopuszczenie do postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza z dnia "[...]" w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego. W treści pisma wskazało na wnioski i uwagi co do przebiegu tego postępowania.

Następnie Burmistrz pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. wezwał Stowarzyszenie o uzupełnienie braków formalnych podania w zakresie sprecyzowania zakresu żądania.

W odpowiedzi pismem z dnia 29 kwietnia 2017 r. Stowarzyszenie wskazało, iż jego pismo z dnia 16 marca 2017 r. stanowi w istocie podanie strony o wznowienie postępowania w trybie art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: Kpa). Jednocześnie podało, iż Stowarzyszenie wznowienie postępowania opiera o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a termin miesięczny na złożenie wniosku o wznowienie postępowania został w sprawie zachowany. W odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 4 Kpa Stowarzyszenie wskazało, iż organ błędnie określił krąg stron postępowania nie uznając za strony podmiotów, na których nieruchomości będzie oddziaływać inwestycja. Odnosząc się do podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa podano, iż organ I instancji wadliwie zakwalifikował przedmiotowe przedsięwzięcie jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko podczas gdy powinno być zakwalifikowane jako zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko.

Postanowieniem z dnia "[...]" Burmistrz odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną na wstępie decyzją. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego nie pochodzi ani od strony zakończonego ostatecznie postępowania administracyjnego ani od strony, która została pominięta w tym postępowaniu. Wobec powyższego w oparciu o art. 149 § 3 Kpa należało wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, tj. oczywistego braku legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W dalszej części uzasadnienia wskazał, iż inicjatywa wznowienia postępowania z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 5 Kpa przysługuje jedynie stronie (także tej, która w postępowaniu zwykłym została pominięta i która wykaże swój interes prawny w tym postępowaniu). Przy czym należy w ocenie organu I instancji odróżnić pojęcie strony postępowania od podmiotu na prawach strony. Zwrócono przy tym uwagę, iż Stowarzyszenie nie było dopuszczone (jako strona ani nawet jako podmiot na prawach strony) do udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją ostateczną organu I instancji oraz nie miało i nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu. Wobec oczywistego braku legitymacji procesowej należało w ocenie organu I instancji odmówić wznowienia postępowania.

Na przedmiotowe postanowienie zażalenie wywiodło Stowarzyszenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w związku z art. 149 § 3 Kpa poprzez błędne ustalenie braku legitymacji procesowej Stowarzyszenia do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i przez to wydanie wadliwego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu swojego zażalenia wskazało, iż Stowarzyszenie jako podmiot na prawach strony ma prawo skutecznie domagać się wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ponieważ zostały naruszone jego prawa do udziału w postępowaniu na prawach strony (z uwagi na niewłaściwe określenie przedmiotu postępowania wprowadzające w błąd społeczeństwo i organizacje ekologiczne). W dalszej części uzasadnienia wskazało, iż wszczęcie postępowania wznowieniowego winno nastąpić także z urzędu z uwagi na podane przez Stowarzyszenie zarzuty. Stowarzyszenie podniosło, iż zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuszczone na prawach strony do toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza z dnia "[...]", a więc tej samej, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania skierowany do Burmistrza.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że zasada dyspozycyjności ma znaczenie przesądzające w sytuacji, gdy organizacja społeczna składa wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na to, że ona sama, bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu II instancji pamiętać trzeba o tym, że organizacja społeczna, która nie jest stroną z uwagi na swój interes prawny lub obowiązek, lecz podejmuje czynności procesowe na podstawie art. 31 Kpa, działa w sprawie dotyczącej innej osoby (art. 31 § 1 Kpa). Przedmiotem takiej sprawy administracyjnej nie są zatem prawa lub obowiązki, wynikające z prawa materialnego, dotyczące organizacji społecznej. W związku z tym, przepis art. 31 § 3 Kpa daje organizacjom społecznym prawo uczestniczenia w postępowaniu wyłącznie na prawach strony. Z taką formą uczestnictwa w postępowaniu wiążą się określone konsekwencje prawne. Organizacja społeczna może, zgodnie z art. 31 § 1 pkt 1 i 2 Kpa występować z żądaniem wszczęcia postępowania z urzędu oraz dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu. Natomiast organizacji społecznej nie przysługują uprawnienia, które przysługują tylko stronie. Do takich uprawnień należy żądanie wszczęcia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym brak jest również możliwości wznowienia postępowania na wniosek Stowarzyszenia z przyczyny określonej art. 145 § 1 pkt 5 Kpa z uwagi na oczywisty brak legitymacji procesowej do złożenia takiego wniosku przez w/w Stowarzyszenie. Stowarzyszenie nie było dopuszczone (jako strona ani nawet jako podmiot na prawach strony) do udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją ostateczną organu I instancji oraz nie ulega wątpliwości, iż nie miało i nie ma żadnego interesu prawnego w tym postępowaniu. Kolegium wyjaśniło, że Stowarzyszenie może jedynie wnosić o wznowienia postępowania w sprawie przez organ I instancji działający z urzędu.

Kolegium wskazało także, iż nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy argument dotyczący dopuszczenia w/w Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej na wstępie decyzji Burmistrza z dnia "[...]". Organ II instancji zwrócił uwagę, że jest to odrębne postępowanie, które zostało wszczęte z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania było żądanie wszczęcia postępowania na wniosek.

Skargę na wymienione postanowienie Kolegium wniosło Stowarzyszenie, żądając uchylenia zaskarżonego postępowania oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławczego, działając jako organ II instancji nie dokonało w sposób prawidłowy i całościowy kontroli zaskarżonego postanowienia Burmistrza z dnia "[...]", pod względem legalności, celowości i słuszności, a w konsekwencji utrzymało w mocy wadliwe postanowienie, które należało zmienić;

2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa zw. 147 Kpa poprzez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i art. 147 Kpa, w wyniku której organy l i II instancji uznały, że Stowarzyszeniu nie przysługuje legitymacja do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie;

3. naruszenie art. 147 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie i brak nakazania Burmistrzowi przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego, działające jako organ II instancji, wznowienia postępowania z urzędu.

W pierwszej kolejności Stowarzyszenie podniosło, że głównym zarzutem kierowanym wobec postępowania administracyjnego o wznowienie którego wnosi Stowarzyszenie, jest oczywista wadliwość określenia przedmiotu postępowania, wprowadzająca w błąd wszystkich, jakiej faktycznie inwestycji dotyczyło postępowanie środowiskowe. Stowarzyszenie stwierdziło, że gdyby w sposób właściwy określono przedmiot postępowania, to Stowarzyszenie, jak i inne podmioty uzyskałyby wiedzę o budowie ogromnej fabryki i wzięłyby udział w tym postępowaniu na prawach strony. Jednak wobec wadliwie określonego przedmiotu postępowania jako "zakładu przetwórstwa drzewnego", co nakazywało wnioskować, że przedmiotem postępowania jest budowa jakiegoś niewielkiego, lokalnego tartaku i podania do publicznej informacji, że budowa dotyczy "zakładu przetwórstwa drzewnego", a nie de facto jednej z największych w Polsce fabryk, Stowarzyszenie, inne organizacje ekologiczne, mieszkańcy Miasta A, zostali pozbawieni możliwości brania udziału w postępowaniu o wznowienie którego wnosi Stowarzyszenie.

Zdaniem Stowarzyszenie w powyżej ustalonym stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie należy rozważać prawidłową wykładnię art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa zw. 147 Kpa. Wykładnia w/w. przepisu dokonana przez organy obu instancji nie przystaje do problemu zaistniałego w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącego, nie chodzi de facto o to, że pominięto jakąś pojedynczą osobę jako uczestnika postępowania (i to od tej osoby zależy czy chce być stroną, czy też akceptuje decyzję i nie chce jej uchylenia), do czego sprowadza się spłycenie i uproszczenie problemu przez organy obu instancji. W niniejszej sprawie poprzez wadliwe określenie i podanie do publicznej wiadomości przedmiotu postępowania udziału w sprawie zostało pozbawione wiele organizacji ekologicznych i stron postępowania, które nigdy w sposób prawidłowy nie zostały ustalone i które nawet nie wiedzą o fakcie budowania fabryki, a nie "zakładu przetwórstwa drzewnego". Postępowanie o wznowienie, którego wnosi Stowarzyszenie, nie dotyczy postępowania np. między dwoma gospodarzami na terenach wiejskich, a jednej z największych w Polsce fabryk. Zatem wykładnia "pozbawienia prawa udziału w takim postępowaniu" winna być taka jaką prezentuje Stowarzyszenie, tj. pojęcie strony winno dotyczyć także podmiotów, które mogą brać udział w takim postępowaniu na prawach strony, skoro poprzez wadliwie prowadzenie postępowania zostały pozbawione prawa do działania, a przepisy prawa przyznają im prawo do działania w postępowaniach środowiskowych.

Ponadto Stowarzyszenie odwołało się do tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Kr 1191/99, gdzie wskazano, że "Przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa należy odnosić również do organizacji społecznych, mogących się ubiegać o status podmiotów na prawach strony, które zostały pozbawione możliwości uczestniczenia w postępowaniu przez to, że zignorowano ich wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i nie wydano żadnego postanowienia w sprawie tego dopuszczenia. Inna interpretacja art. 145 § 1 pkt 4 Kpa godziłaby w istotę instytucji podmiotów na prawach strony, które mają prawo do otrzymania zaskarżalnego postanowienia w sprawie ich dopuszczenia do udziału w postępowaniu, byłaby sprzeczna z zasadą ochrony interesu społecznego i całkowicie uniemożliwiałaby organizacji społecznej obronę i argumentację."

Skarżący wskazał również, że wobec opisanego wyżej stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdzie poprzez wadliwe określenie przedmiotu sprawy pozbawiono udziału w sprawie szeroki krąg organizacji ekologicznych, mieszkańców Miasta A, wznowienie postępowania, winno nastąpić także z urzędu, aby umożliwić organizacjom ekologicznym udział na prawach strony oraz po to aby dopiero ustalić prawidłowy krąg stron w postępowaniu o wznowienie którego wnosi Stowarzyszenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. uczestnik postępowania spółka A wniosła o oddalenie skargi wywiedzionej przez Stowarzyszenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z dnia "[...]", którym organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Burmistrz z dnia "[...]" w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego.

Zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b Kpa następuje tylko na żądanie strony. Z kolei art. 148 § 1 i 2 Kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Stosownie natomiast do treści art. 149 § 3 i 4 Kpa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie.

Słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że podstawą odmowy wznowienia postępowania mogą być tylko względy formalne, a nie merytoryczne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce, między innymi gdy strona żąda wznowienia postępowania w oparciu o podstawy wyliczone w art. 156 § 1 Kpa np. z uwagi na rażące naruszenia prawa. Natomiast niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała między innymi miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, niebędąca stroną w sprawie.

Rację ma również organ II instancji odwołując się w tej mierze do orzecznictwa sądów administracyjnych, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z tego powodu, że podanie o wznowienie nie zostało złożone przez stronę, jest możliwe wówczas, gdy z samego podania o wznowienie wynika w oczywisty i niebudzący wątpliwości sposób, że wnoszący to podanie nie jest stroną (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r.; II OSK 1747/07; wyrok NSA z 20 maja 2010 r., II OSK 910/09; wyrok NSA z 8 lutego 2011 r., II OSK 259/10 ; wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., II OSK 95/10, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wskazano wyżej wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Stosownie natomiast do treści art. 31 § 1 organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: wszczęcia postępowania, dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. § 3 art. 31 Kpa stanowi, że organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony. Z kolei zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Poza sporem pozostaje, że Stowarzyszenie nie było dopuszczone (jako strona ani jako podmiot na prawach strony) do udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją ostateczną organu I instancji oraz iż Stowarzyszenie nie miało i nie posiada żadnego własnego interesu prawnego w tym postępowaniu. Skarżące Stowarzyszenie z uwagi na swój statut może działać jedynie jako organizacja społeczna, a więc podmiot na prawach strony.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 641/07 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że "pewne uprawnienia, które przysługują tylko stronie, nie mogą przysługiwać podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony. Organizacja społeczna nie może w szczególności domagać się zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. ani umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 K.p.a., nie może zawrzeć ugody (art. 114 K.p.a.), jak również nie może żądać wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Żądanie wszczęcia postępowania organizacja społeczna może wnieść tylko w sprawie, w której organ administracji władny jest wszcząć postępowanie z urzędu (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 226-227, s. 230; tamże B. Adamiak, s. 646). Organizacja społeczna, która brała udział lub mogła brać udział w danym postępowaniu na prawach strony, nie może żądać wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., albowiem wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). Pojęcie "podmiot na prawach strony" nie jest tożsame z pojęciem "strony" w rozumieniu art. 28 K.p.a., a uprawnienia podmiotu na prawach strony nie są tożsame z uprawnieniami podmiotu mającego przymiot strony. Podmiot na prawach strony jest uprawniony do podejmowania czynności procesowych, ale nie może dysponować prawami o charakterze materialnym, które są przedmiotem postępowania w sprawie innej osoby. Nie można też powodować rozporządzenia prawami strony przez odniesienie do organizacji społecznej występującej na prawach strony lub zabiegającej o taki status przepisu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. bez pogwałcenia zasady dyspozycyjności (J. Borkowski: glosa do wyroku NSA z dnia 23 listopada 1999 r. sygn. akt II SA/Kr 1191/99, OSP 2000, nr 7-8, poz. 112)".

Porównanie wymienionych przepisów wskazuje, że ustawodawca rozróżnia sytuację procesową strony od sytuacji procesowej organizacji społecznej. Rozróżnienie to ma szczególne znaczenie także w sytuacji określenia podmiotów, które mogą żądać wznowienia postępowania. Podmiotem takim ze względu na swój interes prawny może być bowiem jedynie strona, nie zaś podmiot na prawach strony. Dodatkowo wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. W oparciu o tą przesłankę wznowienia postępowanie nie może więc nastąpić z urzędu. Niemniej jednak Stowarzyszenie jako podmiot nie będący stroną nie ma także możliwości skutecznego domagania się wznowienia postępowania na jego wniosek w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Słusznie Kolegium wskazało także w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że Stowarzyszenie może jedynie wnosić o wznowienie postępowania przez organ z urzędu, z wyłączeniem jednak możliwości żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący oświadczył, że jego pismo z dnia 16 marca 2017 r. stanowi w istocie podanie strony o wznowienie postępowania w trybie art. 148 Kpa.

Odnosząc się do treści skargi wskazać ponadto należy, że stan faktyczny jaki był podstawą rozstrzygnięcia w przywołanym przez Stowarzyszenie w skardze orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21 listopada 1999 r., był inny niż w sprawie niniejszej, dlatego też argumentacja tam przedstawiona, nie znajduje zastosowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że Stowarzyszenie nie składało wniosku o dopuszczeniu do udziału w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia 30 grudnia 2016 r.

Ponadto na obecnym etapie postępowania Sąd nie może się także odnieść do argumentów Stowarzyszenia dotyczących wadliwego określenia przedmiotu postępowania zakończonego decyzją z "[...]". Przedmiotem zaskarżenia było jedynie bowiem postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania ze względów formalnych, na tym etapie sprawy Sąd, ani organy nie mogły oceniać argumentów Stowarzyszenia zgłoszonych w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.