Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 834/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 9 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 70 § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 15 zzr ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Anna Sokołowska Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi "M.+B. B." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. z dnia 13 czerwca 2022 roku, nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "M.+B. B." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"M. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżąca" lub "Spółka") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2022 roku, znak: [...] (dalej: "organ odwoławczy") utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza D. (dalej: "organ I instancji") z dnia 13 czerwca 2022 r. znak: [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie [...]zł

Wymiar zobowiązania podatkowego za rok 2016 organ I instancji przedstawił następująco: budynki na działalność gospodarczą o pow. [...] m2 x [...] zł = [...] zł - grunty związane z dział, gosp. o pow. [...] m2 x [...] zł = [...] zł Razem: [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w wyniku wyroku WSA w Szczecinie z dnia 14 listopada 2019 r. o sygn. akt I SA/Sz 503/19, Burmistrz D. w dniu 1 marca 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2016, dotyczącego nieruchomości położonej we wsi W., stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] .

W dalszej części organ I instancji wskazał, że czyniąc zadość wskazaniom WSA w Szczecinie, zawartym w wyroku z dnia 14 listopada 2019 r. przeprowadził następujące czynności:

- pismem z dnia 5 lutego 2021 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego

w M. o przedłożenie akt sprawy o sygn. [...] oraz [...], zaś

w odpowiedzi na swe wystąpienie otrzymał odpis prawomocnego wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. o sygn. akt [...] ze wskazaniem, że obie sygnatury podane przez organ, dotyczą tego samego postępowania, nadto wskazano na brak podstaw do wypożyczenia akt sprawy,

- pismem z dnia 1 lipca 2021 r. zwrócił się do Komisariatu Policji w D.

o przedłożenie protokołów z interwencji zaistniałych na nieruchomości położonej we wsi W. nr [...] w latach 2011-2016 oraz protokołów z przesłuchań świadków: H. R., A. G., I. T., zaś w odpowiedzi Policja poinformowała, że posiada jedynie akta kontrolne w sprawie " M. " sp. z o.o., natomiast dokumentacja znajduje się w Prokuraturze Rejonowej w M.,

- pismami z dnia 27 lipca 2021 r., 16 sierpnia 2021 r. oraz 18 października 2021 r. organ zwrócił się do Prokuratury o w/w dokumentację; w odpowiedzi Prokuratura pismem z dnia 25 marca 2022 r. przesłała organowi protokoły przesłuchania świadka G. i H. R. oraz poinformowała, że w aktach nie ma notatki urzędowej Policji z dnia 20 marca 2014 r. oraz protokołu z przesłuchania I. T..

Organ I instancji ustalił w sprawie następujący stan faktyczny:

- Strona od momentu zawarcia umowy spółki, tj. od 1994, prowadziła działalność gospodarczą na nieruchomości położonej we wsi W., składającej się

z działek [...] i [...],

- W dniu 1 kwietnia 2003 r. została zawarta umowa najmu nieruchomości położonej we wsi W. od ówczesnego właściciela M. K.. W umowie tej zastrzeżono prawo pierwokupu na rzecz Strony;

- W dniu 6 lipca 2010 r. M. K. sprzedała nieruchomość R. i D. O. nie zawiadamiając Spółki "M. " o umowie sprzedaży,

- Wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w S. w sprawie o sygn. akt [...] uznał umowę sprzedaży z dnia 6.07.2010 r. za bezskuteczną,

- Sąd Apelacyjny w S. wyrokiem z dnia 31 października 2012 [...] sygn. akt [...] utrzymał ww. wyrok Sądu Okręgowego w S. w mocy,

- W dniu 20 listopada 2012 r. Strona korzystając z przysługującego jej prawa pierwokupu złożyła oświadczenie w akcie notarialnym rep. A nr [...]

w trybie art. 597 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm., dalej: "K.c.") wobec M. K., a także innych podmiotów będących stronami kolejnych czynności rozporządzających przedmiotową nieruchomością, które miały miejsce zanim zapadł wyrok Sądu Apelacyjnego

w S. (w dniu 19 listopada 2010 r. państwo O. przenieśli prawo własności nieruchomości na rzecz "P. " sp. z o.o., zaś spółka P. w dniu 28 lutego 2011 r. zbyła nieruchomość na rzecz D. F., natomiast w dniu 19 września 2011 r. D. F. odstąpiła od umowy sprzedaży, zaś w dniu 26 kwietnia 2012 r. spółka P. zbyła nieruchomość na rzecz A. sp. z o.o. działającej wówczas pod firmą "R. " sp. z o.o. W dniu 27 grudnia 2012 r. właścicielem nieruchomości stała się H. sp. z o.o.).

- Sąd Rejonowy w M. wskutek pozwu państwa O. o wydanie nieruchomości, wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. o sygn. akt [...] nakazał Stronie wydanie nieruchomości powodom. Po rozpoznaniu apelacji wywiedzionej przez Stronę, Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. o sygn. akt [...] zmienił wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 8 grudnia 2010r. w ten sposób że oddalił powództwo;

- Dnia 2 stycznia 2013 r. Strona wobec A. sp. z o.o. wniosła pozew

o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (sprawa była prowadzona pod sygn. [...], a następnie [...]), wskazując, że w związku ze skorzystaniem z prawa pierwokupu, to jej przysługuje prawo własności nieruchomości. W postępowaniu tym doszło do zmiany pozwanego wobec zbycia nieruchomości na rzecz H. sp. z o.o. Strona wniosła także o zabezpieczenie roszczenia niepieniężnego poprzez nakazanie wpisania do działu III KW nr [...] zakazu rozporządzania nieruchomością. W dniu 21 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w M. postanowieniem o sygn. akt [...] udzielił zabezpieczenie poprzez ustanowienie wobec H. sp. z o.o. zakazu wchodzenia na teren nieruchomości, podejmowania działań zmierzających do naruszenia spokojnego posiadania nieruchomości przez Stronę (przyjęcia faktycznego władztwa nieruchomością w W. ) w szczególności działań windykacyjnych, w tym tzw. windykacji zdalnej (wysyłanie monitów, wezwań, telefonów i maili) oraz osobistej - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania;

- Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. w sprawie

o sygn. akt [...] na podstawie pozwu z dnia 2 stycznia 2013 r. orzekł

o uzgodnieniu treści KW [...] z rzeczywistym stanem prawnym, orzekając o wpisaniu w dziale II księgi wieczystej jako właściciela Skarżącej. Wyrok ten nie został zaskarżony.

- Zgodnie z zawiadomieniem Starosty [...] z dnia 12 maja 2017 r. Spółkę H. sp. z o.o wykreślono z ewidencji gruntów i budynków jako właściciela, natomiast ujawniono Skarżącą

W dalszej części decyzji organ I instancji wymienił dowody w oparciu o które dokonał ustaleń faktycznych oraz wskazał z jakich przyczyn nie przeprowadził zawnioskowanych przez Stronę dowodów. Końcowo organ uznał, że status podatnika przysługuje Stronie jako, że stała się ona właścicielem nieruchomości już w roku 2012 wobec złożonego oświadczenia w trybie art. 597 § 2 K.c., nadto organ nie stwierdził, by nieruchomość znajdowała się posiadaniu innego podmiotu niż właściciel, któremu można byłoby przypisać cechy posiadacza samoistnego.

Z decyzją organu I instancji Skarżąca nie zgodziła się, wnosząc pismem z dnia 27.06.2022 r. odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p.") wskazując, że zobowiązanie podatkowe przedawniło się z dniem 1 stycznia 2022 r., zaś w przypadku uznania art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID -19 , innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021, poz. 2095, dalej: "ustawa COVID") za skutkujący zawieszeniem biegu terminów przedawnienia "przewidzianych przepisami prawa administracyjnego", a nie prawa podatkowego, który to przepis został uchylony z dniem 16 maja 2020r. tj. po upływie 70 dni jego obowiązywania, zobowiązanie określone zaskarżoną decyzją uległo przedawnieniu z dniem 12 marca 2022 r.

Decyzją z dnia 29 września 2022 roku organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że przedawnienie zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za rok 2016 nie nastąpiło ani w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, ani też w dacie orzekania przez organ II instancji. Zaznaczyć także należy, że art. 70 § 1 O.p. zawiera jeden termin przedawnienia dla wymiaru

i poboru podatku.

Stwierdził, że nie będzie badał, czy data 19 czerwca 2019 r. wskazana przez organ I instancji, jest faktyczną datą wpływu skargi do Sądu, gdyż szczegółowe badanie tych aspektów może mieć znaczenie ewentualnie na etapie oceny doręczenia decyzji organu II instancji.

W ocenie organu odwoławczego kwestią sporną w niniejszej sprawie było przypisanie Stronie statusu podatnika podatku od nieruchomości. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Strona została ujawniona w księdze wieczystej nr [...] (prowadzonej dla działek [...] i [...] objętych zakresem decyzji) jako właściciel na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 25 listopada 2016 r. o sygn. akt [...] wydanego

w procesie z powództwa Skarżącej (w aktach sprawy znajduje się pozew Spółki opatrzony datą 2 stycznia 2013 r.) przeciwko H. sp. z o.o. w W., o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, który to wyrok uprawomocnił się z dniem 17 grudnia 2016 r., zaś wpis do księgi wieczystej nastąpił w dniu 20 stycznia 2017 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie dane właściciela spornej nieruchomości zawarte zarówno w rejestrze gruntów i budynków jak i w księdze wieczystej tej nieruchomości były i nadal są ze sobą zbieżne. W roku 2016 jako właściciel działek nr [...] i [...] była ujawniona H. sp. z o.o. w W., po wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 25 listopada 2016r.

o sygn. akt [...] figuruje Skarżąca.

Dalej wyjaśnił, że organ podatkowy, wydając decyzję w roku 2016 (przy założeniu braku wpisów w księdze wieczystej ostrzeżeń o niezgodności treści księgi wieczystej ze stanem rzeczywistym), byłby niewątpliwie związany danymi ujawnionymi w rejestrach publicznych, a zatem status podatnika podatku od nieruchomości łączyłby się co do zasady ze statusem właściciela nieruchomości ujawnionego w rejestrach publicznych, chyba że w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego kto inny okazałby się posiadaczem samoistnym nieruchomości art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022, poz. 1452, dalej: "u.p.o.l.").

Organ podkreślił, że ostrzeżenia i zabezpieczenia obejmujące przedmiotową nieruchomość były ujawniane w KW [...] Pierwsze już w roku 2011 zostały wpisane na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w S. o sygn. [...] (ograniczenie w rozporządzeniu nieruchomością; zabezpieczenie roszczenia o uznanie za bezskuteczną umowę sprzedaży z dnia 28 stycznia 2011 r.). Kolejne w roku 2012 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w M.

z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt [...] (ostrzeżenie o roszczeniu przysługującym Skarżącej w przedmiocie żądania usunięcia niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości położonej w obrębie B., wieś W., składającej się z działek o nr [...] i [...]). Następne w roku 2013 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w M. o sygn. akt [...] (zakaz zbywania i obciążania nieruchomości, działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], bliżej opisanych w dziale I niniejszej księgi wieczystej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie [...]).

W ocenie organu odwoławczego status właściciela nieruchomości składającej się z zabudowanych działek [...] [...] nie może być postrzegany za sporny przez którąkolwiek ze stron sporu sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem, zaś organ podatkowy jest związany wpisem prawa własności w/w działek na rzecz Skarżącej. Wadliwość wpisu prawa własności na rzecz spółki H. została ostatecznie stwierdzona wyrokiem sądu cywilnego. Zważyć należy, że

w postępowaniu wywiedzionym w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.

o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2023 r., poz. 146, dalej: "k.w.h.") orzeczenie sądu ma charakter deklaratoryjny co oznacza, że uwzględniając powództwo sąd czyni jedynie ustalenia w zakresie treści obiektywnie istniejącego prawa.

Organ zauważył, że poprzez uwzględnienie powództwa wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w M., wbrew sugestiom odwołania, nie ukształtował prawa własności dla Skarżącej , lecz odniósł się do prawa własności, które istniało i jej przysługiwało.

Organ odwoławczy wskazał, że o ile nie sposób negować twierdzeń Strony, że nie była pewna wyniku sprawy, to jednak ostatecznie przesądzone zostało, że to właśnie Strona była właścicielem nieruchomości w roku 2016 (przy czym zaznaczyć należy, że właścicielem nieruchomości stała się znaczenie wcześniej). Za chybione Kolegium uznało wszelkie sugestie pełnomocnika Strony o istniejących niewyjaśnionych wątpliwościach w przedmiotowej sprawie, które miałyby odnosić się do faktu prawomocnie stwierdzonego , a mianowicie, że właścicielem nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] w roku 2016 pozostawała Skarżąca.

Wyjaśnił też, że wydanie decyzji wymiarowej na rok 2016 nastąpiło na bazie pewnego, bo rozstrzygniętego już stanu prawnego, tj. że właścicielem nieruchomości składającej się z dwóch działek tj. dz. [...] o pow. [...] m2 oraz dz. [...] o pow. [...] m2, obu sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Bi" -

w roku 2016 - pozostawała Skarżąca.

Organ odwoławczy stwierdził na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że przedmiotowa nieruchomość w roku 2016 pozostawała we władaniu "Skarżącej oraz częściowo w posiadaniu Z. T.. Bowiem jak zeznał M. - Prezes Skarżącej do protokołu przesłuchania sporządzonego w dniu 6 kwietnia 2017 r., Z. T. zajmował [...] m2 hali produkcyjnej oraz korzystał z obszaru dojazdowego, zaznaczając, że Z. T. korzystał z hali za zgodą właścicieli (umowa dzierżawy z M. K. nie została rozwiązana). Z kolei Z. T. do protokołu przesłuchania z dnia 4 października 2018 r. zeznał, że wynajmuje od 2017 roku od B. jedną halę ok. [...] m2, z tym że potwierdził, że również wcześniej zajmował halę. Wskazał, że w związku z zawirowaniami właścicielskimi nie wiadomo było do kogo można było się zwrócić i że nie wiedział do kogo należy nieruchomość podając, że właścicielem faktycznym był M. B.. Wskazał także, że reszta hal była pusta.

W ocenie organu odwoławczego analiza zeznań Z. T.

i M. B. prowadzi do wniosku, że posiadanie części nieruchomości przez Z. T. nie miało cech posiadania samoistnego. Korzystał on

z nieruchomości jako posiadacz zależny, jego posiadanie było akceptowane i tolerowane przez kolejnych nabywców nieruchomości oraz przez samą Stronę. Sam zaś nie uważał się za właściciela zajmowanej części nieruchomości, oczekiwał na rozwiązanie konfliktu właścicielskiego oraz uregulowanie jego posiadania (z akt sprawy wynika, że umowę najmu hali i parkingu Z. T. zawarł na czas nieokreślony ze Skarżącą w dniu 1 marca 2017r.). Tym samym Z. T. nie nabył statusu podatnika podatku od nieruchomości z tytułu posiadania części nieruchomości.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 21 maja 2014 r. o sygn. akt [...], wydanego w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia na rzecz Skarżącej w postaci ustanowienia zakazu H. sp. z o.o. wchodzenia na teren nieruchomości położonej w W. składającej się z dz. [...] i [...] oraz podejmowania działań zmierzających do naruszenia spokojnego posiadania przez powódkę (Skarżącą) przedmiotowej nieruchomości (przejęcia faktycznego władztwa nad nieruchomością w W. ) oraz w świetle pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, należy wywieść, że H. sp. z o.o, w roku 2016 nie była w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości. Po sądowym zabezpieczeniu ustanowionym postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia z dnia 21 maja 2014 r. o sygn. akt [...], ustały wszelkie działania H. sp. z o.o. zmierzające do przejęcia nieruchomości, jak również nic nie wskazuje by spółka ta dążyła do przekazania prawa własności na rzecz kolejnego podmiotu (w roku 2013 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w M. o sygn. akt [...] w księdze wieczystej ujawniono wpis obejmujący zakaz zbywania i obciążania nieruchomości, działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie [...].).

Zdaniem organu odwoławczego z materiału zgromadzonego w sprawie należy wyprowadzić wniosek, że Skarżąca w żadnym okresie nie utraciła swego dotychczasowego posiadania, zaś nieruchomość w roku 2016 nie znajdowała się

w posiadaniu innego podmiotu aniżeli jej właściciela tj. Skarżącej oraz Z. T. – korzystającego, jak już zaznaczono powyżej, z części nieruchomości jako posiadacz zależny.

Strona wniosła skargę na powyższą decyzję za pośrednictwem Organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120-122, 180, 187, 188, 190, 191, 198 w zw. z art. 235 O.p. oraz art. 153 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") poprzez:

a) brak rozważenia całości zebranego materiału dowodowego w kontekście oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku WSA

w Szczecinie z dnia 14.11.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 503/19 i w konsekwencji dokonanie istotnych ustaleń, opartych na nowych okolicznościach, odnoszących się do określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, opartego na tytule "własności" nieruchomości a nie - jak dotychczas - na "posiadaniu samoistnym". To również skutkowało pominięciem, w rozważaniach organu, okoliczności wskazywanych przez Skarżącą a dotyczących braku przymiotów "właścicielskich", po stronie Spółki w roku 2016 i latach wcześniejszych, takich jak opisane w treści art. 140 i n. K.c.

b) nierozpoznanie zarzutu dotyczącego naruszenia, przez organ pierwszej instancji art. 1 a ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit b) u.p.o.l. w zw. z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia 29.10.2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...], z dnia 4.11.2015 r., poz. [...]) oraz w zw. z art. 198 O.p., poprzez niezasadne opodatkowanie całości gruntów i budynków, stanowiących obecnie własność Spółki, w sytuacji gdy w latach 2014-2016 objętych postępowaniami podatkowymi nie dysponowała ona całością posiadanej obecnie nieruchomości.

- co w przekonaniu skarżącej Spółki, doprowadziło do dokonania dowolnych ustaleń

w zakresie przyjętego stanu faktycznego i miało istotny wpływ na rozpoznanie odwołania.

Skarżąca zarzuciła Stronie również naruszenie prawa materialnego:

a) art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 w zw. z art. 208, art. 210 § 4 i art. 233 § 1 pkt 2 O.p. polegające na ich błędnej wykładni i braku umorzenia postępowania,

w kontekście bezspornego ustalenia, że bieg terminu przedawnienia był zawieszony w okresie od 12 czerwca 2019 r. do 4 lutego 2020 r., tj. przez 238 dni (wniesienie skargi do WSA) i nieuwzględnienia faktu, że do dnia doręczenia skarżonej decyzji organu odwoławczego (17 października 2022 r.) upłynęło 290 dni i w tym czasie, określona

w decyzji Burmistrza D., zaległość podatkowa nie została wyegzekwowana/wpłacona. Tymczasem prawidłowa wykładnia art. 70 § 1 O.p. odnosząca się do decyzji określających jest taką, że w okresie nieprzedawnionym powinna zostać wydana i doręczona decyzja określająca ale i też powinien zostać wyegzekwowany/zapłacony podatek. Po tym okresie, mimo istnienia/doręczenia,

przed upływem okresu przedawnienia, decyzji określającej, zobowiązania

jako przedawnionego nie można egzekwować. Tylko w odniesieniu do decyzji ustalających (art. 68 O.p.), zobowiązania podatkowe przedawniają się w terminie 5 (pięciu) lat od doręczenia decyzji ustalającej takie zobowiązanie (art. 68 w zw. z art. 70 § 1 O.p.). Skoro w dniu 17 października 2022 r. upłynęło 290 dni, a okres zawieszenia trwał 238 dni, to organ odwoławczy, po sprawdzeniu uprzednim, czy zobowiązanie zostało wyegzekwowane, powinien uchylić decyzję i umorzyć postępowanie ze względu na przedawnienie (art. 233 § 3 O.p.) lub tylko uchylić decyzję organu I instancji.

b) art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 którym zawieszono bieg terminów przedawnienia "przewidzianych przepisami prawa administracyjnego" a nie "prawa podatkowego" (odrębna gałąź prawa), w zw. z art. 46 pkt 20 w zw. z art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) o zmianie niektórych ustaw

w zakresie działań osłonowych związanych z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (tarcza antykryzysowa 3.0), uchylającym ww. art. 15zzr z dniem 16 maja 2020 r., tj. po upływie 70 dni jego obowiązywania, w zw. z art. 70 § 1 O.p., polegające na jego błędnej wykładni, albowiem według Skarżącej, zawieszenie terminów wskazane

w powołanym przepisie odnosi się do terminów "prawa administracyjnego" a nie "prawa podatkowego". Dowodem istnienia poważnych wątpliwości interpretacyjnych,

w powyższym zakresie, jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt I FSK 2545/21, który rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia przedstawił składowi 7 (siedmiu) sędziów. Dodatkową kwestią,

w przypadku ustalenia, że ww. przepis ma zastosowanie również do terminów podatkowych, będzie rozstrzygnięcie, czy termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, uległ przesunięciu o 54, czy 71 dni?

c) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art 140 K.c. polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, wobec Skarżącej, powstał od dnia 1 stycznia 2016 r., w sytuacji, gdy wyrok Sądu Rejonowego w M., z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt [...], wydany na podstawie art. 10 ust. 1, ww. k.w.h., dający Skarżącej podstawę do ujawnienia jej prawa własności w księdze wieczystej, uprawomocnił się w grudniu

2016 r. Ta sytuacja, mając na uwadze treść art. 6 ust. 1 u.p.o.l., zdaniem Skarżącej, powodowała, że Skarżąca obowiązana była do uiszczania podatku od nieruchomości, poczynając od stycznia 2007 r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 199 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza D. w całości oraz o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte

w skarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie zawiesił postępowanie sądowe. Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła fakultatywna przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stwierdził bowiem, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęte w sprawie zainicjowanej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2022 r., I FSK 2545/21, dotyczące oceny art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - a w szczególności to, czy art. 15 zzr ust. 1 dotyczy również wstrzymania rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminów przewidzianych przepisami prawa podatkowego, jak i w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie - czy z uwagi na ochronny charakter wskazanych w nim (art. 15 zzr ust. 1) terminów, wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenia biegu tych terminów może mieć miejsce jedynie na korzyść podatników - będzie miało wpływ na ocenę legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

Zaskarżoną decyzją rozstrzygnięto bowiem sprawę w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. z uwzględnieniem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania na skutek zastosowania art. 15 zzr ust. 1 ustawy COVID.

Następnie postanowieniem z dnia 31 marca 2023 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a z powodu ustania przyczyny zawieszenia postępowania sądowego, tj.

z uwagi na wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22, wydanej po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego postanowieniem z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt I FSK 2545/21, podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do tego, czy zasadnie organ uznał Stronę za podatnika podatku od nieruchomości w 2016 roku w odniesieniu do nieruchomości objętych postępowaniem podatkowym. Strona jednak podniosła także szereg zarzutów dotyczących dopuszczalności wydania zaskarżonej decyzji z uwagi na upływ przewidzianych do tego terminów.

Sąd uznał, że Skarga zasługuje na uwzględnienie, uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19.

Wyjaśnić bowiem należy, że sprawa dotyczy decyzji określającej Stronie podatek od nieruchomości za 2016 rok.

Co do zasady, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Terminy płatności podatku od nieruchomości za 2016 r. przypadały w roku 2016 zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l. Zatem zobowiązanie co do zasady przedawniało się upływem roku 2021 (31.12.2021 r.).

Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji – określająca wysokość zobowiązania, została wydana w dniu 13 czerwca 2022 roku, natomiast decyzję organu odwoławczego wydano w dniu 29 września 2022 r. (data zaś doręczenia decyzji Stronie to 17 października 2022 r.)

W sprawie miało miejsce trwające 238 dni zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, zakończonej wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 14 listopada 2019 r. Fakt i okres powyższego zawieszenia wynika z art. 70 § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2 O.p. Zgodnie z przepisem art. 70 § 6 pkt 2 bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W myśl zaś art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W okolicznościach niniejszej sprawy zawieszenie z mocy powyższych przepisów trwało od dnia 12 czerwca 2019 r. do dnia 4 lutego 2020 roku. Powyższa okoliczność jest bezsporna.

Natomiast wątpliwości dotyczyły tego, czy organ odwoławczy miał podstawy do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, albowiem sporne było to czy bieg terminu przedawnienia zobowiązania został wstrzymany również w związku z regulacją zawartą w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.).

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie miało miejsce kolejne zawieszenie terminu przedawnienia, które wystąpiło w okresie od 31 marca do 23 maja 2020r. za sprawą wyżej wskazanego art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 poz. 568, zwaną dalej "ustawą COVID-19") i trwało przez okres 54 dni.

Organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Organ wskazał, że przepis ten został uchylony przez art 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz.U.2020.875) zmieniającej z dniem 16 maja 2020 r. zgodnie z regułą określoną w art 68 ust 2 ustawy zmieniającej wedle której termin przedawnienia biegnie dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zdaniem organu okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie biegł od wejścia powyższego przepisu w życie (31 marca 2020) do dnia jego uchylenia ustawą zmieniającą (23 maja 2020 r.) i jak wskazano obejmował okres 54 dni.

Z powyższym stanowiskiem organu Sąd się nie zgadza.

Sąd zauważa bowiem, że wątpliwości w powyższym zakresie zostały rozwiane uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2023 roku sygn. akt I FPS 2/22. NSA podjął bowiem uchwałę w myśl której art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Nie ma zatem wątpliwości, że w związku z wskazanymi w decyzji okolicznościami, rzutującymi wg organu na bieg terminu przedawnienia, tzn. z regulacją wynikającą z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 organ odwoławczy nie był uprawniony do wydawania w dniu 29 września 2022 roku decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

W związku z powyższym co do zasady, w tak ustalonych okolicznościach powinno nastąpić umorzenie postępowania podatkowego. Sąd jednak uznał za przedwczesne umarzanie postępowania, nie mogąc wykluczyć, że nie zaistniały inne przesłanki niewymienione w decyzjach, a mogące mieć wpływ na zawieszenie/przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ zatem zbada czy takowe inne okoliczności nie miały miejsca. W przeciwnym przypadku umorzy postępowanie podatkowe.

O należnych Skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości [...] zł, Sąd zaliczył wpis od skargi – [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego – [...] zł, według stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1800).

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.