Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 773/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par.1, art. 156 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 10 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: organ, Kolegium, SKO) z 10 maja 2022 r. znak: [...], uchylająca w całości decyzję własną z 15 września 2021 r. znak: [...] i umarzająca postępowanie administracyjne z mocy prawa.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Nieruchomość położona w W. przy ul. G. [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, dalej: dekret warszawski). Nieruchomość wchodzi w skład dawnej nieruchomości "[...]" [...], będącej własnością B. R.. Zgodnie z dyspozycją art. 1 dekretu warszawskiego wszelkie grunty na obszarze m. st. Warszawy przeszły z dniem jego wejścia w życie na własność gminy m. st. Warszawy, a w myśl art. 7 ust. 1 tego dekretu dotychczasowy właściciel gruntu lub jego następca prawny mógł w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia gruntów w posiadanie przez gminę zgłosić wniosek

o przyznanie mu na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną.

Decyzją Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej [...] Nr [...] z 24 maja 1961 r., działając na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych (Dz.U. Nr 31 poz. 132 ze zm., dalej: ustawa o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych

i działek budowlanych) oraz uchwały Nr [...] Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z 12 stycznia 1961 r. zatwierdzającej wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, orzeczono o sprzedaży na własność czasową na 80 lat działki oznaczonej numerem [...], położonej w W., ul G. [...] "[...]" nr hipoteczny [...] o powierzchni 385 m2 na rzecz M. L. za kwotę 43.890 zł. Następnie decyzją Prezydium Rady Narodowej

w [...] Nr [...] z 14 listopada 1962 r. zmieniono decyzję z 24 maja 1961 r. w ten sposób, że orzeczono na rzecz M. L. o ustanowieniu użytkowania wieczystego ww. gruntu na 99 lat oraz opłacie rocznej za to użytkowanie.

W dniu 16 maja 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w W. wpłynął wniosek P. K. – spadkobiercy B. R. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z 14 listopada 1962 r., która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem kiedy przedmiotowy grunt był przekazywany M. L. we władanie, był własnością prywatną, a nie Skarbu Państwa. Prezydent [...]

w tej sprawie jest bezskuteczny i nie wydaje decyzji na skutek wniosku z 23 maja 1949 r. złożonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego przez spadkobierców B. R..

Decyzją z 15 września 2021 r. znak: [...] SKO, działając na podstawie art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 156

§ 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. oraz ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami

w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159 ze zm., dalej: ustawa o gospodarce terenami), stwierdziło, że decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z 14 listopada 1962 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie można stwierdzić jej nieważności z powodu wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na brzmienie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, zgodnie z którym gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje

w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej.

W odniesieniu do nieruchomości "[...] " [...] wniosek w trybie dekretu warszawskiego został złożony 25 maja 1949 r. przez spadkobierców B. R.. Organ uznał, że wnioski byłych właścicieli złożone w trybie art. 7 dekretu warszawskiego miały bezwzględne pierwszeństwo w stosunku do innych wniosków dotyczących tzw. nieruchomości dekretowych. Oznacza to, że organ był zobowiązany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek byłego właściciela, jeżeli taki został złożony. Stosownie bowiem do dekretu warszawskiego wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu złożony w trybie w nim określonym wymagał ostatecznego rozpoznania, aby organ mógł dysponować przedmiotowym gruntem.

Z uwagi na fakt, że do rozpoznania wniosku dekretowego złożonego przez spadkobierców B. R. przed rozdysponowaniem przedmiotowym gruntem nie doszło, należało uznać, że dokonane decyzją Nr [...] z 14 listopada 1962 r. przyznanie użytkowania wieczystego działki, położonej w Warszawie przy ul. G. [...], na rzecz M. L., nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. ustawy o gospodarce terenami. Jednocześnie zawarcie umowy użytkowania wieczystego na 99 lat (do 26 kwietnia 2062 r.) na rzecz M. L. aktem notarialnym z 26 kwietnia 1963 r. Rep. Nr [...] na podstawie przepisów ustawy o gospodarce terenami oznacza, że skutki decyzji nie mogą być zniesione w drodze administracyjnej.

Organ administracyjny, działając w granicach swojej właściwości i kompetencji, nie ma żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych powstałych na skutek zawarcia umowy notarialnej, a jedynie jest władny wykazać jej wadliwość. Zgodnie więc z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Według zaś art. 158 § 2 k.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.

Od powyższej decyzji SKO wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli: E S oraz adw. R B, jako pełnomocnik J S, W. D., H. D. oraz K. C. reprezentującego małoletnich J. i B. C..

Decyzją z 10 maja 2022 r. znak: [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491, dalej: ustawa zmieniająca k.p.a.) stwierdziło, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej Kolegium wskazało, że 16 września 2021 r. weszły w życie przepisy ustawy zmieniającej k.p.a. Na podstawie art. 2 ust. 1 tej ustawy do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na mocy art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej k.p.a. postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się

z mocy prawa.

W rozpoznawanej sprawie Kolegium oceniło, że kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja z 14 listopada 1962 r. Nr [...] o oddaniu na rzecz M.L. w użytkowanie wieczyste gruntu przy ul. G. [...], stanowiła zmianę decyzji Nr [...] z 24 maja 1961 r. Akt notarialny w wykonaniu ww. decyzji z 14 listopada 1962 r. został z kolei zawarty 26 kwietnia 1963 r., Rep. [...]. Następnie wnioskiem z 30 czerwca 1961 r. Wydział Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej w [...] zwrócił się do Sądu Powiatowego dla [...] [...] Wydział Ksiąg Publicznych o urządzenie księgi wieczystej dla nieruchomości o powierzchni 385 m2 przy ul. G. [...] "[...]". Księga wieczysta w Sądzie Powiatowym dla [...] nr [...] została założona 7 grudnia 1961 r.

W świetle powyższych okoliczności Kolegium stwierdziło, że nie sposób uznać, że doręczenie wykonanej ponad 30 lat temu decyzji nie nastąpiło. Dlatego na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej k.p.a. postępowanie w niniejszej sprawie uległo umorzeniu z mocy prawa.

Jednocześnie organ zauważył, że małoletni J. i B. C. reprezentowani przez ojca K. C. nie byli stronami postępowania toczącego się przed SKO w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z 15 września 2021 r. Biorąc jednak pod uwagę, że niniejsze postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r., Kolegium nie miało obecnie możliwości prowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego i badania przymiotu stron wyżej wymienionych osób.

Od decyzji Kolegium z 10 maja 2022 r. E. S. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w części dotyczącej umorzenia postępowania z mocy prawa. Zaskarżonej w ten sposób decyzji zarzuciła wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zastosowano niewłaściwą podstawę prawną, na podstawie której postępowanie zostało umorzone

z mocy prawa. Wniosła o uchylenie decyzji z 14 listopada 1962 r. z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie prawa) oraz pozbawienie H. D. przywileju bycia stroną w niniejszym postępowaniu,

a co za tym idzie o pozbawienie jej prawa do wieczystego użytkowania nieruchomości nr [...] (oznaczanej również numerem ewidencyjnym [...]).

W uzasadnieniu skargi strona zaznaczyła, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie działki ewidencyjnej nr [...] (lub oznaczonej nr [...]), położonej

w W. przy ul. G. [...] (dawniej ul. G. [...]), utworzonej z działek o numerach hipotecznych [...] i [...], pochodzących z majątku "[...]" [...], będących własnością B. R. (o powierzchni 385 m2), a oddanej w wieczyste użytkowanie na rzecz M. L. na podstawie decyzji z 14 listopada 1962 r., a następnie na podstawie umowy notarialnej z 26 kwietnia 1963 r.

Zdaniem strony nie można umorzyć postępowania, które zakończyło się

w ostatnim dniu obowiązywania poprzednich przepisów wydaniem decyzji powołującej się na poprzednio obowiązujące prawo. Skarżąca zarzuciła, że zarówno decyzja z 24 maja 1961 r., jak i decyzja z 14 listopada 1962 r. zostały wydane niezgodnie

z obowiązującym wówczas prawem, tj. dekretem warszawskim. O przewlekłości prowadzenia postępowania przez Urząd [...] w sprawie wniosku dekretowego złożonego 25 maja 1949 r. przez spadkobierców B. R. świadczy dobitnie fakt, że nie został on rozpoznany do dzisiaj.

W ocenie skarżącej decyzja z 14 listopada 1962 r. Nr [...] nie była zmianą decyzji Nr [...], tylko nową decyzją, nadającą M. L. prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości gruntowej. Natomiast decyzja

z 24 maja 1961 r. w chwili jej podpisania była niewykonalna, gdyż M. L. nigdy nie miała zamiaru kupować tej nieruchomości. Dzięki temu, że poczekała półtora roku na wydanie nowych przepisów, to zyskała nieruchomość nie na 80 lat, ale na 99 lat.

Poza tym skarżąca przedstawiła szereg błędów popełnionych przez Dzielnicowy Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej [...] przy wydawaniu decyzji Nr [...] z 24 maja 1961 r., tj.:

- nie było podstaw do sprzedaży czasowej przedmiotowej nieruchomości z uwagi na nierozpoznany wniosek dekretowy z 25 maja 1949 r. złożony w terminie przez spadkobierców B. R.;

- decyzja została wydana przez Dzielnicowy Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej [...], czyli przez niewłaściwy organ administracji, bowiem art. 22 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz.U. Nr 5, poz. 16) stanowi, że miejska rada narodowa nie może przekazać dzielnicowym radom narodowym uprawnień dotyczących dysponowania nieruchomościami;

- w decyzji jest błąd dotyczący określenia miejsca, skąd pochodzi nieruchomość ("Hip. nr [...]" dotyczy działki hipotecznej, która nie pochodzi z majątku o nazwie "[...]" [...]) oraz błędnie wpisano imię nabywcy nieruchomości "[...]", zamiast "[...]" L.;

- decyzja została wydana ze zbyt dużą ilością błędów, dlatego nigdy nie została wykonana i na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jest podstawa do stwierdzenia jej nieważności.

Skarżąca wniosła również o uznanie za nieważną czynności prawnej w postaci wydania decyzji z 14 listopada 1962 r. Nr [...], ponieważ jest ona sprzeczna z ustawą oraz zasadami współżycia społecznego na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. Przepisy ogólne prawa cywilnego (Dz.U. Nr 34, poz. 311). Do dzisiaj bowiem spadkobiercy właściciela nieruchomości – B. R. nie doczekali się rozpatrzenia ich wniosku o wieczyste użytkowanie nieruchomości (73 lata), mimo złożenia wniosku w terminie. Natomiast osoba, która przybyła do W.

z miejscowości [...] na [...] oraz jej rodzina otrzymała wieczyste użytkowanie nieruchomości wydzielonych spośród najładniejszych nieruchomości wchodzących

w skład majątku "[...]" [...], stanowiących część działek hipotecznych numer [...] i [...].

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 15 listopada 2022 r. pełnomocnik uczestniczek postępowania: H. D. i J. S. wniósł o oddalenie skargi.

W obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska powołał treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (publ. OTK-A 2015/5/62) oraz nowelizację k.p.a. uchwaloną wskutek oceny konstytucyjnej art. 156 § 2 k.p.a. Pełnomocnik uczestniczek wskazał, że przepisy przejściowe zawarte w ustawie zmieniającej k.p.a. określiły margines, do którego podważanie decyzji ostatecznych jest niedopuszczalne, co ma miejsce w niniejszym stanie faktycznym. Zgodził się przy tym ze skarżącą, że całe postępowanie organu prowadzone było nieudolnie, ale nie ma to znaczenia w świetle zakazu wynikającego z art. 158 § 3 k.p.a.

W odniesieniu do żądania odebrania H. D. praw strony

w niniejszym postępowaniu wskazano, że oczywistym jest, że za życia spadkodawcy małżonek nie ma roszczeń do jego majątku osobistego, natomiast po jego śmierci zarówno majątek osobisty, jak i udział w majątku wspólnym podlega regułom dziedziczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Kolegium nie narusza obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy zmieniającej k.p.a. Regulacja ta weszła w życie 16 września 2021 r., której celem było dostosowanie systemu prawa do skutków wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: Trybunał, TK) z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. Powołanym orzeczeniem Trybunał stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że niedookreślony charakter przesłanki rażącego naruszenia prawa powoduje, iż z czasem wzrasta ryzyko prawne, polegające na możliwości wykształcenia się odmiennej linii orzeczniczej zarówno w stosunku do norm materialnych, jak i procesowych, które legły u podstaw wydanej decyzji, jak

i samej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zwrócono też uwagę, że działanie organów państwa na podstawie prawa, będące przejawem zasady praworządności, nie oznacza bezwzględnego obowiązku eliminowania z obrotu wadliwych decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo (...), po upływie znacznego czasu od wydania tego aktu administracyjnego. Jedynie (pkt 8.4) w szczególnych okolicznościach, gdy przemawia za tym inna zasada konstytucyjna, jest dopuszczalne odstąpienie od zasady bezpieczeństwa prawnego (...). Należą tu sytuacje nadzwyczaj wyjątkowe, gdy ze względów obiektywnych zachodzi potrzeba dania pierwszeństwa określonej wartości chronionej bądź znajdującej (...) oparcie w przepisach Konstytucji. Przytaczając dotychczasowe swe orzecznictwo, Trybunał podkreślił, że owe ograniczenia czasowe są konieczne z uwagi na wartość, którą jest stabilność stosunków prawnych, służąca porządkowi publicznemu, oraz ze względu na rosnące z czasem trudności dowodowe

w prowadzeniu ewentualnego nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, a także ze względu na ochronę praw nabytych przez osoby trzecie. Trybunał wyraził też pogląd, że trwałość decyzji organów władzy nie może być pozorna. Ostatecznie Trybunał pozostawił ustawodawcy do rozstrzygnięcia, czy właściwe byłoby zastosowanie dziesięcioletniego terminu prekluzyjnego z art. 156 § 2 k.p.a., czy też innego terminu.

Konsekwencją powyższego wyroku Trybunału z 12 maja 2015 r. jest działanie ustawodawcy, który zdecydował się dokonać zmian w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę brzmienia art. 156 § 2 k.p.a. (zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej k.p.a.) oraz dodanie § 3 w art. 158 k.p.a. (dodany przez art. 1 pkt 2 ww. ustawy). W obecnym stanie prawnym, obowiązującym od 16 września 2021 r. (dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej k.p.a.), nie stwierdza się już zatem nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.), jak też nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat (art. 158 § 3 k.p.a.).

Z brzmienia przepisów przejściowych uregulowanych w art. 2 ustawy zmieniającej k.p.a. wynika z kolei, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Natomiast postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2).

Uwzględniając realia niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo ocenił, że w sprawie istnieje podstawa do umorzenia postępowania nadzorczego dotyczącego kontrolowanej decyzji z 14 listopada 1962 r. Nr [...] z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej k.p.a. Sąd podziela ocenę Kolegium, że

w okolicznościach tej sprawy nie sposób uznać, że przedmiotowej decyzji M. L. nie doręczono lub nie ogłoszono. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem potwierdzenie przez M. L. odbioru decyzji z 14 listopada 1962 r. Nr [...] na jej odwrocie w dacie 23 stycznia 1962 r. (z pewnością chodziło

o 1963 r.) przez wzmiankę: "otrzymałam i nie wnoszę odwołania", co jest jednoznaczne z wejściem tejże decyzji do obrotu prawnego. Licząc więc od daty doręczenia decyzji, tj. 23 stycznia 1963 r., do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 14 listopada 1962 r., tj. do 16 maja 2013 r., minęło prawie 50 lat, co skutkuje uznaniem, że nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności z uwagi na upływ czasu, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a. (30 lat).

Z kolei ustawa zmieniająca k.p.a. przewiduje, że stosuje się ją bezpośrednio do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem (art. 2 ust. 1). W sytuacji więc, gdy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 14 listopada 1962 r. nie zakończyło się do 16 września 2021 r. ostateczną decyzją Kolegium, zastosowanie

w zaskarżonej decyzji przez organ art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej k.p.a. (umorzenie postępowania z mocy prawa) nie może być uznane za naruszenie prawa. Organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), więc niezasadne jest kwestionowanie obowiązującej regulacji prawnej przez zarzut skarżącej, że nie można umorzyć postępowania, które zakończyło się w ostatnim dniu obowiązywania poprzednich przepisów wydaniem decyzji powołującej się na poprzednio obowiązujące prawo. Decyzja SKO z 15 września 2021 r. jako wydana

w pierwszej instancji, od której złożono wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie była jeszcze decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 k.p.a., a więc do przedmiotowego postępowania zainicjowanego wnioskiem z 16 maja 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z 14 listopada 1962 r. mają zastosowanie przepisy w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą k.p.a.

Z powyższych względów Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty z art. 156

§ 1 pkt 2 k.p.a. wobec decyzji Nr [...] z 14 listopada 1962 r. z uwagi na zmianę stanu prawnego nie mogą obecnie być już przedmiotem merytorycznych rozważań. Sąd zauważa, że wprawdzie wszczęcie przedmiotowego postępowania nieważnościowego na skutek wniosku z 16 maja 2013 r. nastąpiło dopiero 26 maja 2021 r., to jednak kwestia długości prowadzenia postępowania nieważnościowego nie ma wpływu na ocenę prawną zaskarżonej decyzji, ponieważ opieszałość organu mogła być przedmiotem odrębnej skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Sąd nie stwierdził ponadto, aby w rozpatrywanej sprawie miało miejsce istotne naruszenie przepisów postępowania wyjaśniającego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.) czy też art. 28 k.p.a. (ustalenie kręgu stron) oraz naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.