Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 751/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), asesor WSA Katarzyna Tomiło - Nawrocka, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2023 r. nr 113/23 w przedmiocie nakazu doprowadzenia robót budowlanych do stanu poprzedniego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A.L. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) decyzją z 30 stycznia 2023r. nr 113/23, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania A. H. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (PINB) z 20 września 2022r. Nr IVOT/208/2022, nakazującej odwołującej się doprowadzenie adaptacji części poddasza na mieszkalnie w budynku przy ul. [...] w W-wie do stanu zgodnego z decyzją Urzędu Dzielnicowego Warszawa – [...] z 18 lipca 1985 r. poprzez: wykonanie otworu w stropie między lokalami 6, 6a i wstawienie schodów wewnętrznych łączących ww. lokale w jeden lokal dwupoziomowy, zamurowanie wejścia do lokalu nr 6a z klatki schodowej na poddaszu.

Organ wskazał, że Urząd m.st. W-wy przekazał prośbę Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru Właścicielskiego o kontrolę zgodności z prawem przebudowy lokalu nr 6 w ww. budynku, w wyniku której powstały dwa odrębne lokale, z uwagi na brak dokumentów przebudowy.

Podczas kontroli 22.09.2020r. PINB ustalił, że lokal nr 6 na I piętrze i lokal nr 6a na II piętrze stanowią dwa odrębne lokale. Właścicielem lokalu nr 6 jest skarżąca, a lokalu nr 6a skarżąca i m.st. Warszawa. Lokal nr 6A powstał po adaptacji części poddasza na mieszkanie na mocy decyzji z 18.07.1985 r. Analiza akt archiwalnych wykazała, że projekt budowlany przewidywał adaptację części poddasza polegającą na wykonaniu schodów wewnętrznych łączących lokal na I piętrze z częścią strychu zaadaptowaną na cele mieszkalne, a obecne dwa odrębne lokale mieszkalne stanowić miały jeden lokal dwupoziomowy. Z protokołu kontroli wynika, że zrezygnowano z wykonania schodów łączących lokal nr 6 z adaptowanym poddaszem.

PINB zwrócił się do m.st. Warszawy i Wspólnoty Mieszkaniowej o złożenie oświadczenia o zgodzie (bądź jej braku) na pozostawienie samowolnie wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, na które organ nie otrzymał odpowiedzi.

WINB wezwał skarżącą do złożenia zgody Wspólnoty Mieszkaniowej i m.st. Warszawy na wykonanie zamiast jednego lokalu dwupoziomowego, dwóch odrębnych lokali, w tym wejścia do lokalu 6A z klatki schodowej. Skarżąca 5 stycznia 2023r. udzieliła odpowiedzi, jednak nie złożyła dokumentów.

Organ zaznaczył, że z projektu zatwierdzonego decyzją z 18.07.1985 r. - rzutu poddasza i I piętra wynika, że wcześniej istniało wejście z klatki schodowej na poddasze, ale decyzja zakładała jego usunięcie i wykonanie otworu w stropie oraz wstawienie schodów wewnętrznych łączących dwa lokale w jeden dwupoziomowy. Zdaniem organu, jeżeli powstały dwa odrębne lokale mieszkalne - nr 6 i 6a, to jest to niezgodne z ww. decyzją. Dodał, że nie kwestionuje legalności samej adaptacji strychu na mieszkalnie, lecz to, że zamiast jednego postały dwa lokale mieszkalne.

Zaznaczył, że w piśmie z 20.10.1986r. Urząd Dzielnicowy Warszawa [...] potwierdził przyjęcie do użytkowania "obiekt budowlany adaptacja strychu na cele mieszkanie wybudowany na podstawie pozwolenia z dnia 1985.07.10". W piśmie wskazano, że inwestycja nie wymaga pozwolenia na użytkowanie. WINB podniósł, że nawet skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy (w tym przypadku przyjęcie zgłoszenia) nie wyklucza zbadania prawidłowości inwestycji. Takie skutki powoduje tylko decyzja o pozwoleniu na użytkowanie.

Zdaniem organu, o legalności adaptacji nie świadczy też zaświadczenie Prezydenta m. st. Warszawy z 19.03.2009r. o samodzielności lokalu nr 6a, gdyż tylko potwierdza stan faktyczny.

Jako prawidłowy WINB ocenił tryb zastosowany przez PINB określony w art. 50 i 51 Prawo budowlane. Podkreślił, że stan "zgodności z prawem" o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oznacza nie tylko zgodność z przepisami technicznymi, lecz także wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na poparcie tego stanowiska organ powołał orzecznictwo.

Wykonane roboty dotyczą nieruchomości wspólnej, a więc inwestor chcąc wykazać tytuł dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinien przedstawić uchwałę wspólnoty. Ponadto współwłaścicielem lokalu nr 6A jest m.st. Warszawa, a zatem skarżąca winna przedstawić zgodę również w tym zakresie.

W piśmie z 5 stycznia 2023r. skarżąca wskazała, że "nie widzi powodów", aby uzyskać zgodę.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. H. zarzucając naruszenie przepisów:

I. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie dokumentów przesłanych do PINB 15.03.2022 r. i 19.05.2022 r. oraz dokumentu przesłanego do WINB 5.01.2023 r., które skarżąca wymieniła.

2. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, nienależyte udokumentowanie i niedokonanie kompleksowej oceny materiału dowodowego poprzez niepodjęcie czynności w celu ustalenia, z jakich materiałów wykonano strop i czy obciążenie go schodami nie stworzy zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi;

3. art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności sprawy i nierozpatrzeniu materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie kartoteki lokalu nr 6A, z której wynika, że na III kondygnacji znajduje się samodzielny lokal mieszkalny nr 6A, który składa się z 2 izb, o pow. 44, 87 m.kw.

4. art. 7, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nienależyte zebranie materiału dowodowego i niedokonanie oceny całego materiału dowodowego, w tym nośności stropu i możliwości obciążenia go schodami, która skutkowała zmianami w projekcie wprowadzonymi przez mgr inż. arch. J. K. i brak odniesienia się do tej zmiany.

5. art. 6, 7, 7a, 8 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 50 i 51 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez nałożenie nieuzasadnionego obowiązku doprowadzenia robót do stanu zgodnego z projektem budowlanym w opisany w decyzji sposób, w sytuacji, gdy nie wykonano drzwi do lokalu Nr 6A z klatki schodowej, który istniał przed sporządzeniem projektu, a który nie odnosił się do ww. otworu, a więc wykonanie obowiązku byłoby niezgodne z projektem;

6. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że nie jest możliwe wykonanie opisanych prac z uwagi na stan techniczny stropu i przekroczenie granicznego stanu użytkowania stropu.

II. prawa materialnego, to jest:

1. art. 103 ust. 1 Prawo budowlane przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sprawę wszczęto przed 1 stycznia 1995 r. i niezakończono ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane, a zatem nieuzasadnione zastosowanie przepisów obowiązującej ustawy zamiast ustawy z 1974 r.

2. art. 50 i 51 Prawo budowlane przez ich zastosowanie, podczas gdy zastosowanie miała ustawa z 1974 r.

3. art. 41 ustawy o własności lokali (Dz. U, z 2021 przez ich zastosowanie, która weszła ona w życie 1 stycznia 1995 r., a adaptację zrealizowano w 1986 r. i wówczas kwestie te regulowała ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości;

4. art. 22 ust. 3 pkt 5 i art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali poprzez ich zastosowanie, podczas gdy nie obowiązywały w dacie realizacji inwestycji, a Komitet Osiedlowy nr 5 wydał zgodę na jej wykonanie.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z opisanych dokumentów (opinii z 12 października 2022 r., protokołu z 20 czerwca 2017 r. z inwentaryzacji zarysowań ścian i sufitów www. budynku, w tym w lokalu Nr 6 oraz o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zaznaczyła, że podczas adaptacji przechowywała dokumenty dotyczące robót, a dziennik budowy przekazała do Urzędu Dzielnicowego W-wa [...].

PINB wskazał, że lokal miał być połączony schodami wewnętrznymi, z których zrezygnowano, a obecnie lokale nr 6 i 6A są odrębnymi lokalami, co jest wybiórcze i narusza art. 7 k.p.a. Skarżąca wyjaśniła, że informowała o zmianie projektu przez projektanta w związku z nośnością stropu (projekt nie przewidywał przebudowy stropu) i dlatego odstąpiono od wykonania otworu i wstawienia schodów. Podkreśliła też, że do lokalu nr 6A prowadziły osobne drzwi z klatki schodowej i taki lokal nabyła od poprzednich właścicieli, którzy w takim stanie go kupili. Według wiedzy skarżącej, projektant na tę okoliczność sporządził załącznik do dziennika budowy, który przekazano do Urzędu 25.09.1986 r. Projekt budowlany jest w aktach PINB (uzasadnienie decyzji z 20.09.2022 r.) i nie dotyczy drzwi, których zamurowanie nakazano.

Ponadto, obszar ten objęty był uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W-wie z 10 lipca 1969 r. nr 4/25, zgodnie z którym wydano pozwolenie na budowę. Nie było więc obowiązku przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy.

Odnośnie niewykazania prawa do dysponowania na cele budowlane zaznaczyła, że umowa z 6.03.1985 r. (rep. [...]) i umowa użyczenia z 25.07.1985 r. o zgodzie na adaptację strychu w opisanym zakresie i decyzja z 18.07.1985 r. uprawniały do wykonania ww. robót budowlanych.

Ponadto, PINB nie mógł stosować ustawy o własności lokali, skoro weszła ona w życie 1 stycznia 1995 r., a inwestycję zrealizowano w 1986 r., za zgodą Komitetu Osiedlowego nr 3. Wspólnoty mieszkaniowe powstały później.

Dalej podkreśliła, że nieruchomość gruntowa jest własnością m.st. W-wy (KW nr [...]). Większość lokali stanowi odrębną własność, w tym lokal nr 6A (zaświadczenie z 19.03.2009 r.). Przed adaptacją strychu w części przylegającej do opisanego pokoju, mieszkańcy składowali rzeczy. Urząd wyraził zgodę na adaptację tej części, a więc lokal nr 6 powiększono o to pomieszczenie (decyzja z 18.07.1985 r.), a umowa użyczenia z 25 lipca 1985 r. potwierdziła nieodpłatne przekazanie przez m.st. Warszawa tej części strychu.

Drzwi do lokalu nr 6A istniały przed sporządzeniem projektu i prowadziły do pokoju o pow. 11 m2. Tę część strychu przyłączono więc do lokalu nr 6A, co potwierdza protokół zdawczo-odbiorczy, a 20.10.1986 r. przyjęto bez sprzeciwu do użytkowania.

Nadto, procedurę wszczęto przed wejściem w życie ustawy z o własności lokali (1 stycznia 1995 r.). Wcześniej kwestie te regulowała ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30 z 1991 r., poz. 127, ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 2 ww. ustawy części domów stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy oraz inne urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali, stanowią współwłasność właścicieli lokali w częściach ułamkowych, odpowiadających stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej domu; w tym samym stosunku określa się ułamkową część gruntu sprzedawanego lub oddawanego we współużytkowanie wieczyste. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, do czasu sprzedaży przez Skarb Państwa lub gminę wszystkich lokali mieszczących się w domach stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy o przebudowie, nadbudowie lub rozbudowie domu przez osoby fizyczne i osoby prawne polegającej na powiększeniu liczby lokali, decyduje rejonowy organ rządowej administracji ogólnej w odniesieniu do domów stanowiących własność Skarbu Państwa, a zarząd gminy - w odniesieniu do domów stanowiących własność gminy. Pozwolenia na budowę udziela się na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z ust. 4, po dokonaniu przebudowy, nadbudowy lub rozbudowy, o których mowa w ust. 3, rejonowy organ rządowej administracji ogólnej w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a zarząd gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy, w drodze decyzji zmienia odpowiednio wielkość udziałów właścicieli poszczególnych lokali we współwłasności domu oraz we współwłasności lub we współużytkowaniu gruntu. Zgodnie z ust. 5, w wypadku zmniejszenia się w wyniku wydanej decyzji, o której mowa w ust. 4, wielkości udziału we współwłasności domu oraz we współwłasności lub we współużytkowaniu wieczystym gruntu, właścicielom poszczególnych lokali przysługuje odszkodowanie ustalone według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W razie zwiększenia się wielkości tych udziałów, nie pobiera się z tego tytułu od właścicieli poszczególnych lokali dodatkowych opłat. Zgodnie z ust. 6, ostateczna decyzja, o której mowa w ust. 4, stanowi podstawę do dokonania odpowiednich zmian w księdze wieczystej.

Zgodnie z ww. przepisami zarząd gminy wydał decyzję o zgodzie na adaptację, a żaden z sąsiadów się nie sprzeciwiał. Mieszkańcy wiedzieli, że adaptowany jest strych, byli proszeni o zabranie rzeczy. Ponadto strych nie był wykorzystywany.

Podobnie do cyt. art. 21 ust. 2 obecny art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, stanowi, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Stosownie do art. 3 ust. 3 udział właściciela i samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali z pomieszczeniami przynależnymi. Ta część strychu, z której wyodrębniono samodzielny lokal nr 6A przestała stanowić część wspólną.

W myśl ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na zmianę przeznaczenia lokalu wymagana była zgoda zarządu gminy, a zgodnie z ustawą o własności lokali potrzebna jest uchwała właścicieli lokali (art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy). W tej sprawie zgodę wydał zarząd gminy. Odmienna konkluzja byłaby sprzeczna z art. 2 ust. 2, 3 ust. 2 i 4 ust. 1 ustawy o własności lokali, co potwierdza też § 19 ust, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów i sprzedaży nieruchomości państwowych, kosztów i rozliczeń z tym związanych oraz zarządzania sprzedanymi nieruchomościami (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 75), zgodnie z którym w razie przebudowy strychu lub innego pomieszczenia niemieszkalnego na samodzielny lokal mieszkalny albo pracownię twórcy, powierzchnię użytkową tego lokalu wyłącza się z powierzchni użytkowej tej części domu, która stanowi współwłasność właścicieli poszczególnych lokali. Wezwanie do złożenia uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej było zatem bezprzedmiotowe.

W dniu 18 lipca 1985 r. obowiązywało Prawo budowlane z 1974 r. i rozporządzenie w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. Uchwała Wspólnoty nie stanowiła dokumentu uprawniającego do rozpoczęcia prac. Do wniosku dołączono m.in. umowę sprzedaży lokalu - akt not. Rep. A Nr [...] z 6 marca 1985 r. i ww. umowę użyczenia.

Natomiast wejście do lokalu nr 6A z klatki schodowej istniało jeszcze przed zakupem lokalu.

Wydano zaświadczenie o samodzielności lokalu nr 6A (44,87 m2).

Dalej skarżąca ponownie opisała decyzje i dokumenty wydane w tej sprawie. Zaznaczyła, że z opinii technicznej z 12 października 2022 r. wynika, że konstrukcja stropu nie spełnia norm i nie jest możliwa budowa schodów opartych na tym stropie. Wykonanie obowiązków mogłoby doprowadzić do stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Byłoby też niezgodne z ustawą o ochronie przeciwpożarowej i rozporządzeniem w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w zakresie zapewnienia ewakuacji poprzez zachowanie dopuszczalnej długości, wysokości i szerokości przejść i dojść ewakuacyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 259, dalej - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, podczas gdy art. 145 p.p.s.a. ogranicza tę kontrolę do oceny zgodności zaskarżonych orzeczeń administracji publicznej pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i proceduralnymi, o ile naruszenie tych ostatnich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Organy zastosowały w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

W orzecznictwie przyjmuje się, że stan zgodny z prawem, w rozumieniu ww. przepisu, oznacza w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę, albo zgodność ze zgłoszeniem. Dopiero w przypadku wykonania robót bez pozwolenia na budowę, zgodność ta musi dotyczyć przepisów Prawa budowlanego, przepisów technicznych, polskich norm, zapisów planów miejscowych (por.: wyrok WSA w Rzeszowie z 14 września 2021 r., II SA/Rz 947/21; wyrok WSA w Gdańsku z 3 marca 2021 r., II SA/Gd 281/20; wyrok WSA w W-wie z 24 marca 2021 r., VII SA/Wa 2212/20 czy wyrok WSA w Gdańsku z 19 lutego 2020 r., II SA/Gd 569/19, pub. CBOSA).

Nakaz nałożony przez PINB dotyczył doprowadzenia adaptacji części poddasza na mieszkalnie w ww. budynku do stanu zgodnego z decyzją Urzędu Dzielnicowego Warszawa – [...] z 18 lipca 1985 r. poprzez: wykonanie otworu w stropie między lokalami 6, 6a i wstawienie schodów wewnętrznych łączących oba lokale w jeden dwupoziomowy, zamurowanie wejścia do lokalu nr 6a z klatki schodowej na poddaszu.

Nie może budzić wątpliwości, że zasadą Prawa budowlanego pozostaje, że inwestor, realizując roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę, jest związany jego treścią i nie może samodzielnie zmieniać zawartych w nim warunków.

Nie może być również kwestionowane, że w przypadku wykonania robót budowlanych, czy ich niewykonania – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji wydanej w 1985r. organ winien zbadać ich prawidłowość w oparciu o stan prawny obowiązujący w tej dacie.

Analizie organów winna być zatem przede wszystkim poddana treść decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z 18 lipca 1985r. zezwalająca skarżącej na adaptację części poddasza na mieszkanie i będący jej integralną częścią projekt budowlany. Organy ustaliły, że projekt budowlany obejmował wykonanie otworu w stropie i wstawienie w tym miejscu schodów wewnętrznych łączących lokal na I piętrze (nr 6) z częścią strychu adaptowaną na cele mieszkalne (nr 6A). Celem adaptacji miało być połączenie obu tych lokali w jeden dwupoziomowy. Skarżąca zrezygnowała jednak z opisanych robót, a obecnie stanowią one dwa odrębne lokale. Przy czym do lokalu nr 6A (na strychu) prowadzi otwór drzwiowy z ogólnodostępnej klatki schodowej.

Skarżąca wskazywała, że otwór drzwiowy do lokalu nr 6A już istniał wcześniej, jeszcze przed zakupem lokalu nr 6 oraz że z uwagi na złą nośność stropu.

Rzeczą organów była zatem ocena, czy rezygnacja z wykonania robót objętych decyzją o pozwoleniu na budowę wymagała wdrożenia trybu naprawczego, a więc przede wszystkim wskazania, jakie konkretnie przepisy zostały naruszone, a które jednocześnie obligowałyby organ do nałożenia obowiązku doprowadzenia adaptacji do stanu zgodnego z ww. decyzją. Nie chodziło bowiem o wybudowanie nowego obiektu niezgodnie z pozwoleniem na budowę (np. większego, w innym miejscu, czy w innym kształcie, a więc odstąpienia o charakterze istotnym), ale wyłącznie o rezygnację z części robót, które miały być przeprowadzone wewnątrz obu lokali.

Ponadto, organy objęły nakazem również drzwi prowadzące z klatki schodowej do lokalu nr 6A nie sprawdzając, czy istniały one pierwotnie zważywszy, że projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją nie obejmował ich wykonania.

Należało podzielić zarzut skargi również co do tego, że badając prawo skarżącej do dysponowania tą częścią strychu na cele budowlane organy uznały, że winna ona przedstawić zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej i m.st. Warszawy, w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy. W 1985r. obowiązywały bowiem inne regulacje prawne. Ma to istotne znaczenie, bowiem w aktach znajduje się umowa użyczenia zawarta ze skarżącą w dniu 25 lipca 1985r., zgodnie z którą PGM [...], za zgodą Komitetu Osiedlowego nr 3 wyrażoną 9 stycznia 1985r., na podstawie par. 3 zarządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 27 lipca 1981 r. w sprawie zagospodarowania zbędnych suszarń, strychów i innych pomieszczeń stanowiących własność Państwa przekazał skarżącej nieodpłatnie do adaptacji część poddasza. Protokół zdawczo odbiorczy, zawierający inwentaryzację przekazanego pomieszczenia – stanowiący załącznik do tej umowy – miał być sporządzony przez ROM nr 7 do dnia 31 lipca 1985r.

Organy winny zatem przeprowadzić ponowne postępowanie z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

Natomiast ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na którą powołała się skarżąca weszła w życie dopiero w dniu 1 sierpnia 1985r., a więc już po wydaniu decyzji pozwalającej na adaptację poddasza.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku, a o kosztach na mocy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.