Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 33/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 67 ust. 1 pkt 6, art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 71 ust. 2 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 1 pkt 1, art. 97 par. 1 pkt 4, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 496/22 w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 maja 2022 r. nr SKO.4121.61.2022 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz J.K. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 496/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi J.K., zwanego dalej "skarżącym", na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, zwanego "Kolegium" lub "organem odwoławczym", z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO.4121.61.2022, w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego, zwanego dalej "organem pierwszej instancji", z dnia 11 maja 2022 r., nr 24/2022.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 4 maja 2022 r. na wniosek skarżącego w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), zwanej dalej "u.k.p." organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia składającego wniosek z ewidencji egzaminatorów. Postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia skarżącego z prowadzonej przez siebie ewidencji egzaminatorów z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny złożonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 554/21, którym Sąd uchylił decyzję Kolegium z dnia 30 marca 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 6 i art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. (skreślenie z urzędu z uwagi na rażące naruszenie przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy). Wobec powyższego w ocenie organu pierwszej instancji, w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie przez NSA skargi kasacyjnej złożonej przez Kolegium będzie miało bezpośredni wpływ na status strony w zakresie figurowania jej w ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez Marszałka Województwa Łódzkiego.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W opinii organu odwoławczego, nie może być spornym, iż w rozpoznawanym stanie faktycznym ma miejsce zagadnienie wstępne, bowiem wykreślenie z ewidencji egzaminatorów jest możliwe wyłącznie w stosunku do osoby, która w tej ewidencji figuruje, co konsekwentnie oznacza, iż niezbędnym jest ustalenie "statusu" takiej osoby.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

Sąd I instancji, uwzględniając skargę i uchylając oba postanowienia, wskazał, że rację ma skarżący wskazując, iż przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej, a do jego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, przy czym rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Od zagadnienia wstępnego zależy sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Tym samym zagadnieniem wstępnym nie może być czynność faktyczna, jaką jest "rozstrzygnięcie skargi". Zależności (uprzedniego) rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" bowiem powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści.

Zdaniem Sądu I instancji organy obu instancji błędnie oceniły, że w sprawie dotyczącej wniosku egzaminatora z dnia 29 kwietnia 2022 r. o skreślenie go z ewidencji zachodzi konieczność zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Ld 554/21. Rozpatrzenie sprawy wszczętej wnioskiem strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2022 r., jak również wydanie decyzji w tej sprawie nie jest bowiem uzależnione od uprzedniego rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 554/21. Brak bowiem bezpośredniej zależności pomiędzy rozpoznaniem wskazanej powyżej sprawy przez NSA, a rozpoznaniem sprawy wszczętej wnioskiem strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2022 r. i wydaniem w tej sprawie decyzji - rozstrzygnięcie wskazanej sprawy przez NSA nie stanowi koniecznego warunku wydania decyzji przez organ w sprawie wszczętej wnioskiem strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2022 r., brak związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a rozpoznaniem wskazanej powyżej skargi kasacyjnej przez NSA.

Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że art. 71 u.k.p. zawiera katalog okoliczności obligujących marszałka województwa do skreślenia egzaminatora z ewidencji. Wśród tych okoliczności wskazano wniosek egzaminatora (art. 71 ust. 2 pkt 3 u.k.p.). Ponadto z akt administracyjnych wynika, że skarżący zmienił miejsce zamieszkania - obecnie zamieszkuje on bowiem w Płocku, co więcej z akt administracyjnych wynika również i to, że decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr 8040.20/2022, Marszałek Województwa Mazowieckiego wpisał stronę skarżącą do prowadzonej przez siebie ewidencji egzaminatorów. Okoliczności te nie zostały dostrzeżone przez organy administracji orzekające w sprawie.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne określone w .art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "P.p.s.a.".

W oparciu o art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia norm prawa materialnego w postaci art. 71 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p.;

b) art. 71 ust. 2 pkt 3 u.k.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ewentualne skreślenie egzaminatora z ewidencji na skutek wielokrotnie przeprowadzonego egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy nie stanowi zagadnienia wstępnego dla skreślenia tegoż egzaminatora z ewidencji na skutek jego wniosku, która to wykładnia umożliwia uniknięcie przez egzaminatora konsekwencji skreślenia z listy na skutek przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) powyższej ustawy, co w konsekwencji może prowadzić do obejścia prawa;

c) art. 71 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ewentualne skreślenie egzaminatora z ewidencji na skutek wielokrotnie przeprowadzonego egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy nie stanowi zagadnienia wstępnego dla skreślenia tegoż egzaminatora z ewidencji na skutek jego wniosku, która to wykładnia umożliwia uniknięcie przez egzaminatora konsekwencji skreślenia z listy na skutek przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) powyższej ustawy, co w konsekwencji może prowadzić do obejścia prawa;

d) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ewentualne skreślenie egzaminatora z ewidencji na skutek wielokrotnie przeprowadzonego egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy nie stanowi zagadnienia wstępnego dla skreślenia tegoż egzaminatora z ewidencji na skutek jego wniosku, która to wykładnia umożliwia uniknięcie przez egzaminatora konsekwencji skreślenia z listy na skutek przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) powyższej ustawy, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, iż nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania.

W oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., polegające na braku zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 554/21;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci art. 71 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p.;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 8 § 1 pkt 4 K.p.a. przez pominięcie faktu, iż zawieszenie postępowania jest bardziej korzystne dla J.K., bowiem w sytuacji, gdy toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie skargi kasacyjnej w przedmiocie skreślenia J.K. z ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p., organy administracji zobligowane byłyby do wydania decyzji odmawiającej skreślenia J.K. z ewidencji egzaminatorów na jego wniosek;

e) art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. przez brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, zwłaszcza w odniesieniu do ewentualnego skutku skreślenia egzaminatora na jego wniosek w sytuacji zajścia wobec tej samej osoby przesłanek do obligatoryjnego skreślenia z listy egzaminatorów skutkującego okresem karencji przed ponownym wpisem na tę listę.

W oparciu o powołane zarzuty skarżący kasacyjnie sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sformułowano również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Dodatkowo skarżące kasacyjnie Kolegium wniosło o rozważenie możliwości zastosowania art. 187 § 1 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo ustroju sądów administracyjnych. Jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w podejmowanych orzeczeniach, nie jest dopuszczalne wskazanie przywołanych norm prawa ustrojowego jako samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Przepis art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami P.p.s.a. Ponadto, skoro przepis art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy, wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu skarżący może wywodzić, że sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej"). Na żaden z tych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. Kolegium nie wskazało w skardze kasacyjnej. Nie dokonano powiązania art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. z żadną normą prawa procesowego, a ponadto w uzasadnieniu zarzutu próżno szukać precyzyjnych argumentów i przykładów wykazujących, że Sąd I instancji pominął w swojej ocenie konkretny przepis prawa przy ocenie legalności działania organów administracyjnych bądź też zastosował inny niż prawnie dopuszczalny miernik oceny działania tychże organów.

Biorąc pod uwagę pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że przedmiotem sporu jest kwestia czy uprzednie rozpoznanie przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 554/21 którym Sąd uchylił decyzje organów obu instancji w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 6 i art. 71 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. (skreślenie z urzędu z uwagi na rażące naruszenie przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy) stanowi - w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - zagadnienie wstępne dla sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego o skreślenie go z ewidencji egzaminatorów w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 3 u.k.p., a w konsekwencji podstawę do zawieszenia tego postępowania z urzędu.

Przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowi podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego ) dla toczącego się postępowania. Pod pojęciem prejudycjalności rozumie się najczęściej przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznoprawną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę (zob. J. Rodziewicz, Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000, s. 7 i n.). Konieczność "uprzedniego" rozstrzygnięcia oznacza, że rozstrzygana kwestia stanowi niejako element stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy indywidulanej, pozostaje w jej granicach materialnych, a więc jej rozstrzygnięcie musi poprzedzać rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji, bowiem istnieje ścisła materialnoprawna zależność między tym prejudykatem a rozpoznaniem sprawy i wydaniem decyzji. Innymi słowy, o istnieniu podstawy prawnej tej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej, które w zapisanym hipotetycznym stanie faktycznym normy materialnej wpisują takie elementy tego stanu faktycznego, których ustalenie przez rozstrzygnięcie o ich występowaniu przypisane jest właściwości innego organu administracji publicznej lub sądowi powszechnemu. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nie będzie zagadnieniem wstępnym samo twierdzenie, iż wynik innego postępowania może mieć, a nawet – ze względów ekonomicznych czy celowościowych – będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jeżeli możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1818/13, CBOSiA).

W rozpoznawanej sprawie taka zależność nie zachodzi. Unormowania art. 71 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przewidują trzy przypadki, w których marszałek województwa wydaje decyzję o skreśleniu egzaminatora z ewidencji. Przepis ten kreuje zatem trzy odmienne rodzajowo sprawy indywidualne (w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a.) w przedmiocie skreślenia egzaminatora z ewidencji. Po pierwsze, marszałek województwa z urzędu skreśla egzaminatora z ewidencji w przypadkach przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2-4 u.k.p. Po drugie, marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 71 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Po trzecie, marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji na wniosek egzaminatora (art. 71 ust. 2 pkt 3 u.k.p.). Wskazane rodzaje spraw indywidualnych w przedmiocie skreślenia egzaminatora z ewidencji mają charakter odrębny i autonomiczny. Nie zachodzi między nimi zależność, a zatem mogą i muszą być rozpatrywane od siebie niezależnie, a niekiedy nawet równolegle. Hipotetyczny stan faktyczny normy materialnej sformułowanej w art. 71 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nie przewiduje, aby do wydania decyzji o skreśleniu egzaminatora z ewidencji na jego wniosek niezbędne i konieczne było uprzednie rozstrzygnięcie w sprawie skreślenia egzaminatora z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Oczywiście o ile doszłoby do wydania ostatecznej decyzji o skreśleniu egzaminatora z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, to wówczas bezprzedmiotowe byłoby prowadzenie postępowania w sprawie skreślenia tego egzaminatora na jego wniosek i tak wszczęte postępowanie należałoby umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Natomiast w rozpoznawanej sprawie w momencie wydawania postanowień, w odniesieniu do których Sąd I instancji wydał wyrok objęty rozpoznawaną obecnie skargą kasacyjną skarżący egzaminator nie był skreślony z ewidencji, bowiem WSA w Łodzi uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiocie skreślenia go z urzędu jednocześnie wstrzymując ich wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku, co w momencie wydawania zaskarżonych postanowień nie miało miejsca (nierozpoznana skarga kasacyjna). Rozstrzygnięcie w przedmiocie skreślenia z urzędu egzaminatora z ewidencji w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 1 u.k.p. lub skreślenie go na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 2 u.k.p. nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. dla rozstrzygnięcia sprawy skreślenia egzaminatora z ewidencji na jego wniosek w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 3 u.k.p. Z tego względu Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wskazane okoliczności nie stanowią podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu i zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego.

W kontekście wyżej powiedzianego niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. przez brak konkretnych wskazań co do dalszego postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu I instancji było postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego z urzędu. Postanowienie to ma charakter wpadkowy i incydentalny. W przeciwieństwie do decyzji administracyjnej nie rozstrzyga ono sprawy indywidualnej (istoty sprawy), a jedynie wpływa na dalszy bieg postępowania (w tym konkretnym przypadku tamując jego dalszy bieg). Jego wyeliminowanie z obrotu prawnego przez Sąd I instancji, z wyraźnie sformułowaną przez ten Sąd oceną prawną, oznacza, że ustała przeszkoda procesowa do kontynuowania postępowania w sprawie skreślenia egzaminatora z ewidencji na jego wniosek. Oznacza to, że organ ma kontynuować zawieszone uprzednio postępowanie i taki wniosek z uzasadnienia wyroku Sądu i instancji wynika. Na tym etapie postępowania i w tym stanie faktycznym Sąd I instancji nie mógł się odnosić - jak tego oczekiwało skarżące kasacyjnie Kolegium - do ewentualnego skutku skreślenia egzaminatora z ewidencji na jego wniosek w sytuacji zajścia wobec tej samej osoby przesłanek do obligatoryjnego skreślenia z listy egzaminatorów skutkującego okresem karencji przed ponownym wpisem na listę, gdyż przekraczałoby to zarówno granice materialne, jak i granice przedmiotowe rozpoznawanej przez Sąd sprawy.

W tych okolicznościach skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).