Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 260/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. L. P. Sp. z o.o. - SKA na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. działając na podstawie art. 51 ust. 5 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 156 z 2006r. poz. 1118 z późn. zm.) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nałożył na P.S.A. z siedzibą w W. przy ul. P. [...] jako inwestora robót budowlanych związanych z budową stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. I.[...] [...] we W. składającej się z:

- 3 anten sektorowych (kierunek 600 160° i 3000);

- 2 anten radioliniowych (kierunek 117° i 220° );

- konstrukcji wsporczej dla anten;

- kontenera z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi.

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający przedstawił w szczegółowy sposób stan faktyczny sprawy wyjaśniając m.in., że w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. I. [...] we W., zrealizowanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, dotyczące tej inwestycji zlokalizowanej przy ul. I. [...] we W. z jednoczesnym zatwierdzeniem projektu budowlanego inwestor uzyskał decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr[...] , którą objęto:

- montaż anten sektorowych typu K 739 634 firmy Katherin na kierunku 60° i 320°, wys. 22 m npt;

- montaż anten radioliniowych typu VHP1-370A; kierunek 35° 117° i 220° wys. 23 m npt;

- posadowienie kontenera z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi na dachu budynku;

- montaż masztów i konstrukcji wsporczej dla anten;

- zasilanie elektryczne.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W..podał, że w toku postępowania pracownicy tut. Inspektoratu przeprowadzili w dniu [...] r. czynności kontrolne przedmiotowego obiektu, a w dniu [...] r. dokonano oględzin przedmiotowej stacji z udziałem pełnomocników stron niniejszego postępowania.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwoliła stwierdzić, że w trakcie realizacji przedmiotowej budowy inwestor odstąpił od rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją nr[...]. Inwestor nie zamontował 1 anteny radioliniowej, wykonał dodatkową antenę sektorową skierowanej na 160°, co spowodowało zmianę warunków udzielonego pozwolenia na budowę, a w konsekwencji zmianę zakresu uzgodnienia D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. stwierdzone przez orzekający organ nadzoru budowlanego zmiany zostały zakwalifikowane jako istotnej odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., które dotyczą m.in. takich przypadków, gdy pozwolenie na budowę wymagało uprzedniego uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

W dalszej części uzasadnienia organu pierwszej instancji opisał czynności podjęte w sprawie w toku tzw. procedury naprawczej (legalizacyjnej) określonej w przepisach art. 50-51 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane.

Wskazał m.in., że stosując przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zobowiązał inwestora do sporządzenia i przedłożenia w terminie 3 miesięcy projektu budowlanego zamiennego, obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. I. [...] we W. wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi uwzględniającymi zmiany wynikające z wykonanych robót.

Termin do złożenia 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego upłynął z dniem [...] r. Natomiast w piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik inwestora poinformował, że P. S.A. nie prowadził w oparciu o uzyskane pozwolenie na budową na terenie nieruchomości położonej we W. przy ul. I. [...] (dział nr[...] , AM-[...], obrąb S. M.) robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej.

Organ wyjaśnił następnie, że przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie naprawcze powstały rozbieżności związane ze stanem prawnym nieruchomości, na której prowadzone były przedmiotowe roboty budowlane. W związku tym organ wezwał inwestora – P. S.A., i właściciela budynku – A.Sp. z o.o. - S.K.A., do przedłożenia dokumentów przedstawiających aktualny stan prawny nieruchomości, na której wykonywane były roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] r. Analiza dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika Spółki A. stanowiła podstawę do wydania postanowienia nr [...]z dnia [...] r. oraz postanowienia nr [...] z dnia [...]r., którymi organ sprostował oczywistą omyłkę pisarską odpowiednio w postanowieniu nr [...] z dnia [...] r. i w decyzji nr[...], w ten sposób, że zastąpił nieprawidłowe oznaczenie adresu nieruchomości "przy ul. I. [...] ", prawidłowym oznaczeniem "przy ul. I. [...]-[...]" (dz.nr[...], [...], [...], AM-[...], obręb S. M.). Powyższe postanowienia zostały zaskarżone przez pełnomocnika inwestora, jednakże mając na uwadze brzmienie art. 143 k.p.a., organ rozpoznał sprawę w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia.

Wskazał ponadto, że w rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że decyzja nr [...] z dnia [...] r. nie została zaskarżona przez inwestora, co oznaczało, że inwestor zgodził się z jej treścią. Podjęcie robot budowlanych niezgodnych z udzielonym pozwoleniem na budowę, w sytuacji braku zmiany takiej decyzji jest działaniem bezprawnym, dokonywanym wyłącznie na ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z nieuzyskania decyzji akceptującej jego działanie inwestycyjne.

Sprawa prowadzona jest w oparciu o przepisy art.50-51 Prawa budowlanego, które ściśle regulują poszczególne czynności organu orzekającego na każdym etapie postępowania. Celem tego postępowania jest doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Czynności podejmowane przez organ w trybie wskazanych przepisów zmierzają do przymuszenia inwestora do dokonania zmian koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami i wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę lub w przepisach Prawa budowlanego, a dopiero, w razie niewykonania takiego obowiązku, do nakazania zaniechania dalszych robót bądź rozbiórki obiektu lub jego części. Postępowanie prowadzone było dla zalegalizowania odstępstw, których inwestor dokonał w trakcie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości przy ul. I. [...]-[...] we W. Zarówno wykonanie dodatkowych robót wykraczających poza zakres rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jak również niewykonanie poszczególnych robót, w przypadku gdy mają one charakter istotny, wiązało się z koniecznością uzyskania zmiany pozwolenia na budowę. Przeprowadzenie niniejszej procedury, przy założeniu, że inwestor wykona wszystkie nałożone na niego obowiązki, miało na celu dokonanie oceny, czy przepisy prawa dopuszczają dokonanie odstępstw, które spowodowały zmianę warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz okoliczności faktycznych będących podstawą do wydania decyzji z dnia [...] r.

Organ orzekający wyjaśnił również, że dalsza procedura, po wydaniu decyzji w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego, określona została w ust. 4 i ust.5 wskazanego przepisu.

Zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 4 Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

5. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzją nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórką obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt niespełnienia przez inwestora obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] r.

Brak przedłożenia żądanej dokumentacji uniemożliwia organowi podjęcie dalszych czynności zmierzających do zalegalizowania dokonanych odstępstw. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie odstąpienie od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego polegało na niewykonaniu 1 anteny radiolinowiej oraz na zamontowaniu dodatkowej 1 anteny sektorowej, niemożliwym jest orzeczenie nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych, bowiem takie rozstrzygnięcie zalegalizowałoby stan niezgodny z treścią decyzji Prezydenta W., której postanowienia odnosiły się wyłącznie do inwestycji obejmującej zamontowanie 2 anten sektorowych i 3 anten radioliniowych.

W ocenie organu orzekające zakres dokonanych odstąpień skutkuje również brakiem podstaw do zastosowania sankcji w postaci nakazu doprowadzenia do stanu poprzedniego wykonanych robót budowlanych. Niewykonanie w całości robót objętych pozwoleniem na budowę, przy jednoczesnym wykonaniu dodatkowych robót budowlanych, powoduje, że niemożliwym staje się orzeczenie doprowadzenia robót do stanu poprzedniego.

Wykluczenie nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych oraz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, powoduje, że jedynym pozostałym środkiem prawnym wskazanym w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki części obiektu (dodatkowo wykonanej anteny sektorowej) nie doprowadzi przedmiotowej stacji bazowej do stanu zgodnego z rozwiązaniami przyjętymi w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. Nadal bowiem istniałaby sytuacja niezgodności wykonanych robót z projektem, którego treść odnosiła się do robót obejmujących budowę 2 anten sektorowych i 3 anten radiolinowych. Brak projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, skutkuje więc nakazem rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na nieruchomości przy ul. I.[...]-[...] we W. (działki nr [...], [...], [...]AM-[...], obręb S. M.), składającej się z trzech anten sektorowych (kierunek 600, 1600 i 3000), dwóch anten radioliniowych (kierunek 1170 i 2200), konstrukcji wsporczej dla anten, kontenera z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi.

W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. zwrócił uwagę, że konsekwencją wdrożenia niniejszej procedury było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...]i w tej sytuacji podjęcie przez inwestora jakichkolwiek robót bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę będzie samowolą budowlaną.

Od opisanej powyżej decyzji odwołanie w imieniu P. S.A. wniósł pełnomocnik P.A., zarzucając wydanie jej z naruszeniem prawa procesowego i materialnego.

W obszernym uzasadnieniu odwołania pełnomocnik akcentował szczególnie błędne traktowanie przez organ pierwszej instancji przedmiotu postępowania oraz bezzasadne zakwalifikowanie zmian dokonanych w trakcie realizowania inwestycji jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] stosując przepis art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wydając ww. postanowienie nr [...] z dnia [...] r. i decyzję nr [...] z dnia [...] r. w sposób błędny określił przestrzeń w której wykonane zostały prace polegające na budowie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że spółka P. jest inwestorem robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku należącego obecnie do Spółki A. Budynek ten oznaczony jest numerem [...] , a nie jak organ wskazał w aktach administracyjnych numerem[...]. (co prawda organ I instancji próbował naprawić powyższy błąd prostując w trybie art. 113 § 1 Kpa powyższe rozstrzygnięcia, jednak próba ta była bezskuteczna ponieważ wykraczała poza określony tym przepisem tryb prostowania oczywistych omyłek pisarskich - postanowienia PINB wydane w tym przedmiocie nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. zostały uchylone w postępowaniu zażaleniowym).

Fakt powyższy ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ I instancji nakazał inwestorowi przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentacji dotyczącej stacji bazowej usytuowanej na dachu budynku przy

ul. I. [...] we W., to jej nieprzedłożenie nie może skutkować obowiązkiem rozbiórki stacji bazowej usytuowanej w innym miejscu tj. na dachu budynku przy ul. I. [...] we W. (czy jak wskazał PINB budynku przy ul. I. [...]-[...] we W.). Innymi słowy, nie można zobowiązać inwestora w oparciu o przepis art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego do rozbiórki efektu robót budowlanych, bez jego uprzedniego wezwania do przedłożenia dokumentacji o której mowa art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. projektu budowlanego zamiennego dotyczącej tej substancji budowlanej, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Niezależnie od powyższego w ocenie organu odwoławczego niezamontowanie jednej z anten przewidzianych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, której rozbiórkę nakazał organ pierwszej instancji zaskarżonym rozstrzygnięciem, nie jest istotnym odstąpieniem od tego projektu. Brak tego urządzenia oznacza bowiem, że brak jest wpływu na otoczenie, który mógł być wywarty jego działaniem. Nie znajduje zatem również uzasadnienia, w ocenie organu odwoławczego twierdzenie, że w przedmiotowym przypadku jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem w sprawie, wobec nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie projektu budowlanego zamiennego stacji bazowej (abstrahując od faktu, że wezwanie do przedłożenia projektu dotyczyło stacji bazowej usytuowanej na dachu innego budynku, a zatem stacji innej, o czym była mowa wyżej) jest wydany w oparciu o przepis art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego nakaz jej rozbiórki. Fakt powyższy według organu odwoławczego, nie stanowi przeszkody, do zobowiązania inwestora, który nie wypełnił obowiązku nałożonego decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, do przeprowadzenia - zgodnie z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego – rozbiórki ograniczającej się do tej części stacji bazowej, która została wykonana w sposób niezgodny z projektem.

W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien w sposób prawidłowy określić przedmiot postępowania, a ponadto na nowo rozważyć czy zamontowanie dodatkowej anteny sektorowej jest istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego zatwierdzonego przez Prezydenta W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. Rozstrzygając tę kwestię PINB powinien w sposób szczegółowy odnieść się do przedłożonego przez inwestora opracowania autorstwa dr inż. J. B. (co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji), z którego wynika, że przedmiotowa stacja bazowa na chwilę obecną nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem dodatkowa antena uznana przez PINB za odstępstwo istotne, nie wymagająca ani zgłoszenia ani pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, za takie odstępstwo nie może być uznana.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała A. – L.P. Spółka z o.o. SKA z siedzibą we W. ul. L. [...], reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A. W.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. pełnomocnik skarżącej Spółki zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:

1) art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwana dalej "K.p.a."), polegające na uchyleniu w całości decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia w związku z błędnym przyjęciem, że organ I instancji nie nałożył na Spółkę P. S.A. obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego podczas, gdy taki obowiązek został nałożony decyzją nr [...] z dnia [...]r., sprostowaną następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...]r.;

2) błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na przyjęciu, że brak anteny sektorowej nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego podczas, gdy zgodnie z art. 36 a ust. 5 pkt 11 Prawa budowlanego za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego wymagające zmiany pozwolenia na budowę należy uznać roboty budowlane wymagające uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń wymaganych przepisami szczególnymi, czego nie można wykluczyć w przypadku dodania dodatkowej anteny sektorowej mającej wpływ na wielkość natężenia pól elektromagnetycznych, co może pociągnąć za sobą konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

3) art. 113 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie, iż błędne oznaczenie budynku w decyzji nr [...] z dnia [...] roku nie może być sprostowane w oparciu o wskazany przepis podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż dokonane sprostowanie oczywistej omyłki nie spowodowało zmiany istotnego elementu decyzji;

4) przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a.,

poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wręcz jego zupełne pominięcie i dowolne ustalenie, że omawiana omyłka nie mogła być usunięta w trybie sprostowania;

5) art. 107 § 1 i 2 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności nie wyjaśnienie, dlaczego i na jakiej podstawie organ II instancji uznał, że dodanie dodatkowej anteny sektorowej nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, jak również nie wyjaśnienie dlaczego w omawianej sprawie oznaczenie budynku stanowiło istotny element decyzji podczas, gdy błąd organu nie wpłynął ani na zmianę przedmiotu postępowania, który od początku był znany wszystkim stronom postępowania, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy, ani też na treść rozstrzygnięcia, a wynikał jedynie z niespójności w posługiwaniu się oznaczeniem terenu, na którym zrealizowane zostały roboty budowlane i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zarządzenie na podstawie art. 111 § 2 poppsa połączenia toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu spraw ze skargi Spółki z dnia [...] r. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r., ze skargi Spółki z dnia [...] r. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. z niniejszą skargą w celu ich łącznego rozpoznania z uwagi na to, że pozostają ze sobą w ścisłym związku.

Ponadto pełnomocnik wyjaśniła, że skarżąca Spółka nie była stroną postępowania administracyjnego, jednakże w dniu [...] r. aktem notarialnym sporządzonym w Kancelarii Notarialnej notariusz U. G. spółka A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. sprzedała Skarżącej, tj. spółce pod firmą A. L.P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. nieruchomość, stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania, położoną we W. przy ul. I. [...] –[...] , stanowiącą działki oznaczone nr[...], [...], [...], [...], objęte księgą wieczystą nr[...]. Zatem stosownie do treści art. 30 § 4 k.p.a. w miejsce dotychczasowej strony (A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna) wstąpiła spółka A. L.P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – spółka komandytowo-akcyjna, jako że przedmiotem niniejszego postępowania jest nieruchomość objęta księgą wieczystą nr [...] (prawo zbywalne), a więc niewątpliwie użytkownik wieczysty tej nieruchomości ma interes prawny we wniesieniu niniejszej skargi i uczestniczeniu w postępowaniu wywołanym jej wniesieniem.

W uzasadnieniu skargi przedstawiony został stan faktyczny sprawy oraz szczegółowa argumentacja prawna, w której wykorzystano poglądy prezentowane przez komentatorów ustawy – kodeks postępowania administracyjnego oraz sądownictwo administracyjne w orzecznictwie sprawowanym w odniesieniu do art. 113 § 1 i art. 107 § 3 wskazanej regulacji procesowej.

W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do treści uzasadnienia zaskarżonego aktu.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień [...]r. pełnomocnicy stron wnieśli – odpowiednio – jak w skardze i w odpowiedzi na skargę.

Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku wynikającego z treści art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i rozpoznał wskazane we wniosku sprawy odrębnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto poprzedzając wyjaśnienie motywów wyroku Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że nie kwestionuje legitymacji procesowej skarżącej Spółki jako następcy prawnego A.Spółki z o.o. – SKA, poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości i strony instancyjnego postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie, w której wydana została zaskarżona decyzja.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należą one do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji – jako postępowanie w sprawie administracyjnej – przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa ta w art. 15 statuuje – jako jedną z ogólnych zasad postępowania – zasadę dwuinstancyjności, mającej również walor zasady ustrojowej i konstytucyjnej wobec treści art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W toku postępowania administracyjnego zasada ta realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ – z zasady wyższego stopnia – i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa. Jego treść wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi i merytorycznymi, przy czym wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności powinnością organu odwoławczego jest rozpatrzenie na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dacie orzekania. Motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa (np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997r. Nr 1, poz. 35; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r., sygn. akt IV SA 1313/98, Lex nr 48725).

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie zastosował się do wskazanych powyżej wymogów i nie naruszył prawa w sposób obligujący Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 138 § 2 kpa i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Pośrednio treść przepisu wskazuje jako przyczynę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wadliwość procesową, wynikającą przede wszystkim z naruszenia zasad postępowania. Konsekwencją takiego postrzegania tej normy jest możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z ustanowionego nią uprawnienia wyłącznie wtedy, gdy czynności procesowe, które należy podjąć w sprawie dla zadośćuczynienia wymogowi legalnego działania należą do czynności objętych regulacją rozdziału 4 działu II kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne też jest wymagane – w sposób dorozumiany – przez ustawodawcę koniunkcja przesłanek prawnych, których spełnienie polega nie tylko na odpowiedniej kwalifikacji czynności, ale także na zachowaniu określonego przez art. 138 § 2 kpa ich zakresu.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy korzystając z kompetencji przyznanej mu w powołanym powyżej przepisie uzasadnił swoją czynność orzeczniczą koniecznością przeprowadzenia w sposób zgodny z prawem tzw. procedury legalizacyjnej w tym przede wszystkim zobowiązanie inwestora do dokonania wskazanych w ustawie – Prawo budowlane czynności, od których uzależnione jest finalne orzeczenie w sprawie, której celem jest doprowadzenie realizowanych lub zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem.

Organ odwoławczy szczególnie podkreślił w uzasadnieniu wymóg prawidłowego określenia przedmiotu postępowania, w tym elementu, konkretyzującego miejsce (przestrzeń), w którym zrealizowano inwestycję i którego to postępowanie dotyczy. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na nieskuteczne – wobec uchylenia postanowień w toku instancyjnym – działania rektyfikacyjne Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. i ich faktyczne konsekwencje. (W uzupełnieniu Sąd uznał za właściwe wskazać, że skargi A. L. P. Spółka z o.o. – SKA na kasacyjne postanowienia D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tym przedmiocie zostały oddalone wyrokami z dnia 9 czerwca 2010r. wydanymi w sprawach o sygnaturach : II SA/Wr 160/10 i II SA/Wr 161/10.

Ponadto organ odwoławczy uznał, że w postępowaniu pierwszoistnacyjnym należy ponownie rozważyć, czy zamontowanie dodatkowej anteny sektorowej jest istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr[...], a przy wyjaśnianiu tej kwestii szczegółowo odnieść się do opracowania autorstwa dra inż. J. B., dotyczącego oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej na środowisko.

Zdaniem Sądu stanowisko przyjęte w sprawie przez organ drugiej instancji jest słuszne i nie uchybia przepisom prawa.

Orzeczenie kończące tzw. procedurę naprawczą, o treści którego organ odwoławczy nie przesądził, jest bowiem materialno- i formalnoprawną konsekwencją orzeczeń wydanych w trybie art. 50 i 51 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, które muszą spełniać warunek zgodności z prawem.

Wyjaśnić również należy, że zgodnie z poglądami prezentowanymi w literaturze prawniczej oraz stanowiskiem judykatury przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowiło by niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiając strony służącego im prawa odwołania (por B. Adamiak, J. Borkowski: Kpa", Komentarz, Warszawa 2006; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r.; sygn. akt IV SA 1313/98, Lex nr 48725).

Zatem ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wskazań organu odwoławczego pozwoli – w ocenie Sądu – załatwić sprawę w sposób wymagany przepisami prawa.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.