Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 777/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 6a
journal: Dz.U. 2023 poz 1587
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia P. sp. z o.o. na postanowienie Burmistrza G. z dnia 31 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku P. sp. z o.o., dotyczącego zmiany decyzji Starosty G. znak: [...] z dnia 10.01.2014 r., zmienionej decyzją znak: [...] z dnia 08.01.2018 r. udzielającej zezwolenia na zbierania odpadów, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 28 listopada 2023 r. Marszałek Województwa W. wystąpił do Burmistrza G. o zaopiniowanie na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U z 2023 poz. 1587 ze zm., dalej jako "u.o.") wniosku P. sp. z o.o. dotyczącego zmiany decyzji Starosty G. z dnia 10.01.2014 r., zmienionej decyzją z dnia 08.01.2018 r.; udzielającej zezwolenia na zbierania odpadów.

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. Burmistrz G. negatywnie zaopiniował przedłożony przez Wnioskodawcę wniosek.

Wskutek wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W toku ponownie prowadzonego postępowania Burmistrz G. pismem z dnia 09.05.2024 r., nr [...] zwrócił się do Marszałka Województwa W. o wyjaśnienie kwestii związanych z wątpliwościami dotyczącymi terenów, na których firma P. zbierała odpady i planuje zbierać w przyszłości oraz kwestii związanych z aktualnym stopniem spełnienia przez Spółkę wszystkich obowiązujących wymagań w zakresie ochrony środowiska, zwłaszcza wymagań przeciwpożarowych i aktualnych uzgodnień Straży Pożarnej, a także w kwestii zdarzeń pożarowych, które miały miejsce w na terenie zakładu P. Sp. z o.o. w P. .

W dniu 16 maja 2024 r. do Urzędu Miejskiego w G. wpłynęła odpowiedź z Urzędu Marszałkowskiego Województwa W. w P., z której wynika, że na miejsce zbierania odpadów wyznaczona została dz. ew. nr [...] położona w G.. W związku z uwzględnieniem, w złożonym wniosku o zmianę przedmiotowej decyzji, także dz. ew. nr [...], wnioskodawca zadeklarował (podczas przeprowadzonej w dniu 9.04.2024 r. kontroli miejsca zbierania odpadów) złożenie stosownej korekty wniosku. Do chwili obecnej takowych czynności nie dokonano. Ponadto W. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem znak: [...] z dnia 7.05.2024 r. negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska dla miejsca magazynowania odpadów, natomiast Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w G. postanowieniem znak: [...] z dnia 16.02.2024 r. stwierdził spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym.

W dniu 31 maja 2024 r. Burmistrz G. wydał postanowienie nr [...], w którym negatywnie zaopiniował wniosek firmy P. sp. z o.o., o zmianę decyzji udzielającej zezwolenia na zbierania odpadów.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła P. sp. z o.o.

SKO rozpoznając ponownie sprawę, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium wskazało na treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, m.in. art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.) oraz art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach.

Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 41 ust. 6a u.o. nie określa zakresu przedmiotowego opinii. Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zakres ten można określić porównując treść art. 41 ust. 6a z art. 46 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ww. ustawy, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami:

1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;

2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.

Brak jest przy tym jakichkolwiek wskazań do przyjęcia, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta dokonując zaopiniowania wniosku nie może wyjść poza granice wynikające z pkt 3 wskazanego powyżej. Przeciwnie - skoro wcześniejsze funkcjonowanie podmiotu, który obecnie ubiega się o nowe zezwolenie, dało podstawy do podjęcia działań, jako organu ochrony środowiska w graniach przyznanych ustawą kompetencji, to obowiązkiem tego organu jest uwzględnienie tego rodzaju informacji w treści opinii. Pozwoli to organowi rozstrzygającemu sprawę w drodze decyzji na pełniejsze i dokładniejsze ustalenie stanu faktycznego, zgodnie z celem ustawy o odpadach określonym w jej art. 1.

Wskazano że skoro art. 41 ust. 6a u.o. uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego.

Kolegium podzieliło wywody zawarte m.in. w wyroku WSA w Lublinie z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 275/21, który wskazuje na możliwość wypowiedzenia się organu opiniującego nie tylko w zakresie zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z prawem miejscowym, ale także w zakresie szeroko rozumianej zgodności przedsięwzięcia z pozostałymi przepisami prawa, jednak w odniesieniu do przedmiotu postępowania i takim zakresie w jakim ustawodawca nie zastrzegł określonych zagadnień do kompetencji organów wyspecjalizowanych.

SKO wskazało, że postanowienia opiniujące ze swej istoty nie rozstrzygają spraw administracyjnych, zwracają jedynie uwagę organu właściwego do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną na okoliczności istotne z punktu widzenia organu opiniującego. Jako że determinantą postanowienia opiniującego jest "miejsce" ("prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów"), to w ramach okoliczności faktycznych wiążących się z tym "miejscem", mieszczą się także zdarzenia faktyczne. Kolegium podkreśliło, że w aktach sprawy winien znaleźć się materiał dowodowy, który stanowi podstawę dla przedstawionych ustaleń i ich oceny, dokonanych przez organ opiniujący.

W rozpatrywanej sprawie Burmistrz G. postanowieniem z dnia 31 maja 2024 r., negatywnie zaopiniował wniosek firmy P. Sp. z o.o. o zmianę decyzji Starosty G. udzielającej zezwolenia na zbierania odpadów. Opiniując negatywnie wniosek organ I instancji wskazał, że zwrócił się do Marszałka Województwa W. , by w oparciu o obecną wiedzę zgromadzoną na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, przedstawił wyjaśnienie kwestii związanych z wątpliwościami dotyczącymi terenów, na których firma P. Sp. z o.o. zbierała odpady i planuje zbierać w przyszłości. Marszałek przekazał Burmistrzowi G. informację, że firma P. Sp. z o.o. na miejsce zbierania odpadów wyznaczyła działkę o nr ewid. [...] zlokalizowaną w G.. W dalszym etapie prowadzenia postępowania administracyjnego Spółka wyznaczyła dodatkowo, na miejsce zbierania odpadów, również działkę o nr ewid. [...]. Dnia 9 kwietnia 2024 r. na terenie firmy P. Sp. z o.o. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (WIOŚ), wraz z przedstawicielami Urzędu Marszałkowskiego w P., dokonali czynności kontrolnych w zakresie miejsc zbierania odpadów. W trakcie kontroli firma P. Sp. z o.o. zobowiązała się do korekty wniosku złożonego do Marszałka Województwa W. , w obszarze uwzględnienia dodatkowej działki przeznaczonej pod działalność związaną ze zbieraniem odpadów. Firma P. Sp. z o.o. nie przedłożyła stosownych wyjaśnień i korekty dokumentacji w tym zakresie, a opis działki/działek zamieszczonej/zamieszczonych przez przedsiębiorstwo we wniosku o zmianę decyzji Starosty G. nadal jest niezgodny ze stanem rzeczywistym. Burmistrz G. uznał, że jest to istotne z uwagi na stwierdzenie skali i zakresu oddziaływania zagrożeń oraz uciążliwości, jakie niesie działalność związana z gospodarką nieruchomościami, m.in. zagrożeń pożarowych, sanitarnych, epidemiologicznych, emisyjnych, uciążliwościami hałasowymi i odorowymi, zwłaszcza gdy analizowana działalność znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zamieszkania zbiorowego/wielorodzinnego. By jednoznacznie określić skalę i zakres oddziaływania na środowisko gromadzonych odpadów należy dokładnie określić jakich działek to dotyczy. Zarówno działka ewid. nr [...] oraz [...] nie są aktualnie objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W opinii Kolegium, brak złożenia stosownej korekty wniosku wskazuje, że firma P. Sp. z o.o. nie reguluje na bieżąco swojej gospodarki odpadami, przez co Spółka nie daje Burmistrzowi G. gwarancji prawidłowego prowadzenia zbierania odpadów. Zatem uzasadniona jest powyższa opinia Burmistrza G. przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu.

Kolejno Burmistrz G. opiniując negatywnie wniosek wskazał, że zwrócił się do Marszałka Województwa W. także o wyjaśnienie kwestii związanych z aktualnym stopniem spełnienia przez firmę P. Sp. z o.o. wszystkich obowiązujących wymagań w zakresie ochrony środowiska, zwłaszcza wymagań przeciwpożarowych i aktualnych uzgodnień Państwowej Straży Pożarnej. W odpowiedzi na powyższe uzyskał od Marszałka informację, że WIOŚ negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska dla niniejszego magazynowania odpadów, w zakresie zbierania odpadów, na nieruchomości zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], obręb G.. Z postanowienia WIOŚ wynikają, m.in. nieścisłości związane z miejscem magazynowania odpadów, brak wyznaczenia sektorów magazynowych, brak oznakowania poszczególnych rodzajów zgromadzonych odpadów. Postanowienie WIOŚ, w treści uwzględnia również kwestię związaną z wątpliwym magazynowaniem odpadów na działce o nr ewid. [...], do której tytułem prawnym nie dysponuje P. Sp. z o.o. Spółka nie jest uprawniona do magazynowania odpadów na tym terenie. Natomiast w zakresie aktualnego stopnia spełnienia przez firmę P. Sp. z o.o. wymagań przeciwpożarowych i aktualnych uzgodnień z Państwową Strażą Pożarną, Marszałek Województwa W. poinformował, iż Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w G. stwierdził spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej, ujętymi w operacie przeciwpożarowym.

Burmistrz G. uznał postanowienie WIOŚ z dnia 07.05.2024 r., sygn. [...] negatywnie opiniujące spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska dla miejsc magazynowania odpadów, w zakresie zbierania odpadów przez firmę P. Sp. z o.o., za kluczowe przy wyrażaniu swej negatywnej oceny prowadzonej gospodarki odpadami przez ww. przedsiębiorstwo.

W ocenie Kolegium powyższe argumenty, zawarte w postanowieniu Burmistrza G., niewątpliwie mają charakter argumentów prawnych i dotyczą zgodności opiniowanego wniosku z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Końcowo Kolegium podniosło że opinia przewidziana w art. 41 ust. 6a u.o. nie wiąże organu właściwego do wydania zezwolenia (żadna opinia ze swej istoty nie jest wiążąca), a zatem organ ten może wydać zezwolenie mimo negatywnej opinii oraz może odmówić wydania zezwolenia mimo pozytywnej opinii.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie SKO wywiodła do Sądu P. sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia Burmistrza G. z dnia 05 czerwca 2024 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu zażaleniu zarzucono naruszenie:

1. art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu, do okoliczności niemających bezpośredniego znaczenia, z punktu widzenia prowadzonego obecnie postępowania dotyczącego zmiany posiadanego przez Spółkę zezwolenie zintegrowanego;

2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wadliwe (swobodne) uzasadnienie zaskarżonego postanowienia;

3. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie skarżącej rozpoznając przedmiotową sprawę organ I instancji nie odniósł się merytorycznie do treści wniosku, lecz do innych okoliczności, które nie mają bezpośredniego związku ze złożonym wnioskiem. Co więcej, nie wykazał, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co właściwie przemawia za negatywną opinią, odwołując się do pojęć nie przewidzianych przez ustawę.

Skarżąca podkreśliła, że w prowadzonym postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji na zbieranie odpadów, inny zakres oceny podlega kompetencji WIOŚ, a inny Burmistrzowi. Zatem, okoliczności badane przez WIOŚ nie mogą dotyczyć tych samych okoliczności, do których odwołuje się Burmistrz. Zasada racjonalności pracodawcy wskazuje bowiem, że skoro zdecydowano się na dwa różne organy opiniujące, to tym samym różny musi być zakres podejmowanych przez nich działań.

Zdaniem skarżącej spółki zaskarżone postanowienie nie spełnia podstawowych wymogów w zakresie prawidłowości uzasadnienia, gdyż jego prawidłowa konstrukcja wymagałaby odniesienia parametrów związanych z ilościami zbieranych odpadów do konkretnych uwarunkowań występujących na terenie gminy, a następnie wskazania, czy faktycznie, dalsze prowadzenie działalności przez Spółkę, nie może mieć miejsca z punktu widzenia norm planowania przestrzennego.

Za kuriozalne uznała skarżąca odwołanie się do pożarów, jakie miały miejsce w P. ponad 3 lata temu, ponadto zakres działalności prowadzonej w P. - zarówno pod kątem ilości zbieranych odpadów, jak i ich rodzaju - nie odpowiada zakresowi działalności prowadzonemu w G..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W świetle 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzekając w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza G. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku skarżącej w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego aktu stanowił przepis art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, zgodnie z którym organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 k.p.a. przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (ust. 6b).

Stosownie do art. 106 § 3 k.p.a. organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.

W myśl art. 41 ust. 1 u.o. prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 2).

W myśl art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów.

Wynikające z art. 41 ust. 6a u.o. upoważnienie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, do zajęcia stanowiska, w przewidzianej prawem formie - opinii, stanowi zatem formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 1-2 u.o.). Przy czym co należy podkreślić, opinia jako najluźniejsza forma współdziałania organów administracji publicznej nie jest prawnie wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie główne, a jej charakter zbliżony jest do konsultacji, czy też doradztwa.

Niewątpliwie, na co trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonym postanowieniu, ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach.

Powyższa konstatacja nie może jednakże prowadzić do wniosków zbieżnych z twierdzeniami skargi. Przeciwnie, zgodnie z regułą lege non distinguente nec nostrum distinguere, skoro ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób zakresu przedmiotowego opinii z art. 41 ust. 6a u.o. to tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że opinia taka dotyczyć może wyłącznie kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych też względów za niezasadny uznać należy pierwszoplanowy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach z uwagi na to, że treść tego przepisu nie uprawnia Burmistrza do zajmowania stanowiska co do całości sprawy, a tylko co do zgodności lub niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zarzut ten należy uznać za chybiony z tego podstawowego względu, że przepis art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach w ogóle nie normuje zakresu kognicji organu opiniującego wniosek o wydanie pozwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, w tym w szczególności nie ogranicza zakresu przedmiotowego takiej opinii jedynie do zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym.

Stwierdzenia takiego nie można również wywieść z innych przepisów prawa albowiem także i one nie ograniczają zakresu opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, powinna nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 13/21). Oznacza to, że opiniując organ powinien odnieść się do tych wszystkich okoliczności, które z uwagi na okoliczności faktyczne i prawne danego przypadku, będą istotne do oceny zasadności wniosku. W opinii organ może i powinien odnieść się także do okoliczności warunkujących wydanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzania odpadów, do których art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. zalicza nie tylko zgodność zamierzonego gospodarowania odpadami z prawem miejscowym, ale także szeroko rozumianą zgodność przedsięwzięcia z pozostałymi przepisami prawa.

W orzecznictwie wskazuje się również, że pomimo braku określenia przez ustawodawcę zakresu przedmiotowej opinii, uzasadnione w tym zakresie jest uwzględnienie treści art. 46 ust. 1 pkt 1-3 u.o., zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami:

1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;

2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2021 r., II SA/Kr 13/21; wyrok WSA w Lublinie z 21 września 2021 r., II SA/Lu 275/21; WSA w Rzeszowie z 19 maja 2021 r., II SA/Rz 57/21; WSA w Łodzi z 18 czerwca 2019 r., II SA/Łd 212/19, CBOSA).

Co więcej skoro wymóg zasięgnięcia opinii dotyczy opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów to tym samym uznać należy, że okoliczności związane z prowadzeniem tego rodzaju działalności na ściśle określonym terenie należą do okoliczności tak ściśle związanych z istotą sprawy, że organ powinien odnieść do nich w wydawanej opinii.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz G. opiniując negatywnie wniosek skarżącej wskazał na informację, jaką uzyskał od Marszałka Województwa, że W. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska dla niniejszego magazynowania odpadów, w zakresie zbierania odpadów, na nieruchomości zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], obręb G.. Z postanowienia WIOŚ wynikają, m.in. nieścisłości związane z miejscem magazynowania odpadów, brak wyznaczenia sektorów magazynowych, brak oznakowania poszczególnych rodzajów zgromadzonych odpadów. Postanowienie WIOŚ, w treści, uwzględnia również kwestię związaną z wątpliwym magazynowaniem odpadów na działce o nr ewid. [...], do której tytułem prawnym nie dysponuje P. sp. z o.o. Spółka nie jest uprawniona do magazynowania odpadów na tym terenie. Natomiast w zakresie aktualnego stopnia spełnienia przez firmę P. sp. z o.o. wymagań przeciwpożarowych i aktualnych uzgodnień z Państwową Strażą Pożarną, Marszałek Województwa W. . poinformował, iż Komendant Powiatowy Państwowej SP w G. stwierdził spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej, ujętymi w operacie przeciwpożarowym.

Organy zwróciły również uwagę, iż skarżąca podczas kontroli zobowiązała się do korekty wniosku złożonego do M. W., w obszarze uwzględnienia dodatkowej działki przeznaczonej pod działalność związaną ze zbieraniem odpadów. Jednakowoż spółka nie przedłożyła stosownych wyjaśnień i korekty dokumentacji w tym zakresie, a opis działek zamieszczonych przez przedsiębiorstwo we wniosku o zmianę decyzji Starosty G. nadal jest niezgodny ze stanem rzeczywistym. Organy uznały, że jest to istotne z uwagi na stwierdzenie skali i zakresu oddziaływania zagrożeń oraz uciążliwości, jakie niesie działalność związana z gospodarką nieruchomościami, m.in. zagrożeń pożarowych, sanitarnych, epidemiologicznych, emisyjnych, uciążliwościami hałasowymi i odorowymi, zwłaszcza gdy analizowana działalność znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zamieszkania zbiorowego/wielorodzinnego.

Zdaniem Sądu zawarcie przez organ opiniujący własnego stanowiska we wskazanym w postanowieniu zakresie, wobec niewiążącego charakteru opinii, podejmowanej na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., nie stanowi, wbrew zarzutom skargi, naruszenia prawa, mającego wpływ na wynik sprawy, albowiem, mające niewiążący charakter, wypowiedzenie się przez organ opiniujący w zakresie należącym do organu współdziałającego, czy też organu prowadzącego postępowanie główne, nie zwalnia tego ostatniego z obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami, a tym samym zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne.

Dodatkowo Sąd orzekający w niniejszym sprawie pragnie zaznaczyć, że istotne jest, aby organ właściwy w sprawie wydania zezwolenia miał możliwość zapoznania się z różnymi stanowiskami interpretacyjnymi, co do obowiązujących przepisów prawnych. Powyższe pozwoli na bardziej wnikliwą analizę obowiązujących regulacji, a tym samym dokładniejszą wykładnię przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że organ opiniujący ma możliwość wyrażenia własnego stanowiska interpretacyjnego, także mając na względzie ocenę sprawy z perspektywy pozaprawnej - tzn. takiej, która nie będzie korespondować wprost z przepisem prawa materialnego - np. dobra gminy. Powyższe jest w stanie dokonać jedynie organ opiniujący, którym jest organ wykonawczy gminy, gdyż działa on na poziomie lokalnym. Marszałek województwa albo starosta może uwzględnić tę perspektywę albo ją odrzucić, gdyż przedmiotowa opinia nie jest dla niego wiążąca.

Wobec powyższego zarzuty skargi, co do naruszenia art. 41 ust. 6a u.o., uznać należało za nieuzasadnione. Z tych też względów nie sposób jest uznać, że dokonując tego rodzaju ustaleń organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania przywoływanych w skardze.

Nieuzasadniony jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. gdyż analiza akt sprawy wskazuje, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo zebrany i poddany prawidłowej ocenie.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 15 k.p.a. Wbrew odmiennym zarzutom skargi zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało samodzielnych ocen prawnych i ustaleń faktycznych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności zaś Kolegium dokonało własnej oceny w odniesieniu do zagrożeń pożarowych, występujących w różnych oddziałach Spółki, zwłaszcza w P. , wskazując, że nie dotyczą one miejsca prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów objętego niniejszym postępowaniem i nie wiążą się w sposób bezpośredni z miejscem będącym przedmiotem opinii. W ocenie Kolegium, uchybienie to jednak nie miało wpływu na wydane przez Burmistrza G. rozstrzygnięcie.

W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.