Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 320/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 43
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Jaśkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi T. Ż. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 1 marca 2024 roku nr 40/2024, znak: WOP.7721.29.2023.KD w przedmiocie umorzenia w całości postępowania odwoławczego od decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

II SA/Łd 320/24

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 26.09.2022 r. do PINB w Radomsku wpłynęło pismo T. Ż., którym w imieniu mieszkańców ul. [...] w R. wniósł o przeprowadzenie kontroli prowadzonej inwestycji remontu drogi gminnej nr [...] w R. przy ul. [...], w tym sprawdzenie prawidłowości zakwalifikowania przez inwestora oraz Starostwo Powiatowe w Radomsku prowadzonych robót budowlanych.

Przy piśmie z dnia 06.10.2022 r. Naczelnik Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Radomszczańskiego przekazał dokumentację budowlaną dot. remontu oraz przebudowy ulicy [...] w R. tj. zgłoszenia znak: [...] z dnia 23.09.2022 r. dot. przebudowy drogi gminnej - ul. [...] w R. na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], obr. [...] R. oraz zgłoszenia znak: [...] z dnia 23.06.2022 r. dot. remontu polegające na wymianie nawierzchni jezdni, chodników i zjazdów w R. ulic, w tym ul. [...].

W dniu 11.10.2022r. PINB w Radomsku przeprowadził czynności kontrolne prowadzonej inwestycji. Ustalono, że w R. prowadzona jest inwestycja, w ramach której wykonano kolejno: wytyczenie przebiegu linii krawężnika, wykorytowanie i ułożenie krawężników, wykorytowanie wjazdów (od strony ul. [...] do wysokości ul. [...]) i ułożenia tłucznia i kostki, oraz przesunięcie pokrywy studni kanalizacyjnych (dwie studnie). Powyższe roboty inwestor wykonał na podstawie: zgłoszenia z dnia 24.05.2022r. dot. remontu polegającego na wymianie istniejących nawierzchni: jezdni, chodników oraz zjazdów m.in. ulica [...]; zgłoszenia z dnia 22.09.2022 r. dot. przebudowy drogi gminnej klasy [...], o długości 365,0 m - ulicy [...] polegającej na wykonaniu nowej nawierzchni: jezdni wraz z obustronnym krawężnikiem, zjazdów oraz niezbędnych utwardzeń (dojść). Dla powyższych zgłoszeń zostały wydane zaświadczenia Starosty Radomszczańskiego o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, kolejno z dnia 23.06.2022 oraz 23.09.2022 r. W dniu kontroli dokonano też pomiarów szerokości jezdni: 5,5 m. Przed wykonaniem ww. robót jezdnia miała szerokość od 6,2 m (na odcinku od ul. [...] do ul. [...]) do 7,0 m (na odcinku od ul. [...] do ul. [...]). Zgodnie z informacją od inwestora, roboty budowlane na ul. [...] rozpoczęto na przełomie sierpnia - września 2022 r; w dniu 20.09.2022 r. inwestor wstrzymał prowadzenie robót - wg protokołu zaprzestania robót.

W dniu 19.10.2022 r. organ szczebla powiatowego wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie legalności i zgodności z przepisami prowadzonej przebudowy drogi - ul. [...] w R.. Jednocześnie poinformował interweniującego w sprawie T. Ż., że nie przysługuje mu status strony w niniejszym postępowaniu.

W piśmie z dnia 27.10.2022 r. inwestor Urząd Miasta Radomsko poinformował organ I instancji, że 1) wytyczenie przebiegu linii krawężników odbyło się dnia 06.09.2022 r.; 2) wykorytowanie pod krawężniki - 07.09.2022 r.; 3) ustawienie pierwszej partii krawężnika - od 08.09.2022 r. (strona zachodnia ul. [...]); 4) w ramach złożonego w dniu 22.09.2022 r. zgłoszenia przebudowy wchodził następujący zakres robót: wykonanie nowej nawierzchni jezdni wraz z obustronnym krawężnikiem, zjazdów oraz niezbędnych utwardzeń (dojść). Do zgłoszenia została mapa z oznaczeniem nowej szerokości jezdni 5,5 m. Dodatkowo inwestor udzielił wyjaśnień, dlaczego zakwalifikował prowadzoną przez siebie inwestycję jako remont drogi gminnej, a nie przebudowę, a także poinformował, że wobec pojawiających się wątpliwości dokonał dodatkowego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno- budowlanej prowadzonej inwestycji już jako przebudowy.

Następnie PINB w Radomsku postanowieniem Nr 63/2022 z dnia 09.11.2022 r., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał Miastu R. prowadzenie wykonywanych robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, polegających na przebudowie drogi ul. [...] w R., zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. geod. [...] oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, 2 egz. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych przy omawianej inwestycji polegającej na przebudowie drogi gminnej prowadzonej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. geod. [...], wraz z oceną jakości i zgodności z obowiązującymi przepisami, ze szczególnym zwróceniem uwagi na warunki bezpieczeństwa użytkowania drogi, w tym zapewnienia dostępności dla osób ze szczególnymi potrzebami.

Przy piśmie z dnia 12.12.2022 r. Miasto R. przedłożyło ocenę techniczną wykonanych robót budowlanych tj. przebudowy ulicy [...] drogi gminnej klasy [...], dł. 365m polegającej na wykonaniu nowej nawierzchni jezdni z obustronnym krawężnikiem, zjazdów oraz niezbędnych utwardzeń (dojść), wykonaną przez mgr inż. G. P., posiadającego uprawienia drogowe projektowe oraz wykonawcze.

W dniu 09.01.2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku wydał decyzję Nr 2/2023, którą na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nałożono na Miasto R., ul. [...], [...] R., wykonanie w terminie do dnia 31 grudnia 2023 r. robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji polegającej na przebudowie drogi - ul. [...] w R., zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. Geod. [...], do stanu zgodnego z prawem, poprzez:

- ułożenie krawężnika z uwzględnieniem występujących kolizji jego przebiegu ze studniami kanalizacji - należy wyregulować zwieńczenia studni i przesunąć (obrócić) płyty nastudzienne w taki sposób, aby w minimalnym stopniu otwór włazowy kolidował z linią krawężnika, krawężnik w celu zachowania ciągłości ułożyć w formie łuku lub trapezu bez ostrych krawędzi;

- regulację istniejących urządzeń infrastruktury wodno-kanalizacyjnej;

- sfrezowanie korekcyjne starej nawierzchni oraz wykonanie nowej nawierzchni mineralno-bitumicznej w dwóch warstwach, tj. warstwy wyrównawczej (wiążącej) i ścieralnej oraz skropienie podłoża i warstwy dolnej emulsją bitumiczną w celu zapewnienia właściwego wiązania wykonalnych warstw;

- zakończenie remontu obrzeży i nawierzchni na wjazdach i dojściach do posesji;

- wykonanie poboczy obustronnych gruntowych o szerokości standardowo 0,75 m (w trudnych warunkach dopuszcza się nie mniej niż 0,50 m) - należy zachować minimalną szerokość pobocza na jego całej długości, z uwzględnieniem obiektów infrastruktury sanitarnej, która mogłaby ograniczać jego szerokość;

- wyrównanie i dogęszczenie poboczy;

- zapewnienie parametrów geometrycznych istniejących zjazdów zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.

W piśmie z dnia 19.01.2023 r inwestor Miasto R. złożyło oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do odwołania od decyzji PINB w Radomsku Nr 2/2023 z dnia 09.01.2023 r.

W dniu 19.01.2023 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. Ż. składając w jego treści jednoczesny wniosek o uznanie go przez organ II instancji za stronę przedmiotowego postępowania prowadzonego przez organ stopnia powiatowego w sprawie robót budowlanych wykonywanych przy ul. [...] w R..

Następnie Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie Nr 48/2023 z dnia 02.03.2023 r., którym na podstawie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania T. Ż., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku Nr 2/2023 z dnia 09.01.2023 r.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 06.09.2023 r., sygn. akt II SA/Łd 421/23, po rozpatrzeniu skargi T. Ż., uchylono postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 02.03.2023 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania T. Ż. od decyzji organu I instancji.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji pozyskał pismo Wojewody Łódzkiego z dnia 17.01.2024 r. wydane w odpowiedzi na skargę T. Ż. na Starostę Radomszczańskiego.

Decyzją z dnia 1 marca 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji prawo złożenia odwołania przysługuje stronie. Zgodnie zaś z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny występuje wtedy gdy konkretne rozstrzygnięcie bezpośrednio lub pośrednio oddziałuje na sytuację prawną danej osoby. Jednocześnie odnotować trzeba, że inwestor będący stroną postępowania w drodze złożenia stosownego oświadczenia zrzekł się prawa do wniesienia środka zaskarżenia od wydanej decyzji PINB w Radomsku Nr 2/2023 z dnia 19.01.2023 r. W zgodzie z brzmieniem art. 127a Kpa § 1: przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. § 2 z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna.

W związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyroku sygn. akt II SA/Łd 421/23 organ wskazał, że stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Dlatego też tutejszy organ winien wziąć pod uwagę wskazania WSA w Łodzi, który ocenił, że interes prawny należy ustalić wskutek pogłębionej analizy. Jak m.in. wskazał w swym orzeczeniu sąd administracyjny: przyjęcie w związku z tym, że właściciel nieruchomości nie jest stroną w postępowaniu naprawczym, dotyczącym sąsiedniej nieruchomości wymaga oceny wielu przepisów i wykazania przez organ administracji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy żadne z nich nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie należącej do niego nieruchomości. Przy wyznaczaniu kręgu stron w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego podstawowe znaczenie ma ustalenie oddziaływania konkretnego obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiednie. Zasadą procesu inwestycyjnego jest poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Podobnie jak w sprawach o pozwolenie na budowę, tak też w postępowaniach naprawczych i legalizacyjnych ustalenie kręgu stron musi być poprzedzone wyznaczeniem zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości położone w sąsiedztwie w aspekcie przepisów odrębnych, do których zalicza się regulacje m.in. aktów wykonawczych do Prawa budowlanego, takich jak wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie"

Wobec czego Wojewoda zauważył, że w celu ustalenia stron zarówno postępowań o pozwolenie na budowę, jak i postępowań o charakterze naprawczym należy zweryfikować czy, na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zagospodarowania. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości czy istnienia interesu faktycznego. Doniosłe znaczenie ma jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę.

Skarżący sam wskazuje na trzy roszczenia do wykazania swojego interesu prawnego w niniejszej sprawie. Po pierwsze wskazuje na sam fakt, bycia współwłaścicielem działki gruntowej znajdującej się w sąsiedztwie działki, na której prowadzona jest inwestycja przebudowy drogi gminnej, ul. [...] w R.. Po drugie, wskazuje na normę wynikającą z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stanowiącą o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Przez taki obszar należy przez rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Po trzecie zaś, wskazuje na konkretne przepisy prawa materialnego znajdujące się w ustawie o drogach publicznych, tj. art. 43 ustawy o drogach publicznych. Jak wskazuje Skarżący: "zewnętrzna krawędź tarasu mojej nieruchomości jest usytuowana nie więcej niż 4 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, zgodnie z art. 43 ustawy w terenie zabudowy obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni (...) prowadzona inwestycja na podstawie wyżej przywołanego art. 43 ustawy od drogach publicznych znajduje się w obszarze oddziaływania na moją nieruchomość i powyższy interes prawny wywodzę na podstawie tej okoliczności ".

Organ odwoławczy zauważył, że sam fakt bycia współwłaścicielem działki znajdującej się w sąsiedztwie nie jest wystarczający do wykazania interesu prawnego w sprawie. Jest to przykład klasycznego interesu faktycznego, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Podkreślić należy, że interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.

Skarżący w dalszej kolejności nie wskazał w ocenianym odwołaniu, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja ogranicza/będzie ograniczać w jakikolwiek sposób obecne i przyszłe zagospodarowanie jego nieruchomości i korzystanie z niej. Nie chodzi tu w końcu o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zagospodarowanie, w tym zabudowę. Również nie wykazał w skardze, który z elementów drogowej inwestycji miałby oddziaływać w sposób szczególny na jego nieruchomość. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że prowadzona inwestycja dotyczy przebudowy drogi, a zatem obiektu liniowego już istniejącego w przestrzeni, wokół którego jest zorganizowana istniejąca zabudowa. Nie jest to zatem budowa nowego obiektu budowlanego ani choćby rozbudowa obiektu liniowego, która prowadziłaby do zmiany granic pasa drogowego, tym samym mogąc wpływać na sposób zagospodarowania danego terenu. W dodatku z dokumentacji budowlanej wynika, że sama inwestycja przebudowy drogi gminnej klasy [...], o długości 365,0 m- ulicy [...] polegającej na wykonaniu nowej nawierzchni: jezdni wraz z innymi elementami, nastąpiła poprzez zwężenie jezdni drogi z 7,0 m do 5,5 m, a zatem sposób oddziaływania tego dotychczas istniejącego obiektu liniowego nie tylko nie ulegnie zwiększeniu, ale w pewnych zakresach zmniejszeniu (np. poprzez zmniejszenie natężenia ruchu samochodowego).

Stosownie do art. 17 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518). Szerokość pasa ruchu na jezdni z co najmniej dwoma pasami ruchu, w zależności od klasy drogi standardowo 2,50 m, dopuszcza się 2,75; 3,00; 3,25 lub 3,50 m, w trudnych warunkach 2,25 m - w przypadku klasy [...].

Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika też aby wkraczała ona w linię zabudowy przy działce gruntowej skarżącego bądź którykolwiek jej element wpływał na możliwość korzystania z posesji skarżącego bądź ograniczał choćby potencjalnie jego prawo własności, w tym zabudowy.

W ocenie organu stopnia wojewódzkiego, także przedstawiona przez T. Ż. interpretacja art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.) - mającej być podstawą do wykazania interesu prawnego - świadczy co najwyżej o błędnym odczytaniu znaczenia tego przepisu przez skarżącego. Jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne: zakres przedmiotowy art. 43 ust. 1 obejmuje "usytuowanie" obiektów budowlanych od drogi (od wchodzącej w jej skład jezdni), a "nie dotyczy sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2008 r., IV SA/Wa 993/08). Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (II SA/Po 184/10, LEX nr 754339), pojęcie "sytuowanie", którym ustawodawca posłużył się w art. 43 ust. 1 u.d.p., należy rozumieć nie tylko jako odległość obiektu budowlanego od krawędzi jezdni, lecz także jednocześnie sformułowanie to wskazuje, "kiedy w procesie powstawania obiektu przepis ten znajduje zastosowanie". Oznacza to, że przedstawiany przez skarżącego przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odnosi się wyłącznie do nowej zabudowy, a zatem nie może dotyczyć robót budowlanych polegających na zwężeniu jezdni jako elementu drogi, względem istniejącej także wcześniej zabudowy. W efekcie czego nie sposób uznać, aby wskazywany art. 43 ustawy o drogach publicznych stanowić mógłby zasadną podstawę do wykazania interesu prawnego w sprawie. Abstrahując od tego, że przepis art. 43 ust. 1 u.d.p. nie może mieć w tej sprawie zastosowania, to poprzez zwężenie szerokości drogi znajdujący się na posesji przy ul. [...] taras znajduje się w większej odległości od granicy pasa drogowego ulicy [...] niż przed przebudową.

Tym samym skarżący nie wykazał zindywidualizowanego interesu prawnego, dającego podstawę do przyznania mu przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu odwoławczym. Zaś w rozpatrywanym odwołaniu nie udowodnił, że przedmiotowa inwestycja będzie ograniczać w jakikolwiek sposób obecne i przyszłe zagospodarowanie jego nieruchomości i korzystanie z niej, a więc tym samym nie dowiódł, że jego nieruchomość położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na przebudowie drogi gminnej przy ul. [...] w R.. Oceniając kwestię oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość należy mieć także na uwadze to, jaki będzie finalny efekt zrealizowanej inwestycji, a zatem, czy w swoim końcowym kształcie, przebudowa droga będzie wywoływała jakiś negatywny wpływ na nieruchomość T. Ż.. Skarżący nie wykazał również, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja kształtuje jej indywidualny, konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie wskazano bowiem, jaki sposób zagospodarowania jego działki, dopuszczalny dotychczas, stał się ograniczony lub niedopuszczalny w związku ze sporną inwestycją przebudową wcześniej istniejącej drogi gminnej.

Na marginesie wskazać należy, że za interesem prawnym w sprawie nie może przemawiać również przedstawiana w pismach T. Ż., krytyczna ocena prowadzonej inwestycji przebudowy drogi ul. [...], w tym samego zamierzenia budowlanego i koncepcji przewiedzianych przez inwestora. Szczególnie widać to w ostatnim akapicie wniesionego odwołania, gdzie skarżący "oczekuje nałożenia obowiązku przywrócenia drogi ulicy [...] do stanu poprzedniego, czyli zachowania szerokości jezdni od 6,2 m - 7,0m, zgodnie z parametrami sprzed rozpoczęcia inwestycji". Ponadto, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie art. 19 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, organem właściwym w sprawie planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg jest zarządca drogi gminnej - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Wskazać ponadto należy, że aktualna szerokość drogi gminnej o klasie [...] jest zgodna z przepisami, odwołujący nie wykazał w jaki sposób droga aktualnie stanowi zagrożenie bezpieczeństwa użytkowania i w jaki sposób to "zagrożenie" wpływa na jego nieruchomość.

Jak wskazał w zapadłym na tle niniejszej sprawy rozstrzygnięciu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi: "po weryfikacji odwołania, wobec stwierdzenia, że osoba wnosząca odwołanie nie posiada w sprawie interesu prawnego lub obowiązku, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Przepis art. 134 k.p.a. nie może więc stanowić podstawy do rozstrzygnięcia, że odwołujący się nie jest stroną postępowania administracyjnego (zob. G. Łaszczyca, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2016, komentarz do art. 134 k.p.a.), gdyż weryfikacja legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego odwołanie podlega merytorycznemu badaniu w toku postępowania odwoławczego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 06.09.2023 r. sygn. akt II SA/Łd 421/23; zob. wyrok NSA z 25 listopada 2016 r., II OSK 484/15).

W związku z brakiem posiadania przymiotu strony przez T. Ż., Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł odnieść się do zarzutów merytorycznych skierowanych pod adresem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku. Skoro postępowanie odwoławcze mimo to zostało wszczęte, to zastosowanie winien mieć art. 138 § 3 Kpa w zw. z 105 § 1 K.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądownictwa administracyjnego "Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zachodzi wtedy, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.), oraz także, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.). Powyższe okoliczności wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 1952/11).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. Ż. podniósł zarzut naruszenia:

1) art. 28 kpa w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane, poprzez:

- niewłaściwą wykładnię ich treści i błędne przyjęcie, że nie przysługuje mu prawo strony w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku, który to wniosek został wyprowadzony z wykładni art. 43 ustawy o drogach publicznych, który określa zasady sytuowania obiektów budowlanych względem dróg publicznych, jednak nie można w oparciu o jego treść wywodzić wniosku o braku oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomość będącą własnością strony postępowania;

- błędne przyjęcie, że dla przyznania danemu podmiotowi przymiotu strony jest konieczne wykazanie przez ten podmiot naruszenia jego interesu prawnego wynikającego z przepisów odrębnych, podczas gdy wystarczy, że pomiędzy sytuacją prawną tej osoby w zakresie prawa własności i prawa do zagospodarowania terenu, a przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawo budowalne, zachodzi potencjalny związek. Jeżeli zatem z przepisów odrębnych wynikają choćby potencjalne ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej, w stosunku do inwestycyjnej, nieruchomości, to należy uznać, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji;

- błędne uznanie, że strona nie wykazała interesu prawnego, skutkiem czego nie ma legitymacji czynnej do złożenia odwołania od decyzji PINB z 9 stycznia

2023 r.;

- niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmówieniu skarżącemu przymiotu strony, pomimo że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym działki 168/1 przy ulicy [...] w R. znajduje się faktycznie w sferze oddziaływania inwestycji zrealizowanej na działkach stanowiących drogę publiczną, bowiem nieruchomości te są nieruchomościami sąsiadującymi, a budynek zlokalizowany jest w odległości 4 m od krawędzi jezdni;

- art. 28 kpa w zw. z art. 140 K.c. i art. 144 K.c. poprzez przyjęcie, że interesu prawnego, w rozumieniu w/w przepisu, nie można wywodzić również z prawa cywilnego;

- art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia legitymacji procesowej skarżącego i nieprzestrzegania zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli, poprzez brak prawidłowych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji co wpływa na prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego;

- art. 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 28 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego.

Powołując takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy wraz z odwołaniem Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego celem jego rozpoznania i na podstawie art. 145 § 1 ust. 4 kpa o wznowienie postępowania, w związku z art. 58 § 1 kpa, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że tak bliska odległość drogi, poprzez zapis art. 43 ust. 1 o drogach publicznych, wprowadza ograniczenia w zabudowie mojej nieruchomości, co zdecydowanie stanowi mój interes prawny. Planując w przyszłości jakąkolwiek przebudowę, rozbudowę czy nadbudowę mojej nieruchomości przy ul. [...], jestem związany przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wobec powyższego, skarżącemu szczególnie zależy na osobistym dopilnowaniu prowadzenia tej inwestycji zgodnie z prawem, przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej.

Rozbudowa czy nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego ma na celu podniesienie standardu zamieszkania. Z rozbudową mamy do czynienia w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego - tak stanowi wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt: II SA/Po 730/18. Z kolei nadbudowa to rodzaj budowy, w wyniku którego powstaje nowa część istniejącego już obiektu budowlanego. W wyniku przeprowadzenia nadbudowy pewnego obiektu budowlanego, zwiększa się jego wysokość i powierzchnia użytkowa (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r., II SA/Po 528/12). Niezależnie jednak od tego, czy skarżący będzie chciał w przyszłości dokonać rozbudowy czy nadbudowy nieruchomości położonej przy ul. [...], zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 6 Ustawy Prawo budowlane - będzie dokonywał budowy. Zatem nie tylko powstawanie nowych obiektów, ale także określone prace przy obiektach już istniejących należy utożsamiać z pojęciem "budowa". Dlatego - rozbudowę, czy nadbudowę budynku należy traktować tak jak budowę, a więc o budowie można mówić nie tylko, gdy powstaje nowy obiekt budowlany, ale też kiedy dochodzi do powiększenia istniejącego obiektu budowlanego, w efekcie czego powstaje nowa konstrukcja budowlana.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Odnosząc się do zarzutu dot. niewłaściwej wykładni art. 43 ustawy o drogach publicznych dla możliwości wykazania interesu prawnego skarżącego, organ podniósł, że wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, iż art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych reguluje wyłącznie wymóg obowiązujący w procesie sytuowania obiektu budowlanego przy istniejącej drodze publicznej. Nie dotyczy natomiast zjawiska odwrotnego, a mianowicie sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym. Co jeszcze ważniejsze, powołany przepis wyraźnie nawiązuje do sytuowania wyłącznie nowych obiektów budowlanych, a nie do ustalania odległości dróg od istniejących już obiektów. Tym samym nie można normą art. 43 ust. 1 objąć wskazywanej przez skarżącego hipotetycznej przebudowy, nadbudowy bądź rozbudowy przez niego budynku mieszkalnego, bowiem każdy rodzaj tych robót budowlanych dotyczy działań wobec istniejącego obiektu budowlanego, cytowany zaś przepis dotyczy wyłącznie minimalnej odległości od dróg publicznych wobec nowych obiektów budowlanych powstałych. Ponadto, organ stopnia wojewódzkiego ponownie zauważył, że przedmiotowa inwestycja dotyczyła m.in. zawężenia szerokości wcześniej istniejącej drogi gminnej, a zatem znajdujący się na wskazywany przez skarżącego element budynku tj. taras znajdować się będzie w większej odległości od granicy pasa drogowego ulicy [...] niż przed przebudową.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia jako podstawy prawnej dla wykazania interesu prawnego skarżącego, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, WINB stwierdził, że skarżący nie wykazał. w jaki sposób przedmiotowa inwestycja kształtuje jego indywidualny, konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy przez rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Skarżący nie wskazał bowiem, jaki sposób zagospodarowania jego działki, dopuszczalny dotychczas, stał się ograniczony lub niedopuszczalny w związku ze sporną inwestycją przebudową wcześniej istniejącej drogi gminnej.

Przechodząc do zarzutu dot. nieuwzględnienia art. 28 kpa w zw. z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. poprzez przyjęcie, że interesu prawnego, w rozumieniu ww. przepisu, nie można wywodzić również z prawa cywilnego, należy uznać go za niezasadny, bowiem tutejszy organ niczego takiego nie sugerował. Wskazał jedynie, że ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, aby inwestycja wkraczała ona w linię zabudowy przy działce gruntowej skarżącego bądź którykolwiek jej element wpływał na możliwość korzystania z posesji skarżącego bądź ograniczał choćby potencjalnie jego prawo własności, w tym zabudowy. Z kolei sam fakt bycia współwłaścicielem działki gruntowej znajdującej się w sąsiedztwie, nie jest wystarczający do wykazania interesu prawnego w sprawie. Jest to przykład klasycznego interesu faktycznego, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. Podobnie rzecz ma się z "oddziaływaniem na nieruchomość" poprzez wytworzony hałas w trakcie procesu wykonywania robót budowlanych związanych z używaniem nieraz ciężkiego sprzętu budowlanego. Niewątpliwie wszystkie remonty dróg publicznych stanowią tego rodzaju niedogodność dla wszystkich w ich sąsiedztwie zamieszkujących. To również stanowi interes faktyczny.

Aktualna szerokość drogi gminnej o klasie [...] jest zgodna z przepisami, odwołujący nie wykazał, w jaki sposób droga stanowi zagrożenie bezpieczeństwa użytkowania i w jaki sposób to "zagrożenie" wpływa na jego nieruchomość.

Za interesem prawnym w sprawie nie może przemawiać również przedstawiana w pismach T. Ż., krytyczna ocena prowadzonej inwestycji przebudowy drogi ul. [...], w tym samego zamierzenia budowlanego i koncepcji przewiedzianych przez inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie stała się decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 1 marca 2024 r. umarzająca postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem T. Ż. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku, którą na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nałożono na Miasto R. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił między innymi przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepisy k.p.a. nie regulują wprost podstaw umorzenia postępowania odwoławczego, jednak w judykaturze zgodnie przyjmuje się, że jego przesłanek należy poszukiwać w art. 105 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zachodzi w zasadzie w dwóch sytuacjach: w przypadku skutecznego cofnięcia odwołania oraz w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z 18 października 2019 r., II OSK 2968/17). Brak posiadania przymiotu strony uniemożliwia bowiem uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego, chociażby nawet złożone przez taki podmiot odwołanie zawierało trafną argumentację merytoryczną. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga zatem wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga przy tym o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, lecz powoduje jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. W przypadku zaskarżenia takiej decyzji skargą, rolą sądu administracyjnego jest jedynie ocena, czy stanowisko organu II instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest prawidłowe. Kontrola przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji organu o umorzeniu postępowania odwoławczego nie obejmuje więc badania prawidłowości decyzji organu I instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 października 2019 r., II SA/Wr 444/19).

W tym miejscu przypomnienia wymaga, że przedmiotem kontroli przez tut. Sąd było już postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania T. Ż. od ww. decyzji organu I instancji.

W wyroku z dnia 6 września 2023 r., II SA/Łd 421/23 Sąd wyjaśnił, że ochrona interesów skarżącego w przedmiotowym postępowaniu odbywać się powinna z uwzględnieniem norm prawnych regulujących jego uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości. Oddziaływanie obiektu budowlanego na inne nieruchomości podlegać winno ocenie w oparciu o przepisy prawa budowlanego, a także w oparciu choćby o przepisy wykonawcze, jakie zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 22 czerwca 2022 r. w sprawie w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych. Przyjęcie w związku z tym, że właściciel nieruchomości nie jest stroną w postępowaniu naprawczym, dotyczącym sąsiedniej nieruchomości wymaga oceny wielu przepisów i wykazania przez organ administracji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy żadne z nich nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie należącej do niego nieruchomości. Przy wyznaczaniu kręgu stron w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego podstawowe znaczenie ma ustalenie oddziaływania konkretnego obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiednie. Zasadą procesu inwestycyjnego jest poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Podobnie jak w sprawach o pozwolenie na budowę, tak też w postępowaniach naprawczych i legalizacyjnych ustalenie kręgu stron musi być poprzedzone wyznaczeniem zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości położone w sąsiedztwie w aspekcie przepisów odrębnych, do których zalicza się regulacje m.in. aktów wykonawczych do Prawa budowlanego, takich jak wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Analizując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że sam fakt bycia współwłaścicielem działki znajdującej się w sąsiedztwie nie jest wystarczający do wykazania interesu prawnego w sprawie. Skarżący nie wykazał w kontekście art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, że i w jaki sposób przedmiotowa inwestycja (przebudowa drogi) ogranicza lub będzie ograniczać zagospodarowanie jego nieruchomości i korzystanie z niej w oparciu o przepisy obowiązującego prawa. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, aby inwestycja wkraczała w linię zabudowy przy działce skarżącego bądź którykolwiek jej element wpływał na możliwość korzystania z posesji skarżącego bądź ograniczał choćby potencjalnie jego prawo własności, w tym zabudowy. Skarżący nie wykazał również, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja kształtuje jego indywidualny, konkretny interes prawny. Nie wskazano bowiem, jaki sposób zagospodarowania jego działki, dopuszczalny dotychczas, stał się ograniczony lub niedopuszczalny w związku ze sporną inwestycją, jaką stanowi przebudowa wcześniej istniejącej drogi gminnej.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotne bowiem jest, że droga gminna jest drogą istniejącą, podobnie jak budynek skarżącego. Postępowanie naprawcze, w ramach którego wydana została decyzja organu I instancji związane było zatem z przebudową drogi już istniejącej. Z dokumentacji budowlanej wynika, że z inwestycją w postaci przebudowy drogi gminnej klasy [...] o długości 365,0 m - ulicy [...] związane były prace polegające na wykonaniu nowej nawierzchni (jezdni wraz z innymi elementami) na zwężonej jezdni drogi (zwężono jezdnię drogi z 7,0 m do 5,5 m). Oznacza to, że obszar oddziaływania przebudowanej drogi uległ zmniejszeniu w stosunku do drogi pierwotnej. Jeżeli zatem skarżący twierdzi, że przed przebudową droga znajdowała się w odległości ok. 4 m od tarasu budynku, to inwestycja polegająca na przebudowie nie może wpłynąć na ograniczenie praw właścicielskich skarżącego, w tym na ograniczenie prawa dalszej zabudowy działki, skoro ograniczenia te istniały wcześniej.

Interes prawny nie może być bowiem w rozpoznawanej sprawie skutecznie wywodzony z art. 43 ustawy o drogach publicznych. Według tego przepisu, obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, która to odległość określona została w tabeli stanowiącej część omawianego przepisu, w zależności od rodzaju drogi - dla drogi gminnej w terenie zabudowy wynosi 6 m. Norma zawarta w przytoczonym przepisie reguluje wymóg obowiązujący w procesie sytuowania obiektu budowlanego przy istniejącej drodze publicznej. Nie dotyczy natomiast zjawiska odwrotnego: sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym. Ustawa o drogach publicznych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "sytuowania" obiektu budowlanego. Próbę odczytania znaczenia omawianego określenia rozpocząć można od uwagi, że pojęcie "sytuowanie" użyte w art. 43 ust. 1 oznacza nie tylko odległość obiektu budowlanego od krawędzi jezdni, ale także wskazuje na to kiedy, w procesie powstawania obiektu, przepis ten znajduje zastosowanie. W tej sytuacji, interpretacja nie może abstrahować od unormowań Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy Prawo budowlane działalność obejmującą m.in. sprawy budowy i utrzymania obiektów budowlanych normuje właśnie ta ustawa. Usytuowanie obiektów budowlanych jest przedmiotem regulacji art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych, wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do budynków, jest to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, jego przepisy nie odnoszą się, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2, do istniejącej zabudowy. Sytuowanie budynku na działce budowlanej oznacza zachowywanie określonych warunków w trakcie procesu budowy lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Uprawniony jest zatem pogląd, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odnosi się do nowej zabudowy. Przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Skoro droga gminna istniała, jej przebudowa we wskazywanym przez inwestora zakresie nie wprowadza żadnych nowych jakościowo ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego. Ograniczeń takich nie sposób również wywieść z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowane od wielu lat stanowisko, że pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązujący, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r., I OSK 1559/06). Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającym na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny w takim ujęciu dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści, czy wolności prawnie chronione (por. wyrok NSA z 11 marca 2020 r., I OSK 211/18).

Organ II instancji dokonując prawidłowej oceny stanu prawnego i faktycznego, zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał tak rozumianego zindywidualizowanego interesu prawnego, dającego podstawę do przyznania mu przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym, w szczególności nie dowiódł, że jego nieruchomość położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na przebudowie drogi gminnej przy ul. [...] w R., a przebudowa drogi spowoduje inne ograniczenie prawa do zagospodarowania nieruchomości w porównaniu do ograniczeń wywołanych istnieniem drogi przez przebudową i przed doprowadzeniem tej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Reasumując, Sąd uznał działanie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie za odpowiadające art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

P.K.