Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 431/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 431/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 sierpnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2023 r., sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 marca 2023 r. nr SKO-OL-4141-1/23 w przedmiocie nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 marca 2023r. znak: SKO-OL-4141-1/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 oraz art. 74a, art. 127, art. 191, art. 210§4 i 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2651 ze zm. dalej-O.p.) w związku z art. 17 ust. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 70,dalej-u.p.o.l.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Krynicy-Zdroju z dnia 14 grudnia 2022r. znak: FB.PiO.3135.135.2022 w sprawie stwierdzenia nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Podaniem z dnia 22 października 2022r. W.B. wystąpił do Burmistrza Krynicy-Zdroju z wnioskiem o zwrot nadpłaty za okres pobytu w Krynicy- Zdrój od godziny 17-te] dnia 1 października do godziny 10-tej dnia 8 października 2022r. w Hotelu X. W ocenie wnioskodawcy jego pobyt trwał 6 pełnych dób i 17 godzin, a zatem opłata winna być naliczona za 7 dób, podczas gdy recepcjonistka hotelu pobrała opłatę za 8 dób. Ponadto wnioskodawca wniósł o zweryfikowanie, czyjego krótki pobyt w Muszynie w dniu 7 października 2022r. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nadpłaty w wyższej kwocie.

Burmistrz Krynicy-Zdroju rozpatrzył przedmiotowy wniosek i decyzją z dnia 14 grudnia 2020r. znak: FB.PiO.3135.135.2022 stwierdził po stronie wnioskodawcy nadpłatę w opłacie uzdrowiskowej w kwocie 4,80 zł. Organ powołał w uzasadnieniu decyzji treść art. 17 ust. 1a u.p.o.l. i wskazał, że skarżący przebywał w Hotelu X. w terminie od 1.10.2022r. do 8.20.2022r., a opłatę uzdrowiskową uiścił w wysokości 38,40 zł.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji brak rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej naliczenia opłaty uzdrowiskowej w prawidłowej wysokości w związku z wyjazdem do Muszyny w dniu 7 października 2022r.

l

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 31 marca 2023r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 17 ust. 1a u.p.o.l. rada gminy może wprowadzić opłatę uzdrowiskową, którą pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych - za każdą rozpoczętą dobę pobytu. Z powyższej delegacji ustawowej Rada Miejska w Krynicy-Zdroju skorzystała w dniu 30 listopada 2021 r. wydając uchwałę nr XLII.327.2021 w sprawie opłaty uzdrowiskowej (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2021 r. poz. 7184). Zgodnie z ww. uchwałą stawka opłaty uzdrowiskowej została ustalona w wysokości 4,80 (§ 2). Rada Miejska wprowadziła również możliwość poboru rzeczonej opłaty w drodze inkasa (§ 3).

Rozpoznając przedmiotową sprawę Kolegium ustaliło, że skarżący w dniach od 1 do 8 października 2022r. przebywał w Hotelu X. Pobyt ten jest bezsporny. Z dowodu wpłaty z dnia 1 października 2022r. dokonanej przez inkasenta, to jest X.1 sp. z o.o. wynika, że należność w kwocie 38,40 zł pobrana została od skarżącego tytułem opłaty uzdrowiskowej za 8 dób. W treści wniosku z dnia 22 października 2022r. wnioskodawca zawarł dwa żądania. Pierwszy dotyczył zwrotu nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej pobranej nienależnie za jedną dobę. Drugi natomiast zbadania, czy nadpłata nie powstała w większym wymiarze w związku z krótki wyjazdem do Muszyny w dniu 7 października 2022 r. Burmistrz Krynicy-Zdroju w swoim rozstrzygnięciu stwierdził nadpłatę w opłacie uzdrowiskowej w wysokości 4,80 zł, niemniej wnioskodawca odwołał się od powyższej decyzji w części dotyczącej drugiego żądania.

W pierwszej kolejności Kolegium zauważyło, że w świetle art. 234 O.p. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Kolegium jest zatem związane rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji stwierdzającym nadpłatę w wysokości 4,80 zł w opłacie uzdrowiskowej, albowiem organ pierwszej instancji nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, bądź interesu publicznego.

Kolegium zgodziło się z argumentacją odwołania odnośnie drugiego z żądań i braku należytego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji w zakresie weryfikacji wysokości należnej opłaty uzdrowiskowej w związku z wyjazdem do Muszyny w dniu 7 października 2022r. W ocenie Kolegium lakoniczne stwierdzenie w decyzji organu i instancji, iż wnioskodawca przebywał w Hotelu X. w od 1 do 8 października 2022r. jest niewystarczające. Powyższe sformułowanie w istocie nie tłumaczy nawet przyczyn określenia nienależnej opłaty za jedną dobę. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, poprzez sporządzenie niewyczerpującego uzasadnienia faktycznego, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z dyspozycją art. 17 ust. 1a u.p.o.l. rada gminy może wprowadzić opłatę uzdrowiskową, która na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 30 listopada 2021 r. obowiązywała na terenie całej miejscowości w wyżej wskazanym okresie pobytu odwołującej się strony. Analiza ww. przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązek pobierania opłaty uzdrowiskowej od osób fizycznych powstaje dopiero wówczas, gdy dana osoba przebywała dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Przesłanka ta ziściła się w niniejszej sprawie, albowiem skarżący przebywał w Krynicy-Zdroju w dniach 1-8 października 2022r., a więc ponad wszelką wątpliwość ponad jedną dobę. Skarżący argumentuje przy tym, że w dniu 7 października 2022r. opuścił na krótko Krynicę-Zdrój i udał się do pobliskiej Muszyny. Wskazuje, że od godziny 17:00 w dniu 7 października 2022r., to jest od powrotu do Krynicy-Zdroju, do godziny 10:00 w dniu 8 października 2022r. nie upłynęło pełne 24 godziny.

Kolegium nie podzieliło ww. stanowiska skarżącego, iż krótkotrwałe opuszczenie miejscowości objętej opłatą uzdrowiskową przerywało pobyt wypoczynkowy w tej miejscowości. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że wnioskodawca wykupił wczasy 7-dniowe w Hotelu X. w X.1 sp. z o.o. z/s w T. Usługa ta zrealizowana została w całości i nic nie przemawia za tym, także dowody które skarżący wskazał na etapie odwoławczym, że realizacja 7-dniowego celu wypoczynkowego w Krynicy-Zdroju została w jakikolwiek sposób przerwana. Przyjmując nawet, że wnioskodawca nie korzystał z wyżywienia w hotelu, nadal głównym miejscem pobytu wypoczynkowego, jego wczasów, była Krynica-Zdrój, albowiem bez noclegów na terenie tej miejscowości nie sposób mówić o realizacji celu tego rodzaju. Tym bardziej urozmaicenie wczasów w postaci krótkotrwałego wyjazdu turystycznego w celu zwiedzania Muszyny nie niweczy pobytu wypoczynkowego w Krynicy-Zdroju. W związku z tym Kolegium nie zgodziło się z argumentacją skarżącego, że jego pobyt wypoczynkowy w Krynicy-Zdroju trwał tylko 6 dób.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, tj. naruszenia art. 120 i art. 121 §1 O.p. Kolegium wskazało na treść art. 74a O.p. wyjaśniając, że norma ta nie jest przejawem działania organu podatkowego lub rady gminy, ale odzwierciedla wolę ustawodawcy odnośnie sposobu rozstrzygania o wysokość nadpłaty. Burmistrz Krynicy-Zdroju zasadnie wydał decyzję w której określił wysokość nadpłaty. Rozstrzygnięcie to obarczone było pewną wadą, która jednak podlegała sanowaniu w postępowaniu prowadzonym w drugiej instancji. W ocenie Kolegium nie sposób także przyjąć, że doszło w sprawie do naruszenia zasady zaufania z jeszcze innych przyczyn, albowiem inkasent nie jest podległy, czy zależny służbowo od organu podatkowego, którym w niniejszej sprawie jest Burmistrzowi Krynicy-Zdroju. Inkasent to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu (art. 9 O.p.), przed którym ponosi odpowiedzialność za podatek pobrany, a niewpłacony (art. 30§2 O.p.). Pobór podatku nie jest bowiem żadnym władczym rozstrzygnięciem organu podatkowego skierowanym do podatnika lub właśnie inkasenta, ale czynnością materialno-techniczną. Z tej właśnie przyczyny racjonalny ustawodawca postanowił, iż orzeczenie o wysokości nadpłaty - w podatkach lub opłatach nienależnie zapłaconych lub nadpłaconych - wydawane jest w formie decyzji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił błędną interpretację art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, brak logiki w postępowaniu organów oraz niezgodność ustaleń ze stanem rzeczywistym. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie prawidłowej wysokości nadpłaty opłaty uzdrowiskowej w kwocie 9,60 zł, a także o zwrot kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2492), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 1634 ze zm., dalej-p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich wyeliminowania z obiegu prawnego.

Istota kontrowersji w sprawie odnosi się do tego czy organy administracji podatkowej zasadnie odmówiły zwrotu nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej w kwocie 4,80 zł w związku z pobytem skarżącego w Krynicy-Zdroju, w październiku 2022r.

Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187§1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180§1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p., zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

Obowiązek organu podatkowego zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wynika natomiast z art. 122 O.p., który nakazuje organowi podatkowemu podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Statuuje on tzw. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Konkretyzację tej zasady stanowi art. 187§1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Sąd podkreśla, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a strona na żadnym z etapów postępowania nie została pozbawiona, zagwarantowanego w art. 123 O.p., prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, w tym również przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd nie miał także wątpliwości, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony zgodnie z wynikającą z art. 180§1 O.p., a uszczegółowioną w art. 181 tejże ustawy, zasadą nakazującą jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Tym samym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym.

Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 201 Or, sygn. akt II FPS 8/09).

Określając ramy prawne sprawy przywołać trzeba art. 17 ust. 1a u.p.o.l., zgodnie z którym rada gminy może wprowadzić opłatę uzdrowiskową. Opłatę uzdrowiskową pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych - za każdą rozpoczętą dobę pobytu.

W sprawie nie było sporne, że Krynica-Zdrój jest uzdrowiskiem (od roku1967). Ustawa z 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, posługuje się pojęciem zakładu lecznictwa uzdrowiskowego, stanowiąc, że są nimi, po myśli art. 6:

szpitale uzdrowiskowe;

sanatoria uzdrowiskowe;

szpitale uzdrowiskowe dla dzieci i sanatoria uzdrowiskowe dla dzieci;

przychodnie uzdrowiskowe;

zakłady przyrodolecznicze;

szpitale i sanatoria w urządzonych podziemnych wyrobiskach górniczych.

Jednocześnie w ustawie tej, w art. 2 pkt 10, wskazano, że zakład lecznictwa uzdrowiskowego to przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju ambulatoryjne lub stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, działające na obszarze uzdrowiska, utworzone w celu udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, w ramach kierunków leczniczych i przeciwskazań ustalonych dla danego uzdrowiska, w szczególności wykorzystujących warunki naturalne uzdrowiska przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

Świadczeniem zdrowotnym zaś, zgodnie z art. 2 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

W myśl art. 15 ww. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (...).

Przepisy podatkowe (art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l.) zwalniają z opłaty uzdrowiskowej osoby przebywające w szpitalach. Szpital, to z kolei jednostka, która wykonuje działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, tj.m.in. takie świadczenia, które nie mogą być realizowane w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych. Do tych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne ustawa o działalności leczniczej zalicza m.in. świadczenia z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego, o ile oczywiście nie są realizowane w szpitalach.

Na podstawie art. 2 pkt 1 i 10 oraz art. 6 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, lecznictwo uzdrowiskowe prowadzone jest m.in. w uzdrowisku przez zakłady lecznictwa uzdrowiskowego, którymi są m.in.

szpitale uzdrowiskowe;

sanatoria uzdrowiskowe.

W tym stanie rzeczy wykładnia przedstawionych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że niepobieranie opłaty uzdrowiskowej na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. dotyczy osób przebywających w szpitalach, w tym - co oczywiste - także uzdrowiskowych. Nie dotyczy natomiast osób przebywających w innych zakładach lecznictwa uzdrowiskowego, w tym w sanatoriach uzdrowiskowych czy hotelach.

Przenosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że skarżący przebywał w Krynicy Zdroju Krynicy-Zdrój od godziny 17-tej dnia 1 października do godziny 10-tej dnia 8 października 2022r. w Hotelu X. Pobyt skarżącego miał zatem miejsce w hotelu nie zaś w szpitalu uzdrowiskowy czy sanatorium uzdrowiskowym.

Zgodnie z art. 46 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, gminy uzdrowiskowe mają obowiązek realizacji zadań własnych związanych z zachowaniem funkcji leczniczych. Stosownie do art. 48 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, gmina uzdrowiskowa w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 46, ma prawo do pobierania opłaty, na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Zatem ustawodawca dał gminom prawo poboru opłat, a przepisami odrębnymi są w szczególności przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które w art. 19 pkt 1 lit.d) pozwalają uchwalać stawki opłaty uzdrowiskowej. Pozwalają też zarządzać ich pobór w drodze inkasa, po myśli art. 19 pkt 2 u.p.o.l. Z tych kompetencji skorzystała Rada Miejska w Krynicy-Zdroju, wprowadzając opłatę uzdrowiskową Uchwałą nr XLII.327.2021 z dnia 30 listopada 2021 r. określiła wysokość stawki opłaty uzdrowiskowej (4,80 zł). Rada Miejska w Krynicy-Zdroju określiła także inkasentów opłaty uzdrowiskowej tj. uchwałą Nr XLII.328.2021, Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie zmiany uchwały dotyczącej poboru opłaty uzdrowiskowej w drodze inkasa, określenia inkasentów oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz. Urz. Woj. Małop.2021.7185 z dnia 6 grudnia 2021 r.). W załączniku nr 2 pkt 26 do w/w uchwały, wskazano X.1 jako inkasenta uprawnionego do poboru opłaty.

Powyższe oznacza, że w przypadku opłaty uzdrowiskowej, jej wysokości określana jest w stosownej uchwale rady gminy, a nie w drodze decyzji administracyjnej, zaś pobór następuje w drodze inkasa za pośrednictwem inkasenta. Taki też przebieg miał pobór opłaty w tej sprawie. Nie można podzielić zarzutu, że był on niezgodny z prawem.

Zgodnie z art. 72 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zdaniem Sądu opłata uzdrowiskowa jest daniną publiczną o cechach podatku, a zatem ww. regulacja ma do niej zastosowanie. Skoro jednak, jak wyżej wywiedziono, zapłata tej daniny była należna i została zapłacona, to nadpłata nie wystąpiła, o czym słusznie orzekły organy obu instancji.

Opłatę pobiera się za każdą rozpoczętą dobę pobytu, to wówczas (wraz z tym zdarzeniem - każdą rozpoczętą dobą) obowiązek zapłaty opłaty uzdrowiskowej przekształca się w zobowiązanie z tego tytułu. Uchwała może oczywiście uregulować termin i sposób uiszczenia tak powstałego zobowiązania, jednak przypadający dopiero po tym, jak zobowiązanie powstanie. Uchwała rady gminy powinna więc regulować moment powstania obowiązku podatkowego w sposób nienaruszający art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. a jeżeliby zgodnie z jej treścią obowiązek miał powstać w dniu zameldowania lub zgłoszenia faktu przebywania na terenie gminy, a nie z momentem jak reguluje to ustawa, mogłaby taka uchwała zostać podważona, jako naruszająca prawo. Jednakże, co należy podkreślić, przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest skarga na Uchwałą nr XLII.327.2021 z dnia 30 listopada 2021 r. Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju w sprawie określenia stawki opłaty uzdrowiskowej. W tej sytuacji organy ani Sąd nie mogły jej, jako obowiązującej, pominąć w procesie stosowania prawa.

Mając na uwadze ww. okoliczności faktyczne i prawne, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa w tym uchwały z 30 listopada 2021 r. w sprawie opłaty uzdrowiskowej.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez Skarżącego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji ani decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

9