Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 720/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60zd. 1,2,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca), Asesor WSA Iwona Solatycka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r., na skutek cofnięcia skargi w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2024 r. nr 0201-IOA.4103.3.2024.11 w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2019 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zarządzić zwrot na rzecz Strony skarżącej kwoty 500,00 (pięćset) złotych, uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

1. Dotychczasowy przebieg postępowania.

1.1. A. J. (dalej Strona, Skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej DIAS, organ odwoławczy) z dnia 15 lipca 2024 r. nr 0201-IOA.4103.3.2024.11 uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy (dalej NUS, organ I instancji) z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 0210-SPV.4103.175.2023 w przedmiocie określenia Stronie zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2019 r. w kwocie 16.641,00 zł i przekazująca organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Podstawą procesową wydanej przez organ odwoławczy decyzji był art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej O.p.).

W skardze Strona sformułowała zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, polegające na wadliwym uznaniu przez DIAS, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, podczas gdy – w ocenie Skarżącego – organ odwoławczy mógł samodzielnie przeprowadzić uzupełniające dowody i merytorycznie rozstrzygnąć sprawę przez uchylenie decyzji NUS i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

1.2. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

1.3. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału tutejszego Sądu z dnia 22 listopada 2024 r. wyznaczono rozprawę na dzień 28 stycznia 2025 r. Stosowne zawiadomienia w tym zakresie DIAS otrzymał w dniu 27 listopada 2024 r., a pełnomocnik Strony w dniu 9 grudnia 2024 r.

1.4. Następnie w piśmie z dnia 2 stycznia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego będący radcą prawnym oświadczył, że cofa skargę, wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego od niej wpisu sądowego na wskazany rachunek bankowy.

1.5. Na skutek zarządzenia Sędziego sprawozdawcy, w dniu 15 stycznia 2025 r. doręczono DIAS odpis pisma cofającego skargę, do którego organ odwoławczy nie odniósł się.

1.6. Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. nie stawił się nikt.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

2.1. Jak stanowią przepisy art. 60 zdanie 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

2.2. Analizując dopuszczalność cofnięcia skargi w niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które mogły przemawiać za potrzebą zakwestionowania skuteczności tego aktu dyspozycyjnego Strony, więc zapewne uznał to za najlepsze rozwiązanie z punktu widzenia interesów swojego mandanta na tym etapie i w tym stanie postępowania. Po pierwsze, Skarżący jest reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, który ma pełną świadomość skutków prawnych takiej czynności procesowej. Po drugie, zaskarżoną decyzją kasatoryjną uwzględniono wniosek Strony o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia NUS, a jedynie nie podzielono w niej, zaprezentowanego w odwołaniu, stanowiska Skarżącego o istnieniu podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, uznając, że w pierwszej kolejności trzeba jeszcze przeprowadzić w znacznej części postępowanie dowodowe (por. str. 36-38 zaskarżonej decyzji), co wydaje się być rozstrzygnięciem o charakterze generalnie neutralnym dla Strony. Po trzecie, Sąd nie dopatrzył się w sprawie okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub za uznaniem, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa. Nie stwierdzono ponadto podstaw do odrzucenia skargi z jakiegokolwiek powodu.

2.3. Z powyższych względów, na podstawie art. 60 zd. 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji.

2.4. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tego też powodu, należało orzec jak w punkcie II sentencji, zważywszy na okoliczność uiszczenia przez Skarżącego w sprawie kwoty 500,00 zł tytułem stałego wpisu sądowego.