Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1934/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 24 ust. 5
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 15 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego T. D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO, organ) decyzją z [...] sierpnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "Kpa.") w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781; dalej "u.o.d.o."), art. 6 ust. 1 lit. c oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119

z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74

z 4.03.2021, str. 35; dalej "RODO"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pana T.D. (dalej także skarżący), zamieszkałego w miejscowości R., [...],

na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Starostę O. (dalej Starosta) oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej Inspektor), polegające na udostępnianiu na rzecz Pani J.K., Pani M.L., Pana A.J. i Pana R.K. danych osobowych skarżącego:

1) odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie dotyczącym udostępnienia w dniu [...] stycznia 2020 r. przez Starostę na rzecz Pana A.J. danych osobowych skarżącego, zawartych w decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r. i innych dokumentach stanowiących część operatu przyjętego

do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...],

2) w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.

Wydaniu powyższej decyzji towarzyszył następujący stan sprawy.

W dniu [...] listopada 2020 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga T.D. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Starostę oraz Inspektora, polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżącego na rzecz Pani J.K., Pani M.L., Pana A.J. i Pana R.K..

W skardze wskazał, że zgłasza naruszenie ochrony jego danych osobowych przez pracowników Urzędu Starostwa Powiatowego w O. i pracowników Urzędu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego, poprzez "zamierzone udostępnienie informacji niejawnych osobom nieuprawnionym: J.K., M.L., A.J. i R.K.". Skarżący zarzucił, że żadna

z powyższych osób "nie posiada ustawowej legitymacji do pozyskiwania informacji, którymi się posłużyły", oraz iż "J.K., M.L.

i A.J. to wieloletni pracownicy administracji państwowej, posługującymi się kontaktami nieformalnymi".

Skarżący wniósł o przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego, a także wszczęcie procedury przewidzianej art. 78 ust. 1, art. 85

i art. 107 u.o.d.o..

Następnie, skarżący za pismem z [...] listopada 2020 r. przesłał kopie:

- decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r.,

- decyzji Inspektora Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.,

- postanowienia Wójta Gminy W. Nr [...] z [...] października 2020 r.,

- wniosku skarżącego do Wójta Gminy W. z [...] listopada 2020 r. o wydanie kopii wniosków i pism złożonych w sprawie [...], i wniósł w tym piśmie o uzupełnienie jego skargi oraz "przeprowadzenie analizy migracji załączonych dokumentów, pod kątem ustalenia udziału J.K., M.L., A.J. i R.K. w ich pozyskaniu i dalszym udostępnianiu osobom trzecim".

Pismem z [...] czerwca 2021 r. skarżący wniósł o rozszerzenie postępowania

o sprawę prowadzoną w Starostwie Powiatowym w O. pod numerem [...] "w celu ustalenia, którzy z pracowników wskazanych organów oraz radnych, utrzymywali i utrzymują kontakty, a także udzielają informacji niejawnych; J.K., M.L., A.J. i R.K.".

W piśmie z [...] września 2022 r. skarżący zarzucił, że "jeżeli M.L. w swoich donosach, skargach i publikacjach posługiwała się danymi, które mogła pozyskać wyłącznie w Starostwie Powiatowym w O., to znaczy, że tam właśnie owe dane pozyskała. (...) Skoro dwukrotnie, dane z aktów notarialnych były znane tylko notariuszom, skarżącemu i wybranym urzędnikom Starostwa Powiatowego w O., przede wszystkim z Wydziału Geodezji i Katastru, osobliwie tym, którzy dokonywali zmiany w ewidencji gruntów, to ustalenie kto przekazał dane niejawne M.L., nie może być skomplikowane.

W dacie publikacji wystąpień ML. nie było stosownych wpisów

w dziale drugim księgi wieczystej [...], skąd zatem jej wiedza

o zaszłych zmianach?". Skarżący w tym piśmie wskazał również, że "ustalenie

w jaki sposób J.K., M.L., A.J. i R.K. weszli w posiadanie decyzji MWINGiK Nr [...], [...] z dnia [...].04.2019 r. i dlaczego rzeczony organ wszczął postępowanie "z urzędu" przeciwko własnej decyzji, skutkujące nową decyzją Nr [...] [...] z dnia [...].08.2020 r., jest bardzo ważne poznawczo dla niniejszego postępowania.". Odnośnie do Pani J.K., Pani M.L. i Pana A.J., skarżący zarzucił, że "inicjując nadzwyczajne postępowanie w MWINGiK

i pozyskując moje dane osobowe we wskazanych urzędach, dysponowali i dysponują wglądem do akt spraw, których nie są stronami, co oczywiście nie jest możliwe bez pomocy ze strony urzędników.". Skarżący podniósł również, że oczekuje od Prezesa UODO "rzetelnego postępowania zakończonego decyzją, w której wskazany zostanie podmiot odpowiedzialny za wyciek jego danych osobowych oraz zgodnie z art. 102 ustawy o ochronie danych osobowych, nałożona stosowna kara".

Następnie w piśmie z [...] stycznia 2023 r. skarżący wskazał m.in., że "(...) Skoro M.L. posługiwała się danymi opisanymi w akcie notarialnym Repertorium A Nr [...] z dnia [...].12.2020 r., które nie były jeszcze ujawnione

w księdze wieczystej [...] w dacie publikacji jej artykułu w "[...]" Nr [...], tzn., że przedmiotowe dane mogła pozyskać wyłącznie od pracowników Starostwa Powiatowego w O. (...) Skoro A.J. był pracownikiem Starostwa Powiatowego w O. i jednocześnie sygnatariuszem skargi do [...] Wojewódzkiego Inspektora Geodezji i Katastru z dnia [...].01.2022 r., i skoro jak wynika z treści skargi miał swobodny dostęp do opinii biegłego R.C. [...] z dnia [...].07.2019 r., stanowiącej dokument wewnętrzny Starostwa Powiatu O. na podstawie którego wydana została decyzja nr [...] z dnia [...].10.2019 r., należy przyjąć, że to właśnie on był źródłem wycieku danych niejawnych ze Starostwa".

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie ustalono, że skarżący jest jednym z trzech współwłaścicieli działki nr ew. [...] położonej w obrębie E., gmina W., powiat o., województwo m. (dalej "działka nr [...]"). Starosta w dniu [...] listopada 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku m.in. skarżącego wprowadził aneks polegający na wyłączeniu z Uproszczonego Planu Urządzania Lasu Wsi E. działki nr [...]. W treści tej decyzji wskazano imię i nazwisko skarżącego jako informacje identyfikujące jednego z trzech wnioskodawców, imię, nazwisko

i adres skarżącego jako informacje identyfikujące jedną z trzech osób, które otrzymują decyzję.

Inspektor [...] kwietnia 2019 r. wydał decyzję Nr [...], znak

[...], którą uchylił decyzję Starosty odmawiającą przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce nr [...]. W treści tej decyzji wskazano imię i nazwisko skarżącego jako informacje identyfikujące m.in. jedną z trzech osób, które wniosły odwołanie od decyzji Starosty, jedną z trzech osób, które zwróciły się z wnioskiem do Starosty, jedną z osób fizycznych, które otrzymują decyzję Inspektora.

W dniu [...] lipca 2019 r. sporządzono protokół z przeprowadzenia klasyfikacji gruntów dotyczący działki nr [...]. W treści tego protokołu wskazane zostało imię

i nazwisko skarżącego jako informacje identyfikujące osobę, przy której udziale została dokonana klasyfikacja gruntów oraz jako informacje składające się na podpis skarżącego. Protokół ten jest częścią opracowanego operatu technicznego aktualizacji ewidencji gruntów i budynków - gleboznawczej klasyfikacji gruntów, który to operat znajduje się w posiadaniu Starosty.

Starosta decyzją Nr [...] z [...] października 2019 r. orzekł o ustaleniu klasyfikacji gruntów na działce nr [...] zgodnie z danymi zawartymi w operacie klasyfikacyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] oraz na mapie klasyfikacyjnej stanowiącej integralną część tej decyzji. W tej decyzji wskazano imię i nazwisko skarżącego jako informacje identyfikujące jedną z trzech osób, które wystąpiły z wnioskiem o kontrolę klasyfikacji gruntów na działce nr [...], jedną z trzech osób, które wniosły odwołanie od decyzji Starosty nr [...] z [...] marca 2019 r., jedną z trzech osób, które otrzymują decyzję Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r.

Starosta prowadzi postępowanie administracyjne w związku z wniesionymi przez współwłaścicieli działki nr [...], w tym skarżącego, w dniu [...] października

2019 r. zastrzeżeniami do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu Wsi E., zawierającymi wniosek m.in. o ujawnienie w ww. planie zmian klasyfikacji gruntów opisanych w decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r.

Jak wynika z wyjaśnień Inspektora z [...] marca 203 r., nie posiada on i nie posiadał materiałów sprawy prowadzonej przez Starostę pod sygnaturą [...].

Pan A.J. wniósł do Starosty wniosek z [...] stycznia 2020 r.

o udostępnienie materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

w którym jako określenie materiałów zasobu będących przedmiotem wniosku wskazano "[...]", jako parametry charakteryzujące zakres uprawnień do przetwarzania materiałów zasobu zakreślono "dla potrzeb własnych niezwiązanych z działalnością gospodarczą, bez prawa publikacji w sieci internet". Na formularzu dołączonym do wniosku jako dane identyfikujące obszar objęty wnioskiem wskazano miejscowość E., gminę W., numer działki [...].

W oparciu o ww. wniosek w dniu [...] stycznia 2020 r. Panu A.J. została udostępniona przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej kopia decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r., wraz z innymi dokumentami, jako element stanowiący część operatu przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...]. Starosta w złożonych w sprawie wyjaśnieniach, jako podstawę prawną udostępnienia ww. materiałów, wskazał art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Starosta podniósł również, że wydana kopia decyzji nie jest jednym z dokumentów, o których mowa w art. 24 ust. 5 ww. ustawy, nie zachodzi zatem konieczność wykazania interesu prawnego, tym bardziej, że powyższy dokument nie stanowi podstawy ujawnienia danych podmiotowych

w operacie ewidencji gruntów i budynków i nie zawiera danych osobowych. Starosta zaprzeczył, aby doszło do udostępnienia danych osobowych skarżącego w inny sposób niż poprzez realizację ww. wniosku Pana A.J.

Pismem z [...] lutego 2020 r. Pan A.J., Pan R.K., Pani M.L. i Pani J.K. - mieszkańcy Osiedla R. w gminie W. - wnieśli do Starosty o wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty nr [...]

z [...] listopada 2018 r. w sprawie wprowadzenia aneksu do Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu wsi E. oraz dokonanie kontroli zgodności tej decyzji

z prawem. Wniosek ten dotyczył działki nr [...].

W odpowiedzi na powyższe pismo z [...] lutego 2020 r. Starosta pismem

z [...] marca 2020 r. poinformował, że wszczęcie postępowania jest bezprzedmiotowe, działka została ujęta w przygotowanym na nową perspektywę czasową projekcie Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu wsi E., a Inspektor prowadzi kontrolę dotyczącą gleboznawczej klasyfikacji gruntów na omawianej działce. W piśmie tym nie wskazano danych osobowych skarżącego.

Wójt Gminy W. postanowieniem Nr [...] z [...] października 2020 r., zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżącego złożony

w dniu [...] lipca 2020 r., w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] o długości L-35m i przekroju wewnętrznym 1200mm na terenie działki nr [...]. W treści postanowienia zostało wskazane imię i nazwisko skarżącego jako informacje identyfikujące wnioskodawcę oraz osobę, która otrzymuje postanowienie.

Skarżący wnioskiem z [...] listopada 2020 r. zwrócił się do Wójta Gminy W. o dostarczenie kopii wniosków i pism złożonych w sprawie [...], w jego treści zawarto: imię, nazwisko, adres i adres poczty elektronicznej skarżącego oraz jego podpis.

Starosta nie dysponuje postanowieniem Nr [...] z [...] października 2020 r.

i wnioskiem skarżącego do Wójta z [...] listopada 2020 r. o wydanie kopii wniosków

i pism złożonych w sprawie [...]. Dokumentów tych brak jest również w aktach Inspektora zgromadzonych w związku z prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi.

Z wyjaśnień Starosty z [...] marca 2023 r. wynika, że w celu aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków otrzymał od notariusza akt notarialny Repertorium A Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., który zawiera dane osobowe innego niż skarżący współwłaściciela działki nr [...] oraz dane osobowe osoby działającej

w imieniu spółki, będącej drugą stroną transakcji, której dotyczył akt notarialny.

Starosta wyjaśnił, że nie udostępnił Panu A.J., Pani J.K., Pani M.L. i Panu R.K.:

- decyzji Inspektora Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.,

- postanowienia Wójta Gminy W. Nr [...] z [...] października 2020 r.,

- wniosku skarżącego do Wójta Gminy W. z [...] listopada 2020 r. o wydanie kopii wniosków i pism złożonych w sprawie [...].

Wspomniane dokumenty nie wchodzą w skład operatu technicznego przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (

Pismem z [...] stycznia 2020 r. Pan A.J., Pan R.K., Pani M.L., i Pani J.K. wnieśli do Inspektora

o dokonanie kontroli poprawności przeprowadzonej klasyfikacji gruntów na terenie działki nr [...].

Pismem z [...] czerwca 2020 r. Inspektor udzielił Panu A.J. odpowiedzi na pismo z [...] stycznia 2020 r.

Na skutek pisma z [...] stycznia 2020 r. Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., orzekającej o ustaleniu klasyfikacji gruntów na działce nr [...], zgodnie z operatem klasyfikacyjnym nr [...].

W postępowaniu tym Inspektor wydał decyzję Nr [...], znak [...], z [...] sierpnia 2020 r. W treści tej decyzji wskazano imię

i nazwisko skarżącego jako informacje identyfikujące jedną z trzech osób występujących z pismami w sprawie, której dotyczy decyzja. W treści tej decyzji wskazano również imię, nazwisko i adres skarżącego jako dane identyfikujące jedną z osób, które otrzymują decyzję. Akta tego postępowania zostały udostępnione przez Inspektora stronom postępowania - skarżącemu i innemu współwłaścicielowi działki nr [...]. O czynnościach w postępowaniu administracyjnym oraz o treści rozstrzygnięcia informowane były tylko strony postępowania - właściciele działki

nr [...] oraz Starosta. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Inspektor przekazał decyzję

Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. Staroście.

W skierowanym do Starosty piśmie z [...] stycznia 2021 r. Inspektor poinformował, że:

- zwraca akta I instancji nr [...] oraz operat nr [...], dotyczące klasyfikacji gleboznawczej na działce nr [...],

- Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] października 2020 r. znak [...] uchylił w całości decyzję Inspektora Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nr [...]

z [...] października 2019 r., dotyczącej ustalenia klasyfikacji gruntów na działce nr [...]

i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji.

Inspektor wyjaśnił, że nie udostępnił danych osobowych skarżącego na rzecz Pani J.K., Pani M.L., Pana A.J. lub Pana R.K..

Jak stwierdził organ w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji,

na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że Starosta

w dniu [...] stycznia 2020 r. udostępnił na rzecz jednej z osób, których dotyczy wniesiona przez skarżącego skarga, tj. Pana A.J., dane osobowe skarżącego zawarte w decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r. i innych dokumentach stanowiących część operatu przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...]. Udostępnienie danych osobowych było wynikiem złożenia przez Pana A.J.

do Starosty wniosku z [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Prezes UODO wyjaśnił, że na administratorze danych osobowych, którym

w rozumieniu art. 4 pkt 7 RODO, jest w ramach tego procesu udostępnienia danych osobowych Starosta, ciąży obowiązek prawny przetwarzania danych osobowych zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności obowiązek zapewnienia, by przetwarzanie odbywało się na podstawie co najmniej jednej z enumeratywnie wymienionych przesłanek art. 6 ust. 1 RODO. Katalog przesłanek wymienionych

w art. 6 ust. 1 RODO jest zamknięty. Każda z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych ma charakter autonomiczny i niezależny. Z uwagi na konstytucyjnie uregulowaną zasadę legalizmu, według której organy władzy publicznej (a zatem również Starosta) działają na podstawie i w granicach prawa,

w niniejszej sprawie istotne znaczenie posiada art. 6 ust. 1 lit. c RODO. Z przepisu tego wynika, że przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze.

Mając powyższe na uwadze, organ przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Stwierdził, że przywołane regulacje przewidują jawność informacji wchodzących w skład operatu ewidencyjnego, w tym informacji zawartych

w dokumentach uzasadniających wpisy do bazy danych. Przewidują też, co do zasady nieograniczone prawo do żądania udostępnienia takich informacji. Jedyne ograniczenie dotyczy udostępniania danych właścicieli nieruchomości, które to udostępnienie może nastąpić wyłącznie na rzecz podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego

i kartograficznego nakłada zaś na starostów obowiązek udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Zatem udostępnienie przez Starostę w dniu [...] stycznia 2020 r. na rzecz Pana A.J. danych osobowych skarżącego zawartych w decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r.

i innych dokumentach stanowiących część operatu przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...] na skutek rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nastąpiło w ramach wypełnienia obowiązku Starosty wynikającego z art. 24 ust. 3 tej ustawy. Oznacza to, że wystąpiła legalizująca ten proces przetwarzania danych osobowych skarżącego przesłanka określona w art. 6 ust. 1 lit c RODO.

Wobec powyższego brak jest w ocenie organu podstaw do stwierdzenia w tym zakresie naruszenia przez Starostę przepisów o ochronie danych osobowych.

W związku z niestwierdzeniem takiego naruszenia brak jest podstaw do skorzystania z uprawnień naprawczych Prezesa UODO wynikających z art. 58 ust. 2 RODO. Tym samym Prezes UODO w tym zakresie nie ma podstaw faktycznych i prawnych

do uwzględnienia wniosku skarżącego.

Prezes UODO zaznaczył jednocześnie, że poza zakresem jego kompetencji jest dokonywanie oceny, czy Starosta w sposób prawidłowy uznał, że wniosek Pana A.J. o udostępnienie materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy rozpatrzyć pozytywnie. Kontrola przestrzegania i stosowania przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, należy bowiem - stosownie do art. 7b ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego

i kartograficznego - do kompetencji wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, który to jest również organem wyższego stopnia

w rozumieniu Kpa., w stosunku do organów administracji geodezyjnej

i kartograficznej (art. 7b ust. 2 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Prawidłowość zaś rozstrzygnięć starostów i wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego w przedmiocie udostępnienia informacji

z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podlega z kolei kontroli sądów administracyjnych. Prezes UODO nie jest zaś organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego

w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami.

W pozostałym zakresie przedmiotu niniejszej sprawy Prezes UODO zauważył, że zgromadzony w niej materiał dowodowy wskazuje, iż poza udostępnieniem przez Starostę w dniu [...] stycznia 2020 r. na rzecz Pana A.J. danych osobowych skarżącego zawartych w decyzji Starosty Nr [...] i innych dokumentach stanowiących część operatu przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...], nie doszło

do udostępnienia przez Starostę i Inspektora danych osobowych skarżącego

na rzecz przywołanych powyżej osób. Starosta w złożonych w sprawie wyjaśnieniach zaprzeczył, aby doszło do udostępnienia danych osobowych skarżącego w inny sposób niż poprzez realizację wniosku Pana A.J.. Również Inspektor wyjaśnił, że nie udostępnił danych osobowych skarżącego na rzecz Pani J.K., Pani M.L., Pana A.J. lub Pana R.K.. Odnośnie do postanowienia Wójta Gminy W. Nr [...] z [...] października 2020 r. i wniosku skarżącego do Wójta z [...] listopada 2020 r. o dostarczenie kopii wniosków i pism złożonych w sprawie [...] – których również dotyczy skarga skarżącego – zebrany

w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że udostępnienie zawartych w tych dokumentach danych osobowych skarżącego przez Starostę lub Inspektora byłoby niemożliwe. Starosta i Inspektor nie dysponują bowiem tymi dokumentami, co jednoznacznie wynika ze złożonych przez nich wyjaśnień. Zatem nie można uznać, aby poza udostępnieniem przez Starostę w dniu [...] stycznia 2020 r. danych osobowych skarżącego na rzecz Pana A.J. kwestionowane przez skarżącego procesy udostępniania jego danych osobowych przez Starostę

i Inspektora zaistniały. Powyższe skutkuje niemożnością wydania w tym zakresie przez Prezesa UODO jakiejkolwiek decyzji merytorycznej. Ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy bowiem zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu, odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem, w procesie przetwarzania danych – jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko

o tyle, o ile skarżony proces przetwarzania danych osobowych zaistniał. Niniejsze postępowanie w tym zakresie podlega zatem umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kpa. jako bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze, że skarżący w piśmie z [...] listopada 2020 r. wniósł

o przeprowadzenie analizy migracji załączonych przez niego dokumentów pod kątem ustalenia udziału Pani J.K., Pani M.L., Pana A.J. i Pana R.K. również w ich dalszym udostępnianiu osobom trzecim, Prezes UODO wskazał, że udział tych osób

w dalszym udostępnianiu danych osobowych skarżącego nie może być badany

w niniejszym postępowaniu, ponieważ skarżący przedmiotem swojej skargi

do Prezesa UODO nie uczynił kwestii dopuszczalności udostępniania jego danych osobowych przez ww. osoby.

Odnośnie do wniosków skarżącego o wystąpienie do Centralnego Biura Antykorupcyjnego o:

- bilingi rozmów, treść zabezpieczonych rozmów oraz zapisów na dyskach twardych komputerów pracowników Starostwa Powiatowego w O. i pracowników urzędu Inspektora odnoszących się do kontaktów z Panią J.K., Panią M.L., Panem A.J. i Panem R.K.,

- zapisy rozmów telefonicznych Pani J.K., Pani M.L., Pana A.J. i Pana R.K.

z pracownikami Starostwa Powiatowego w O. i urzędu Inspektora, a także

z osobami trzecimi, z którymi rozmowy obejmowałyby temat działki nr [...], temat decyzji Starosty Nr [...] z [...] października 2019 r. i temat wznowienia postępowania przez Inspektora w sprawie ww. decyzji Starosty,

Prezes UODO wskazał, że Centralne Biuro Antykorupcyjne jest służbą specjalną

w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2023 r. poz. 1136). Przepis ten stanowi, że przy Radzie Ministrów działa Kolegium do Spraw Służb Specjalnych, jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach programowania, nadzorowania

i koordynowania działalności ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, oraz podejmowanych dla ochrony bezpieczeństwa państwa działań Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa, Krajowej Administracji Skarbowej, organów informacji finansowej oraz służb rozpoznania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl art. 6 pkt 2 u.o.d.o., tej ustawy oraz RODO nie stosuje się do działalności służb specjalnych

w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Art. 6 pkt 2 u.o.d.o. wyłącza zatem

w stosunku do Centralnego Biura Antykorupcyjnego wszelkie uprawnienia Prezesa UODO, które umożliwiałyby pozyskanie w niniejszym postępowaniu informacji zebranych w ramach działalności Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w tym uprawnienia wskazane w art. 64 i art. 84 u.o.d.o. oraz uprawnienia wynikające

z przepisów stosowanych na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.d.o. Wobec powyższego

w niniejszym postępowaniu wnioski skarżącego o wystąpienie do Centralnego Biura Antykorupcyjnego celem pozyskania informacji znajdujących się w posiadaniu tego podmiotu nie mogły zostać zrealizowane.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na wskazaną na wstępie decyzję Prezesa UODO, skarżący wniósł

o jej uchylenie w całości. Wydanej decyzji zarzucił:

1. uchybienie art. 35 Kpa.,

2. uchybienie przepisom art. 7 ust. 1, art. 64, art. 68 ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 84 ust. 1 pkt 3, art. 87, art. 101, art. 107 ust. 1 u.o.d.o.,

3. błędną interpretację przepisów u.o.d.o., na niekorzyść skarżącego,

4. odrzucenie wniosków dowodowych w zakresie skorzystania z zasobów kancelarii tajnych Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

5. błędną interpretację przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne,

w odniesieniu do udostępniania zasobów operatów geodezyjnych,

6. formułowanie stwierdzeń wewnętrznie sprzecznych,

7. przyjmowanie za miarodajne ("na wiarę") wyjaśnień urzędników, pomimo oczywistych dowodów, że są one co najmniej wątpliwe,

8. pominięcie oczywistych faktów, że M.L. dwukrotnie dysponowała danymi niejawnymi, dotyczącymi skarżącego, które mogła pozyskać wyłącznie z aktów notarialnych, zdeponowanych w Starostwie Powiatowym

w O.,

9. pominięcie korupcyjnego charakteru sekwencji zdarzeń, związanych, tak

z samym pozyskaniem dokumentów przez A.J. w Starostwie Powiatowym w O., jak i dalszym ich wykorzystywaniem w postępowaniu przed Inspektorem, zainicjowanym donosem przez M.L., J.K., A.J. i R.K.,

10. pominięcie oczywistego faktu podżegania do przestępstwa przez osoby, które wpierw pozyskały dane niejawne w Starostwie O., a następnie wykorzystały je do nakłonienia Inspektora do czynności niezgodnych z prawem.

Zdaniem skarżącego kwestia korzystania przez M.L.

z danych niejawnych, zawartych w aktach notarialnych, złożonych w Starostwie Powiatowym w O., została potraktowana marginalnie, jako rzecz nieistotna. Jeden z dwóch kluczowych i udokumentowanych zarzutów postawionych Staroście, organ skreślił przy pomocy kilku frazesów, dając wiarę oświadczeniu Starosty, że ten nie udostępniał danych niejawnych skarżącego M.L.. Wartość takiego oświadczenia jest żadna wobec bezspornych faktów.

Jak stwierdził skarżący, pokrętne tłumaczenie organu, że dane pozyskane

z jednego z tych aktów notarialnych nie dotyczą bezpośrednio skarżącego, jest nie do przyjęcia, bowiem jak wynika z dokumentów wytworzonych przez M.L., J.K., A.J. i R.K., każde nieuprawnione pozyskanie danych z owych aktów notarialnych, wymierzone było w skarżącego.

Uznanie przez Prezesa UODO za dokument miarodajny, wniosku A.J. z [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie danych, skierowanego

do Starosty, należy potraktować jako "skrajną naiwność, graniczącą z brakiem kompetencji.". Co ważne, tego dokumentu nie było początkowo w aktach sprawy, pojawił się on dopiero po licznych monitach skarżącego, kwestionującego rzetelność postępowania. W tej kwestii, za dokument miarodajny, można uznać wyłącznie dziennik wpływu korespondencji Starostwa z [...] stycznia 2020 r., zweryfikowany osobiście i bezpośrednio przez pracownika UODO, potwierdzający lub nie, że taki wniosek rzeczywiście wpłynął lub nie wpłynął.

W ocenie skarżącego Prezes UODO nie odniósł się w ogóle do kryteriów udostępnienia dokumentów przez Starostę, a zdaniem organu, każdy może otrzymać dokumenty z akt sprawy, w której nie jest stroną, bez podania uzasadnienia do czego

są mu one potrzebne.

Zdaniem skarżącego A.J. w żaden sposób nie uzasadnił interesu w pozyskaniu przedmiotowych dokumentów, natomiast dalszymi czynnościami (donosami), udowodnił, że działał z pobudek niskich

i w okolicznościach spełniających przesłanki podżegania do przestępstwa.

Skarżący w licznych monitach zwracał uwagę organowi na nieudolność prowadzonego postępowania, rażące błędy referendarza UODO, jego nieznajomość ustawy o ochronie danych osobowych i Kpa. Owa nieudolność przełożyła się zdaniem skarżącego na efekt końcowy, tj. niewiarygodność ustaleń Prezesa UODO, ustaleń opartych na oświadczeniach Starosty i Inspektora, czyli organów podejrzanych o łamanie ustawy o ochronie danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do zarzutów postawionych w jej treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie poddaje się ona kontroli instancyjnej.

W realiach faktycznych sprawy, pierwszą kwestią wymagającą zbadania przez Sąd było ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszelkie, wymagane prawem elementy.

W myśl art. 107 § 1 Kpa. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja,

w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie

o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje natomiast to, jak powinno wyglądać uzasadnienie decyzji. Winno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Organ uzasadniając wydaną decyzję powinien więc odnieść się przede wszystkim do materiału dowodowego jaki zgromadził w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno materiału dowodowego, na którym się oparł przy rozstrzyganiu, jak też materiału, któremu odmówił wiary. Przy czym dodania wymaga to, iż materiał dowodowy tworzą zarówno dowody zebrane z urzędu przez organ, jak też dowody powołane przez stronę postępowania. Oczywiście organ nie jest związany wnioskami dowodowymi zgłoszonymi przez stronę, nie mniej jednak

w sytuacji, gdy konkretnych dowodów zgłoszonych przez stronę nie zamierza przeprowadzać, winien w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sposób wielce szczegółowy wyjaśnić powody takiego zachowania. Jeśli bowiem Sąd nie pozna motywacji przyświecającej organowi przy ustalaniu stanu faktycznego, nie będzie w stanie ocenić tego, czy stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy – tj. odpowiadający rzeczywistości.

W końcowej zaś fazie uzasadnienia, organ powinien przedstawić swoje wnioski, jakie wysnuł po zbadaniu dowodów zebranych w sprawie.

Podkreślenia wymaga również to, że skoro decyzja stanowi stanowcze rozstrzygnięcie konkretnej sprawy administracyjnej, to jej uzasadnienie musi

w sposób równie stanowczy precyzować cały tok rozumowania organu. Tylko bowiem poprawnie sporządzone uzasadnienie decyzji umożliwia Sądowi przeprowadzenie weryfikacji poprawności danego rozstrzygnięcia. W rezultacie tylko decyzja poprawnie uzasadniona, poddaje się kontroli sądowej.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało,

iż organ nie podołał obowiązkowi właściwego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ nie ocenił wyjaśnień złożonych przez Starostę O. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, przytoczył jedynie fakty zaistniałe w niniejszej sprawie, poprzestał na przywołaniu wyjaśnień powyższych osób i przytoczeniu regulacji prawnych mających w sprawie zastosowanie. W uzasadnieniu decyzji próżno jednakże szukać stanowczego stwierdzenia Prezesa UODO, by dał wiarę przedmiotowym wyjaśnieniom. Powyższe sprawia więc, iż brak jest w sprawie ustalonego stanu faktycznego. Fakty muszą być bowiem ustalone w sposób stanowczy. Organ nie może zaś, tak kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii, pozostawiać domysłom strony czy Sądu.

Organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że podstawą legalizacji przetwarzania (przekazania) danych osobowych skarżącego na rzecz A.J. były przepisy ustawy Prawo geologiczne i kartograficzne. Przepisy te zdaniem organu przewidują jawność informacji wchodzących w skład operatu ewidencyjnego, w tym informacji zawartych w dokumentach uzasadniających wpisy do bazy danych. Przewidują też, co do zasady nieograniczone prawo do żądania udostępnienia takich informacji. Jedyne ograniczenie dotyczy udostępniania danych właścicieli nieruchomości, które to udostępnienie może nastąpić wyłącznie na rzecz podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Wobec powyższego co najmniej nie uzasadnione jest zdaniem Sądu stanowisko organu, że do kompetencji Prezesa UODO nie należy sposób rozpoznania wniosku A.J. przez Starostę, gdyż nieprawidłowo rozpoznany wniosek znosi przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Starostę.

W świetle powyższych wniosków, Sąd nie znając ustalonego przez organ

w sposób pewny stanu faktycznego, jak również nie znając motywów jakimi kierował się organ przy ustalaniu przedmiotowej materii, nie jest w stanie odnieść się do merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze. Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy organ należycie uzasadni swoje stanowisko, wyrażone w skarżonej decyzji.

Kolejnym uchybieniem organu, które tut. Sąd stwierdził z urzędu, była rozbieżność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a jego uzasadnieniem w zakresie umorzenia postępowania. Z treści motywów decyzji można wywieść wniosek,

iż organ po dokonaniu merytorycznej analizy sprawy, nie znalazł podstaw

do uwzględnienia skargi inicjującej postępowanie administracyjne. Mimo tego, organ nie wydał rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym a jedynie rozstrzygnięcie formalne. Tego typu wewnętrzna sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem nie mogła ujść uwadze Sądu i nie mogła spotkać się z jego akceptacją. Organ rozpoznając sprawę winien zdecydować się na konkretną podstawę rozstrzygnięcia – merytoryczną lub formalną i wydane rozstrzygnięcie uzasadnić stosownie do tego, jakich podstaw dotyczy.

Zwrócić też należało uwagę organowi, iż w sposób niewłaściwy odkodował pojęcie bezprzedmiotowości postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania było i jest żądanie strony wyartykułowane w skardze inicjującej postępowanie. Skoro żądania tego strona nie cofnęła skutecznie przed organem, to na dzień wydawania skarżonej decyzji nadal istniał przedmiot postępowania. Diametralnie inną materią jest natomiast zasadność żądania strony. Stwierdzenie przez organ niezasadności żądania nie oznacza jednak braku przedmiotu sprawy.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.). O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 tej ustawy, przyznając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do sporządzenia poprawnego uzasadnienia, uwzględniającego uwagi poczynione przez Sąd administracyjny.

-----------------------

4