Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1119/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1,kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi K. M. i S. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz na rozbiórkę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zwanej dalej, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A. pozwolenie na budowę sieci elektroenergetycznej wraz ze stacją transformatorową typu [...] oraz rozbiórkę istniejącej stacji słupowej obręb działki nr [...], oraz nr [...] (przed podziałem) - po podziale nr [...].

Od tej decyzji odwołanie wnieśli K. M. i S. M. zarzucając błędy proceduralne oraz merytoryczne między innymi w zakresie kwalifikacji stacji transformatorowej jako budowli oraz naruszenie ich interesów poprzez ograniczenie dostępu do drogi publicznej i pogorszenie warunków użytkowania nieruchomości.

Wojewoda decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. [...]7 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy, jak wynika to z uzasadnienia decyzji ostatecznej, dokonał analizy wniosku inwestora z dnia [...] i ustalił w oparciu o projekt budowlany, że zamiarem inwestora jest budowa linii kablowej [...], linii kablowych [...] i stacji transformatorowej typu [...] dla potrzeb zasilania istniejących odbiorców energii elektrycznej w obszarze [...]. Zamierzenie planowane jest do realizacji w obrębie ewidencyjnym na działkach nr , oraz nr [...] (przed podziałem) - po podziale nr [...], [...]. Przebieg projektowanych linii kablowych będzie zrealizowany w obrysie istniejącej drogi gminnej – ul. dz.nr [...] (po podziale dz. nr [...] () i nr () oraz działek nr [...] pełniących funkcję dróg dojazdowych do kompleksu wydzielonych działek (rys. nr 1). Projektowana stacja transformatorowa (kontenerowa betonowa o wym. [...] )przewidziana została do realizacji na działce nr [...] (droga gminna) – po podziale działka nr [...] () w odległości [...] od krawędzi jezdni i od działki nr [...] stanowiącej własność K. i S. M. Zakres robót obejmuje ponadto rozbiórkę istniejącej stacji transformatorowej słupowej [...] "." Nr [...]na działkach [...] z dowiązaniami [...].

Organ II instancji ustalił dalej, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r.

Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) oraz nie narusza postanowień obowiązujących dla terenu obszaru chronionego krajobrazu "" ustalonych uchwałą Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa z dnia 15 września 2009 r. ze zm. Przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] ustalającej na rzecz inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego oraz postanowieniem Wójta z dnia [..] wyjaśniającym wątpliwości co do treści ww. decyzji. Ponadto pismem z dnia 22.03.2014 r. Wójt Gminy pozytywnie zaopiniował projektowaną lokalizację stacji transformatorowej oznaczonej na załączniku graficznym jako wariant III.

Według Wojewody, przedłożony projekt budowlany jest kompletny, inwestor uzyskał wymagane prawem uzgodnienia i opinie, projekt został sporządzony

i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, projektanci złożyli oświadczenie zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy P.b. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, do wniosku załączono informację BIOZ, inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane przewidzianymi pod zagospodarowanie w ramach projektowanej inwestycji. Ponadto organ ten ustalił,

że działka nr [..]() o pow. [...] ha uległa podziałowi na działki nr [...] () - pow. [...] ha oraz () – pow. [...] ha.

W oparciu o dokonane ustalenia Wojewoda stwierdził, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy P.b., organ architektoniczno-budowlany stosownie do treści art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji uwzględniającej wniosek.

Wojewoda stwierdził, że ponowna analiza akt sprawy dokonana przez organ odwoławczy nie potwierdziła zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

W ocenie organu odwoławczego, projektowana stacja transformatorowa nie jest budynkiem, o którym mowa w art. 3 pkt 2, lecz budowlą zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zatem w stosunku do niej nie mają zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki m powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wskazując na powyższe definicje, Wojewoda wyjaśnił, że dla zaliczenia konkretnego obiektu do kategorii budynków nie wystarczy ustalenie, że obiekt ten posiada pokrycie dachowe, ściany oraz umocowanie w gruncie.

Obiektem budowlanym w postaci budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy P.b. jest bowiem obiekt spełniający definicje budynku zawartą w pkt 2 tego przepisu, dla którego instalacje i urządzenia techniczne są urządzeniami budowlanymi w rozumieniu pkt 9 art. 3 ustawy, czyli służą funkcjonowaniu tego obiektu jako budynek. Natomiast budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy). W tym przypadku urządzenia budowlane nie służą funkcjonowaniu budynku, lecz same zostały uznane za budowlę jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 ustawy). Dotyczy to zarówno części budowlanych urządzeń technicznych, jak i fundamentów pod maszyny i urządzenia.

Z dołączonego do akt projektu budowlanego wynika, że projektowana stacja transformatorowa [...] składa się z kontenera betonowego wraz z umieszczonymi wewnątrz urządzeniami rozdzielczymi [...] i infrastrukturą AMI, wnętrze stacji zostało technologicznie dopasowane do umieszczonych w nim urządzeń i jest jednym z elementów nierozerwalnie związanych z projektowanymi elektroenergetycznymi liniami kablowymi. Kontener spełnia funkcję podrzędną względem umieszczonych w nim urządzeń i jest częścią budowlaną tych urządzeń w rozumieniu art. 3 ust. 3. Natomiast linie i trakcje elektroenergetyczne są w rozumieniu art. 3 pkt 3 lit. a ustawy P.b. obiektem liniowym i budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3. Projektowana stacja jest elementem projektowanej sieci, bez którego obiekt ten nie mógłby funkcjonować.

W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw faktycznych i prawnych do traktowania przedmiotowej stacji jak budynek. Na poparcie swego stanowiska organ powołał się na orzeczenia NSA (II OSK 1238/10) i WSA (II SA/Bk 955/13), które potwierdzają, że stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Co do dołączonej do odwołania kopii typowego projektu architektoniczno-budowlanego stacji transformatorowej [...] i zawartych w nim informacji wskazujących na konieczność zachowania warunków technicznych określonych

w rozporządzeniu MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wojewoda stwierdził, że informacje te nie stanowią wykładni prawa i podstaw prawnych do działania organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Zdaniem Wojewody, inwestor prawidłowo, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, na druku określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.) złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, na których przewidział realizację projektowanych robót w tym działką nr [...] obręb jednostka ewidencyjna .

Organ wyjaśnił nadto, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie ograniczają prawa inwestora do wystąpienia do właściwego organu jednym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na rozbiórkę w sytuacji, gdy przedmiotowe roboty są powiązane technologicznie.

Za bezprzedmiotowe organ drugiej instancji uznał uwagi skarżących dotyczące procedury wydawania decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Co do lokalizacji projektowanej stacji transformatorowej w pasie drogi gminnej

(dz. nr [...] ) inwestor uzyskał zgodę właściwego organu - Wójta Gminy (decyzja z dnia [...]) zgodnie z wymogiem art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Inwestor został zobowiązany, przed przystąpieniem do prowadzenia robót w pasie drogowym do wystąpienia do zarządcy drogi o zgodę na prowadzenie robót w pasie drogowym oraz umieszczenie przedmiotowych urządzeń. Zajęcie pasa drogowego mające wpływ na ruch drogowy lub ograniczenie widoczności na drodze albo powodujące wprowadzenie zmian

w istniejącej organizacji ruchu wymaga dołączenia do wniosku zatwierdzonego przez właściwy organ projektu organizacji ruchu.

Do projektu budowlanego dołączono pozytywną opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego z dnia [...].

Lokalizacja projektowanej stacji transformatorowej, wbrew twierdzeniom skarżących nie koliduje z projektowaną kanalizacją deszczową objętą decyzją Starosty z dnia [...]., której lokalizacja podlegała również obowiązkowi uzyskania opinii ZUDP (opinia z dnia [...]).

Wojewoda nie uwzględnił także zarzutu, że budowa stacji transformatorowej ograniczy skarżącym dostęp do drogi publicznej i wskazał, że odwołujący się są właścicielami działki nr [...] bezpośrednio przyległej do działki nr [...] oraz sąsiednich działek nr [...] Jak wynika z zawartego w projekcie budowlanym projektu zagospodarowania terenu (rys. nr 1) oraz projektu zagospodarowania terenu stacji transformatorowej (rys. E5), istniejące ogrodzenie działki [..] od strony wyposażone jest w 2 bramy. Projektowana lokalizacja stacji transformatorowej nie wprowadza ograniczeń z istniejących wejść. Ustalono ponadto, że Starosta decyzją z dnia [...] udzielił Gminie pozwolenia na przebudowę ulicy . Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje wykonanie zjazdu na działkę [...] bezpośrednio z tej ulicy w miejscu jednej z istniejących bram. Poprzez ten zjazd zapewniono również dostęp do drogi publicznej kolejnym działkom nr [...], co potwierdza projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty z dnia [...] nr [...], którą udzielono skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...]. Lokalizacja stacji transformatorowej w żaden sposób nie koliduje z lokalizacją przedmiotowego zjazdu.

W ocenie Wojewody, lokalizacja stacji transformatorowej w odległości 1m od granicy z działką nr [...] nie spowoduje negatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego związanego z jej funkcjonowaniem. Zagospodarowanie działek nr [...] zatwierdzone decyzją Starosty z dnia [...], wydaną na rzecz skarżących przewiduje budowę budynku mieszkalnego w odległości ok.[..] m od projektowanej stacji transformatorowej. Zgodnie z wyjaśnieniem projektanta przedłożonym na etapie postępowania przed organem I instancji, przedmiotowy transformator jest nisko stratny, o niskiej emisji pola elektromagnetycznego, gdzie oddziaływanie nie wykracza poza gabaryt kontenera i nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz organizmy żywe. Przedmiotowa stacja [...] jako stacja o napięciu znamionowym niższym niż [..] nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego 50 Hz odpowiadającemu częstotliwości sieci elektromagnetycznej, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, dopuszczalna wartość składowej magnetycznej niskich częstotliwości (Hz) wynosi 60A/m natomiast dopuszczalna wartość składowej elektrycznej dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nie może przekraczać 1 kV/m (załącznik nr 1 tabela 1). Wartości składowych dla ww. zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego określone dla miejsc dostępnych dla ludzi nie są niższe (załącznik nr 1 tabela 2). Do wykonania pomiarów poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku zobowiązani są wyłącznie prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne o napięciu znamionowym nie niższym niż kV (art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), zatem nie dotyczą projektowanej stacji transformatorowej o napięciu kV.

Zdaniem organu odwoławczego, ponowna szczegółowa analiza akt sprawy potwierdziła, że projektowana inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów,

w tym art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane.

Wyżej opisaną decyzję ostateczną K. i S. M. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,

2. art. 39 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów według norm przypisanych.

Z uzasadnienia skargi wynika, że zarzucanego skargą naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący upatrują po pierwsze w wadliwej decyzji lokalizacji celu publicznego, która nie określa dokładnie lokalizacji stacji transformatorowej, po drugie, w błędnej kwalifikacji stacji transformatorowej i określeniu jej mianem kontenera, podczas gdy jest to obiekt betonowy odpowiadający definicji budynku określonej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a po trzecie w bezpośrednim zagrożeniu dla życia i zdrowia skarżących poprzez usytuowanie stacji transformatorowej bezpośrednio przy granicy ich nieruchomości w takim miejscu układu drogowego (łuk drogi), które może powodować sytuacje kolizyjne.

Skarżący do skargi dołączyli jako załącznik kopie opinii z dnia [...].

z branży Inżynierii ruchu do lokalizacji stacji transformatorowej wariant III wraz

z załącznikiem graficznym oraz kopie decyzji organów obu instancji orzekających

w sprawie wraz załącznikiem graficznym, przy czym nie złożyli żadnych wniosków dowodowych. Wniosków takich nie złożył również ustanowiony przez skarżących pełnomocnik (k. 586) radca prawny M.N..

W piśmie procesowym z dnia 16 września 2015 r. pełnomocnik podniósł

w szczególności, powołując się na wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., II FSK 313/07 w którym stwierdzono: "należy uznać, że stacja transformatorowa posiadająca (...) fundamenty i trwałe związanie z gruntem stanowi budynek", że decyzja lokalizacyjna nie wskazuje działki, na której byłaby dopuszczona lokalizacja budynku stacji transformatorowej, co uniemożliwia dokonanie stosownej wykładni treści tej decyzji, a zatem organ został pozbawiony możliwości weryfikacji złożonego projektu budowlanego pod katem jego zgodności z decyzja lokalizacyjna. W piśmie procesowym z dnia 23 września 2015 r. pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77 § 1 K.p.a. Poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na braku uwzględnienia, że w odległości ok. 4,60 m od lokalizacji planowanej stacji transformatorowej stoi na gruncie skarżących od 2010 r. budynek, a w konsekwencji zarzucił również naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez lokalizację obiektu stacji transformatorowej w odległości mniejszej niż wskazanej w wytycznych rozporządzenia. Na poparcie stanowiska, że sporna stacja transformatorowa powinna być zakwalifikowana jako budynek w rozumieniu Prawa budowlanego pełnomocnik powołał się na glosę W. M. do wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., II FSK 1313/07 (PP 2009/2/42-46, Lex.pl.)

Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania () Spółka A. w piśmie procesowym z dnia 30 marca 2015 r. (k. 385-389) złożonym wraz z dokumentacja fotograficzną, wyjaśnił miedzy innymi, że projektowana stacja transformatorowa zlokalizowana jest w 3 razy szerszym chodniku od jezdni, jest to prostopadłościan o wymiarach 1,9m x 2,8m i wysokości zaledwie 1,4 m ponad ziemia. Jest to standardowe urządzenie powszechnie stosowane i w wielu wypadkach właśnie umieszczane w szerszych chodnikach. Przestrzeń miedzy stacja a krawędzią jezdni jest większa od długości pojazdu wiec nie ma mowy o ograniczeniu widoczności. Z tą argumentacją nie zgodzili się skarżący, dając temu wyraz w piśmie procesowym z dnia 2 maja 2015 r. (k. 424).

Uczestnik postępowania J. J., w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. zatytułowanym "Zażalenie" (k. 390-402) stwierdził, ze skarżący swoim postępowaniem utrudniają wdrożenie zaskarżonej decyzji. Droga, na którą powołują się skarżący nie jest droga publiczną, tylko droga wewnętrzną. Nie może być tak aby jedna rodzina utrudniała życie 33 właścicielom nieruchomości i nie pozwoliła

na doprowadzenie prądu do ich działek.

Powyższe pismo wywołało polemikę między skarżącymi (pismo z dnia 2.04.

2015 r. k. 403), a J. J. (pismo z dnia 13.04.2015 r. k 406- 4070 oraz

z dnia 17.04.2015 r. k. 411.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia zarzucanej jej skargą niezgodności z prawem ani jakiegokolwiek innego naruszenia prawa procesowego lub materialnego, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu stosując art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej "P.p.s.a."

Na wstępie należy podkreślić, że lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy, czyniąc zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpoznał sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sporządzonym odpowiednio

do wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Wojewoda jednocześnie dokonał tego

w kontekście wszystkich zarzutów odwołania wyjaśniając szczegółowo podstawy faktyczne i prawne ich nieuwzględnienia. Sąd, po analizie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego dokonanej w kontekście zarzutów skargi i uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał ten jest wyczerpujący, został w zaskarżonej decyzji wszechstronnie oceniony, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne stanowią logiczna konsekwencję bezbłędnej oceny dowodów. W rezultacie

w zaskarżonej decyzji dokonano niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego.

W ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty, które co do ich istoty są powtórzeniem zarzutów odwołania w rozumowaniu, które legło u podstaw zaskarżonej decyzji nie czynią wyłomu, a zatem są bezskuteczne.

W związku z wywodami zawartymi w uzasadnieniu skargi należy wyjaśnić,

że o tym czy właściwy organ uwzględni wniosek inwestora i udzieli pozwolenia na budowę decyduje, jak już wywiedziono to w zaskarżonej decyzji, spełnienie przez wniosek warunków określonych w art. 32 ust. 4 oraz materialnych przesłanek decyzji określonych w art. 35 ustawy Prawo budowlane. W takiej sytuacji organ nie może odmówić wydania pozytywnej opinii (art. 35 ust. 4 P.b.) tylko dlatego, że inny wariant inwestycji, mógłby okazać się korzystniejszy dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Organ jest więc związany wnioskiem inwestora w tym sensie, że jeśli wniosek ten nie spełnia wymogów prawa, to powinien wydać decyzje odmowną, a jeśli wniosek odpowiada tym wymogom, to organ powinien wydać pozwolenie na budowę i zatwierdzić przedłożony projekt budowlany.

Przepisy art. 35 ustawy Prawo budowlane nie przewidują na etapie rozpatrywania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na rozbiórkę, weryfikacji zgodności z prawem wymaganych od inwestora decyzji i uzgodnień, te bowiem wydawane są w odrębnych postępowaniach i w odrębnych przedmiotach, a jeśli są ostateczne, to wiążą organ architektoniczno - budowlany. Odnosi się to zarówno do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Wójta Gminy z dnia [...] jak do decyzji tego organu będącego jednocześnie zarządcą drogi gminnej jaką jest ulica z dnia [...]. wydanej na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Wójt Gminy pozytywnie zaopiniował lokalizację stacji transformatorowej pismem z dnia 22 marca 2012 r. Lokalizacja ta została oznaczona na załączniku graficznym opisanym jako wariant III (k. 23, 24 akt administracyjnych) i takie umiejscowienie spornego transformatora przedstawił w projekcie inwestor ubiegając się we wniosku o jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Inne zatem umiejscowienie transformatora, w tym postulowane przez skarżących w skardze, nie mogło być przedmiotem rozważań organów orzekających w sprawie. Natomiast sam fakt pozytywnego zaopiniowania przez zarządcę drogi, a wiec organ właściwy do oceny dopuszczalności, miedzy innymi z punktu widzenia przepisów bezpieczeństwa w ruchu drogowym, umiejscowienia w pasie drogowym urządzenia nie związanego z tym ruchem, był wiążący dla organów orzekających w niniejszej sprawie. Dlatego przedłożenie przez skarżących wraz ze skargą opinii z branży inżynierii ruchu było bezprzedmiotowe dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze ani ich pełnomocnik na rozprawie nie złożyli formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu i dlatego Sąd do protokołu rozprawy nie wydał postanowienia o odmowie przeprowadzenia takiego dowodu, który z mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalny.

Chybiony jest także zarzut błędnej kwalifikacji przedmiotowej stacji transformatorowej. Skarżący wywodzą naruszenie swych praw z forsowanej

w odwołaniu i obecnie w skardze koncepcji, że stacja ta jest budynkiem, a zatem mają co do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu pogląd ten jest błędny, a zgodna z prawem jest ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przywołany przez pełnomocnika skarżących, na poparcie twierdzeń skargi, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. II FSK 1313/07 wydany został w sprawie podatkowej, a dokonana w nim analiza odnosi się do interpretacji pojęć budynek i budowla w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co nie może mieć bezpośredniego znaczenia na gruncie niniejszej sprawy.

Stanowisko, że stacja transformatorowa jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, a w związku z tym nie mają do niej zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostało wyrażone wprost i w sposób jednoznaczny w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. akt 1238/10 (dostępnym w bazie Internetowej na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl.). Według tego stanowiska, które skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości "Art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) stanowi, iż pod pojęciem budowli należy rozumieć "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń), oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu cytowanego przepisu. Jednak, z początkowej części zawartej w tym przepisie definicji budowli wynika, iż jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Z tego względu do stacji transformatorowej nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie."

Z tych względów oraz z przyczyn szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zarzutów odwołania, tożsamych z zarzutami skargi, Sąd uznał stawiane skargą zarzuty za chybione.

Reasumując powyższe, Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw faktycznych oraz prawnych aby podważyć dokonaną zaskarżoną decyzją ocenę prawną prowadzącą do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i jako taka nie narusza praw strony jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W konsekwencji przyjąć należało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Dlatego orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a