Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 213/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: st.sekr.sąd.Bernadetta Krztoń po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ... -postanawia- skargę odrzucić


UZASADNIENIE

II SA/Rz 213/05

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi jest Uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000r Nr [...] w przedmiocie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] pod nazwą "[...]" wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 1996 r Nr 13 poz. 74 ze zm./ oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm./.

W skardze do wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący K. J. domagał się stwierdzenia nieważności w/w uchwały zarzucając, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym regulującym procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyjaśnił, że jako współwłaściciel działki nr ewid. 3 obr. 5 o pow. 2 ha 77 ar 84 m2 objętej postanowieniami w/w uchwały nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym uchwalenie tej uchwały.

Do skargi dołączył wezwanie z dnia 28.10.2004 r. skierowane do Rady Miasta [...] oraz do Prezydenta Miasta [...] z dnia 29.10.2004 r. zawierające wezwanie w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym o usuniecie naruszenia prawa, oraz ponaglenie z dnia 29.12.2004 roku do załatwienia tego wniosku.

Jednocześnie wyjaśnił, że na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.1998 r. Nr [...] wraz z żoną tj został właścicielem w/w działki. Wobec śmierci żony udział jej przeszedł w wyniku spadkobrania na jego rzecz oraz na rzecz dzieci tj. M. i W. J.

W tej sytuacji błędnie ustalono właściciela działki objętej postanowieniami w/w uchwały tym samym naruszony został przepis art. 6 i 18 oraz art. 36 § 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że podtrzymuje w całej rozciągłości argumentację przedłożoną do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania w sprawie dotyczącej w/w uchwały zakończonej postanowieniem z dnia 8.09.2004 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Rz 147/04.

Dodatkowo wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącego przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały zostały zachowane wymogi z art. 18 ust.2 pkt 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast strony tego postępowania zostały ustalone w/ g wypisu z ewidencji gruntów i budynków uaktualnionego na dzień 27 lipca 1999 roku tj. na dzień zawiadomienia na piśmie właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami tego planu.

Z wypisu z ewidencji gruntów i budynków na w/w dzień właścicielem działki nr 3 o pow. 2ha 77 ar 84 m2 położonej w R. była Gmina Miasto [...].

Zmiana natomiast danych w ewidencji gruntów i budynków dotycząca zmiany prawa własności w/w działki nr 3 nastąpiła w dniu 15 stycznia 2002 r., tj. po uchwaleniu uchwały będącej przedmiotem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Dokonując w ramach postępowania sądowoadministracyjnego kontroli zaskarżonego aktu Sąd, bada jego zgodność z obowiązującymi w chwili jego wydania przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną..

Sąd orzekający rozpoznaje sprawę na rozprawie, może jednak skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym /art. 134 § 1 i art. 90 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawą o postępowaniu w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/.

Na wyznaczoną rozprawę w dniu 2 czerwca 2005 r godzina 13.05 skarżący mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawił się i usprawiedliwił swoją nieobecność przedkładając osobiście w tut. Sądzie w dniu rozprawy o godzinie 11.55 pismo wraz z nie uwierzytelnioną kopią zwolnienia lekarskiego wnosząc o odroczenie rozprawy, które to pismo zostało odczytane.

Pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie wniosku uzasadniając to faktem obecności skarżącego w tym dniu w godzinach rannych w Urzędzie Miasta [...] z propozycją złożenia zgodnego wniosku w Sądzie o odroczenie rozprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenia rozprawy mając na uwadze dyspozycję art.99 i art. 109 P.p.s.a.

Pismo o odroczenie rozprawy zostało również podpisane przez M. J., która nie składała skargi i nie była zawiadamiana o rozprawie z tym powodów jej wniosek również został nie uwzględniony.

Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność Uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000r Nr [...] w przedmiocie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] pod nazwą [...].

Skarga została wniesiona w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym /Dz.U.Nr 13, poz. 74 z 1996 r. ze zm./ który stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Warunkiem złożenia skargi jest bezskuteczne wezwanie organu, który podjął uchwałę o usuniecie naruszenia prawa.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia jest czynnością procesową /formalną/ powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę lub uchylenie uchwały organu wskazanej gminy.

Wezwanie organu do samokontroli uchwały konkretyzuje podmiot którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Wszczęte postępowanie takim wezwaniem ma kolejne etapy obwarowane terminami i innymi warunkami procesowymi.

Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, następnie odmowa weryfikacji uchwały bądź milczenie organu stanowią podstawę do wniesienia skargi w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy o postępowaniu.

Przedkładając w/w rozważania Sąd stwierdza, że Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r sygn. akt II SA/Rz. 147/04 skarga wniesiona przez skarżącego w tej samej materii sprawy została odrzucona wobec nie uiszczenia przez skarżącego wpisu od wniesionej skargi /postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 8.09.2004 r sygn. II SA/Rz 147/04/ doręczone skarżącemu w dniu 8 października 2004 roku dowód doręczenia w/w aktach sprawy/

Postanowienie to uzyskało walor postanowienia prawomocnego w dniu 8 listopada 2004 roku o czym dowodzi klauzula prawomocności widniejąca na w/w postanowieniu.

Prawo do Sądu jest prawem każdego, może być jednak realizowane pod pewnymi warunkami formalnymi równymi dla wszystkich.

Instytucja wezwania o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podobnie jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 52 § 4 ustawy o postępowaniu jest surogatem środków zaskarżania.

Wyżej powołane akta sprawy wskazują, że skarżący wcześniej składał skargę do sądu administracyjnego, która została odrzucona z powodu nie uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi oznacza to, że ponowne wniesienie w tej samej sprawie skargi stanowi podważenie rygorów procesowych i skutków ich stosowania co w ocenie Sądu decyduje o nie dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270/.

Pogląd w tej materii został zaprezentowany w Uchwale 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.06.2001 r. sygn. OSA 2/02 publ. ONSA 2003/1/2 wskazującej, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art.101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu a taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

W tym stanie faktycznym sprawy skoro skarżący w niniejszej sprawie uruchomił procedurę z art. 101 ust. 1 ustawy samorządzie gminnym , ponowne korzystanie w tej samej sprawie z tego samego środka zaskarżania jest niedopuszczalne tym samym powoduje odrzucenie skargi .

Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny powoduje, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony do badania i wypowiadania się ani w kwestii terminu do wniesienia tej skargi, ani co do kwestii czy zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa i stopnia ewentualnego naruszenia.

Z wyżej przytoczonych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Na niniejsze postanowienie przysługuje stronom skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w terminie 30 dni od dnia doręczenia z urzędu odpisu postanowienia z uzasadnieniem.

Skargę kasacyjną sporządzić może adwokat lub radca prawny.