Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 586/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust 1, 2, art. 18 ust 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bogusław Woźniak Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi O B R na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia 12 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do gruntów rolnych za 2009 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 586/12

UZASADNIENIE

I.

Decyzją z 12 maja 2010r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie między innymi art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008r., nr 170, poz. 1051 ze zm.; dalej u.p.s.w.b.) i art. 86 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U L 316 z 2 grudnia 2009r. ze zm.), po rozpoznaniu odwołania skarżącej O. B.-R. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 24 lutego 2010r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ pierwszej instancji po rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie płatności na rok 2009 przyznał jej płatności w wysokości 72.624,78 zł w tym: 1/ jednolitą płatność obszarową w wysokości 42.642,09 zł (płatność pomniejszona o kwotę 3.000,13 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości; 2/ uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 29.982,69 zł (płatność pomniejszona o kwotę 2.110,30 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości).

II.

Stan sprawy:

a/ powierzchnia działek zadeklarowanych przez skarżącą do jednolitej płatności obszarowej wyniosła 92,99 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej na miejscu wyniosła 90,03 ha, przy czym powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009r., str. 16); z mocy art. 24 ust. 1 lit. c/ tego rozporządzenia nie można dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną. Wyliczona w niniejszej sprawie procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej na miejscu wyniosła – 3,25%. Zgodnie z art. 51 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę (tu: pomniejszenie w jednolitej płatności obszarowej wyniosło kwotę 3.001,32 zł).

b/ stawka uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 6 listopada 2009r. 2009r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za rok 2009 (Dz. U. nr 188, poz. 1463) i wynosi 356,47 zł. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącą wyniosła 92,99 ha; powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej oraz w kontroli na miejscu wyniosła 90,03 ha; stąd pomniejszenie płatności o kwotę 2.110,30 zł (§ 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę).

III.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie skarżonej decyzji, wobec naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w związku z art. 140 k.p.a. oraz w związku z art. 3 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania, a dotyczących tolerancji błędu urządzeń pomiarowych, który przy różnicy pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli wynoszącą 2,96 ha (tj. 3,2%) mógłby mieć wpływ na stwierdzenie nieprzekroczenia minimalnej różnicy, która ma wpływ na wysokość płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W skardze tej zarzucono ponadto naruszenie art. 23a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r. w związku z art. 3 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez brak wyjaśnienia przyczyn niezawiadomienia strony o przeprowadzeniu kontroli, w szczególności tych dla których uznał, że w okolicznościach danej sprawy to zawiadomienie zagroziłoby celowi kontroli.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu odwołania w zakresie tolerancji błędu w urządzeniach pomiarowych GPS wykorzystywanych do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli. Ponadto wskazano, że kontrola została przeprowadzona bez obecności rolnika, jednak w uzasadnieniu każdej wydanej decyzji po przeprowadzeniu niezapowiedzianej kontroli na miejscu, a kwestionowanej przez stronę, organ ARiMR winien wyjaśnić konkretne przyczyny niezawiadomienia strony o przeprowadzonej kontroli, w szczególności te dla których uznał, że w okolicznościach danej sporawy zagrażałoby to celowi kontroli (przywołano wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 listopada 2009r., w sprawie II SA/Go 757/09).

IV.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie.

V.

W sprawie zostały wydane postanowienia incydentalne; skarżąca w dniu 17 czerwca 2010 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skarżona decyzja została doręczona w dniu 17 maja 2010r. W dniu 6 sierpnia 2010 r. pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżoną decyzję w dniu 17 maja 2010 r. odebrała L. D., która nie posiadała od skarżącej pełnomocnictwa pocztowego w rozumieniu § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.); pełnomocnictwa udzieliła jej jedynie spółka jawna, która jest miejscem pracy skarżącej. Podkreślono, że doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy – w świetle przepisu art. 42 § 1 k.p.a. – może być dokonane wyłącznie adresatowi. Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że na doręczonym skarżącej odpisie zaskarżonej decyzji widnieje pisemna adnotacja o doręczeniu decyzji w dniu 18 maja 2010 r.

Przebieg postępowania incydentalnego był następujący:

1/ postanowieniem z 23 sierpnia 2010 r., w sprawie I SA/Gd 681/10, WSA w Gdańsku odrzucił wniosek o przywrócenie terminu (por. k. 18 i nast. akt sądowych). Wskazano przy tym, że z mocy art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny;

2/ po rozpoznaniu wniesionego przez stronę zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GZ 312/10, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji (k. 40 i nast. akt sądowych);

3/ w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 681/10, WSA w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (por. k. 53 i nast.);

4/ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r., w sprawie II GZ 198/11, oddalił zażalenie skarżącej na powyższe rozstrzygnięcie, mając na uwadze art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a. (k. 75 i nast. akt sądowych);

5/ postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011 r., w sprawie I SA/Gd 681/10, WSA w Gdańsku odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. W uzasadnieniu tego orzeczenia WSA wskazał, że strona, składając skargę w dniu 17 czerwca 2010 r., nie dochowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, który upłynął 16 czerwca 2010 r. (k. 95);

6/ po rozpoznaniu wniesionej przez skarżącą skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 2219/11, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji, wydając rozstrzygnięcie, powinien wnikliwie przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy i w oparciu o orzecznictwo i przepisy o doręczaniu pism ocenić prawidłowość odebrania przesyłki przez L. D.; należało również ustalić, czy faktycznie adres podany przez skarżącą jest jej miejscem pracy, czy miejscem zamieszkania. Nadto NSA podkreślił, że bez wyjaśnienia prawidłowości doręczenia decyzji organu odwoławczego skarżącej nie jest możliwe ustalenie biegu terminu do wniesienia skargi, a w konsekwencji ocena, czy została ona złożona w terminie. Podkreślono przy tym w uzasadnieniu tego postanowienia, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z 20 kwietnia 2011r. w sprawie II GZ 199/11 wskazał, że Sąd pierwszej instancji winien rozważyć czy podnoszone przez stronę okoliczności będą przemawiać za uznaniem, że skargę wniesiono w terminie (k. 117 i nast.);

7/ WSA w Gdańsku w uzasadnieniu postanowienia z 18 stycznia 2012r. w sprawie I SA/Gd 1227/11, odrzucając skargę jako wniesioną po terminie wskazał na kwestie następujące: organ administracyjny przesłał zaskarżoną decyzję na adres: [...] S., P. [...], pod którym, jak wynika z opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 73 akt administracyjnych), w dniu 17 maja 2010 r. odebrała ją L. D., określona przez doręczyciela słowem "pełnomocnik", która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Osoba ta przekazała skarżącej przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję, co nie jest sporne pomiędzy stronami. Jednakże, jak wywodzi pełnomocnik skarżącej, nastąpiło to następnego dnia, tj. 18 maja 2010 r., a zatem to ta data jest datą doręczenia decyzji, od której rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia skargi. WSA podkreślił, że wywody pełnomocnika skarżącej o dacie skutecznego doręczenia jej decyzji oparte są na twierdzeniu, że wskazany adres skarżącej nie jest jej miejscem zamieszkania, tylko miejscem pracy.

W ocenie WSA materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy obala powyższe twierdzenie strony skarżącej. Zdaniem WSA, w pierwszej kolejności podkreślić należało, że zgodnie z odpisem dowodu osobistego skarżącej wydanego w dniu 3 kwietnia 2007 r. przez Wójta Gminy (k. 2 akt administracyjnych) ww. adres, podany jest jako adres zameldowania skarżącej, zaś ona sama w umowie majątkowej małżeńskiej, zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 11 września 2006 r., wskazała go jako swoje miejsce zamieszkania; ponadto skarżąca wpisała ten adres w rubryce V wniosku z dnia 27 kwietnia 2004 r. o wpis do ewidencji producentów, jak i jego aktualizacji z dnia 14 lipca 2009 r. (k. 5 i 1 akt administracyjnych), która to rubryka przewidziana jest dla podania adresu zamieszkania albo siedziby wnioskodawcy jako adres zamieszkania i korespondencji skarżącej na formularzu oceny raportu z dokonanych czynności kontrolnych (k. 44 akt administracyjnych). I wreszcie pod adres ten doręczana była skarżącej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie wszelka korespondencja. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, za każdym razem korespondencję w imieniu skarżącej odbierała osoba określona przez doręczyciela mianem pełnomocnika – dwukrotnie była to L. D. (k. 55, 74 akt administracyjnych), raz I. K. (k. 51 akt administracyjnych). WSA podkreślił również, że skarżąca nie tylko że nie kwestionowała doręczania jej przez organ administracyjny korespondencji pod ww. adres, ale i sama konsekwentnie go podaje – zarówno we wniesionym w terminie odwołaniu (k. 60 akt postępowania) od decyzji pierwszej instancji, jak i w skardze na decyzję organu odwoławczego; zanegowanie przez stronę skarżącą prawidłowości tak dokonywanych doręczeń nastąpiło dopiero z momentem uchybienia przez nią terminowi do wniesienia skargi.

W ocenie WSA ww. okoliczności faktyczne są wystarczające dla stwierdzenia, że wbrew zarzutom skargi, sporny adres jest adresem zamieszkania skarżącej, co przesądza o prawidłowości dokonanego doręczenia zaskarżonej decyzji. Nie ma bowiem sporów zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie o legalności formy doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 43 k.p.a. (przez dorosłą osobę, która podjęła się oddania pisma adresatowi), w przypadku doręczania pism w miejscu zamieszkania adresata. W sprawie nie ma wątpliwości, zdaniem WSA, co do skuteczności tego doręczenia – powyższego dowodzi już sam fakt wniesienia skargi; zatem przyjąć należy, że datą doręczenia zaskarżonej decyzji jest data widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, tj. 17 maja 2010 r. Takich samych ustaleń faktycznych dokonał rozpoznający niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010 r.

Za nieporozumienie zaś, w ocenie WSA, uznać należało argumentację pełnomocnika skarżącej, że odręczna adnotacja uczyniona nie wiadomo kiedy i nie wiadomo przez kogo na egzemplarzu decyzji doręczonym skarżącej, o treści "otrzymał B. 2010.05.18", ma dowodzić doręczenia skarżącej w tej właśnie dacie zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA kolejne pisma procesowe pełnomocnika skarżącej mają na celu naprawienie popełnionego przez stronę skarżącą uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Skoro bowiem to nie skarżąca osobiście odebrała przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję, to winna zainteresować się (lub jej pełnomocnik), w jakiej dacie uczyniła to osoba, która w jej miejscu zamieszkania otworzyła drzwi doręczycielowi i przedstawiła się jako jej pełnomocnik; od tej daty bowiem należy liczyć bieg terminu do wniesienia skargi.

WSA reasumując podkreślił, że stosownie do przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie; termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 16 czerwca 2010 r., skarga została zaś złożona za pośrednictwem poczty w dniu 17 czerwca 2010 r., czyli jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Zdaniem WSA, konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jej odrzucenie (por. k. 134 i nast. akt sądowych).

Pełnomocnik strony wniósł skargę kasacyjną od tego postanowienia, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku;

8/ Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 24 kwietnia 2012r., w sprawie II GSK 616/12, uchylił postanowienie WSA w Gdańsku (pkt 7). W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA podkreślił, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną zmierzają w istocie do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w sytuacji gdy zdaniem strony w sprawie nie wyjaśniono czy L. D. (tj. osoba która odebrała zaskarżoną decyzję) była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skarżącej, a tym samym, czy rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi. Wobec tego NSA wskazał, że stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Przy czym art. 43 k.p.a. stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji, gdyż została ona doręczona w miejscu zamieszkania strony, tj. "osobie dorosłej, która podjęła się oddania pisma adresatowi".

NSA podkreślił, że (....) stanowisko Sądu nie uwzględnia jednak, że doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. może być dokonane do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu. WSA nie wyjaśnił czy L. D. jest domownikiem, sąsiadem lub dozorcą domu skarżącej. Zaniechanie wyjaśnienia powyższej okoliczność budzi uzasadnione wątpliwości, co do poglądu Sądu pierwszej instancji o skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji (...).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przyjęty w art. 43 k.p.a. tryb doręczenia pism adresatowi stanowi wyjątek od zasady doręczania bezpośredniego. Wyjątkowy charakter tego uregulowania prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne interpretowanie tego przepisu w sposób rozszerzający. Z treści art. 43 k.p.a. wynika, że skorzystanie w sposób skuteczny z określonego w nim trybu doręczenia wymaga spełnienia łącznie trzech wskazanych w nim warunków, którymi są: po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu, po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi.

Zdaniem NSA, w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że doręczenia nie dokonano do rąk adresata. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji widnieje wprawdzie podpis osoby odbierającej pismo (L. D.), jednak nie zamieszczono informacji czy jest to dorosły domownik, sąsiad czy też dozorca domu skarżącej. NSA wskazał, że (...) bez wskazanych ustaleń wyłączona była możliwość uznania, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona adresatowi w trybie art. 43 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że dla stwierdzenia czy doręczenie decyzji było skuteczne w rozumieniu art. 43 k.p.a. niezbędne było ustalenie czy pod nieobecność skarżącej, odbiorca przesyłki, zobowiązując się do oddania jej adresatowi osobiście był dorosłym domownikiem, sąsiadem lub dozorcą domu, a ustaleń takich Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uczynił, niezbędnym było uchylenie zaskarżonego postanowienia (...).

VI.

W protokole rozprawy z dnia 11 września 2012r., odraczając rozpoznanie sprawy, umożliwiono pełnomocnikom obu stron, mając na uwadze tok postępowania sądowego, dodatkową merytoryczną wypowiedź. Zakres rozpoznania sprawy w dniu 23 października 2012r. został ukształtowany wydanymi w sprawie postanowieniami incydentalnymi (pkt V nin. uzasadnienia), zatem wobec rozstrzygnięcia kwestii terminu wniesienia skargi, Sąd przystąpił do rozpoznania merytorycznego - w granicach sprawy.

VII.

Po rozprawie w dniu 11 września 2012r., pełnomocnik organu złożył pismo procesowe (k. 181 i nast. akt sądowych) przedkładając wyjaśnienia uprzednio uzyskane z Departamentu Kontroli na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 września 2012r. w sprawie dotyczącej kontroli na miejscu w dniu 19 sierpnia 2009r. w gospodarstwie skarżącej przeprowadzonej przez B, sp. z o.o. z siedzibą w G. (por. k. 30, k. 44 akt postępowania wraz z płytą CD stanowiącym załącznik do Raportu z kontroli nr 050498320; por. k. 24-26). Pomiar kontrolny w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonej do przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2009 został przeprowadzony odbiornikiem Magellan Mobile Mapper 6. Odbiornik ten, zgodnie z treścią zaświadczenia wystawionego w Katedrze Geodezji Satelitarnej i Nawigacji na Wydziale Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie w dniu 22 marca 2010r. po przeprowadzonej walidacji, spełnił wymagania dokładnościowe dla kontroli obszarów IACS i uzyskał bufor tolerancji W= 0,50 m. Organ przy tym podkreślił, że w toku czynności kontrolnych zastosowano współczynnik do wyliczenia tolerancji pomiaru wynoszący 1,25 m (kolumna 78 protokołu z czynności kontrolnych w aktach postępowania podatkowego) – zgodnie z wytycznymi Wspólnego Instytutu Badawczego (JRC) w Iskrze, tj. współczynnik wyższy, niż zakładają to przeprowadzone po kontroli na miejscu testy (0,50m). Zastosowanie w toku czynności kontrolnych takiego współczynnika zwiększa tolerancję pomiaru, a więc jest korzystniejsze dla kontrolowanego, bowiem w przypadku, gdy różnica pomiędzy zmierzonym, a zadeklarowanym polem powierzchni działki rolnej mieści się w granicach tolerancji pomiaru (czyli jest mniejsza lub równa tolerancji pomiaru), jako pole powierzchni stwierdzonej należy przyjąć zadeklarowane pole powierzchni.

Organ podkreślił, że w związku z powyższym należy uznać, że kontrola zrealizowana w dniu 19 sierpnia 2009r. z wykorzystaniem odbiornika Magellan Mobile Mapper 6 i przy zastosowaniu współczynnika 1,25 m do wyliczenia tolerancji pomiaru – przeprowadzona została poprawnie. Do pisma dołączono pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Kontroli na Miejscu ARiMR z dnia 19 września 2012r. (k. 182 i nast. akt sądowych), pismo z 12 czerwca 2012r. prezesa zarządu B, sp. z o.o. z siedzibą w G. (k. 182 i nast.) oraz zaświadczenie wydane przez Katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji na Wydziale Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z 22 marca 2010r. Z zaświadczenia tego wynika, że katedra przeprowadziła walidację odbiornika w opcji post-processing w marcu 2010r. zgodnie z Dokumentem Technicznym "Area measurement validation scheme" (Kay S., Sima A.) z 2009r. wydanym przez Joint Research Centre (JRC) Komisji Europejskiej. Przeprowadzone testy oraz obliczenia statystyczne, zgodne z PN-ISO 5725 wykazały, że odbiornik Magellan Mobile Mapper 6 w opcji post-processing uzyskał bufor tolerancji W=0,50m. Bufor tolerancji – wskaźnik W (zależny od bufora odtwarzalności) jest stosowany do obliczenia tolerancji pomiaru powierzchni działek rolnych w kontrolach obszarowych IACS. Biorąc pod uwagę Rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 796/2004, art. 30 ust. 1, wyniki przeprowadzonej walidacji wykazują, zdaniem organu, że testowane urządzenie spełnia wymagania dokładnościowe dla kontroli obszarowych IACS. Na potwierdzenie tego dołączono Świadectwo Walidacji nr 12/2010 z dnia 22 marca 2010r. (k. 186 akt sądowych), w którym wskazuje się, że walidację przeprowadzono zgodnie z Dokumentem Technicznym Wspólnotowego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej "Program walidacji pomiarów obszarowych" (2009) (ISBN 978-92-79-08714-1) oraz normy PN-ISO 5725:2002. Dołączono też pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Kontroli na Miejscu ARiMR z dnia 19 września 2012r. (k. 182 akt sądowych) wskazujące, że kontrola w gospodarstwie skarżącej została przeprowadzona przez wyłonionego w drodze przetargu zewnętrznego wykonawcę kontroli. Wymagania w stosunku do wykonawcy zawarto w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzenie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. nr 57, poz. 383 ze zm.) (dot. kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni) oraz w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 maja 2007r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć wykonanie czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 101, poz. 685) (dot. kontroli w zakresie ONW). Żadne z tych rozporządzeń nie zawiera listy modeli odbiorników GPS, które mogą być stosowane w procesie kontroli na miejscu. Również akty prawne UE, obowiązujące w ramach kampanii kontrolnej 2009, nie wskazują modeli GPS kwalifikujących się do wykorzystania w procesie kontroli. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r. w art. 29 wskazuje, że państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej; natomiast w art. 30 ust. 1 tego rozporządzenia postanawia się, że (...) powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu maksymalnie 1,5-metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha (...). Interpretacja zapisów tego rozporządzenia zawarta jest w dokumentach roboczych opracowanych przez służby techniczne KE, m.in. przez Wspólny Instytut Badawczy (JCR) w Iskrze. Wytyczne ICR zaznaczają, że dopiero od roku 2010 przypadki realizacji kontroli z wykorzystaniem odbiorników niecertyfikowanych lub takich, które nie zostały poddane testom walidacji, mogą mieć miejsce tylko w sporadycznych wypadkach. W ramach postępowania przetargowego na wyłonienie wykonawców kontroli w roku 2009, nie nakładano więc obowiązku przeprowadzenia testów lub certyfikacji odbiorników GPS, zalecając jedynie – w przypadku dysponowania odbiornikami, które nie mają certyfikatu lub w odniesieniu do których nie były przeprowadzane testy, stosowanie tolerancji zgodnie z zapisami dokumentów roboczych KE. Wyłoniony w postępowaniu przetargowym wykonawca przedmiotowej kontroli nie musiał więc dysponować w roku 2009 dokumentami związanymi z certyfikacją. Odbiornik GPS wykorzystany w tej sprawie w ramach kontroli przeprowadzonej w roku 2009, został poddany testom walidacji w roku 2010, a w związku z tym w roku 2009 przyjmuje się dla niego tolerancję 1,25 zgodnie z zaleceniami służb technicznych KE. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z 27 grudnia 2007r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2008r., nr 3, poz. 13 ze zm.) nie wymienia odbiorników GPS wśród urządzeń wymagających przeprowadzenia certyfikacji bądź homologacji. Kontrola zrealizowana w sierpniu 2009 z wykorzystaniem odbiornika GPS Magellan Mobile Mapper 6 i z zastosowaniem współczynnika 1,25 do wyliczenia tolerancji, została przeprowadzona, zdaniem autora pisma, prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

VIII.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji.

Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ – na dzień wydania skarżonej decyzji - Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

IX.

Postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wszczyna się na żądanie strony, która składa wniosek o przyznanie płatności (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.; dalej jako u.p.s.w.b.). Wysokość płatności obszarowych w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności (art. 7 ust. 4 u.p.s.w.b.).

Ciężar udowodnienia okoliczności, z których strona wywodzi uprawnienia do uzyskania świadczeń, spoczywa na stronie. Rolą organu rozpatrującego wniosek nie jest aktywne poszukiwanie dowodów. Nie oznacza to bierności organu, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 u.p.s.w.b. spoczywa na nim obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania.

Wspomniany obowiązek realizowany jest między innymi poprzez podejmowanie przez organ czynności kontrolnych. Kontrolę administracyjną wniosków o przyznanie płatności przewiduje art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.s.w.b. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Weryfikację informacji podanych przez wnioskodawcę przeprowadza się stosownie do przepisów unijnych (prawa wspólnotowego), w tym między innymi rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE.L. z 2009 r. Nr 30, poz. 16). Rozporządzenie to określa w art. 17, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładność kartografii w skali 1:10000). Weryfikację wniosków ze strony organu przewidują unormowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 (Dz.U. UE.L z 2004 r. Nr 141 , poz. 18).

Postępowanie w sprawie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym. Do postępowań w sprawach indywidualnych o przyznanie płatności do gruntów rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy samej ustawy stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 u.p.s.w.b.).

Podkreślić przy tym należy, że wystąpienie z wnioskiem o płatności obszarowe obliguje organ do przeprowadzenia kontroli wniosku i zawartych w nim informacji przez wnioskodawcę. Szczególny tryb postępowania w tego rodzaju sprawach wyłącza obowiązek organu powiadamiania wnioskodawcy o czasie i miejscu przeprowadzania czynności kontrolnych, nie wyłączając kontroli gospodarstwa rolnego i działek rolnych wchodzących w jego skład. Kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli (art. 23a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Toteż zasada czynnego udziału strony w omawianym postępowaniu doznaje swoistych ograniczeń. Niemniej, jak wynika z akt sprawy, skarżąca otrzymała raport pokontrolny, nie pozbawiono więc strony prawa czynnego udziału w postępowaniu.

W świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym raportów z kontroli, istnieją rozbieżności w powierzchni deklarowanej we wniosku i stwierdzonej przez organ. Szczegółowe zestawienie tych rozbieżności - mające uzasadnienie w materiale dowodowym - zawiera zaskarżona decyzja.

Za miarodajny uznał Sąd zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność zawyżonej przez skarżącą wielkości zadeklarowanych gruntów na potrzeby przyznania jej płatności rolnych. Prawidłowości ustaleń organu nie podważa stanowisko strony skarżącej prezentowane na etapie odwołania; twierdzenia strony o nierzetelności kontroli są zbyt ogólnikowe i nie poparte dowodami.

Stanowisko skarżącej na etapie odwołania skupia się bowiem na kwestii nie uwzględnienia możliwości (...) błędów urządzeń pomiarowych. Suma tolerancji pomiaru dla całej powierzchni powinna wynosić 1,46 ha, co nie zostało uwzględnione. Dodatkowo kontrola przeprowadzona bez mojej obecności spowodowała złe wskazania w przypadku działki [...] (A). Granica działki dochodzi do drogi własności Skarbu Państwa nr [...], która nie jest wytyczona w terenie (...). Na etapie skargi podkreślono naruszenie zasad postępowania wobec nie ustosunkowania się organu odwoławczego do kwestii poruszonych w odwołaniu jakim było wskazanie na występowanie tolerancji błędu w urządzeniach pomiarowych GPS wykorzystanych do przeprowadzenia kontroli. Zarzucono ponadto, że kontrola została przeprowadzona w gospodarstwie rolnym skarżącej – bez jej obecności. Wskazując na art. 23a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r., organ odwoławczy jedynie ograniczył się do przytoczenia tego przepisu, gdy tymczasem działanie organu w tym zakresie nie może być dowolne.

Jednak stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji odnosi się, wbrew stanowisku strony, do kwestii poruszanych w odwołaniu. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu na zlecenie organu potwierdził, że czynności kontrolne wykonywane w dniu 19 sierpnia 2009r. przez pracowników firmy B, spółka z o.o. z siedzibą w G. zostały wykonane zgodnie z obowiązującą książką procedur i w oparciu o obowiązujące przepisy prawne; stwierdził ponadto, do czego zasadnie odniósł się w swych ocenach organ odwoławczy, że ponowna analiza dokumentacji pokontrolnej wykazała brak podstaw do uznania zastrzeżeń strony. Podczas kontroli na miejscu została zmierzona powierzchnia działek rolnych faktycznie użytkowana rolniczo przez producenta rolnego dniu kontroli zakresie zastrzeżeń strony dot. działki rolnej (A), po przeanalizowaniu pomiarów wykonanych przez inspektorów odbiornikiem GPS i nałożeniu ich na wektorowy obraz obrębu wraz z ortofotomapą stwierdzono, że pomiar został wykonany prawidłowo, po granicy lasu i sąsiednich działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W przypadku działek rolnych D/D1 i F/F1 położonych na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono, że zostały one pomierzone zgodnie z granicami użytkowania widocznymi w terenie. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych nie uwzględniono podziału działki ewidencyjnej nr [...] na działki [...], [...] i [...]; w dniu kontroli inspektorzy nie posiadali informacji o podziale działki ewidencyjnej nr 198 i w związku z tym działki rolne C/C1 i E/E1 zostały zmierzone zgodnie ze złożonym wnioskiem. Jednak podział ten, jak zasadnie podkreślił organ drugiej instancji, nie miał wpływu na wynik kontroli na miejscu działek C/C1 i E/E1, bowiem podczas kontroli w dniu 19 sierpnia 2009r. została zmierzona cała powierzchnia działek ewidencyjnych kwalifikująca się do płatności bezpośrednich (por. strona 5 uzasadnienia skarżonej decyzji). Jak wynika z akt postępowania działki rolne D/D1 oraz F/F1 położone na działce ewidencyjne 202/4 zostały pomierzone zgodnie z granicami użytkowania widocznymi w terenie; w przypadku działki rolnej C/C1 uwagi skarżącej zawarte w odwołaniu, iż powierzchnia stwierdzona to 9,10 ha nie pokrywają się z raportem z kontroli (w kolumnie 80), jako powierzchnia stwierdzona jest bowiem wpisana powierzchnia 10,68 ha, co odpowiada powierzchni zmierzonej (por. k. 30 i nast., k. 44 i nast.).

Sąd tym samym nie podziela zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 K.p.a, art. 140 K.p.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie skarżonej decyzji z prawnego obiegu. Faktem jest, że bardziej obszerne wyjaśnienia co do rodzaju użytego urządzenia pomiarowego znajdują się dopiero w piśmie procesowym pełnomocnika organu z dnia 3 października 2012r. (por. k. 181 i nast. akt sądowych) przedkładającym Sądowi m.in. wyjaśnienia uprzednio uzyskane z Departamentu Kontroli na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 września 2012r. w sprawie dotyczącej kontroli na miejscu w dniu 19 sierpnia 2009r. w gospodarstwie skarżącej, a przeprowadzonej przez B, sp. z o.o. z siedzibą w G., co powinno mieć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia skarżonej decyzji, a to wobec zakresu wniesionych zarzutów odwołania. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy wobec prawidłowości przeprowadzonej kontroli i przyjęcie przez kontrolujący podmiot korzystniejszego dla strony wskaźnika tolerancji błędu dokonanego pomiaru - również na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącej (zastosowano bowiem wskaźnik 1,25 m do wyliczenia tolerancji pomiaru; na marginesie sprawy wskazać należy, że od 1 stycznia 2010r. bufor tolerancji wynosi dla użytego w tej sprawie urządzenia - 0,50m, co wynika z dołączonego do akt sądowych świadectwa walidacji nr 12/2010).

X.

Zasadnie organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008r., nr 170, poz. 1051 ze zm.; por. art. 4 ustawy z 17 lutego 2010r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2010r., nr 36, poz. 197). Zasadnie też wskazano, że co prawda rozporządzenie komisji (WE) 796/2004 utraciło moc z dniem 1 stycznia 2010r., jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010r. - jak w niniejszej sprawie (por. art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. (Dz. U L 316 z 2 grudnia 2009r.).

Uzyskanie płatności bezpośrednich, oprócz spełnienia warunków określonych w u.p.s.w.b., uzależnione jest również od pozytywnego wyniku kontroli administracyjnej, której każdorazowo poddawany jest wniosek obszarowy, a która została przewidziana przepisami prawa unijnego. W tym miejscy należy odnieść się do art. 12 ust. 3 akapit 1 rozporządzenia Komisji 796/2004. Wnioski o płatność są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania wsparcia. W tym celu państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla potrzeb którego wykorzystuje się m.in. system informacji geograficznej (GIS), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.

Organ przeprowadzając kontrolę w związku z błędem przekroczenia dopuszczalnej powierzchni uprawnionej do uzyskania jednolitej płatności obszarowej dla działek rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych na podstawie ortofotomapy i kontroli na miejscu dokonał ich pomiaru.

W wyniku czynności kontrolnych organu pierwszej instancji ustalono, że maksymalna powierzchnia użytkowana rolniczo dla działek rolnych zadeklarowanych we wniosku skarżącej do jednolitej płatności obszarowej wyniosła 90,03 ha; do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wyniosła 90,03 ha. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji zmniejszył łączną powierzchnię kwalifikującą się do jednolitej płatności obszarowej oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 1 u.p.s.w.b., rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli:

1) na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.s.w.b. rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: chmielu, roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, innych roślin - położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej.

Nie sposób zaakceptować stanowiska strony, jakie wynika zarówno z treści uzasadnienia odwołania jak i uzasadnienia skargi, że skoro we wniosku o przyznanie płatności skarżąca wskazała wielkość powierzchni poszczególnych działek, to tym samym udokumentowała wielkość ich rolniczego wykorzystania. O tym, czy powierzchnia deklarowana działek zgodna jest z powierzchnią rolniczo wykorzystaną, decyduje wynik kontroli przeprowadzonej przez organ. Toteż, istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy dowody zebrane przez organ w powyższej kwestii, podważają, czy też nie deklaracje skarżącej zawarte we wniosku o przyznanie płatności rolnych.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, akceptujące ustalenia organu pierwszej instancji, wskazujące na zawyżenie przez skarżącą wielkości działek rolniczo wykorzystanych na potrzeby przyznania płatności rolnych.

Istotne dla sprawy ustalenia zostały oparte na miarodajnych dowodach, a w szczególności na pomiarach geodezyjnych przeprowadzonych przez B, sp. z o.o. Nie sposób racjonalnie założyć, aby pracownicy tego wysoce specjalistycznego przedsiębiorstwa, działającego na zlecenie organu kontrolnego, tj. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie mieli kwalifikacji dla przeprowadzenia czynności kontrolnych, a w szczególności dokonania stosownych pomiarów w zakresie wielkości powierzchni rolniczego wykorzystania działek. Zarzuty skarżącej są wysoce ogólnikowe, bez możliwości ich racjonalnego zweryfikowania. Skarżąca nie przedłożyła żadnego konkretnego dowodu, który w istotnym stopniu podważałby zgodność ze stanem rzeczywistym prawidłowość pomiarów dokonanych przez wspomniane przedsiębiorstwo. Natomiast, co wymaga podkreślenia, a co wynika z przepisu art. 3 ust. 3 u.p.s.w.b., to na niej, nie zaś na organie administracji publicznej, spoczywał obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie jej stanowiska, w sytuacji, gdy skarżąca kwestionowała materiał dowodowy zgromadzony przez organ. Takich zaś dowodów, o czym była już mowa, skarżąca nie przedstawiła, ograniczając się jedynie do generalnego negowania wiarygodności dowodów zebranych w sprawie przez organ.

Skarżąca, co wymaga ponownego podkreślenia, wbrew temu co twierdziła, nie była pozbawiona możliwości uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony. Protokół z kontroli został jej doręczony, a nie akceptując tam zawartych danych, miała możliwość szczegółowego odniesienia się do nich; fakt, że tego nie uczyniła samo przez się nie oznacza wadliwości działań osób wykonujących czynności kontrolne w imieniu organu. Organ prawidłowo bowiem wzywał skarżącą do wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń do wyników kontroli, z którego to uprawnienia skarżąca nie skorzystała.

W tym stanie sprawy, skoro w decydującej dla wyniku sprawy kwestii, jaką jest rzeczywista wielkość powierzchni rolniczego wykorzystania działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności, skarżąca nie podważyła zgodności ze stanem rzeczywistym wyników kontroli, jaką przeprowadził organ, stwierdzając omawiane nieprawidłowości skarżącej, skarga podlega oddaleniu, jako oparta na nieusprawiedliwionej podstawie.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

EK