Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 469/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Lucyna Staniszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na rzecz J. W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. W. (dalej: "Skarżący") na decyzję Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: "Organ", "NFOŚiGW") z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Z akt postępowania wynika, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r., Skarżący wystąpił do NFOŚiGW o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii dokumentów dotyczących dofinansowania przyznanego Beneficjentowi - Przedsiębiorstwu Energetycznemu w S. Sp. z o.o. (dalej: "PE w S.", "Spółka") ze środków publicznych, tj.:

- kopii umowy z NFOŚiGW na dofinansowanie instalacji termicznego przekształcania odpadów w S., o której mowa w http://www.....

- kopii wniosku do NFOŚiGW, na podstawie którego udzielono dofinansowania na inwestycję opisaną w punkcie 1,

- kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji opisanej w punkcie 1,

- kopii raportu oddziaływania na środowisko inwestycji opisanej w punkcie 1.

Za pismem z dnia [...] lutego 2023 r. NFOŚiGW udostępnił Skarżącemu informację publiczną w zakresie obejmującym kopie umów z dnia [...] października 2022 r. nr [...] oraz nr [...], z wyłączeniem Harmonogramu rzeczowo-finansowego oraz opisu inwestycji, stanowiących załączniki nr 1 i nr 2 do ww. umów, oraz kopie wniosków Spółki o dofinansowanie w formie dotacji i pożyczki, z wyłączeniem informacji zastrzeżonych tajemnicą przedsiębiorstwa.

Jednocześnie Organ poinformował Skarżącego, że NFOŚiGW nie ma możliwości udostępnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji z uwagi na to, że dokument ten nie został złożony przez Beneficjenta do NFOŚiGW.

Decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] NFOŚiGW, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1223), dalej: "u.z.n.k.", odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

1) kopii Harmonogramu Rzeczowo-Finansowego, stanowiącego załącznik nr 1 do umów nr [...] oraz nr [...] o dofinansowanie instalacji termicznego przekształcenia odpadów w S.,

2) kopii Opisu inwestycji, stanowiącego załącznik nr 2 do umów o dofinansowanie nr [...] oraz nr [...],

3) kopii wniosku o dofinansowanie w formie dotacji, w odniesieniu do następujących informacji: strona 4, pkt II. 9. Planowany efekt rzeczowy; strona 5, pkt 11.12. Planowany efekt ekologiczny; strona 6 i 7, pkt III. 3. Szczegółowy opis inwestycji; strona 7 i 8, pkt 111.4. Opis podstawowych przesłanek uzasadniających realizację inwestycji; strona 9, pkt IV.1. Planowany efekt ekologiczny inwestycji; strona 9, pkt IV.2 w zakresie obejmującym informację o ilości planowanego ograniczenia masy odpadów(Mg/rok), oraz o dodatkowej zdolności wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej (MN), strona 13 i 14, pkt V. 3. ppkt b) Przygotowanie instytucjonalne do wdrożenia przyjętego rozwiązania, w zakresie struktury wdrażania projektu, oraz ppkt c); strona 15, pkt VI.1. Planowany efekt rzeczowy inwestycji, strona 15, pkt VI.3. Niezbędność zakresu inwestycji dla osiągnięcia efektu ekologicznego; strona 15 i 16, pkt Vl.4. Uzasadnienie wysokości kosztów, strona 17, pkt VII. 1. Tabela źródeł finansowania inwestycji, strona 20 i 21, pkt IX. Koszty przedsięwzięcia, z wyłączeniem kwoty dofinansowania; strony 22-44, pkt X. Dane finansowe wnioskodawcy i inwestycji, strony 50-53, Harmonogram rzeczowo-finansowy,

4) kopii wniosku o dofinansowanie w formie pożyczki, w odniesieniu do następujących informacji: strona 4, pkt 11.9. Planowany efekt rzeczowy; strona 5, pkt 11.12. Planowany efekt ekologiczny; strona 6 i 7, pkt III.3. Szczegółowy opis inwestycji; strona 7 i 8, pkt 111.4. Opis podstawowych przesłanek uzasadniających realizację inwestycji; strona 9, pkt IV.l. Zasadność realizacji inwestycji; strona 9, pkt IV.2. w zakresie obejmującym informację o ilości planowanego ograniczenia masy odpadów (Mg/rok), oraz o dodatkowej zdolności wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej (MN); strona 9 i 10, pkt IV.3. Sposób wyliczenia efektu ekologicznego, z wyłączeniem informacji o Dyrektywie PE i Rady (UE) 2018/850 z dnia 30 maja 2018r.; strona 10, pkt IV.4. Przewidywany efekt ekologiczny w innych dziedzinach ochrony środowiska, w zakresie obejmującym informację o ograniczeniu emisji dwutlenku węgla; strona 11, pkt IV.8. Ocena poziomu wykorzystania instalacji będącej przedmiotem wniosku; strona 11, pkt IV.9. Zapotrzebowanie na funkcje instalacji będącej przedmiotem wniosku; strona 12, pkt V.1. Uzasadnienie wyboru przyjętego rozwiązania/technologii; strona 12 i 13, pkt V.2. Realność wdrożenia przyjętego rozwiązania, w zakresie ppkt 1) - 8); strona 13 i 14, pkt V.3. Przygotowanie instytucjonalne do wdrożenia przyjętego rozwiązania, w zakresie ppkt a), tj. wskazania źródeł finansowania, ppkt b) opisu doświadczeń wnioskodawcy, oraz ppkt c); strona 15, pkt VI. 1. Planowany efekt rzeczowy inwestycji; strona 15, pkt VI.3. Niezbędność zakresu inwestycji dla osiągnięcia efektu ekologicznego; strona 15 i 16, pkt 4. Uzasadnienie wysokości kosztów; strona 17, pkt VII.1. Tabela źródeł finansowania inwestycji; strona 18, pkt VII.2. Harmonogram wypłat (pożyczka); strona 19 i 20 pkt VII.3. Warunki finansowania inwestycji, w zakresie dotyczącym kwoty spłat pożyczki; strona 22, pkt IX. Koszty przedsięwzięcia, w zakresie pkt 1, 2, 3, 6; strony 23-45, pkt X. Dane finansowe wnioskodawcy i inwestycji, z wyłączeniem danych za lata: 2019-2021; strony 51 - 55, Harmonogram rzeczowo-finansowy,

5) kopii Studium wykonalności dla przedsięwzięcia inwestycyjnego pn. "Budowa Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych w Odzyskiem Energii w S.", stanowiącego załącznik do ww. wniosków o dofinansowanie,

6) kopii Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącego załącznik do ww. wniosków o dofinansowanie.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne obowiązane są do udostępniania informacji publicznej. Jednocześnie, w art. 5 u.d.i.p., ustawodawca dokonał odstępstwa w zakresie ich udostępnienia. W świetle zd. 1 ust. 2 ww. artykułu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych Organ wskazał, że przy wykładni pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwoływać się do pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa", zdefiniowanej w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., na które składają się dwa elementy: materialny - posiadanie przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej.

Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, a pojęcie to w niektórych sytuacjach może być nawet rozumiane szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji, jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie bez podejmowania szczególnych starań.

Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy, bowiem pismem z dnia [...] grudnia 2022 r., PE w S. podjęło niezbędne działania w celu zachowania w poufności wniosków o dofinansowanie w formie dotacji i pożyczki inwestycji pn. "Budowa Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych w Odzyskiem Energii w S." oraz Studium Wykonalności przedmiotowej inwestycji. Mianowicie, informacje zawarte w ww. dokumentach zostały zastrzeżone przez Spółkę tajemnicą przedsiębiorstwa, która nie wyraziła zgody na ich udostępnienie z uwagi na konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Nie budzi zatem wątpliwości, iż Spółka przejawiła wolę utajnienia przedmiotowych dokumentów i zawartych w nich informacji z uwagi na okoliczność, iż zawierają one informacje stanowiące tajemnicę tego przedsiębiorstwa.

Organ wskazał przy tym, że zastrzeżenie informacji zawartych we wnioskach jako tajemnicy przedsiębiorcy skutkowało koniecznością uznania, iż te same informacje - zawarte w umowach o dofinansowanie - również zostały przez Spółkę zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorcy. Zaznaczył, że zastrzeżeniu podlegają również dokumenty stanowiące załączniki zarówno do złożonych wniosków o dofinansowanie jak i zawartych umów, tj. Harmonogram rzeczowo-finansowy oraz Opis inwestycji.

Następnie Organ stwierdził, że dokonana szczegółowa analiza wnioskowanych dokumentów doprowadziła do wniosku, że spełniona została również przesłanka materialna tajemnicy przedsiębiorstwa.

Przedmiotowe wnioski wraz z załącznikami stanowiącymi ich integralną część - w zakresie objętym odmową udostępnienia - zawierają informacje dotyczące organizacji przedsiębiorstwa, danych finansowych oraz dokumentacji technicznej inwestycji polegającej na rozbudowanie infrastruktury zagospodarowania odpadów o element termicznego zagospodarowania frakcji palnej/resztkowej. Ujawnienie powyższych informacji mogłoby mieć wpływ na sytuację ekonomiczną tego przedsiębiorstwa i pozwoliłoby na skopiowanie przyjętych rozwiązań i technologii oraz wykorzystanie wskazanych informacji, w szczególności z uwagi na to, że przedsięwzięcie znajduje się obecnie w fazie realizacji.

Organ wskazał, że zastrzeżone dane finansowe i organizacyjne Spółki w powiązaniu z danymi dotyczącymi planowanych nakładów na realizowane przedsięwzięcie, jak również planowane do osiągnięcia efekty rzeczowe (elementy inwestycji) oraz efekty ekologiczne (wydajność planowanej instalacji) tworzą zbiór danych o istotnym znaczeniu gospodarczym dla pomiotu działającego na rynku ciepłowniczym, który poprzez planowaną inwestycję nie tylko wzmacnia swoje działania proekologiczne, ale również poszerza możliwości w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej i uzupełnia portfolio swoich usług.

Wiedza dotycząca kosztów całkowitych przedsięwzięcia, możliwych do uzyskania z planowanych nakładów efektów rzeczowych i efektów ekologicznych (wydajności instalacji), możliwości i sposobów ich wykorzystania w działalności Spółki posiada znaczącą wartość gospodarczą i możliwa jest do wykorzystania dla uzyskania w stosunku do Spółki pozycji konkurencyjnego przedsiębiorcy. Harmonogram realizacji inwestycji, uwzględniający nakłady finansowe jak również konieczny czas pracy, stanowi element wiedzy specjalistycznej w zakresie budowy określonego rodzaju instalacji termicznego przekształcania odpadów, a zatem zawarte w nim informacje również podlegają ochronie jako tajemnica przedsiębiorcy. Opis podstawowych przesłanek uzasadniających realizację inwestycji ujawnia zaś pozycję i zdolności Spółki, jak również obszar, które wymagają podjęcia przez nią dodatkowych działań usprawniających lub rozwojowych, w tym inwestycyjnych. Tym samym - w zestawieniu z danymi dotyczącymi planowanej inwestycji - opis ten również podlega ochronie jako tajemnica przedsiębiorcy. Zastosowane przez Spółkę metodologie wyliczeń efektów, koniecznych nakładów i zdolności produkcyjnych - jako element wiedzy specjalistycznej posiadanej przez Spółkę (jej personel), również nie może podlegać ujawnieniu, gdyż dawałby podmiotom trzecim możliwość wykorzystania tych informacji zarówno w działalności konkurencyjnej, jak i w zarobkowej działalności gospodarczej.

Organ podkreślił, że dokument stanowiący Studium wykonalności zawiera m.in. pełny opis i zakres rzeczowy przedsięwzięcia, analizy ekonomiczne i finansowe Spółki i planowanego przedsięwzięcia proekologicznego. Opis projektu zawiera pełny opis technologii, obiektów i urządzeń, a także porównanie rozważanych opcji technologicznych pod kątem nakładów inwestycyjnych i przyszłych kosztów eksploatacyjnych. Studium wykonalności zawiera również szczegółowe informacje dotyczące planów inwestycyjnych, informacje know-how, analizy ponoszonych kosztów. Dane zawarte w studiach wykonalności są oparte na doświadczeniu i specjalistycznej wiedzy pracowników Spółki, które wynikają z wieloletniej działalności prowadzonej przez Spółkę na lokalnym rynku. Żądane dokumenty obejmują dane o znaczeniu technicznym, technologicznym, handlowym i gospodarczym, a zatem dane wrażliwe i strategiczne dla Spółki jako przedsiębiorcy działającego na wolnym i konkurencyjnym rynku. Dane te niewątpliwie mieszczą się w definicji tajemnicy przedsiębiorcy zawartej w art. 11 ust 4 u.z.n.k. Dokument ten, jako podstawowy dokument planowania inwestycji, dodatkowo stanowiący przejaw twórczej działalności jego autora, podlega zatem ochronie w całości.

Podsumowując organ stwierdził, że kopie dokumentów wskazanych w punkcie 1 i 2 w zakresie Harmonogramu Rzeczowo-Finansowego i Opisu inwestycji, oraz w punkcie 3 w zakresie wniosków o dofinansowanie (w tym Studium wykonalności), z wyłączeniem informacji niezastrzeżonych tajemnicą przedsiębiorstwa, a także w punkcie 4 w zakresie Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje zawarte w ww. dokumentach stanowią bowiem tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a ich ujawnienie mogłoby niekorzystnie wpłynąć na konkurencyjność przedsiębiorstwa.

Pismem z dnia [...] lutego 2023 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję NFOŚiGW z dnia [...] lutego 2013 r. zarzucając naruszenie:

- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika obowiązek uzasadnienia decyzji administracyjnej, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na niewystarczającym uzasadnieniu wydanej decyzji,

- art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, poprzez jego niezastosowanie, polegające na niezastosowaniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2022 r., poz. 1029 ze zm.), dalej: "u.i.o.ś.", przewidującej odmienne względem u.d.i.p. zasady dostępu do informacji o środowisku,

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującym swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji, prowadzące do ograniczenia prawa do informacji,

- art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji,

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek,

- art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że każdy ma prawo do uzyskania informacji o stanie i ochronie środowiska, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek,

- art. 16 ust. 1 u.i.o.ś w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji o środowisku może nastąpić po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego w konkretnym przypadku za jej udostępnieniem, poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie udostępnienia informacji niepoprzedzone rozważeniem interesu publicznego,

- art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji może nastąpić w sytuacji, gdy narusza to ochronę informacji handlowej osób trzecich, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej, poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, że zastrzeżenie poufności niezawierające szczegółowego uzasadnienia jest wystarczające dla wyłączenia jawności informacji.

Ponadto, z daleko idącej ostrożności, Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że dostęp do informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że udostępnienie informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy,

- art. 11 ust. 2 u.z.n.k. w zakresie w jakim przepis ten definiuje pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2023 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż Organ błędnie rozpatrzył złożony wniosek w oparciu o przepisy u.d.i.p. w sytuacji, gdy w sprawie niniejszej mają zastosowanie regulacje u.i.o.ś. Wskazał, iż NFOŚIGW mieści się w pojęciu "władzy publicznej" zobowiązanej do udostępniania informacji i środowisku, o której mowa w art. 400 u.o.i.ś., zaś wniosek z dnia [...] listopada 2022 r. dotyczył informacji o realizacji przedsięwzięcia polegającego na instalacji termicznego przekształcenia odpadów, a więc przedsięwzięcia dotyczącego środowiska i z tego względu mieści się w zakresie przedmiotowym art. 9 ust. 1 pkt 3 i 5 u.o.i.ś.

Zdaniem Skarżącego, nie ma przy tym znaczenia, że składając wniosek o udostępnienie informacji nie zaznaczył on w sposób jednoznaczny, że domaga się udzielenia odpowiedzi w trybie u.i.o.ś. Przepisy u.d.i.p. jak i u.i.o.ś. nie wymagają bowiem wskazania podstawy prawnej wniosku, a ponadto prawidłowa subsumcja stanu faktycznego pod obowiązujący stan prawny stanowi obowiązek Organu rozpatrującego wniosek.

Dalej Skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozbawione jest jakichkolwiek rozważań nad zasadnością udostępnienia informacji ze względu na interes publiczny pomimo, że taki obowiązek wynika z art. 16 u.o.i.ś. Oznacza to, że Organ nie dopełnił obowiązku jego zbadania lub proces ten nie został w uzasadnieniu decyzji odzwierciedlony.

Odnosząc się do kwestii zastrzeżenia przez PE w S. poufności wnioskowanych dokumentów Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. wniosek podmiotu o wyłączenie informacji spod udostępnienia musi zawierać szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia pozycji konkurencyjnej tego podmiotu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano, czy tego typu analiza została przez Spółkę przygotowana. Niespełnienie wskazanej powyżej przesłanki formalnej w odniesieniu do informacji o środowisku, całkowicie wyłącza możliwość odmowy udostępnienia informacji z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, niezależnie od oceny zasadności przesłanek materialnych przemawiających za taką koniecznością.

Jednakże nawet w sytuacji, gdyby Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zastosowanie miała wyłącznie u.d.i.p., a nie u.i.o.ś., to wbrew twierdzeniu Organu, nie została spełniona przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wydając decyzję Organ orzekł o poufności szeregu szczegółowych zapisów dokumentów, jednak uzasadnienie decyzji odnosiło się do nich jedynie w sposób ogólny. W konsekwencji w treści wydanej decyzji brak jest odpowiedzi na pytanie w jaki sposób informacja np. o "planowanym efekcie ekologicznym inwestycji", "opisie podstawowych przesłanek uzasadniających realizację inwestycji", czy "niezbędności zakresu inwestycji dla osiągnięcia efektu ekologicznego" ma dla PE w S. realną wartość gospodarczą i dlaczego niemożliwe jest udostępnienie wnioskowanych dokumentów.

Skarżący stwierdził, iż żądane informacje nie cechują się wartością gospodarczą, a co najmniej nie zostało to przez Organ wykazane. Zatem pomimo spełnienia przesłanki formalnej - woli zastrzeżenia poufności informacji - w sprawie nie znajduje zastosowania przesłanka materialna tajemnicy przedsiębiorcy, co uzasadnia uchylenie decyzji o odmowie udostępnienia informacji.

Zdaniem Skarżącego, PE w S. nie może być uznawane za "typowego" przedsiębiorcę. Wynika to z faktu, że jej jedynym właścicielem jest Miasto Siedlce. Informacje dotyczące organizacji spółki komunalnej, jej sytuacji finansowej, prowadzonych przez nią działań, planowanych inwestycji i zamierzonych jej efektów są co do zasady jawne. Ogólne zastrzeżenie ich poufności należy ocenić jako niedopuszczalne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa do informacji.

Działalność PE w S. nie jest poddana regułom wolnego rynku, jakie dotyczą prywatnych podmiotów gospodarczych. Potencjalnie osiągnięty przez nie zysk ma wyłącznie akcydentalny charakter i jego brak nie powoduje rezygnacji z prowadzenia działalności. Tak rozumianej działalności zdecydowanie bliżej jest do realizacji zadań publicznych niż prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów u.z.n.k. Jeżeli więc spółka komunalna nie działa w warunkach wolnego rynku, a jej celem nie jest osiągnięcie zysku, ale zaspokajanie potrzeb lokalnej wspólnoty, to należy poddawać w wątpliwość możliwość powoływania się przez nią na tajemnicę przedsiębiorcy, a w konsekwencji ograniczenie prawa do informacji.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał w szczególności, iż w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r. nie stosuje się u.i.o.ś. bowiem:

- postępowanie miało charakter zakresowo szerszy aniżeli miałoby to miejsce w przypadku zastosowania u.i.o.ś.,

- NFOŚiGW nie jest władzą publiczną w rozumieniu jej art. 3 ust. 1 pkt 15a w związku z pkt 9 lit. b u.i.o.ś.,

- żądane przez Skarżącego dokumenty, w szczególności wniosek o dofinasowanie, nie stanowią informacji o środowisku w rozumieniu art. 9 u.i.o.ś., gdyż udzielając dofinansowania na ich podstawie NFOŚiGW działa w sferze cywilnoprawnej i nie podejmuje działań w sferze władztwa administracyjnego; NFOSiGW dofinansowuje jedynie przedsięwzięcie ekologiczne na podstawie stosunku cywilnoprawnego, który cechuje równość stron, a gestorem tego procesu - mającym bezpośredni wpływ na osiągnięcie efektu środowiskowego - jest beneficjent środków (Spółka).

Powyższe oznacza, że właściwym trybem rozpatrzenia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej powinny być przepisy u.d.i.p., które to Organ zastosował.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2023 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. zgłosiło udział organizacji społecznej w niniejszym postępowaniu.

W uzasadnieniu wniosku Stowarzyszenie wskazało, że podziela stanowisko zaprezentowane w skardze. W związku z tym podniosło, że wniosek Skarżącego z dnia [...] listopada 2022 r. został rozpatrzony w oparciu o nieprawidłową procedurę, co skutkuje wadliwością zaskarżonej decyzji. Zaznaczyło również, że podziela wątpliwości Skarżącego dotyczące generalnej możliwości ograniczenia dostępu do informacji o działalności spółek komunalnych w oparciu o instytucję tajemnicy przedsiębiorcy stwierdzając jednocześnie, że przesłanka ta nie znalazła zastosowania w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 469/23 Sąd dopuścił Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlega uwzględnieniu, jednakże zasadniczo z innych powodów aniżeli w niej podniesione.

Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem J. W. o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 61 w związku z art. 8 ust. 2 i w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Wskazać zatem należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej służy ustawa o dostępie do informacji publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu przysługuje (...) prawo dostępu do informacji publicznej", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępniania informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznej wyłącza stosowanie u.d.i.p., jednak tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tą ustawą szczególną.

Ustawą szczególną, która przewiduje odrębny od istniejącego w u.d.i.p. tryb dostępu do informacji publicznej jest ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ustawa ta określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko oraz transgranicznego oddziaływania na środowisko (art. 1 pkt 1 lit. a-c u.i.o.ś) wskazując jednocześnie władze publiczne i organy administracji właściwe w tych sprawach (art. 1 pkt 3 i 4 u.i.o.ś). I jakkolwiek, wbrew stanowisku prezentowanemu w odpowiedzi na skargę, NFOŚiGW jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji na podstawie u.i.o.ś. (art. 1 pkt 3 u.i.o.ś.), to jednak wniosek Skarżącego z dnia [...] listopada 2022 r. nie podlegał rozpoznaniu w trybie tej ustawy, bowiem zakres (przedmiot) wniosku wykracza poza przedmiot regulacji określony w art. 1 pkt 1 u.i.o.ś.

Odnosząc się do powyższej kwestii zauważyć należy, że zgodnie z art. 8 u.i.o.ś. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Z powyższego przepisu wynika, że do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie we wskazanym zakresie zobowiązane są władze publiczne. Definicję legalną pojęcia władzy publicznej określa art. 3 ust. 1 pkt 15a u.o.i.ś., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o władzach publicznych - rozumie się przez to Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa. Z kolei przez organy administracji - według definicji legalnej z art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. a i b u.i.o.ś. - rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego, a także inne podmioty wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony.

Zgodnie z art. 386 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), dalej: "p.o.ś.", Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jest instytucją ochrony środowiska. Ustawa Prawo ochrony środowiska w art. 400 ust. 1 stanowi, że Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62). Zgodnie z art. 400b p.o.ś. celem działania Narodowego Funduszu jest m.in: finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 2, 2a, 5-22 i 24-42 oraz art. 410a ust. 4-6 (ust. 1), tworzenie warunków do wdrażania finansowania ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w szczególności poprzez zapewnienie wsparcia działaniom służącym temu wdrażaniu oraz jego promocję, a także poprzez współpracę z innymi podmiotami (ust. 2a), wykonywanie zadań Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji określone w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji oraz Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego określone w ustawie z dnia 12 czerwca 2015r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (ust. 3).

W świetle powyższego NFOŚiGW, któremu powierzono ustawowo zadania o charakterze publicznoprawnym polegające m.in. na dysponowaniu środkami publicznymi kierowanymi na ten Fundusz, jest podmiotem (organem w ujęciu funkcjonalnym) zobowiązanym do udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (art. 8 u.i.o.ś.) w trybie i na zasadach określonych w u.i.o.ś. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie zarówno w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3483/18; z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3750/21; publ. CBOSA), jak w piśmiennictwie, gdzie podkreśla się, że do podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b u.i.o.ś. należą instytucje ochrony środowiska wymienione w art. 386 p.o.ś., w tym fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej (por. M. Bar, J. Jendrośka, Komentarz do art. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), LEX/el. 2014).

Odrębną kwestią pozostaje, czy informacje objęte wnioskiem Skarżącego z dnia [...] listopada 2022 r. są informacjami mieszczącymi się w zakresie przedmiotowym u.i.o.ś. Jak już wyżej wskazano, w trybie i na zasadach określonych w omawianej ustawie udostępniane są informacje o środowisku i jego ochronie (art. 8 u.i.o.ś), przy czym, zgodnie z art. 3 pkt 15 u.i.o.ś., pojęcie "środowisko" należy odnosić do definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 3 pkt 39 u.i.o.ś., zgodnie z którym środowisko to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnia ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Natomiast, w myśl art. 39 pkt 13 p.o.ś., przez pojęcie "ochrona środowiska" należy rozumieć podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na: a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom, c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego.

Przepis art. 9 ust. 1 u.i.o.ś. określa informacje podlegające udostępnieniu w świetle art. 8 u.i.o.ś., wymieniając m.in. informacje dotyczące środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów (pkt 3) oraz analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3 (pkt 5).

Skarżący, stojąc na stanowisku, że przedmiot wniosku objęty jest zakresem u.i.o.ś. wskazywał, że wniosek obejmował informacje o realizacji przedsięwzięcia dotyczącego instalacji termicznego przekształcania odpadów, co stanowi "(...) sztandarowy przykład realizacji zadania publicznego z uwzględnieniem i poszanowaniem środowiska", a zatem wypełnią zakres przedmiotowy art. 9 ust. 1 pkt 3 i 5 u.i.o.ś.

W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wniosek z dnia [...] listopada 2022 r. obejmował bowiem dokumenty w postaci kopii: umowy z NFOŚiGW o dofinansowanie instalacji termicznego przekształcania odpadów w S., wniosku do NFOŚiGW, na podstawie którego zawarto ww. umowę, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ww. inwestycji (która nie została wydana) oraz raportu oddziaływania na środowisko inwestycji (który - o czym niżej - nie został sporządzony). Zakres przedmiotowy tak sformułowanego wniosku (jako całości) choćby ze względu na charakter umowy o dofinansowanie, nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 9 ust. 1 pkt 3 i 5 u.i.o.ś., przy czym bez istotnego znaczenia pozostaje okoliczność, że katalog "środków", o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś nie jest katalogiem zamkniętym, bowiem nie sposób uznać, że wniosek Skarżącego dotyczy informacji o środowisku i jego ochronie w ww. znaczeniu tych pojęć.

Skarżący wskazując, że zakres przedmiotowy u.i.o.ś. jest w niniejszej sprawie spełniony, wymienił informacje "cząstkowe", tj. stanowiące niektóre części bądź załączniki do wniosku o dofinansowanie ww. inwestycji, tj. np. informacje o: niezbędności zakresu inwestycji dla osiągniecia efektu ekologicznego, przewidywanym efekcie ekologicznym, zasadności realizacji inwestycji. Rzecz jednak w tym, że Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2022 r. nie wnioskował o udostępnienie tychże informacji "cząstkowych", lecz całych dokumentów, w tym umowy o dofinansowanie inwestycji. Co zaś szczególnie istotne, decyzja organu jaki reżim prawny należy stosować przy rozpoznaniu wniosku musi dotyczyć całego zakresu wniosku a nie poszczególnych części wnioskowanych dokumentów. Nie do zaakceptowania byłaby bowiem sytuacja, w której organ rozpoznając jeden wniosek zastosowałby dwa odmienne reżimy prawne, np. udostępniłby część żądanej informacji (dokumentu) w trybie u.d.i.p., zaś decyzję o odmowie udostępnienia pozostałych - nieudostępnionych czy też zanonimizowanych części informacji (dokumentu) wydałby w trybie u.i.o.ś.

W niniejszej sprawie, co nie pozostaje bez znaczenia dla powyższej oceny, Organ - odpowiadając na wniosek z dnia [...] listopada 2022 r. złożony w trybie u.d.i.p. - za pismami z dnia [...] lutego 2023 r. udostępnił - jako "informację publiczną" - żądane wnioski o dofinansowanie z wyłączeniem informacji uznanych przez PE Sp. z o.o. w S. za tajemnicę przedsiębiorcy oraz umowy o dofinansowanie za wyjątkiem załączników nr 1 i 2 do umów w postaci Harmonogramu rzeczowo-finansowego oraz Opisu inwestycji (ze względu na "tę samą" tajemnicę przedsiębiorcy, mając na względzie to, że nieujawnione fragmenty wniosków zamieszczone zostały w umowach o dofinansowanie). Następnie wydał decyzję odmowną w trybie u.d.i.p. co do tych właśnie wyłączonych z ujawnienia części ww. umów i wniosków. Jednocześnie poinformował, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji w niniejszym przypadku nie została wydana. Organ zatem, mając na względzie zakres przedmiotowy wniosku Skarżącego, prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że wniosek ten podlega rozpoznaniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. i konsekwentnie zastosował tę ustawę do całego zakresu przedmiotowego wniosku.

Za nieuzasadnione uznać zatem należy zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p., art. 74 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 16 ust. 1 u.i.o.ś.

Przechodząc do dalszych rozważań wskazać należy, że na gruncie u.d.i.p. nie jest kwestią sporną, że NFOŚiGW, jako państwowa osoba prawna realizująca zadania publiczne i dysponująca majątkiem publicznym (art. 400 i art. 400a, art. 400b ust. 1 i nast. p.o.ś.), jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne.

Wątpliwości Sądu nie budzi również publiczny charakter informacji objętych wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej. Przykładowy katalog danych stanowiących informację publiczną określony został w art. 6 u.d.i.p.

W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazane podmioty. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których ww. podmioty używają do zrealizowania powierzonych im prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio (tak np. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt I OSK 343/15; z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt I OSK 469/15; publ. CBOSA).

W tym kontekście zauważyć należy, że działalność funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej (NFOŚiGW) w zakresie finansowania ochrony środowiska i gospodarki wodnej, realizowana jest m.in. poprzez udzielanie dotacji, co następuje na podstawie zawieranych z beneficjentami umów cywilnoprawnych (art. 411 ust. 1 pkt 2 i ust. 8 p.o.ś.). Żądanie Skarżącego zawarte we wniosku z dnia [...] listopada 2022 r. dotyczyło natomiast treści konkretnych umów o dofinansowanie inwestycji oraz wniosków o przyznanie dofinansowania, w oparciu o które umowy te zostały zawarte. Żądanie dotyczyło zatem również wniosków (o dotację i pożyczkę na dofinansowanie inwestycji), które zostały pozytywnie rozpatrzone poprzez przyznanie środków finansowych.

Wnioski o dofinansowanie kierowane do NFOŚiGW niewątpliwie więc stanowią dokumenty niezbędne do realizacji zadań publicznych powierzonych funduszom. Wnioski pozytywnie rozpatrzone stanowią dodatkowo informacje o sposobie dysponowania majątkiem publicznym przez samorządowe osoby prawne, a zatem należą do kategorii informacji publicznych określonej wprost w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Oznacza to, że dokumenty objęte wnioskiem Skarżącego stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Niezależnie od prawidłowego stanowiska Organu co do spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego u.d.i.p., zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu.

Organ bowiem analizując przesłankę tajemnicy przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa), w sposób nieprawidłowy zastosował art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] września 2018 r.

Istotne znaczenie w tym kontekście ma okoliczność, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa w stanie prawnym do dnia [...] września 2018 r. było zdefiniowane odmiennie w relacji do stanu prawnego obowiązującego po tej dacie. Zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] września 2018 r. "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. w brzmieniu od dnia [...] września 2018 r. (a więc w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności".

Porównanie treści obu przepisów uzasadnia wniosek, że nowelizacja u.z.n.k. z dnia 5 lipca 2018 r. (art. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2018, poz. 1637) zmieniła treść pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa. W jej następstwie wyeksponowano konieczność zachowania należytej staranności w podejmowaniu działań mających zachować poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, wskazano, że tajemnicę przedsiębiorstwa mogą stanowić informacje, które nie zostały ujawnione do wiadomości osób zwykle zajmujących się tym rodzajem informacji, ani nie są dla takich osób łatwo dostępne, zastrzeżono wreszcie, że ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa podlegają informacje poufne, które nie są znane w całości lub w ich szczególnym zbiorze lub zestawieniu.

I jakkolwiek Organ w treści zaskarżonej decyzji, cytując treść pisma PE Sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2022 r., powołał prawidłowo przepis art. 11 ust. 2 u.z.n.k., to jednak zarówno w sentencji decyzji, jak i dalszej części treści decyzji błędnie wskazał i powołał art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i w konsekwencji na podstawie tego przepisu błędnie ocenił spełnienie ww. przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa odnosząc jego treść do tajemnicy przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że Organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o przepis prawa materialnego, który nie obowiązywał w dniu jej wydania i nie mógł stanowić jej podstawy prawnej.

Zaskarżona decyzja jest zatem przedwczesna i zarazem błędna. Organ bowiem przyjął nieobowiązujące pojęcie znaczeniowe tajemnicy przedsiębiorstwa do analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy. W tej sytuacji rozstrzyganie o tym, czy Organ właściwie zakwalifikował pod to pojęcie wnioskowane przez Skarżącego informacje byłoby przedwczesne i de facto błędne. Analogicznie, przedwczesne byłoby ustosunkowanie się przez Sąd na tym etapie do zarzutów skargi.

Na marginesie Sąd zauważa, że nie sposób podzielić stanowiska Skarżącego, że powołanie przez organ art. 11 ust. 4 u.z.n.k. należy traktować jako oczywistą omyłkę. Organ bowiem błędnie powołał nieobowiązujący przepis (błędnie zacytował jego treść) i w konsekwencji błędnie tenże nieobowiązujący przepis zastosował w sprawie oceniając kwestię wystąpienia kluczowej przesłanki uzasadniającej odmowę udostępnienia informacji publicznej.

Sąd wskazuje również, że Organ błędnie odmówił zaskarżoną decyzją udostępnienia "kopii Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącego załącznik do ww. wniosków o dofinansowanie". Z materiału źródłowego nadesłanego do akt sprawy (z którym Sąd zapoznał się realizując obowiązek wynikający z art. 133 p.p.s.a.) wynika bowiem, że ww. Raport nie został sporządzony. W jego miejsce sporządzona została natomiast Karta informacyjna przedsięwzięcia, w którym to dokumencie wyjaśniono m.in. podstawę prawną tego działania. Okoliczność tę Organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę ponownie rozpatrując sprawę.

Konkludując Sąd stwierdza, że jakkolwiek organ prawidłowo zastosował przepisy u.d.i.p. jako podstawę rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2022 r., to jednak dopuścił się naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i jednoczesne niezastosowanie art. 11 ust. 2 u.z.n.k., co skutkowało jej uchyleniem. Błędnie również ustalił okoliczności faktyczne sprawy, a konsekwencji błędnie określił zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji (pkt 6 sentencji decyzji).

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (200 złotych) Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 2 sentencji wyroku.