Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 527/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bożena Popowska Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2006r. sprawy ze skargi P.S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. nr [...] z dnia [...].11.2003 r. w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l a s k a r g ę /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/B. Popowska jf


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2003 r. na przejściu granicznym w O. dokonano pomiaru nacisków osi, masy całkowitej i wymiarów pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a składającego się z ciągnika VOLVO o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy FREUEHAUF o numerze rejestracyjnym [...], należącego do P. S.A. w W. Wynik kontroli wskazał na przekroczenie o 1,04 kN dopuszczalnego nacisku na drugiej osi napędowej pojazdu, będącej osią pojedynczą. Pomiarów dokonano wagą stacjonarną posiadającą ważną do dnia 31 października 2004 r. legalizację numer [...] z dnia [...]października 2002 r., wydaną przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z., oraz przymiarem wstęgowym stalowym posiadającym świadectwo legalizacji z dnia [...] lutego 2003 r., numer [...] ważne do dnia [...] lutego 2006 r., wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. Wagi przeznaczone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...]. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli.

Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z.nr [...]z dnia[...]września 2003 r. na P. S.A. w W. została nałożona kara pieniężna w wysokości 720 zł za stwierdzony w dniu [...] września 2003 r. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, zgodnie z treścią protokołu z kontroli Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r., nr 98, poz. 602 z późn. zm.) przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała.

W złożonym w dniu [...] marca 2003 r. odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik P. S.A. wniósł o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik stronywskazał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art.61 § 4 i art. 79 k.p.a, skutkiem czego spółka P.S.A. została pozbawiona przysługujących jej praw (art. 10 k.p.a). Zdaniem strony, decyzja nie spełnia wymagań przewidzianych przepisem art. 107 §1 i 3 k.pa., natomiast protokół

nr [...], stanowiący podstawę jej wydania nie posiada cech dokumentu urzędowego z uwagi na jego niekompletność, wobec czego nie może być uznany za wystarczający dowód w tej sprawie. Strona podniosła także, iż powołany

w uzasadnieniu decyzji przepis art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym nie przewiduje stosowania kar pieniężnych

za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i nie określa ich wysokości. Strona wskazała również, iż błędnie zostało ustalone,

że przewoźnikiem jest spółka P.S.A., a kierowca S. M. jest jej pracownikiem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie organy celne, na podstawie przyznanych im uprawnień, dokonały pomiarów nacisków osi, masy całkowitej i wymiarów pojazdu, w wyniku czego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu o 1,04 kN, a stosownie do art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych oraz do załącznika stanowiącego integralną część ustawy, kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, wynosi dla osi pojedynczej przy nacisku osi powyżej 100 kN do 105 kN– 720 zł i taką też karę wymierzył organ celny

I instancji. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano wagą dynamiczną typu RPT 97-114, posiadającą ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. a wagi tego typu zostały zatwierdzone przez Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczenia dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano zaś przy pomocy przymiaru wstęgowego, posiadającego ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.Organ II instancji szczegółowo przedstawił techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg i stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia, a powtórzenie pomiaru nie jest potrzebne. Z protokołu kontroli ważenia pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Polski nr [...] nie wynika, by w chwili dokonywania pomiaru waga sygnalizowała jakiekolwiek nieprawidłowości, a tym samym nie zachodziła konieczność dokonania powtórnego ważenia tego pojazdu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 §4 k.p.a., gdyż za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy przyjąć pierwszą czynność wobec strony, a w orzecznictwie przyjmuje się, że za datę tę można uznać pierwszą czynność w postępowaniu, którą w przedmiotowej sprawie było sporządzenie protokołu nr [...] z dnia [...] września 2003 r. Organ

II instancji wskazał także, że nie można zgodzić się z zarzutem uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, gdyż ze specyfiki postępowania

w tychże sprawach na przejściu granicznym wynika, że nie ma możliwości,

aby zawiadomić stronę o zamiarze dokonania pomiarów z ustawowo określonym wyprzedzeniem czasowym, bowiem zarówno proces ważenia,

jak i sporządzenie protokołu następują automatycznie przy wyjeździe pojazdu

z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a decyzja administracyjna wydawana jest bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli i po uzyskaniu raportu

z dokonanego ważenia. Organ II instancji wskazał także, że ustalenie, kto był

w tym przypadku przewoźnikiem przesyłki, rozstrzygnięte zostało w oparciu

o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś strona nie przekazała organowi celnemu dokumentów, potwierdzających jej zarzuty. Organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się wypis nr [...] z licencji Nr [...], z dnia [...] listopada 2002 r., który został wystawiony dla spółki P.S.A. z W, ul. [...]i stanowi on podstawę do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, a licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. Organ odwoławczy zauważył także, iż w protokole jak i w decyzji z dnia

[...] września 2003 r., organ celny podał stronie wszystkie podstawy prawne,

w oparciu o które została wydana przedmiotowa decyzja, natomiast brak uzasadnienia faktycznego decyzji nie ma istotnego znaczenia w niniejszym przypadku, bowiem z treści samego protokołu, który stanowi integralną część decyzji, jednoznacznie wynika, kiedy, gdzie, z czyim udziałem i jakich czynności dokonano oraz jakie normy, o ile i dla której osi zostały przekroczone, a także, w jakiej wysokości, pobrano karę pieniężną. Organo dwoławczy zauważył też, iż protokół nr [...]z dnia [...] września 2003 r., spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 68 kpa. Dyrektor Izby Celnej wskazał też, że podstawą do wymierzenia kary pieniężnej jest faktyczny stan pojazdu poruszającego się po drogach publicznych, który to stan stwierdzany jest na podstawie wyniku prawidłowo przeprowadzonego ważenia, które, w przedmiotowej sprawie przeprowadzono w sposób właściwy, gdyż w przypadku jakiejkolwiek nieprawidłowości urządzenie pomiarowe sygnalizuje błąd a proces ważenia jest powtarzany, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Na koniec, organ II instancji podkreślił, że w przypadku przekroczenia ustalonych przepisami parametrów, takich jak nacisk osi, masa całkowita czy wymiary pojazdów, organy celne mają obowiązek pobierania opłaty drogowej, a pobór opłaty ma charakter obligatoryjny. Obowiązkiem organów celnych działających w imieniu Skarbu Państwa jest egzekwowanie opłat związanych z naruszeniem przepisów prawa, a pobór tych opłat pośrednio przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa użytkowników dróg publicznych, polepszenia stanu dróg, a więc organy celne działają w ten sposób w szeroko rozumianym interesie społecznym, niezależnie od tego czy egzekwowane prawo według przewoźników jest dla nich zbyt represyjne.

Wnosząc w dniu [...] grudnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki P. S.A. wystąpił o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] września 2003 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 7 k.p.a. z uwagi na niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał także, iż nie został w sposób wyczerpujący wyjaśniony zarzut niezgodnego z prawem zapisu w protokole nr [...], że spółka P. S.A. w W. była przewoźnikiem kontrolowanej przesyłki. Strona skarżąca podniosła dalej, iż chybione są argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotycząc sposobu ustalenia przewoźnika.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej celem uzupełnienia materiału dowodowego, przesłał kserokopię pisma Biura Personalnego srony skarżącej z dnia [...] października 2003r. nr [...] na dowód, że kierowca S.M.nie był pracownikiem strony skarżącej, a także międzynarodowy list przewozowy CMR nr [...] na dowód, że przewoźnikiem przedmiotowej przesyłki była spółka P. T. S.A. w B.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł

o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stwierdzając równocześnie, że nie zgadza się z zarzutami strony podniesionymi w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

Bezspornym w sprawie jest, że dnia [...] września 2003 r. podczas kontroli ciągnika VOLVO o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy FREUEHAUF o numerze rejestracyjnym [...], należącego do firmy przewozowej P. S.A. z siedzibą w W. stwierdzono, że nacisk na drugą oś przekracza dopuszczalną normę, a organowi celnemu nie przedstawiono zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Należy podkreślić, że w odwołaniu od tej decyzji nie sformułowano żadnych zarzutów odnośnie przeprowadzonych pomiarów i wysokości kary. Natomiast zdaniem skarżącego to nie P. S.A. w W. powinien być adresatem decyzji obciążającej karą, gdyż nie był w tym przypadku przewoźnikiem. Odnośnie podniesionego argumentu, że skarżąca nie była w tym przypadku przewoźnikiem, Sąd zauważa, iż Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie jego słuszności, a dokumentacja zebrana w aktach administracyjnych nie daje podstaw do przyznania skarżącej racji. Poza stwierdzeniem, że kierowca S. M. nie był pracownikiem P. S.A., zarówno w toku postępowania drugoinstancyjnego, jak i w treści skargi Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność oddania w dzierżawę pojazdu będącego jej własnością, czy na okoliczność wykorzystania licencji jej przyznanej przez osobę trzecią. Z akt sprawy wynika, iż w trakcie kontroli kierowca samochodu okazał licencję wystawioną dnia[...]listopada 2002 r. na P. S.A., ul. [...]. Licencja ta została wydana na okres pięćdziesięciu lat, pod rządami ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm. ). W myśl art. 4 pkt 15 w zw. z art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, uznawany jest za przewoźnika drogowego. Ponieważ strona skarżąca nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby przeniesienie uprawnień na inny podmiot, wobec tego wniosek organów administracyjnych, iż skarżący był przewoźnikiem, uznać należy za trafny. W świetle powyższego, zasadne było nałożenie przedmiotowej kary pieniężnej na P. S.A. z siedzibą w W.. Należy także wskazać, iż w orzecznictwie sądowym wskazano, że przewoźnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek i może nim być osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego (własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing) - por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1999 r., II SA 1838/98. Zważyć także należy, iż zawarte w Konwencji CMR unormowania dotyczące treści listu przewozowego, odnoszą się do warunków umowy międzynarodowego przewozu towarów, zaś uprawnienia i obowiązki publicznoprawne związane z tym przewozem, w świetle powyższego regulują przepisy krajowe stron Konwencji, w tym wskazane wyżej. Należy nadto podkreślić, iż organ II instancji słusznie stwierdził, iż jeśli skarżący nie jest w stanie przedstawić żadnych dowodów na udokumentowanie, że nie jest on przewoźnikiem i jednocześnie nie wskazuje, kto takim przewoźnikiem według jego wiedzy miałby być, to w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie, z którego wynikało, że strona skarżąca jest przewoźnikiem, należało uznać zarzuty strony skarżącej o rzekomym "niebyciu" przewoźnikiem za bezpodstawne. Sąd wziął pod uwagę także kserokopię pisma Biura Personalnego strony skarżącej z dnia [...] października 2003 r. nr [...]na dowód, że kierowca S. M. nie był pracownikiem strony skarżącej a także międzynarodowy list przewozowy CMR nr [...]na dowód, że przewoźnikiem przedmiotowej przesyłki była spółka P.T.S.A. w B. Po pierwsze jednak skarżący winien przedstawić wskazane dowody na etapie postępowania odwoławczego, a nie dopiero przed sądem, a po drugie nie wpływają one na prawidłowość ustalenia, kto był przewoźnikiem, dokonanego przez organy administracji, co zostało wykazane powyżej. Należy dodać, że z obowiązku przestrzegania przepisów prawnych nie zwalnia przedsiębiorcy zajmującego się przewozem towarów, wykonywanie transportu przez pracowników lub osoby, które w jego zastępstwie wykonują usługi przewozu. W świetle powyższego, za uzasadnione należy uznać, iż przedsiębiorcy P. S.A. słusznie wymierzono karę pieniężną za przejazd pojazdem ponadnormatywnym bez zezwolenia.

Należy także podkreślić, iż w myśl przepisu art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonał wiec w danej sprawie całościowej kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postępowania, jednak także nie dopatrzył się żadnego przekroczenia przepisów prawa. Należy wskazać, że sam proces ważenia i pomiaru pojazdu odbył się z poszanowaniem obowiązującej procedury, przy użyciu sprawnych i posiadających ważne świadectwa legalizacji urządzeń. Wykorzystane wagi zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar (decyzją z dnia[...]kwietnia 1997 r., nr [...]). Z akt administracyjnych wynika też, że wynik ważenia dynamicznego poprawnie został wydrukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego ważenia zamontowano na wadze specjalne oznaczenia, wskazujące sposób prawidłowego wjazdu i poruszania się w trakcie pomiaru, zaś wynik ważenia uzyskany został za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje nieprawidłowości, przerywając proces ważenia oraz komunikuje konieczność ponownego przejazdu przez wagę. Wskazania z pomiarów są nadto dodatkowo pomniejszane o 200 kg i 2%, co stanowi korzystną dla strony okoliczność. Sąd stwierdza, że opisane szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a nie zakwestionowany przez stronę skarżącą objaśnienie przebiegu ważenia było zgodne z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu, chybione były także zarzuty dotyczące pozbawienia strony skarżącej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Strona skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, że kierowca został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu w toku ważenia pojazdu. Przeciwnie, kierowca S. M. bez zastrzeżeń złożył podpis na dokumencie urzędowym zatytułowanym "Raport ważenia pojazdu" z dnia [...] września 2003 r., zawierającym opis istotnych okoliczności towarzyszących ważeniu (k. 6 akt administracyjnych) a także na protokole nr [...] z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W odwołaniu od decyzji strona skarżąca podniosła także, że nie była należycie reprezentowana i nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Sąd stwierdza, że podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki, jednak brak ten nie stał się uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Należy także zauważyć, że w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 § 2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony, które w zaistniałym kontekście sytuacyjnym nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo zakłócenia funkcjonowania urzędów celnych, co bez wątpienia groziłoby szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 §2 kpa. Tym samym również i ten zarzut strony skarżącej okazał się bezzasadny.

Zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne, których wysokość, zgodnie z art. 13 ust. 2b, określa załącznik do ustawy. Zgodnie z treścią tego załącznika, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli pojazdu oraz w dniu wydania zaskarżonej decyzji, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, dla osi pojedynczej ponad 100 kN do 105 kN, kara pieniężna wynosi 720 zł. Z treści protokołu kontroli wynika, że przekroczony został nacisk na drugą oś, gdyż wynosił on 101,74 kN (przy dopuszczalnym 100 kN ). Wysokość naliczonej kary ustalona została z uwzględnieniem wyżej wskazanych wielkości przekroczenia oraz stawek kary pieniężnej wynikającej z treści załącznika do ustawy. Należy też uznać, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji w zakresie ważności atestów urządzeń pomiarowych, a zasadność tej argumentacji potwierdza materiał dowodowy akt sprawy, w tym załączone uwierzytelnione kserokopie atestów urządzeń pomiarowych. Reasumując, organy orzekające w niniejszej sprawie niewadliwie przeprowadziły zarówno sam proces ważenia, jak i prawidłowo ustaliły jego wynik.

W ocenie Sądu również decyzja z dnia [...] września 2003 r. nie posiada żadnych uchybień, które mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż podane są w niej podstawy prawne rozstrzygnięcia, a brak uzasadnienia faktycznego nie miał znaczenia w niniejszej sprawie, skoro z protokołu nr [...] z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, stanowiącego jej integralną część, jasno wynika kiedy, gdzie i z czyim udziałem oraz jakich czynności dokonano, a także jakie normy, o ile i dla której osi zostały przekroczone oraz w jakiej wysokości pobrano karę pieniężną

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy- prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji w sposób szczegółowy wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji nie mogły zostać uwzględnione tak w zakresie ustalenia, czy skarżąca Spółka była przewoźnikiem, jak i zarzutów naruszenia art. 107 § 3, art. 10 i art. 61 § 4 kpa. i spełnienia wymogów określonych w art. 68 kpa. Na zarzuty sformułowane w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej w R. udzielił trafnych wyjaśnień.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art.7k.p.a., które to naruszenie sugerowała strona skarżąca, nie uzasadniając jednak swojego twierdzenia.

Sąd miał także na uwadze, że użyte w powołanym przepisie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych sformułowanie "pobiera się kary pieniężne" oznacza, że organ administracji ma obowiązek pobrać karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Taka sytuacja zachodziła w sprawie niniejszej, gdzie wynik przeprowadzonej kontroli pojazdu dowodzi przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugą oś i wykonywanie przewozu bez wymaganego zezwolenia. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od pobrania kary pieniężnej w sytuacji, gdy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki jej wymierzenia. Skarżący jako przedsiębiorca zajmujący się przewozem towarów, ma obowiązek

w zakresie prowadzonej działalności przestrzegać obowiązujących przepisów prawa, a z obowiązku tego nie zwalnia go wykonywanie transportu przez pracowników lub osoby, które w jego zastępstwie wykonują usługi przewozu. Odpowiedzialność odszkodowawcza tych osób wobec przewoźnika za szkody wynikłe z nieprawidłowego wykonywania obowiązków kierowcy oparta jest na przepisach kodeksu pracy oraz kodeksu cywilnego i nie ma wpływu na odpowiedzialność przewoźnika z tytułu niewłaściwego wykonywania przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Ustawa o drogach publicznych zakazuje przejazdu pojazdem ponadnormatywnym bez wymaganego zezwolenia oraz uiszczenia z tego powodu stosownej opłaty. W dniu przeprowadzonej kontroli zezwoleniem takim na przedmiotowy pojazd strona skarżąca nie dysponowała, a dopuszczalny nacisk na oś drugą został przekroczony. W tej sytuacji wymierzenie kary było obligatoryjne.

Podsumowując, w odniesieniu do wszystkich zarzutów skargi natury proceduralnej wskazać należy, że Sąd nie podziela zawartych w niej zarzutów uznając, iż organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął przedmiotową sprawę. Zważyć nadto należy, iż podmiot zajmujący się przewozem towarów ma obowiązek w zakresie prowadzonej działalności przestrzegać obowiązujących przepisów prawa i na nim ciąży ryzyko związane z nieprawidłowościami przewozu. Przedsiębiorca ma obowiązek dokonać takiego załadunku by nie dopuścić do przekroczenia zarówno dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, jak dopuszczalnych nacisków na oś, bowiem to na nim ciąży odpowiedzialność za przekroczenie wymiarów pojazdu. Generalnie bowiem ustalone normy obciążeń dróg służą, jeżeli nie polepszeniu stanu dróg publicznych, to co najmniej do spowolnienia ich degradacji. Ma to oczywisty związek z bezpieczeństwem użytkowników dróg i przeprowadzana kontrola wpływa na zachowanie tego bezpieczeństwa w możliwie jak najwyższym stopniu. Takie działanie służy zatem szeroko rozumianemu interesowi publicznemu. W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy- prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu II instancji w sposób szczegółowy wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji nie mogły być uwzględnione

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. ) w zw. z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r.,

nr 153, poz. 1271 z późniejszymi zmianami ), skarga podlega oddaleniu.

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/B. Popowska