Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 969/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. D. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi I. D. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić I. D. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. D. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi.

Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 1 sierpnia 2015 r.

W dniu 6 sierpnia 2015 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

W uzasadnieniu wniosku I. D. wskazała, że nie uiszczenie wpisu sądowego nastąpiło bez jej winy, ponieważ nie otrzymała wezwania do jej zapłaty. Podniosła, że Minister nie poinformował jej o przesłaniu skargi do Sądu i nie wiedziała, że może się spodziewać w tym czasie przesyłki. Podała, że wyjechała na krótko z powodów zdrowotnych, nie wiedziała, iż musi o tym informować Sąd, bo nikt jej o tym nie pouczył. Gdy wróciła z wyjazdu i nie było wiadomości o rozprawie napisała do Sądu 16 czerwca 2015 r. pismo z prośbą o informację o terminie rozprawy. W odpowiedzi na to pismo nie wskazano, że została wezwana do uiszczenia wpisu i że wcześniej przesłano do niej jakąkolwiek korespondencję, której nie odebrała. Dodała, że z uwagi na to, że jestem emerytką nie potrzebowała zwolnienia lekarskiego, aby wyjechać w celach zdrowotnych. Ze względu na upływ czasu nie zachowała też biletu potwierdzającego wyjazd do [...] i dalej ani paragonów i rachunków za pobyt, bo nie sądziła, że będą potrzebne.

Pismem z dnia 8 września 2015 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 7 września 2015 r., wezwano skarżącą, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 5 sierpnia 2015 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, tj. przez nadesłanie kopii reklamacji usługi pocztowej złożonej w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1468), oraz przez wskazanie, w jakim terminie pozostawała poza miejscem zamieszkania (wyjazd w celach zdrowotnych) – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe, skarżąca w piśmie z dnia 2 października 2015 r., wskazała, że z dniem 27 kwietnia 2015 r. skończyła pracę zgodnie z umową (w technikum) i mogła szukać pomocy u innych specjalistów w sprawie ostrych zawrotów i bólu głowy, które pojawiały się już wcześniej. Wyjeżdżała kilkakrotnie i nie mogła odebrać listu. Po przyjeździe 12 czerwca dowiedziała się na poczcie o przesyłce, dlatego skierowała pismo do Sądu. Strona podkreśliła, że wobec braku powiadomienia z Ministerstwa i terminu wyznaczenia sprawy uważała, iż Ministerstwo jeszcze nie wysłało mojej sprawy do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.

Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W ocenie Sądu, argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu oraz w piśmie z dnia 2 października 2015 r., nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu, świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu spraw. Zauważyć bowiem należy, iż o korespondencji z Sądu skarżąca dowiedziała się w dniu 12 czerwca 2015 r. Dochowując należytej staranności obowiązana była skontaktować się z Sądem, celem zasięgnięcia informacji, z jakiego powodu wysłana została do niej przesyłka listowa, co stanowiło jej zawartość. Tymczasem strona, bez większej refleksji, wystosowała do Sądu pismo, w którym zwróciła się z prośbą o podanie terminu rozprawy, z uwagi jak wskazała, z powodu trudności zdrowotnych i wyjazdu z nimi związanym, nie mogła odebrać zawiadomienia o terminie rozprawy.

Argumentacja, iż strona nie została poinformowana przez Sąd o konieczności uiszczenia wpisu, oraz że wcześniej została jej przesłana korespondencja, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie może stanowić okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Skarżąca nie powinna oczekiwać, że Sąd z urzędu będzie ją informował, o każdej wysyłanej i niepodjętej korespondencji, powyższa bowiem czynność wykracza poza normy określone w art. 6 p.p.s.a.

Faktem, jest, iż strona nie powinna ponosić konsekwencji, w sytuacji nie pouczenia jej o konieczności poinformowania Sądu, o zmianie adresu. Jednakże, w okolicznościach niniejszej sprawy, przy rozpatrywaniu wniosku o przewrócenie terminu, nie przyjęto, że działa fikcja prawna, że skarżąca została pouczona, o konieczności informowania Sądu o zmianie miejsca pobytu w toku postępowania, lecz okoliczność niedochowania należytej staranności, przy podejmowaniu działań w związku z dowiedzeniem się w dniu 12 czerwca 2015 r. przez I. D. o skierowanej do niej przez Sąd korespondencji.

Ponadto, zauważyć należy, iż skarżąca nie podała, w związku z wezwaniem Sądu, w jakim terminie pozostawała poza miejscem zamieszkania. Wskazała jedynie, że kilkakrotnie wyjeżdżała i nie mogła odebrać listu. Z powyższego można wywieść, że wiedziała o pozostawionej dla niej na poczcie korespondencji, jednakże z uwagi na częste wyjazdy, nie podjęła jej z poczty.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.