Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 6/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi W.M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez W. M. jest postanowienie Komendanta [...] Policji w [...]. z dnia [...] roku, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] roku w sprawie odmowy wypłaty 20% potrąconego uposażenia należnego skarżącemu za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] roku do [...] roku.

Powyższe postanowienie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia [...] roku W. M. (dalej: "skarżący", "strona") zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wypłatę kwoty stanowiącej 20 % potrąconego wynagrodzenia za okres pobytu na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] roku do [...] roku spowodowanego związkiem choroby z pełnieniem służby albo związkiem choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

Komendant Powiatowy Policji w [...] po rozpatrzeniu wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] roku odmówił wypłaty 20 % potrąconego wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku. Decyzja doręczona została stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. dnia [...] roku. W treści decyzji zamieszczono pouczenie, w którym pouczono stronę o przysługującym jej prawie do wniesienia w terminie 14 dni odwołania do Komendanta [...] Policji w [...]. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...].

W dniu [...] roku strona wniosła do Sądu Rejonowego [...] w [...], za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...], odwołanie z dnia [...] roku od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] roku.

Komendant Powiatowy Policji w [...] zwrócił się pismem do strony o wskazanie, czy odwołanie traktować jako odwołanie do organu II instancji wskazanego w pouczeniu zaskarżonej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] roku, tj. do Komendanta [...] Policji w [...]., czy też zgodnie z żądaniem strony ma je przesłać do wskazanego w odwołaniu Sądu Rejonowego w [...]. Pismo zostało doręczone skarżącemu [...] roku za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A (EPO - k. 48). Jak wynika z treści notatki urzędowej sporządzonej dnia [...] roku przez specjalistę Zespołu do spraw Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w [...], strona w rozmowie telefonicznej poinformowała, że do przedmiotowego pisma nie będzie się ustosunkowywała, gdyż uważa, że od zaskarżonej decyzji nr[...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] roku ma prawo odwołać się do Sądu Rejonowego [...], pomijając organ II instancji, którym jest Komendant Policji w [...].

Wobec tych ustaleń, odwołanie wniesione przez stronę zostało przesłane przez organ do Sądu Rejonowego [...] w [...][...] za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A (EPO – k. 56).

Postanowieniem z dnia [...] roku Sąd Rejonowy Wydział [...] (sygn. akt. [...]) odwołanie strony postanowił przekazać Komendantowi [...] Policji w [...]. jako właściwemu do jego rozpoznania. Prawomocne z dniem [...] roku postanowienie z dnia [...] roku Sądu Rejonowego w [...] wraz z dokumentacją zostało wysłane przez Sąd za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. dnia [...] roku i wpłynęło do Komendy [...] Policji w [...]. dnia [...] roku. Postanowienie dnia [...] roku zostało doręczone stronie, natomiast na wniosek strony, uzasadnienie postanowienia doręczono stronie dnia [...] roku. Postanowienie przesłane zostało również do organu I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] roku Komendant Wojewódzki Policji w [...] powołując się na art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie strony zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 129 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy, do którego wniesiono środek zaskarżenia obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy jest on dopuszczalny i czy wniesiony został z zachowaniem ustawowego terminu. Warunkiem zatem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie bowiem tego terminu powoduje bezskuteczność określonej wyżej czynności, czego następstwem jest ostateczność decyzji.

Organ wskazał, że w realiach sprawy bezspornym jest stan faktyczny przedstawiony w postanowieniu, w szczególności co do daty doręczenia stronie decyzji organu I instancji, pouczenia zawartego w decyzji odnośnie trybu i sposobu wniesienia odwołania i dalszych czynności podejmowanych przez organ I instancji będących następstwem konkretnych działań i oświadczeń składanych przez stronę. Zatem koniec terminu do wniesienia odwołania do organu II instancji tj. do Komendanta [...] Policji w [...]. upłynął z dniem [...] roku. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału, strona takiego odwołania do Komendanta [...] Policji w [...]. jako organu administracji publicznej nie wniosła przed upływem tego terminu. Natomiast przekazane postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] odwołanie, wpłynęło do Komendanta [...] Policji w [...]. w dniu [...] roku, to jest po upływie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym, zdaniem organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie należało bezspornie stwierdzić, że zaistniała przesłanka przewidziana w art. 134 k.p.a. tj. uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co w konsekwencji powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy zaznaczył, że merytoryczne rozpatrzenie odwołania wniesionego po terminie, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dalej organ podkreślił w uzasadnieniu postanowienia, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a.. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu stosownie do treści art. 58 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. W rozpatrywanej sprawie strona takiego wniosku do organu odwoławczego nie złożyła. Uwzględniając powyższe, zdaniem organu, należało przyjąć, że wniesione przez stronę odwołanie do Sądu Rejonowego [...] w [...], które Sąd Rejonowy w [...] przesłał wraz z postanowieniem z dnia [...] roku do Komendanta [...] w [...]. (data wpływu [...] rok), nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 65 § 2 k.p.a.

Skargę od powyższego postanowienia złożyła strona wnosząc o jego uchylenie w całości. Nadto na podstawie art. 200 p.p.s.a. strona wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie postępowania administracyjnego, tj.:

1. art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności przez organ administracji publicznej jako obowiązanego do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie uwzględnienia słusznego interesu obywateli (naruszenie zasady prawy obiektywnej),

2. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa i zasady równości obywateli wobec prawa,

3. prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 3 k.p.a. przez jego nie zastosowanie wyniku błędnej wykładni organu,

4. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego, wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi na wstępie strona przytoczyła okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, które były zgodne z faktami, na które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał organ. Dalej strona podniosła, że to organ zobowiązany jest znać procedury k.p.a. i wiedzieć gdzie ma doręczyć odwołanie uprzednio przez niego doręczone - nie będzie się ustosunkowywał, gdyż uważa, że od zaskarżonej decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] roku - według wiedzy strony popartej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] sygn. akt [...] z dn. [...] r. oraz Sądu Apelacyjnego w [...] [...], sygn., akt [...] - po wydaniu decyzji przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] ma prawo odwołać się do Sądu Rejonowego [...], jako do organu II instancji zamiast do Komendanta [...] Policji w [...]. Skarżący stwierdził, że to Komendant Powiatowy Policji w [...] mając za sobą sztab prawników zatrudnionych przez Komendanta [...] Policji w [...] posiadał pełną wiedzę, iż mimo wniosku strony o przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy [...] w [...], Komendant nie miał prawa tego uczynić, a jeżeli to zrobił to z pełną świadomością w celu doprowadzenia do takiej sytuacji jaka jest opisana w postanowieniu z dnia [...] r. w celu uprawdopodobnienia zasadności odmowy Komendanta [...] Policji w [...]. i uznania odwołania strony jako wniesionego z uchybieniem terminu.

Strona dalej podniosła, że nie może się zgodzić z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Wskazała, że organ administracji w razie powzięcia wątpliwości co do charakteru pisma złożonego przez stronę jest zobowiązany z mocy art. 8 k.p.a. do ustalenia zamiaru, jaki przyświecał stronie składającej pismo, leżeli z treści pisma wynika zamiar odwołania się od decyzji, to należało tak właśnie potraktować to pismo i przekazać do rozpoznania organowi odwoławczemu, mimo że pisma nie zaadresowano do organu odwoławczego. W dalszych rozważaniach skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie zarówno Komendant Powiatowy Policji w [...], jak i Komendant [...] Policji w [...]. w sposób absolutnie autorytarny nadali Sądowi Rejonowemu w [...] status strony postępowania mimo, że nie mieli takiego prawa, jak też wbrew prawom logiki, zasłaniając się wnioskiem strony i adoptując taką sytuację "na własne potrzeby", co jest niezgodne z prawem i ze szkodą dla wnioskodawcy jednocześnie przekraczając granice prawa, przekazali odwołanie do Sądu.

Następnie strona stwierdziła, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada legalizmu zapisana w art. 6 k.p.a. Oznacza ona, że organy administracji działają na podstawie i w granicach przepisów prawa. Zasada ta ma umocowanie w Konstytucji RP. Oznacza ona, że przesłanki, które należy spełnić, aby uzyskać wnioskowaną decyzję, mogą być określone tylko w przepisach prawa. Niestety błędy organu, zdaniem strony skarżącej w tym zakresie na chwilę obecną usankcjonowują złamane prawa wręcz gloryfikując dokument obarczony wadą prawną, zamiast wyłączyć [...] z dn. [...] r.. nr [...], które jest kluczowe w całej sprawie ponieważ stanowi absolutną podstawę wydania dalszych decyzji.

W złożonej odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji wraz z przedstawioną tam argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie.

Po analizie akt sprawy Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta [...] Policji w [...]. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie, wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zapadło w postępowaniu przed organem odwoławczym, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Wskazać trzeba, że zaskarżone postanowienie ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Warunkiem bowiem przystąpienia do merytorycznej oceny zarzutów odwołania jest pozytywne zakończenie postępowania wstępnego przed organem odwoławczym, czyli stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie oraz jest dopuszczalne.

Wobec powyższego, kontrola Sądu w niniejszej sprawie ogranicza się do oceny czy odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy jest zatem obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Podkreślić przy tym trzeba, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i niezależną od uznania organu odwoławczego. W razie bowiem jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydać postanowienie o uchybieniu terminu przewidziane w art. 134 k.p.a.

Podkreślić również należy, że termin na wniesienie odwołania jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które go spowodowały powoduje konieczność stwierdzenia, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. W celu dokonania wyżej wskazanych ustaleń, zgodnie z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego organy zobligowane są do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz należytego i wyczerpującego informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ich prawa i obowiązki, aby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i udzielania w tym celu przez organy niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Kierując się ww. zasadami, obowiązkiem organu jest należyte wyjaśnienie treści i ocena każdego wniesionego do niego pisma, przy czym organ winien uwzględnić intencję strony, a nie tylko literalną treść pisma, jeżeli miałoby to przysłużyć się słusznemu interesowi obywatela (por. wyroki: WSA w Lublinie z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 332/11; NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 674/15 czy WSA w Szczecinie z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 685/19, dostępne w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje bowiem strona, ale w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (zob. wyroki NSA: z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1661/10; z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1428/09; z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1296/05).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarówno z akt sprawy administracyjnej jak i treści samej skargi wynika, że organ ustalił wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy mające wpływ na wydane rozstrzygniecie. Dotyczy to zarówno daty wydania decyzji przez organ I instancji jak i daty skutecznego jej doręczenia stronie wraz z prawidłowym pouczeniem co do trybu i terminu wniesienia odwołania. Organ w pouczeniu zawartym w decyzji wskazał również właściwy organ, do którego odwołanie winno być skierowane – właściwy do rozpoznania odwołania. Nie budzi również wątpliwości, że jako właściwy organ, który zdaniem skarżącego winien ten środek odwoławczy rozpatrzyć jest nie [...] Komendant Policji w [...]., ale Sąd Rejonowy –[...] w [...]. Wynika to zarówno z treści samego środka odwoławczego, który został zaadresowany właśnie do w/w Sądu jak i dalszych oświadczeń składanych przez stronę w toku postępowania będących odpowiedzią na czynności podejmowane przez organ I instancji w trybie art. 9 k.p.a. a mające na celu ustalić w sposób nie budzący wątpliwości ustalenia do jakiego organu jest ten środek odwoławczy skierowany. Zarówno z pisma skierowanego do strony jak i z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika organu utrwalającej treść rozmowy telefonicznej z nim przeprowadzonej wynika, że strona mimo wskazania, że odwołanie winno być skierowane do [...] Komendanta Policji w [...]. kategorycznie (jednoznacznie) wnosiła o przeslanie złożonego środka odwoławczego do wskazanego Sądu Rejonowego tak jak wskazała w złożonym odwołaniu. Tym samym organ odwoławczy przekazując wniesione odwołanie do Sądu Rejonowego działał całkowicie w zgodzie z wolą strony. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, tak jak wydaje się sugerować strona w złożonej skardze, że odwołanie wniosła w terminie. Taki skutek bowiem może wywrzeć odwołanie złożone w ustawowym terminie 14 dni skierowane do właściwego organu. Tymczasem, jak wyżej wskazano, skarżący skierował wniesiony środek odwoławczy do Sądu Rejonowego i takie stanowisko wyraził również w toku czynności wyjaśniających podejmowanych przez organ w trybie art. 9 k.p.a.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy niezrozumiałe są zarzuty podnoszone przez stronę w skardze kierowane wobec organu dotyczące naruszenia art. 9 k.p.a., w tym dotyczące podejmowania przez organ świadomych działań zmierzających do niedopuszczenia do rozpatrzenia jego sprawy przez organ II instancji. Należy podkreślić, że pouczenie zawarte w decyzji organu I instancji co do trybu, sposobu, w tym terminu do wniesienia odwołania, organu do którego za pośrednictwem organu I instancji odwołanie winno być złożone jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości. To samo dotyczy czynności podejmowanych przez organ w trybie art. 9 k.p.a. jak i woli – stanowiska strony, do którego faktycznie złożony środek odwoławczy adresuje jako właściwego do jego rozpoznania. Tym samym jako termin złożenia odwołania należy uznać datę wydania przez Sąd Rejonowy w [...] postanowienia o przekazaniu sprawy do rozpoznania [...] Komendantowi Policji w [...]. tj. [...] roku. Jest to już data po upływie terminu 14 dni do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, który to termin upłynął z dniem [...] roku – ostatni dzień do skutecznego wniesienia odwołania.

Podkreślić również należy, że skarżący do dnia wydania wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie [...] Komendanta Policji w [...]. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Stwierdzić również należy, że w niniejszej sprawie Sąd nie zajmuje się oceną merytoryczną – zgodnością z prawem zarówno decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy wypłaty 20 % potrąconego wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] roku do [...] roku oraz wydanego w ramach tego postępowania orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] w [...].

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ przeprowadził postepowanie wyjaśniające w zakresie dotyczącym zachowania terminu przez stronę do wniesienia odwołania z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. ustalając wszystkie istotne okoliczności do wydania postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Jego działanie nie narusza dyspozycji art. 8 k.p.a. Organ w pełni wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 8 k.p.a. Należy podkreślić, że skarżący jako były wieloletni funkcjonariusz policji jest obeznany z przepisami prawnymi, w szczególności w zakresie procedur. Był zatem świadomy w zakresie konsekwencji prawnych składanych oświadczeń.

Uznając zatem, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.