Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1502/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1 pkt 1, art. 75 par. 1-4a
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie przez E.K. (dalej: "skarżąca", "strona") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2016 r. z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na konto urzędu skarbowego

w wysokości 184.795,60 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Pełnomocnik skarżącej, wnioskiem z 28 czerwca 2019 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "organ pierwszej instancji")

o stwierdzenie nadpłaty za 2016 r. w wysokości 184.795,60 zł z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na konto urzędu skarbowego (wpłaty w dniu 16 listopada 2016 r.

i w dniu 29 listopada 2016 r.). W uzasadnieniu zostało wskazane, że organ pierwszej instancji, podczas prowadzonych w 2016 r. czynności sprawdzających dotyczących dokonanej przez stronę w 2011 r. sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] w W. (akt notarialny Rep. A Nr [...] z dnia 4 sierpnia 2011 r.). bezpodstawnie zakwestionował skorzystanie przez stronę z ulgi meldunkowej, co w konsekwencji doprowadziło do konieczności uiszczenia podatku dochodowego. W związku z powyższym w dniu 15 listopada 2016 r. do Urzędu Skarbowego w P. złożono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011 r., z którego wynikała kwota do zapłaty 127.300.00 zł. Pod ww. zeznaniem podpisał się małżonek strony – M.K., a do zeznania dołączono pełnomocnictwo szczególne, z którego wynika, iż ww. został umocowany do podpisania protokołu z czynności sprawdzających ze sprzedaży nieruchomości w 2011 r. oraz PIT-38 za 2011 r. Z uwagi na fakt, iż ww. pełnomocnictwo zostało złożone na błędnym formularzu (nie wskazano na nim organu, do występowania przed którym umocowany jest pełnomocnik oraz daty udzielenia pełnomocnictwa), pełnomocnik strony stwierdził, że zeznanie podatkowe PIT-38 zostało złożone nieskutecznie, a zapłacony podatek wraz z odsetkami za zwłokę podlegać winien zwrotowi. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, iż z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, brak jest możliwości zakwestionowania ustaleń dotyczących prawidłowości opodatkowania. Natomiast wpłacone w 2016 r. na konto Urzędu Skarbowego w P. kwoty, zostały bezpodstawnie przypisane do zeznania (deklaracji) PIT-38 za 201 1 r. i "powinny być traktowane jako nienależne wpłaty za 2016 rok, czyli jeszcze nieprzedawnione ".

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty za 2016 r. z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na konto urzędu skarbowego.

Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z dnia 29 sierpnia 2019 r., pełnomocnik strony złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

DIAS, wskutek rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., uchylił w całości postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji, decyzją z [...] lutego 2020 r., odmówił stwierdzenia nadpłaty za 2016 r. z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na konto urzędu skarbowego w wysokości 184.795,60 zł.

Pismem z dnia 2 marca 2020 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji z [...] lutego 2020 r., w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i stwierdzenie nadpłaty z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na konto urzędu skarbowego w wysokości 184.795,60 zł lub ewentualnie,

o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 72 § 1 pkt 1 Op. art. 75 § 4a zd. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa") poprzez brak zastosowania oraz art. 75 § 4a zd. 2 ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, które polegało na błędnym uznaniu, że w przedstawionym stanie faktycznym nie powstała nadpłata za 2016 r. z tytułu nienależnie wpłaconych organowi podatkowemu kwot,

2. art. 187 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 ordynacji podatkowej jak również art. 80a § 1 i 2 i art. 80b ordynacji podatkowej w zw. z art. 138a § 1 ordynacji podatkowej i art. 138e § 3 ordynacji podatkowej oraz w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.12,2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictw do podpisywania deklaracji oraz wzorów zawiadomień o zmianie lub odwołaniu tych pełnomocnictw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2337, dalej: "rozporządzenie MF") poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz bezzasadne uznanie, iż zeznanie podatkowe za 2011 r. zostało skutecznie złożone przez skutecznie umocowanego pełnomocnika, podczas gdy prawidłowo organ winien uznać, że zeznanie nie zostało skutecznie złożone, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe w spornym zakresie nie zostało określone ani w zeznaniu podatkowym, ani w decyzji podatkowej,

3. art. 80a § 1, 2, 4 i 5 ordynacji podatkowej w zw. z art. I38a § 1 ordynacji podatkowej i art. 138e § 3 ordynacji podatkowej oraz w związku z ww. rozporządzeniem MF poprzez bezzasadne uznanie, iż pełnomocnik został prawidłowo umocowany do złożenia w imieniu strony zeznania podatkowego za 2011 r.,

4. art. 169 § 1 w zw. z art. 80a § 1, 2, 4 i 5 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organ wykonaniu obowiązku polegającego na wezwaniu rzekomego pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa w sposób prawem przewidziany, w tym na właściwym formularzu.

Wspomnianą na wstępie decyzją z [...] czerwca 2020 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "DIAS") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] lutego 2020 roku. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że wpłaty na łączną kwotę 184.795,60 zł dokonane w listopadzie 2016 r. przez małżonka strony tytułem zobowiązania skarżącej za 2011 r. (PIT-38 za 2011 r.), nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w dniu 9 lutego 2017 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło roczne obliczenie podatku przez organ rentowy (PIT-40A) za 2016 r., w którym wykazano przychód (dochód) skarżącej z emerytur-rent krajowych oraz innych krajowych świadczeń w wysokości 21.111.46 zł, zaliczkę na podatek w kwocie 1.608,00 zł, składki na ubezpieczenia zdrowotne w kwocie 1.636,14 zł oraz podatek należny w wysokości 1.608.00 zł. Z uwagi na fakt, że organ rentowy pobrał zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 1.608,00 zł (w takiej samej wysokości co podatek należny), z tytułu ww. rozliczenia nie powstała ani kwota do zapłaty, ani też nadpłata. Ponadto, w wyniku weryfikacji baz danych organ pierwszej instancji stwierdził, że za 2016 r. nie odnotowano innego zobowiązania podatkowego, które wynikałoby z decyzji lub zeznania podatkowego złożonego przez stronę, a które skutkowałoby koniecznością jego uregulowania. W konsekwencji nie może być mowy o nadpłacie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok.

Jednocześnie organ pierwszej instancji słusznie stwierdził – wskazał organ odwoławczy - że wpłaty dokonane w

2016 r. dotyczą zobowiązania podatkowego Pani E.K. w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego w 2011 r. z odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W związku z tym, że zobowiązanie za 2011 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017 r., zdaniem DIAS brak było podstaw prawnych do odnoszenia się do argumentacji pełnomocnika strony odnośnie zasadności opodatkowania przychodu uzyskanego z tej sprzedaży. Ponadto w ocenie DIAS, organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za 2016 r., nie mógł odnosić się ani do podnoszonych przez pełnomocnika strony zarzutów związanych

z prawidłowością złożonego w dniu 15 listopada 2016 r. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011 r., ani też skutecznością złożonego w tym samym dniu pełnomocnictwa szczególnego PPS-1, z którego wynikało umocowanie małżonka strony m.in. do złożenia ww. zeznania. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło ewentualnej nadpłaty za 2016 r., natomiast zarzuty pełnomocnika strony odnoszą się do dokumentów, tj. zeznania podatkowego i pełnomocnictwa złożonych wprawdzie w 2016 r., lecz dotyczących zobowiązania strony z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2011 r., w konsekwencji czego ich ocena w niniejszym postępowaniu jest bezprzedmiotowa.

W skardze z dnia 31 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego z 22 czerwca 2019 r., poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z [...] lutego 2020 r., rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1. art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania, art. 75 § 4a zd. 1 oraz art. 75 § 4a zd. 2 ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, które polegało na błędnym uznaniu, że w przedstawionym stanie faktycznym nie powstała nadpłata za 2016 r. z tytułu nienależnie wpłaconych organowi podatkowemu kwot,

2. art. 70 § 1 ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2011 r. stanowi przeszkodę do oceny okoliczności faktycznych i czynności prawnych podjętych w 2016 r., w szczególności oceny prawidłowości pełnomocnictwa oraz skuteczności złożenia zeznania podatkowego PIT-38 za 2011 r. w listopadzie 2016 roku,

3. art. 62 § 4 ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania, polegający na pominięciu przy procedowaniu sprawy, iż organ pierwszej instancji bezpodstawnie zaniechał wydania postanowienia o zaliczeniu wpłaty podatku, podczas gdy prawidłowo organ drugiej instancji winien dostrzec ww. naruszenie i uchylić decyzję,

4. art. 80a § 1, 2, 4 i 5 w zw. z art. 138a § 1 i art. 138e § 3 ordynacji podatkowej oraz w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia, poprzez bezzasadne uznanie, iż pełnomocnik został prawidłowo umocowany do złożenia w imieniu strony zeznania podatkowego za 2011 r.,

5. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ordynacji podatkowej jak również art. 80a § 1 i 2 i art. 80b. w zw. a art. 138a § 1 i art. 138e § 3 ordynacji podatkowej oraz z zw. § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia MF poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz bezzasadne uznanie, iż zeznanie podatkowe za 2011 r. zostało skutecznie złożone przez skutecznie umocowanego pełnomocnika,

6. art. 169 § 1 w zw. art. 80a § 1, 2, 4 i 5, względnie art. 155 § 1 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organ realizacji obowiązku polegającego na wyjaśnieniu kwestii właściwego umocowania rzekomego pełnomocnika, w szczególności poprzez wezwanie do złożenia pełnomocnictwa w sposób prawem przewidziany,

7. art. 187 § 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej poprzez wybiórczą i nieobiektywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego,

8. art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zamiast prawidłowego zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), względnie lit. b) ordynacji podatkowej

W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 5 lutego 2021 roku (zarządzenie k.28 akt postępowania sądowego).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku za 2016 rok z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na rachunek urzędu skarbowego.

Zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 75 § 1 ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Z treści § 2 art. 75 ordynacji podatkowej wynika natomiast, że uprawnienie do złożenia nadpłaty przysługuje podatnikowi. Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji, to podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty obowiązany jest złożyć skorygowane zeznanie, o czym stanowi art. 75 § 3 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 75 § 4 ordynacji podatkowej, jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne. Stosownie natomiast do treści art. 75 § 4a ordynacji podatkowej, w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.

W ocenie sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w odniesieniu do skarżącej nie powstała nadpłata podatku za 2016 rok. Z akt sprawy wynika, że za 2016 rok zostało złożone roczne rozliczenie podatku przez organ rentowy wypłacający świadczenie skarżącej (rozliczenie podatku k. 53 akt postępowania podatkowego). Z treści tego rozliczenia wynika, że skarżąca otrzymała przychód (dochód) z emerytur – rent krajowych oraz innych krajowych świadczeń, w wysokości 21 111,46 zł. Wskazano w nim również zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 1 608,00 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 1 636,14 zł oraz podatek należy w wysokości 1 608,00 zł. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, wobec tego, że zaliczka na podatek dochodowy została pobrana od skarżącej w kwocie odpowiadającej wysokością podatku należnego, w 2016 roku nie powstała ani nadpłata, ani kwota do zapłaty podatku.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika również, że złożony przez skarżącą wniosek o stwierdzenie nadpłaty, brew jego tytułowi dotyczy wpłat z tytułu podatku za 2011 rok. Ta okoliczność pozostaje w zasadzie poza sporem w niniejszej sprawie. Z wniosku o stwierdzenie nadpłaty, odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, wreszcie ze skargi wynika jednoznacznie, że skarżąca kwestionuje wpłatę tytułem podatku za 2011 roku, dokonaną w 2016 roku, z uwagi na nieprawidłowości pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą mężowi i związaną z tym nieskutecznością złożonego zeznania podatkowego (podpisanego przez pełnomocnika). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że organ podatkowy, przeprowadził wobec skarżącej czynności sprawdzające, w toku których zostało ustalone, że skarżąca w dniu 4 sierpnia 2011 roku dokonała odpłatnego zbycia nieruchomości, którą nabyła 28 sierpnia 2007 roku. Tym samym sprzedaż została dokonana przed upływem pięciu lat od nabycia nieruchomości, co z kolei powoduje konieczność złożenia zeznania PIT-38 o wysokości dochodu w roku podatkowym 2011 ze wskazanym podatkiem do zapłaty w kwocie 127 300 zł, którego termin zapłaty upłynął 30 kwietnia 2012 roku (protokół z czynności sprawdzających z 15 listopada 2016 roku k. 12-13 akt postępowania podatkowego). W następstwie tych czynności, pełnomocnik skarżącej złożył zeznanie PIT-38 za 2011 rok. Następnie w dniach 16 i 29 listopada 2016 roku została dokonana zapłata kwoty ww. podatku od dochodu ze zbycia nieruchomości. Wobec wskazanych przez pełnomocnika skarżącej tytułów zapłaty ("zobowiązanie podatkowe" i "PIT-38 za 2011 rok E.K. (...)") nie ulega wątpliwości jakich należności dotyczą sporne wpłaty z 2016 roku (wtórniki otrzymanych zleceń płatniczych k. 26,27 akt postępowania podatkowego).

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że kwota 184 795,60 zł stanowi kwotę podatku od osiągniętego przez skarżącą przychodu ze zbycia nieruchomości.

W tych okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma przepis art. 79 § 2 ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. W myśl art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego , w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2011 roku przedawniło się z końcem 2017 roku. Niedopuszczalne było zatem złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku za 2011 rok w roku 2019 (tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie).

Zdaniem sądu, złożony przez skarżącą wniosek z 28 czerwca 2019 roku jedynie teoretycznie dotyczący stwierdzenia nadpłaty podatku za 2016 rok, jest próbą obejścia ww. przepisów ordynacji podatkowej. Cała argumentacja strony skarżącej jest skupiona wokół okoliczności (udzielenia pełnomocnictwa, czy złożenia zeznania podatkowego), które chociaż miały miejsce w roku 2016, dotyczą zobowiązania podatkowego za rok 2011 – opodatkowania przychodu ze zbycia nieruchomości (w związku z jej zbyciem przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie).

Słusznie zatem zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w związku z tym, że zobowiązanie za 2011 rok uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017 roku, brak jest podstaw do odnoszenia się do argumentacji pełnomocnika skarżącej odnośnie zasadności opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w 2011 roku.

Sąd w pełni zgadza się z organem odwoławczy, że przedmiotowe zarzuty są bezprzedmiotowe w postępowaniu w sprawie niniejszej, tj. dotyczącej stwierdzenia nadpłaty za 2016 rok z tytułu nienależnie wpłaconej kwoty na konto urzędu skarbowego.

W ocenie sądu, wbrew stanowisku skarżącej, w toku postępowania w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania.

Zarzuty te mają ścisły związek z postawionymi w skardze zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego. Stanowią one powielenie uzasadnienia stanowiska skarżącej, zdaniem której w toku postępowania w sprawie niniejszej organy obowiązane były również do badania dokumentów związanych z opodatkowaniem przychodu z roku 2011. Stanowisko to jest jednak – należy raz jeszcze podkreślić – całkowicie nieprawidłowe.

W ocenie sądu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie został prawidłowo oceniony przez organy podatkowe, które nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów. Wbrew stanowisku skarżącej nie doszło do wybiórczej i nieobiektywnej jego oceny.

Stanowisko skarżącej w niniejszej sprawie zostało trafnie podsumowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że sama okoliczność, że skarżąca nie skorzystała z prawa do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok , w ustawowo przewidzianym terminie, nie może mieć wpływu na ocenę działania organu podatkowego w związku z postępowanie zainicjowanym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok.

Podsumowując powyższe, po raz kolejny należy wskazać, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego w pełni odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym orzeczono w sentencji wyroku.