Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 144/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 § 2, art. 33 ust. 1, art. 47;
journal: Dz.U. 2022 poz 2082
law: Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych - t.j.
article: art. 1, art. 10, art. 11, art. 170 § 1;
journal: Dz.U. 2021 poz 1082
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 447/22 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Leszna z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 30 września 2022r., sygn. akt III SA/Po 447/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329,obecnie Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. Sp. z o.o. w Ł. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na czynność Prezydenta Miasta Leszna z [...] kwietnia 2022r. (dalej też: "organ", "Prezydent") nr ED.4431.23. 21.2022 w przedmiocie wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej.

W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności ustalenia stawki dotacji oświatowej na rok 2022r., alternatywnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zasądzenie kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 43 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 i 5 ustawy z 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U.2021.1930 t.j. z 2021.10.25, dalej:" u.f.z.o.") w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. w zw. z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z 21 grudnia 2021r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2022 (Dz.U.2021.2453, dalej: "Rozporządzenie") w zw. z art. 45 pkt 2 u.f.z.o. w zw. z art. 34 ust. 1 - 3 u.f.z.o. w zw. z uchwałą Nr XVI/226/2019 Rady Miejskiej Leszna z 21 listopada 2019r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek oświatowych niepublicznych oraz publicznych prowadzonych przez inny niż jednostka samorządu terytorialnego organ oraz trybu przeprowadzenia kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania udzielonej dotacji (Dz.Urz. Woj. Wielk. z 2019r., poz. 10729, dalej: "Uchwała") zmienioną Uchwałą nr XVIII/250/2019 Rady Miasta Leszna z 19 grudnia 2019r. zmieniającą uchwałę nr XVI/226/2019 Rady Miejskiej z 21 listopada 2019r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek oświatowych niepublicznych oraz publicznych prowadzonych przez inny niż jednostka samorządu terytorialnego organ oraz trybu przeprowadzenia kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania udzielonej dotacji (Dz.Urz. Woj. Wielk. z 2020r., poz. 326) poprzez dokonanie ich nieprawidłowej wykładni i uznanie przez Sąd, że organ prawidłowo ustalił obowiązujące stawki dotacji po dokonanej aktualizacji w sytuacji, gdy w rzeczywistości organ ustalił stawkę, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. błędnie jako niedopuszczalnie zindywidualizowaną dla skarżącej kasacyjnie, a powinien ustalić stawkę dotacji przysługującą na jednego słuchacza obowiązującą po aktualizacji na podstawie przepisów u.f.z.o. i stawka ta powinna wynikać z podziału części subwencji ogólnej przewidzianej na 2022 rok, czego organ nie uczynił, a Sąd uznał za prawidłowe, że:

a) organ wypłaca stawkę dotacji przysługującą na jednego słuchacza nie w wysokości wynikającej z aktualizacji stawki poprzez podział części subwencji ogólnej, tylko zawierającej cząstkowe potrącenie kwoty stanowiącej wyrównanie nadpłaconej dotacji w miesiącach poprzedzających dokonanie aktualizacji tj. styczeń - kwiecień 2022r., którą organ rozbił na części przypadające w miesiącach do końca roku budżetowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia wypłacanej stawki dotacji przysługującej po aktualizacji stawek dotacji w roku 2022r.;

b) organ przyjął, iż aktualizacji ulega stawka dotacji, a nie kwota dotacji jak wynika z dyspozycji art. 43 ust. 1-5 u.f.z.o.;

c) organ dokonał literalnej wykładni przepisów art. 43 ust. 4 i 5 u.f.z.o. zupełnie pomijając cel instytucji wyrównania kwoty dotacji, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy, gdyż przepisy te literalnie można stosować tylko i wyłącznie wobec słuchaczy, którzy przez pełny rok dotowania mają status słuchacza, wobec czego nie rozróżnił statusu słuchaczy, którzy zapisali się do szkół skarżącej w trakcie roku dotowania i w konsekwencji wypłaca na ich rzecz dotację nie po stawce wynikającej z proporcjonalnego podziału rocznej kwoty dotacji (wynikającej z podziału części subwencji ogólnej przewidzianej na 2022 rok), a po indywidualnie ustalonej stawce, którą stosuje wobec słuchaczy mających taki status przez cały rok dotowania;

d) organ przyjął nieprawidłowo, że dyspozycja art. 43 ust. 5 u.f.z.o. stanowi podstawę do zindywidualizowania stawki dla słuchaczy szkół niepublicznych, w sytuacji, gdy intencją ustawodawcy nie było pole do zindywidualizowania wysokości stawki dotacji dla poszczególnych szkół, a mechanizm przewidziany w tym przepisie stanowi zabezpieczenie dla szkół w sytuacji, gdyby w wyniku podziału części subwencji ogólnej doszło do nadmiernego zwiększenia stawki (co byłoby ciężarem dla j.s.t.) bądź nadmiernego zmniejszenia stawki (co byłoby znaczną stratą dla dotowanych jednostek oświaty);

e) organ błędne zastosował art. 43 ust. 5 u.f.z.o., co było konsekwencją nieprawidłowego ustalenia stawki dotacji, gdyż przepis ten reguluje kwestię zakresu dopuszczalnej zmiany kwoty dotacji w wyniku aktualizacji w przypadku konieczności wypłaty wyrównania, a nie ustalenia zindywidualizowanej stawki dotacji po aktualizacji jak to uczynił organ;

f) Sąd wskazał, że wysokość dotacji winna być oceniana w rocznej perspektywie, a właściwemu wyrównaniu dotacji po aktualizacji służą składane comiesięczne informacje o liczbie uczniów spełniających warunek określony w art. 26 ust. 2 u.f.z.o., pomijając przy tym fakt, że:

- organ zastosowawszy zindywidualizowaną stawkę dotacji naruszył zasadę roczności przyznawania kwoty dotacj,.

- Uchwała nie przewiduje wskazywania w comiesięcznych informacjach o stanie uczniów oraz liczbie uczniów spełniających warunek określony w art. 26 ust. 2 u.f.z.o rozróżnienia liczby słuchaczy, których obejmuje aktualizacja stawki od liczby słuchaczy nieobjętych taką aktualizacją, co oznacza ostatecznie, że stawka dotacji w stosunku do słuchaczy szkół skarżącej kasacyjnie została ustalona przez organ w sposób błędny, gdyż w ostatecznym rozrachunku rocznym na podstawie art. 34 ust. 1 u.f.z.o. organ powinien przekazać skarżącej kasacyjnie dotację w pełnej wysokości wynikającej z podziału na 12 części rocznej zaktualizowanej kwoty dotacji, a w stanie faktycznym niniejszej sprawy wypłacił dotacje w zaniżonej wysokości, nie rozróżniając słuchaczy objętych aktualizacją i słuchaczy zapisanych do szkół po dokonaniu aktualizacji.

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj. : art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd istotnych okoliczności oraz niedostateczne dokonanie analizy sprawy i w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej oceny ustalenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji poprzez przyjęcie, że organ w sposób prawidłowy ustalił wysokość stawki dotacji obowiązującej na jednego słuchacza po dokonaniu aktualizacji, w sytuacji, gdy organ w błędny sposób interpretując przepisy ustawy o finansowaniu zadań oświatowych ustalił zindywidualizowaną dla szkół prowadzonych przez skarżącą stawkę dotacji, zaniżoną w stosunku do ogólnie obowiązującej stawki dotacji po aktualizacji na słuchaczy szkół niepublicznych, tożsamych do szkół Żak prowadzonych przez skarżącą na terenie miasta Leszna, a ponadto z uwagi na fakt, że Sąd nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych przez skarżącą w toku postępowania celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości, w szczególności wykazu rocznych kwot dotacji przysługujących dla placówek oświatowych nieprowadzonych przez Miasto Leszno w 2022r. z którego to dokumentu wynikały roczne kwoty dotacji dla poszczególnych typów i rodzajów szkoły, a ich podzielenie na 12 miesięcy pozwalało na ustalenie prawidłowych miesięcznych stawek dotacji wskazanych przez skarżącą w skardze, a także znajdującego się w aktach sprawy pisma RIO w Poznaniu z 9 sierpnia 2019r., znak: WA-0280/67/2019 w części cytowanej w uzasadnieniu do niniejszej skargi; co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd i spowodowało, iż Sąd nie uwzględnił skargi i ją oddalił.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej zostały postawione zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego.

Na wstępie należy zauważyć, że spornym okresem, za który skarżąca kasacyjnie Spółka złożyła wniosek o wypłatę dotacji są miesiące styczeń-kwiecień 2022r.

Zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 1 u.f.z.o. aktualizacji kwoty dotacji, o której mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 31 ust. 1, art. 40 i art. 41, dokonuje się w miesiącu roku budżetowego następującym po miesiącu, w którym upłynęło 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy budżetowej na rok budżetowy, zwanym dalej "miesiącem pierwszej aktualizacji" - w przypadku aktualizacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3. W myśl zaś art. 43 ust. 3 pkt 1 u.f.z.o. zaktualizowana kwota dotacji, o której mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 31 ust. 1, art. 40 i art. 41, obowiązuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu pierwszej aktualizacji - w przypadku aktualizacji, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

Istotna zatem w okolicznościach sprawy jest data publikacji ustawy budżetowej na rok 2022. Ustawa budżetowa z 17 grudnia 2021r. na rok 2022 została opublikowana 4 lutego 2022r. Mając zatem na względzie powołane przepisy stwierdzić należy, że miesiącem następującym po miesiącu, w którym upłynęło 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy budżetowej na rok budżetowy, zwanym dalej "miesiącem pierwszej aktualizacji" jest miesiąc kwiecień. Aktualizacja ta (aktualizacja kwoty dotacji na jednego ucznia) zaczęła zatem zgodnie z art. 43 ust. 3 pkt 1 u.f.z.o. obowiązywać od 1 maja 2022r.

W konsekwencji takiego stanu rzeczy spornego okresu dotacyjnego stwierdzić już w tym miejscu w sposób ogólny należy, że nie mogą odnieść oczekiwanego skutku zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, które odnoszą się do twierdzeń związanych nowymi uczniami, którzy zaczęli naukę w szkole po wejściu w życie zaktualizowanej kwoty dotacji. Zauważyć przy tym wypada, że twierdzenia Spółki w zakresie braku uwzględnienia zmian ilości uczniów w trakcie roku dotowania mają wymiar teoretyczny. Spółka nie prezentuje w tym zakresie konkretnych błędów w przedmiocie ustaleń faktycznych co do zamian ilości uczniów w poszczególnych szkołach. Brak konkretnych zarzutów w zakresie ustaleń faktycznych (ilości uczniów) uniemożliwia odniesienie się do przyjętych ocen i ustaleń organu.

Wskazać należy, że w orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyroki NSA: z 27 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424, z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

W sprawie skarżąca kasacyjnie Spółka postawiła jeden taki zarzut. W zarzucie tym oraz jego uzasadnieniu wskazuje na nieprawidłową ocenę ustaleń stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, że organ w sposób prawidłowy ustalił wysokość stawki dotacji obowiązującej na jednego słuchacza po aktualizacji i dokonał wypłaty za styczeń-kwiecień 2022r., w sytuacji, gdy organ w błędny sposób interpretując przepisy ustawy o finansowaniu zadań oświatowych ustalił zindywidualizowaną stawkę dotacji, zaniżoną w stosunku do ogólnie obowiązującej stawki dotacji po aktualizacji. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca kasacyjnie Spółka wskazuje, że organ nie rozróżnił słuchaczy, którzy byli zapisani do szkoły przed dokonaniem aktualizacji i nowo zapisanych po aktualizacji. W ramach tego zarzutu Spółka podnosi też, brak przeprowadzenia przez Sąd I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do pism procesowych składanych przez stronę.

Odnosząc się do tego zarzutu przede wszystkim wskazać należy, że Spółka nie prezentuje konkretnych błędów odnoszących się do ustaleń faktycznych - w przedmiocie zmian ilości uczniów w poszczególnych szkołach. Wskazać trzeba, że zmiany, do których nawiązuje Spółka (zmiany ilości uczniów po aktualizacji dotacji) odnoszą się do okresów późniejszych niż sporny okres. Brak konkretnych zarzutów w zakresie ustaleń faktycznych (ilości uczniów) uniemożliwia odniesienie się do przyjętych ocen i ustaleń organu. Istota tego zarzutu nawiązuje do stawki dotacji po aktualizacji i nowych słuchaczy podejmujących naukę w szkole po aktualizacji kwoty dotacji, zaś dotacja dotyczy okresu sprzed aktualizacji, a zatem zarzut ten jest nieadekwatny do stanu faktycznego sprawy, która dotyczy okresu dotacyjnego sprzed aktualizacji (styczeń-kwiecień 2022r.).

Tym samym również za nieusprawiedliwiony należało uznać ten zarzut w części, która odnosi się do braku przeprowadzenia dowodów z dokumentów, nawiązujący także do wyliczenia stawki dotacji dla nowych uczniów, którzy rozpoczęli naukę w szkole po aktualizacji.

W świetle powyższego zarzut procesowy należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Ustalony przez organ i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy należało uznać za niepodważony i wiążący NSA podczas oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczące naruszenia przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, a mianowicie art. 26 ust. 2, art. 34 ust. 1-3, art. 43 ust. 1-5, w ramach których skarżąca kasacyjnie Spółka wskazuje na błędną wykładnię i zastosowanie, które w swej istocie również nawiązują do stawek dotacji po aktualizacji i nowych słuchaczy podejmujących naukę w szkole w okresie po wejściu w życie aktualizacji. Spółka stwierdza, że doszło do nieprawidłowego uznania przez Sąd, że organ wypłacił w całości dotację jej przysługującą i przy tym prawidłowo ustalił obowiązujące stawki dotacji po dokonanej aktualizacji w sytuacji, gdy w rzeczywistości organ ustalił stawkę niedopuszczalnie zindywidualizowaną. Organ wypłaca stawkę dotacji przysługującą na jednego słuchacza nie w wysokości wynikającej z aktualnej stawki, tylko zawierającej cząstkowe potrącenie kwoty stanowiącej wyrównanie nadpłaconej dotacji. Wskazuje, że przepisy art. 43 ust. 4 i 5 u.f.z.o. można stosować tylko do słuchaczy, którzy przez cały rok mają status słuchacza. Nie rozróżnił statusu słuchaczy, którzy zapisali się do szkól w trakcie roku dotowania po aktualizacji kwoty dotacji.

Analizując twierdzenia Spółki zawarte w powołanych zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 26 ust. 2, art. 34 ust. 1-3, art. 43 ust. 1-5 u.f.z.o., wskazać trzeba, że skarżąca kasacyjnie nawiązuje w nich do aktualizacji dotacji, do braku rozróżnienia słuchaczy, którzy pobierali naukę w szkołach przez cały rok, od tych, którzy rozpoczęli naukę w ciągu roku po aktualizacji dotacji oświatowej – bez uwzględnienia faktu, że spornym okresem jest styczeń - kwiecień 2022r. i dotacja za ten miesiąc. Skoro zaktualizowana kwota dotacji zaczęła obowiązywać od 1 maja 2022r., to nie mogła dotyczyć ustalenia i wypłacenia dotacji za styczeń - kwiecień 2022r. Wskazane zarzuty kasacyjne są zatem nieadekwatne do rozpoznawanej sprawy.

Dlatego też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało również uznać za nieusprawiedliwione. Nie są one bowiem odpowiednie do okresu dotacyjnego który podlega w tej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania - art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 151 p.p.s.a., które to zarzuty bezpośrednio nawiązywały do nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego.

Podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów postępowania (por wyrok NSA z 9 listopada 2022r.,I OSK 109/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K. Radzikowski, Orzekanie przez Sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 - 60; wyrok NSA z 11 maja 2021r., III OSK 3627/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 2021r., II GSK 1158/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.