Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1786/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 16 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia 26 listopada 2014 r. określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka, skarżąca), zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 26 listopada 2014 r. Wójt Gminy C. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 46.501,00 zł.

Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że Spółka z dniem 20 grudnia 2012 r. przejęła od spółki B sp. z o.o. wieczyste użytkowanie nieruchomości stanowiącej działki nr [...] – obręb geodezyjny S. Powyższe działki, zgodnie z treścią aktu notarialnego, stanowią jedną nieruchomość w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącą ośrodek wypoczynkowo–szkoleniowy wraz z przystanią żeglarską oraz towarzyszącą mu infrastrukturę techniczną. Z treści aktu notarialnego wynika również, że Spółka przejęła nieruchomość w celu realizacji zamierzenia gospodarczego jakim jest ww. ośrodek wypoczynkowo-szkoleniowy. Ponadto organ ustalił, że na nieruchomości znajduje się w pełni wyposażony dwukondygnacyjny budynek hangaru (kuchnia, kawiarnia, łazienki, garaże, biuro recepcji). Ponadto na gruncie znajduje się 11 budynków, o powierzchni użytkowej 38,30 mkw każdy, z czego 5 budynków było użytkowanych, pozostałych sześć nie było wykończone wewnątrz. Na nieruchomości rozpoczęto budowę kolejnych dwóch budynków, na gruncie postawiono wiatę na ognisko, składowane były materiały budowlane, kostka brukowa.

Organ stwierdził, że przedmiotowe grunty są wyłączone z działalności rolniczej, co potwierdza fakt uzyskania pozwoleń na budowę ośrodka oraz rozpoczęcie inwestycji. Wobec powyższego organ na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 612 ze zm.) oraz Uchwały nr [...] z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości ([...]), zwanej dalej Uchwałą, określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości: od gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 56.236 mkw wg stawki 0,70 zł oraz od budynków związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 446 mkw wg stawki 16 zł.

Strona odwołała się od tej decyzji podnosząc, że nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie spornej nieruchomości, a teren jest jedynie użyczany dla organizacji pożytku publicznego [...], która prowadzi na nim działalność, głównie w zakresie żeglarstwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 marca 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że poza twierdzeniami zawartymi w odwołaniu strona nie przedstawiła żadnych dowodów na użytkowanie spornej nieruchomości przez organizację pożytku publicznego. Tymczasem biorąc pod uwagę materiał dowodowy, w tym umowę najmu ogródka – mała gastronomia oraz fakt oddania w odpłatne używanie 5 domków, karczmy oraz terenu na prowadzenie usług hotelowych, gastronomicznych i sportowych ze wskazaniem na uprawianie żeglarstwa – uzasadnione jest stanowisko, że opodatkowana nieruchomość stanowiła jednolitą przestrzeń wykorzystywaną do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w rozumieniu ustawy grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając jej nieadekwatne do sytuacji zastosowanie pkt 2 oraz pkt 10 § 1 Uchwały wobec nieprowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej na terenie nieruchomości, od których został naliczony podatek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przepis ten należy czytać w powiązaniu z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zaliczającym do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - między innymi - wszystkie grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a więc także użytki rolne i lasy. Wyjątek ustanowiony w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. należy więc wykładać w ten sposób, że jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, to, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są zajęte wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną (por. wyroki NSA z dnia 2 kwietnia 2010 r., II FSK 1942/08, z dnia 16 lipca 2010 r., II FSK 1915/09, oraz z dnia 12 kwietnia 2012 r. II FSK 1771/10 i II FSK 1772/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się przy tym należy z poglądami prezentowanymi w literaturze przedmiotu (np. L. Etel, "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", Warszawa 2005, s. 75) i w orzecznictwie (np. cytowane wyroki NSA), że zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej powinno mieć charakter faktyczny. Zatem sposób faktycznego wykorzystywania sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów, decyduje o tym, czy będą one objęte podatkiem rolnym, czy też podatkiem od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nabyła w 2012 r. przedmiotową nieruchomość w celu realizacji zamierzenia gospodarczego jakim jest ośrodek wypoczynkowo-szkoleniowy. W takim też charakterze nieruchomość była w 2014 r. wykorzystywana, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy umowy najmu ogródka czy oddania w odpłatne używanie domków, karczmy oraz terenu na prowadzenie usług hotelowych i gastronomicznych czy sportowych. Fakt, że przedmiotowe grunty są wyłączone z działalności rolniczej, potwierdza też fakt uzyskania pozwoleń na budowę ośrodka oraz rozpoczęcie inwestycji. Twierdzenia strony, że nieruchomość była użytkowana przez organizację pożytku publicznego, nie znalazły potwierdzenia w żadnym materialnym dowodzie. Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny świadczą, że nieruchomość nie była wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną, lecz właśnie na działalność gospodarczą. W konsekwencji określając podatek od nieruchomości za badany okres prawidłowo zastosowano stawki wyższe, przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.