Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 192/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu lub referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 195
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym zażalenia I.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 192/15 odrzucające skargę kasacyjną I.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 192/15 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. postanawia I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. I SA/Rz 192/15, II. oddalić wniosek o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.


UZASADNIENIE

I.P. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 192/15 odrzucające jej skargę kasacyjną od wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. (sygn. I SA/Rz 192/15) z powodu nieuiszczenia wpisu od tejże skargi kasacyjnej, argumentując że opłatę, o którą wzywał Sąd uiściła w dniu 22 czerwca 2015 r., na dowód czego przedłożyła kserokopię dowodu wpłaty przedmiotowej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie P.p.s.a.) jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca uiściła w dniu 22 czerwca 2015 r. wpis sądowy od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, co nie było wiadomym Sądowi w dacie wydania postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, ponieważ w aktach sprawy brak było odpowiednich dokumentów potwierdzających ten fakt.

W takiej sytuacji ujawnienie okoliczności wpłaty w terminie opłaty sądowej czyni bezzasadnym wydane w dniu 16 lipca 2015 r. na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodu nieuiszczenia wpisu, uzasadniając tym samym wniesione na to postanowienie zażalenie.

Odnośnie zaś wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, to stwierdzić należy, że brak jest podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia. Zarówno w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie przewidziano możliwości zasądzenia zwrotu tych kosztów w sytuacji skorzystania przez sąd pierwszej instancji z uprawnień autokontrolnych w trybie art. 195 P.p.s.a.

Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zatem brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008, sygn. I OPS 4/07, dostępna w: cbois.nsa.gov.pl). Z tych powodów wniosek o zasądzenie takich kosztów zawarty w zażaleniu na postanowienie z dnia 16 lipca 2015 r. nie może zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 195 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.