Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 331/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Uzasadnienie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 702/20 w sprawie ze skargi K. Spółdzielni Producentów Owoców i Warzyw w likwidacji w G. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 stycznia 2020 r. nr RR.po.027.33.2019 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz K. Spółdzielni Producentów Owoców i Warzyw w likwidacji w G. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 702/20 po rozpoznaniu skargi [...] Spółdzielni Producentów Owoców i Warzyw w likwidacji z siedzibą w [...] uchylił postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 stycznia 2020 r. nr RR.po.027.33.2019 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i zasądził od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz [...] Spółdzielni Producentów Owoców i Warzyw w likwidacji z siedzibą w [...] kwotę 597 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Od powyższego wyroku organ na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") wniósł skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi powyższemu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a co za tym idzie ustalenia stanu faktycznego sprawy, przy równoczesnym przesądzeniu o normach prawa materialnego, mających zastosowanie w tej sprawie, co czyni skarżony wyrok wewnętrznie sprzecznym i niemożliwym do wykonania, bowiem ustalenie, które normy prawa materialnego będą miały zastosowanie w sprawie jest możliwe dopiero po ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwia zrozumienie toku rozumowania i racji, którymi kierował się Sąd, a tym samym właściwe wykonanie przez organ wewnętrznie sprzecznego wyroku lub merytoryczną polemikę z takim wyrokiem i dokonanie kontroli instancyjnej;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakimi działaniami lub brakiem jakich działań organ naruszył przepisy regulujące zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), oraz nie zawarcie w wytycznych dla organu ponownie rozpatrującego skargę, żadnych wskazówek, co do tego w jaki sposób uchybienia w postępowaniu administracyjnym należy usunąć, co uniemożliwia zrozumienie toku rozumowania i racji, którymi kierował się Sąd, a tym samym właściwe wykonanie przez organ wyroku lub merytoryczną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu i dokonanie kontroli instancyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie przez Sąd stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę treść z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Jednocześnie zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które to w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera niezbędnych elementów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalających odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są:

a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego,

b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz

c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.

Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia - zob. wyrok NSA z 25 lutego 2009 r., I OSK 487/08. Wszystkie wymagane elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zostało zawarte stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie nie jest jednocześnie jak podnosi skarżący kasacyjnie wewnętrznie sprzeczne. Sąd I instancji uznał bowiem, że rozstrzygnięcie z dnia 3 czerwca 2013 r. znak: [...], rozstrzygało co do istoty sprawę odmowy skarżącej wycofania jej planu dochodzenia do uznania. Podkreślił jednocześnie, że bezsporne w sprawie jest, iż decyzja ta zawiera braki, które w rozpoznawanej sprawie wynikają z nieprawidłowego działania Marszałka Województwa [...]. Wskazał także, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 K.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uznając jednocześnie, że takich działań na poziomie organu I instancji w rozpoznawanej sprawie zabrakło, a zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy dodatkowo pozbawił Skarżącą kontroli instancyjnej.

Równocześnie Sąd I instancji przytoczył przepisy które regulują kwestię związane z wycofaniem planu dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Sąd. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej WSA nie zobowiązywał organu do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zwłaszcza, że rozstrzygnięcie dotyczyło kwestii dopuszczalności odwołania.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 p.p.s.a . O kosztach orzeczono na podstawie art.204 pkt.2 p.p.s.a.