Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 829/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1  pkt 1-5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. i M. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr. [...].

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu wniosku M. B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z układem komunikacji wewnętrznej oraz infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 68 (dz. nr 645/1 obręb [...] oraz fragmenty działek drogowych nr 31/2 o obrębie geodezyjnym nr [...] oraz nr [...] o obrębie geodezyjnym [...]), zgodnie z załącznikiem graficznym i wytycznymi urbanistyczno-architektonicznymi.

W odwołaniu od tej decyzji M. i M. K. wnieśli o jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bądź też uchylenie decyzji

i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Zdaniem odwołujących decyzja organu I instancji rażąco narusza art. 107 k.p.a., poprzez całkowity brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nadto odwołujący zarzucili, że nie zostały im doręczone załączniki w postaci wyników analizy, które stanowią niezbędny element decyzji i z tego też powodu decyzja winna zostać uchylona. Odwołujący zakwestionowali również ustalenia decyzji dotyczące dostępu do drogi publicznej, gdyż nie określono: wjazdów/wyjazdów, przepisów określających parametry i definicje drogi publicznej, drogi wewnętrznej, nie zbadano, czy warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony. Jeśli zaś chodzi o przyjęty wskaźnik powierzchni zabudowy, to w decyzji nie wskazano sposobu jego wyliczenia, jak również nie podano konkretnych działek wziętych pod uwagę, co skutecznie uniemożliwia polemikę w tej kwestii.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sprawa była już przedmiotem postępowania zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym. W wyniku odwołania inwestora oraz M. i M. K. Kolegium, decyzją z dnia [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w uzasadnieniu wskazując motywy podjętego rozstrzygnięcia. Kolegium uchylając wskazaną decyzję nie wyraziło poglądu co do braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a jedynie wskazało, iż ustalone parametry nowej zabudowy wymagają szczegółowego uzasadnienia i wykazania, że odpowiadają one cechom zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, co też wymagało przeprowadzenia postępowania uzupełniającego.

Ponownie przeprowadzając postępowanie organ I instancji dokonał analizy urbanistyczno-architektonicznej we wskazanym przez Kolegium zakresie. Dokonane ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że planowana inwestycja spełnia przesłanki art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkowało wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Wobec podnoszonych przez M. i M. K. zarzutów i wątpliwości co do możliwości wydania decyzji, organ II instancji przywołał brzmienie art. 4, art. 59 ust. 1

i 2, art. 61 ust. 1, art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz. 1588).

W ocenie Kolegium przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, bowiem zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na ustalenie wymagań dla planowanej zabudowy, warunek dostępu do drogi publicznej - jest spełniony (do drogi publicznej ul. B poprzez drogę wewnętrzną ul. A i drogę wewnętrzną bez nazwy oznaczoną jako dz. nr 672/3 oraz wjazdy z tych ulic), planowane uzbrojenie będzie wystarczające dla obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego (potwierdzają to zapewnienia gestorów sieci), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi.

W ocenie organu odwoławczego analiza urbanistyczna (uzupełniona o charakterystykę zabudowy działek leżących na obszarze objętym analizą) sporządzona została zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizowany wyznaczony został w odległości trzykrotności szerokości frontu działki, tj. odległości ok. 66m z poszerzeniem do pełnych granic nieruchomości. W przedmiotowej sprawie - co wskazane zostało w analizie - opisano m.in. nieruchomość leżącą przy ul. A 68, zlokalizowaną na terenach o wiodącej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Budynki o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej znajdują się na jedenastu działkach leżących przy ul. A 31, 39, 42, 45, 46, 47, 49, 54a, 62, 64 oraz 66, ponadto na dwóch innych działkach leżących przy ul. A 31 i 42a trwa budowa obiektów mieszkalnych jednorodzinnych.

Objęta wnioskiem inwestycja dotyczy budowy zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zatem zasada dobrego sąsiedztwa została w tym wypadku spełniona. Zabudowa działek sąsiednich daje podstawy do ustalenia parametrów dla planowej inwestycji określonych zaskarżoną decyzją, co wynika ze sporządzonej analizy zawierającej część graficzną i opisową. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech

i zagospodarowania terenu zawiera szczegółowe dane zabudowy istniejącej

w obszarze analizowanym w zakresie funkcji, linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości krawędzi elewacji i geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość

i kierunek kalenicy, układ połaci).

Z zestawienia szczegółowych cech zabudowy w obszarze analizowanym wynika, iż wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działek zawierał się w przedziale od 0,02 do 0,31, średnio 0,102; szerokość elewacji frontowej zawiera się w przedziale od 7m do 17m, średnio 12m; wysokość górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki - obiekty I - II kondygnacyjne (w tym poddasze), wysokości górnej elewacji frontowej obiektów nie przekraczają wielkości 5m liczonej do poziomu przyległego terenu;

w zakresie geometrii dachu: występują dachy jedno-, dwu- lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachu od 10° do 45°, z kierunkiem kalenicy równoległym lub prostopadłym w stosunku do frontu działki. Jak wskazał również autor analizy - większość nowo wybudowanych oraz aktualnie wznoszonych obiektów mieszkalnych jednorodzinnych leżących na działkach na terenie objętym analizą ma szerokość elewacji frontowych przekraczającą wartość średnią (tak jest na działkach przy ul. A 31, 46, 62, 64 oraz 66) i dla tych budynków średnia wartość szerokości elewacji frontowej wynosi 15m. Tak samo w nowszych obiektach przeważają dachy dwu i wielospadowe i kąty nachylenia połaci zawierają się w przedziale 30°- 45°.

Objęta wnioskiem inwestycja obejmuje budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z układem komunikacji wewnętrznej oraz infrastruktury technicznej. Inwestor zaproponował we wniosku łączną powierzchnię planowanej zabudowy obliczaną dla wszystkich budynków równą 720m, co do powierzchni działki nr 645/1 wynoszącej 7040m daje wielkość wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki na poziomie ok. 0,10.

Dla planowanej inwestycji na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia ustalono jako obowiązujące dwie nieprzekraczalne linie nowej zabudowy. Od strony południowej (drogi oznaczonej jako dz. nr 672/3) linię zabudowy w odległości równej 22 m od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, wyznaczoną na podstawie zabudowy realizowanej na działce nr 648/17 leżącej na obszarze objętym analizą, zlokalizowanej po tej samej stronie ulicy, co teren objęty wnioskiem i znajdującej się przy ul. A 31. Od strony północnej (ulicy C oznaczonej jako dz. nr 31/2 w obrębie geodezyjnym nr [...]) linię zabudowy w odległości 10 m od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, wyznaczoną na podstawie linii, w której został zlokalizowany obiekt mieszkalny jednorodzinny na działce przy ul. A 49. Przy określaniu w/w linii nie wzięto pod uwagę nieruchomości leżących przy ul. A 66, która "de facto" posiada front od strony drogi bez nazwy oznaczonej jako działka nr 647/1 oraz przy ul. A 40 zabudowanej wyłącznie obiektem o funkcji gospodarczej. Na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki - nie więcej niż 0,11. Na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia ustalono szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie objętym wnioskiem nie więcej niż 15 m. W trybie § 7 ust. 4 rozporządzenia ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako nieprzekraczalną wielkość omawianego wskaźnika wysokość nie większą niż dwie kondygnacje nadziemne z poddaszem użytkowym oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej liczonej od poziomu przyległego terenu nie więcej niż 5 m.

Jest to maksymalna wielkość tego wskaźnika obliczona dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych znajdujących się na działkach leżących na analizowanym terenie. Uwzględniając regulację § 8 rozporządzenia ustalono geometrie dachów: dachy budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwu lub wielospadowe o spadkach połaci zawierających się w przedziale pomiędzy 30° i 45° oraz równoległych lub prostopadłych kierunkach ich głównych kalenic w stosunku do zachodniej lub wschodniej granicy działki nr 645/1, na której będzie realizowana zabudowa.

W ocenie Kolegium przyjęte w decyzji wielkości wyznaczono w sposób zgodny

z prawem, wynikają one bowiem z wartości średnich lub dopuszczonych z uwagi na występowanie w obszarze analizowanym. Niewątpliwie więc planowana inwestycja wpisuje się w istniejący ład przestrzenny w tym obszarze.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku załączników do decyzji wskazał, że omawiana decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki. Okoliczność, iż nie doręczono ich odwołującym stanowi niewątpliwie uchybienie przepisom postępowania. Jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy, stronom zapewniono czynny udział

w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wszystkie strony powiadomiono zarówno

o wszczęciu, jak i zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Również Kolegium, prowadząc postępowanie odwoławcze, przed wydaniem rozstrzygnięcia umożliwiło wszystkim stronom zapoznanie się z aktami sprawy, w tym ze sporządzoną analizą i jej wynikami.

Zdaniem Kolegium zarzuty odwołania dotyczące kwestii dostępu do drogi publicznej są chybione. Dostęp do drogi publicznej może być bezpośredni - jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni - przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne (drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, ale ogólnodostępne i wpisane w sieć połączeń komunikacyjnych dla danego obszaru). Bezspornym jest zatem, że przedmiotowa działka, posiadając dostęp do drogi publicznej - drogi ul. B poprzez drogi wewnętrzne ul. A i drogę wewnętrzną bez nazwy o nr ewid. 672/3 oraz projektowane wjazdy/zjazdy (jak wynika z wypisów ewidencji gruntów obie działki oznaczone są jako użytek faktyczny "dr" i są we władaniu Gminy Ł. - Zarządu Dróg i Transportu), spełnia przesłankę art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. i M. K. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie:

1. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 oraz art. 107 i art. 109 k.p.a., polegające na zaniechaniu doręczenia załączników do decyzji i przerzuceniu na stronę obowiązku odebrania kompletnej decyzji z siedziby organu, a także zaniechanie powinności uzasadnienia, że decyzja odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że planowana inwestycja wpisuje się w istniejący ład przestrzenny w tym obszarze i jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa, podczas gdy decyzja nie odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w rozumieniu ustawy.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło

o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, wobec czego należało ją oddalić.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu na wniosek M. B. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z układem komunikacji wewnętrznej oraz infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 68 (dz. nr 645/1 obręb [...] oraz fragmenty działek drogowych nr 31/2 o obrębie geodezyjnym nr [...] oraz nr 672/3 o obrębie geodezyjnym [...]).

W przekonaniu składu orzekającego zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do usunięcia ich z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej w skrócie "ustawa".

W rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), dalej w skrócie "rozporządzenie".

W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4).

Ocena zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, w kontekście przywołanych wyżej norm prawnych, dowodzi, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji poprzedzone zostało prawidłowo sporządzoną

i ocenioną przez organy administracyjne analizą urbanistyczną, zawierającą kompatybilne części tekstową i graficzną. W granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w trybie § 3 ust. 2 rozporządzenia, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły występowanie na jedenastu działkach leżących przy ul. A 31, 39, 42, 45, 46, 47, 49, 54a, 62, 64 oraz 66 budynków o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś na dwóch działkach znajdujących się przy ul. A 31 i 42a ustaliły, że trwa budowa obiektów mieszkalnych jednorodzinnych. Powyższe okoliczności świadczą niewątpliwie o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a co za tym idzie - o możliwości ustalenia parametrów nowej zabudowy w sposób odpowiadający wymogom rozporządzenia, z uwzględnieniem wyników analizy urbanistycznej.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 305/12 – Lex nr 1352904).

Nawet chaotyczna, zróżnicowana zabudowa istniejąca w czasie załatwiania wniosku

o ustalenia warunków zabudowy, nie oznacza braku wzorca obowiązującego na analizowanym terenie i nie stanowi przeszkody w ustaleniu kierunków zabudowy na przyszłość, a tym samym - nie uzasadnia odmowy ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1252/12 – Lex nr 1303662).

Podsumowując, sąd podzielił stanowisko organów administracyjnych obu instancji

i stwierdził, że skoro w granicach obszaru analizowanego bezspornie występują budynki mieszkalne jednorodzinne, to projektowana przez M. B. budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z układem komunikacji wewnętrznej oraz infrastrukturą techniczną w żadnej mierze nie zakłóci ładu przestrzennego i dominującej funkcji zabudowy (parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu, gabarytów i formy architektonicznej) występującej w granicach obszaru analizowanego.

Dodać również trzeba, że poprawność ustalenia poszczególnych parametrów nowej zabudowy, szczegółowo przeanalizowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w kontekście brzmienia przepisów § 4 - § 8 rozporządzenia w motywach zaskarżonej decyzji, nie budzi - zdaniem sądu – wątpliwości.

Analiza załączonej do sprawy dokumentacji potwierdza dodatkowo, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - ul. B, poprzez drogi wewnętrzne ul. A i drogę wewnętrzną bez nazwy o nr ewid. 672/3 oraz projektowane wjazdy i zjazdy. W tym stanie rzeczy bezspornie spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy.

W przekonaniu sądu w tej sprawie spełnione także zostały pozostałe przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Niewątpliwie na warunkach określonych przez gestorów sieci inwestycja będzie bowiem miała zapewniony dostęp do energii elektrycznej oraz miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne. Ponadto inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy zasadne jest -

w ocenie sądu - stanowisko Kolegium, że wobec spełnienia wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, organ I instancji nie mógł odmówić inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją będzie odpowiadał planowanej zabudowie, wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Dodać również wypada, że kontrolowana decyzja posiada wymagane przepisami prawa załączniki, których poprawność sporządzenia zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym, nie budzi wątpliwości sądu.

Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutów skargi, sąd ocenił je jako chybione.

Niezasadny jest przede wszystkim zarzut skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 107 i art. 109 k.p.a., poprzez brak doręczenia skarżącym załączników do decyzji o warunkach zabudowy, skoro organ poinformował w uzasadnieniu decyzji, że załączniki do decyzji otrzymuje tylko wnioskodawca, zaś pozostałe strony postępowania mają prawo wglądu do załączników w siedzibie Wydziału.

W tym zakresie sąd podzielił w pełni stanowisko organu orzekającego, które zresztą ma swoje oparcie w judykaturze sądów administracyjnych, że okoliczność niedoręczenia załączników do decyzji wszystkim stronom postępowania stanowi niewątpliwie naruszenie przepisów proceduralnych, które jednak nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Tożsame stanowisko w tej kwestii zajęły Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1368/09 (Lex nr 746492)

i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Po 399/10 (Lex nr 754400).

Dodać w tym miejscu wypada, że w toku postępowania administracyjnego strony miały zapewnioną możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim zweryfikowania wniosku inwestora, poprawności wyznaczonych na mapie granic obszaru analizowanego i oceny występującej tam zabudowy, omówionej w części tekstowej analizy oraz przedstawionej w formie tabeli charakterystyki budynków znajdujących się przy ul. A, których parametry stanowiły niewątpliwie podstawę dla ustalenia wskaźników nowej zabudowy. Fakt, że skarżący nie skorzystali z tej możliwości, nie może automatycznie skutkować uchyleniem decyzji administracyjnej.

Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia – według składu orzekającego - wszelkie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium rzeczowo

i logicznie przedstawiło i oceniło stan faktyczny i prawny sprawy oraz odniosło się do zarzutów odwołania.

W przekonaniu sądu także kolejny z zarzutów skargi, dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 1 ust. 2 ustawy, a w szczególności zasady dobrego sąsiedztwa,

o czym była już mowa na wstępie rozważań nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tych wszystkich powodów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

A. P.