Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 436/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Marcin Małek, WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr 0601-IEE.7192.80.2024.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ nadzorczy", po rozpatrzeniu zażalenia J. B., dalej: "zobowiązany", "skarżący", na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie, dalej: "Dyrektor Oddziału ZUS", "organ egzekucyjny", z dnia 29 lutego 2024 r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: od TW4200023028412 do TW4200023028418, od TW4200023028422 do TW4200023028426 oraz od TW4200023028440 do TW4200023028454, utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że wskazane tytuły wykonawcze wystawione zostały 7 listopada 2023 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Lublinie, dalej: "ZUS", "organ rentowy", jako wierzyciela. Obejmują one zaległości w składkach na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przypadających od zobowiązanego wraz z odsetkami. Na ich podstawie postępowanie egzekucyjne prowadzi Dyrektor Oddziału ZUS.

W celu wyegzekwowania należności pieniężnych objętych powyższymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny, zawiadomieniami o zajęciu z 8 listopada 2023 r., dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego pobieranego przez zobowiązanego w ZUS. W odpowiedziach na zajęcie organ rentowy poinformował o zbiegu egzekucji do świadczenia emerytalnego z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie oraz Komornikiem Sądowym w Świdniku, informując, że potrącenia przekazywane będą wskazanemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, wyznaczonemu do łącznego prowadzenia egzekucji. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał podziału sum egzekwowanych na rzecz poszczególnych wierzycieli, w grudniu 2023 r., styczniu i lutym 2024 r. i przekazał na konto Dyrektora Oddziału ZUS kwoty 780,99 zł, 780,99 zł i 702,90 zł, które pokryły w całości zadłużenie w składkach na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za grudzień 2014 r. oraz część należności za styczeń 2015 r. dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego nr TW4200023028440.

5 stycznia 2024 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo zobowiązanego, datowane na 4 stycznia 2024 r., zakwalifikowane m.in. jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast 6 lutego 2024 do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo skarżącego datowane na 3 lutego 2024 r., w którym expressis verbis zażądał on umorzenia egzekucji. Wskazanym wyżej postanowieniem z 29 lutego 2024 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany podniósł, że nie zostało ono podpisane zgodnie z wymogami art. 124 K.p.a. Ponadto w związku z "uporczywym naruszaniem praw skarżącego i koniecznością przeprowadzenia dowodu z akt sprawy" zobowiązany zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem składającego zażalenie żadne jego argumenty prawne i faktyczne nie są brane pod uwagę, szczególnie te, że od decyzji ostatecznej z 6 listopada 2001 r. nie zostało wznowione postępowanie administracyjne, a w takim stanie niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji, bowiem "decyzja ostateczna załatwiająca sprawę wiąże urzędników i sędziów", zaś przy zbiegu tytułów ubezpieczenia, to do ubezpieczonego należało prawo wyboru tytułu ubezpieczenia. Zobowiązany zażądał również zbadania zgodności z prawem posługiwania się jego danymi osobowymi i uwzględnienia, że naruszające prawo działania Dyrektora Oddziału ZUS wyczerpują znamiona uporczywości, co jest niedopuszczalne.

Utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że nie zachodzi żadna ze wskazanych w art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Nie występuje zdaniem organu nadzorczego sytuacja niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek objęty wskazanymi wyżej tytułami wykonawczymi dotyczy należności pieniężnych podlegających egzekucji administracyjnej, zaś Dyrektor Oddziału ZUS jest właściwy do prowadzenia egzekucji. Wystawienie i doręczenie tytułów wykonawczych poprzedzone było skutecznym doręczeniem zobowiązanemu decyzji, tytuły te pochodzą od uprawnionego podmiotu i spełniają wszystkie wymagania określone przepisami prawa, zawierają wszystkie elementy wymienione wart. 27 § 1 u.p.e.a., w tym: oznaczenie wierzyciela, wskazanie zobowiązanego i jego adresu, podstawę prawną oraz treść podlegającego egzekucji obowiązku. Przedmiotowe tytuły zawierają też klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułów do egzekucji administracyjnej. Należność nie została zaś uregulowana i nadaje się do wykonania. W tytułach wykonawczych została zaś wskazana pełna nazwa i adres siedziby organu egzekucyjnego.

Zgodnie z kolei z brzmieniem art. 27 § 1b u.p.e.a. obowiązującym od 30 lipca 2020 r., tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, w tym w postaci elektronicznej, może nie zawierać podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Nadanie klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej uznaje się za podpisanie tego tytułu przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela. Zastosowany środek egzekucyjny, tj. zajęcie świadczenia emerytalnego, wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych zawartym w art. 1a pkt 12 lit. a, jest zaś dopuszczalny i właściwy do egzekucji obowiązku należności pieniężnej.

W egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wskazanych wyżej tytułów wykonawczych, zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. ZUS uczestniczy jako wierzyciel, a jego kompetencje w tym zakresie wykonują dyrektorzy poszczególnych oddziałów. Natomiast według art. 19 § 4 powołanej ustawy Dyrektor Oddziału ZUS, wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ZUS, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Z treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1411) wynika, że jako organ egzekucyjny wyznaczony został m.in. Dyrektor Oddziału ZUS w Lublinie.

Biorąc to wszystko pod uwagę organ nadzorczy uznał, że egzekucja w przedmiotowej sprawie jest jak najbardziej dopuszczalna. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że prowadzone postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone na wniosek wierzyciela, nie wpłynął również od wierzyciela wniosek o umorzenie tego postępowania. Odrębne ustawy także nie dają podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Pomimo zaistniałego zbiegu egzekucji administracyjnych z sądową do zajętego świadczenia emerytalnego i łącznego jej prowadzeniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, nie zachodzi na tym etapie postępowania przesłanka bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a.

Organ nadzorczy zaznaczył także, iż zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 § 1 K.p.a., w tym również spełnia wymaganie podpisania przez uprawnioną osobę. Postanowienie zawiera bowiem podpis i pieczęć z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia przez Dyrektora Oddziału ZUS.

Odnosząc się do żądania przeprowadzenia rozprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym i szczególnym postępowaniem, do którego na mocy art. 18 u.p.e.a. przepisy K.p.a. mogą mieć tylko odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że organ egzekucyjny, jako organ wykonawczy nie ma prawa przeprowadzenia rozprawy, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.

Organ nadzorczy poinformował również, że organy przetwarzają dane osobowe, ponieważ dane te są niezbędne do wykonywania zadań w interesie publicznym i w ramach sprawowania powierzonej władzy publicznej. Uprawnienie organów w tym zakresie wynika z art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 z dnia 2016.05.04).

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zobowiązany zażądał uchylenia skarżonego postanowienia, podtrzymując wszystkie wcześniej przedstawione zarzuty. Zdaniem skarżącego nie ma potrzeby ich powtarzania. Zaznaczył on jednak, że w skarżonym postanowieniu strona nie jest prawidłowo oznaczona. Nie wyjaśniając bliżej tego zarzutu. Skarżący wyraził także stanowisko, że pomijanie decyzji ostatecznych, traktowanie ZUS z siedzibą w Warszawie i ZUS Oddział w Lublinie, które mają różne numery NIP i regon, oraz inny status prawny, jakby to były tożsame jednostki organizacyjne, jest przejawem naruszania prawa, a także poniżającego jego traktowania oraz uporczywego działania na jego szkodę. Zdaniem skarżącego przedstawione w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu nadzorczego w zakresie właściwości ZUS jako wierzyciela oraz Dyrektora Oddziału ZUS jako organu egzekucyjnego, to "bzdury" i żąda on precyzyjnego na podstawie ustaw ustalenia właściwości i uprawnień organów.

Ponadto skarżący przedstawił żądanie wstrzymania wszelkich egzekucji wobec niego ze świadczenia emerytalnego wypłacanego przez Oddział ZUS, ponieważ ma on dochody niższe niż minimalna kwota wolna od egzekucji z rachunku bankowego dla osób pracujących, żądanie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego sprawy niezgodności z art. 32 Konstytucji ustawy o Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie kwot wolnych od egzekucji z emerytur i rent, a także dopuszczenia do postępowania w sprawie Stowarzyszenia ISKRA.

W odpowiedzi na skargę organ nadzorczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli, jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a., postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że Sąd po uwzględnieniu wniosku Stowarzyszenia ISKRA o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, rozpoznał sprawę na rozprawie. Na rozprawie w imieniu skarżącego oraz uczestnika nikt się nie stawił.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Na wstępnie wskazać trzeba, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem wszczęte zostało na podstawie wniosku z dnia 4 stycznia 2024 r. złożonego w imieniu skarżącego przez jego pełnomocnika, a skierowanego m.in. do Dyrektora Oddziału ZUS. We wniosku tym pełnomocnik sformułował szereg żądań, m.in. zaprzestania wykonywania jakichkolwiek czynności "w przedmiocie egzekucji". Żądał również uwzględnienia, że organy rentowe nie są uprawnione do wydawania decyzji w przedmiocie świadczeń i wypłaty świadczeń, uwzględnienia, że faktycznie nie ma licznych decyzji wydanych m.in. wobec skarżącego, uwzględnienia, że nie ma podstaw prawnych do odmowy wyłączenia stronniczego pracownika i że od stycznia 2017 r, nierozpoznany jest wniosek o wyłączenie Dyrektora Oddziału ZUS, bezpośredniego zastosowania art. 2 Konstytucji, zwrotu nienależnie pobranych pieniędzy, zaproponowania dobrowolnej wypłaty skarżącemu zadośćuczynienia przez Prezesa ZUS. W ocenie Sądu trafnie organ egzekucyjny z treści wskazanego pisma wywiódł, że skarżący żąda m.in. umorzenia prowadzonego w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego.

Należy zatem zauważyć, że zgodnie z treścią art. 59 §1 u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;

2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;

3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;

4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:

a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,

b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;

5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;

7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.

Z kolei, jak stanowi § 2. tego artykułu, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

Trafnie przyjęły organy, że o ile zachodzi którakolwiek z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w paragrafie 1., organ egzekucyjny ma obowiązek umorzenia postępowania. W ocenie Sądu prawidłowe jest też stanowisko organu nadzorczego, sformułowane do przeanalizowaniu stanu prawnego i faktycznego sprawy, że nie zachodzi żadna z przesłanek obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Po pierwsze, nie zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 29 § 2 pkt 1 i 3 tej ustawy, jeżeli stwierdzi on, że obowiązek którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji bądź tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy, nie przystępuje do egzekucji. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracyjnych. Badanie to ma zatem charakter czysto formalny. Organ egzekucyjny ustalił, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi dotyczy należności pieniężnych podlegających egzekucji administracyjnej, zaś Dyrektor Oddziału ZUS jest właściwy do prowadzenia egzekucji. Organ potwierdził również, że wydanie i doręczenie tytułów wykonawczych poprzedzone zostało doręczeniem skarżącemu decyzji oraz że pochodzą od uprawnionego podmiotu.

Zastosowany w toku postępowania egzekucyjnego środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego jest zaś dopuszczalny i właściwy do egzekucji obowiązku należności pieniężnej. Wynika to wprost z treści art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.

Po drugie, tytuły wykonawcze spełniają wszystkie wymagania określone przepisami prawa, zawierają wszystkie elementy wymienione wart. 27 § 1 u.p.e.a.: oznaczenie wierzyciela, wskazanie zobowiązanego i jego adresu, podstawę prawną oraz treść podlegającego egzekucji obowiązku. Zawierają one również klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułów do egzekucji administracyjnej. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 27 § 1b u.p.e.a., nadanie klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej uznaje się za podpisanie tego tytułu przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela.

Po trzecie, postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone na żądanie wierzyciela ani nie wystąpił on o umorzenie postępowania, odrębne ustawy nie zawierają zaś innych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy.

Następnie zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a., przez wierzyciela rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. W świetle tego przepisu ZUS jest wierzycielem uprawnionym do domagania się zapłaty nieopłaconych w terminie przez płatnika należności z tytułu składek. Jak bowiem wynika z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 497), ZUS jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną z siedzibą w Warszawie. Art. 67 tej ustawy stanowi zaś, że w skład ZUS wchodzą, obok centrali, terenowe jednostki organizacyjne. Natomiast art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. c przewiduje, że do zakresu działania ZUS należy m.in. wymierzanie i pobieranie składek m.in. na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne.

Z kolei zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a. oraz rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, Dyrektor Oddziału ZUS w Lublinie jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji administracyjnej m.in. ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Nie ma zatem skarżący racji podważając kompetencje ZUS do występowania w charakterze wierzyciela w odniesieniu do składek z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, oraz kompetencje Dyrektora Oddziału ZUS jako organu egzekucyjnego.

W ocenie Sądu ma organ nadzorczy rację twierdząc, że nie zaistniała przesłanka ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 59 § 2 u.p.e.a., gdyż pomimo zaistniałego do zajętego świadczenia emerytalnego zbiegu egzekucji administracyjnych z sądową i łącznego jej prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zachodzi sytuacja, w której dalsza egzekucja administracyjna byłaby bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Zobowiązany dysponuje bowiem źródeł dochodu w postaci emerytury, z którego dokonywana jest egzekucja.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że nie ma racji skarżący twierdząc, że w zaskarżonym postanowieniu strona nie jest oznaczona prawidłowo. Skarżący, jako strona, oznaczony jest bowiem przez wskazanie jego imienia i nazwiska, ze wskazaniem, że jest reprezentowany przez oznaczonego pełnomocnika z podaniem adresu do korespondencji. Z kolei zagadnienie wysokości kwoty wolnej od egzekucji i jej zróżnicowania w zależności od zastosowanego środka egzekucyjnego nie mieści się w zakresie żadnej z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego ustanowionych w art. 59 u.p.e.a., w tym przesłanki niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć bowiem źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 512/16). Formułowanie przez Sąd ocen w tym zakresie prowadziłoby zatem do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

Z kolei kwestia odmowy wyłączenia pracownika i nierozpoznania wg skarżącego wniosku w tym zakresie złożonego 3 stycznia 2017 r., podniesiona w piśmie z 4 stycznia 2024 r., tj. piśmie wszczynającym postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, z oczywistego powodu nie mogła dotyczyć niniejszego postępowania. Nie ma także racji skarżący zarzucając brak właściwego podpisania postanowienia organu egzekucyjnego. Podpisane jest ono właściwie, tzn. z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika, konkretnie Dyrektora Oddziału. Końcowo wskazać należy, że w stosunku do skarżącego prowadzone są równolegle inne postępowania.

Mając na względzie, że zarzuty skargi okazały się niezasadne i Sąd nie znalazł innych powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.