Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2607/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 138 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z [...] października 2014 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2013, poz. 267, ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 53a ust. 1 ustawy z 20 stycznia 2005 r, o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz.U. 2013, poz. 1162), po rozpatrzeniu odwołania pana R.P. (dalej: skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. [...]R. P., ul. [...] R., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: [...] WIOŚ, organ I instancji) z [...] marca 2013 r., znak: [...].

W decyzji z [...] października 2014 r. GIOŚ utrzymał w mocy decyzję [...] WIOŚ z [...] marca 2013 r., znak: [...], w sprawie wymierzenia panu R. P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. [...]R. P., ul. [...] R. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za dokonywanie poza stacją demontażu: usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Stan sprawy przestawiał się następująco:

W okresie od 2 lipca 2012 r. do 26 września 2012 r. [...] WIOŚ przeprowadził kontrolę skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.U.H. [...] R. P., ul. [...]R. W trakcie przeprowadzonych oględzin [...] WIOŚ stwierdził magazynowanie na terenie nieruchomości przy ul. [...] w R.: pięciu niekompletnych pojazdów, części samochodowych pochodzących ze zdemontowanych pojazdów oraz beczek, w których przechowywane były płyny eksploatacyjne. Ponadto na kontrolowanym terenie znajdowała się pryzma odpadów pochodzących z pojazdów (fotele, tapicerki, zderzaki, szyby, baki, elementy elektryczne), wokół której porozrzucane były silniki i skrzynie biegów . Ujawniono także obecność dwóch kontenerów (w jednym z nich znajdowały się pocięte karoserie pochodzące z wcześniej rozebranych pojazdów).

W trakcie oględzin stwierdzono prowadzenie przez pracowników skarżącego demontażu pojazdu. Ze złożonych przez pracowników ustnych informacji wynikało, że w firmie skarżącego zajmowali się oni cięciem przyjętych pojazdów na mniejsze części, natomiast usuwaniem z pojazdów płynów eksploatacyjnych zajmował się skarżący.

W związku z widocznymi zanieczyszczeniami powierzchni gleby na kontrolowanym terenie pobrano 4 próbki gleby pod kątem obecności substancji ropopochodnych i metali ciężkich. W wyniku przeprowadzonych analiz stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych wartości stężeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 165, poz. 1359) dla indeksu oleju mineralnego (węglowodory C12-C35). Zgodnie ze złożoną przez skarżącego w dniu 6 lipca 2012 r. ustną informacją, dwie karoserie znajdujące się na placu zostały zakupione przez jego pracowników wbrew jego woli i wiedzy. W związku z powyższym [...] WIOŚ zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w R. z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadków właścicieli pojazdów znajdujących się w dniu 2 lipca 2012 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w R.. Właściciele czterech pojazdów zeznali, że przekazali je do punktu skupu złomu prowadzonego przez skarżącego. Ustalenia kontroli zostały opisane w protokole kontroli nr [...]. Skarżący odmówił podpisania ww. protokołu kontroli i następnie przedstawił swoje stanowisko.

W piśmie z 22 stycznia 2013 r. [...] WIOŚ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Biorąc pod uwagę definicję pojazdu wycofanego z eksploatacji oraz zeznania przesłuchanych w charakterze świadków właścicieli pojazdów znajdujących się w dniu 2 lipca 2012 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w R., [...] WIOŚ stwierdził, że zastane w toku kontroli pojazdy były pojazdami wycofanymi z eksploatacji. Według organu, skarżący nie posiadał żadnej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu, ponadto skarżący nie figurował w wykazie przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu prowadzonym przez marszałka województwa zgodnie z art. 42 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. [...] WIOŚ ustalił, że skarżący prowadził, poza stacją demontażu, działania polegające na usunięciu z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.

[...] WIOŚ nie zgodził się z prezentowanym przez skarżącego odmiennym stanowiskiem. Za gołosłowne uznał stanowisko skarżącego, iż pojazdy, które znajdowały się w pierwszym dniu kontroli na terenie nieruchomości przy ul. [...] w R. nie były jego własnością. Za wiarygodne uznał zaznania właścicieli 4 pojazdów, którzy poinformowali, że przekazali przedmiotowe pojazdy do prowadzonego przez skarżącego punktu skupu złomu. Powyższe potwierdzała zdaniem organu, złożona przez pracowników skarżącego informacja, iż na jego zlecenie zajmowali się cięciem przyjmowanych do punktu skupu złomu pojazdów.

[...] WJOŚ nie uznał również za udowodnione twierdzenia skarżącego, iż nie prowadził demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Według organu, co innego wynikało bowiem z ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonej kontroli oraz informacji przekazanych przez pracowników skarżącego. Zdaniem organu nie bez znaczenia było również pismo skarżącego z dnia 30 stycznia 2013 r., w którym wskazał, że przyjmowane przez niego pojazdy czasem posiadały płyny eksploatacyjne, czy tez znajdowały się w nich elementy wyposażenia, które zabezpieczał.

Wobec poczynionych ustaleń [...]WIOŚ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej [...] WIOS wziął pod uwagę:

1) stopień szkodliwości czynu, tj.:

- prowadzenie demontażu co najmniej 5 sztuk pojazdów wycofanych z eksploatacji,

- usuwanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych,

- wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia,

- wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu,

2) zakres naruszeń, tj. prowadzenie działalności bez uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie wytwarzania odpadów powstających w związku z gospodarowaniem odpadami w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji,

2) ilości odpadów,

3) rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska, tj. zanieczyszczenie gleby substancjami ropopochodnymi,

4) dotychczasową działalność podmiotu, tj. fakt, że demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji stwierdzono po raz pierwszy.

W odwołaniu z 15 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego adwokat P. M. wyjaśniające w sprawie i doszedł do błędnych wyników. Autor odwołania zauważył, że przesłuchani w charakterze świadków pracownicy skarżącego zeznali co prawda, że dokonywali cięć pojazdów, ale nie powiedzieli w którym miejscu. Nie jest prawdą, że tych czynności dokonywali na nieruchomości skontrolowanej. Nadto nich nie spytał skąd się wzięły rozczłonkowane części pojazdów porozrzucane na działce. Niewątpliwie gdyby takie pytanie padło zapewne organ ustaliłby prawdziwy stan faktyczny, zgodnie z którym rozczłonkowane pojazdy znajdowały się w samochodach przyjętych przez skarżącego do skupu złomu. Strona odwołująca zarzuca organowi I instancji, że bezkrytycznie przyjął, że wszystkie odpady znajdujące się za budynkiem na kontrolowanej działce należą do skarżącego. Za uchyleniem zaskarżonej decyzji przemawiają również ogólnikowe zwroty odnoszące się do ilości i sposobu stwierdzonych na placu pojazdów oraz rodzaju stwarzanego zagrożenia dla środowiska. Zdaniem autora odwołania, treść art. 53a ust. 5 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wskazuje, że zaskarżona decyzja winna być wydana na podstawie lub przynajmniej w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej, a nie przepisy procedury administracyjnej.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego GIOŚ uznał, iż [...] WIOŚ zasadnie wymierzył skarżącemu karę pieniężną. GIOŚ na podstawie zebranego materiału dowodowego potwierdził, że skarżący przyjmował do prowadzonego przez siebie punktu skupu złomu pojazdy wycofane z eksploatacji, a następnie dokonywał ich

demontażu. Działania te skarżący prowadził na nieprzystosowanym do tego rodzaju działalności terenie, poza stacją demontażu. Fakt przyjmowania przez skarżącego pojazdów wycofanych z eksploatacji potwierdzały oświadczenia jego pracowników, a także zeznania złożone przez właścicieli pojazdów o przekazaniu (pozbyciu się) pojazdów do prowadzonego przez skarżącego punktu skupu złomu. Jak wynikało ze sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej przedmiotowe pojazdy zostały poddane demontażowi. GIOŚ zgodził się z ustaleniami [...] WIOŚ, że skarżący dokonywał, poza stacją demontażu, usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.

Analizując kryteria, jakie zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej GIOŚ uznał, iż kara pieniężna w wysokości 10 000 zł (tj. najniższej możliwej wysokości) jest adekwatna do naruszeń prawa popełnionych przez skarżącego. Przy wymierzaniu kary pieniężnej w tej wysokości uwzględniony został fakt prowadzenia demontażu co najmniej 5 sztuk pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym usuwanie z tych pojazdów elementów i substancji niebezpiecznych, wymontowanie przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowanie elementów nadających się do odzysku lub recyklingu, fakt prowadzenia działalności bez uregulowanego stanu formalnoprawnego w zakresie wytwarzania odpadów powstających w związku z gospodarowaniem odpadami w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, ilość odpadów, zanieczyszczenie gleby substancjami ropopochodnymi, a także fakt, że demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji stwierdzono po raz pierwszy. GIOŚ potwierdził ustalenia organu I instancji, że skala i sposób prowadzenia przez skarżącego demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowiły zagrożenie dla środowiska.

W skardze skarżący reprezentowany przez adwokata P. M. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisu art. 7 i art. 8, poprzez zastosowanie przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. 2010 nr 185, poz. 1243 ze zm.) w sytuacji, gdy w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała nowa ustawa z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2013, poz. 21), która ze względu na okoliczności niniejszej sprawy jest korzystniejsza dla sprawcy deliktu administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne przekazanie sprawy organom administracyjnym celem ponownego określenia wysokości kary pieniężnej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 246 nowej ustawy o odpadach w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu a conłrario do sprawy wszczętych pod rządami nowej ustawy stosujemy przepisy tej ustawy. Niewątpliwie przepisy nowej ustawy są względniejsze dla sprawcy deliktu administracyjnego, gdyż z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy zwłaszcza fakt, iż brak zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów przez skarżącego był spowodowany postawą współwłaściciela nieruchomości, który nie pozwalał ani podzielić działki, na której doszło do stwierdzenia naruszeń przepisów o odpadach, ani nie pozwalał współwłaścicielowi uzyskać potrzebnych pozwoleń na prowadzenie działalności co w oczywisty sposób sprzeczne jest chociażby z przepisami o swobodzie prowadzonej działalności. Autor skargi podniósł, że stosowanie przepisów ustaw obowiązujących jest zasadą, a stosowanie dotychczasowych przepisów jest wyjątkiem niedopuszczalnym w przypadku kiedy nowe przepisy są korzystniejsze dla sprawcy czynu. Powyższe okoliczności uzasadniają zdaniem pełnomocnika skarżącego wskazane w petitum pisma przepisy postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst, jedn.: Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wyjaśnić, że prawne zasady określające recykling pojazdów wycofanych z eksploatacji reguluje ustawa z

20. stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz.U. 2013, poz. 1162). Ustawa ta wprowadziła ona do polskiego systemu prawa gospodarki odpadami zasady prawne postępowania z tzw. wrakami samochodowymi. Przed wejściem w życie przepisów ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji zagadnienia postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji stanowiącymi odpady regulowane były przepisami nie obowiązującej obecnie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz obowiązującej ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. 2012, poz. 1137 ze zm.).

Przepisy ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji transponują do prawa polskiego wymagania zawarte w aktach prawnych UE. Wdrożone zostały w ten sposób do prawa polskiego głównie postanowienia dyrektywy 2000/53/WE z 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.Urz.UE., L 269,

21. października 2000, s. 34.). Z przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wynika zasada przewidująca bezwzględny obowiązek, według którego wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji powinny być przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Powołane wyżej przepisy krajowe i unijne dotyczące recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji realizują przede wszystkim założenia wynikające z zasad: zapobiegania powstawaniu odpadów, przezorności, "zanieczyszczający płaci" oraz rozszerzonej odpowiedzialności producenta.

Funkcje ww. zasad w odniesieniu do recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji powinny być interpretowane zgodnie z ogólną hierarchią postępowania z odpadami.

Recykling pojazdów wycofanych z eksploatacji jest nierozdzielnie związany z obowiązkami ustawowymi podmiotów wprowadzających pojazdy. Podmiotami, którzy legalnie gospodarują wrakami samochodowymi są tylko przedsiębiorcy podejmujący działania związane ze zbieraniem takich wraków, ich demontażem czy przetwarzaniem. Ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji określone obowiązki kieruje do poszczególnych grup takich przedsiębiorców, przy czym należy zauważyć, że w pewnym zakresie ograniczana jest możliwość podejmowania przez nich określonych ustawą działań. I tak zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, natomiast demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Generalnym obowiązkiem adresowanym do prowadzącego stację demontażu jest zapewnienie bezpiecznego dla środowiska i zdrowia ludzi przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji i powstających z nich odpadów. Według art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Założenie to wyklucza więc prowadzenie takich działań w jakichkolwiek innych obiektach czy miejscach, w tym w szczególności w punktach zbierania pojazdów, o ile nie spełniają one równocześnie wymagań dotyczących stacji demontażu.

Zdaniem Sadu, w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący przyjmował do prowadzonego przez siebie punktu skupu złomu pojazdy wycofane z eksploatacji, a następnie dokonywał ich demontażu. Działania te skarżący prowadził na nieprzystosowanym do tego rodzaju działalności terenie, poza stacją demontażu. Fakt przyjmowania przez skarżącego pojazdów wycofanych z eksploatacji potwierdzały oświadczenia jego pracowników, a także zeznania złożone przez właścicieli pojazdów o przekazaniu (pozbyciu się) pojazdów do prowadzonego przez skarżącego punktu skupu złomu. Jak wynikało ze sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej przedmiotowe pojazdy zostały poddane demontażowi. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że skarżący dokonywał, poza stacją demontażu, usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Skarżący na prowadzenie działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie posiadał wymaganych prawem decyzji w zakresie gospodarki odpadami.

Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu jest marszałek województwa, a w przypadku, gdy stacja demontażu położona jest na terenie zamkniętym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) - regionalny dyrektor ochrony środowiska.

W sprawach dotyczących postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji, nieuregulowanych w ww. ustawie, stosuje się przepisy o odpadach.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez zastosowanie przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w sytuacji, gdy w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała nowa ustawa o odpadach z 14 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 246 ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r., w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237.

• Należy jednak podkreślić, że ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest ustawą szczegółową w stosunku do ustawy o odpadach. Wobec tego prowadzenie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu podlega odpowiedzialności określonej w art. 53a ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Nadzór nad przestrzeganiem wymagań wynikających z ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji sprawują organy wydające wymagane zgody i pozwolenia oraz wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska. Trafnie podnosi organ, że kara pieniężna w niniejszej sprawie została wymierzona na podstawie wskazanego powyżej przepisu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a nie na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.). Niemożliwe było bowiem przeprowadzenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu na podstawie przepisów ustawy o odpadach, gdyż kwestie te, jak słusznie zauważył organ reguluje ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Wejście w życie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.) nie miało wpływu na stosowanie art. 53a ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zgodnie z art 53a ust. 5 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Podstawą nałożenia kary jest stwierdzenie przez wojewódzkiego inspektora dokonania przekroczenia lub naruszenia dozwolonego zakresu korzystania ze środowiska. Stwierdzenie takie dokonywane jest na podstawie kontroli, karę pieniężną wymierza w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub gospodarowania odpadami. Przy ustalaniu wysokości tej kary wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. W sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Kary pieniężne te stanowią instytucję odpowiedzialności administracyjnej w gospodarce odpadami. Analizując cele kar, na plan pierwszy wysuwa się ich funkcja motywacyjna w gospodarce odpadami. Podstawą odpowiedzialności administracyjnej jest czyn bezprawny, niekoniecznie zaś zawiniony. Odpowiedzialność administracyjna w postępowaniu z odpadami stanowi regulowaną prawem możliwość uruchomienia wobec określonego podmiotu z powodu jego działalności naruszającej stan środowiska środków prawnych realizowanych w swoistych dla administracji formach i procedurze. Tak sformułowane określenie odpowiedzialności administracyjnej opiera się na następujących założeniach: 1) odpowiedzialność administracyjnoprawna obejmuje tylko te konsekwencje działalności naruszającej stan środowiska, które są sformułowane normatywnie, zatem ten element określenia odpowiedzialności nie ma charakteru postulatywnego; 2) odpowiedzialności podlega zawsze określony konkretnie podmiot co oznacza, że ustalenie tego podmiotu

następuje w toku wypowiedzi typu aktu administracyjnego; 3) odpowiedzialność można wiązać i uruchamiać tylko z powodu naruszającej stan środowiska działalności określonego podmiotu, przez co należy rozumieć każdą działalność szkodzącą, choćby była ona dopuszczana prawnie przez normy dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń czy decyzją administracyjną (zob. M. Górski, A. Jaworowicz-Rudolf, Odpowiedzialność administracyjna, [w:] M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2009, s. 191-192).

Odpowiedzialność administracyjna w postępowaniu z odpadami jest egzekwowana przez organy administracji, poprzez odpowiednie decyzje administracyjne. Ten rodzaj odpowiedzialności stwarza prawną możność zastosowania sankcji administracyjnej, wypływającą z faktu naruszenia normy prawnej. Odpowiedzialność administracyjna w gospodarce odpadami jest koniecznym następstwem naruszenia przepisów prawa gospodarki odpadami. Podstawowymi funkcjami kar pieniężnych w gospodarce odpadami są: funkcja prewencyjna, restytucyjna, wychowawcza, a także represyjna.

Należy podkreślić, że skarżący nie posiadał żadnej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu, ponadto skarżący nie figurował w wykazie przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu prowadzonym przez marszałka województwa zgodnie z art. 42 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.