Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 221/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del.WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 668/18 w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 3 kwietnia 2019 r., sygn. I SA/Bd 668/18 oddalił skargę L. P. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 7 marca 2018r. obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz koszty egzekucyjne wynikające z decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe M. Sp. z o.o. w T. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, październik i listopad 2011 r. w łącznej kwocie 85.913,00 zł, odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 38.510,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 4.870,73 zł.

Organ egzekucyjny wszczął egzekucję administracyjną doręczając B. S.A. zawiadomienie z dnia 15 marca 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 15 marca 2018 r. zajął wynagrodzenie za pracę skarżącego w M. Sp. z o.o. w T. Odpisy powyższych zawiadomień i przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu w dniu 16 marca 2018 r.

W konsekwencji podjętej egzekucji, skarżący pismem z dnia 30 marca 2018 r. złożył skargę na czynności egzekucyjne. Zakwestionował czynność z tej przyczyny, że nie dostarczono mu tytułów wykonawczych na moment zajęcia wierzytelności, dokonano ją pomimo złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] listopada 2017 r., a także pomimo złożonego wniosku o wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2018r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu, na podstawie art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm.), dalej "u.p.e.a.", oddalił skargę na zajęcie wynagrodzenia za pracę i zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Organ egzekucyjny oceniając prawidłowość zastosowanych środków egzekucyjnych uznał, że ww. czynności zostały dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że zajęcie wynagrodzenia za pracę nastąpiło na podstawie art. 72 u.p.e.a. Zawiadomienie to w swej treści odpowiadało wzorowi dokumentu stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339). Zawiadomienie zostało doręczone pracodawcy za pośrednictwem poczty w dniu 16 marca 2018 r. Zgodnie z art. 72 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadomił również skarżącego o zajęciu wierzytelności u pracodawcy, doręczając w dniu 16 marca 2018r. odpis powyższego zawiadomienia. Odnośnie do drugiego z zastosowanych środków egzekucyjnych organ podał, że organ egzekucyjny przesłał do B. S.A. zawiadomienie z dnia 15 marca 2018 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie oraz kosztami egzekucyjnymi. Zawiadomienie to zostało doręczone bankowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w dniu 15 marca 2018 r. Organ egzekucyjny zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie zawiadomił skarżącego o skierowaniu do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając w dniu 16 marca 2018 r. odpis tego zawiadomienia.

Zdaniem organu nie mają wpływu na ocenę prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, w zakresie podjętych czynności egzekucyjnych, podnoszone przez skarżącego w zażaleniu zagadnienia dotyczące: niezakończenia sprawy orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki M., nie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji organu drugiej instancji w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz powodów, z jakich doszło do powstania zaległości podatkowych.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z 3 kwietnia 2019r., sygn. I SA/Bd 668/18 ją oddalił.

Sąd obszernie przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy i uznał, że stosownie do art. 72 § 2 i art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie zostało dokonane z chwilą doręczenia zawiadomienia odpowiednio pracodawcy (dnia 16 marca 2018r.) i B. (15 marca 2018r.). Skoro zatem prawidłowe zawiadomienia zostały skutecznie doręczone tym podmiotom oraz skarżącemu, to czynności te nie zawierają wad formalnych uprawniających do uwzględnienia przedmiotowej skargi. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną.

Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne zagadnienia dotyczące zasadności wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi nie mogą być rozpatrywane, bowiem nie dotyczą bezpośrednio skarżonej czynności. Podobnie podnoszone okoliczności dotyczące nieprawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które były przedmiotem zarzutów uregulowanych w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Przedmiotem bowiem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej i naruszenia przepisów regulujących sposób oraz formę dokonania tych czynności.

Następnie skarżący, na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a." zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. oraz art. 2 i art. 30 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne wszczęcie postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącemu pomimo tego, że skarżący nie uchyla się od wykonania obowiązku ponieważ nie doszło do przesądzenia prawomocnie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki a Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wstrzymały wykonalność skarżonych decyzji administracyjnych za zobowiązania podatkowe spółki M.od 2010 r. do 2014 r. włącznie oraz doszło do przedawnienia części zobowiązań a skarżący przedstawił okoliczności uwalniające go od odpowiedzialności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy,

2) przeprowadzenie dowodów z dokumentów zawnioskowanych w niniejszej skardze kasacyjnej ponieważ ich powołanie nie było możliwe na wcześniejszym etapie postępowania ponieważ powstał później, a który potwierdza brak możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego skoro część zaległości podatkowej wobec spółki M. ulegała przedawnieniu,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

4) rozpoznanie sprawy na rozprawie zgodnie z treścią art. 176 § 2 p.p.s.a.

Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to że jest związany podstawami określonymi w art. 174 p.p.s.a. Związanie podstawami środka prawnego polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (patrz: wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07; www.orzeczenia.nsa.gov.pl; tamże inne orzeczenia).

Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Jednocześnie podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (patrz: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (patrz: wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (patrz: wyrok NSA z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (patrz wyroki NSA: z 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 16/13; z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano też wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (patrz wyroki NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08; z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 764/09; z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.

Przypomnienie warunków materialnych skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie o tyle istotne, gdyż sporządzanie skarg kasacyjnych zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z wymogami p.p.s.a.. Natomiast kształt tej skargi kasacyjnej odbiega od warunków, jakie powinien spełniać tak wysoce sformalizowany środek zaskarżenia.

Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w świetle art. 6 § 1 u.p.e.a w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepis ten formułuje zasadę prawnego obowiązku podjęcia przez wierzyciela odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji. Na wierzycielu ciąży nie tylko powinność, ale i obowiązek doprowadzenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Należy jednak podkreślić, że skarga w niniejszej sprawie powinna dotyczyć czynności organu egzekucyjnego, a nie wierzyciela.

Skarga na czynności egzekucyjne jest jednym ze środków ochrony prawnej, przysługujących zobowiązanemu w prowadzonym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu czynności egzekucyjnych dokonywanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1200/18).

Innymi słowy, w postępowaniu tym, nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne, nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Istotą skargi nie jest bowiem unicestwienie postępowania egzekucyjnego, podważenie zasadności jego wszczęcia, lecz ocena, czy organy egzekucyjne prowadzą czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy. Skarga w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu prawa stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia. Skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są bowiem rozpatrywane w dwóch odrębnych trybach postępowania administracyjnego, opartych na odmiennych przesłankach oraz innej podstawie prawnej. Środki te nie mogą być konkurencyjne. Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję określono w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie z tym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

Poza powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wpływu na ocenę rozpatrywanej sprawy nie mają: postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1800/18 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie wniosku skarżącego w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 października 2017r., sygn. akt I SA/Bd 643/17 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe oraz postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 3626/18 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie wniosku skarżącego w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 75/18 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane wstrzymania wykonalności dwóch decyzji administracyjnych, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Za tym stanowiskiem przemawia znana z urzędu okoliczność oddalenia, wyrokami z dnia 10 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1800/18 i 1 października 2020 r. sygn. akt II FSK 3626/18 skarg kasacyjnych w tych sprawach. Okoliczność ta, w świetle brzmienia art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a., w sposób bezsporny powoduje, że wskazane postanowienia wstrzymujące wykonanie rozstrzygnięć organu straciły moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Ponadto postanowienia NSA pozostają bez wpływu na zasadność postanowienia oddalającego skargę na czynności egzekucyjne, gdyż jak była mowa wyżej, zakres niniejszej sprawy ogranicza się do badania tylko elementów formalnych a nie merytorycznych. Wpływu na taką ocenę rozpatrywanej sprawy nie ma również podnoszona przez autora skargi kasacyjnej okoliczność częściowego umorzenia przez organ postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko dłużnikowi na skutek umorzenia części zaległości wobec spółki M.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze kasacyjnej. Kluczową przesłanką przeprowadzenia ww. dowodu jest wyjaśnienie istotnych wątpliwości związanych ze stanem faktycznym sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjny, który jest związany granicami skargi kasacyjnej, jest dopuszczalne jeżeli zostaną uwzględnione zarzuty procesowe dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji. Tylko w takim przypadku mogą pojawić się ww. istotne wątpliwości, które należy wyjaśnić. W tej sprawie sytuacja taka nie zaistniała.

W tym świetle za chybione uznano zarzuty naruszenia art. 145 § 1pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. oraz art. 2 i art. 30 Konstytucji RP.

Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).