Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1539/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na czynność Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty z tytułu przechowywania broni w depozycie policyjnym postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 lipca 2016 r. T.C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty z tytułu przechowywania broni w depozycie policyjnym.

Przedmiotowa skarga nie zawierała podpisu skarżącego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 września 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego wymienionej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi.

Wezwanie z dnia 09 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1539/16 do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi, zostało uznane za doręczone skarżącemu z dniem 29 września 2016 r. (zwrócona przesyłka sądowa w aktach sprawy), stąd też termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął

06 października 2016 r.

Skarżący podpisał skargę osobiście w siedzibie Sądu dopiero 10 października 2016 r., a więc z uchybieniem terminu.

Tego samego dnia skarżący złożył również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazując, że nie odebrał pisma z Sądu, ponieważ był chory, nadto przesyłki sądowej zawierającej ww. wezwanie nie wydano w urzędzie pocztowym jego konkubinie, a skargę podpisał 10 października 2016 r.

W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 17 października 2016 r. wzywające skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku poprzez wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, skarżący wyjaśnił, że jego choroba ustała 25 października 2016 r., na potwierdzenie czego załączył kserokopie dwóch zaświadczeń lekarskich.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/WA 1539/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie odmówił skarżącemu T.C. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie.

WSA w Warszawie, powołując się na treść art. 86 § 1, art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, wskazał, że skarżący nie wykazał by uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było przez niego zawinione. Choroba skarżącego sama w sobie nie jest jeszcze potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, ponieważ nie zawsze wyklucza możliwość dokonania czynności procesowej przez stronę, bądź zlecenia tego innej osobie (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2008 r., I OZ 428/08). Z kserokopii zwolnień skarżącego wynika, że w całym okresie zwolnienia od 18 września 2016 r. do 25 października 2016 r. skarżący miał możliwość chodzenia, a więc i działania. Wiedząc zaś o oczekującej na odebranie w placówce pocztowej przesyłce sądowej (skarżący sam przyznał, że odmówiono wydania przesyłki sądowej jego konkubinie), mógł przedsięwziąć odpowiednie działania zmierzające do poznania zawartości tej przesyłki np. przez osobiste jej odebranie z placówki pocztowej lub też uzyskanie informacji o zawartości przesyłki w Sądzie. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest fakt osobistego stawiennictwa skarżącego w Sądzie w dniu 10 października 2016 r. i własnoręczne podpisanie skargi w okresie wykazanej zaświadczeniem lekarskim niezdolności do pracy. WSA w Warszawie uznał, że ww. okoliczności wskazują wyraźnie, że skarżący nie dochował należytej staranności w dbałości o własne interesy.

Sąd stwierdził, że skarżący, przy zachowaniu należytej staranności, mógł uzupełnić braki formalne skargi w terminie – osobiście lub działając przez pełnomocnika, co oznacza, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto przyczyna uchybienia terminu nie ustała w ostatnim dniu zwolnienia lekarskiego, jak chce tego skarżący, ale w dniu podpisania skargi w siedzibie Sądu, czyli 10 października 2016 r. Wniosek został złożony w tym samym dniu w siedzibie Sądu, a więc w terminie przewidzianym przepisem art. 87 § 1 ppsa.

Na powyższe postanowienie T.C. złożył zażalenie, podnosząc, że z przedstawionych zwolnień lekarskich wynika, że w okresie całego zwolnienia skarżący był niezdolny do pracy, a co za tym idzie równie nie był w stanie należycie dopilnować swoich spraw, w szczególności w początkowym okresie choroby.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 200/17 oddalił przedmiotowe zażalenie.

W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wykazał, że zaistniała u niego choroba uniemożliwiająca podejmowanie czynności procesowych. Nie każda choroba jest bowiem przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej. Dlatego powołanie się przed Sądem na okoliczność choroby wymaga wykazania, że była to taka choroba, która uniemożliwiła osobiste działanie stronie. W tym celu konieczne jest uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Poza tym jak sam skarżący przyznał nie wydano przesyłki jego konkubinie. W tym zakresie Sąd prawidłowo ocenił, że skarżący miał świadomość o skierowaniu do niego przesyłki, jednak nie przedsięwziął odpowiednik środków celem jej odbioru, np. przez osobisty jej odbiór lub dowiedzenie się w Sądzie o zawartości przesyłki. Ponadto pomimo trwającego zwolnienia stawił się w Sądzie i podpisał skargę, jednak już po upływie terminu do uzupełnienia tego braku formalnego skargi. Takie okoliczność, jak trafnie ocenił Sąd, mogą świadczyć o braku dochowania przez skarżącego należytej staranności w dbałości o własne interesy.

Zdaniem NSA, usprawiedliwienia dla przywrócenia terminu nie mogła zatem stanowić argumentacja skarżącego ograniczająca się do gołosłownego stwierdzenia, że stan zdrowia uniemożliwiał odbiór przesyłki, a tym samym uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie. Natomiast podnoszona przez skarżącego we wniosku kwestia dotycząca braku otrzymania drugiego awiza związana jest z podważeniem prawidłowości doręczenia przesyłki, a więc braku skutku doręczenia, które to zagadnienie nie dotyczy wykazania braku winy w uchybieniu terminu. Wynika to z tego, że co do zasady wniosek o przywrócenie terminu powinien być oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie (por. postanowienie NSA z 25 lutego 2016 r., II OZ 197/16). Poza tym w zażaleniu skarżący wprost przyznał, że uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Stosownie do treści art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 ppsa, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że wezwanie Sądu z dnia 09 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1539/16 do usunięcia braku formalnego wymienionej skargi poprzez podpisanie skargi, zostało uznane za doręczone skarżącemu z dniem 29 września 2016 r.

W dniu 10 października 2016 r. - po terminie zakreślonym przez Sąd - skarżący podpisał skargę.

Jednocześnie pismem z dnia 10 października 2016 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi.

WSA w Warszawie postanowieniem z 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1539/16 odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego wniesionego na ww. postanowienie WSA w Warszawie, postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. oddalił przedmiotowe zażalenie.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.