Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 32/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 października 2023 r. znak SKO.UW/4163/317/2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. P. (dalej: skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 17 października 2023 r. znak SKO.UW/4163/317/2023 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości.

W stanie faktycznym sprawy Prezydent Miasta Krakowa pismem z 14 grudnia 2021 r. wypowiedział skarżącej opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, tj. działki nr [...] obr[...] j. ewid. K. w K.. Przesyłka została ekspediowana do skarżącej, a po niepodjęciu zwrócono ją do organu.

Pismem z 6 czerwca 2023 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości. Wskazała, że informację o wypowiedzeniu opłaty otrzymała dopiero 31 maja 2023 r. Według skarżącej listonosz nie podjął żadnej próby doręczenia przedmiotowej przesyłki, nie pozostawił także w skrzynce pocztowej awiza, ani powtórnego awiza. Osoba doręczająca listy w miejscu zamieszkania skarżącej na przełomie grudnia 2022 r. i stycznia 2023 r. znana była ze swej nierzetelności, na co mieszkańcy wielokrotnie zwracali uwagę. Skarżąca wniosła o wystąpienie do dyrekcji urzędu pocztowego o wskazanie, kto w grudniu 2021 r. i styczniu 2022 r. był doręczycielem przesyłek kierowanych na adres skarżącej, czy nadal pracuje w charakterze listonosza i czy na jego pracę były kierowane skargi mieszkańców. Skarżąca powołała się na doręczone jej 31 maja 2023 r. pismo z Urzędu Miasta Krakowa z 22 maja 2023 r., wraz z którym zostało jej doręczone wypowiedzenie opłaty z 14 grudnia 2021 r. Do wniosku o przywrócenie terminu załączyła wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości.

Postanowieniem z 17 października 2023 r. SKO odmówiło przywrócenia terminu. Wskazało, że przesyłka listowna zawierająca wypowiedzenie nie została odebrana przez skarżącą. Ze zwrotnej koperty wynika, że została dwukrotnie awizowana, tj. 17 grudnia i 27 grudnia 2021 r., ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika również informacja o miejscu możliwego odbioru przesyłki. Kolegium dodało, że bezsporne jest, iż pismo zostało wysłane na prawidłowy adres skarżącej. W ocenie Kolegium doręczenie zastępcze zostało dokonane prawidłowo. Dalej Kolegium wskazało, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła daty dowiedzenia się o wypowiedzeniu (31 maja 2023 r.). Również samo twierdzenie, że nie doszło do próby dostarczenia przesyłki i nie było awizo, nie zostało uprawdopodobnione. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu na okoliczność prób doręczenia przesyłki, SKO stwierdziło, że akta sprawy są kompletne pod tym względem, natomiast skarżąca, która jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, sama mogła wystąpić do Poczty Polskiej np. poprzez złożenie reklamacji lub przedłożenie innych dowodów na powołane okoliczności, czego jednak nie uczyniła. W ocenie Kolegium skarżąca nie spełniła przesłanek do przywrócenia terminu.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

1. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca:

(1) nie spełniła przesłanki braku winy uprawniającej do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości, mimo że skarżąca nie miała jakiegokolwiek wpływu na fakt niedoręczenia jej przesyłki pocztowej zawierającej pismo właściwego organu, gdyż wina leżała po stronie doręczyciela - przedsiębiorstwa Poczty Polskiej, który nigdy nie pozostawił w skrzynce pocztowej skarżącej jakiegokolwiek awiza, co spowodowało, że nie mogła ona posiadać jakiejkolwiek wiedzy o pozostawionej w placówce pocztowej przesyłce;

(2) nie uprawdopodobniła terminu, w którym dowiedziała się o wypowiedzeniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, podczas gdy skarżąca w pismach z 6 czerwca 2023 r. wyraźnie wskazała okoliczności i termin, w którym dowiedziała się o wypowiedzeniu opłaty rocznej.

2. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wyczerpującego zbadania wszystkich okolicznością faktycznych i prawnych sprawy i oparcie się na powierzchownej analizie sprawy, a w szczególności:

- pominięcie uprawdopodobnienia przez skarżącą okoliczności, w wyniku których doszło do uchybienia terminu, tj. w wyniku rażącego niedbalstwa pracownika Poczty Polskiej S.A. (doręczyciela, na którego już wcześniej były liczne skargi mieszkańców) poprzez niepozostawienia w skrzynce pocztowej skarżącej awiza, która to okoliczność doprowadziła do braku wiedzy skarżącej o istnieniu przesyłki pocztowej zawierającej wypowiedzenie, a tym samym o braku po jej stronie jakiejkolwiek winy w tym zakresie;

- zaniechanie zbadania rzeczywistego stanu faktycznego dotyczącego okoliczności niedoręczenia przesyłki, w tym w szczególności (mimo wyraźnego wniosku skarżącej w piśmie z 6 czerwca 2023 roku) brak podjęcia czynności mających na celu ustalenie jaka konkretnie osoba była doręczycielem przedmiotowej przesyłki kierowanej na adres skarżącej, czy jest ona nadal pracownikiem Poczty Polskiej, a także czy były składane skargi na tego doręczyciela przez inne osoby - brak powzięcia przez organ powyższych działań skutkował tym, że posłużono się w tym zakresie niezgodnymi z rzeczywistością domniemaniami,

- nieuwzględnienie, że na obecnym etapie nie jest możliwym udowodnienie przez skarżącą, faktu negatywnego, to jest, że doręczyciel nie wrzucił awiza do skrzynki skarżącej - nie jest bowiem możliwe wykazanie faktu zaniechania w postaci braku pozostawienia przesyłki przez doręczyciela; wręcz przeciwnie to organ i Poczta Polska powinni udowodnić, że takie awiza zostały złożone do skrzynki pocztowej skarżącej i z jakiej przyczyny to nastąpiło;

3. naruszenie art. 44 § 1-4 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że miało miejsce skuteczne doręczenie przesyłki pocztowej, mimo iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 44 § 2 k.p.a., a mianowicie zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia nie zostało nigdy umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej przez doręczyciela pocztowego (a doręczyciel był niesolidnym pracownikiem Poczty Polskiej, co do którego wpływały liczne skargi od mieszkańców),

4. naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób ogólnikowy, z pominięciem najbardziej kluczowych elementów i okoliczności sprawy, i zawarcie w nim przypuszczeń czy domniemań w miejsce dokonania rzeczywistej analizy w zakresie prawidłowości doręczenia pisma organu.

5. naruszenie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.; dalej: u.g.n.) poprzez uniemożliwienie skarżącej skorzystania z przewidzianego niniejszym przepisem prawa do wystąpienia z wnioskiem do SKO o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości oraz prawa do rozpatrzenia takiego wniosku w sytuacji, gdy istniały podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i rozpatrzenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.

Skarżąca zaakcentowała, że informację o treści zawiadomienia otrzymała 31 maja 2023 r. (zapoznała się z kserokopią zawiadomienia) i niezwłocznie złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Organ nie może zatem stawiać znaku równości między pojęciami uprawdopodobnienie a udowodnienie, skarżąca wskazała na okoliczności, które uprawdopodobniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, tj. wskazała na potwierdzone przez sąsiadów skarżącej uwagi o listonoszu doręczającym przesyłki na jej i sąsiadów adres i zastrzeżenia co do jego pracy, która przejawia się między innymi w niepozostawianiu zawiadomień o przesyłce bądź zawiadomień powtórnych. Skarżąca nie miała obowiązku przedstawienia dowodów na tę okoliczność, ze względu na to, że nie podlega ona udowodnieniu, tylko uprawdopodobnieniu, nadto byłoby to o tyle utrudnione, że okoliczność jakiegokolwiek zaniechania (a w tym przypadku umieszczenia przesyłki awizowanej w skrzynce skarżącej) trudno udowodnić. Skarżąca mimo to, chcąc udowodnić fakt nienależytej staranności listonosza (mimo oczywistego braku takiej konieczności) zwróciła się do SKO z prośbą o zwrócenie się do Poczty Polskiej S.A. w przedmiocie osoby listonosza oraz skarg i uwag kierowanych do jego pracy. Odmowę skierowania takiego zapytania przez SKO należy traktować jako arbitralne i nieuzasadnione działanie organu, przeczące jego własnemu stanowisku. SKO nie powinno przerzucać ciężaru dowodu na skarżącą.

Skarżąca dodała, że powszechne zjawisko umieszczania przez listonoszy zawiadomień (zawiadomień powtórnych) w niewłaściwych skrzynkach pocztowych bądź pozostawiania w nich zawiadomień (powtórnych) niezawierających numeru przesyłki czy placówki właściwej do odbioru przesyłki jest faktem znanym i nie wymaga udowodnienia. Można na podstawie uzasadnienia organu wysnuć absurdalny wniosek, że w ocenie SKO skarżąca winna była w celu uprawdopodobnienia braku winy kierować się mniej więcej co dwa tygodnie do placówki pocztowej, celem ustalenia czy zostały w niej pozostawione jakiekolwiek hipotetyczne przesyłki skierowane do skarżącej. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że organ nie dysponuje kopiami zawiadomienia oraz zawiadomienia powtórnego, które zostały rzekomo pozostawione w widocznym dla skarżącej miejscu — organ posiada jedynie powiadomienie o zwrocie przesyłki, czyli tzw. "zwrotkę".

Jak wskazała skarżąca, nie miałaby interesu w nieprzyjmowaniu przesyłki z Urzędu Miasta. Końcowo dodała, że o powierzchowności rozpoznania przez SKO wniosku o przywrócenie terminu świadczy chociażby fakt, że organ już na pierwszej stronie postanowienia SKO wskazało błędnie, że pismo z dnia 14 grudnia 2021 r. zostało wydane dnia 11 kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Dodało, że nie jest rzeczą Kolegium prowadzenie czynności dowodowych z Pocztą Polską w zakresie samej okoliczności doręczenia przesyłki, skoro materiał dowodowy zawierał kopertę z dwukrotną adnotacją o awizowaniu przesyłki. Powyższe potwierdza także wydruk z śledzenia przesyłek pozyskany przez Kolegium ze strony internetowej Poczty Polskiej. Skarżąca nie przedstawiła w tym wypadku jakichkolwiek dowodów mogących świadczyć, iż istotnie brak było pozostawania awiza w skrzynce oddawczej np. złożenia skargi do Poczty Polskiej, prób wyjaśnienia doręczenia przez złożenie odpowiednich zapytań itp. W innym wypadku, każde postępowanie w którym nie doszło do odebrania przesyłki listowej, mogłoby być skutecznie wzruszone poprzez oświadczenie o braku awiza w skrzynce oddawczej.

Za pismem z 26 stycznia 2024 r. skarżąca przedłożyła kopię zrzutu ekranu z grupy [...]" na Facebooku na okoliczność niedochowania przez pracowników Poczty Polskiej należytej staranności w wykonywaniu swoich obowiązków oraz kopię zrzutu ekranu z grupy "Grupa sąsiedzka [...]" na tożsamą okoliczność. Skarżąca wskazała, że zwróciła się do Poczty Polskiej, aby uzyskać dodatkowe informacje o przesyłce i listonoszu odpowiedzialnym za doręczenie przedmiotowej przesyłki. Z odpowiedzi z 10 stycznia 2024 r. wynika, że od 31 grudnia 2021 r. listonosz ten nie jest już pracownikiem Poczty Polskiej, co wskazuje, że nie był on w tym okresie zainteresowany właściwym wykonywaniem obowiązków doręczyciela, ponieważ pozostawał już o okresie wypowiedzenia stosunku pracy. Zdaniem skarżącej fakt zwolnienia listonosza ma związek z nienależytym wykonywaniem przez niego obowiązków. Co więcej, w okolicy miejsca, gdzie powinna zostać doręczona przesyłka, nadal zdarzają się przypadki nieprawidłowych doręczeń, np. wrzucanie awiz do skrzynek, gdy mieszkańcy przebywają w lokalu, bądź umieszczania listów w nieprawidłowych skrzynkach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: K.p.a.) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 powołanego artykułu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Powołane przepisy kreują zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu:

1. uchybienie terminowi,

2. wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia),

3. uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy,

4. dopełnienie czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.

Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia którejkolwiek z nich wobec zastosowanej konstrukcji koniunkcji warunków skutkuje niemożnością zastosowania przez organ omawianej instytucji.

Dokonując analizy przesłanek przywrócenia terminu należało stwierdzić, że skarżąca spełniła dwie przesłanki niezbędne do przywrócenia terminu. Wypowiedzenie opłaty zostało przesłane na adres skarżącej, co nie budzi wątpliwości w sprawie, jednak pomimo dwukrotnego awizowania skarżąca nie odebrała przesyłki listowej. Zgodnie z adnotacjami na kopercie i druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, pierwsze awizowanie (pozostawienie przesyłki we wskazanej placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata) miało miejsce 17 grudnia 2021 r. zaś powtórne awizowanie 27 grudnia 2021 r. Wobec niepodjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona 3 stycznia 2022 r. Powyższe daty potwierdza również wydruk elektronicznego śledzenia przesyłek, załączony do akt administracyjnych. Wypowiedzenie zostało zatem uznane za doręczone w trybie przewidzianym w art. 44 K.p.a. w dniu 31 grudnia 2021 r., co prawidłowo stwierdził organ, a ostatnim dniem na złożenie wniosku kwestionującego wypowiedzenie opłaty był 31 stycznia 2022 r. (poniedziałek). Skarżąca nie podważyła skutecznie jednoznacznie brzmiących i kompletnych informacji operatora pocztowego zawartych w druku potwierdzenia odbioru i kopercie z przedmiotową przesyłką. Przesłanki fikcji doręczenia są jednoznaczne i powinny być przestrzegane rygorystycznie, jednak jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – potwierdzenie odbioru opatrzone jest wszystkimi adnotacjami pozwalającymi na ustalenie bez żadnych wątpliwości, kiedy przesyłka została nadana, kiedy i z jakiego powodu została awizowana i ponownie awizowana oraz w jakiej dacie nastąpił jej zwrot do nadawcy, to potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W tych okolicznościach nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 44 § 1-4 K.p.a.

Brak złożenia wniosku kwestionującego wypowiedzenie opłaty w terminie do 31 stycznia 2022 r. oznacza, że skarżąca uchybiła terminowi, więc spełniona została pierwsza z wymienionych wyżej przesłanek możliwości przywrócenia terminu. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca złożyła również wniosek kwestionujący wypowiedzenie opłaty, więc spełniona została również przesłanka czwarta.

Jeśli zaś chodzi o pozostałe przesłanki, to skarżąca twierdzi, że dowiedziała się o wypowiedzeniu opłaty 31 maja 2023 r. Okoliczność podnoszona przez skarżącą nie została dowiedziona, ani uprawdopodobniona na etapie postępowania administracyjnego, nie wynika ona również z akt. Skarżąca przedłożyła do akt kopię wypowiedzenia opłaty z pieczęcią inspektora Wydziału Skarbu Miasta i umieszczoną odręcznie datą "22.05.2023 r." (k. 27 akt administracyjnych). Prócz twierdzenia skarżącej nic w aktach sprawy nie naprowadza na powołaną przez skarżącą datę 31 maja 2023 r. W tych okolicznościach organ zasadnie stwierdził, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła dowiedzenia się o wypowiedzeniu opłaty w dniu 31 maja 2023 r., a co za tym idzie wniesienia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia. Z kolei dopiero w skardze skarżąca wyjaśniła, że 31 maja 2023 r. to dzień, w którym skarżąca "zawiadomiła się z kserokopią" wypowiedzenia przesłaną jej przez Urząd Miejski w Krakowie. Należy zauważyć, że powyższy wywód skarżącej nadal nie został poparty żadnymi dokumentami, np. przesyłką przesłaną przez Urząd Miejski, na której otrzymanie powołuje się skarżąca. W tych okolicznościach nie sposób stwierdzić, że skarżąca prośbę o przywrócenie terminu wniosła w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z kolei nawet jeśli korzystnie dla skarżącej przyjąć by, że dochowała ona siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a., to kluczową okolicznością nadal pozostanie fakt, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, stwierdzenie braku winy na gruncie art. 58 § 1 K.p.a. uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Dla uprawdopodobnienia braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 K.p.a., wymagane jest, aby zaistniała przeszkoda nie była możliwa do przezwyciężenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r., sygn. III OSK 2162/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 maja 2023 r., sygn. II SA/Go 168/23).

W odniesieniu do zarzutów skargi w tym zakresie należy wyjaśnić skarżącej, że w świetle postanowień art. 58 § 1 K.p.a. to osoba wnosząca o przywrócenie terminu zobowiązana jest uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jej winy. To w gestii skarżącej leżało przedłożenie stosownych argumentów lub dowodów. Organ nie prowadzi z urzędu postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia przyczyn uchybienia terminu, a jedynie poddaje ocenie argumenty i dowody (jeśli takie zostały przedłożone) przedstawione przez stronę postępowania na okoliczność wykazania, że uchybienie terminu było przez nią niezawinione.

Nawiązując do twierdzeń skarżącej, jakoby awizo nie znalazło się w skrzynce odbiorczej, godzi się zauważyć, że twierdzenia skarżącej pozostają gołosłowne i nie znajdują odzwierciedlenia w adnotacjach doręczyciela. Doręczyciel nie pozostawił bowiem żadnej adnotacji, jakoby problematyczne było odnalezienie adresu, czy pozostawienie awiza w odpowiedniej skrzynce. W ocenie Sądu podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nie miała ona wiedzy o wypowiedzeniu opłaty, nie uprawdopodabnia braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Jako bowiem wyżej wskazano, skarżącej doręczono skutecznie wypowiedzenie opłaty z 14 grudnia 2021 r. w dniu 31 grudnia 2021 r. Jeżeli doręczenie uznane zostało za skuteczne, skarżąca winna uprawdopodobnić, że nie mogła bez swej winy w terminie ustawowym złożyć odwołania. Takich okoliczności skarżąca w sposób uzasadniony nie podniosła. Akcentowany przez skarżącą jej brak wiedzy o wydanym akcie nie jest niezawiniony, ale wynika z niepodjęcia korespondencji kierowanej do skarżącej na prawidłowy adres. Zwrócić należy uwagę, że skarżąca nie przedkładała zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem, pism, na które się powoływała – prócz omówionej już wyżej brakującej domniemanej korespondencji z Urzędem Miasta, skarżąca nie przedłożyła również korespondencji z Pocztą Polską, choć podniosła, że "pełnomocnik skarżącej zwrócił się do Poczty Polskiej S.A." i miał otrzymać odpowiedź pismem z 10 stycznia 2024 r. Nie dość zatem, że wywody skarżącej o tym, że listonosz nierzetelnie wykonywał pracę, ponieważ był w okresie wypowiedzenia stosunku pracy, są w istocie przypuszczeniami, to w ogóle fakty, na podstawie których skarżąca przeprowadziła takie rozumowanie, nie zostały uprawdopodobnione. Zwrócić należy uwagę, że skarżąca te domniemane starania o wyjaśnienie kontekstu pracy listonosza ujawniła już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, zatem nie dała organowi okazji do oceny tych wywodów nawet w trybie autokontroli. Skarżąca bowiem powołała się na nie w piśmie z 26 stycznia 2024 r., przesłanym bezpośrednio do Sądu, już po przekazaniu skargi z 5 grudnia 2023 r. przez organ do Sądu za pismem z 9 stycznia 2024 r. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca takich okoliczności nie podnosiła, stąd organ nie mógł ich wziąć pod uwagę przy analizie kwestii braku winy w uchybieniu terminu. W tej sytuacji Sąd, oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia organu na dzień jego wydania, tym bardziej nie znalazł podstaw do kwestionowania zaskarżonego postanowienia. Niewyjaśnione i nieuzasadnione pozostaje lakoniczne stwierdzenie skarżącej, że powołane informacje były "niedostępne na etapie postępowania przed organem". Powyższe należy odnieść również do wydruków zrzutów ekranu z Facebooka, przedłożonych Sądowi za pismem z 26 stycznia 2024 r. Dodać należy, że skarżąca powołuje się, iż powyższe wpisy dotyczą "okolicy miejsca, gdzie powinna zostać doręczona przesyłka", jednak nie odnoszą się one bezpośrednio ani do przedmiotowej przesyłki, ani do adresu skarżącej, ani do okresu, w którym miało miejsce doręczenie, tj. grudnia 2021 r.

Sąd w składzie obecnie orzekający podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 września 2012 r. sygn. I FZ 292/12, że za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez skarżącego fakt, że nie odebrał on dwukrotnie awizowanej przesyłki, ponieważ w skrzynce oddawczej awizo nie było. Stwierdzenie, że awizo nie było w skrzynce może być uznane jedynie za przypuszczenie. Natomiast, aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak było rzeczywiście. Samo twierdzenie o braku awizo nie stanowi dostatecznej podstawy do zakwestionowania informacji wskazanych w treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (tak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. VII SA/Wa 492/19, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. III SA/Kr 847/23). Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki przez podwójne awizowanie zwykłym oświadczeniem, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.

Sąd nie podziela oceny skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało sformułowane w sposób ogólnikowy, z pominięciem kluczowych kwestii. Organ zreferował stan faktyczny sprawy, przytoczył następnie przepisy mające zastosowanie w sprawie wraz z ich wykładnią opartą o orzecznictwo sądowe, precyzyjnie ujawnił wobec skarżącej motywy rozstrzygnięcia odmownego, tj. stwierdzenie prawidłowości doręczenia wypowiedzenia opłaty (s. 3 uzasadnienia), brak potwierdzenia dochowania siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (s. 4), brak uprawdopodobnienia braku winy (s. 4-5), a ponadto odniósł się do sformułowanego przez skarżącą wniosku o przeprowadzenie dowodu (s. 5). Tym samym nie sposób podzielić zarzutu naruszenia przez organ art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a.

W powyżej zarysowanych okolicznościach Sąd nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia art. 58 § 1 i 2 K.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo odmówił przywrócenia terminu, a ustalenia organu w tym zakresie nie były dowolne, lecz oparte o zgromadzony materiał dowodowy. Podniesione przez skarżącą w treści skargi zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły zatem skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Nawiązując zaś do zarzutu naruszenia art. 78 ust. 2 u.g.n. przez uniemożliwienie skarżącej skorzystania z instytucji odwoławczej przewidzianej tym przepisem, trzeba podkreślić, że ustawodawca przewidział, że wniosek do samorządowego kolegium odwoławczego o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości składa się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia opłaty. W sytuacji, w której skarżąca nie dochowała tego terminu, brak rozpatrzenia jej wniosku kwestionującego wypowiedzenie opłaty, nie jest uniemożliwieniem skorzystania z analizowanej instytucji, lecz zastosowaniem jej w przewidzianych przez ustawodawcę ramach prawnych. To w sytuacji, gdy organ rozpoznałby wniosek, mimo złożenia go po terminie, doszłoby do naruszenia wskazanej przez skarżącą jednostki redakcyjnej u.g.n. Także i ten zarzut skargi był zatem nietrafny.

Wobec powyższego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.