Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1297/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 975/18 w sprawie ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 lipca 2018 r., nr SKO.4100.76.2018 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Łd 975/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (dalej: Spółka, wnioskodawca skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO w Łodzi) z 31 lipca 2018 r. nr SKO.4100.76.2018 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 31 lipca 2018r. SKO w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki od postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi o odmowie wydania zaświadczenia o przejściu uprawnień wynikających z zezwolenia na zbieranie odpadów, na podstawie art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wnioskiem z 5 marca 2018 r. Spółka zwróciła się do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Departamencie Spraw Społecznych Urzędu Miasta Łodzi o wydanie zaświadczenia o wstąpieniu w prawa i obowiązki Spółki O. S.A. z siedzibą w T., wskazując, że zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...], nabyła prawa do zbierania odpadów na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi Nr 55/Oz/14 z 16 czerwca 2014 r., w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów udzielonego Spółce O.

Postanowieniem z 30 kwietnia 2018 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił Spółce wydania zaświadczenia potwierdzającego przejście uprawnień wynikających z opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi Nr 55/Oz/14 z 16 czerwca 2014 r. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie, organ wskazał na art. 217 k.p.a., który obliguje organ administracji do wydania zaświadczenia, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Po rozpatrzeniu zażalenia SKO w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzje administracyjne są aktem indywidualnym przypisującym prawa albo obowiązki konkretnemu, określonemu w decyzji podmiotowi, a w przedmiotowej sprawie wskazywaną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 16 czerwca 2014 r. zezwolenie zostało udzielone spółce O. S.A. na podstawie u.o. Organ zauważył, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 u.o., wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów powinien zawierać przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji oraz urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska. Organ podkreślił, że zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów jest decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym, jest to akt publicznoprawny, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego, jak i publicznego prawa gospodarczego, mającymi na celu ochronę interesu publicznego. Zezwolenie jest więc uprawnieniem przyznawanym decyzją administracyjną, ale po spełnieniu warunków prawnych przewidzianych przepisami prawa publicznego, które to warunki nie są związane ze stosunkami cywilnoprawnymi. Tymczasem z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nabył część przedsiębiorstwa O. S.A. w związku z wniesieniem przez Spółkę wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w zamian za udziały w kapitale zakładowym.

Zdaniem organu, analiza przepisów prawa oraz utrwalonego orzecznictwa wskazuje, że nie ma możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, ponieważ zmieniła się organizacja tego przedsiębiorstwa.

Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie zaświadczenia potwierdzającego przejście na rzecz wnioskodawcy uprawnień wynikających z cytowanej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów, wydanej na rzecz O. S.A. oraz zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła dotychczasową argumentację wskazując, że aktem notarialnym z 28 lutego 2018 r., rep. A nr [...], O. S. A. wniosła do wnioskodawcy wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, na którą składały się mienie i prawa wymienione w przedłożonym organowi akcie notarialnym, w tym m. in. pojazdy, urządzenia, zbiorniki olejowe, środki pieniężne, a także prawa wynikające z decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr 55/Oz/14 z 16 czerwca 2014 r. w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów. Zdaniem skarżącej Spółki, wyżej opisany wkład niepieniężny stanowił zespół składników materialnych i niematerialnych w rozumieniu art. 55¹ k.c., a przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa nastąpiło zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 55² k.c., którą należy rozpatrywać łącznie z art. 55¹, przesądzającym o objęciu definicją przedsiębiorstwa koncesji, licencji, zezwoleń. W opinii strony skarżącej, wbrew stanowisku wyrażanemu przez organy, brak jest przepisów szczególnych, o których mowa w art. 55² k.c., które by ograniczały zakres zbywanego przedsiębiorstwa. Przepisy u.o. nie przewidują jakichkolwiek ograniczeń w zakresie przenoszalności praw z decyzji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, a także nie reguluje odrębnego trybu przeniesienia, jak to ma miejsce np. w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji oddalając skargę Spółki w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczym przedmiotem sporu jest to, czy istniała podstawa do wydania skarżącej Spółce zaświadczenia o żądanej treści, czyli zaświadczenia potwierdzającego przejście na tę spółkę uprawnień wynikających z decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr 55/Oz/14 z 16 czerwca 2014 r. w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów, wydanej innemu podmiotowi, a mianowicie O. Spółce Akcyjnej z siedzibą w T.

Sąd I instancji wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 §1 i § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie ubiegającej się o to osoby, mającej w tym interes prawny. Zaświadczenie jest wydawane, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zaświadczenie nie służy natomiast rozstrzyganiu określonych sporów prawnych. Jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Jest to akt wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego.

Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu do wydawanego zaświadczenia.

Według Sądu I instancji, żądanie skarżącej Spółki wykraczało poza wskazaną formułę zaświadczenia. Wnioskując o wydanie zaświadczenia, Spółka w ogóle nie wskazała, na podstawie jakich znajdujących się w posiadaniu organu danych miałby on poświadczyć żądane informacje. Wręcz przeciwnie - ze skargi wynika, że skarżąca ma świadomość, iż organ takich danych nie posiada, natomiast istnienie swojego uprawnienia stara się udowodnić za pomocą prawniczego wywodu opartego w istotnym stopniu na wykładni przepisów k.c. Złożony wniosek nie zmierzał do tego, aby organ potwierdził określony stan, ale bezpośrednio rozstrzygnął o prawach i obowiązkach i z tego choćby powodu nie mógł być przez organ uwzględniony.

Sąd podziela wyrażony przez organy pogląd, że koncesje, zezwolenia i licencje, o których mowa w art. 55¹ pkt 5 k.c. są to uprawnienia przyznawane decyzją administracyjną po spełnieniu warunków prawnych przewidzianych przepisami prawa publicznego. Nie są one związane ze stosunkami cywilnoprawnymi i wątpliwe jest ich włączanie do przedsiębiorstwa, a zatem liczenie się z tym, że w razie zbycia całego przedsiębiorstwa na podstawie art. 55² k.c. obejmuje ono także uprawnienia publicznoprawne, indywidualnie przyznane do wykonywania określonej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Ogólnej zasady nieprzenoszalności na gruncie prawa publicznego uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji nie podważa przepis art. 55² k.c., który wprowadza zasadę, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Zezwolenie jako władczy akt administracyjny, umożliwiający prowadzenie określonej działalności gospodarczej, jest ściśle związane z podmiotem, na rzecz którego zostało wydane i stanowi szczególny rodzaj uprawnienia, które nie może zostać automatycznie przeniesione na inny podmiot, bez konieczności wcześniejszego badania, czy wszystkie kryteria uzasadniające wydanie zezwolenia są spełnione. Odmienne stanowisko umożliwiałoby obejście prawa i nabycie zezwolenia przez podmiot nie spełniający ustawowych wymagań. Z tego powodu organ nie mógł wydać skarżącej zaświadczenia o żądanej przez nią treści.

W skardze kasacyjnej W. sp. z o.o. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Jako podstawę kasacyjną wskazano naruszenie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w zw. z art 552 k.c., przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa przez jej wniesienie aportem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie obejmuje przeniesienia na rzecz strony uprawnień z decyzji w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów.

W powołaniu na wskazaną podstawę wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Łodzi z 31 lipca 2018r., utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 30 kwietnia 2018 r., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 §2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uzasadnienie wyroku budzi istotne wątpliwości, a w konsekwencji konieczne jest zaskarżenie orzeczenia. Skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenia Sądu I instancji, jakoby żądanie wydanie zaświadczenia było sprzeczne z przepisami prawa. Przeniesienie praw i obowiązków z decyzji Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów, pierwotnie wydanej na rzecz O. S.A. z siedzibą w T., nastąpiło w związku z rozporządzeniem przez ten podmiot zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, poprzez jej wniesienie tytułem wkładu pieniężnego do skarżącej spółki. Zgodnie z treścią złożonej w sprawie umowy objętej aktem notarialnym z 28 lutego 2018 r., rep, A nr [...], sporządzonym przez notariusza P. C., przedmiotem aportu była organizacyjnie i finansowo wyodrębniona w ramach przedsiębiorstwa O. S.A., jako zespołu składników materialnych i niematerialnych w rozumieniu art. 551 k.c., zorganizowana część przedsiębiorstwa, na którą składały się mienie i prawa wymienione w tymże (przedłożonym organowi) akcie. Treść czynności prawnej zgodnie z art. 552 k.c., obejmowała wszystkie składniki majątkowe i niemajątkowe związane ze zorganizowaną część przedsiębiorstwa, nie czyniąc w tym zakresie jakichkolwiek wyłączeń, w tym m. in. pojazdy, urządzenia, zbiorniki olejowe, środki pieniężne, a ponadto prawa z decyzji administracyjnych. Dodać należy, że zgodnie z art. 551 pkt 5 k.c., w skład przedsiębiorstwa (zorganizowanej części przedsiębiorstwa) wchodzą prawa koncesji, licencji, zezwoleń.

Według skarżącego kasacyjnie, nie sposób podzielić stanowiska Sądu I instancji, że wydanie żądanego przez stronę zaświadczenia wiązało się z rozstrzygnięciem jakiejkolwiek sprawy czy też ukształtowaniem stosunku prawnego. Istotą wniosku było stwierdzenie okoliczności przejścia na wnioskodawcę uprawnień wynikających z zezwolenia na zbieranie odpadów. Organ dysponował przy tym wszystkimi danymi dotyczącymi wskazanego zezwolenia oraz postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Przedłożony akt notarialny oraz informacja o wpisie podwyższenia kapitału zakładowego strony do rejestru przedsiębiorców umożliwiały również stwierdzenie, że Spółka wraz z prawami z decyzji nabyła składniki majątkowo-osobowe będące podstawą wydania zezwolenia.

Skarżący kasacyjnie kwestionuje również dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię art. 552 k.c., która wykluczałaby przenoszalność praw z decyzji administracyjnych w ramach zbywanego przedsiębiorstwa.

Według skarżącego kasacyjnie, stanowisko organów oraz Sądu I instancji w sposób rażący pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa materialnego — k.c., a ponadto, przez przyjęcie niewynikających z przepisów ustaw obostrzeń, prowadzi do ograniczenia swobody działalności gospodarczej.

Przyjęta w sprawie wykładnia godzi w statuowaną przez art. 8 Prawa przedsiębiorców zasadę dopuszczalności wszelkich działań, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa.

Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że z dniem 28 lutego 2018 r. doszło do przejścia uprawnień z decyzji Prezydenta Miasta Łodzi na Spółkę, a w konsekwencji organy zobowiązane były do wydania żądanego przez Spółkę zaświadczenia. Oddalające skargę orzeczenie Sądu I instancji jest sprzeczne z prawem i z tej przyczyny powinno podlegać kontroli w toku instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie brak tych przesłanek), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzut skargi kasacyjnej nie został w sposób należyty sformułowany. Jednak mimo dostrzeżonego błędu, mając na względzie treść uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny zarzutu skargi kasacyjnej.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że żądanie skarżącej Spółki wykraczało poza wskazaną formułę zaświadczenia. Wnioskując o wydanie zaświadczenia, Spółka w ogóle nie wskazała, na podstawie jakich znajdujących się w posiadaniu organu danych miałby on poświadczyć żądane informacje. Wręcz przeciwnie – ze skargi wynika, że skarżąca ma świadomość, że organ takich danych nie posiada, natomiast istnienie swojego uprawnienia stara się udowodnić za pomocą prawniczego wywodu opartego w istotnym stopniu na wykładni przepisów k.c. Złożony wniosek nie zmierzał do tego, aby organ potwierdził określony stan, ale bezpośrednio rozstrzygnął o prawach i obowiązkach i z tego choćby powodu nie mógł być przez organ uwzględniony. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, sprowadzającą się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych o które wnosi wnioskodawca. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych. Nie jest ono aktem woli organu, lecz jedynie aktem wiedzy (zob. wyrok NSA z 16 marca 2022 r., sygn. II GSK 728/21, LEX nr 3335384). W myśl art. 217 § 2 k.p.a. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 55² k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. W orzecznictwie SN wyrażono pogląd, według którego "(...) jeżeli przedmiotem czynności prawnej jest przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym (art. 551 k.c.), to norma z art. 552 k.c. zawiera domniemanie, zgodnie z którym czynność ta obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Konsekwencją tego jest brak konieczności wskazywania w czynności prawnej poszczególnych składników przedsiębiorstwa". (zob. wyrok SN z 13 czerwca 2019 r., sygn. V CSK 646/17, LEX nr 2681269).

Aby dokonać czynności prawnej mającej za przedmiot przedsiębiorstwo, z zasady nie trzeba dokonywać czynności w zakresie każdego z jego elementów (np. oddzielnie przenosić własność nieruchomości, ruchomości czy też dokonywać cesji praw). Art. 552 k.c. umożliwia dokonanie czynności prawnej mającej za przedmiot przedsiębiorstwo na zasadzie uno actu (jednym aktem), chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Zasada ta dotyczy wszelkich czynności prawnych, które dotyczą przedsiębiorstwa inter vivos i mortis causa, w tym zbycia przedsiębiorstwa, jego wydzierżawienia czy ustanowienia na nim praw rzeczowych (M. Balwicka-Szczyrba [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. A. Sylwestrzak, Warszawa 2022, art. 55(2)).

W u.o. brak jest przepisu prawa pozwalającego na wydanie zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści. Obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (wyrok NSA z 16 czerwca 2021 r., sygn. II OSK 2524/18, LEX nr 3243637).

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 8 Prawa przedsiębiorców. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2018 poz. 646), przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Przepis ten potwierdza obowiązywanie w prawie polskim zasady ogólnej dotyczącej swobody podejmowania przez przedsiębiorcę wszelkich działań, które nie zostały zakazane przepisami. Przepis ten ma swoje źródło w art. 31 ust. 1 Konstytucji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie nie doszło do naruszenia art. 8 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Z punktu widzenia pozycji skarżącego kasacyjnie jako przedsiębiorcy, na gruncie obowiązującego porządku prawnego, istotne jest przede wszystkim to, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 8 ww. ustawy, po oddaleniu jego skargi na postanowienie SKO w Łodzi z 31 lipca 2018 r., nr SKO.4100.76.2018, może on nadal podejmować każdą aktywność, która nie jest prawnie zakazana. Oddalenie przez Sąd I instancji skargi skarżącego na postanowienie SKO w Łodzi z 31 lipca 2018 r., nr SKO.4100.76.2018, nie pozbawiło Spółki uprawnień wynikających z art. 8 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.