Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 64/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 56
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skarg R. G. i R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu R. O., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 09 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję kasatoryjną mimo braku istnienia ku temu usprawiedliwionych przesłanek, naruszając art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wskazanie jako głównej przyczyny uchylającej naruszenie przepisów prawa materialnego, co uzasadnia twierdzenie, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji w istocie uchylił się od własnego obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Sąd nakazał aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań Sądu i rozpoznał sprawę merytorycznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ") decyzją z 15 listopada 2023 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania X. sp. z o.o. (dalej również jako: "Spółka"), uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. znak [...] z dnia 20 września 2021 r. i orzekło o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sieci Y. wraz z wewnętrzną linią zasilającą na terenie położonym w miejscowości w miejscowości D. , oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr [...], arkusz mapy [...] (obręb D. .

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sprawie został sporządzony projekt decyzji przed organem I instancji przez osobę posiadającą stosowne uprawienia urbanistyczne zgodnie z art, 50 ust. 4 ustawy (mgr inż. arch. J. H.). Organ I instancji dokazał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i uznał, iż planowana inwestycja nie spełnia wymagań ładu przestrzennego. Stwierdzono, iż planowana inwestycja będzie stanowić dominantę w analizowanym obszarze, co w sposób znaczący i zdecydowany wpłynie na kształtujący się ład przestrzenny i obniży walor krajobrazowy przestrzeni. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, iż inwestycja budzi sprzeciwi lokalnej społeczności.

Następnie SKO podniosło, iż nie podziela powyższego stanowiska, gdyż organ, wydając decyzję odmowną, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Nie może budzić wątpliwości, że odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, zawierający przeszkodę w realizacji danej inwestycji celu publicznego, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami lub wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ po wskazaniu jakich uzgodnień dokonał podkreślił, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Kolegium uznało również, iż planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, gdyż nastąpiła zmiana przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 – dalej jako "rozporządzenie").

Ponadto organ wyjaśnił, iż w odpowiedzi na zawiadomienie z art. 10 k.p.a. do Kolegium wpłynęły trzy pisma od stron postępowania. W pismach tych strony wskazywały, iż wnoszą o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego bowiem inwestor zrealizował już lub jest w trakcie realizacji inwestycji objętej wnioskiem będącym przedmiotem niniejszego postępowania w innej bliskiej lokalizacji. Strony wniosły aby Kolegium zwróciło się do inwestora o podanie czy zrealizował już lub jest w trakcie realizacji inwestycji objętej wnioskiem w miejscowości D., i czy w związku z tym cofa wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego, oraz o zwrócenie się do Burmistrza Miasta i Gminy P. o podanie czy wskazał inwestorowi innajokalizację, na której została lub jest w trakcie realizacji inwestycja objęta wnioskiem procesowanym w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe wnioski, SKO [...] zwróciło się o udzielenie powyższych informacji zarówno do inwestora jaki i do Burmistrza Miasta i Gminy P.. Burmistrz Miasta i Gminy P. wskazał, iż inwestor nie występował o zmianę lokalizacji planowanej inwestycji. Natomiast Burmistrz Miasta i Gminy P. wydał decyzją nr [...] z dnia 19 września 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek firmy X. sp. z o. o. z siedzibą w W. dla realizacji inwestycji pod nazwą budowa stacji telefonii komórkowej sieci Y. nr [...], dla terenu oznaczonego w ewidencji gruntów jako cześć działek o numerach ewid. [...] i [...] arkusz mapy [...], obręb D. , gmina P..

Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, iż brak jest podstaw do uwzględnienia żądania stron postępowania i umorzenia postępowania. Inwestor nie cofnął wniosku dla przedmiotowej inwestycji, jak również inwestor nie zrealizował tej samej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył R. O. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił rażące mające wpływ na wynik postępowania naruszenie art. 15 k.p.a. to jest naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Uzasadniając powyższy zarzuty Skarżący wskazał, iż skoro wykazane zostało przez organ II instancji uchybienie w postępowaniu organu I instancji w zakresie trybu prowadzonego postępowania i podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, to należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie mógł samodzielnie zmienić trybu prowadzenia postępowania i wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż naruszyłby zasadę dwuinstancyjności. Organ odwoławczy ma prawo zweryfikować prawidłowość postępowania organu I instancji pod kątem podstawy prawnej prowadzonego postępowania, a dostrzegając wady w tym zakresie domagać się przeprowadzenia postępowania od początku we właściwym trybie. Skarżący zaznaczył, iż naruszenie zasady praworządności w niniejszej sprawie doprowadziło do tego, że zasady i kryteria zastosowana przez samorządowe kolegium odwoławcze nie były powołane przez organ pierwszej instancji a dopiero na etapie postępowania przed organem drugiej instancji. W rezultacie strony postępowania zostały pozbawione możliwości zakwestionowania prawidłowości i zasadności zastosowania tych zasad w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci artykułu 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie oraz przepisów art. 107 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Uzasadniając powyższe Skarżący wskazał, iż organ administracji drugiej instancji zarzucił Burmistrzowi Miasta i Gminy w P., że odmawiając ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz spółki X, z siedzibą w W. powołał się na ogólną sprzeczność inwestycji z zasadami i wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podczas gdy nie powołał się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego. Skarżący podniósł, iż rozdział 5 wymieniony wyżej ustawy dotyczący lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji zawiera jednak i jedynie normy o charakterze formalnym i proceduralnym nie zawiera natomiast katalogu przesłanek rozumianych jako odrębne przesłanki które mają być stosowane do lokalizacji inwestycji celu publicznego o charakterze materialnym. Taka konstrukcja ustawy mogłaby prowadzić do wniosku że organ administracji jest zobowiązany do wydania decyzji pozytywnej w każdym przypadku gdy spełnione są warunki formalne. Prowadziłoby to w efekcie do tego że organ administracji byłby pozbawiony możliwości oceny wpływu inwestycji na ład urbanistyczny rozumiany jako całość.

Skargę na powyższą decyzję wniosła również R. G. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, jako bezprzedmiotowe.

Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzupełaniającego dowodu z pisma Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 29 listopada 2023r. nr [...] wraz z załącznikami(email z pełnomocnikiem firmy X. Panem M. oraz mapą dwóch zamiennych lokalizacji zamiast lokalizacji na działce [...] D. na okoliczność ,że na wniosek pełnomocnika firmy X. została wyznaczona zamienna lokalizacja zamiast na działce [...] obręb D. i inwestycja została zrealizowana oraz przeprowadzenia przez Sąd dowodu z oświadczenia Strony Pana R. O. właściciela posesji działki [...] na której ma być zlokalizowana stacja telefonii komórkowej [...] sieci Y. wraz z wewnętrzną linią zasilającą o braku zgody na dysponowanie przedmiotową nieruchomością (kopia w załączeniu).

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieustaleni wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, polegającej na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w szczególności nie ustaleniu czy inwestor występował o inną lokalizację stacji bazowej w innym miejscu niż działka położona w D. oraz czy uzyskał taką lokalizację oraz pozwolenie na budowę oraz czy zrealizował inwestycję zamienną w tej samej miejscowości i przyjęcie przez Kolegium, że inwestor nie zrealizował tej samej inwestycji, jak ją zrealizował zamiennie.

Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że we wniosku inwestor pominął szereg informacji dotyczącej odległości budynków mieszkalnych zamieszkałych przez ludzi w osiach głównych wiązek promieniowania anten w odległości od ich środków elektrycznych określonych w rozporządzeniu. Ponadto Skarżąca podniosła, że inwestor nie poinformował, że wystąpił do Urzędu Gminy P. o możliwość lokalizacji stacji bazowej w miejscowości D. w innym miejscu niż działka nr [...] D. oraz że uzyskał w zamian za lokalizację na działce nr [...] inną lokalizację jak również że inwestycja została zrealizowana na działce obręb D. na terenie dawnego wysypiska odpadów.

Skarżąca podniosła, iż błędne i zatem niezrozumiałe jest myślenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że uzgodnienia zastąpią decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wskazała również, iż inwestor nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalanie wskazując, iż zarzuty skarg są niezasadne.

W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2024 r. Skarżąca podtrzymała skargę opisując ponownie kwestie zmiany lokalizacji inwestycji.

W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2024 r. uczestnik postępowania spółka X. wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż obecnie nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że sprzeciw społeczności lokalnej nie może decydować sam w sobie o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej.

W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2024 r. Skarżąca wskazała, iż jest współwłaścicielem działki nr [...] na której zrealizowano zabudowę mieszkaniową, a która znajduje się 40 m od działki inwestycyjnej.

Postanowieniem z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy ze skarg R. G. i R. O. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji Burmistrza i ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stancji bazowej telefonii komórkowej.

W świetle art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977, ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Należy przy tym zwrócić uwagę, że przepis art. 6 pkt 1 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; a także budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 u.g.n.).W kontekście powołanych przepisów trzeba stwierdzić, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych bezspornym pozostaje, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to bowiem zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Budowa takiej instalacji służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Oznacza to, że zarzuty skargi, w zakresie, w jakim dotyczyły braku rozważenia planowanej inwestycji, jako przedsięwzięcia o znaczeniu lokalnym, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Ustalenie charakteru inwestycji jako inwestycji realizującej cel publiczny przy jednoczesnym braku planu miejscowego dla obszaru, na którym zaplanowano tę inwestycję uzasadniało wystąpienie o uzyskanie decyzji określonej w art. 50 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której wchodzą m.in.: wieża, anteny sektorowe i anteny radiolinii. W tym zakresie wniosek zawierał wszystkie niezbędne dane jak i załączniki.

Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W ocenie składu orzekającego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego spełnia powyższe wymogi. W rozstrzygnięciu tym w sposób wystarczający ustalono i opisano parametry planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, jak i poszczególnych anten. W decyzji wskazano, że planowaną inwestycję przewidziano jako składającą się z wieży max 62 m, anten sektorowych (9 szt.), anten radioliniowych (7 szt.), wewnętrznej linii zasilającej. W decyzji w sposób szczegółowy opisane zostały poszczególne anteny, jakie mają być zainstalowane na wieży, z dokładnym określeniem parametrów technicznych każdej poszczególnej anteny, tj. typu anteny, systemu, azymutu, wysokości zawieszenia, pochylenia wiązki (pkt II. 1 lit 3 decyzji).

W tym miejscu warto wskazać, iż w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego).

W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć, jak słusznie uznał organ, nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), zwanej dalej "u.i.ś.", uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z tych też względów argumentacja R. G. w tym zakresie oraz w części odnoszącej się do miejsc dostępnych dla ludzi nie mogła zostać uwzględniona.

Stosownie do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, sporządzony przez uprawnionego urbanistę, podlegał także uzgodnieniom z innymi organami. Z tych też względów organ zasadnie projekt decyzji uzgodnił z Starostą P. (postanowieniem z dnia 26 lipca 2023 r.), Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w K. (postanowienie z dnia 24 lipca 2023 r.), Zarządem Dróg Powiatowych w P. (postanowienie z dnia 21 lipca 2023 r., Marszałkiem Województwa [...] (postanowienie z dnia 26 września 2023 r.), Ponadto w przedmiotowej sprawie w trybie tzw. "milczącego uzgodnienia decyzji" dokonano uzgodnień z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków Delegatura w K., Prezesem Urzędu Lotnictwa [...] oraz [...] Portem Komunikacyjnym sp. z o.o..

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków - art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3398/18, Baza NSA). Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną. Kontrola takiej decyzji nie może zatem obejmować celowości podjęcia danej inwestycji w konkretnym kształcie i na danym terenie, gdyż rozstrzygnięcie sprawy determinowane jest faktem, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.

Z powyższych względów skoro złożony wniosek był kompletny, projekt decyzji został uzgodniony z wymaganymi przepisami prawa organami uzgadniającymi to tym samym brak było podstaw do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji odmownej.

Jak już wskazano, przepis art. 56 u.p.z.p. wprost stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika jasno, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji.

Z powyższych względów za niezasadny należało uznać zarzut R. O. naruszenia art. 107 K.p.a. i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. a dotyczących niespełnienia przez planowana inwestycję wymagań ładu przestrzennego.

Wbrew zarzutom skargi sama kwestia ładu urbanistycznego nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi R. O. tj. zarzutu naruszenia art. 15 K.p.a. wskazać należy, iż w prawomocnym wyroku z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nakazał aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań Sądu zawartych w wyroku i rozpoznał sprawę merytorycznie.

Tym samym organ nie mógł ponownie, jak oczekuje tego strona skarżąca wydać decyzji kasatoryjnej w sytuacji gdy poprzednia decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. została zakwestionowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ponowne wydanie decyzji kasacyjnej stanowiłoby naruszenie art. 153 P.p.s.a.

Z tych też względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przeprowadziło postępowanie, nie dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania (w tym art. 7 , 77 i 80 k.p.a.), wydając następnie zaskarżoną do Sadu decyzję, która zawiera wszelkie elementy określone przepisami prawa, a jej uzasadnienie zawiera przedstawienie stanu faktycznego sprawy jak i wyjaśnienie podstawy prawnej.

Odnosząc się zaś do zarzutów R. G. wskazać należy, iż w niniejszej sprawie inwestor nie występował o alternatywną lokalizację dla wnioskowanej inwestycji. Fakt uzyskania przez X. sp. z o. o. z siedzibą w W. decyzji nr [...] z dnia 19 września 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla realizacji inwestycji pod nazwą budowa stacji telefonii komórkowej sieci Y, nr [...], dla terenu oznaczonego w ewidencji gruntów jako cześć działek o numerach ewid. [...] i [...] arkusz mapy [...], obręb D. , gmina P. nie może w żadnym wypadku prowadzić do wniosku o wadliwości niniejszego postępowania. Inwestor ma prawo starać się o ustalenie lokalizacji dla różnych inwestycji w różnych miejscach, a fakt uzyskania pozytywnej decyzji w jednym miejscu nie ma znaczenia w innych sprawach.

Za nie mające znaczenia w sprawie uznać należy również podnoszone w skardze kwestie cofnięcia przez R. O. zgodny na dysponowanie nieruchomością. W tym miejscu wskazać należy, iż realizacja inwestycji w ramach administracyjnoprawnego procesu inwestycyjnego pozostaje procedurą wieloetapowo. Na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji inwestor nie musi się legitymować tytułem prawnym do nieruchomości. Z tych też względów cofnięcie zgody przez właściciela terenu nie ma wpływu na przebieg postępowania.

Odnosząc się do wniosków dowodowych Skarżącej zawartych w skardze wskazać należy, iż co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, ponieważ kontrola legalności oparta jest o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Wyjątek stanowi sytuacja uregulowana w art. 106 § 3 p.p.s.a., który uprawnia sąd administracyjny do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, ale jedynie z dokumentów i jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie. Zatem, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe jedynie wówczas, gdy łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, po drugie, nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z kolei, niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, a więc w przypadku, gdy taki dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Zarówno kwestia uzyskania i zrealizowania innej inwestycji na innej działce jak również kwestia posiadania tytułu prawnego do nieruchomości nie mają znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Z tych też względów zgłoszone wnioski dowodowe nie mogły zostać uwzględnione.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skarg.