Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 905/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 53, art. 61 ust. 1 i ust. 4, art. 63
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. i M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 844/19 w sprawie ze skargi J. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 21 maja 2019 r., nr SKO.401.ZP.842.120.2019 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 844/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 21 maja 2019 r., nr SKO.401.ZP.842.120.2019, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. R. i M. R. Wyrok zaskarżyli w całości. Zarzucili:

1)naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 pkt. 2 lit. d w zw. z. art, 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę badaniu podlegało będzie w odniesieniu do konkretnych parametrów inwestycji je ewentualne niekorzystne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę skarżących o nr ewidencyjnym [...] podczas gdy:

-organ wydający pozwolenie na budowę związany jest decyzją o warunkach zabudowy, organ ten na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie może odmiennie kształtować parametrów dotyczących zmiany zagospodarowania terenu,

-w przypadku inwestycji lokalizowanych na obszarach, dla których nie uchwalono planu miejscowego, interesy osób trzecich podlegają zabezpieczeniu już na etapie ustalania warunków zabudowy, natomiast ich uwzględnienie pozostaje obligatoryjnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. w zakresie ochrony interesów osób trzecich przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby tym samym bezpodstawne pominięcie zarzutów skarżących narusza przysługujące im prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych;

2)naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27

marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do kwestii braku precyzyjnego wskazania położenia obszaru zbiornika dla planowanej inwestycji, a także jego powierzchni przeznaczonego na gnojowicę i wskazanie jedynie, iż według akt sprawy zbiornik ten ma być usytuowany po przeciwległej stronie inwestowanej nieruchomości niż ta która graniczy z działką skarżącej w sytuacji gdy wytyczne te są zbyt ogólnikowe natomiast organ winien precyzyjnie ustalić obszar położenia zbiornika na gnojowicę w odniesieniu do zabezpieczenia interesów skarżących w ramach zasady dobrego sąsiedztwa a co zostało w zupełności pominięte przez organy administracji i powielone przez Sąd I instancji;

3)naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt. 7 w zw. z art. 6 ust. 2

pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z § 1 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81) poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w wydanej przez organ decyzji o warunkach zabudowy w kontekście ochrony interesów osób trzecich (skarżących) planowana inwestycja nie powoduje zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby podczas gdy ustalony sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy prowadzą do istotnego naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w tym w szczególności w zakresie ochrony właścicieli nieruchomości sąsiednich przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby, zagwarantowania im możliwości prawidłowego korzystania z posadowionej na ich nieruchomości studni, poboru z niej wody o odpowiedniej jakości;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27

marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z § 21 ust. 1 pkt. 3 w zw. z § 23 ust. 7 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm. ) poprzez brak wskazania w wydanej przez organ administracyjny decyzji o warunkach zabudowy dokładnego obszaru planowanej inwestycji podczas gdy jest to wymagane w.w. przepisami prawa zwłaszcza w kontekście usytuowania zbiorników w których ma być składowana gnojowica albowiem zgodnie z w.w. przepisami minimalna odległość gnojownika od studni powinna wynosić 15 m, natomiast odległość gnojownika od granicy z działką sąsiednią winna wynosić 7,5 m co istotnie narusza interesy osób trzecich (skarżących);

5)naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27

marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska ( Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm. ) poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja wydana została w zgodności z przepisami odrębnymi oraz przy uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych, leśnych podczas gdy:

-ustalony sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy prowadzą do zanieczyszczenia i naruszenia właściwości wody pobieranej ze studni na sąsiedniej nieruchomości tj. na działce o nr ewid. [...], w konsekwencji czego zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada zasadzie zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska w zakresie zaspokajania potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli,

-planowana inwestycja obejmuje obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 "Puszcza Sandomierska" natomiast jak wynika z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2019 r. w.w. organ nie ma wiedzy odnośnie dokładnego umiejscowienia obiektów objętych przedmiotową inwestycją, w tym miejsca posadowienia zwłaszcza zbiornika na gnojowicę, co w ocenie skarżących świadczy o omijaniu przez organy postępowania administracyjnego wymaganych przepisami prawa wytycznych;

6) naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 11 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., 8 K.p.a., 6, K.p.a., 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Rzeszowie naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, 75,, 80 K.p.a., poprzez niedochowanie przez organy obowiązkowi dokonania wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich okoliczności i dowodów w sprawie polegające na bezpodstawnym pominięciu przez organy podniesionych przez skarżących zastrzeżeń i zaniechanie rozpoznania wynikających z nich okoliczności w toku prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz ograniczenie się wyłącznie do lakonicznego wskazania, że zarzuty te zostały zgłoszone przedwcześnie, a także przepisów dotyczących czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, tj. art. 6, 7, 8, 11 K.p.a. których to naruszenie w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Skarżący wnieśli o:

-uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości,

-zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

- wstrzymanie zaskarżonej decyzji co czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Ponadto wnieśli o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Skarżący złożyli następnie sporządzone osobiście pisma z dnia 2 lutego 2023 r., uzupełniające skargę kasacyjną. Podnieśli, że WSA w Rzeszowie nie odniósł się do pisma pełnomocnika skarżących, uzasadniającego nieważność decyzji Wójta Gminy R. z dnia 24 kwietnia 2019 r. o warunkach zabudowy. Uzasadnienie to polega zaś na tym, że inwestor L. K. nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...], na której ma być zrealizowana inwestycja. Z akt sprawy wynika, że A. K. ma 5/8 udziału w prawie własności działki nr [...], brak jest wpisów związanych z własnością L. K.. Zdaniem skarżących, błędem było sugerowanie przez Sąd na rozprawie, że tytuł prawny do działki nr [...] nie jest przedmiotem ustalenia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

Skarżący złożyli także sporządzone osobiście pisma z dnia 28 lutego 2023 r. Zawarli w nim uzupełnienie uzasadnienia zawartego w piśmie z dnia 9 lutego 2023 r. Stwierdzili, że nieprawidłowości wynikają z niewiarygodnych dokumentów, noszących cechy fałszowania, podrabiania i przerabiania powierzchni działek sąsiednich, opartym na niewiarygodnym operacie 50/8/85, wdrożonym do ewidencji gruntów i budynków po przeprowadzonej modernizacji przez Starostę K. Wskazali, że zapadł w sprawie powierzchni działek wyrok NSA z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1056/21. Wnieśli o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 8 grudnia 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) wyznaczono termin posiedzenia niejawnego na dzień 23 marca 2023 r. Pouczono strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W związku z pismami uzupełniającymi skargę kasacyjną stwierdzić trzeba na wstępie, że skutkiem określenia w przepisie art. 177 § 1 P.p.s.a. terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest między innymi to, że po upływie tego terminu skarżący kasacyjnie składając kolejne pisma procesowe może co najwyżej, rozwinąć czy uzupełnić uzasadnienie postawionych uprzednio zarzutów. Wskazanie natomiast kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej nie może prowadzić do ich rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. m.in. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 729/12).

Traktując pisma skarżących jako uzasadnienie dla podniesionego zarzutu niewyjaśnienia stanu faktycznego (art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a.), wskazać trzeba, że zgodnie z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.", decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, iż uzyskanie takiej decyzji nie przyznaje jej adresatowi żadnych uprawnień wobec danej nieruchomości. Nadto, w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej, niż jednemu wnioskodawcy, którym nie musi być ani właściciel, ani użytkownik wieczysty tego terenu. Powyższe oznacza również, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy organ administracji publicznej nie może ani badać, ani brać pod rozwagę stanu prawnego terenu, do którego odnosi się decyzja. Kwestia prawa do terenu badana jest dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a to pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2413/19).

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. w zw. z § 21 ust. 1 pkt. 3 w zw. a § 23 ust. 7 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) poprzez brak wskazania w wydanej przez organ administracyjny decyzji o warunkach zabudowy dokładnego obszaru planowanej inwestycji podczas gdy jest to wymagane w.w. przepisami prawa zwłaszcza w kontekście usytuowania zbiorników w których ma być składowana gnojowica albowiem zgodnie z w.w. przepisami minimalna odległość gnojownika od studni powinna wynosić 15 m, natomiast odległość gnojownika od granicy z działką sąsiednią winna wynosić 7,5 m co istotnie narusza interesy osób trzecich (skarżących).

Wskazane rozporządzenie utraciło moc z dniem 2 kwietnia 1995 r., na mocy art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

Nie jest skuteczny zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), dalej: "P.o.ś", poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja wydana została w zgodności z przepisami odrębnymi oraz przy uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych, leśnych.

W myśl art. 71 ust. 1 P.o.ś., zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania i aktualizacji koncepcji rozwoju kraju, średniookresowej strategii rozwoju kraju, strategii rozwoju województw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, strategii rozwoju ponadlokalnego, strategii rozwoju gmin, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Powołany przepis reguluje zatem kryteria opracowywania wymienionych w nim aktów planowania, a nie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Niezależnie od tego, w ślad za Sądem pierwszej instancji, a także organami administracyjnymi można odnotować, że zamierzona inwestycja mająca wg podanych we wniosku informacji stworzyć inwestorom warunki do hodowli trzody chlewnej w ilości do 25 sztuk, stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), nie zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji organu I i II instancji rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (§ 2 ust. 1 pkt 51), zaś do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko chów lub hodowlę zwierząt innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 w liczbie nie mniejszej, niż 60 DJP inwentarza (§ 3 ust. 1 pkt 102) oraz w liczbie nie mniejszej, niż 40 DJP inwentarza, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych (z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt) oraz zurbanizowanych niezabudowanych (§ 3 ust. 1 pkt 103 a); przy wskazanym w załączniku do tego rozporządzenia współczynniku przeliczeniowym sztuk zwierząt na DJP wynoszącym w odniesieniu do tuczników 0,14, kształtuje się to zdecydowanie poniżej wskazanych wartości granicznych.

Z uwagi na położenie planowanej inwestycji w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków NATURA 2000 "Puszcza Sandomierska" projekt decyzji o warunkach zabudowy należało uzgodnić z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Jest niewątpliwe, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego z wiatą i zbiornikiem na gnojówkę oraz budynku gospodarczego na działce nr ew. [...], [...] w W. został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Rzeszowie, w trybie określonym w art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 pkt. 2 lit. d w zw. z. art, 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż. dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę badaniu podlegało będzie w odniesieniu do konkretnych parametrów inwestycji je ewentualne niekorzystne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę skarżących o nr ewidencyjnym [...], podczas gdy:

-organ wydający pozwolenie na budowę związany jest z decyzją o warunkach zabudowy, organ ten na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie może odmiennie kształtować parametrów dotyczących zmiany zagospodarowania terenu,

-w przypadku inwestycji lokalizowanych na obszarach, dla których nie uchwalono planu miejscowego, interesy osób trzecich podlegają zabezpieczeniu już na etapie ustalania warunków zabudowy, natomiast ich uwzględnienie pozostaje obligatoryjnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. w zakresie ochrony interesów osób trzecich przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby tym samym bezpodstawne pominięcie zarzutów skarżących narusza przysługujące im prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych

Jak już powyżej zasygnalizowano, zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Natomiast w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Odnotować jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w decyzji o warunkach zabudowy określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Interesy osób trzecich są więc zabezpieczane już na etapie ustalania warunków zabudowy.

Skoro decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, a organ nie może odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56), to należy przyjąć, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich określane w decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1), na podstawie art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. muszą wynikać z aktów powszechnie obowiązującego prawa. Co do zasady natomiast należy przyjąć, że sformułowanie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. o prawie do zagospodarowania terenu na warunkach ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza chronionych prawem interesów osób trzecich, należy rozumieć jako odesłanie przede wszystkim do przepisów Prawa budowlanego, które nakazują uwzględnienie przedmiotowej problematyki na etapie pozwolenia na budowę. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 statuuje prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zagospodarowywanie następuje w trybie przepisów Prawa budowlanego, które gwarantują ochronę osób trzecich. Samoistne regulacje, które przewidują ochronę interesu prawnego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych stanowią przepisy art. 63 ust. 3 oraz art. 58 ust. 2 u.p.z.p., które przewidują odpowiednie stosowanie przepisów art. 36 i art. 37 u.p.z.p. dotyczących odszkodowań w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy uniemożliwia lub istotnie utrudnia dotychczasowe korzystanie z nieruchomości przez osobę trzecią lub obniża jej wartość (patrz: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", pod red. Zygmunta Niewiadomskiego, C.H. Beck 2015, s. 67-69).

Skarżący nie wykazali aby decyzja o warunkach zabudowy naruszała normy prawa powszechnie obowiązujące stanowiące przepisy odrębne. Podnoszone przez nich zagadnienia związane z ewentualnym ograniczeniem prawa korzystania z nieruchomości do których mają tytuł prawny, związane z zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, a także zagwarantowania im możliwości prawidłowego korzystania z posadowionej na ich nieruchomości studni, poboru z niej wody o odpowiedniej jakości, podlegają badaniu na etapie stosowania udzielania pozwolenia na budowę w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

W decyzji o warunkach zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach. Dopiero w postępowaniu następującym po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy - dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w świetle zachowania ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 121/16).

W konsekwencji należy przyjąć, że przepisami odrębnymi, do których ustawodawca odsyła w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., nie są przepisy należące do systemu prawa budowlanego, bowiem przepisy te normują zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego, jakim jest etap realizacji inwestycji w postaci wykonania zaplanowanych robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2151/12; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2797/14; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2138/18).

Sąd pierwszej instancji trafnie zatem przyjął, że to w postępowaniu o pozwolenie na budowę ochrona uzasadnionych interesów skarżących będzie badana z uwzględnieniem przepisów § rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), w tym z uwzględnieniem przepisów § 12 tego rozporządzenia. Dotyczyło to także zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81), w tym § 1 ust. 2 pkt 4 tego rozporządzenia.

Z powyższych uwag wynika, że nie jest zasadny także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt. 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. w zw. z § 1 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 11 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., 8 K.p.a., 6, K.p.a., 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Rzeszowie naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, 75,, 80 K.p.a., poprzez niedochowanie przez organy obowiązkowi dokonania wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich okoliczności i dowodów w sprawie polegające na bezpodstawnym pominięciu przez organy podniesionych przez skarżących zastrzeżeń i zaniechanie rozpoznania wynikających z nich okoliczności w toku prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Odnosi się on bowiem do okoliczności, które dotyczą ewentualnego oddziaływania badanego w postepowaniu o pozwolenie na budowę.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów dotyczących czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, tj. art. 6, 7, 8, 11 K.p.a. Skarżący nie podjęli w opisie naruszenia i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawet próby skonkretyzowania zarzutów naruszenia zasad ustrojowych procedury administracyjnej. Ponadto, z treści wydanych decyzji, a także z akt sprawy nie wynika aby doszło do naruszenia powołanych przepisów.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.