Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 59/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: 1. stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności 2. umorzono postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, 4, 6,13
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant, po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do udostępnienia informacji publicznej, II. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku J.M. z dnia 5 marca 2023 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. M. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wniósł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność [...] (dalej: "Organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wnioskodawca we wniosku z 5 marca 2023 r. zwrócił się do Organu o przesłanie drogą ePUAP elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie miejscowości K..

W odpowiedzi na wniosek Organ pismem z 15 marca 2023 r., poinformował Wnioskodawcę, że jego prośba jest zbyt ogólna i dlatego należy wskazać dokładnie jakiej drogi ma dotyczyć projekt, ponieważ urząd nie posiada wszystkich projektów w wersji elektronicznej.

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku 16 marca 2023 r. Wnioskodawca poinformował, że żądanie organu dotyczące zawężenia zakresu wniosku jest bezprawne a jego wniosek był precyzyjny, ponieważ wskazany został zakres informacji, formę i sposób udostępnienia. Wnioskodawca przypomniał jednocześnie, że termin prawidłowego załatwienia ww. wniosku upływa 20 marca 2023 r.

Następnie skargą z 6 kwietnia 2023 r. Wnioskodawca zaskarżył

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł

o zobowiązanie Organu do załatwienia Jego ww. wniosku z 5 marca 2023 r.

oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j. ze zm., dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący podkreślił, że w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak i do dnia sporządzenia skargi, Organ nie udostępnił informacji o którą wnioskował. Termin do udostępnienia informacji publicznej upłynąłpo 14 dniach od dnia złożenia wniosku czyli 20 marca 2023 r. Skarżący wskazał również, że w związku z Jego pismem z 16 marca 2023 r. nie otrzymał już żadnej korespondencji od Organu. W związku z powyższym, w ocenie Skarżącego, Organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak wskazał Skarżący, nie ulega wątpliwości, że [...] [...] jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych a zakres wniosku obejmuje informację publiczną, jaką jest organizacja ruchu.

W odpowiedzi na skargę Organ wskazał, że po uzyskaniu i sprawdzeniu posiadanych dokumentów archiwalnych 19 kwietnia 2023 r. udostępnił w całości wnioskowaną przez Skarżącego informację publiczną, w takim zakresie jakim dysponował. Wyjaśnił, że informacja publiczna nie została udostępniona

w przewidzianym terminie, tj. do 20 marca 2023 r., lecz dopiero 19 kwietnia 2023 r.,

ze względu że zakres żądanych informacji wytwarzanej i przechowywanej w różnych komórkach organizacyjnych [...] tj. w Wydziale ds. Komunalnych

i Inwestycji oraz Archiwum [...] do których dostęp ma ograniczona grupa pracowników, a segregowanie, sprawdzenie, przeszukanie dokumentacji archiwalnej oraz dokonaniu ich elektronicznej wersji znacznie wydłużyło ten proces.

Ponadto Organ wskazał, że brak załatwienia sprawy w terminie

oraz niepowiadomienie Wnioskodawcy o nowym terminie rozpatrzenia sprawy nie nosiło znamion braku woli załatwienia sprawy zgodnie z przepisami. Dodatkowo Organ, gdy tylko zdobył wiedzę, o danych które są objęte wnioskiem, natychmiast załatwił wniosek Skarżącego w całości. W ocenie Organu nie sposób zarzucić mu rażącego naruszenia prawa.

Na koniec Organ wskazał, że fakt braku udostępnienia informacji publicznej

w przepisanym terminie nie wynikał z lekceważenia przez Organ swoich obowiązków

czy celowego unikania wykonywania obowiązków. Organ sam z własnej inicjatywy naprawił swój wcześniejszy błąd, polegający na niezamierzonym nieudostępnieniu informacji publicznej w przepisanym terminie.

Pismem z 4 czerwca 2023 r. Skarżący potwierdził zrealizowanie przez Organ Jego ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jednocześnie dokonał modyfikacji w pkt 1 wniosków skargi w ten sposób, że w miejsce jego dotychczasowego brzmienia wniósł o stwierdzenie bezczynności organu na dzień przekazania skargi, z uwagi na rozpoznanie ww. wniosku Skarżącego przez Organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 P.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji

albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W kontrolowanej sprawie Skarżący wskazuje, że domagał się udostępnienia informacji wskazanych w Jego wniosku z 5 marca 2023 r. w trybie ustawy o dostępie

do informacji publicznej.

Sąd wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost

z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego

i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym

lub majątkiem Skarbu Państwa". Procedurę dostępu do informacji publicznej

w kompleksowy sposób reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych,

zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony

w art. 4 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek

o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną".

W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie ustawy o dostępie

do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem

i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom, ani nie udostępni w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej w sposób i formie zgodnych z wnioskiem – żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o ww. okolicznościach, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji

nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości jak i nie jest sporne,

że żądanie Skarżącego dotyczyło udostępnienia informacji publicznej oraz, że Organ

jest pomiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Odnosząc się do strony przedmiotowej Sąd zauważa, że u.d.i.p. określa ją bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA: z 30 października 2002 r., II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów i informacji odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Wobec takiego rozumienia informacji publicznej, nie można mieć zatem wątpliwości, że wnioskowane przez Skarżącego informacje wskazane w ww. wniosku z 5 marca 2023 r. należy kwalifikować jako mające charakter publiczny.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się w istocie do ustalenia, czy Organ zareagował na ww. wniosek Skarżącego z dnia 5 marca 2023 r. w sposób i trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Organ, do dnia wniesienia przez Skarżącego skargi w rozpoznawanej sprawie, pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Skarżącego z 5 marca 2023 r.

Sąd zauważa bowiem, że powyższy wniosek Skarżącego wpłynął do Organu

6 marca 2023 r., a zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie wnioskowanej informacji upłynął bezskutecznie 20 marca 2023 r. Co prawda w tym terminie Organ pismem z 15 marca 2023 r. zażądał doprecyzowania wniosku przez Skarżącego, jednakże – do dnia 20 marca 2023 r. ani nie udzielił Skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem na adres ePuap, ani nie dokonał w stosunku do Skarżącego innych czynności w sprawie, w tym nie skierował do Skarżącego pisma w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamiającego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dodać bowiem należy, iż nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to jednak na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero brak udzielenia informacji publicznej oraz brak powiadomienia w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, co do zasady oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14).

Mając na uwadze powyższe Sąd nie mógł uznać, że w sprawie Organ

nie dopuścił się bezczynności z w uwagi na okoliczności wskazywane w odpowiedzi

na skargę a dotyczące utrudnień związanych z udostępnieniem wnioskowanej informacji w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jako że Organ rozpoznając ww. wniosek nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Również pismo Organu z 15 marca 2023 r. o doprecyzowanie wniosku przez Skarżącego nie może stanowić podstawy do uznania, że w sprawie Organ nie dopuścił się bezczynności skoro – bez wnioskowanego sprecyzowania wniosku przez Skarżącego – Organ pismem z 19 kwietnia 2023 r. jednak wniosek Skarżącego rozpoznał i objętą nim informację publiczną udostępnił. Sąd podkreśla ponadto, że ciążący co do zasady na Organie obowiązek udostępnienia informacji, której dotyczył ww. wniosek nie oznacza, że czynność ta nie mogła być uzależniona od konieczności spełnienia dodatkowych przesłanek przez Skarżącego, czy też podjęcia dodatkowych czynności przez organ, konieczne jednak jest wykazanie przez Organ, że można w tym przypadku zasadnie wywodzić, że nie jest to informacja prosta, lecz przetworzona. Z materiału dowodowego sprawy takie okoliczności nie wynikają.

Uznając zatem, że Organ zobowiązany w rozpoznawanej sprawie nie podjął

w ustawowym terminie, w sposób zgodny z prawem, działań do których obliguje

go ustawa o dostępie do informacji publicznej, przyjąć należało, że organ dopuścił

się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego z 15 marca 2023 r., o czym Sąd orzekł w pkt II. sentencji wyroku.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku skargi na bezczynność, sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny

w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie I OPS 6/08 stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Tym samym uznać należało, że istniejący w dniu wniesienia skargi stan bezczynności Organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku Skarżącego z 5 marca 2023 r. ustał przed wydaniem wyroku przez Sąd, skoro Organ wniosek ten rozpoznał i pismem z 19 kwietnia 2023 r. udostępnił Skarżącemu wnioskowaną informację. Fakt ustania bezczynności organu w rozpoznawanej sprawie potwierdził ponadto sam Skarżący, który pismem z 4 czerwca 2023 r. dokonał modyfikacji w pkt 1 wniosków skargi i wniósł o stwierdzenie bezczynności organu na dzień przekazania skargi jak i poinformował Sąd, że "po otrzymaniu skargi [...] udostępnił wnioskowane informacji niniejszym modyfikuję p. 1 petitum skargi w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego brzmienia wnoszę o stwierdzenie bezczynności organu na dzień przekazania skargi".

W konsekwencji Sąd uznał niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne

za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu Organu do załatwienia

ww. wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie było bowiem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako że przed wydaniem wyroku nie miała już miejsca bezczynność adresata wniosku, co potwierdził sam Skarżący.

Sąd zauważa ponadto, że realizacja przez Organ ww. wniosku Skarżącego

o udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność

w rozpoznawanej sprawie bez jednoczesnej ingerencji Skarżącego w treść złożonego wniosku (brak konkretyzacji wniosku), uzasadnia stanowisko Skarżącego, że w sprawie nie istniały przeszkody do realizacji Jego ww. wniosku przez Organ w terminach wynikających z u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne we wskazanym zakresie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

(pkt II sentencji wyroku). W tym miejscu raz jeszcze wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że Organ pismem z 19 kwietnia 2023 r. odpowiedział na wniosek Skarżącego z 15 marca 2023 r. w sposób w nim określony, tj. udostępnił wnioskowaną przez Skarżącego informację publiczną poprzez przekazanie wskazanych projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych w miejscowości K., będących w posiadaniu organu a Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje.

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2023 r., II SAB/Łd 199/22). Podkreślić należy, iż stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez Organ. Należy zauważyć, że Organ udzielił Skarżącemu informacji, niezależnie od tego że pierwotnie posiadał wątpliwości, co do zakresu wniosku a ponadto Organ wskazał – w odpowiedzi na skargę - przyczyny, które uniemożliwiały rozpoznanie wniosku terminie. Tym samym nie można uznać, że stan bezczynności Organu nosił znamiona uporczywości, Organ przejawiał brak woli w rozpoznaniu wniosku i wniosek ten zlekceważył.

W związku z czym, w ocenie Sądu, brak było podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł

na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. w pkt II. sentencji wyroku.

Na marginesie Sąd zauważa, że dokument zawierający odpowiedź na skargę

nie został złożony przez Organ za pośrednictwem ePuap lecz osobiście

w biurze podawczym tutejszego Sądu, w związku z czym nie został on opatrzony podpisem elektronicznym.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt III. sentencji wyroku, zasądzając od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, obejmującej kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.