Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1149/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252, art. 257, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1875/14 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1875/14 pozostawił bez rozpoznania wniosek B. Sp. z o.o. w W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 3 kwietnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

B. Spółka z o. o. z siedzibą w W. w zażaleniu na postanowienie WSA z dnia 7 października 2015 r. odrzucające skargę zawarła wniosek "o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienia w całości od opłaty sądowej – wpisu od przedmiotowego zażalenia w wysokości 100 złotych".

Referendarz sądowy zarządzeniem z 21 marca 2016 r. pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt niewypełnienia przez nią urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) i nienadesłania go w wyznaczonym siedmiodniowym terminie.

Odpis tego zarządzenia z uzasadnieniem osobiście odebrał w imieniu skarżącej Prezes jej zarządu dnia 9 kwietnia 2016 r. (k. 138 akt sądowych).

Skarżąca z zachowaniem terminu (15 kwietnia 2016 r. k. 143 akt) złożyła od rozstrzygnięcia Referendarza sądowego sprzeciw, do którego nie załączyła wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr).

Wobec powyższego Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązując ją jednocześnie do jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd pouczył skarżącą także o treści art. 257 p.p.s.a. Wezwanie to Sąd uznał za doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a dnia 24 maja 2016 r. (k. 158 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. na podstawie art. 257 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Sąd I instancji wskazał, że skoro skarżąca nie odebrała osobiście wezwania do złożenia wniosku na stosownym formularzu to zostało ono uznane za doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a., w dniu 24 maja 2016 r.

W związku z nienadesłaniem przez skarżącą wypełnionego formularza do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, Sąd I instancji pozostawił wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła B. Sp. z o.o. w W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca, wobec złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, została wezwana do wypełnienia i nadesłania go na urzędowym formularzu. Wezwanie zostało przesłane skarżącej i awizowane w dniu 10 maja 2016 r., a następnie ponownie awizowane w dniu 18 maja 2016 r. i zwrócone do Sądu w dniu 1 czerwca 2016 r., co wynika z koperty dołączonej do akt sprawy (k. 158 akt sądowych). Oznacza to, że zgodnie z art. 73 p.p.s.a. wezwanie to wraz z pouczeniem o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zostało skutecznie doręczone (doręczenie zastępcze) skarżącej w dniu 24 maja 2016 r. zatem siedmiodniowy termin do przesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął w dniu 31 maja 2016 r. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w tym terminie (ani w ogóle) nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.

W konsekwencji, wobec nieuzupełnienia braku wniosku w terminie (do dnia 31 maja 2016 r.), wniosek został prawidłowo pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia