Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 576/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 4-5, art. 15f ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2000 nr 178 poz 1 pkt 16 preambuły, art. 1 ust. 5
law: Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług  społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. , H., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1597/19 w sprawie ze skargi A. , H., N. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. , H., N. na rzecz Ministra Finansów 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 lutego 2020 r., sygn. V SA/Wa 1597/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. z siedzibą w H., w N. (dalej zwanej spółką, skarżącą lub skarżącą kasacyjnie), na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych, oddalił skargę.

W stanie faktycznym sprawy w dniu 25 marca 2019 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęły zabezpieczone przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu materiały dotyczące domen: [...], [...]. W wyniku analizy materiałów Minister Finansów uznał, iż zostały spełnione przesłanki, określone w art. 15f ust. 4 u.g.h. (ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 165, ze zm.), uzasadniające dokonanie wpisu nazw domen: [...], [...]. do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z u.g.h. (dalej zwanego Rejestrem). W dniu [...] maja 2019 r. Minister Finansów zatwierdził dokonanie wpisu. Wskazane nazwy domen zostały wpisane do Rejestru w dniu [...] czerwca 2019 r.

W dniu [...] czerwca 2019 r. do organu wpłynął sprzeciw spółki od wpisu do rejestru domen: [...], [...].

Kwestionując zasadność wpisu domen do rejestru i wnosząc o ich wykreślenie spółka wskazała, iż poprzez wyżej wskazane domeny nie oferowano gier hazardowych. Zablokowane domeny są bezpłatnym portalem gier społecznościowych, których głównym założeniem jest zapewnienie darmowej zabawy i stworzenie społeczności użytkowników. Użytkownicy mają możliwość gry jedynie za pomocą wirtualnych żetonów, które nie przedstawiają rzeczywistej wartości. Serwis nie oferuje możliwości realnych wygranych w postaci nagród pieniężnych oraz rzeczowych. Wygrane w serwisie nie prowadziły do zdobywania przez graczy dóbr mających wartość dającą się wyrazić w rzeczywistym pieniądzu. Spółka podkreśliła, że bezpłatny charakter gier przejawia się także poprzez niekończący się zasób żetonów.

Spółka wniosła o wykreślenie domen z rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą.

Po rozpatrzeniu wniesionego sprzeciwu Minister Finansów, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. pozostawił nazwy domen [...], [...]. w Rejestrze.

Zdaniem organu, z analizy zabezpieczonych materiałów dotyczących domen objętych sprzeciwem wynika, iż służą one urządzaniu gier hazardowych niezgodnie z przepisami u.g.h.

Stwierdzone naruszenie polegało na urządzaniu gier hazardowych na stronie internetowej [...] niezgodnie z przepisami u.g.h. Przedmiotowa strona internetowa umożliwia udział w grach hazardowych typu gry na automatach. Podmiot urządzający gry hazardowe z wykorzystaniem tej strony internetowej nie posiada koncesji lub zezwoleń, uprawniających do urządzania gier hazardowych na terenie Polski. Oferowane gry skierowane są m.in. do graczy na terytorium Polski. Strona internetowa dostępna jest w języku polskim. Regulamin (Zasady i warunki) również jest dostępny w polskiej wersji językowej. Regulamin nie zawiera zapisów odnoszących się do zakazu uczestnictwa w grach hazardowych dla użytkowników z polskiej jurysdykcji.

Organ wskazał, że na przedmiotowej stronie właściciel serwisu oferuje platformę gier kasynowych. Umożliwia ona użytkownikom udział w grach poprzez rejestrację konta. Rejestracja dokonywana jest poprzez wypełnienie elektronicznego formularza i podanie wymaganych w nim informacji (pkt 1.2.6 regulaminu). Zgodnie z pkt 7.1.1 regulaminu, założenie konta i korzystanie z wersji podstawowej gier są bezpłatne. Wersja podstawowa nie jest limitowana w czasie i można z niej korzystać w pełnym zakresie. Jednak w wersji podstawowej użytkownik nie ma do dyspozycji wszystkich możliwych opcji gry. Zgodnie z pkt 7.1.2 regulaminu, użytkownik ma możliwość otrzymania za opłatą dostępu do funkcji, które nie są dostępne w wersji podstawowej (zwanych "Funkcjami Premium"). W różnych grach mogą być oferowane różne rodzaje funkcji premium. W zależności od konkretnych funkcji premium i konkretnej taryfy może chodzić o płatności jednorazowe, w celu uruchomienia w grze określonych funkcji, wirtualnych środków pieniężnych lub przedmiotów, które zgodnie z regulaminem można wykorzystywać do określonych celów, bądź też o płatności, które należy wnieść za określony przedział czasowy.

Z informacji zamieszczonych na stronie w zakładce FAQ wynika, że w każdej rundzie każdej gry można wygrywać żetony. Żetony zasilają konto po każdej wygranej. Podczas gry można zdobyć żetony oraz punkty doświadczenia (XP). Warunki zdobywania żetonów zostały objaśnione w zakładce FAQ. Natomiast zakupu żetonów dokonuje się w dostępnym na portalu "Sklepie". Zgodnie z zapisami pkt 7.5 regulaminu, serwis nie dokonuje wypłat gotówkowych lub wirtualnych środków pieniężnych. W zakładce Polityka Prywatności wskazano, że gdy wygrywa się nagrodę rzeczową, potrzebny jest adres gracza, aby móc ją dostarczyć.

Organ wskazał, że domena [...] nie jest wykorzystywana bezpośrednio do urządzania gier hazardowych, lecz przekierowuje graczy na oferującą gry hazardowe niezgodnie z u.g.h. stronę [...], wykorzystującą nazwę domeny [...]. Zdaniem organu, gdy po wpisaniu nazwy domeny internetowej następuje przekierowanie użytkownika do domeny służącej urządzaniu gier hazardowych zasadnym jest uznanie, że domena przekierowująca również jest wykorzystywana do urządzania tych gier. W przypadku bowiem domen przekierowujących nie zawierają one odrębnych treści w swoich witrynach, jednak umożliwiają korzystanie z zawartości domen, które takie treści posiadają.

Minister Finansów uznał, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 15f ust. 4 u.g.h., skutkujące dokonaniem wpisu w Rejestrze. Podkreślił, iż ocena wystąpienia tych przesłanek nastąpiła w oparciu o szczegółową analizę wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących wskazanych domen, w tym również zasad ich funkcjonowania określonych w regulaminie.

Organ uznał, iż gry dostępne w ramach serwisu, na zasadach wynikających z zabezpieczonego regulaminu serwisu oraz informacji zamieszczonych na stronie, stanowią gry hazardowe w rozumieniu u.g.h. Wskazał, że grami hazardowymi, stosownie do brzmienia art. 1 ust. 2 u.g.h., są gry losowe, (...), gry w karty, gry na automatach. Zgodnie z u.g.h. w grach losowych, w grach w karty, w grach na automatach, gracz może uzyskać wygrane pieniężne lub rzeczowe.

Organ podkreślił, iż nie kwestionuje, że udział w grach i uzyskane w ich wyniku wygrane mają postać żetonów, co wynika z zamieszczonych na stronie informacji (zakładka FAQ). Zauważył, że spór pomiędzy wnoszącym sprzeciw a organem sprowadza się do oceny charakteru żetonów. Mając na względzie zabezpieczone informacje ze strony oraz postanowienia zabezpieczonego regulaminu, w tym dotyczące nabywania przez graczy żetonów, Minister Finansów nie podzielił poglądu, że przewidziane w serwisie żetony nie stanowią, na gruncie u.g.h., wygranej rzeczowej w grach hazardowych.

Minister wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. W ten sposób zdefiniowaną wygraną rzeczową należy również odnosić do wygranej rzeczowej w innych grach hazardowych.

W ocenie organu, wygrane w postaci żetonów lub innych dóbr wirtualnych (np. punktów doświadczenia XP) w ramach gier oferowanych w serwisie stanowią wygrane rzeczowe, o których mowa w art. 2 ust. 1, ust. 3 i ust. 5a u.g.h. Uzyskane wygrane umożliwiają kontynuowanie gry, rozpoczęcie nowej gry bądź udział w innych grach bez konieczności ponoszenia kosztów związanych z nabyciem żetonów lub innych dóbr wirtualnych, których posiadanie umożliwia rozpoczęcie i udział w oferowanych grach. Organ wskazał, że nie zmienia tego faktu okoliczność, iż właściciel serwisu przewiduje również sytuacje, w których przyznawane są żetony bez ponoszenia kosztów przez graczy. W przypadku bowiem gdy użytkownik serwisu nie spełnia warunków uzyskania darmowych żetonów, a nie dysponuje nimi na swoim koncie, udział w grach wiąże się z koniecznością ich zakupu na określonych zasadach i warunkach. Zatem uzyskiwane w trakcie gry żetony i inne dobra wirtualne mają określoną wartość, odpowiadającą wartości środków, które gracz musiałby przeznaczyć na ich nabycie.

Organ stwierdził, że mechanizm gry oraz jej regulamin jednoznacznie świadczą o tym, że żetony stanowią wygraną w grze, uzyskiwaną za pomyślny wynik gry, zatem spełniają cechę wygranej rzeczowej w rozumieniu ustawy. Co istotne, pozwalają kontynuować grę. Organ wskazał, że spółka nie podważa faktu wykorzystywania domen do urządzania gier bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia wymaganego przez ustawę i kierowania ich do usługobiorców z terenu Polski. Wskazuje tylko brak wypełniania cech gier hazardowych przez gry oferowane w serwisie.

Zdaniem organu, bez znaczenia pozostają zarzuty strony dotyczące naruszenia prawa Unii Europejskiej, w szczególności Dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 178, str. 1, dalej zwanej dyrektywą 2000/31/WE lub dyrektywą o handlu elektronicznym) oraz art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

Organ podkreślił, że ustawodawca przewidując możliwość wniesienia sprzeciwu od wpisu nazwy domeny do Rejestru (art. 15f ust. 7 u.g.h.), określił jego zakres przedmiotowy. Zgodnie z art. 15f ust. 8 pkt 2 u.g.h., sprzeciw zawiera uzasadnienie sprzeciwu, z którego wynika, że nazwę domeny, o której mowa w ust. 4, należy wykreślić z Rejestru. Przedmiot sprzeciwu został ograniczony do zakresu art. 15f ust. 4 u.g.h., w oparciu o treść którego dokonywany jest wpis nazwy domeny do Rejestru. Zdaniem organu, część sprzeciwu w zakresie zarzutów obrazy przepisów prawa Unii Europejskiej nie stanowi uzasadnienia, o którym mowa w art. 15f ust. 8 pkt 2 u.g.h. Ponadto, sektor gier hazardowych oferowanych przez sieć Internet nie jest przedmiotem harmonizacji wspólnotowej.

WSA w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi spółki na decyzję Ministra Finansów z [...] lipca 2019 r., przedmiotową skargę oddalił.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd zaznaczył na wstępie, że u.g.h. została znowelizowana i w obecnym kształcie obowiązuje od dnia 1 kwietnia 2017 r. Ustawa zmieniająca u.g.h., jako akt zawierający przepisy o charakterze technicznym była na etapie prac legislacyjnych notyfikowana Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (powiadomienie 2016/398/PL).

Sąd stwierdził, że trafnie wskazał Minister Finansów, że przewidziane w serwisie żetony stanowią wygraną rzeczową w grach hazardowych, o której mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h.. Zgodnie z regulacją zawartą w tym przepisie, wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Przedmiotowa definicja wygranej rzeczowej znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.

Właściciel serwisu przewiduje sytuacje, w których przyznawane są żetony bez ponoszenia kosztów, to jednak w przypadku, gdy użytkownik nie posiada darmowych żetonów na swoim koncie, w celu dalszego udziału w grach ma możliwość ich zakupu na wskazanych zasadach i warunkach. Dlatego też uzyskiwane w trakcie gry żetony mają określoną wartość, odpowiadającą wartości środków, które gracz przeznaczyłby na ich nabycie. A zatem, mechanizm gry oraz jej regulamin świadczą o tym, że żetony stanowią wygraną w grze, uzyskiwaną za pomyślny wynik. Spełniają więc cechę wygranej rzeczowej w rozumieniu ustawy.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gry na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie mają możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Przesądzającą okolicznością o uznaniu gry na automatach za grę hazardową jest przypadkowość, nieprzewidywalność wyniku gry dla grającego i taką cechę posiadają bezspornie przedmiotowe gry. Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że oferowane w serwisie gry należą do gier społecznościowych, nie wyklucza tego, iż są one grami hazardowymi. Oferowanie gier kasynowych wynika wprost z informacji przedstawionych na stronie internetowej w zakładce Gry losowe.

Sąd uznał, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają zarzuty dotyczące naruszenia prawa Unii Europejskiej, w szczególności dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 56 TFUE. Dyrektywa 2000/31/WE w pkt 16 Preambuły stanowi, że wyłączenie gier hazardowych z zakresu stosowania dyrektywy dotyczy wyłącznie gier losowych, loterii oraz zakładów wzajemnych, które dopuszczają stawki w wartościach pieniężnych; nie dotyczy jednak konkursów ani gier promocyjnych, które mają na celu zwiększanie sprzedaży towarów lub usług oraz w których opłaty, jeśli takie są, służą tylko do nabywania promowanych towarów lub usług. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby gry oferowane przez skarżącą miały na celu zwiększanie sprzedaży jakichkolwiek towarów lub usług, a opłaty służyły tylko do nabywania promowanych towarów lub usług. Opłaty służą bowiem do nabywania wirtualnych żetonów, które mają być wykorzystywane do dalszych gier. Nie sposób przyjąć, że w sprawie promowanym produktem są dodatkowe żetony, służące zdaniem skarżącej urozmaiceniu gry. Oferowane przez stronę skarżącą gry nie mogą być traktowane jako gry promocyjne w świetle ww. dyrektywy, dlatego nie może mieć zastosowania ograniczenie wynikające z przepisu art. 3 ust. 2 dyrektywy, dotyczącego swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego pochodzących z innego Państwa Członkowskiego.

Odnosząc się do kwestii dopuszczalności ograniczenia swobody świadczenia usług, wyrażonej w art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Sąd stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem TSUE, działalność hazardowa stanowi usługę w rozumieniu art. 57 TFUE i mają do niej zastosowanie przepisy Traktatu odnoszące się do swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości (m.in. wyrok TSUE w sprawie C-55/94 Gebhard). Ograniczenie tych swobód na gruncie m.in. krajowych przepisów ustawowych może być uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (art. 52 TFUE w związku z art. 62 TFUE). Orzecznictwo Trybunału wskazało szereg nadrzędnych względów interesu społecznego, mogących uzasadniać ww. ograniczenia, w tym względy ochrony konsumentów, przeciwdziałania oszustwom i skłanianiu obywateli do nadmiernych wydatków związanych z grami, a także względy zapobiegania zakłóceniom porządku publicznego (wyrok TSUE w sprawie C-258/08 Ladbrokes).

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd stwierdził, że w przypadku procedury wpisu do Rejestru ustawodawca nie tyle nie wyłączył, co nie przewidział stosowania regulacji Ordynacji podatkowej.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyroki spółka zarzuciła:

1. na podstawie art. 174 pkt pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 — dalej: K.p.a.) — poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że gry oferowane przez domeny [...] oraz [...]są grami hazardowymi, mają charakter losowy i nie stanowią gier promocyjne w myśl dyrektywy o handlu elektronicznym, a domeny oferujące je jako takie mogą zostać wpisane do Rejestru domen zakazanych, podczas gdy jako całkowicie darmowe gry promocyjne są wyłączone z zakresu gier hazardowych, a co za tym idzie, domeny oferujące je nie mogły podlegać wpisowi do Rejestru domen zakazanych. Podkreślenia wymaga, iż obowiązkiem organu jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także działanie uwzględniające szeroko pojęty interes społeczny. Naruszenie przez organ wskazanego przepisu, skutkujące uznaniem gier za hazardowe stanowi jaskrawe nadużycie prawa wobec skarżącego;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 77 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co doprowadziło organ do błędnego i rozszerzającego zastosowania definicji gier hazardowych wobec gier oferowanych przez skarżącego i jednoczesne pominięcie okoliczności przemawiających za uznaniem, iż te całkowicie darmowe gry rozrywkowe stanowią gry promocyjne zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie o handlu elektronicznym, a domeny oferujące je nie mogą zostać uznane za podlegające wpisowi do Rejestru domen zakazanych. Niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego stanowi rażące nadużycie prawa i prowadzi do nieodwracalnych dla skarżącej skutków

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników do władzy publicznej, z pominięciem zasady proporcjonalności, bezstronności równego traktowania, doprowadzającego do sytuacji, w której domeny nalężące do skarżącego są blokowane przez organ, a jednocześnie inne domeny oferujące analogiczne do skarżącego gry funkcjonują nieprzerwanie. Podkreślenia wymaga, że organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa. Podkreślić należy tu, iż WSA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że oferowane przez skarżącą gry nawet jeżeli należą do gier społecznościowych to niewykluczone, iż jednocześnie są grami hazardowymi, podczas, gdy równocześnie na portalu społecznościowym [....] oferowane są niezliczone ilości tożsamych gier społecznościowych bez żadnych ograniczeń, co doprowadza do sytuacji nierówności traktowania podmiotów w tożsamych sytuacjach. Okroczność ta może również prowadzić do wniosków, iż możliwość korzystania z gier społecznościowych oferowanych przez skarżącego została zablokowana wyłącznie z powodu, iż oferowane są one za pośrednictwem oddzielnej domeny, a nie za pośrednictwem portalu społecznościowego [...];

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 15f ust. 4 w zw. art. 1 ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię, a następnie zastosowanie w sprawie niniejszej, polegające na przyjęciu, że gry oferowane przez domeny [...] oraz [...]. są grami hazardowymi i wpisaniu ich do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą, podczas gdy stanowią one gry promocyjne zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie o handlu elektronicznym i jako takie nie mogą podlegać wpisowi do Rejestru, a ich świadczenie nie może podlegać ograniczeniom. Uznanie gier oferowanych przez skarżącego za gry hazardowe stanowi rażące nadużycie prawa i może powodować nieodwracalne dla niego skutki,

e) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez WSA podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia i niewskazanie podstaw twierdzenia, iż całkowicie darmowe, stanowiące bezpłatną rozrywkę dla użytkowników gry promocyjne mogą stwarzać zagrożenie dla sytuacji ekonomicznej, społecznej i rodzinnej osób biorących w nich udział i jednocześnie mogą prowadzić do uzależnienia porównywalnego z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu, czego konsekwencją może być ograniczenie możliwości działalności gospodarczej skarżącej, uzasadnione ważnym interesem publicznym, o którym mowa w art. 22 Konstytucji,

f) art. 141 § 4 i art. 135 P.p.s.a. wyrażające się w zaniechaniu przez WSA w Warszawie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wyroku, tj. niewskazaniu, dlaczego podzielił on stanowisko organu w zakresie uznania przedłożonych przez skarżącego dokumentów za niespełniające przesłanek do uznania gier oferowanych przez skarżącego za gry o charakterze promocyjnym i jednoczesne ich uznanie za gry hazardowe, podczas gdy gry oferowane przez skarżącego zgodnie z dyrektywą o handlu elektronicznym w pełni spełniają warunki wyłączające je spod definicji gier hazardowych i winny zostać uznane za gry promocyjne. Sąd w uzasadnieniu wyroku w rzeczywistości pominął wyjaśnienie podstaw twierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania ograniczenie wynikające z przepisu art. 3 ust. 2 dyrektywy o handlu elektronicznym;

g) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do WSA w Warszawie, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu skarżącego dotyczącego bezpłatnego charakteru gier objawiającego się poprzez niekończący się zasób żetonów. Wskazać należy ponownie, iż gracz w rzeczywistości nie ma możliwości wykorzystania wszystkich otrzymywanych żetonów. Nieprzerwanie ma możliwość korzystania z dodatkowych form otrzymania premii, takich jak np. obejrzenie reklamy wideo, czy połączenie swojego konta z kontem serwisu [...], a co za tym idzie otrzymania kolejnych żetonów całkowicie za darmo, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek opłat. Oznacza to w praktyce, że niemożliwe jest zakończenie gry, a iluzoryczne wykorzystanie wszystkich otrzymanych żetonów nie prowadzi do żadnych negatywnych konsekwencji dla gracza, chociażby w postaci zakończenia gry. Niemożliwe jest tutaj wykazanie, jakoby gry oferowanie przez skarżącego miały charakter losowy, skoro gracz od samego początku wie, że gra się nigdy nie zakończy.

2. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.:

a) art. 2 ust. 4 u.g.h., poprzez ich rozszerzającą i błędną interpretację, a następnie ich zastosowanie w sprawie niniejszej, skutkujące przyjęciem, iż w oferowanych przez skarżącego na zablokowanych domenach grach zdobywane przez gracza żetony stanowią wygraną rzeczową w grach hazardowych, o której mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h. WSA poprawnie wskazał, iż gracz jedynie ma możliwości zakupu dodatkowych żetonów, jednakże nie jest na taką możliwość nakierowywany, a tym bardziej do niej zmuszany. Gra uniemożliwia całkowitą przegraną wszystkich żetonów, których ilość cyklicznie się odnawia, a co za tym idzie, nie ma możliwości doprowadzenia do sytuacji, w której gracz nie będzie miał możliwości kontynuowania gry i będzie przymuszany do odpłatnego zakupu żetonów. Żetony te jedynie wzbudzają satysfakcję u gracza z samej ich wygranej. W każdym momencie gracz ma także możliwość wykonania dodatkowego zadania, takiego jak np. obejrzenie reklamy w celu otrzymania kolejnej puli całkowicie nieodpłatnych żetonów;

b) art. 2 ust. 5 u.g.h., poprzez intensyfikację interpretacji definicji gry na automatach, prowadzące do uznania, iż każda gra oferowana przez sieć Internet zawierająca element nieprzewidywalności i wzbudzająca u gracza poczucie niepewności o rezultat rozgrywki stanowi grę hazardową. Podkreślenia wymaga, iż argumentacja WSA, który wskazuje w uzasadnieniu wyroku jako jedyne potwierdzenie takiego twierdzenia argument, iż informacja taka znajduje się na stronie Internetowej skarżącego w zakładce Gry losowe wydaje się niewystarczająca do stawiania tak daleko idących wniosków. Niezrozumiałe wydaje się, iż Sąd wydając tak istotne rozstrzygnięcie bazuje jedynie na informacjach zawartych na stronach Internetowych, na temat których blokady rozstrzyga. Wiele informacji zawartych na wskazanych stronach może być niespójnych ze względu na błędy tłumaczeniowe powstające w momencie tłumaczenia ww. stron z ich rodzimego języka, jednakże nie może to w jakikolwiek sposób przesądzać o charakterze samych gier,

c) pkt. 16 Preambuły w zw. z art. 1 ust. 5 dyrektywy o handlu elektronicznym, poprzez uznanie, iż gry oferowane przez skarżącego na zablokowanych domenach nie stanowią wspominanych ww. dyrektywnie gier promocyjnych. Tak swobodna interpretacja przepisów unijnych przez WSA przy jednoczesnym braku wskazania podstaw takich wniosków wydaje się zbyt daleko posunięta. W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd nie wskazał argumentacji przemawiającej za brakiem możliwości uznania spornych gier za promocyjne, jednocześnie stwierdzając, że ewentualne zakupy żetonów nie służą urozmaiceniu gry, co również nie zostało przez Sąd w żaden sposób uzasadnione. Podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom WSA sporne gry spełniają warunki wyłączające je spod definicji gier hazardowych i uznające je za gry promocyjne, a opłaty dokonywane w grze stanowią mikropłatności będąc popularnymi w grach skrzynkami, zwanymi loot boks, które zgodnie z oświadczeniem Ministerstwa Finansów nie wypełniają przesłanek gier hazardowych i nie mogą być jako takie traktowane, a służą wyłącznie do nabywania promowanych przez domeny usług;

Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie - na podstawie art. 203 P.p.s.a. - kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że na zablokowanych domenach gracz w każdej chwili mógł rozpocząć grę od nowa. W tym celu musiał wejść na nowo na jedną z domen i ponownie rozpocząć grę posiadając znowu ten sam zasób żetonów, jaki posiadał rozpoczynając poprzednią grę. Ostatecznie należy zatem postawić wniosek, że ową nagrodą rzeczową, którą ewentualnie może zdobyć gracz są żetony, które i tak dostanie rozpoczynając grę od nowa. Zatem za wygraną należałoby uznać coś, co i tak dostaje każdy gracz, a nawet nowy użytkownik. W takiej samej sytuacji stawiany jest rzekomy wygrany, przegrany, jak również rozpoczynający nową grę użytkownik. Ciężko więc za wygraną uznać coś, co i tak dostaje każdy gracz, a nawet nowy użytkownik. W takiej samej sytuacji stawiany jest wygrany, przegrany, jak również rozpoczynający grę użytkownik.

Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że gry oferowane przez nią są alternatywą dla analogicznych gier na portalu społecznościowym [...]. Nie każdy użytkownik Internetu posiada jednak konto na ww. portalu, a uczestniczenie bez tego konta w grach jest niemożliwe. Skarżący dawał taką możliwość na swoich domenach.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Minister Finansów zauważył, że w przypadku procedury wpisu nazwy domeny do Rejestru nie znajdują zastosowania przepisy K.p.a., lecz przepisy Ordynacji podatkowej. Tak więc już tylko z tego względu zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia K.p.a. nie znajdują uzasadnionych podstaw.

Organ zwrócił uwagę, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń faktycznych związanych z nazwami domen wpisanymi do Rejestru, w tym zasad funkcjonowania serwisu J., wynikających z regulaminu serwisu, a które to zasady stanowiły podstawę dokonanej przez organ i potwierdzonej przez Sąd I instancji, oceny charakteru działalności prowadzonej przez właściciela serwisu i w konsekwencji uznanie, iż zostały spełnione przesłanki do zastosowania sankcji w postaci wpisu nazw przedmiotowych domen do Rejestru.

Organ nadmienił, że pojęcie wygranej rzeczowej zostało zdefiniowane w u.g.h. jedynie w odniesieniu do gier na automatach, jednakże skoro występuje także w innych przepisach tej ustawy nieuprawnione byłoby nadawanie mu innych, różnorodnych treści na gruncie tego samego aktu prawnego, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z dyrektywą konsekwencji terminologicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.

W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej spółka zarzuciła Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jej ocenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię, a także wadliwe zastosowanie.

Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 – dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując więc w pierwszej kolejności oceny zarzutów procesowych, na wstępie rozważań w tym przedmiocie zauważyć należy, że wszystkie z nich, jakie zawarte zostały w skardze kasacyjnej spółki, można podzielić na trzy kategorie. Pierwsza z nich obejmuje te, w których skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z regulacjami K.p.a. Do drugiej należy zaliczyć zarzuty, w których spółka podnosi wyłącznie naruszenie przez Sąd I instancji regulacji P.p.s.a., tj. art. 141 § 4 i art. 135 p.p.s.a., zaś do trzeciej zarzuty, w których powiązała naruszenie regulacji P.p.s.a. z przepisami u.g.h.

Wszystkie pogrupowane w ten sposób zarzuty mają komplementarny charakter, co uzasadnia łączne ustosunkowanie się do nich, w ramach poszczególnych ich kategorii.

Jeżeli chodzi o pierwszą grupę zarzutów procesowych spółki, tj. tych opartych między innymi na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez Sąd I instancji regulacji K.p.a. to ich niezasadność wynika już tylko z tego, ani Sąd I instancji, ani rozstrzygający przedmiotową sprawę organ nie stosowały w dotyczącym ją postępowaniu przepisów K.p.a., wobec czego nie mogły dopuścić się ich naruszenia, co podnosi skarżąca kasacyjnie. Powoływały się one bowiem wyłącznie na regulacje proceduralne zamieszczone w przepisach Ordynacji podatkowej, co znajduje odpowiednie umocowanie w u.g.h.

Zgodnie bowiem z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej.

W przedmiotowej kwestii należy jedynie zauważyć, że nie do końca precyzyjne i jasne stwierdzenie Sądu I instancji, co do tego tego, że w przypadku procedury wpisu do Rejestru ustawodawca nie tyle nie wyłączył, co nie przewidział stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie oznacza poddania tego rodzaju procedury regulacjom innego aktu prawnego. W tym bowiem wypadku specyfika tego rodzaju postępowania sprawia, że zakres zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej, z uwagi na tę właśnie cechę, jest jedynie znacząco zawężony, czego wyrazem jest między innymi przepis art. 15f ust. 10 u.g.h.

Z tego więc względu zarzuty spółki, oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia regulacji K.p.a., uznać należy za niezasadne.

Również brak jest podstaw do uznania zasadności tych zarzutów, w których skarżąca kasacyjnie podnosi uchybienie przez Sąd I instancji przepisom art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. Jej twierdzenia odnośnie niewskazania przez Sąd podstaw jego rozstrzygnięcia nie znajdują potwierdzenia. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że WSA w Warszawie wskazał wyraźnie i kategorycznie przyczyny dla których oddalił skargę spółki, jak również motywy, które go doprowadziły do podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia.

WSA w Warszawie przedstawił bowiem przyczyny, które przemawiały za uznaniem ocenianych domen za związane z oferowaniem za ich pośrednictwem gier hazardowych, wbrew przepisom u.g.h., jak również wskazał i wyjaśnił podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia. W ten sposób odniósł się również do zagadnienia odpłatności za gry, a konkretnie dostępne w nich opcje premium, jak również do kwestii skutków społecznych, związanych z ich organizowaniem całego przedsięwzięcia. Dlatego też stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego przez spółkę wyroku odpowiada wymogom, jakie w tym zakresie statuuje art. 141 § 4 P.p.s.a.

W tym miejscu należy również zaznaczyć, odnosząc się do zarzutu odnośnie braku odniesienia się przez WSA w Warszawie do wszystkich zarzutów skierowanej do niego skargi, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest bezwzględnie zobowiązany do wyczerpującego i odrębnego odniesienia się do wszystkich zarzutów skierowanej do niego skargi, ale jedynie do tych spośród nich, które mają istotne znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. W dodatku może to uczynić w sposób łączny.

Niezależnie jednak od powyższego, w kwestii bezpłatnego charakteru oferowanych w ramach domen gier zauważyć należy, że spółka bezpodstawnie zarzuca pominięcie przez WSA w Warszawie tej problematyki w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdyż Sąd miał na względzie możliwość inicjowania i rozgrywania gier na etapie podstawowym, bez uiszczenia opłat. Nie przypisał jednak tej właściwości gier decydującego znaczenia.

W omawianym aspekcie nie sposób pominąć również tego, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można kwestionować ani prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, ani zasadności przeprowadzonej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, gdyż przedmiotowa regulacja nie odnosi się do tych kwestii.

Tymczasem zauważyć należy, że skarżąca kasacyjnie, w ramach zarzutów natury procesowej podniosła również ten oparty na twierdzeniu odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w zw. z art. 15f ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię, a następnie wadliwe zastosowanie. Odnosząc się do niego już na wstępie podkreślić należy, że zarzut ten, pomimo umieszczenia go przez spółkę pośród zarzutów opartych na naruszeniu przepisów postępowania (z powołaniem się na art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) w istocie nie ma takiego charakteru, gdyż w jego treści, jako uchybione, wskazano wyłącznie regulacje materialnoprawne, tj. przepisy u.g.h. Poza tym przepis P.p.s.a. o niewątpliwie wynikowym charakterze, jakim jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., do którego odwołuje się skarżąca kasacyjnie w ramach omawianego zarzutu, stanowi podstawę uchylenia przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonej decyzji lub postanowienia, z uwagi na naruszenie przez wydający je organ przepisów prawa materialnego. Z tego już więc względu rozpatrywany zarzut uznać należy za wadliwie skonstruowany, tj. nieodnoszący się w jakikolwiek sposób do regulacji procesowych, których naruszenie spółka podnosi. Ponadto poprzez pryzmat dochowania wymogów proceduralnych nie można oceniać prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego czy też ich zastosowania. Są to bowiem w istocie zupełnie odmienne przedmiotowo zagadnienia.

Przechodząc do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, zarówno poprzez ich błędną wykładnię, jak i wadliwe zastosowanie, również należy stwierdzić, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia.

W pierwszym z nich spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 4 u.g.h. poprzez uznanie, że możliwe do wygania żetony, stanowią wygraną rzeczową.

Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że pomimo stwierdzenia odnośnie kwestionowania poprzez niego także wadliwej (rozszerzającej i błędnej) wykładni art. 2 ust. 4 u.g.h., poprzez ten zarzut spółka dąży do podważenia w istocie jedynie prawidłowości jego zastosowania. Nie wskazała ona bowiem na czym miałaby polegać sama nieprawidłowość w jego interpretacji, ale wyłącznie jego zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

Co zaś się tyczy samego zastosowania określonych przepisów to w tym miejscu podkreślić należy, że podważenie prawidłowości zastosowania konkretnych regulacji prawa materialnego, co do zasady, zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (np. wyroki NSA z 5 września 2014 r., I OSK 1119/13; z 15 czerwca 2021 r., III OSK 181/21 – dost. w CBOiS).

W niniejszym przypadku prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie została przez spółkę skutecznie podważona, jako że jej zarzuty w tym względzie okazały się nieskuteczne, bądź niezasadne.

Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy zaznaczyć, że poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie podważać poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Do tego zaś dąży skarżąca kasacyjnie wskazując możliwość rozgrywania bezpłatnych gier, bez dokonywania zakupu żetonów. Tego rodzaju kwestia faktyczna, nie może jednak stanowić kryterium oceny prawidłowości zastosowania art. 2 ust. 4 u.g.h.

W tym aspekcie zauważyć jedynie należy, że w sprawie ustalono, iż w ramach oferowanych poprzez domeny gier można było wygrać żetony, umożliwiające rozgrywanie gier w opcjach premium i ta cechy zdecydowała o uznaniu ich za wygrane rzeczowe, determinujące uznanie gier za mające cechy gier hazardowych. Do takiej zaś cechy, umożliwiającej przedłużenie czasu gry lub rozpoczęcie nowej, odnosi się art. 2 ust. 4 u.g.h. Alternatywna możliwość kontynuowania lub rozpoczęcia nowej gry, nie może mieć więc wpływu na ocenę charakteru żetonów, z punktu widzenia analizowanego przepisu.

Skarżąca kasacyjnie nie wykazała więc, że WSA w Warszawie dopuścił się błędu w zakresie wykładni art. 2 ust. 4 u.g.h., a także jego wadliwego zastosowania.

Również brak jest podstaw do podzielenia tego zarzutu spółki, w którym zarzuca ona naruszenie art. 2 ust. 5 u.g.h., poprzez nieuprawnioną, jak to ona określiła, intensyfikację interpretacji tego przepisu.

W tym wypadku spółka, jak to wynika z treści jej zarzutu, tj. zawartych w nim twierdzeń i argumentów, podważa jednak raczej zastosowanie tego przepisu, do konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności niniejszej sprawy, o czym świadczy odwołanie się do informacji zamieszczonych na jej stronie, w zakładce Gry losowe, nie wyjaśniając precyzyjnie co rozumie poprzez zarzucaną przez siebie intensyfikację interpretacji. W ten sposób także podważa ocenę zebranych w sprawie dowodów, czemu nie służy stawianie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Taka postać przedmiotowego zarzutu sprawia, że nie można go uznać za poprawie sformułowany, co nie może pozostać bez wpływu na ocenę jego zasadności. W tym względzie podkreślić zaś należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani uprawniony, ani też zobowiązany do korygowania czy też uzupełniania za strony wadliwie sformułowanych przez nie zarzutów. Nie może również domniemywać ich pełnej treści, ani przyświecających ich sformułowaniu intencji stron.

Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić także należy, że zarzucając wadliwą wykładnię konkretnego przepisu, skarżący kasacyjnie winien wskazać odpowiedni wzorzec kontroli, tj. podać jak jego zdaniem dany przepis winien być rozumiany. Oceniany zarzut tego warunku nie spełnia, gdyż za taki wzorzec nie sposób jest uznać niejasnych stwierdzeń odnośnie elementu nieprzewidywalności gier czy wzbudzaniu przez nie u gracza poczucia niepewności. Po pierwsze bowiem twierdzenia spółki w tym zakresie są nazbyt enigmatyczne, po drugie zaś nieprzewidywalność jest immanentną cechą gier hazardowych, trudno jest stwierdzić więc w czym miałaby się przejawiać intensyfikacja interpretacji w tym właśnie zakresie.

W przypadku zaś twierdzeń odnośnie wadliwego zastosowania art. 2 ust. 5 u.g.h., zasadności twierdzeń strony przeczy niepodważenie przez nią ustaleń faktycznych sprawy oraz prawidłowości wykładni (to bowiem zastosowania prawa dotyczy niniejszy zarzut). Tymczasem, jak to już wyżej zaznaczono, prawidłowości ustaleń faktycznych nie można kwestionować poprzez zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Za zasadny nie może zostać uznany również zarzut dotyczący naruszenia pkt 16 preambuły dyrektywy o handlu elektronicznym, w zw. z art. 1 ust. 5 tego aktu, poprzez uznanie, iż gry oferowane przez skarżącą na zablokowanych domenach nie stanowią wspominanych w dyrektywnie gier promocyjnych. Poprzez ten zarzut spółka nominalnie kwestionuje zastosowanie wskazanych wyżej regulacji, w istocie jednak podważa przede wszystkim poczynione ustalenia faktyczne, co do charakteru oferowanych poprzez domeny gier. Wskazuje przy tym na niewskazanie przez Sąd okoliczności, które doprowadziły go do takiej a nie innej oceny realizowanego przez nią przedsięwzięcia.

W przedmiotowej kwestii stwierdzić należy, że WSA w Warszawie w sposób jasny i konkretny wskazał okoliczności, z powodu których nie można gier rozgrywanych za pośrednictwem domen uznać za loterię promocyjną. Zasadnie bowiem stwierdził, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby gry oferowane przez skarżącą miały na celu zwiększanie sprzedaży jakichkolwiek towarów lub usług. Nie sposób jest także przyjąć, że w sprawie promowanym produktem są dodatkowe żetony (te są związane z samymi grami, stanowiąc ich istotną część). Mając to więc na względzie, a także poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, które nie zostały skutecznie podważone, nie sposób jest stwierdzić zasadności przedmiotowego zarzutu.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a., a także w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz Ministra Finansów 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje koszty zastępstwa procesowego organu na rozprawie przez radcę prawnego.