Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 7/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt III SA/Po 108/19 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 17 września 2019 r., sygn. akt III SA/Po 108/19 oddalił skargę [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 19 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu zgłoszonego na postępowanie egzekucyjne.

[...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi poprzez jej uwzględnienie; ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, a także rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 26 § 1 w zw. z art. 29 § 1 i § 2 oraz art. 33 §1 pkt. 1, pkt.6. i pkt. 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018 r. poz. 1314, dalej: u.p.e.a.), polegające na wadliwym zanegowaniu możliwości badania sprawy przez organy administracji z punktu widzenia merytorycznego, Należy bowiem wziąć bowiem pod uwagę, iż w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, a obowiązek badania z urzędu dopuszczalności egzekucji rozciąga się w takim przypadku na całe postępowanie egzekucyjne. Uzasadniony jest zarzut naruszenia w/w przepisów polegającego na nieuznaniu zasadności zarzutów do postępowania egzekucyjnego, pomimo braku podstaw do jego prowadzenia, ze względu na to, że organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem prowadzi postępowanie na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych - niezawierających właściwych zapisów odnośnie podstawy prawnej - w zakresie informacji o tym, że są to ponownie wydane tytuły wykonawcze, wystawionych bez podstawy prawnej, bez wymaganego doręczenia upomnień w związku z ponownym wystawieniem tytułów wykonawczych;

2. art. 26d u.p.e.a. polegające na wadliwym uznaniu przez Sąd 1 instancji za dopuszczalne ponowne wydanie tytułów wykonawczych, pomimo braku podstaw prawnych do ponownego wydania tytułów wykonawczych dotyczących zobowiązań, co do których wydane zostały tytuły wykonawcze w 2012 r. W toku postępowania egzekucyjnego w administracji nie wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisie art, 26d u.p.e.a., które uprawniałyby organ egzekucyjny do ponownego wystawienia tytułów wykonawczych, co oznacza, że w obrocie prawnym znajdują się tytuły wykonawcze, które zostały wystawione bez uprzedniego wydania właściwego postanowienia w zakresie utraty pierwotnych tytułów wykonawczych;

3. art.61 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu przez Sąd i instancji za prawidłowe ponowne wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo braku podstaw prawnych do jego wszczęcia i prowadzenia. W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a., wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić tylko wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie taka przesłanka nie zaistniała - nie ustalono żadnego składnika majątku czy też źródła dochodu, nie było więc podstaw do ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego;

4. art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie jako dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym w administracji dochodzonymi roszczeniami są należności dotyczące składek z zakresu ubezpieczeń społecznych, dlatego nie mogą mieć zastosowania przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych.

II. Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a,, art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r,. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którymi Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd administracyjny przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które były podstawą wydania zaskarżonego aktu prawnego. Naruszenie w/w przepisów polega na ustaleniu niewystąpienia przedawnienia należności, pomimo, że materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy nie pozwala na ustalenie, że cały okres począwszy od 2012 r. do 2017 r. stanowi okres przerwania biegu terminu przedawnienia należności. Nie było więc podstaw do stwierdzenia niewystąpienia przedawnienia należności objętych postępowaniem egzekucyjnym w administracji.

Argumentację na poparcie powyższego zarzutu skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych ujętych w art. 174 p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do oceny trafności zarzutów kasacyjnych, ze względu na sposób ich sformułowania, konieczne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zauważyć również należy, że artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

Dodać należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.

Dla spełnienia wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie i przyznając priorytet zarzutom mającym oparcie w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dostrzec należy, że ustawodawca – o czym już była wyżej mowa – wskazał, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać uznany za skuteczny o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w zarzutach (w których zarzucono naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.) ani uzasadnieniu nie wykazano, iż skarżący kasacyjnie dowiódł spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Ustosunkowując się do najdalej idącego zarzutu procesowego naruszenia art. 14 1 § 4 p.p.s.a., należy przypomnieć, że przepis ten zawiera dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie omawianego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów. Natomiast sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, ponieważ uzasadnianie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone, aby umożliwić stronom oraz sądowi kasacyjnemu, prześledzenia rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Oznacza to, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżony wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko judykatury, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów ponoszonych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może oceniać je całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroku NSA z: 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16, 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16, 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodne lub niezgodne z prawem. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności (por. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). Jedynie niezajęcie przez Sąd I instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17).

W ocenie NSA zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób wystarczająco logiczny i jasny przestawia stanowisko WSA w Poznaniu w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji ze strony wnoszącego skargę kasacyjną oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz podjętego przez organ rozstrzygnięcia nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy jeszcze raz podkreślić, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo tylko wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie do takiego uchybienia, które musiałby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, nie doszło. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. Uzasadnienie wyroku w szczególności sposób jednoznaczny wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zauważyć z związku z tym należy że, część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził go do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Z lektury uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji orzekał na podstawie stanu faktycznego oraz prawnego istniejącego w dacie zaskarżonego postanowienia. Sąd wziął pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepis ten nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Oznacza to, że zaakcentowanie przez Sąd I instancji, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ administracji, oraz przyjęcie za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nie może stanowić naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., nawet gdyby stanowisko Sądu było w tym zakresie błędne (zob. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10).

Nieskuteczność zarzutów postawionych w oparci o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, iż zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutu uzupełnić zarzutu zgłoszonego w terminie, powołując nowe jego podstawy, gdyż zarzut w tym zakresie jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a. Przesłanki te stanowią katalog zamknięty. Zatem tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 tej ustawy przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie art. 34 u.p.e.a. To bowiem na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Na związanie organu podstawą prawną zarzutu i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe, przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, ż uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tej ustawy. O zakresie rozpatrzenia sprawy decyduje zatem treść zgłoszonego zarzutu. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym ( zob np. wyroki NSA z: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1371/18; z 23 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 1409/19).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł w terminie przewidzianym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zarzut przedawnienia na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (pismo dnia 31 sierpnia 2018 r., k.161-163 akt administracyjnych). Następnie w zażaleniu na postanowienie wierzyciela - Dyrektora II Oddziału ZUS w Poznaniu - jak i skardze do WSA w Poznaniu kwestionował zasadność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W takiej sytuacji przedmiotem kontroli legalności zaskarżonego postanowienia jest objęty jedynie zarzut przedawnienia. Zakresem tym nie są objęte zarzuty zgłoszone w kolejnych pismach procesowych strony skarżącej. Zarzuty wniesione po terminie nie podlegają rozpatrzeniu, gdyż ani organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy w zażaleniu, skardze czy też skardze kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 23 czerwca 2013 r., sygn. akt I GSK 1409/19).

W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej ujęte w pkt I ppkt 1-4 (z wyjątkiem zarzutu przedawnienia), jako nie podlegające rozpatrzeniu, są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Zobowiązany może natomiast korzystać z innych środków prawnoprocesowych po upływie terminu wskazanego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i sprzeciwiać się prowadzeniu egzekucji.

Nie jest zasadny zarzut przedawnienia należności objętych postępowaniem egzekucyjnym. Zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został powiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W stosunku do należności objętych niniejszym sporem początkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest data odbioru upomnienia dla poszczególnych miesięcy 2012 r., natomiast data wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, tj. 10 października 2017 r., jest końcem zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. Następnie ZUS II Odział w Poznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. ponownie wystawił tytuły wykonawcze obejmujące ww. zaległości, w związku z ujawnieniem nowego składnika majątku – wierzytelności z rachunku bankowego. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Ochrony Środowiska z dnia 8 sierpnia 2018 r., doręczono skarżącemu 24 sierpnia 2018 r. Zatem na dzień ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego należności za okres od 03/2012 r. do 01/2013 r. nie uległy przedawnieniu z uwagi na występujące okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, a nie jak wskazał w skardze kasacyjnej skarżący jego przerwaniu. Natomiast postępowanie egzekucyjne dotyczące należności za okres od 7/2013 do 06/2014, objęte stosownymi tytułami wykonawczymi zostało poprzedzone doręczeniem upomnień z dnia 28 maja 2018 r., które zostały odebrane przez skarżącą spółkę w dniu 18 czerwca 2018 r. Czynności te dokonane zostały przed upływem pięcioletniego terminu przedawniania, o którym mówi art. 24 ust. 4 u.s.u.s.

Wobec niezasadności poniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).