Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 159/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant sekretarz sądowy Weronika Ćwiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024r. sprawy ze skargi G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 29 lutego 2024r., nr SKO.53.277.2024 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. (dalej jako: "strona", "skarżąca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 29 lutego 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2023 r. Z przedłożonych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych wynikał następujący stan prawny i faktyczny sprawy: Burmistrz Miasta W. decyzją z 1 grudnia 2023 r. określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2023 r. w kwocie 80 298,00 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania związane z działalnością gospodarczą: budynki o powierzchni 2.245,83 m² oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 13 503 m².

W odwołaniu od tej decyzji spółka podniosła, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę jej deklaracji, nie zapoznał się ze stanem faktycznym nieruchomości oraz nie uwzględnił obowiązujących przepisów prawa. Zarzuciła, że nie jest możliwe prowadzenie w budynku działalności gospodarczej na skutek zmiany przepisów przeciwpożarowych określających minimalne wymogi co do wymiarów przejść i dróg ewakuacyjnych, co potwierdza decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. Ponadto podniosła, że organ nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Wskazała też, znaczna część gruntów powinna korzystać ze zwolnienia podatkowego jako grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Zarzuciła, że nie uwzględniono poprzedniej korzystnej dla niej decyzji organu odwoławczego. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do definicji legalnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), zgodnie z którą przez pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Jak wskazał organ, stosownie do art. 1a ust. 2a pkt pkt 3 u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się m.in. budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290). W ocenie organu, spółka wadliwie zakwalifikowała część budynków do kategorii tzw. budynków pozostałych, a nie do budynków związanych z działalnością gospodarczą. W obowiązującym stanie prawnym konieczność wykonania prac remontowych czy modernizujących nie powoduje zmiany kwalifikacji podatkowej budynków. Spółka przedłożyła opinię Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z 7 maja 2012 r., w której stwierdzono, że obiekt i teren w O. nie spełnia wymogów przeciwpożarowych. Ponadto przedłożyła protokół Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z 22 marca 2022 r., z którego wynika, że część wyższa obiektu nie jest użytkowana ze względu na to, że drogi ewakuacyjne nie spełniają wymogów przeciwpożarowych, przy czym w budynku od kilku lat trwa remont kapitalny. Zdaniem organu, dokumenty te nie odpowiadają przepisom u.p.o.l., uzależniającym wyłączenie budynku z opodatkowania od wydania ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego. Związek budynku i gruntu z działalnością gospodarczą potwierdza zaś fakt ich ujęcia w ewidencji środków trwałych, a zatem w sprawie nie znajduje zastosowania powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. Wskazano, że spółka prowadzi komercyjną działalność turystyczną, co potwierdzają oferty w portalach pośredniczących w wynajmie lokali wypoczynkowych.

W kwestii zaś możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. organ podniósł, że spółka została wezwana do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej trwałe zajęcie gruntów na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. W odpowiedzi spółka poinformowała, że w ośrodku organizowane były obozy i kolonie letnie dla młodzieży. Nie dotyczy to działki nr [...], na której jest wybudowana tawerna. W ocenie organu, analizowane zwolnienie przewidziane jest dla gruntów, które są trwale zajęte na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży, przy czym trwałe zajęcie oznacza, że na gruntach nie może być prowadzona inna działalność równocześnie bądź wymiennie z obozowiskami i bazami wypoczynkowymi. Grunty te powinny być zatem odpowiednio wydzielone. Z gruntów należących do spółki mogą korzystać nie tylko dzieci i młodzież, ale również inni jej klienci, którzy korzystają z organizowanych przez nią usług rekreacyjnych, czy gastronomicznych. Ponadto wskazano, że wśród rodzajów działalności w rejestrze przedsiębiorców KRS nie wymieniono organizacji wypoczynku skierowanego wyłącznie do dzieci i młodzieży. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 u.p.o.l., art. 191, art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "O.p." poprzez niezbadanie istoty sprawy oraz pominięcie istotnych okoliczności i nieprzeprowadzenia dowodów; 2) naruszenie prawa procesowego polegające na naruszeniu art. 120 i art. 121 O.p. W ocenie skarżącej spółki, organ podatkowy nie uwzględnił złożonej przez spółkę deklaracji, która odzwierciedlała stan faktyczny, nie zapoznał się ze stanem faktycznym nieruchomości oraz nie wziął pod uwagę obowiązujących przepisów prawa. W szczególności przyjął niezgodną z prawdą okoliczność, że stan techniczny budynków uniemożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej wynika wyłącznie z odpowiedzialności podatnika do utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym i wiąże się z obowiązkiem prowadzenia remontów. Strona ponowiła argumentację, że przyczyną uniemożliwiającą prowadzenie działalności nie jest stan techniczny wynikający z zaniedbań czy niewłaściwego utrzymania obiektu, lecz ze zmieniających się przepisów przeciwpożarowych określających m.in minimalne wymogi co do wymiarów przejść i dróg ewakuacyjnych. Wymogów tych nie można spełnić w wyniku remontów, gdyż do dostosowania budynków niezbędne są nie prace remontowe czyli przywracające (odtwarzające) pierwotny stan techniczny, a roboty modernizacyjne będące przebudową, czasami w bardzo rozległy sposób ingerujący w konstrukcję budynku. Niespełnienie warunków przeciwpożarowych powoduje, że w budynku nie można prowadzić działalności gospodarczej, do której budynek został pierwotnie przeznaczony. Na powyższą okoliczność stosowną decyzję wydał Komendant Powiatowy PSP w W. Wobec ograniczenia, a następnie całkowitego zamknięcia obiektów wypoczynku, skarżąca była pozbawiona możliwości prowadzenia działalności. Okoliczność ta nie znalazła jednak odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji. Podniesiono ponadto, że w sprawie nie uwzględniono wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Wskazano również, że znaczna część gruntów powinna korzystać ze zwolnienia na mocy art. 7 ust. 5 u.p.o.l. Organ nie zbadał sprawy i zasłonił się brakiem dokumentacji dotyczącej trwałego przekazania, choć nie wskazał, o jakiego rodzaju dokumenty chodzi. Spółka podniosła też, że grunty zajęte na ogólnodostępne boiska nie są wykorzystywane w działalności, gdyż z boisk tych nie korzystają klienci spółki, lecz mieszkańcy wsi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Rozstrzygany spór pomiędzy stronami postępowania sądowego dotyczył przede wszystkim tego, czy do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy zaliczyć nieruchomości, które nie są faktycznie użytkowane w działalności gospodarczej z uwagi na niespełnienie wymogów przeciwpożarowych. W świetle stanowiska skarżącej spółki, z uwagi na powyższą okoliczność część nieruchomości spółki nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji powinny one zostać na gruncie u.p.o.l. zaliczone do kategorii budynków i gruntów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, skutkiem czego należy je opodatkować obniżoną stawką podatku. Ponadto, zdaniem skarżącej, organy podatkowe powinny uwzględnić wskazania płynące z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, jak również wziąć pod uwagę to, że znaczna część gruntów powinna korzystać ze zwolnienia podatkowego jako grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Natomiast, zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych, brak faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej nie może mieć wpływu na wysokość podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem organów, związek budynku i gruntu z działalnością gospodarczą potwierdza fakt ujęcia budynków i gruntów w ewidencji środków trwałych, jak również fakt, że wbrew twierdzeniom spółki prowadzi ona komercyjną działalność turystyczną, co potwierdzają oferty w portalach pośredniczących w wynajmie lokali wypoczynkowych. Ponadto organ podniósł, że w piśmie z dnia 20 stycznia 2022 r. Spółka poinformowała, że w ośrodku organizowane były obozy i kolonie letnie dla młodzieży. Nie dotyczy to działki nr [...], na której jest wybudowana tawerna. Wskazano, że z gruntów należących do spółki mogą korzystać nie tylko dzieci i młodzież, ale również inni jej klienci, zaś wśród rodzajów działalności w rejestrze przedsiębiorców KRS nie wymieniono organizacji wypoczynku skierowanego wyłącznie do dzieci i młodzieży. Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zdaniem Sądu, wynik literalnej wykładni analizowanego przepisu mógłby wskazywać, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek. Pogląd ten został jednak zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15, a następnie w wyroku z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, w którym Trybunał uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Wyjaśnienia sposobu definiowania relacji związania z prowadzoną działalnością gospodarczą podjął się NSA w wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21. W wyroku tym stwierdzono m.in., że za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu można "(...) uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej (...)". A zatem w sytuacji, gdy przedmiot działalności danego przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do jej prowadzenia. W pozostałych zaś przypadkach z istoty i celu określenia dotyczącego relacji związania z tą działalnością konieczne staje się poszukiwanie pewnych jej przejawów w postaci określonych zachowań podmiotów. Jeżeli zatem w funkcjonowaniu danego podmiotu można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku TK z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, sam fakt prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przykładem podmiotów, których działalność nie ma jednolitego charakteru mogą być agencje państwowe, stowarzyszenia lub fundacje. Taki podmiot może posiadać nieruchomości przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej (składniki przedsiębiorstwa) i nieruchomości służące pozostałym rodzajom działalności. Natomiast jeżeli jedyną formą aktywności podatnika jest wykonywanie działalności gospodarczej, w takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wyrok TK odnosi się do podmiotów prowadzących nie tylko działalność gospodarczą, gdyż jedynie w ich przypadku istnieje potrzeba ustalenia, jaka część majątku związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odniesieniu zaś do przedsiębiorców bądź osób prawnych prowadzących wyłącznie działalność gospodarczą nie jest to potrzebne, ponieważ nieruchomości jako składniki ich przedsiębiorstwa mogą być przeznaczone jedynie do działalności gospodarczej (L. Etel, Co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. w sprawie SK 39/19, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych nr 7/2021). Za powyższym rozumieniem pojęcia "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" opowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 896/21, stwierdzając że związek z działalnością gospodarczą, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W stanie niniejszej sprawy spółka jest właścicielem (współwłaścicielem) gruntów położonych w O. o numerach ewidencyjnych [...] , oznaczonych symbolami Bi – budynek niemieszkalny, Bp – brak budynków. Z włączonego do akt sprawy odpisu KRS wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie: 55.10.Z - Hotele i podobne obiekty zakwaterowania; 56.10.A - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne; 16.23.Z - Produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa; 31.09.Z - Produkcja pozostałych mebli; 32.30.Z - Produkcja sprzętu sportowego; 41.20.Z - Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych; 79.12.Z - Działalność organizatorów turystyki; 93.19.Z - Pozostała działalność związana ze sportem. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że spółka prowadzi komercyjną działalność turystyczną i gastronomiczną (oferty w portalach pośredniczących w wynajmie lokali wypoczynkowych oraz oferty pracy na stanowisku kucharz i kelner). Z powyższych ustaleń wynika, że w funkcjonowaniu spółki można wyodrębnić wyłącznie działalność gospodarczą, a w takiej sytuacji przesłanka związku przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą jest spełniona nawet w sytuacji wyłącznie potencjalnej możliwości wykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej podmiotu. Ponadto z ustaleń postępowania wynika, że budynki i grunty zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, co wskazuje nie tylko na potencjalny, ale rzeczywisty związek z działalnością gospodarczą, skoro nieruchomości wchodzą w skład prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie mogła też zasługiwać argumentacja, że część nieruchomości nie spełnia warunków przeciwpożarowych, co wyklucza prowadzenie w nich działalności gospodarczej. W tym zakresie organy podatkowe słusznie odwołały się do unormowania z art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l. Skoro bowiem nie zachodziła przesłanka określona w tym przepisie, tj. nie została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu, to zastosowanie do tej sytuacji ww. wyroku TK o sygn. akt SK 39/19 stanowiłoby obejście ww. przepisu ustawy. W ocenie Sądu, powołany wyrok TK nie dotyczy takiej sytuacji, w której podatnik wskazuje, że stan techniczny nie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej w niektórych obiektach, zatem są one niewykorzystywane do prowadzonej działalności. Wyrok TK nie ma bowiem zastosowania do wszystkich sytuacji, w których przedsiębiorca posiada nieruchomość, lecz nie wykorzystuje jej z różnych powodów w prowadzonej działalności; musi on wykazać, że jest ona przeznaczona na inne cele niż własne przedsięwzięcie gospodarcze. Sąd ocenił ponadto jako prawidłowe stanowisko organów podatkowych w kwestii możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania spółka poinformowała, że w ośrodku organizowane były obozy i kolonie letnie dla młodzieży, co nie dotyczy działki nr [...], na której jest wybudowana tawerna. W ocenie Sądu, powyższe potwierdza fakt braku zajęcia gruntów na cele określone w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Organ odwoławczy trafnie przy tym akcentował, że trwałe zajęcie gruntów na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży oznacza, że na gruntach nie może być prowadzona inna działalność równocześnie bądź wymiennie z obozowiskami i bazami wypoczynkowymi. Przez "zajęcie" nieruchomości lub ich części należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonywanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu. Zajęcie ma mieć taki charakter, który wyklucza możliwość prowadzenia innej działalności (por. wyrok WSA w Szczecinie z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 115/21; Lex nr 3184603). Wykorzystanie nieruchomości (lub ich części) dla innych podmiotów (np. osób dorosłych, osób prawnych) oznacza, że nie są spełnione warunki zwolnienia (por. wyrok NSA z 6 października 2021 r., sygn. akt III FSK 252/21, Lex nr 3251812). Skoro spółka w stanie niniejszej sprawy nie wykazała, że z należących do niej gruntów mogą korzystać wyłącznie dzieci i młodzież, a przy tym w rejestrze przedsiębiorców KRS jako przedmiotu działalności spółki nie wymieniono organizacji wypoczynku skierowanego wyłącznie do dzieci i młodzieży, to nie było podstaw do zastosowania analizowanego zwolnienia podatkowego. Zauważenia przy tym wymaga, że oparta na analogicznych jak w niniejszej sprawie podstawach skarga spółki dotycząca decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2021 r. została oddalona wyrokiem tut. Sądu z 15 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Ol 305/23 (orzeczenia prawomocne). Wyrok o tożsamej treści zapadł również w dniu 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Ol 16/24 w stosunku do decyzji wymiarowej za 2022 r. Powyższe wskazuje, że powoływane przez stronę okoliczności w zakresie braku wykorzystywania budynku w prowadzonej działalności gospodarczej na skutek niespełnienia wymogów przeciwpożarowych, wskazują na pewien stan trwały, w związku z czym w pełni zrozumiałe jest podjęcie przez stronę działań w celu redukcji obciążających ją zobowiązań podatkowych. Niemniej działania te powinny uwzględniać obowiązujące przepisy prawa i nie mogą się sprowadzać wyłącznie do polemiki ze stanowiskiem organów podatkowych w zakresie charakteru związku przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą, który to związek został przez organy prawidłowo zinterpretowany z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 39/19.

Odnosząc się do wątpliwości skarżącego wyrażonych w piśmie procesowym z dnia 9 września 2024 r. odnośnie wysokości wpisu, Sąd pragnie zauważyć, że skarżący w skardze złożonej do Sądu z dnia 10 kwietnia 2024 r. zaskarżył decyzję w całości i wniósł o uchylenie decyzji w całości (k. 3 akt postępowania sądowego). Wartość przedmiotu sporu została określona zgodnie z wysokością zobowiązania podatkowego. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 25 czerwca 2024 r. (k. 29 akt postępowania sądowego) nie zostało zaskarżone przez stronę postępowania.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 p.p.s.a.