Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1399/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu admininstracji
Powołane przepisy: article: art. 188, 145 PAR 1  LIT. C, 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1190/17 w sprawie ze skargi J.K.czmarza na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017r. znak: [...].


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2018r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1190/17, oddalił skargę J.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W związku z nieprecyzyjnym wskazaniem żądania zawartego we wniosku z [...] listopada 2016 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z [...] listopada 2016 r. wezwał skarżącego do wskazania przyczyn wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 lub 145a lub 145b k.p.a. i o wyjaśnienie, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej przywołaną we wniosku podstawę do wznowienia postępowania.

Skarżący w piśmie z [...] grudnia 2016 r., udzielił odpowiedzi, nadal jednak nie precyzując swojego żądania w zakresie wskazanym w wezwaniu z [...] listopada 2016 r.

Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z [...] września 2013 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.K.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnienia wnioskodawcy zawarte w piśmie z [...] grudnia 2016 r. nie zawierają informacji, do udzielenia których został on wezwany pismem organu I instancji z [...] listopada 2016 r. Samo przywołanie punktów 1, 2, 4 i 6 art. 145 § 1 k.p.a. nie wystarcza zaś, aby wniosek spełniał wymogi formalne do jego rozpatrzenia. Brak jest bowiem wykazania, które dowody zostały sfałszowane, w wyniku jakiego przestępstwa decyzja została wydana i przedłożenia dowodu na tą okoliczność, wykazania interesu prawnego oraz przedłożenia dokumentów z których by wynikał ten interes prawny wnioskodawcy w sprawie przedmiotowego zjazdu oraz wskazania stanowisko jakiego organu wnioskodawca ma na uwadze i dlaczego. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ wskazał, że z wyjaśnienia zawartego w piśmie z [...] grudnia 2016 r. wynika, że o decyzji PWINB z [...] września 2013 r. znak: [...], J.K. dowiedział się z pisma PWINB z [...] lutego 2016 r., otrzymanego [...] lutego 2016 r. Wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony do PINB w P. [...] listopada 2016 r. tj. niemal 9 miesięcy po uzyskaniu informacji o ostatecznej decyzji PWINB, a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z [...] września 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.K. nie zgodził się z ustaleniami organu, jakoby nie dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazał na uzasadnienie wyroku WSA Rzeszowie z 24 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 111/14.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie skargi, pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów pomocy prawnej, podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art 9 k.p.a. Pełnomocnik wyjaśnił też, że skarżący "o fakcie, że może złożyć taki wniosek w terminie 30 dni został poinformowany pismem z [...] lipca 2016, które otrzymał [...] lipca 2016. W dniu [...] sierpnia 2016 r. miał złożyć wnioski o wznowienie postępowania". Dlatego też - zdaniem pełnomocnika skarżącego - dotrzymał terminu do złożenia wniosków, ale "okoliczności te nie zostały w ogóle wyjaśnione".

Podejmując wyrok oddalający skargę, Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie było prawidłowe, natomiast skarga nie jest zasadna. Wskazując na obowiązki organu wynikające z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a mianowicie z art. 6, art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., Sąd stwierdził, że wyrokiem z 17 stycznia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 52/17 WSA w Warszawie uwzględnił skargę J.K. i uchylił zaskarżone postanowienie GINB, wydane również w przedmiocie żądania wznowienia postępowania. O ile jednak we wspomnianej sprawie Sąd dostrzegł naruszenie przez organy wspomnianych zasad nadrzędnych prawa administracyjnego, o tyle w sprawie rozstrzyganej niniejszym wyrokiem uznał, że takich uchybień organowi przypisać nie można. Bez wątpienia analiza wniosku skarżącego, zarówno z [...] września 2016 r., jak i z [...] listopada 2016 r. nasuwać może liczne wątpliwości interpretacyjne. Dlatego też uznać należało, że już treść opracowanego przez PWINB pisma z [...] października 2016 r., skierowanego do skarżącego, wskazuje na wysoką dbałość organu w zakresie wywiązania się z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ bowiem nie tylko w sposób zrozumiały i precyzyjny wyjaśnił, jak należy sporządzić wniosek o wznowienie postępowania i jakie jego elementy są istotne i niezbędne, ale również w sposób zrozumiały nawet dla osoby nieporadnej prawnie wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku. Co więcej, organ I instancji w udzielonej skarżącemu pismem z [...] listopada 2016 r. odpowiedzi na pismo skarżącego z [...] października 2016 r., (stanowiącego odpowiedź na ww. pisma PWINB z [...] października 2016 r.) ponownie wskazał na istniejące braki formalne pisma skarżącego, informując go, że wobec ich nieuzupełnienia organ musi wniosek pozostawić bez rozpoznania. Ponowne wyjaśnienie sprawy przez PWINB nastąpiło w piśmie do skarżącego z [...] stycznia 2017 r., organ dokonał zwięzłego podsumowania stanu sprawy i uczynił to w sposób przejrzysty.

Niezależnie od powyższego, organ I instancji w piśmie z [...] listopada 2016 r., stanowiącym wyjaśnienie istotnych braków, zawartych w piśmie skarżącego z [...] listopada 2016 r., skierowanym do PWINB za pośrednictwem PINB w P. (i zakwalifikowanym następnie, jako kolejny wniosek o wznowienie postępowania), w sposób bardzo wyczerpujący i jasny poinformował skarżącego o charakterze postępowania wznowieniowego i wymaganiach z nim związanych, brakach, jakie zawiera wniosek skarżącego oraz wezwał skarżącego w sposób zrozumiały do uzupełnienia braków formalnych pisma z [...] listopada 2016 r., m.in. poprzez wyjaśnienie, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wniosku.

Na skutek ww. pisma PWINB, skarżący w piśmie z [...] grudnia 2016 r. wyjaśnił, że dochował terminu "30-stu dni (...) a to dlatego, że wg, Waszego pisma z dn. [...].02.16, otrzym; w dn. [...].02.16 o tym się dowiedziałem". To wyjaśnienie, dokonane osobiście przez skarżącego powoduje, że niezasadne jest twierdzenie pełnomocnika skarżącego, jakoby dochował on terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Rację ma natomiast organ I i II instancji, że w takiej sytuacji należało uznać, że złożenie [...] listopada 2016 r. (data wpływu do organu) wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem - i to wielokrotnym - terminowi, wynikającemu z art 148 § 1 k.p.a. lub art. 148 § 2 k.p.a.

Organy I i II instancji słusznie uznały ponadto, że wskazanie przez skarżącego jednostek redakcyjnych art. 145 k.p.a. w postaci przytoczenia treści punktów paragrafu 1 tego artykułu nie wypełnia wymogu wykazania konkretnych i występujących w danej sprawie przesłanek wznowieniowych. O ile można byłoby twierdzić, że wynikającym z zasad ogólnych prawa administracyjnego obowiązkiem organu byłoby prowadzenie postępowania zmierzającego do potwierdzenia, czy dana przesłanka rzeczywiście wystąpiła, o tyle nie można skutecznie prawnie domagać się od organu, aby za stronę ustalał, co jest przesłanką wznowienia. To strona powinna okoliczności takie określić. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który mógłby potwierdzać ogólnikowe i nieodniesione do konkretnej sprawy, mającej być wznowioną, twierdzenie skarżącego, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lub, że decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

Analiza akt sprawy nie potwierdza więc i stawianego przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z [...] stycznia 2018 r. zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, "w szczególności przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a.". Organ nie naruszył zasady prawdy obiektywnej, gdyż działania PWINB zmierzały właśnie do jej ustalenia. Cały niezbędny do rozpatrzenia materiał dowodowy został przez organ zebrany i rozpatrzony, tym bardziej, że w pismach składanych przez skarżącego nie można doszukać się powołania na takie okoliczności lub dowody, które nie zostałyby przez organ I i II instancji zebrane - o ile istniały. Co więcej, pisma organów, kierowane do skarżącego jasno wskazują na te kwestie, które J.K. mógłby wyjaśnić, a więc skoro tego nie uczynił, to trudno od organu wymagać, aby w takim zakresie stronę zastępował. Opisany w niniejszym uzasadnieniu sposób działania organu wprost uzasadnia tezę, że postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a organ - zarówno I jak i II instancji - kierował się zasadami bezstronności i równego traktowania. Organy obu instancji należycie i wyczerpująco informowały skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Należycie czuwały też nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielały mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zatem postanowienie GINB było prawidłowe i w żaden sposób nie naruszało prawa.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J.K. reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, będącego adwokatem, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., przez poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych wobec oparcia się na niekompletnym materiale dowodowym, co doprowadziło do ustalenia nieprawdziwego stanu faktycznego, który nie pozwolił w konsekwencji na podjęcie prawidłowego merytorycznie postanowienia i właściwego wyjaśnienia go w uzasadnieniu;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a, i art. 9 k.p.a. poprzez:

- wadliwe nieuchylenie zaskarżonej decyzji i zaakceptowanie wadliwej, dowolnej a nie swobodnej interpretacji stanu faktycznego przez organy administracji, z pominięciem zasad logiki i przepisów prawa oraz niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, nieprawidłowym prowadzeniem postępowania administracyjnego, w szczególności niedbania o uporządkowane i kompletne zgromadzenie dokumentów w jednym postępowaniu, a przez to wyciągnięcie nieprawidłowego wniosku, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania,

- pominięcie przez Sąd I instancji naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, jakich w toku postępowania dopuściły się organy w postaci działania naruszającego zasady praworządności oraz budowania zaufania obywateli do organów administracji i ich rozstrzygnięć, w szczególności poprzez nieuporządkowaną obszerną korespondencję językiem niezrozumiałym dla skarżącego oraz brak zgromadzenia w jednym postępowaniu kompletnej dokumentacji składanej przez skarżącego.

Przy piśmie z [...] stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego załączył do akt sądowych pismo skarżącego z [...] lutego 2016 r., adresowane do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie, nadane listem poleconym [...] marca 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r., podzielając w pełni stanowisko organów obu instancji, że skarżący składając [...] listopada 2016 r. wniosek o wznowienie postępowania, uchybił terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 k.p.a. lub art. 148 § 2 k.p.a. oraz nie wskazał konkretnych występujących w danej sprawie przesłanek wznowieniowych.

Powyższy pogląd w świetle podniesionych na gruncie rozpatrywanej sprawy zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługuje na aprobatę. Oparte na usprawiedliwionych podstawach są bowiem zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. Rację ma autor skargi kasacyjnej twierdząc, że skarżący w swoich pismach (odpowiedzi z [...] grudnia 2016 r. na wezwanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016r., a następnie w zażaleniu na postanowienie tego organu oraz w skardze do Sądu wojewódzkiego) konsekwentnie podnosił, że informację o toczącym się postępowaniu i wydaniu ostatecznej decyzji [...] września 2013 r. uzyskał z otrzymanego od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pisma z [...] lutego 2016 r., które odebrał [...] lutego 2016 r. Następnie pismem z [...] lutego 2016 r., które zostało nadane [...] marca 2016 r. skierował do organu wniosek o wznowienie postępowania i w treści odnosząc się do pouczenia o możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowania wskazał, że niniejszym taką skargę wnosi. Skarżący kasacyjnie podniósł także w piśmie z [...] grudnia 2016 r., że w piśmie z [...] lipca 2016 r. organ po raz kolejny wskazał mu, iż może złożyć wniosek o wznowienie postępowania i jednocześnie doręczył mu postanowienie z [...] lipca 2014 r., w którym były informacje o decyzji z [...] września 2013 r. Pismo to skarżący odebrał [...] lipca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r. złożył pismo datowane na [...] sierpnia 2016 r., w którym ponownie wskazał, że żąda wznowienia postępowania. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi zaś, że brak w nich zarówno pisma skarżącego z [...] lutego 2016 r. podobnie jak i pisma z [...] sierpnia 2016 r. Zatem stanowisko Sądu I instancji wywiedzione w ślad za organami obu instancji, iż cały niezbędny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony nie zasługuje na aprobatę. Organ I instancji podjął wprawdzie czynności zmierzające do wyjaśnienia rzeczywistej intencji pism skarżącego, który co trzeba podkreślić redaguje je stosunkowo niezręcznie, nieporadnie, a przy tym mało czytelnie (kierując je często omyłkowo do różnych organów, posługując się skrótami, sygnaturami spraw itd.). Nie mniej jednak żaden z organów orzekających w sprawie nie podjął jakichkolwiek czynności celem wyjaśnienia, na jakie konkretnie pismo z [...] lutego 2016 r., nadane [...] marca 2016 r., skarżący powoływał się twierdząc, że dochował terminu do wznowienia postępowania, nie wspominając już o próbie pozyskania wspomnianego dokumentu od skarżącego, celem zweryfikowania wiarygodności jego stanowiska w tym zakresie. Kwestia ta nie została również poddana bliższej analizie w motywach kontrolowanych przez Sąd I instancji rozstrzygnięć, co świadczy o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie art. 107 § 3 k.p.a. Dodać trzeba, że kopia pisma skarżącego z [...] lutego 2016 r. skierowanego co prawda do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie wraz z potwierdzeniem nadania przesyłki poleconej z [...] marca 2016 r. zatytułowanego "Skarga –Sprzeciw, oraz – wniosek o wznowienie postępowań, n/w-.... i uzupełnienie dowodowe, że mam prawa strony do tych postępowań" została złożona przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do akt sądowych rozpatrywanej sprawy w dniu [...] stycznia 2019 r. W tym stanie rzeczy zgodzić się trzeba z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, że organ pierwszej instancji, podobnie jak i organ drugiej instancji oparły się na niepełnym i nieuporządkowanym, a co za tym idzie dowolnie ocenionym materiale dowodowym. Wadliwie uznały przy tym jako pismo inicjujące postępowanie dokument zatytułowany "wniosek" z [...] listopada 2016 r. Wywiedziona na tej podstawie konkluzja o uchybieniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania nie zasługuje na aprobatę. Powyższe uchybienia nie zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji, który kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia uznał, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa a cały niezbędny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony. W rezultacie Sąd I instancji wadliwie orzekł o oddaleniu skargi. W sytuacji gdy organy orzekające w sprawie nie pozyskały kompletnego materiału dowodowego i nie ustaliły poprawnie stanu faktycznego sprawy, odmowa wznowienia postępowania była co najmniej przedwczesna, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący wielokrotnie podnosił, że dochował terminu do wznowienia postępowania i posiada przymiot strony w postępowaniu, co ma istotne znaczenie w świetle powołanej we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec powyższych rozważań trafny jest podgląd autora skargi kasacyjnej, że postępowanie organów administracyjnych obu instancji, przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz swobodnej oceny dowodów. Stwierdzone uchybienia błędnie zaakceptowane przez Sąd I instancji mogły zaś rzutować w istotnym stopniu na wynik sprawy.

Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia przez organy obu instancji, a pominiętą przez Sąd I instancji przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia, jest ustalenie, czy wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnego wyroku z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 52/17, mocą którego uwzględniono skargę J.K. i uchylono postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r. znak [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, organ wykonał zalecenia wynikające z przywołanego orzeczenia i rozpoznał wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PWINB z dnia [...] września 2013 r. znak [...], której to decyzji dotyczy również obecnie toczące się postępowanie. Ustalenia w tym zakresie są istotne dla ostatecznego zakończenia sprawy niniejszej z punktu widzenia obowiązującego w procedurze administracyjnej zakazu wydania decyzji (postanowienia) w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (postanowieniem ostatecznym). Naruszenie res iudicata stanowi przesłankę do stwierdzenia przez organ nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. odgrywa rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1, rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, 15 wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2017 r., str. 879).

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga J.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni uwagi poczynione w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.

Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie orzeczono, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.