Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 253/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.N. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 maja 2023 r. D. N. (dalej: strona skarżąca) wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2023 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał stronę skarżącą do rąk pełnomocnika wnoszącego skargę do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie do sprawy oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwano także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Wezwania powyższe zawierały pouczenia, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 czerwca 2023 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 16 akt sądowych).

Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełniono braku formalnego i fiskalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem odpowiadać wymogom określonym w art. 46 i 47 p.p.s.a.

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W razie braków w tym zakresie, strona skarżąca jest wzywana do ich uzupełnienia w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nieusunięcie tego braku w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Stosownie natomiast do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym wypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Do pism, o których mowa w powołanym przepisie należy również skarga. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zarządzenie Sądu z dnia 21 czerwca 2023 r. o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego i do uiszczenia wpisu od skargi w powyższej wysokości, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 czerwca 2023 r., za pisemnym zwrotnym potwierdzeniem. Zakreślony siedmiodniowy termin do dokonania żądanych przez Sąd czynności upłynął z dniem 7 lipca 2022 r.

W wyznaczonym terminie, a nawet do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie uzupełniono w sprawie braku formalnego i fiskalnego skargi, tj. nie przesłano stosownego pełnomocnictwa, ani nie uiszczono wpisu od skargi. Sąd wskazuje przy tym, że załączona do skargi kopia udzielonego pełnomocnictwa, nie spełniająca wymogów co do formy określonych w art. 37 § 1 p.p.s.a., nie może wywołać skutku prawnego.

Wyjaśnienia przy tym wymaga aspekt sprawy, związany z adresatem wezwania dotyczącego uzupełnienia braku formalnego skargi. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska reprezentowanego przez niektóre składy orzekające sądów administracyjnych, zgodnie z którym Sąd I instancji powinien skierować wezwanie do samego skarżącego w kwestii uzupełnienia braku formalnego skargi. Zdaniem Sądu orzekającego, skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącego, to Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. powinien wezwać pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa i nie jest on zobowiązany - z uwagi na nieusunięcie przez profesjonalnego pełnomocnika w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi - do wzywania samego skarżącego do podpisania środka zaskarżenia. Wezwanie skarżącego do podpisania skargi osobiście, prowadziłoby w istocie do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. W przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie zawsze odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OZ 613/22, z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 459/22; z 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OZ 403/22; z 9 marca 2022 r., sygn. akt I OZ 71/22; z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 367/17; z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OZ 422/21).

W związku z powyższym skargę należało odrzucić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.