Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 923/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.45 ust.3
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 1,3,4,6,8
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
article: art.153, 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za lipiec 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 października 2022 r. nr SKO.4140.1957.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia 30 lipca 2021 r. nr [...] w sprawie określenia A. M. W. Oddział Regionalny w S. wysokości zobowiązania w podatku rolnym za lipiec 2020 r. w kwocie [...]zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 24 czerwca 2020 r. A. M. W. (dalej: "AMW") złożyła korektę deklaracji na podatek rolny związany z przekazaniem posiadanych nieruchomości Skarbu Państwa w trwały zarząd do R. Z. I. w S. (dalej: "RZI"). Zgodnie z datą wydania decyzji, RZI przejął obowiązek podatkowy od lipca 2020 r., co potwierdziła deklaracja na podatek rolny (data wpływu do Urzędu Gminy Ś.: 24 czerwca 2020 r.). W dniu 8 lipca 2020 r. do Urzędu Gminy w Ś. wpłynęły korekty deklaracji, w tym na podatek rolny, złożone przez RZI S.. W korektach RZI wycofał zadeklarowane zobowiązanie podatkowe powołując się na niezrealizowanie do dnia 30 czerwca 2020 r. zapisów art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.); dalej: "u.g.n.", i nieobjęcia przez RZI, w trwały zarząd na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego nieruchomości S. P., oddanych decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w S. w trwały zarząd RZI.

Organ I instancji wskazał, że - zgodnie z art. 45 ust. 3 u.g.n. - objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokołu zdawczo- odbiorczego. Dokument taki został podpisany 7 lipca 2020 r. W związku z tym, przejęcie obowiązku podatkowego RZI przesuwa się na sierpień 2020 r.

Pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. organ I instancji wezwał AMW do złożenia korekty deklaracji DR-1 za rok 2020, tak aby obejmowała ona lipiec 2020. AMW odmówiła, uznając, że datą kluczową dla powstania obowiązku podatkowego jest data uprawomocnienia się decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w S. czyli 9 czerwca 2020 r. W efekcie, organ I instancji, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 lipca 2021 r., określił AMW wymiar podatku rolnego za lipiec 2020 r. w łącznej kwocie [...]zł w skali roku, co podzielone na 12 miesięcy wynosi [...] zł za miesiąc. Jako podstawę prawną organ wskazał przepisy art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333 ze zm.); dalej: "u.p.r.", oraz komunikat Prezesa GUS z dnia 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego za rok podatkowy 2020 (M.P. z 2019 r. poz. 1017).

Od powyższej decyzji AMW wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego oraz domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania. Ponadto, AMW wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu załączonego do odwołania w postaci pisma RZI z dnia 25 czerwca 2020 r. na okoliczność posiadania i korzystania przez RZI z nieruchomości od czerwca 2020 r. oraz zakresu korzystania przez RZI z nieruchomości od czerwca 2020 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 7 stycznia 2022 r. nr SKO.414.2021.2021 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, uznając, iż obowiązek podatkowy w podatku rolnym co do przedmiotów opodatkowania objętych zaskarżoną decyzją, przejść nie może w ogóle na RZI, gdyż "inny tytuł prawny" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r., pochodzić powinien także od właściciela, natomiast AMW, która wydała decyzję o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd, jest odrębną od Skarbu Państwa osobą prawną.

Na powyższą decyzję AMW wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 184/22 uchylił ww. decyzję organu odwoławczego.

Sąd wskazał, że analiza przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r. daje podstawy by sądzić, wbrew stanowisku organu odwoławczego, że ustawodawca zawarł tam jedynie wymóg, aby umowa będąca podstawą posiadania gruntu S. P. była zawarta z właścicielem. Przepis ten nie formułuje analogicznego wymogu odnośnie do "innego tytułu prawnego". Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III FSK 70/21, z którego wynika, że w analogicznym przepisie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mowa jest o dwóch tytułach prawnych, na podstawie których wejście w posiadanie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego czyni ich posiadacza podatnikiem podatku od nieruchomości. Jest to umowa lub inny tytuł prawny. Ustawodawca wskazując na tytuł prawny w formie umowy zastrzegł, iż konieczne jest, aby była ona zawarta z właścicielem, ale dopuścił też możliwość podpisania umowy z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie KOWR - przyp. sądu), która nie jest właścicielem nieruchomości. Takiego zastrzeżenia nie zawarł odnośnie do "innego tytułu prawnego". Użycie przez ustawodawcę spójnika "lub" będącego alternatywą zwykłą, w tym przypadku wskazuje na to, że wystąpienie jednego z wymienionych tytułów prawnych wystarczy dla uznania posiadacza za podatnika.

Sąd, wbrew stanowisku organu odwoławczego, uznał, że decyzja AMW o ustaleniu trwałego zarządu na rzecz RZI w związku z którą następuje przeniesienie posiadania nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz RZI stanowi "inny tytuł prawny", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r. i łączy się z nim przejście obowiązku podatkowego na trwałego posiadacza i z tego powodu orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie jednak sąd wskazał, że wobec powyższego ponownie aktualny staje się spór o moment, w którym posiadanie (a przez to również obowiązek podatkowy) przechodzi na trwałego zarządcę.

Według sądu, nie pozostawia co do tego wątpliwości brzmienie art. 45 ust. 3 u.g.n. Zatem ustalenia zawarte w protokole zdawczo-odbiorczym mają zasadnicze znaczenie dla określenia momentu przejścia posiadania nieruchomości i zarazem obowiązku podatkowego. W wykonaniu decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu powinien zostać sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy, na podstawie którego następuje "objęcie nieruchomości" przez trwałego zarządcę, z którego wynika moment przejścia posiadania na ten podmiot. Wobec tego, nie mogą przesądzać o treści rozstrzygnięcia w sprawie przedkładane przez stronę dokumenty dotyczące kwestii ochrony czy rozliczeń za energię elektryczną. Nie potwierdzają one bowiem jednoznacznie, iż do przekazania posiadania całości spornej nieruchomości doszło przed podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego. Mogą one jedynie potwierdzać, iż RZI przedsięwzięło pewne kroki ku przejęciu nieruchomości, jednak nie potwierdza jednoznacznie przejęcia całości spornej nieruchomości. Jednocześnie, sąd zauważył, że w aktach sprawy brak jest zasadniczego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 7 lipca 2020 r., co nie pozwoliło na kontrolę zasadniczej dla badanej sprawy kwestii, tj. momentu przeniesienia posiadania spornej nieruchomości i przejścia obowiązku podatkowego, a co również skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, aby organ dołączył do akt sprawy protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 7 lipca 2020 r., gdyż stanowi on zasadniczy dowód w badanej sprawie.

W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym, organ odwoławczy uzyskał od organu I instancji, w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, ww. protokół z dnia 7 lipca 2020 r., który został załączony do akt postępowania.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy, opisaną na wstępie decyzją z dnia 21 października 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia 30 lipca 2021 r. w sprawie określenia AMW Oddział Regionalny w S. wysokości zobowiązania w podatku rolnym za lipiec 2020 r. w kwocie [...]zł. Organ odwoławczy odwołał się do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329); dalej: "p.p.s.a.", i w całości ponowił argumentację przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 184/22, wskazując, że momentem istotnym dla powstania obowiązku podatkowego jest protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 7 lipca 2020 r. Skoro dokument ten nosi datę 7 lipca 2020 r., to obowiązek podatkowy wobec AMW ustał dopiero w sierpniu 2020 r., zatem za lipiec 2020 r. zobowiązanie podatkowe ciąży na AMW. Dodatkowo, organ odwoławczy szczegółowo przedstawił podstawę prawną do określenia wysokości zobowiązania podatkowego i sposób jego wyliczenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Nadto, skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 122, art. 187 § 1, art. 199 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.); dalej: "O.p.", poprzez pominięcie istotnych okoliczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie:

- fizyczne przejęcie nieruchomości przez RZI nastąpiło 18 czerwca 2020 r., co wynika z szeregu dokumentów, w tym. m.in. z zapisów podpisanego protokołu zdawczo – odbiorczego; pisma 17 W. O. G., w którym wskazano, iż od 18 czerwca 2020 r. 17 WOG przejmuje i zorganizuje system ochrony obiektu Z. P.;

- odwołujący nie mógł korzystać i nie korzystał z nieruchomości od 18 czerwca 2020r.;

- odwołujący i trwały zarządca RZI w protokole zdawczo - odbiorczym wprost wskazali na stronie 30, iż z dniem uprawomocnienia się decyzji o oddaniu w trwały zarząd kompleksu działek byłego lotniska Z. P., RZI przejął zobowiązanie związane z przekazanym mieniem, a zatem również podatek rolny;

II. art. 122, art. 187 § 1, art. 191, 199a § 1 O.p., poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, z uwagi na przyjęcie przez organ podatkowy, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że objęcie nieruchomości w posiadanie i trwały zarząd przez RZI nastąpiło dopiero na podstawie protokołu zdawczo- odbiorczego;

oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 3 ust. 1 pkt 2, 4 w zw. z art. 6a ust. 1 u.p.r., poprzez jego niezastosowanie i uznanie odwołującego za podatnika podatku rolnego za lipiec 2020 r.;

II. art. 43 ust. 1 u.g.n., poprzez błędne uznanie, że podmiot, któremu oddano w trwały zarząd nieruchomość, nie jest podatnikiem podatku rolnego za lipiec 2020 r.;

III. art. 45 ust. 3 u.g.n., poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż ponoszenie przez RZI zobowiązania z tytułu podatku rolnego możliwe jest najwcześniej po podpisaniu przez strony protokołu zdawczo odbiorczego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz.259); dalej: "p.p.s.a.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie wykonania przez organ odwoławczy zaleceń zamieszczonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 184/22. Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Z brzmienia powołanego art. 153 p.p.s.a. wynika, że zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym powinna dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (S. Hanausek, System Prawa Procesowego Cywilnego, tom 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum, s. 318).

Nadto przepis art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wydając więc w sprawie ponowną decyzję organ oraz sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. – zobowiązani są uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wydanym w sprawie po raz pierwszy wyroku, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu mogło by przestać obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego, co w sprawie nie wystąpiło.

Mając na uwadze przywołane uregulowania prawne, należy stwierdzić, że, po pierwsze – wskazanego wyroku strony nie zaskarżyły skargą kasacyjną; po drugie – przepis art. 153 p.p.s.a. został w pełni zastosowany przez organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Jak prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, w rozpatrywanej sprawie kwestią sporną była kwestia, komu przysługuje przymiot podatnika za lipiec 2020 r. w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania objętych decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w S. z dnia 19 maja 2020 r.

Według podatnika zdarzeniem, od którego należy liczyć powstanie obowiązku podatkowego jest moment, gdy ww. decyzja o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd stała się ostateczna oraz RZI podjął czynności faktyczne na przedmiotowych nieruchomościach, np. zorganizowanie systemu ochrony obiektu, co nastąpiło w czerwcu 2020 r., natomiast – według organu odwoławczego – momentem tym było objęcie w posiadanie nieruchomości oddanej w trwały zarząd z dniem sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego, tj. 7 lipca 2020 r.

Według składu orzekającego, prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że decyzja AMW o ustaleniu trwałego zarządu na rzecz RZI, w związku z którą następuje przeniesienie posiadania nieruchomości S. P. na rzecz RZI, stanowi "inny tytuł prawny" o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r. i łączy się z nim przejście obowiązku podatkowego na trwałego posiadacza.

Nadto, prawidłowo, organ odwoławczy ocenił, że z przepisu art. 45 ust. 3 u.g.n. wynika, iż ustalenia zawarte w protokole zdawczo-odbiorczym mają zasadnicze znaczenie dla określenia momentu przejścia posiadania nieruchomości i zarazem powstania obowiązku podatkowego. "Objęcie nieruchomości", rozumiane jako wejście w jej posiadanie przez trwałego zarządcę, zostało jednoznacznie wskazane w tym przepisie. W wykonaniu decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu powinien zostać sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy, na podstawie którego następuje "objęcie nieruchomości" przez trwałego zarządcę, z którego wynika moment przejścia posiadania na ten podmiot.

Prawidłowo także, odnosząc się do dokumentów przedłożonych przez podatnika, a dotyczących kwestii ochrony czy rozliczeń za energię elektryczną, organ odwoławczy uznał, że nie potwierdzają one, iż do przekazania posiadania "całości spornej nieruchomości" doszło przed podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego. Mogą one jedynie potwierdzać, iż RZI przedsięwzięło pewne kroki ku przejęciu wskazanej nieruchomości, jednak nie potwierdzają przejęcia w posiadanie "całości spornej nieruchomości", na którą to okoliczność wyraźnie wskazywał w swoim wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Potwierdza to dodatkowo zapis w punkcie VI. 14 protokołu zdawczo-odbiorczego, z którego wynika, iż 18 czerwca 2020 r. nastąpiło fizyczne przejęcie nieruchomości oraz kluczy do "części obiektów", a nie do "wszystkich objętych protokołem". Zatem, prawidłowo ustalił organ odwoławczy, że do objęcia nieruchomości w posiadanie przez RZI doszło z dniem podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego, tj. z dniem 7 lipca 2020 r., Tak więc, na podstawie art. 6a u.p.r., obowiązek podatkowy RZI powstał od sierpnia 2020 r., natomiast za lipiec 2020 r. obowiązek ten wciąż spoczywał na AMW.

Według składu orzekającego w sprawie, słusznie także organ odwoławczy, odnosząc się do jednego z zarzutów odwołania, iż zakres podmiotowy obowiązku podatkowego, przedmiot opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego oraz stawki podatkowe określają ustawy podatkowe, wskazał, że przepisy podatkowe wykluczają możliwość swobodnego, w tym umownego, określania momentu powstania obowiązku podatkowego, a więc dla rozstrzygnięcia tej sprawy podatkowej nie może mieć znaczenia zapis w końcowej części punktu V. ww. protokołu, iż obowiązek podatkowy RZI powstaje z dniem uprawomocnienia się decyzji z dnia 19 maja 2020 r. o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd.

Nadto, w ocenie składu orzekającego w sprawie, organ odwoławczy prawidłowo powołał brzmienie przepisów art. 1 oraz art. 4 u.p.r. i do opodatkowania uwzględnił powierzchnie gruntów zadeklarowane pierwotnie przez AMW (ustalenia w tym zakresie nie były niesporne). Zatem, opodatkowaniu podatkiem rolnym za lipiec 2020 r. podlegało [...] ha przeliczeniowych gruntów, położonych w gminie Ś. w obrębie [...], wykazanych w załączniku [...] do deklaracji DR-1 z dnia 7 stycznia 2020 r., w którym wyszczególniono numery działek oraz ich powierzchnie podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym.

Także, w kwestii ustalenia stawek podatkowych, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że skoro AMW, jako agencja wykonawcza, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (art. 5 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o A. M. W. - Dz. U. z 2022 r. poz. 2061), realizuje zadania własne i zlecone, a z akt postępowania wynika, że grunty nie służą działalności gospodarczej AMW, lecz związane są z realizowaniem zadań służącym obronności i bezpieczeństwu państwa, to do gruntów tych nie znajduje zastosowanie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i grunty te powinny być opodatkowane podatnikiem rolnym wg stawki wynikającej z komunikatu Prezesa GUS z dnia 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego za rok podatkowy 2020 (M.P. z 2019 r, poz. 1017) oraz art. 4 u.p.r.

W tej sytuacji, nieuprawnione są zarzuty skargi, zarówno zarzucające naruszenie prawa materialnego jak i procesowego, bowiem organ odwoławczy w pełni zrealizował zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte w wyroku z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 184/22, i prawidłowo ustalił, że w lipcu 2020 r. podatnikiem powinna być skarżąca AMW, a nie RZI.

Wobec powyższego, sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.