Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3423/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia na posiedzeniu niejawnym
Powołane przepisy: article: art 156 par 1 pkt 4 kpa, art 119 pkt 3,  art 145 par 1 pkt 2, art 120 ppsa
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska – Fonfara, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia 1. Stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] 2. Zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego [...] sp. k. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3423/15

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].08.2015 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ) utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...].02.2015 r. nr [...], stwierdzające nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01.2013 r., nr [...], wyjaśniającego treść postanowienia z dnia [...].10.2011 r., nr [...], uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW, na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości S., gmina S.

Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (zwany dalej RDOŚ) postanowieniem z dnia [...].10.2011 r. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW, na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości S., gmina S., na podstawie którego Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...].11.2011 r., nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji tej inwestycji.

[...] spółka komandytowa z siedzibą w W. (zwana dalej Spółką), wnioskiem z dnia 4.12.2012 r. zwróciła się do Wójta Gminy S. o wyjaśnienie zapisu w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczącego ograniczeń prowadzenia prac budowlanych, powołując się na znaczne utrudnienia w realizacji przedsięwzięcia oraz znaczne wydłużenie czasu budowy. Wójt Gminy S. wystąpił do RDOŚ o wyjaśnienie kwestii zawartych w postanowieniu uzgadniającym.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...].01.2013 r. wyjaśnił treść tego postanowienia.

Wyjaśniony zapis dotyczył punktu 1.1. w brzmieniu: "Prace budowlane nalepy prowadzić poza sezonem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od końca lutego do 1 września". W wymienionym postanowieniu wyjaśniającym stwierdzono, iż poprzez ten zapis rozumie się prowadzenie prac ziemnych związanych z przemieszczaniem gruntów stanowiących siedlisko zwierząt, w tym ptaków. Ograniczenie dotyczące prowadzenia prac w sezonie lęgowym, tzn. od 1 marca do 31 sierpnia, według RDOŚ, odnosiło się jedynie do robót ziemnych związanych z przemieszczaniem darni i gleby. Za dopuszczalne z kolei uznano wykonywanie pozostałych prac — jako mniej uciążliwych dla środowiska i nie oddziałujących negatywnie na przyrodę, w czasie całego roku.

Wnioskiem z dnia 23.04.2014 r. Stowarzyszenie "[...]" zwróciło się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...].01.2013 r. Podniosło, iż kwestionowane postanowienie wyjaśniające zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 113 § 2 K.p.a.

GIOŚ poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01.2013 r.

W rezultacie postanowieniem z dnia [...].02.2015 r., nr [...], GIOŚ stwierdził nieważność postanowienia RDOŚ z dnia [...].01.2013 r., wyjaśniającego treść postanowienia z dnia [...].10.2011 r., uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie przedmiotowej elektrowni wiatrowej.

[...] Spółka komandytowa, zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Spółki nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania nieważnościowego, która winna skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowości tej upatrywała w fakcie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia RDOŚ z dnia [...].01.2013 r. zostało wszczęte w dniu 14 października 2014 r., tymczasem realizacja inwestycji została zakończona w dniu 7 października 2014 r., o czym świadczy wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. zawiadomienie z dnia 27 października 2014 r., informujące o braku zgłoszenia sprzeciwu co do zakończonych robót budowlanych.

Obowiązek wygasł więc w momencie zakończenia budowy elektrowni wiatrowej.

Wobec tego, analiza możliwości dokonania przez RDOŚ wyjaśnienia pojęcia "prace budowlane" pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia dla przeprowadzonych do tej pory robót budowlanych. O konieczności wyjaśnienia pojęcia "prace budowlane'' świadczył fakt, że jest to pojęcie niejasne i niezdefiniowane w żadnym akcie prawnym, które w zaistniałym stanie faktycznym wymagało natychmiastowego wytłumaczenia. Jeśli doszło nawet do naruszenia art. 113 § 2 K.pa., to nie w sposób rażący.

Organ odwoławczy podzielił swe stanowisko wyrażone w poprzedzającym postanowieniu, które utrzymał w mocy, że argumentacja Spółki dotycząca uprzedniego zakończenia prac budowlanych w ramach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie może stanowić przeszkody uniemożliwiającej badanie w nadzwyczajnym trybie postępowania legalności aktu administracyjnego -postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01. 2013 r., nr [...], wyjaśniającego treść postanowienia uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia. Charakter prawny rozważanej instytucji nie uzależnia bowiem wszczęcia postępowania administracyjnego od okoliczności wykonania części lub całości uprawnień lub obowiązków wynikających z decyzji lub postanowienia, wobec czego brak jest podstaw do uznania bezprzedmiotowości rozpatrywanej sprawy. Zdaniem GDOŚ, nie istniały zatem przeszkody formalne ani materialne do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia wyjaśniającego.

W postanowieniu wyjaśniającym z dnia [...].01.2013 r. doszło zatem, w ocenie GDOŚ, do naruszenia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. art. 113 § 2 K.p.a. Wykładany zapis był jednoznaczny i nie wymagał wyjaśnień. Za nieprawidłowe, w ocenie GDOŚ należało uznać przyjęcie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. wykładni, według której "ograniczenie dotyczące prowadzenia prac w sezonie lęgowym od 1 marca do 31 sierpnia dotyczy jedynie robót ziemnych związanych z przemieszczaniem darnii i gleby; dopuszczalne jest natomiast wykonywanie pozostałych prac — jako mniej uciążliwych dla środowiska i nie oddziaływujących negatywnie na przyrodę, w czasie całego roku". Zapis ten należało rozumieć jako bezwzględny zakaz prowadzenia czynności faktycznych związanych z budową obiektu budowlanego, jakim była w rozpatrywanej sprawie elektrownia wiatrowa we wskazanym okresie (od początku września do końca lutego).

Tym samym rażąco naruszono dyspozycję wyrażoną w art. 113 § 2 K.p.a., bowiem w istocie zmieniono merytoryczną treść.

We wniesionej skardze [...] spółka komandytowa z siedzibą w W. zarzuciła:

1/. naruszenie art.156 § 1 pkt. 4 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., art. 28 i art.10 K.p.a., poprzez skierowanie postanowienia do Skarżącego w sytuacji, gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW na działce o nr ew. [...] w m. S., gmina S. z dnia [...].11.2011 r., nr [...], wydana przez Wójta Gminy S. (czyli decyzja środowiskowa) została ostatecznie przeniesiona ze Skarżącego na [...] spółka z o. o. z siedzibą w I., co doprowadziło do skierowania postanowienia dotyczącego stwierdzenia nieważności obowiązku wynikającego z treści tej decyzji środowiskowej, do podmiotu nie będącego już stroną postępowania i do podmiotu, którego praw i obowiązków nie określa to postanowienie;

2/. naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia wyjaśniającego RDOŚ z dnia [...].01.2013 r., pomimo zakończenia robót budowlanych związanych w elektrownią wiatrową w m. S., gmina S. przed datą wydania postanowienia GDOŚ z dnia [...].02.2015 r., a w konsekwencji wygaśnięcia obowiązku, którego treść była wyjaśniona przez postanowienie RDOŚ;

3/. naruszenie art. 113 § 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że postanowienie RDOŚ wyjaśniło treść postanowienia uzgadniającego z dnia [...].10.2011 r. w sposób niedopuszczalny i w konsekwencji doprowadziło do zmiany merytorycznej pierwotnego rozstrzygnięcia;

4/. naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że postanowienie wyjaśniające RDOŚ zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze podniesione zarzuty Spółka wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania w całości.

2. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

3. przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów wymienionych szczegółowo w treści Skargi

a. na okoliczność przeniesienia przedmiotowej decyzji środowiskowej na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz

b. na okoliczność zakończenia realizacji inwestycji w październiku 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał za częściowo trafne zarzuty skargi. Wniósł wobec tego o stwierdzenie nieważności postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].08.2015 r., bądź o uchylenie go i umorzenie postępowania toczącego się przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że faktem jest, iż postępowanie zainicjowane przez [...] sp. k. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej postanowienia z dnia [...].08.2015 r., było obarczone nieprawidłowością w postaci rozpatrzenia wniosku podmiotu nieuprawnionego do występowania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Zaistniała sytuacja wynikała z faktu, że zarówno w aktach przedmiotowej sprawy, jak również we wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 13 marca 2015 r., brak było jakiejkolwiek informacji o cesji uprawnień wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na inny podmiot, co uniemożliwiło GDOŚ prawidłowe zweryfikowanie kręgu stron przedmiotowego postępowania. Wobec tego GDOŚ przychylił się do żądania Skarżącego podmiotu w zakresie stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a. (decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie), nieważności postanowienia z dnia [...].08.2015 r., nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie z dnia

[...].02.2015 r., nr [...], stwierdzające nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01.2013 r., nr [...], wyjaśniającego treść postanowienia z dnia [...].10.2011 r., nr [...], uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 3 MW, na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości S., gmina S., bądź uchylenia tego postanowienia i umorzenia postępowania w tym zakresie.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uznał natomiast za uzasadnione wszystkich stawianych przez Spółkę zarzutów i nie uwzględnił w całości zgłoszonych wniosków, wobec czego nie mógł skorzystać z autokontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia GDOŚ, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga częściowo oparta została na uzasadnionych podstawach, bowiem oba postanowienia GDOŚ skierowane zostały do podmiotu nie będącego stroną tego postępowania.

W pierwszej kolejności należy zatem zauważyć, że stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. decyzja skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie jest nieważna. Organy rozstrzygające daną sprawę administracyjną zobowiązane są zatem do ustalenia - za pomocą wszelkich środków dowodowych - aktualnego kręgu stron postępowania (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 148/11, LEX nr 1120598). Bez znaczenia w niniejszym postępowaniu pozostają natomiast przyczyny, dla których podmiot będący stroną postępowania utracił ten status oraz przyczyny, dla których organ nadzoru okoliczności tych nie ustalił. Kwestie te stanowią przedmiot rozważań i rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu, które - w rozpatrywanej sprawie -dotyczyło przeniesienia przedmiotowej decyzji środowiskowej na inny podmiot.

W postępowaniu nieważnościowym, tyczącym postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01.2013 r., nr [...], wyjaśniającego treść postanowienia z dnia [...].10.2011 r., nr [...], uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW, na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości S., gmina S., GDOŚ nie był uprawniony do badania zdarzenia prawnego, które tę zmianę spowodowało, a w efekcie stało się podstawą następstwa prawnego.

Wobec tego GDOŚ zobowiązany był do ustalenia i odnotowania tego faktu jako elementu stanu faktycznego sprawy i wyciągnięcia z niego właściwych wniosków co do zakresu podmiotowego prowadzonego postępowania (por. pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 478/13, http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, trafnie zarzucono w skardze, a stanowisko to podzielił GDOŚ, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].08.2015 r. nr [...], którym organ utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...].02.2015 r., nr [...], stwierdzające nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01.2013 r., nr [...], wyjaśniającego treść postanowienia z dnia [...].10.2011 r., nr [...], uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW, na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości S., gmina S. - zostało skierowane do podmiotu, który nie był stroną tego postępowania, a w dodatku wydano je na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez ten podmiot.

W sprawie bezsporne jest, że decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...].11.2011 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW na działce o nr ew. [...] w m. S., gmina S. została ostatecznie przeniesiona ze Skarżącego na [...] spółka z o. o. z siedzibą w I. (Sąd uwzględnił wniosek dowodowy Strony). Nastąpiło to decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...].01.2013 r., nr [...], (zwaną dalej decyzją przenoszącą), w wyniku czego postanowienie dotyczące stwierdzenia nieważności obowiązku wynikającego z treści tej decyzji środowiskowej, skierowane zostało do podmiotu niebędącego już stroną postępowania i do podmiotu, którego praw i obowiązków w tej dacie nie określało to postanowienie.

Należy jednakże mieć na uwadze również i to, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2015 r. nr [...], stwierdzające nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01.2013 r., nr [...], wyjaśniającego treść postanowienia z dnia [...].10.2011 r., nr [...], uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3 MW, na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości S., gmina S. także zostało skierowane do podmiotu, który nie był wówczas stroną tego postępowania. W istniejącym stanie rzeczy, także i to postanowienie z dnia [...].02.2015 r. wydane zostało przez GDOŚ w warunkach zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro miało miejsce po uostatecznieniu się decyzji przenoszącej z dnia [...].01.2013 r., nr [...]. Mimo przytoczonych okoliczności, po wszczęciu owego postępowania nieważnościowego, GDOŚ umożliwił m. in. [...] spółce komandytowej z siedzibą w W. zapoznanie się z aktami sprawy i złożenie ewentualnych uwag i wniosków. Spółka ta, bezpodstawnie uznana za stronę tego postępowania nieważnościowego, przedłożyła uwagi odnośnie realizacji przedmiotowej inwestycji, a postanowienie GDOŚ z [...].02.2015 r. w kilku miejscach nawiązało do tych uwag. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że GDOŚ nie miał wiedzy na temat przeniesienia przedmiotowej decyzji środowiskowej na inny podmiot.

Wobec poczynionych ustaleń, niekwestionowanych przez Strony, oba postanowienia GDOŚ (z [...].02.2015 r. oraz z [...].08.2015 r.) skierowane zostały, w ocenie Sądu, do podmiotu niebędącego stroną w sprawie (występującego natomiast jako strona w ich rozdzielnikach), w obu postępowaniach odbierano od tego podmiotu oświadczenia, a wreszcie rozpoznano złożony przez [...] spółkę komandytową z siedzibą w W. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazane okoliczności musiały prowadzić do stwierdzenia nieważności obu przedmiotowych postanowień.

Jednocześnie należy stwierdzić, że przez fakt rozpoznania przez GDOŚ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez [...] spółkę komandytową z siedzibą w W., podmiot ten stał się stroną tego postępowania w znaczeniu procesowym, wobec czego przysługiwało mu prawo złożenia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie GDOŚ z dnia [...].08.2015 r. nr [...].

W tym stanie rzeczy, przedwczesne stałoby się dokonywanie przez Sąd oceny, czy merytorycznie postanowienia te były prawidłowe. Odnotować należy jedynie, że co do zasady, trafny jest pogląd GDOŚ, iż argumentacja Spółki dotycząca zakończenia prac budowlanych w ramach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie mogła stanowić przeszkody uniemożliwiającej kontrolę legalności - w nadzwyczajnym trybie postępowania - aktu administracyjnego, którym w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].01. 2013 r., nr WOOŚ. [...], wyjaśniające treść postanowienia uzgadniającego warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ nadzoru prowadząc to postępowanie, zobowiązany był jednak do rozważenia, czy w sprawie nie znajdował zastosowania art. 156 § 2 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., a więc winien ocenić, czy kwestionowane postanowienie nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych.

Wymaga odnotowania, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skorzystał z tej możliwości i rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - orzekł jak w pkt. 1 sentencji.

O kosztach postępowania – w pkt 2 sentencji - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpoznając sprawę na skutek wszczęcia przedmiotowego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, organ nadzoru zastosuje się do wskazań i oceny prawnej, zawartych w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. W szczególności prawidłowo ustali krąg stron tego postępowania nieważnościowego. W tym celu sprawdzi m. in., czy nie doszło do wydania kolejnej decyzji przenoszącej przedmiotową decyzję środowiskową. Następnie zaś ustali, czy istnieją nadal przesłanki do prowadzenia tego postępowania nadzwyczajnego, a w razie potwierdzenia zasadności jego prowadzenia rozważy, czy do postanowienia wyjaśniającego RDOŚ z dnia [...].01.2013 r., nr [...] nie znajduje zastosowania art. 156 § 2 K.p.a. (część druga).