Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4144/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121, art. 122  i art. 123 , art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b), art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 11
journal: Dz.U. 2012 poz 1112
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 780/20 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 2 października 2020 r. nr 0401-IEW.4123.11.2020 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 16 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 780/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. M. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 2 października 2020 r., nr 0401-IEW.4123.11.2020 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego wiceprezesa zarządu spółki za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r.

Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości.

Skargę kasacyjną oparł na podstawie naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz niedokonanie wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym dokonanie niewłaściwej kontroli organów podatkowych i niezastosowanie środka określonego w ustawie tj. w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a);

2. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b), art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: o.p.), poprzez nieuprawnione przypisanie skarżącej popełnienia przestępstwa skarbowego

w sprawie będącej przyczyną wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności i na tej podstawie przyjęcie, że wobec skarżącej nie może mieć zastosowania art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p.;

3. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 120, art. 121 § 1 o.p.

w zw. z art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 i 1529, dalej: u.p.u.n.) poprzez naruszenie zaufania obywateli do organów podatkowych, w sytuacji gdy nie wykazano, że skarżąca faktycznie miała obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości w roku 2015, w sytuacji gdy spółka nadal funkcjonowała i była w pełni wypłacalna;

4. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122

i art. 123 o.p., z uwagi na usankcjonowanie przeprowadzenia postępowania bez uwzględnienia wskazanych w ww. przepisach zasad, naruszając tym samym słuszny interes skarżącej oraz interes społeczny;

5. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1,

art. 123 o.p., poprzez usankcjonowanie prawidłowości postępowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w zakresie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego zaległości tej spółki

z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2014 r.

co stanowi podstawy skargi kasacyjnej stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym autor skargi kasacyjnej wniósł o:

1. rozpoznanie sprawy wywołanej niniejszą skargą kasacyjną przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie,

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania,

3. zasądzenie od organu na kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, stosownie do postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., orzekał w granicach danej sprawy, w pełnym zakresie zbadał zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącą zarzutów. Sama odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez skarżącą, nie pozwala na podważanie prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.

Nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten może zostać naruszony, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność. W rozpoznawanej sprawie WSA w Bydgoszczy ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawidłowości tego stanowiska nie mieści się w granicach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z kolei przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się - innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy).

Skarżąca wskazując na naruszenie ww. art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wywiodła, iż powyższe doprowadziło do niezastosowania środka określonego w ustawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zarzut ten jest niezrozumiały, ponieważ zarzucając naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania skarżąca stwierdziła, że doprowadziło to do nieuchylenia decyzji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b), art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez nieuprawnione przypisanie skarżącej popełnienia przestępstwa skarbowego w sprawie będącej przyczyną wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności i na tej podstawie przyjęcie, że wobec skarżącej nie może mieć zastosowania art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p.

Wbrew zarzutom skarżącej, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, w szczególności zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który następnie poddały swobodnej ocenie.

Zakres przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania determinowany był przepisem prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie, tj. art. 116 § 1 o.p. Zgodnie z tą regulacją za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Według art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

W kontrolowanej sprawie nie było podstaw do oceny zarzutów dotyczących prawidłowości decyzji wymiarowej wydanej w stosunku do spółki. Decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej jest odrębną decyzją od decyzji wymiarowej adresowanej do podatnika. Oba rozstrzygnięcia dotyczą różnych podmiotów, mają też zasadniczo inny przedmiot. Przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z: ustaleniem i istnieniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność, zakresem należności objętych odpowiedzialnością, a także określeniem terminu płatności należności (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2009, s. 527/528). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się więc kwestii związanych z prawidłowością ustalenia istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z 31 marca 1995 r., SA/Wr 1671/94). W konsekwencji okoliczności wydania w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. nie mogą być przedmiotem zarzutów w przedmiotowej sprawie.

W kontrolowanym postępowaniu ustalono, że skarżąca pełniła funkcję wiceprezesa zarządu spółki od 9 października 2008 r. do 22 czerwca 2017 r., a więc również w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego za grudzień 2014 r. Wykazano również, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Spełnione zostały zatem obie przesłanki pozytywne umożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Skarżąca nie podważyła tych ustaleń.

W zakresie przesłanek negatywnych skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odnośnie przesłanek związanych z ustaleniem istnienia podstaw do ogłoszenia upadłości spółki, nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż zaskarżonym wyrokiem sąd naruszył art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 11 u.p.u.n. W niniejszej sprawie organy podatkowe, uwzględniając nieuregulowane płatności w podatku od towarów i usług ustaliły, że wystąpiła niewypłacalność spółki (art. 11 ust. 1 u.p.u.n.) i skarżąca miała obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Wniosek taki nie został jednak złożony. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że dla ustalenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości w kontekście art. 11 ust. 1 u.p.u.n. znaczenie ma wyłącznie ustalenie, czy dłużnik nie wykonuje zobowiązań, które są wymagalne. W przepisie tym ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, a konkretnie zaniechaniem - zaprzestaniem płacenia długów. Skoro spółka nie uregulowała zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. w wymaganym terminie, to nieuregulowanie tych zobowiązań skutkowało uznaniem jej za niewypłacalną i w konsekwencji przyjęciem, że skarżąca nie złożyła w wymaganym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości.

Skarżąca nie wykazała też, że nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że zaistniały przyczyny, które uniemożliwiały jej zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Brak prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej postępowania wymiarowego nie dowodził, że nie istniała zaległość podatkowa i nie stanowił przesłanki usprawiedliwiającej niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

Jak trafnie argumentowały organy podatkowe oraz WSA w Bydgoszczy, w okresie, w którym upłynął termin płatności zobowiązań skarżąca pełniła funkcję wiceprezesa zarządu spółki, powinna mieć zatem wiedzę o finansach i zobowiązaniach tego podmiotu. Nie było podstaw do uznania, że pomimo zachowania należytej staranności, obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły jej podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego. Jak wskazano powyżej, spółka nie regulowała zobowiązań podatkowych, co stanowiło podstawę do stwierdzenia jej niewypłacalności, zaś skarżąca, jako wiceprezes zarządu, miała możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w wymaganym terminie. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska skarżącej, że jej zachowanie mieściło się w dyspozycji art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p., ponieważ nie można uznać, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło z przyczyn przez nią niezawinionych.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, o braku możliwości zastosowania art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. nie zadecydowało zatem przypisanie popełnienia przestępstwa skarbowego w sprawie będącej podstawą wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności. W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji odwołał się rzeczywiście do treści decyzji w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. oraz do wydanego w następstwie tej decyzji wyroku, gdzie przyjęto, że osoby pełniące funkcje zarządcze w spółce oraz prokurenci działając wspólnie i w porozumieniu ukształtowali łańcuchy dostaw towaru, doprowadzając do uszczuplenia należności budżetowych, chcąc jednocześnie osiągnąć bezprawną korzyść podatkową w postaci zmniejszenia własnych zobowiązań podatkowych. Była to jednak tylko dodatkowa argumentacja podniesiona w kontekście art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p., która w tym przypadku nie przesądzała o braku wystąpienia tej przesłanki.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122 i art. 123 o.p. WSA w Bydgoszczy zasadnie uznał, że organy podatkowe nie naruszyły ww. przepisów Ordynacji podatkowej. Postępowanie podatkowe nie uchybiało zasadzie budzenia zaufania do organów podatkowych. Organy wyjaśniły zasadność podjętego rozstrzygnięcia, a w toku postępowania podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu i przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 120, art. 121 § 1 i art. 123 o.p. poprzez usankcjonowanie prawidłowości postępowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w zakresie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2014 r.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 27 sierpnia 2020 r. (uzupełnionym pismem z 25 września 2020 r.) pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organu o zawieszenie postępowania w sprawie odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Bydgoszczy z 20 grudnia 2017 r., I SA/Bd 914/17. Postanowieniem wydanym w dniu 23 października 2020 r., a zatem po wydaniu decyzji w sprawie odpowiedzialności skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej umorzył postępowanie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że kwestia zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącej stanowi odrębną sprawę i na wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcia przysługują oddzielne środki zaskarżenia. Nadto podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest doręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p.). Dopóki taka decyzja pozostaje w obrocie prawnym, nie występują przeszkody w prowadzeniu postępowania wobec osoby trzeciej. W przypadku wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, osoba trzecia może domagać się wznowienia postępowania z tej przyczyny, że została uchylona decyzja, na której oparto decyzję w przedmiocie jej odpowiedzialności podatkowej. Przeniesienie na członka zarządu spółki kapitałowej odpowiedzialności za zobowiązania tej spółki nie jest uzależnione od prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego wobec spółki z tytułu tych zobowiązań. To, że w momencie przeniesienia odpowiedzialności na skarżącą decyzja wymiarowa wobec spółki nie była jeszcze prawomocna, nie ma więc znaczenia.

Nie daje także podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej podniesiony na rozprawie fakt wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 8 grudnia 2023 r., sygn. I FSK 761/18, w którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 12 grudnia 2017 r., sygn. I SA/Bd 914/17 oraz decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 7 sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2014 r. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Przyjęcie w art. 133 § 1 zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 133). W dniu wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 7 sierpnia 2017 r. Uchylenie tej decyzji na etapie postępowania kasacyjnego nie pozwala na uwzględnienie tej okoliczności przez Naczelny Sąd Administracyjny, który musi uwzględnić regulacje art. 133 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., a także art. 183 § 1 p.p.s.a. Okoliczność tą należy rozpatrywać jako przesłankę uruchomienia trybu nadzwyczajnego w celu wzruszenia decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącej, jako byłej wiceprezes zarządu spółki za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

sędzia NSA Anna Dalkowska sędzia NSA Bogusław Woźniak sędzia NSA Jacek Pruszyński[pic]