Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2191/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 par. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. RP od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 393/14 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. RP na rzecz P. Spółki z o.o. w W. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014r., objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2013r. w przedmiocie odmowy wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego, w pkt. 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] października 2013 r.; w pkt. 2 uchylił postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2012 r. o dopuszczeniu organizacji Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej do udziału w postępowaniu, w części dotyczącej wniosku P. Sp. z o.o.; w pkt. 3 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz w pkt. 4 orzekł o kosztach postępowania.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., po rozpatrzeniu wniosku P. Sp.

z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy – Prezes UTK utrzymał w mocy decyzję własną

z dnia [...] października 2013 r. odmawiającą wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji podkładów kolejowych strunobetonowych typu PS-94P. W uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy i wskazał, że P. Sp. z o.o. (dalej: spółka)

w dniu 22 listopada 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie na czas nieokreślony świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego dla podkładu strunobetonowego typu PS-94P. Następnie organ wskazał, że w toku postępowania z wniosku spółki uzyskał dwa odmienne stanowiska P. S.A. odnośnie ww. podkładów i stwierdził tym samym, że nie przedstawiono jednoznacznej opinii zarządcy infrastruktury kolejowej, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu (Dz. U. z 2012 r., poz. 919; dalej: rozporządzenie w sprawie świadectw).

Organ podał też, że na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 w związku z art. 123 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U.

z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r.

o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.; dalej u.t.k.), postanowieniem z dnia 24 grudnia 2012 r. dopuścił do udziału w toczącym się postępowaniu w charakterze strony organizację Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też: organizacja), uznając za zasadną argumentację przedstawioną we wniosku, iż przedmiot postępowania toczącego się przed Prezesem UTK pozostaje w ścisłym związku z celami statutowymi organizacji. Następnie na podstawie wniosku skarżącej spółki z dnia 8 stycznia 2013 r. o utajnienie niektórych dokumentów w toczącym się postępowaniu, ograniczył organizacji prawo wglądu do materiałów dowodowych.

Odnosząc się do uzasadnienia wniosku P. Sp. z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes UTK stwierdził, że skarżąca nie dostarczyła żadnych nowych dowodów, ani jednoznacznej opinii zarządcy infrastruktury, niezbędnej do wydania świadectwa. Nie podzielił również zarzutów naruszenia art. 7, art. 8 i art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. podnosząc, że dopuszczenie Pracodawców RP do postępowania nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, które było negatywne z uwagi na niedostarczenie wymaganej dokumentacji.

Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 7 a i b u.t.k. poprzez niezapewnienie przeciwdziałania praktykom monopolistycznym podnosząc, że

w postępowaniach o udzielenie świadectwa, trudno jest twierdzić, że P. S.A. nadużywa pozycji dominującej jako zarządca infrastruktury kolejowej poprzez niewydawanie oceny.

W skardze na opisaną decyzję P. Sp. z o.o. podniosła m.in. wątpliwości co do umocowania Zastępcy Dyrektora Biura Dróg Kolejowych P. S.A. do wydania opinii technicznej o elementach infrastruktury kolejowej (pismo z dnia 6 września 2012 r.), jak również zakwestionowała dopuszczenie organizacji pracodawców do udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do wydania decyzji negatywnej w rozpatrywanej sprawie. Sąd wskazał, że stosownie do § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie wykazu typów budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego, typów urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz typów pojazdów kolejowych, na które są wydawane świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu (Dz. U. z 2012 r., poz. 911; dalej: rozporządzenie w sprawie wykazu), obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji, do wniosku o wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego wnioskodawca zobowiązany był dołączyć dokumentację techniczną, tj. warunki techniczne wykonania i odbioru, dokumentację techniczną dla budowli, porozumienie w sprawie wykonania prób eksploatacyjnych, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, wraz z ich programem – w przypadku nowych typów budowli lub konieczności przeprowadzenia prób eksploatacyjnych, opinię techniczną wydaną przez zarządcę infrastruktury lub użytkownika bocznicy kolejowej – w przypadku typów budowli po przeprowadzonych próbach eksploatacyjnych, opinię jednostki upoważnionej. Jak wynika z akt sprawy, spółka dołączyła pozytywną opinię techniczną Biura Dróg Kolejowych P. S.A. z dnia 6 września 2012 r., spójną

z pozostałymi dokumentami dołączonymi do wniosku skarżącej, w szczególności z: opinią Instytutu Kolejnictwa z dnia 16 sierpnia 2012 r. pt. "Badania eksploatacyjne podkładów strunobetonowych PS 94 P, produkcji P. Sp. z o.o. wraz

z wynikami badań eksploatacyjnych", a także opinią Centrum Naukowo-Technicznego Kolejnictwa z dnia 13 października 2009 r. Jednocześnie pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. Prezes P. S.A. – nie kwestionując kompetencji Biura Dróg Kolejowych P. S.A. do wydawania opinii technicznych – stwierdził, że zakres opinii z dnia 6 września 2012 r. został ograniczony wyłącznie do kilku wskazanych w niej elementów, a więc nie obejmuje ona kompleksowej oceny podkładów skarżącej. W oparciu o pismo tej treści, organ odmówił skarżącej wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji, przyjmując że strona nie przedstawiła wymaganej przepisami, powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu, oceny technicznej zarządcy infrastruktury.

W ocenie Sądu, organ nie zbadał jednak, czy Prezes P. S.A. posiadał umocowanie do samodzielnej reprezentacji zarządcy infrastruktury, a w konsekwencji, czy w ogóle pismo z dnia 15 kwietnia 2013 r. mogło stanowić opinię techniczną w rozumieniu § 2 pkt 1 lit. b cyt. rozporządzenia. Zdaniem WSA, organ w sposób dowolny oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na informacji Prezesa P. zawartej w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r., pomimo iż jego obowiązkiem było wezwanie zarządcy infrastruktury do przedstawienia wyczerpującej pod względem merytorycznym opinii technicznej, tak aby możliwa była ocena ewentualnej niezgodności podkładów kolejowych skarżącej z wymaganiami technicznymi określonymi w przepisach prawa.

Sąd nie podzielił również stanowiska Prezesa UTK w kwestii dopuszczenia organizacji społecznej Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej do udziału w toczącym się postępowaniu. WSA przypomniał, że w świetle orzecznictwa, cele i działalność statutowa organizacji społecznej muszą być na tyle szczegółowo określone, aby możliwe było ustalenie, że działalność ta wiąże się ściśle z przedmiotem sprawy. Wskazanie zatem w celach statutowych na ogólnie ujętą ochronę interesów jej członków, nie przesądza, że są one zbieżne z przedmiotem postępowania do którego dopuszczenia domagała się organizacja społeczna. Z § 4 statutu organizacji wynika, że podstawowym jej celem jest ochrona praw pracodawców i wspieranie ich interesów gospodarczych i niegospodarczych wobec organów władzy i administracji publicznej oraz innych organizacji interesu zbiorowego, w tym związków zawodowych. W ocenie Sądu, z treści tego zapisu – pomimo jego ogólnego charakteru – wynika, że działalność organizacji dotyczy tylko określonej grupy podmiotów będących pracodawcami

i ograniczona jest do ochrony wyłącznie ich interesów gospodarczych oraz niegospodarczych, co potwierdzają zadania wyliczone enumeratywnie w § 5 statutu. Wynika z tego jednoznacznie, że w swoich założeniach statutowych organizacja ta nie ma na celu ochrony interesu zbiorowego, co wyłączało możliwość dopuszczenia jej do niniejszego postępowania w myśl art. 31 § 2 k.p.a.

Skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania

w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku Sądu stanowiska organizacji społecznej oraz wskazania, czy i w jakim zakresie stanowisko to miało wpływ na rozstrzygnięcie Sądu, przez co ograniczona została kontrola instancyjna;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Prezesa UTK o dopuszczeniu Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej do udziału w postępowaniu w części dotyczącej wniosku P. Sp. z o.o., podczas gdy ich udział był w tym postępowaniu uzasadniony zarówno celami statutowymi tej organizacji, jak również istnieniem interesu społecznego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowanie przed Prezesem UTK dotyczące wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji, dotyczy dopuszczenia na rynek nowego produktu. Prezes UTK w tym postępowaniu rozstrzyga o dopuszczeniu bądź niedopuszczeniu na rynek danego produktu – legalizując prawo do sprzedawania go na rynku polskim. W ocenie autora skargi kasacyjnej, nie ulega wątpliwości, że tego typu rozstrzygnięcie będzie miało wpływ na rozmiar konkurencji na polskim rynku kolejowym, a co za tym idzie, wskazuje na istnienie interesu społecznego uzasadniającego udział Pracodawców RP w postępowaniu przed Prezesem UTK.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje.

Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku Sądu stanowiska organizacji społecznej, co skutkowało ograniczeniem kontroli instancyjnej, a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Prezesa UTK o dopuszczeniu Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej do udziału w postępowaniu w części dotyczącej wniosku P. Sp. z o.o.

Zauważenia wymaga, że przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy w trakcie orzekania przed sądem I instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

W niniejszej skardze kasacyjnej wiodący charakter ma zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 1 k.p.a., którym autor skargi kasacyjnej zakwestionował uchylenie przez Sąd I instancji postanowienia Prezesa UTK o dopuszczeniu Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej do udziału w postępowaniu w części dotyczącej wniosku P. Sp. z o.o. Zdaniem NSA, zarzut ten jest niezasadny - Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo nie podzielił stanowiska organu w kwestii dopuszczenia organizacji społecznej do toczącego się postępowania o udzielenie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego.

W tym zakresie przypomnienia wymaga, że w myśl art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania jest uzależnione od łącznego spełnienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne nie dotyczy praw

i obowiązków organizacji społecznej, ale praw i obowiązków innej osoby, czyli jednej ze stron postępowania; żądanie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej oraz za uwzględnieniem żądania przemawia interes społeczny. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia słusznie stwierdził ponadto, że organizacja społeczna ma obowiązek wykazać zasadność swojego udziału w postępowaniu, bowiem jej udział ma wpływ na strony, a wyrażone przez nią stanowisko może mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy więc podkreślić, że stanowiący podstawę dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu przepis art. 31 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy postępowanie "dotyczy innej osoby", co należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tej osoby, która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Postępowanie administracyjne natomiast dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu, gdy w jego wyniku zostaje wydana decyzja, która rozstrzyga wprost o prawach lub obowiązkach tego podmiotu lub decyzja zawierająca rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu, którego treść wpływa także na prawa i obowiązki tego podmiotu. Spełnienie tego warunku nie było w sprawie kwestionowane.

Odnośnie natomiast warunku uzasadnienia udziału w sprawie celami organizacji społecznej - jak podkreśla się w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, każdy cel działania wyrażony w statucie lub regulaminie organizacji może uzasadniać jej udział w postępowaniu (tj. żądanie wszczęcia lub dopuszczenia do udziału), jeżeli przedmiot postępowania administracyjnego wkracza w zakres działania organizacji społecznej czy to ze względu na czynności postępowania, czy też ze względu na jego wynik (zob. wyroki NSA z dnia: 8 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 743/07 i 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1086/13, publ. pod adresem: http://orzecznia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie organizacja Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej, działająca jako uczestnik na prawach strony, jako powód dopuszczenia do udziału w postępowaniu – w przedmiocie udzielenia świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego – wskazała cel statutowy, jakim jest reprezentowanie i wspieranie interesów gospodarczych zrzeszonych firm wobec organów władzy i administracji publicznej (§ 4, § 5 lit. a oraz § 6 lit. h Statutu). Cele te są realizowane w szczególności poprzez występowanie w imieniu pracodawców i przedsiębiorców do organizacji i instytucji państwowych i samorządowych. Jak podkreślała organizacja Pracodawcy RP w toku postępowania, rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczenia do eksploatacji nowego produktu ma wpływ na charakter konkurencji występującej na rynku polskim.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to nie zasługuje na podzielenie i słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznał, że cel ten nie daje legitymacji do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wykonując ustawowe zadania w zakresie spójności systemu kolejowego, w tym nadzoru nad rozwiązaniami technicznymi , które mają wpływ na bezpieczeństwo ruchu kolejowego i bezpieczeństwo systemu kolei wydaje m.in. świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu kolejowego ( art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym w mającym w sprawie zastosowanie brzmieniu – tj. Dz.U. 2013.1594). Rozpoznanie wniosku o wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji wymaga ustalenia spełnienia ściśle określonych w przepisach prawa przesłanek i dążenie do ochrony interesów gospodarczych zrzeszonych w organizacji firm nie uzasadnia takiego związku z tym przedmiotem postępowania, o jakim jest mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważa się, że między celami statutowymi organizacji a przedmiotem postępowania musi zachodzić merytoryczne powiązanie , nie tylko w sensie faktycznym, ale i prawnym ( por. wyrok NSA z dnia 11 listopada 2005 r., sygn. akt II GSK 125/05, publ. ONSA/WSA 2006 r. nr 6, poz. 154). "Między celami statutowymi organizacji społecznej a materialnoprawnym przedmiotem sprawy musi istnieć prawny związek w tym znaczeniu, że cele statutowe tej organizacji mogą mieć wpływ na sposób załatwienia sprawy, w szczególności – na treść rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zatem cel statutowy organizacji jest obojętny pod względem prawnym dla sposobu załatwienia sprawy, to zachodzi brak powyższego związku, a tym samym, brak interesu statutowego organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym sprawy innej osoby na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 08 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 743/07, publ. ONSA/WSA 2009 r. nr 4, poz. 67). Nie zasługuje wobec tego na uwzględnienie prezentowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja, zgodnie z którą trudno wymagać aby statut jakiejkolwiek organizacji społecznej w sposób kazuistyczny wymieniał wszystkie cele i zadania tej organizacji, a przyjęcie poglądu Sądu I instancji prowadzi do przekonania, że uprawnienie wynikające z art. 31 k.p.a. jest tak naprawdę uprawnieniem iluzorycznym, przysługującym jedynie branżowym organizacjom społecznym. Należy bowiem podkreślić, że brak sprecyzowania celów statutowych, uzasadniających wstąpienie do postępowania dotyczącego innej osoby może skutkować tylko niedopuszczeniem do udziału w takim postępowaniu.

W lakonicznym – w zakresie celów statutowych – uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się również, że z § 6 lit. h Statutu organizacji wynika, iż zadania Pracodawców RP realizowane są w szczególności poprzez występowanie w imieniu pracodawców i przedsiębiorców do organizacji i instytucji państwowych i samorządowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego i ten argument nie może być skuteczny. "Występowanie w imieniu pracodawców i przedsiębiorców do organizacji i instytucji państwowych i samorządowych" nie jest bowiem celem statutowym, lecz sposobem realizacji tych celów. Zatem zapisanie w statucie "występowania" wobec określonych instytucji samo przez się nie jest wystarczające dla zapewnienia udziału organizacji społecznej w określonym postępowaniu procesowym. O udziale takiej organizacji decyduje konkretna regulacji normująca dane postępowanie – w tym wypadku – kodeks postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia warunku dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, w związku z uzasadnieniem tego żądania celami statutowymi tej organizacji

Jak wskazano na wstępie niniejszych rozważań dla prawidłowego zastosowania art. 31§ 1 pkt 2 k.p.a. konieczne jest łączne spełnienie wszystkich wymienionych w nim przesłanek. Wobec tego, że trafne było stanowisko Sądu I instancji, iż przedmiot postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie wiązał się z bezpośrednio z celami statutowymi skarżącej organizacji sformułowanymi jako ochrona interesów gospodarczych jej członków, bezprzedmiotowe było dokonywanie ustaleń co do istnienia interesu społecznego w dopuszczeniu tej organizacji do udziału w postępowaniu. Takie stanowisko zajął wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym już w sprawie wyroku z dnia 10 listopada 2005 r. sygn. akt II GSK 125/05. Wobec tego bezzasadne jest również szczegółowe ustosunkowywanie się do argumentacji skarżącej kasacyjnie w tym zakresie.

Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia też sformułowany pod adresem Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania.

W judykaturze prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). W ocenie składu orzekającego, ponadto o tym, czy przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej czy też winien być powiązany z innymi uchybieniami sądu decyduje istota sformułowanych zarzutów. Jeśli zarzuty uzasadniają twierdzenie, że motywy zaskarżanego wyroku nie pozwalają stronie na skuteczne wdanie się w spór i uniemożliwiają dokonanie kontroli przez sąd kasacyjny, wystarczającym jest - w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania - oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Postawiony zarzut należy wobec tego ocenić jako merytorycznie chybiony. Analiza uzasadnienia wyroku objętego skargą kasacyjną prowadzi do wniosku, że posiada ono wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., zarówno w zakresie stanu faktycznego, jak i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji jasno wyłożył przesłanki rozstrzygnięcia, uzasadnił dlaczego wydane w sprawie decyzję uznał za wadliwe, co, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, umożliwiało wdanie się w spór co do istoty sprawy. Dodać należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie tego zarzutu w ogóle odrywa się od treści art. 141 § 4 p.p.s.a. i podejmuje problem merytoryczny, a mianowicie oceny treści dwóch opinii technicznych złożonych w postępowaniu administracyjnym, która to ocena jest odmienna, niż Sądu I instancji. To zresztą, tym bardziej wskazuje, że wdanie się w spór merytoryczny było możliwe.

Wobec powyższego należało podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wyrażone w zaskarżonym wyroku, a skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.