Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1194/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego P. K. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. K. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej, jako: Prezes UODO) z dnia [...] marca 2023 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga K. K., (dalej, jako: uczestniczka), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych pochodzących z monitoringu wizyjnego przez P. K., polegające na przetwarzaniu jej danych osobowych w postaci wizerunku bez podstawy prawnej.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezes UODO ustalił, że według uczestniczki kamera z posesji skarżącego, cyt.: "włącza się i dokonuje monitoringu i nagrywania" nieruchomości będącej współwłasnością uczestniczki. Wobec tego uczestniczka wniosła do Prezesa UODO o nakazanie zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego oraz nakazanie usunięcia jej danych osobowych, które zostały pozyskane za jego pomocą.

Skarżący wyjaśniał, że monitoring wizyjny został zainstalowany w celu bezpieczeństwa osób i mienia, w szczególności ochrony nieruchomości przed kolejną kradzieżą. Skarżący wskazał, iż cyt.: "w 2015 mój dom rodzinny przy ul. G. [...] został okradziony, a postępowanie karne ciągnęło się latami". Nagrania z monitoringu usuwają się poprzez nagranie jednego nagrania na kolejne. Monitoring zainstalowany przez skarżącego obejmuje swoim zasięgiem nieruchomość należącą do niego, jak również część drogi oraz nieruchomości uczestniczki, tj. jej balkon.

W ocenie skarżącego nie przetwarza on danych osobowych uczestniczki pochodzących z monitoringu wizyjnego w zakresie wizerunku ze względu na to, że cyt.: "nieruchomość Uczestniczki jest odgrodzona bardzo wysokim murowanym ogrodzeniem, a od strony garażu (...) nieruchomość ta jest całkowicie odgrodzona murkiem postawionym od podłoża po dach". Nagrania z monitoringu nie były nikomu przekazywane.

Uczestniczka zwróciła się z wnioskiem o zaprzestanie monitorowania będącej jej współwłasnością nieruchomości.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezes UODO decyzją z [...] marca 2021 r. 1) nakazał skarżącemu zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem część jej nieruchomości w postaci balkonu, 2) nakazał skarżącemu wypełnić względem uczestniczki obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 ust. 1 lit. c, d, e oraz art. 13 ust. 2 lit. a, b, d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1, Dz. Urz. L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021, str. 35), zwanego, dalej: RODO, oraz 3) odmówił uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie.

Na powyższą decyzję, w zakresie pkt 1 i 2, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2098/21 uchylił decyzję z dnia [...] marca 2021 r. w zaskarżonej części oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że organ wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podniósł, że Prezes UODO przyjął, że za zamontowaniem przez skarżącego monitoringu (kamery) przemawiał "prawnie uzasadniony interes" w postaci zapobieżenia ewentualnej kradzieży, a taka wydarzyła się już w 2015 r. W ocenie Sądu, skorzystanie z przesłanki art. 6 ust. 1 lit. f RODO wymaga pogłębionej analizy danego stanu faktycznego, który nie został w tej sprawie właściwie ustalony, przez co zaskarżona decyzja nie podaje się kontroli Sądu. Sąd podkreślił, że zaskarżoną decyzję organ wydał w następstwie prawnej oceny faktu, iż zainstalowany przez skarżącego monitoring obejmuje swoim zasięgiem nie tylko należącą do niego nieruchomość, ale też część drogi publicznej oraz balkon uczestniczki postępowania. Powyższe ustalenie nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, który w tym zakresie ogranicza się do trzech wydruków z kamery monitoringu, zamontowanej na elewacji budynku skarżącego, przedłożonych przez skarżącego przy piśmie z [...] grudnia 2020 r. Na podstawie tych samych wydruków skarżący wywodzi, iż zainstalowane przez niego kamery w ogóle nie obejmują nieruchomości uczestniczki postępowania. Sąd uznał, że przy aktualnej zawartości akt administracyjnych sprawy nie sposób przesądzić racji stron w tym sporze.

W toku postępowania administracyjnego, celem ponownego rozpoznania sprawy, Prezes UODO ustalił, że nieruchomości uczestniczki oraz skarżącego to domy jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Według uczestniczki, skarżący cyt.: "nagrywa bez mojej zgody część mojej nieruchomości uniemożliwiają mi swobodne korzystanie z ogrodu (...). Kamera usytuowana na wysokości pond 3,5 m obejmuje swoim zasięgiem 70% działki. Pozostałe trzy kamery rejestrują teren bezpośrednio przed nieruchomością - kontrolując w ten sposób obecność i tożsamość osób odwiedzających mnie". Skarżący wskazał, że od strony ul. G. pomiędzy nieruchomością uczestniczki i skarżącego znajduje się mur, który uniemożliwia monitorowanie nieruchomości uczestniczki, w tym jej balkonu. Monitoring zainstalowany przez skarżącego obejmuje swoim zasięgiem cyt.: "1) od strony ul. G. - obejmując obszar nieruchomości skarżącego od ul. G. 2) od strony ogródka (na tyłach domu) - obejmując obszar ogródka skarżonego". Z załączonych przez skarżącego wydruków obrazu z kamer znajdujących się od strony ul. G. wynika, że poza nieruchomością skarżącego obejmują one również część nieruchomości wspólnej, tj. chodnik oraz drogę publiczną. Skarżący jest również w posiadaniu atrapy kamery, która cyt.: "nie była i nie jest podłączona do żadnego systemu monitoringu wizyjnego, ani nie dokonuje jakiejkolwiek rejestracji terenu".

Mając powyższe na uwadze Prezes UODO decyzją z dnia [...] marca 2023 r. po pierwsze, nakazał skarżącemu zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza teren należącej do niego nieruchomości (pkt 1), po drugie, udzielił skarżącemu upomnienia za naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 RODO, polegającego na niespełnieniu wobec uczestniczki obowiązku informacyjnego wynikającego z ww. przepisów (pkt 2).

Prezes UODO uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powołał się na treść art. 6 ust. 1 lit. f i art. 5 ust. 1 RODO, treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-212/13 Frantiśek Ryneś przeciwko Úřad pro ochranu osobnych údajů oraz "Wytycznych 3/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo" przyjętych w dniu 29 stycznia 2020 r. Organ wskazał, że monitoring zainstalowany przez skarżącego nie obejmuje swoim zasięgiem posesji należącej do uczestniczki. Kamery obejmują nieruchomość należącą do skarżącego, jak również chodnik oraz część drogi - co wynika z załączonych do wyjaśnień wydruków przedstawiających zasięg kamer. Tym samym wizerunek uczestniczki może być przetwarzany za pomocą monitoringu wizyjnego zainstalowanego przez skarżącego. Wobec powyższego przetwarzanie dokonywane przez skarżącego za pomocą monitoringu wizyjnego musi być zgodne z przepisami RODO. Skarżący powołał się na przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych określoną w art. 6 ust. 1 lit. f RODO.

W ocenie Prezesa UODO skarżący nie wykazał w dostateczny sposób podstawy prawnej, która uzasadniałaby przetwarzanie danych osobowych uczestniczki w postaci jej wizerunku, pozyskanych za pomocą monitoringu wizyjnego w sposób wykraczający poza jego posesję. W szczególności, uzasadnieniem takim nie jest kradzież dokonana w 2015 r. W toku postępowania nie wskazano, że do takich sytuacji nadal dochodzi. Owa zaś sytuacja miała miejsce ponad 7 lat wstecz. Wskazana przez skarżącego potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa jest wystarczającym uzasadnieniem dla wykonywania monitoringu wizyjnego mieszczącego się swoim zasięgiem wyłącznie w granicach jego nieruchomości. Skarżący nie może jednak monitorować terenu stanowiącego przestrzeń publiczną znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie z posesją (chodnika i drogi) ani terenu innych nieruchomości za pomocą tak inwazyjnej metody, jaką jest stałe monitorowanie i przetwarzanie danych osobowych osób, które tam przebywają. Interes skarżącego do prowadzenia monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem wskazaną przestrzeń nie ma charakteru nadrzędnego w stosunku do praw i wolności uczestniczki.

Biorąc powyższe pod uwagę zasadnym jest przyjęcie, zdaniem Prezesa UODO, że prawnie uzasadniony interes skarżącego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, nie ma charakteru nadrzędnego w stosunku do praw i wolności uczestniczki w odniesieniu do prowadzenia monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice jego nieruchomości. Zaistniała więc przesłanka do zastosowania przez organ nadzorczy uprawnień, o których mowa w art. 58 ust. 2 lit. c RODO i nakazania skarżącemu zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestniczki za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice jego nieruchomości.

W odniesieniu zaś do zrealizowania obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 RODO, organ wskazał, że powinien on zostać spełniony przez administratora, w przypadku jeżeli dane osobowe pozyskano od osoby, której dane dotyczą. Administrator zobowiązany jest w takiej sytuacji podać następujące informacje: swoją tożsamość i dane kontaktowe oraz, gdy ma to zastosowanie, tożsamość i dane kontaktowe swojego przedstawiciela (art. 13 ust. 1 lit. a), gdy ma to zastosowanie - dane kontaktowe inspektora ochrony danych (art. 13 ust. 1 lit. b), cele przetwarzania danych osobowych, oraz podstawę prawną przetwarzania (art. 13 ust. 1 lit. c), jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f) - prawnie uzasadnione interesy realizowane przez administratora lub przez stronę trzecią (art. 13 ust. 1 lit. d), informacje o odbiorcach danych osobowych lub o kategoriach odbiorców, jeżeli istnieją (art. 13 ust. 1 lit. e), gdy ma to zastosowanie - informacje o zamiarze przekazania danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej oraz o stwierdzeniu lub braku stwierdzenia przez Komisję odpowiedniego stopnia ochrony lub w przypadku przekazania, o którym mowa w art. 46, art. 47 lub art. 49 ust. 1 akapit drugi, wzmiankę o odpowiednich lub właściwych zabezpieczeniach oraz o możliwościach uzyskania kopii danych lub o miejscu udostępnienia danych (art. 13 ust. 1 lit. f).

Dodatkowo zgodnie z art. 13 ust. 2 RODO, poza informacjami, o których mowa w ust. 1, podczas pozyskiwania danych osobowych administrator podaje osobie, której dane dotyczą, następujące inne informacje niezbędne do zapewnienia rzetelności i przejrzystości przetwarzania: okres, przez który dane osobowe będą przechowywane, a gdy nie jest to możliwe, kryteria ustalania tego okresu (art. 13 ust. 1 lit. a), informacje o prawie do żądania od administratora dostępu do danych osobowych dotyczących osoby, której dane dotyczą, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub o prawie do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także o prawie do przenoszenia danych (art. 13 ust. 1 lit. b), jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a) - informacje o prawie do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem (art. 13 ust. 1 lit. c), informacje o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego (art. 13 ust. 1 lit. d), informację, czy podanie danych osobowych jest wymogiem ustawowym lub umownym lub warunkiem zawarcia umowy oraz czy osoba, której dane dotyczą, jest zobowiązana do ich podania i jakie są ewentualne konsekwencje niepodania danych (art. 13 ust. 1 lit. e), informacje o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 4, oraz- przynajmniej w tych przypadkach - istotne informacje o zasadach ich podejmowania, a także o znaczeniu i przewidywanych konsekwencjach takiego przetwarzania dla osoby, której dane dotyczą (art. 13 ust. 1 lit. f).

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, w ocenie organu, aby powyżej wskazany obowiązek został wobec uczestniczki dopełniony. Spełnienie obowiązku informacyjnego ma m.in. funkcję poinformowania o prawach osoby, której dane osobowe są przetwarzane. Skarżący, jako administrator danych osobowych przetwarzanych za pomocą monitoringu wizyjnego, nie wykonując w sposób prawidłowy ww. obowiązku, pozbawił uczestniczkę tego prawa, naruszając przy tym przepisy o ochronie danych osobowych.

Z uwagi jednak na nakazanie usunięcia danych osobowych uczestniczki, nie można nakazać dopełnienia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2, wobec danych, które nie istnieją w zasobach skarżącego. W tym więc zakresie Prezes UODO upomniał skarżącego, działając w oparciu o art. 58 ust. 2 lit. b RODO.

Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie organu do oddalenia skargi uczestniczki postepowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. nierozpoznanie sprawy, poprzez wydanie decyzji, która w całości nie dotyczy zakresu prowadzonego przez organ administracji postępowania administracyjnego,

2. naruszenie art. 61 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wykroczeniu poza zakres związania wnioskiem (skargą K. Kl.) inicjującym sprawę,

3. naruszenie art. 6 K.p.a. na skutek wykroczenia poza zakres związania wnioskiem inicjującym sprawę i orzeczenie wbrew temu, czego dotyczyła skarga do organu,

4. naruszenie art. 9 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a wręcz dążenie do wprowadzenia w błąd skarżącego na podstawie pism kierowanych przez organ administracji do skarżącego,

5. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, skutkującym błędnym ustaleniem okoliczności sprawy, oraz polegające na rozważaniu materiału dowodowego poza granicami sprawy, skutkującym błędnym ustaleniem okoliczności sprawy, jak również

6. art. 13 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2 RODO poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie,

7. art. 58 ust. 2 lit. b RODO poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów i wyjaśniono, że organ wydał decyzję, która absolutnie w jakimkolwiek zakresie nie dotyczy przedmiotu prowadzonego postępowania. Organ administracji dopuścił się rażącego naruszenia art. 61 K.p.a., ponieważ po pierwsze nie orzekł w sprawie, a po drugie wydał decyzję poza zakresem związania skargą K. K. Nie ulega bowiem najmniejszym wątpliwościom, iż przedmiotem skargi był monitoring posesji K. K. - co w absolutnie bezsporny sposób wynika zarówno ze skargi z dnia [...] czerwca 2020 r., jak i z samego doprecyzowania skargi, o co wniósł sam organ w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Organ administracji sam stwierdził wprost w decyzji, iż "W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego Prezes UODO ustalił, że monitoring zainstalowany przez Skarżonego nie obejmuje swoim zasięgiem posesji należącej do Skarżącej". Dokładnie powyższa treść powinna być treścią decyzji w sprawie, ponieważ całe postępowanie dotyczyło monitoringu posesji K. K. Skarżący podkreślił, że kompletnym nieporozumieniem jest treść decyzji, która w ogóle nie odnosi się do posesji K. K., tylko odnosi się do nieruchomości skarżącego.

Zdaniem skarżącego organ nie wskazał na podstawie jakich dowodów stwierdził, że przetwarzanie wizerunku K. K. jest tożsame z tym, że kamery obejmują nieruchomość skarżącego, organ nie wskazał jaki jest związek pomiędzy nieruchomością skarżącego, chodnikiem i drogą, a K. K., na podstawie jakich dowodów w sprawie organ w ogóle wywodzi taki związek.

Nadto skarżący wskazał, że zupełnie niezrozumiały jest pkt 2 zaskarżonej decyzji dotyczący obowiązku informacyjnego. Skarżący nie posiadał i nie posiada wizerunku uczestniczki, co z resztę potwierdził organ w samej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć i podkreślić, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

To z kolei determinuje ocenę, że organ administracji publicznej nie mógł pominąć wskazanych w wyroku wytycznych albowiem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) formułuje zasadę związania wyrokiem. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Przepis art. 153 P.p.s.a. kształtuje rozstrzygnięcie sądu w postępowaniu wszczętym na skutek powtórnego zaskarżenia danego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Mówiąc innymi słowy, sąd administracyjny nie może przyjąć innego znaczenia mającego zastosowanie w sprawie przepisu, niż ustalone w ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku (por. J. P. Tarno, Związanie oceną prawną zawartą w wyroku sądu administracyjnego, "Administracja. Teoria-Dydaktyka-Praktyka" 2011, Nr 4 (24), s. 193). Zwrócić należy uwagę, że art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby, obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08, Lex nr 526493; z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 494/09, Lex nr 594010; z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604).

Powyższe oznacza, że nie było możliwie ponowne wydanie decyzji bez uzupełnienia materiału dowodowego sprawy zgodnie z wyrokiem z dnia 18 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2098/21, w którym Sąd wskazał, że ustalenia organu nie znajdują żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, który ogranicza się do trzech wydruków z kamery monitoringu zamontowanej na elewacji budynku skarżącego, przedłożonych przez skarżącego przy piśmie z dnia 7 grudnia 2020 r. Na podstawie tych samych wydruków skarżący wywodzi, iż zainstalowane przez niego kamery w ogóle nie obejmują nieruchomości uczestniczki postępowania. Sąd ówcześnie uznał, że przy aktualnej zawartości akt administracyjnych sprawy nie sposób przesądzić racji stron w tym sporze.

Dalej zauważyć trzeba, że Prezes UODO uchyloną decyzją z dnia [...] marca 2021 r. 1) nakazał skarżącemu zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem część jej nieruchomości w postaci balkonu, 2) nakazał skarżącemu wypełnić względem uczestniczki obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 ust. 1 lit. c, d, e oraz art. 13 ust. 2 lit. a, b, d RODO, oraz 3) odmówił uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając tę decyzję w części tj. w zakresie pkt 1 i 2. Sąd wyrokiem z dnia 18 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2098/21 uchylił decyzję z dnia [...] marca 2021 r. w zaskarżonej części.

I tu ujawnia się istota sprawy albowiem Prezes UODO ponownie rozpoznając sprawę nie dostrzegł, iż Sąd uchylił decyzję z dnia [...] marca 2021 r. w części dotyczącej obowiązku informacyjnego (pkt 2) ale co ważniejsze na tle tej sprawy, w części dotyczącej przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem część jej nieruchomości w postaci balkonu (pkt 1). I choć sentencja ww. wyroku Sądu nie artykułuje tego wprost to jednak nie budzi wątpliwości, iż zakresem oceny Sądu mogła zostać objęta jedynie ta część decyzji, która została zaskarżona. Sąd bowiem z urzędu nie bada legalności decyzji, nie ocenia jej zgodności z prawem. Skoro P. K. przedmiotem swojej skargi uczynił jedynie pkt 1 i 2 decyzji z dnia [...] marca 2021 r., a Sąd skargę uwzględnił, to tym samym ponowna ocena organu winna dotyczyć jedynie kwestii przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem część jej nieruchomości w postaci balkonu. Prezes UODO odmówił bowiem (prawomocnie i ostatecznie) uwzględnienia wniosku uczestniczki w pozostałym zakresie orzekając o tym w pkt 3 decyzji z dnia [...] marca 2021 r., który to punkt nie został przez stronę zaskarżony do sądu administracyjnego.

Tymczasem w zaskarżonej obecnie decyzji Prezes UODO orzekł w następujący sposób: 1) nakazał skarżącemu zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza teren należącej do niego nieruchomości, 2) udzielił skarżącemu upomnienia za naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 RODO, polegającego na niespełnieniu wobec uczestniczki obowiązku informacyjnego wynikającego z ww. przepisów.

W ocenie Sądu, okoliczność przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza teren należącej do niego nieruchomości, nie stanowi już jednak obecnie elementu sporu, gdyż w sposób kategoryczny przesądzona została przez organ w pkt 3 decyzji z dnia [...] marca 2021 r. Sąd w ww. wyroku zakwestionował jedynie tę część ustaleń organu, która dotyczyła przetwarzania danych osobowych uczestniczki pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem część jej nieruchomości w postaci balkonu i w tym zakresie organ winien wydać rozstrzygnięcie. Dodać wypada, że w tej części Prezes UODO ponownie rozpoznając sprawę ustalił, iż monitoring zainstalowany przez skarżącego nie obejmuje swoim zasięgiem posesji należącej do uczestniczki.

Zdaniem Sądu, uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2023 r. wydana została z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. i art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie kosztach oparto o treść art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania poczynione w niniejszym wyroku.