Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 474/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant referent stażysta Natalia Grzelak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] oraz K. J. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. odrzuca skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...]; 2. oddala skargę K. J.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [....], Zarząd Dzielnicy [....] Miasta Stołecznego W., działając na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr [....] Rady m.st. Warszawy z dnia [....] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz.U. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) i § 6 ust. 1 pkt 2, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [....] Miasta Stołecznego W. stanowiącego załącznik nr 7 do Uchwały Nr [....] Rady m.st. W. z dnia [....] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Msz. z 2022 poz. 9305) oraz § 35 ust. 1, 4, § 5 ust. 3, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 8, § 7 ust. 1, § 9 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [....] Rady m.st, W. z dnia [....] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. W. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 oraz z 2022 r. poz. 3530 i poz. 4666), dalej "uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali", orzekł, że K. J. nie zostaje zakwalifikowana do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że do dnia [....] sierpnia 2021 r. najemcami zajmowanego lokalu nr [....] przy ul. M. [....] w W. byli D. J., D. J., K. J., S. J. i A. J.. Uprawnionym do wspólnego zamieszkiwania został syn K. J. - K. J.-P.. D. J. nigdy nie zamieszkał w ww. lokalu, natomiast S. J. w kwietniu 2021 r. wyprowadził się z lokalu. Po upływie okresu najmu socjalnego lokalu z odrębnymi wnioskami o pomoc mieszkaniową wystąpiła K. J. z synem K. J.. (dwuosobowe gospodarstwo domowe) oraz z drugim wnioskiem D. J. z synem A. J. (również dwuosobowe gospodarstwo domowe).

Organ podał, że wnioskodawczyni w swoim wystąpieniu powołuje się na problemy z braćmi (jeden jest narkomanem, a drugi uzależniony od gier komputerowych). Według wnioskodawczyni źle wpływa to na rozwój jej dziecka, które jest nadpobudliwe i wymaga indywidualnego kształcenia oraz opieki psychologicznej. Organ podniósł, że powyższe nie zostało potwierdzone, gdyż obaj bracia nie zamieszkują w lokalu. Zajmowany lokal składa się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 45,00 m2, w tym mieszkalnej 32,08 m2, norma metrażowa 26 m2 dla czterech osób zamieszkujących jest zachowana. W lipcu 2022 r. wnioskodawcy podpisali porozumienie odnośnie spłaty powstałego długu

w ratach i od tego czasu realizują systematycznie porozumienie. Organ wskazał nadto, że miesięczny dochód rodziny z okresu trzech miesięcy wyniósł 1 050,83 zł i tym samym nie przekroczył podwyższonego wskaźnika 40% dla osób realizujących spłatę zadłużenia, uprawniającego do najmu socjalnego lokalu tj. 3 394,51 zł. Kryterium metrażowe w zajmowanym lokalu jest zachowane dla czterech zamieszkujących osób.

Organ wyjaśnił, że po uzyskaniu negatywnej opinii Komisji Mieszkaniowej w dniu [...] grudnia 2022 r. Zarząd Dzielnicy [...] zgodnie z przepisami wymienionymi w podstawie prawnej przedmiotowej uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali rozstrzygnęło niezakwalifikowaniu K. J. zam. ul. M. [...] m. [...]

w W. do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie wynajmu odrębnego lokalu. Końcowo organ wskazał, że najemcy mają możliwości wystąpienia z jednym wnioskiem o ponowne zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę wnieśli w jednym piśmie Stowarzyszenie Sprawiedliwości Społecznej z siedzibą w W. (dalej również "Stowarzyszenie") oraz K. J. (dalej skarżąca).

W uzasadnieniu skargi skarżący wyrazili niezadowolenie z zaskarżonej uchwały. Wskazano, że skarżącej należy udzielić pomocy mieszkaniowej, być może w innej formie, tj. zamiany lokalu na dwa mniejsze. Podniesiono, że sytuacja w jakiej znalazła się sama skarżąca wraz ze swoim dzieckiem wydaje się dla niej bez wyjścia chociaż tak naprawdę sama wnioskująca nie wie nawet, że w rozwiązaniu jej trudnej sytuacji rodzinnej może jej pomóc właśnie władza samorządowa Dzielnicy, w której mieszka. Opór władz samorządowych z jakimi Stowarzyszenie się spotyka w takich sprawach jest bardzo duży i martwiący jego środowisko. Stowarzyszenie stoi na stanowisku, że władze samorządowe musza współpracować z mieszkańcami dzielnicy we wszystkich aspektach jakości życia. Stowarzyszenie często stara się pomagać w rozwiązaniu takich trudnych sytuacji każdej z rodzin, jak chociażby konflikt w rodzinie, gdzie konieczne jest tak zwane rozkwaterowanie skonfliktowanych ze sobą członków rodziny i w tej sytuacji zachodzi taka konieczność, a nie odmowa pomocy. Sytuacja w tej rodzinie wygląda tak, że J. J. mieszka z matką i 2 braćmi, z którymi to osobami jest skonfliktowana. Ponadto jeden z braci jest uzależniony od narkotyków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. Ponadto organ wskazał, że mając na uwadze możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 w uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały poinformował wnioskodawców o możliwości złożenia wniosku o pomoc mieszkaniową

w celu uregulowania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga Stowarzyszenia jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w okolicznościach niniejszej sprawy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Podkreślenia wymaga, że rozpatrzenie merytoryczne skargi złożonej na podstawie wyżej wskazanej regulacji może nastąpić wówczas, gdy zostanie wykazane nie tylko posiadanie przez stronę wnoszącą skargę interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tych chronionych prawem wartości. Do cech interesu prawnego zalicza się jego realność, co powoduje wykluczenie interesów przewidywalnych w przyszłości lub interesów czysto hipotetycznych. Jak zasadnie wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r. II OSK 605/23 naruszenie interesu prawnego to ograniczenie lub pozbawienie praw lub uprawnień wynikających z przepisów prawa materialnego. Naruszenie to nie może mieć formy potencjalnego czy przyszłego naruszenia ale musi mieć aktualny charakter w chwili powoływania się na jego naruszenie uchwałą.

Interes prawny to rzeczywista, a nie hipotetycznie istniejąca potrzeba ochrony prawnej określonego podmiotu. O istnieniu tak rozumianego interesu możemy mówić wówczas, kiedy działanie organu administracji o wymiarze konkretnym dotyka w sposób bezpośredni normatywnie ukształtowaną sytuację konkretnego podmiotu. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 199 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996r. Nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05). Interes prawny strony skarżącej, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.

Wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok TK z dnia 3 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, a także wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżących (por. wyrok NSA z dnia: 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11, dostępne w CBOSA). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień prawnych konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, dostępny w CBOSA). Skarżący muszą wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Są oni zobligowani wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na ich sytuację prawną, pozbawiając ich pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację.

Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że Stowarzyszenie nie wykazało interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Zarządu Dzielnicy [....] Miasta Stołecznego W. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [....]. Uchwała ta rozstrzyga o odmowie udzielenia pomocy mieszkaniowej K. J. Z treści skargi nie wynika, z czego Stowarzyszenie wywodzi swój interes prawny w zaskarżeniu tej uchwały. Stowarzyszenie nie definiuje w żaden sposób tego interesu, ani tym bardziej nie wskazuje przepisów prawa, z których ten interes by wynikał. Sąd nie dostrzega w jaki sposób zaskarżona uchwałą mogłaby naruszać interes prawny lub uprawnienie Stowarzyszenia. Uchwała ta rozstrzyga bowiem wyłącznie o uprawnieniach K. J. jej małoletniego dziecka do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W konsekwencji nie sposób uznać, by zaskarżona uchwała odbierała lub ograniczała jakiekolwiek prawo Stowarzyszenia, wynikające z przepisów prawa, bądź też nakładała na Stowarzyszenie nowy obowiązek lub zmieniała obowiązek dotychczasowy.

Uprawnienia Stowarzyszenia do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, jako organizacji społecznej, nie można również wywieźć z treści art. 50 ust. 1 p.p.s.a.

Przepis ten stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma

w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Z akt sprawy nie wynika aby Stowarzyszenie, jako organizacja społeczna, brało udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą.

W tej sytuacji skargę Stowarzyszenia jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

Odnośnie skargi K. J.ej na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie

z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne prawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej..

W świetle przepisów powołanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga K. J. oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego W .z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego W. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836, z późn. zm.), dalej "uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali".

Uchwała ta wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725, z późn. zm.), dalej: "ustawa o ochronie praw lokatorów". Z art. 21 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać́ tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony

i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r, wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16 (orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego W. z dnia [...] lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać́ praworządnie oraz uwzględniać́ interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2081/21 stwierdzając nadto, że "zasady określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należy potraktować jako normy wyjęte przed nawias i wspólne dla całości regulacji systemu prawa (tak S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter prawny i znaczenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo (...), s. 889), które w ten sposób wraz z przepisami proceduralnymi uchwały Rady Miasta Stołecznego W.z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, znajdują zastosowanie w rozpoznawanej sprawie".

W ocenie Sądu powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez Zarządy Dzielnic m.st. W. na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w uchwale nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] grudnia 2019 r.

Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy bezwzględnym obowiązkiem organu było zatem dokonanie ustaleń stanu faktycznego w granicach zakreślonych przepisami uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, a następnie dokonanie szczegółowej oceny stanu faktycznego przez pryzmat zastosowanych przepisów. Oczywistym jest też to, że efekt powyższych działań organu powinien znaleźć odzwierciedlenie

w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie winno prezentować zarówno stanowisko organu odnośnie ustaleń faktycznych, jak też jego wnioski wysnute z analizy faktów przez pryzmat stosownego przepisu prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2567/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z § 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7 z zastrzeżeniem § 8 i § 9. Oznacza to, iż kryteria określone w § 5 (dochodowe) i § 7 (warunki zamieszkiwania) tej uchwały muszą być spełnione łącznie, a niepełnienie jednego z nich wyklucza uwzględnienie wniosku o pomoc mieszkaniową, chyba że zachodzą inne przesłanki wynikające z przepisów uchwały, mające wpływ na rozstrzygnięcie wniosku.

Stosownie do treści § 7 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali,

w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej uchwały, przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę zamieszkującą w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2 w przypadku zamieszkiwania 1 osoby w lokalu, a w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu.

Podstawą odmowy udzielania skarżącej pomocy mieszkaniowej było uznanie przez organ, że w przypadku skarżącej nie zostało spełnione kryterium metrażowe określone w 7 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali warunkujące udzielenie pomocy.

Z ustaleń organu wynika bowiem, że skarżąca zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. M. [...] w W.. Lokal ten składa się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 45 m2, w tym mieszkalnej 32,08 m2. Organ ustalił nadto, że w przedmiotowym lokalu zamieszkują 4 osoby: skarżąca wraz z małoletnim synem K. J.. (dwuosobowe gospodarstwo domowe) oraz D. J. (matka skarżącej) wraz z A. J. (brat skarżącej). Przy 4 osobach zamieszkujących w lokalu kryterium metrażowe warunkujące udzielenie pomocy mieszkaniowej winno wynosić nie więcej niż 26 m2.

Zaznaczyć należy, że pierwotnie w przedmiotowym lokalu zamieszkiwali również D. J. i S. J. (bracia skarżącej). Z niekwestionowanych ustaleń organu, wynika, że D. J. nie zamieszkuje w tym lokalu. Ze zgromadzonych przez organ dokumentów wynika także, że S. J. również nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu: notatka w sprawie wysokości opłat uiszczanych za lokal nr [...] przy ul. M. [...] w W. – k. 56, pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [....] m. st. W. z dnia [...] maja 2022 r. – k. 52, karta lokalu z dnia [...] października 2021 r. podpisana przez D. J. – k. 51, karta lokalu z [...] kwietnia 2021 r. podpisana przez skarżącą – k. 50, oświadczenie skarżącej z [...] lutego 2022 r. - k. 46. Prawidłowo zatem organ oceniając przesłanki określone w § 7 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali uwzględnił fakt zamieszkiwania w lokalu zajmowanym przez skarżącą 4 osób.

Odnotować należy, że w aktach sprawy znajduje się również notatka służbowa pracownika Urzędu m. st. W. sporządzona po rozmowie telefonicznej przeprowadzonej ze skarżącą w dniu [...] stycznia 2023 r., z której wynika, że podczas tej rozmowy skarżąca poinformowała, iż jej brat S. J. powrócił do przedmiotowego lokalu oraz że w lokalu tym mieszka aktualnie 5 osób. Skarżąca nie informowała jednak organu o tej okoliczności przed wydaniem zaskarżonej uchwały

i w związku z tym przy ocenie spełniania kryterium metrażowego uwzględniono 4 osoby. Nawet jednak gdyby uwzględnić S. J., jako osobę zamieszkującą wspólnie ze skarżącą, to kryterium metrażowe uprawniające do udzielenia pomocy mieszkaniowej przy 5 osobach wynosiłoby 32 m2, stosownie do treści § 7 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Zajmowany przez skarżącą lokal mieszkalny ma zaś powierzchnię mieszkalną większą, wynoszącą 32,08 m2. Skarżąca nadal nie spełniałaby zatem warunków określonych w § 7 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. M. [...] w W.. Jak wyjaśnił organ w zaskarżonej uchwale skarżąca zamieszkuje w tym lokalu po upływie okresu najmu socjalnego. Niemniej jednak kwestia ta nie mogła mieć wpływu na możliwość udzielania skarżącej pomocy mieszkaniowej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w § 7 ust. 2 oraz § 8 uchwały

w sprawie zasad wynajmowania lokali określone zostały sytuacje, w których nie jest badane spełnienie kryterium metrażowego. W przepisach tych nie został ujęta taka sytuacja, w jakiej znajduje się skarżąca, tj. zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Kwestia posiadania bądź nie posiadania tytuł prawnego do zajmowanego lokalu nie stanowi przesłanki warunkującej udzielenie pomocy mieszkaniowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1469/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak słusznie organ wskazał w zaskarżonej uchwale skarżąca ma możliwość zwrócenia się o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez ponowne zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu w oparciu o przepis § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Przepis ten stanowi, że poza przypadkami wskazanymi w § 4, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była najemcą zajmowanego lokalu i nieprzerwanie zamieszkuje w lokalu Miasta, w sytuacji gdy upłynął okres na jaki zawarta była umowa z wyłączeniem umów związanych ze stosunkiem pracy.

Reasumując należy stwierdzić, że organ prawidłowo rozstrzygnął o nieudzieleniu skarżącej pomocy mieszkaniowej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.