Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 266/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 16 ust. 2, art. 16 ust. 6, art. 16 ust. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Prezydent Miasta P. (zwany dalej także "Prezydentem") uchylił za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r. decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], przyznającą świadczenie wychowawcze na rzecz P. G. i M. G. w wysokości po [...] zł miesięcznie na okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r. W podstawie rozstrzygnięcia Prezydent przywołał art. 163 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, art. 8, art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 11, art. 16 ust. 1 i ust. 6, art, 20 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2407 z późn. zm.) w związku z art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 924).

Zgodnie z treścią uzasadnienia, Prezydent ustalił, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. A. G. zwróciła się do Prezydenta o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz P. G. i M. G.. Prezydent rozpoznał ten wniosek, wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. ([...]), którą przyznano świadczenie wychowawcze na M. G. oraz na P. G. w wysokości na każde z dzieci po [...] zł miesięcznie na okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r.

Pismem z [...] października 2019 r. ([...]) Wojewoda W. poinformował Prezydenta (działające z jego upoważnienia [...] Centrum Świadczeń) o tym, że na podstawie art. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci Wojewoda W., pełniący funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej ustalił, że w sprawie A. G. przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od dnia [...] grudnia 2013 r., ponieważ P. G. (mąż strony i ojciec dzieci) od dnia [...] grudnia 2013 r. podlega ustawodawstwu duńskiemu z tytułu wykonywania pracy najemnej na terytorium [...].

Przywołując brzmienie art. 16 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Prezydent zwrócił uwagę na to, że może on wystąpić do wojewody o ustalenie, czy w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku, gdy w takiej sytuacji wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Prezydent jako organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Powyższe stanowiło w ocenie Prezydenta uzasadnienie dla uchylenia za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r. decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]

Pismem z dnia [...] września 2020 r. A. G. (zwana dalej także "skarżącą") wniosła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta z dnia

z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 8. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie przyznania świadczenia wychowawczego, pomimo że członkowi rodziny nie przysługuje za granicą na dziecko świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego;

2. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że stan faktyczny i prawny oraz dowody zebrane w sprawie przemawiały za wydaniem zaskarżonej decyzji.

Odwołująca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że okoliczność o pracy męża skarżącej – P. G. - w [...], była znana pracownikowi organu w momencie składania wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego. Jak wskazała skarżąca, pracownik organu uznał wtedy, że nie jest to okoliczność mająca jakiekolwiek znaczenie dla przyznania prawa do świadczenia wychowawczego, gdyż jest ono należne każdemu dziecku w Polsce. Dodatkowo, przy składaniu wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego skarżąca wyjaśniła, że jej mąż P. G. prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, a w [...] realizuje jedynie kontrakt, w ramach którego wykonuje pracę wyłącznie w wymiarze 24 godzin w miesiącu. Skarżąca wskazała, że miejscem stałego zamieszkania męża jest Polska. Jak zaznaczyła skarżąca, okazała ona pracownikowi organu stanowisko instytucji duńskiej, zgodnie z którym z tytułu realizacji kontraktu w [...] przez jej męża nie przysługują żadne świadczenia wychowawcze czy rodzinne w [...], ponieważ są one należne dopiero wtedy, gdy wymiar czasu pracy wynosi co najmniej 39 godzin w miesiącu. Skarżąca poinformowała jednocześnie, że instytucja duńska nie przyznała na rzecz małoletnich dzieci skarżącej jakiegokolwiek świadczenia rodzinnego lub wychowawczego. Przywołując brzmienie art. 8. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci skarżąca zaakcentowała, że w [...] nie przysługiwało jej (jej dzieciom) żadne świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego w Polsce. Wobec tego brak było, zdaniem skarżącej, jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do odmowy świadczenia wychowawczego za okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. Skarżąca podkreśliła, że jej zdaniem organ w sposób niedostateczny ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, a podana przez Prezydenta argumentacja prawna nie znajduje odzwierciedlenia w jej sprawie. Skarżąca zwróciła w szczególności uwagę na to, że organ nie podjął żadnych czynności, aby ustalić, czy w [...] przysługuje jakiekolwiek świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego w Polsce, co jest zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej także "Kolegium") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, działając m.in. na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111).

W uzasadnieniu deczyji Kolegium wyjaśniło, że stosownie do przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci do świadczenia wychowawczego mają prawo m.in. rodzice będący obywatelami polskimi. W przypadku jednak, gdy wnioskodawca lub członek jego rodziny przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy, czyli organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, przekazuje wniosek wraz z dokumentami Wojewodzie. Wojewoda bowiem ma za zadanie ustalić czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W sytuacji, gdy Wojewoda ustali, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ustala on prawo do świadczenia wychowawczego. Organ właściwy natomiast, który przyznał świadczenie wychowawcze, w oparciu o art. 16 ust. 6 ustawy jest zobligowany do uchylenia decyzji własnej, na mocy której ustalono prawo do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Kolegium wskazało, organ właściwy, czyli ten, który jest, lub w momencie wydawania decyzji był właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, nie ma innej możliwości działania jak uchylić prawo do świadczenia wychowawczego, gdyż, po pierwsze, zobowiązuje go do tego przywołany przepis, a po drugie, nie ma uprawnień do kwestionowania ustaleń wojewody w zakresie zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z chwilą więc otrzymania od wojewody informacji o zaistnieniu koordynacji organ właściwy nie może działać w inny sposób, niż tylko uchylić własną decyzję przyznającą świadczenia wychowawcze.

Przenosząc powyższe poglądy na kanwę rozpoznawanej sprawy, Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], jest zgodna z prawem, gdyż pismem Wojewody W. z dnia [...] października 2019 r. ustalono, że w sprawie A. G. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia [...] grudnia 2013 r., ponieważ od tego dnia P. G. podlega ustawodawstwu duńskiemu z tytułu wykonywania pracy najemnej na terytorium [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. ([...]), zaskarżając ją w całości.

W skardze zarzucono:

1. naruszenie art. 8. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie przyznania świadczenia wychowawczego, pomimo że członkowi rodziny nie przysługuje za granicą świadczenie na dziecko o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego;

2. naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że stan faktyczny i prawny oraz dowody zebrane w sprawie przemawiały za wydaniem zaskarżonej decyzji;

3. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, a wskutek wznowienia należało uchylić decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], przyznającą świadczenie wychowawcze na rzecz P. G. i M. G. w wysokości po [...] zł miesięcznie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r.

Jednocześnie, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła wyjaśnienia co do jej sytuacji rodzinnej zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca ponownie podniosła, że przyznane w 2016 r. świadczenia wychowawcze były wypłacane w pełniej wysokości, a jedynie w późniejszym okresie organ prowadzący postępowanie administracyjne ustalił, iż mąż skarżącej – P. G., podlega ustawodawstwu duńskiemu z tytułu wykonywania pracy najemnej na terytorium [...]. Zdaniem skarżącej organ posiadał wiedzę o zatrudnieniu jej męża już w momencie składania wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego, bowiem wyjaśniła wówczas, że jej mąż prowadzi także działalność gospodarczą w Polsce, a w [...] realizuje jedynie kontrakt, w ramach którego wykonuje pracę w wymiarze tylko 24 godzin w miesiącu. Skarżąca wskazała, że miejscem stałego zamieszkania jej męża jest Polska. Jak podała, okazała pracownikowi organu stanowisko instytucji duńskiej, zgodnie z którym z tytułu realizacji kontraktu w [...] przez jej męża nie przysługują żadne świadczenia wychowawcze czy rodzinne w [...]. Skarżąca podkreśliła, że dzieci, na które otrzymała świadczenia, posiadają polskie obywatelstwo i na stałe zamieszkują w Polsce.

Uzasadniając zarzuty formalnoprawne, skarżąca podniosła, że w jej ocenie organ nie ustalił należycie stanu faktycznego, nie udzielił stosownych informacji i pouczeń, a nadto działanie organu nie służy interesowi publicznemu, przez co nie wzbudza on zaufania do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. (k. 85-88 akt sąd.) skarżąca uwypukliła, że w jej ocenie sprawa ma charakter złożony, wielowątkowy i dość skomplikowany. Ponownie przedstawiła swoją sytuację rodzinną oraz chronologię działań podjętych w zakresie ubiegania się przez nią i męża o różne świadczenia rodzinne w [...] oraz w Polsce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2021 poz. 2095). W świetle tego przepisu przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia [...] kwietnia 2021 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, jaka odnotowywana jest w kraju od października 2021 r., przyczyny dla których sprawę skierowano do rozpoznania w ww. trybie nie ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz w sytuacji, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Niewątpliwie celem stosowania ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

W dalszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, co oznacza, że w zasadzie sąd administracyjny rozpoznając merytorycznie skargę nie przyznaje wnioskowanych świadczeń. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego, jak też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.), dalej także : "ustawa" wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie wychowawcze: 1) pełni funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji Szwajcarskiej; 2) wydaje rozstrzygnięcia, w tym decyzje, oraz przekazuje informację, o której mowa w art. 13a ust. 2 ww. ustawy, w sprawach świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. W świetle art. 11 ust. 3 u.p.p. świadczenie wychowawcze przyznane przez wojewodę wypłaca organ właściwy.

Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 6-9 ww. ustawy w przypadku, gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję o przyznaniu prawa do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewoda ustala wtedy prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 11 ustawy od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku, gdy wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego: 1) przekazuje sprawę organowi właściwemu w celu ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego - w przypadku, o którym mowa w ust. 1; 2) informuje o tym fakcie organ właściwy - w przypadku, o którym mowa w ust. 2.

Wskazać należy, że celem stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest rozwiązanie występujących przypadków kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie kolizji norm i wyeliminowanie strony uprawnień do tych świadczeń. Oznacza to, że to Wojewoda ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W świetle powołanych wyżej przepisów, dokonanie takich ustaleń obliguje właściwy organ do uchylenia uprzednio wydanej decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczenia wychowawczego. Uchylenie decyzji w trybie art. 16 ust. 6 u.p.p. nie kończy jednak postępowania o przyznanie świadczenia wychowawczego. Oznacza jedynie zmianę właściwości organu, a nie pozbawienie prawa do takiego świadczenia (np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2019 r., sygn. II SA/GI 910/19).

Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, że skarżącej przyznano prawo do świadczenia wychowawczego na córkę i syna w okresie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r. Pismem z dnia [...] października 2019 r. ([...]) Wojewoda W. - jako organ pełniący funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej, poinformował Prezydenta (działające z jego upoważnienia [...] Centrum Świadczeń), że w sprawie A. G. przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od dnia [...] grudnia 2013 r., ponieważ P. G. (mąż strony i ojciec dzieci) od dnia [...] grudnia 2013 r. podlega ustawodawstwu duńskiemu z tytułu wykonywania pracy najemnej na terytorium [...].

W związku z powyższą informacją organ I instancji prawidłowo uchylił przyznane skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na córkę i syna za okres do [...] września 2017 r. w związku ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego. Uchylenie dotychczasowej decyzji o przyznaniu skarżącej świadczeń wychowawczych na dwójkę jej dzieci skutkować będzie ponownym rozpoznaniem jej wniosku o to świadczenie, z tym że organem, który oceni zasadność tego wniosku będzie Wojewoda, a nie organ, który wydał poprzednią, pozytywną dla skarżącej decyzję. Podniesione natomiast przez skarżącą okoliczności merytoryczne, jak np. o niepobieraniu przez nią w innym państwie świadczeń, mogą mieć znaczenie dopiero na etapie rozpoznania wniosku przez właściwy organ, tj. przez Wojewodę.

Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń za organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Rola sądu sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd bierze przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, a jego możliwości dowodowe są ograniczone (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w związku z art. 16 ust. 2, 6 i 7 tej ustawy, ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.