Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2530/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach ( spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 60/14 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. W. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 60/14 oddalił skargę M. W. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2011 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Sz. (dalej: organ I instancji), działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 i 8 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm., dalej: ustawa o jakości handlowej) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE. L. 04.165.1 z późn. zm., dalej: rozporządzenie (WE) nr 882/2004), podjęli próbę przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie P. M. M. W. w G., w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego z uwzględnieniem produktów z grupy P., transportu i znakowania.

Kierownik masarni jednoznacznie odmówił podpisania upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, jak również nie wyraził zgody na przeprowadzenie kontroli przedsiębiorstwa. Wyjaśnił, że właściciel pozostaje poza granicami kraju, natomiast on sam posiada pisemne upoważnienie i może reprezentować przedsiębiorcę. Podał on, że jest w pełni świadomy odpowiedzialności za odmowę przyjęcia kontroli, jednak w jego ocenie inspektorzy nie mają prawa do kontroli zakładu, w którym pracuje. Nie wyraził również zgody na spisanie na terenie zakładu protokołu z przebiegu powyższego zdarzenia. Kontrola zakończyła się interwencją policji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Z. Wojewódzki Inspektor Artykułów Rolno-Spożywczych w Sz. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 33.995,20 zł w związku z uniemożliwieniem organowi Inspekcji przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrolowany nie wyraził zgody na przeprowadzenie kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu przez co uniemożliwił przeprowadzenie kontroli. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 kontrole urzędowe żywności przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia podmiotu gospodarczego, w którym kontrola będzie realizowana. Kontrole urzędowe mogą być również przeprowadzane ad hoc. Z uwagi na fakt, że rozporządzenia wspólnotowe są przepisami wyższego rzędu, w odniesieniu do przepisów prawa krajowego, obowiązek powiadamiania przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, wynikający z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., dalej: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej), nie miał w sprawie zastosowania. Wskazano również, że kontrola urzędowa oznacza każdą formę kontroli, którą właściwy organ lub wspólnota wykonuje do celów sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i ich dobrostanu.

Organ stwierdził, że skarżący działał w sposób świadomy i celowy. Zakres naruszenia należało więc ustalić na poziomie znaczącym z uwagi na fakt, że uniemożliwiono organowi zrealizowanie ustawowych zadań. Oceniając stopień społecznej szkodliwości i zakres naruszenia organ zaznaczył, że rozmiar wyrządzonej szkody był duży. Biorąc pod uwagę powyższe, organ wymierzył karę w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający tj. za 2011 r. ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno –Spożywczych, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2619/12, uchylił decyzję organu odwoławczego oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że przetwórnia mięsa należąca do skarżącego produkuje przetwory mięsne, które są środkami spożywczymi, które podlegają w zakresie jakości handlowej (nie zaś w zakresie objętym kontrolą Powiatowego Lekarza Weterynarii) kontroli Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Organ był zatem uprawniony co do zasady przeprowadzenia kontroli w masarni należącej do skarżącego i zasadnie uznał, że zachodzą przesłanki w świetle art. 40a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy do wymierzenia kary pieniężnej, o której w tym przepisie mowa. W przywołanym wyroku Sąd uznał, że organ administracji natomiast błędnie uznał, że podstawę ustalenia wysokości kary stanowiło przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej z 2011 r., bowiem decyzja została wydana w marcu 2012 r. Tymczasem kontrola miała być przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2011 r. i w tym dniu skarżący uniemożliwił kontrolę, a zatem w tej dacie doszło do spełnienia przesłanek wymierzenia kary.

Rozpoznając ponownie sprawę, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno –Spożywczych decyzją z [...] listopada 2013 r. uchylił w zakresie wysokości kary pieniężnej decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2012 r., nakładającą na skarżącego karę w wysokości 33.995,20 zł za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli i orzekł, że kara ta wynosi 32.249,8 zł. W ocenie organu nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego, że jego zakład z uwagi na produkcję artykułów pochodzenia zwierzęcego, nie podlega kontroli Inspekcji. Organ odwoławczy wskazał, że uniemożliwienie organowi Inspekcji przeprowadzania kontroli, podlegało karze pieniężnej w wysokości 32.249,8 zł, która stanowiła dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia w 2010 r. w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (M.P. z 2011 r., Nr 11, poz. 120). Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie wysokości kary nastąpiło z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, tj.: stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkości jego obrotów. Jednocześnie, organ wskazał, że obecnie wymierzona kara jest niższa od uprzednio nałożonej, co bez wątpienia jest rozstrzygnięciem bardziej korzystnym dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę strony skarżącej wskazując w pierwszej kolejności, że sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2619/12, uchylając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2012 r., wskazał okoliczności wymagające wyjaśnienia w celu prawidłowego załatwienia sprawy przez organ. Sąd I instancji uwzględnił wówczas skargę, bowiem w jego ocenie, zaskarżona decyzja organu I instancji naruszała obowiązujące prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, wyłącznie jednak z tego powodu, że błędnie z naruszeniem art. 40a ust. 12 pkt 1 ustawy o jakości handlowej ustalono wysokość wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej. Zarzuty w pozostałym zakresie Sąd uznał za nieuzasadnione.

Sąd w składzie rozpoznającym obecnie kontrolowaną sprawę, przyjmując za własną ocenę prawną zawartą w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., a dotyczącą zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego – ustawy o jakości handlowej, jak również rozporządzenia (WE) nr 882/2004 wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja z dnia [...] marca 2012 r. zostały podjęte w związku z ustaleniami poczynionymi w szczególności na podstawie protokołu z dnia [...] grudnia 2011 r. sporządzonego przez inspektora organu I instancji, który legitymował się upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli. Z ustaleń tych wynika, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie w dniu [...] grudnia 2011 r. kontroli należącej do skarżącego przetwórni mięsa w G. Tych ustaleń skarżący nie podważał. Zakres kontroli obejmował jakość handlową przetworów z mięsa czerwonego z uwzględnieniem produktów z grupy P., transport i składowanie. Nie było zatem wątpliwości, że chodziło o kontrolę każdego z rodzaju przetworów mięsnych wyprodukowanych w zakładzie, a nie tylko produkty z grupy P. Niewyjaśnienie co kryje się pod zapisem "produkty grupy P." nie zmienia jednak faktu, iż kontrola dotyczyła przetworów z mięsa czerwonego. Twierdzenia skarżącego, iż trudno ustalić przedmiot kontroli były zatem nieuzasadnione. Organ kontroli nie miał przy tym obowiązku informowania o zamiarze wszczęcia kontroli lub też uzgodnienia terminu ze stroną. Zatem jako niezasadny należało oddalić zarzut wszczęcia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego o takim zamiarze.

Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, organ zasadnie uznał, że zachodzą przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, bowiem uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli skutkuje karą do wysokości dwudziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia. Organ podał w sposób pełny i przekonujący motywy, którymi się kierował ustalając wysokość kary na dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia. Decydująca w tej mierze była data, w której kontrola miała być przeprowadzona, a jej przeprowadzenie zostało przez kontrolowanego uniemożliwione. Kontrola miała być przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2011 r. i w tym dniu skarżący uniemożliwił kontrolę, a zatem w tej dacie doszło do spełnienia przesłanek z art. 40 a ust. 1 pkt 1 tj. do wymierzenia kary. Za podstawę do ustalenia wysokości kary (w wysokości 32.249,80 zł) organ odwoławczy zasadnie przyjął wysokość przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za 2010 r. – ogłoszonego przez Prezesa GUS w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (M.P. z 2011 r., Nr 11, poz. 120), które kształtowało się na poziomie 3.224,98 zł. Za niezasadny w przytoczonych okolicznościach zdaniem Sądu należało uznać zarzut skargi dotyczący wydania decyzji na niekorzyść skarżącego, bowiem kara nałożona przez organ pierwszej instancji wynosiła 33.995,20 zł. Uchylając tę decyzję i ustalając wysokość kary na kwotę 32.249,80 zł organ II instancji orzekł na korzyść skarżącego.

Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem organ odwoławczy winien był wykonać wskazanie Sądu zawarte w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2619/12 co też uczynił, wymierzając skarżącemu karę pieniężną w wysokości 32.249,80 zł w oparciu o wysokość przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za 2010 r.

M. W. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 27a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz art. 4 ust. 1 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 poprzez przyjęcie, że Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych miał podstawy do prowadzenia kontroli niezapowiedzianej w przedsiębiorstwie skarżącego;

- art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) 882/2004 w zw. z art. 73 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 25 sierpnia 2006 r. (Dz. U. z 2010, Nr 136 poz. 914 ze zm., dalej: ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia) w zw. z art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) poprzez przyjęcie, że Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych jest urzędem kontroli żywności, do którego stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 882/2004;

art. 79a ust. 6 i 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ustalenie, że określenie przedmiotu kontroli jako "przetwory z mięsa czerwonego z uwzględnieniem produktów z grupy P. transport i składowanie" wyczerpuje konieczność określenia przedmiotu kontroli i daje podstawy do przeprowadzenia kontroli;

- art. 3 pkt. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-

spożywczych w zw. z art. 38 ust. 1 Traktatu Rzymskiego (Dz.U.2004.90.864/2 ze. zm. traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej Dz. U. z 30 kwietnia 2004 r.) i poprzez uznanie, że produkty pochodzenia zwierzęcego objęte przedmiotem działania przedsiębiorstwa skarżącego mieszczą się w kategorii pojęcia artykuł rolno-spożywczy.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz pkt. 2 w zw. z art. 6, art. 8 i art. 11 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt. 2 lub 1 p.p.s.a., mimo że działania organu I instancji polegające na przeprowadzeniu kontroli w trybie niezapowiedzianym, w oparciu o przepisy rozporządzenia (WE) nr 882/2004 nie znajdowały oparcia w przepisach prawa, a wskazanie przedmiotu kontroli określonego poza nomenklaturą prawną oraz brak wskazania na zgodność z jakimi normami, względnie wymogami kontrola miała być prowadzona, pozostają w sprzeczności z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 79a) i nie mogły stanowić podstawy kontroli, a jako uniemożliwiające skarżącemu właściwe ustosunkowanie się i odkodowanie przedmiotu kontroli, powodują nieprzejrzystość postępowania, co burzy zaufanie obywatela do Państwa. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i stwierdzić nieważność decyzji, względnie uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

- art. 141 § 4 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom poprawności, kompletności i adekwatności do sprawy, co jednocześnie wskazuje na nieprawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a mianowicie zaniechanie rozstrzygnięcia przez Sąd zasadności podniesionego przez skarżącego zarzutu braku uprawnień organu I instancji do dokonywania kontroli przedsiębiorstwa skarżącego z uwagi na prowadzony przezeń zakres działalności, podczas, gdy organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67);

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna M. W. opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w trybie art. 153 p.p.s.a. w wyroku z 6 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2619/12. Uchylając decyzję ostateczną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z naruszeniem art. 40a ust. 12 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych ustalono wysokość wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej. Zarzuty w pozostałym zakresie są nieuzasadnione. Zakład należący do skarżącego produkuje przetwory mięsne, które są środkami spożywczymi i stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1a powołanej ustawy podlegają w zakresie jakości handlowej (nie zaś w zakresie objętym kontrolą Powiatowego Lekarza Weterynarii) kontroli Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Organ był zatem uprawniony co do zasady przeprowadzenia kontroli w przetwórni. Przeprowadzający kontrolę działał na podstawie upoważnienia, w którym jednoznacznie wskazano, iż zostało ono wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 i 8 oraz art. 25 powołanej ustawy, art. 79a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. Nr 220, poz. 1447), art. 3 ust. 2 RPEiR(WE) nr 882/2004 i rozporządzenia MR i RW z 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966). Poza wskazaniem podstawy prawnej upoważnienie zawierało wszystkie elementy wymagane art. 79 ust. 6 powołanej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zakres kontroli obejmował jakość handlową przetworów z mięsa czerwonego z uwzględnieniem produktów z grupy P., Transport i składowanie. Nie było zatem wątpliwości, że chodziło o kontrolę każdego z rodzaju przetworów mięsnych wyprodukowanych w zakładzie: a nie tylko produkty z grupy P. Niewyjaśnienie co kryje się pod zapisem" produkty grupy P." nie zmienia jednak faktu, iż kontrola dotyczyła przetworów z mięsa czerwonego. Twierdzenia skarżącego, iż trudno ustalić zakres kontroli są zatem nieuzasadnione. Organ kontroli nie miał przy tym obowiązku informowania o zamiarze wszczęcia kontroli lub też uzgodnienia terminu ze stroną. Kontrola miała być przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2011 r. i w tym dniu skarżący uniemożliwił kontrolę, a zatem w tej dacie doszło do spełnienia przesłanek z art. 40 a ust. 1 pkt 1 tj. do wymierzenia kary. Za podstawę do ustalenia wysokości kary należy zatem przyjąć wysokość przeciętnego w gospodarce narodowej wynagrodzenia za 2010 r. – ogłoszonego przez Prezesa GUS w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno –Spożywczych związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w trybie art. 153 p.p.s.a. w wyroku WSA w W. z 6 marca 2013 r., decyzją ostateczną z [...] listopada 2013 r. uchylił w zakresie wysokości kary pieniężnej decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2012 r., nakładającą na skarżącego karę w wysokości 33.995,20 zł za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli i orzekł, że kara ta wynosi 32.249,8 zł.

Należy przypomnieć, że przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wskazania nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno –Spożywczych, zgodnie ze wskazaniami Sądu ponownie nałożył na skarżącego karę w prawidłowej wysokości, to nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ściśle zakreślił zakres dalszego postępowania w sprawie. Według art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ administracji publicznej granice postępowania dowodowego uległy zawężeniu do granic wskazanych przez wojewódzki sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. akceptując sposób obliczenia kary przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno –Spożywczych stwierdził, że jej wysokość ustalono prawidłowo - 32.249,80 zł w oparciu o wysokość przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za 2010 r.

Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie wielu przepisów prawa, w sytuacji kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 6 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2619/12 prawomocnie przesądził już o tym, że pozostałe zarzuty skargi nie były uzasadnione. W sytuacji, kiedy granice sprawy ponownie rozpatrywanej przez organ administracji publicznej zostały zawężone tylko i wyłącznie do jednej kwestii – wysokości kary stawianie Sądowi I instancji ponownie zarzutów, które zostały już rozpoznane jest wadliwe i niedopuszczalne ze względu na regulacje prawne wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. Mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.