Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 483/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 58, art. 145, art. 149, art. 182, art. 183, art. 184, art. 189, art. 232
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 26, art. 35, art. 37, art. 145
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wr 321/23 w sprawie ze skargi D.M. na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wr 321/23 odrzucił skargę D.M. na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że pismem z 16 grudnia 2022 r. (data nadania) D. M. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Sąd postanowieniem z 29 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 1578/22, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) odrzucił skargę z uwagi na to, że pod sygn. akt II SAB/Wr 1470/22 prowadzona jest skarga tej samej skarżącej na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Postanowieniem z 08.08.2023 r., sygn. akt II OZ 434/23 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie podzielając stanowisko skarżącej, że Sąd Wojewódzki uzasadniając swoje stanowisko ograniczył się do arbitralnego stwierdzenia, że zawisła już sprawa ze skargi tej samej skarżącej na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Strzelińskiego z 07.04.2009 r. (nr [...]). Nie poczynił natomiast żadnych ustaleń, nawet skrótowych, pozwalających na dokonanie oceny, że faktycznie występuje tożsamość obu skarg wniesionych przez skarżącą, a tym samym, że zachodzi podstawa z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skutkująca koniecznością odrzucenia "powtórnie" złożonej skargi. W ramach zaleceń Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji dokona ustalenia, w oparciu o analizę treści skarg, czy faktycznie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi. Przy czym Sąd I instancji będzie miał na względzie także argumentację podniesioną przez skarżącą w zażaleniu.

Uzasadniając odrzucenie przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że wykonując wytyczne zawarte w postanowieniu NSA z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 434/23, punktem wyjścia uczynił analizę sprawy ze skargi zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wr 1470/22, tym bardziej, że w dacie orzekania sprawa ta zastała już prawomocnie zakończona. WSA we Wrocławiu postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r., sygn. II SAB/Wr 1470/22 odrzucił skargę D. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę Strzelińskiego sprawy dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]). Powodem odrzucenia tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było stwierdzenie przez Sąd, że na datę jej wniesienia do Sądu, Starosta Strzeliński nie prowadził już postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]), ponieważ w wyniku podjęcia postanowienia z 6 lipca 2022 r. (nr [...]) Wojewoda Dolnośląski wyznaczył Starostę Świdnickiego jako nowy organ właściwy do rozpatrzenia podania skarżącej w sprawie wznowienia podstępowania zakończonego decyzją z 7 kwietnia 2009 r. ([...]). Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z 12 września 2023 r., sygn. akt II OSK 1652/23, oddalił skargę kasacyjną skarżącej, uznając za trafne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że Starosta Strzeliński utracił możliwość załatwienia jakiejkolwiek sprawy związanej z wnioskami skarżącej o wznowienie postępowania dotyczącej decyzji Starosty Strzelińskiego (w tym postanowieniu NSA nieprecyzyjnie odnosi się do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzalińskiego z 19 listopada 2013 r. nr [...], zamiast decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. nr [...]).

W związku z powyższym Sąd wskazał, że Starosta Strzeliński prowadził postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Odrębne postępowanie prowadzone było w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzelińskiego z 19 listopada 2013 r. (nr [...]), którą to decyzją zmieniono decyzję Starosty Strzelińskiego z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]). Skarga na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w sprawie prowadzenia tego ostatniego postępowania została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 1529/22. Prawomocnym postanowieniem z 25 maja 2023 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., WSA we Wrocławiu odrzucił tą skargę, podając tożsame powody co w sprawie ze skargi zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wr 1470/22, a więc z uwagi na stwierdzenie, że w dacie jej wniesienia do Sądu, Starosta Strzeliński nie prowadził już postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 19 listopada 2013 r. (nr [...]). W wyniku bowiem podjęcia przez Wojewodę Dolnośląskiego postanowienia z 6 lipca 2022 r. (nr [...]), organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę (po wcześniejszym wyłączeniu pracowników tego organu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.), wyznaczył Starostę Świdnickiego jako organ właściwy do rozpatrzenia podania skarżącej w sprawie wznowienia podstępowania zakończonego decyzją z 19 listopada 2013 r. W przypadku sprawy ze skargi na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]), która została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 1470/22, chodziło z kolei o postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z 6 lipca 2022 r. nr [...](w postanowieniu tym błędnie wskazano datę 5 maja 2022 r. jako dzień wydania postanowienia znak [...] Starosty Strzelińskiego, zamiast prawidłowo z 5 kwietnia 2022 r. – uwaga Sądu). Sąd postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 1470/22 odrzucił tą skargę. Zaś postanowieniem z 12 września 2023 r., sygn. akt II OSK 1652/23, NSA oddalił skargę kasacyjną na to postanowienie.

Wobec tego orzekający obecnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro w postanowieniu z 6 lipca 2022 r. o numerze [...], Wojewoda Dolnośląski nie różnicuje postępowania wznowieniowego ze względu na jedną z powołanych przez skarżącą przesłanek wznowienia (chodzi o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 lub pkt 5 k.p.a.), to należy przyjąć, że każdy wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]), bez względu na powoływane przesłanki wznawiania, od dnia 6 lipca 2022 r. powinien być rozpatrywany przez Starostę Świdnickiego. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu na postanowienie Sądu z 29 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 1578/22, w tym rozstrzygnięciu Wojewoda nie rozróżnił, które postępowanie wznowieniowe nowy organ ma prowadzić. Także z treści postanowienia Starosty Strzelińskiego z 5 kwietnia 2022 r. (znak [...]) o wyłączeniu trzech pracowników tego organu, wyciągnąć należy wniosek, że dotyczyło ono każdej sprawy prowadzonej z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]). Tym samym należało zdaniem Sądu stwierdzić, że Starosta Strzeliński utracił możliwość załatwienia jakiejkolwiek sprawy związanej z wnioskami skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzji tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]). Bez znaczenia pozostaje w takim przypadku rozróżnianie przez skarżącą postępowań wznowieniowych ze względu na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 lub pkt 5 k.p.a. i tym samym wywodzenie, że prowadzone na różnych podstawach prawnych postępowania wznowieniowe mają inny zakres czynności i stanów faktycznych koniecznych do ustalenia. Dodatkowo Sąd zauważył, że na dzień złożenia niniejszej skargi na bezczynność i przewlekłość, sprawa z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzelińskiego z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]), została zakończona przez nowy organ – Starostę Świdnickiego, decyzją z 12 października 2022 r. (nr [...]). Starosta Świdnicki, wobec braku możliwości uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a., stwierdził wydanie przez Starostę Strzelińskiego decyzji z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]) z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu rozpatrywanej sprawie nie można mówić o zaistnieniu stanu powagi rzeczy osądzonej, który mógłby być podstawą odrzucenia niniejszej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ stan powagi rzeczy osądzonej wiąże się tylko z orzeczeniem merytorycznym w sprawie, takie zaś nie zostało wydane. Oznacza to, że pomimo tożsamości zachodzącej pomiędzy sprawą niniejszą a sprawą zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Wr 1470/22, w której tut. Sąd wydał opisane wyższej postanowienie z 25 kwietnia 2023 r. odrzucające skargę, natomiast NSA postanowieniem z 12 września 2023 r., sygn. akt II OSK 1652/23, oddalił skargę kasacyjną, rozpoznanie kolejnej skargi było dopuszczalne.

Oceniając następnie, czy w niniejszej sprawie istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że na dzień wniesienia niniejszej skargi, tj. 16.12.2022 r., Starosta Strzeliński nie prowadził już jakiegokolwiek postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]), ponieważ w wyniku podjęcia przez Wojewodę Dolnośląskiego z 6 lipca 2022 r. o numerze [...], organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę (gdy doszło do wyłączenia pracowników tego organu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.), wyznaczył Starostę Świdnickiego jako organ właściwy do rozpatrzenia podania skarżącej w sprawie wznowienia podstępowania zakończonego decyzją z 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]). Starosta Strzeliński utracił właściwość do załatwienia sprawy w tym przedmiocie, bez względu na powoływaną przez skarżącą przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Sąd podkreślił przy tym, że ocena wystąpienia każdego ze stanów opieszałości organu administracji dokonywana winna być przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. Skoro więc w ocenianej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności oraz przewlekłości Starosty Strzelińskiego, to brak było podstaw do w merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z uwagi na stan sprawy, wniesiona skarga nie mogła zatem zmierzać do uchylenia zarzucanego stanu opieszałości organu administracyjnego, a zatem nie mogła realizować przedstawionego wyżej celu tej skargi (jej istoty), co uzasadniało jej odrzucenie. W niniejszej sprawie zaistniała zatem zdaniem Sądu sytuacja wskazana w przepisie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącym, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi należy uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego jako bezczynność/przewlekłość nie dającą się już usunąć ze względu na utratę przez zaskarżony organ administracji kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi na opieszałość organu administracyjnego, którym jest nakazanie rozstrzygnięcia sprawy przez zaskarżony organ, skoro utracił on uprzednio możliwość wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie - w następstwie wystąpienia przesłanki wyłączenia pracownika i niezdolności organu do załatwienia sprawy, skutkiem czego doszło do wyznaczenia przez organu wyższego stopnia w trybie art. 26 § 2 k.p.a. innego podległego mu organu do załatwienia sprawy. Wniesienie w takim przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłości stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił przedmiotową skargę.

Skargą kasacyjną D. M. zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci:

1) art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a., art. 149 § 1a p.p.s.a. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. i art. 37 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U 1993, 61, 284) w zw. z art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które spowodowały uchylenie się przez Sąd od merytorycznego zbadania skargi skarżącej na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w wyniku przyjęcia, że rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest niemożliwe wobec braku istnienia właściwości miejscowej i rzeczowej Starosty Strzelińskiego do rozpoznania sprawy wobec przekazania jej do rozpatrzenia Staroście Świdnickiemu na mocy postanowienia Wojewody Dolnośląskiego pomimo, że na dzień wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprawa nie była ostatecznie załatwiona przez organ I instancji, a postępowanie prowadzone przez Starostę Świdnickiego stanowiło kontynuację postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę Strzelińskiego w I instancji, natomiast art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zakazuje fragmentaryzacji postępowania, a odpowiedzialność organu administracyjnego za prowadzenie postępowania administracyjnego nie wyczerpuje się w możliwości nakazania mu dalszych działań lecz także w możliwości stwierdzenia przewlekłości i bezczynności oraz przyznania skarżącemu od organu stosownej sumy pieniężnej;

2) art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na przyjęciu przez Sąd tożsamości spraw wznowieniowych prowadzonych pod sygn. akt II SAB/Wr 321/23 (przed wniesieniem zażalenia przez skarżącą prowadzonej pod sygn. II SAB/Wr 1578/22) i sygn. akt II SAB/Wr 1470/22, podczas gdy prowadzone postępowania wznowieniowe, pomimo, że wszczęte z różnych przesłanek prawnych i w różnych datach (latach kalendarzowych) nie wyczerpywały pojęcia jednej sprawy w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., powinny być traktowane jako odrębne postępowania, z odrębnym rozstrzygnięciem co do każdego z postępowań dla których to postępowań powinny być prowadzone odrębne akta spraw;

3) art. 232 § 1 p.p.s.a. wobec pominięcia w wydanym postanowieniu rozstrzygnięcia o zwrocie wpisu od skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania oraz przepisów dot. zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania zażaleniowego w sprawie II SAB/Wr 1578/22 w postaci wniesionego wpisu od zażalenia.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów opłaty pocztowej, jednocześnie nie wnosząc o zasądzanie kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a ponadto nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego postanowienia jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wywiedziona w przedmiotowej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim nie mogły odnieść zamierzonego przez jej autora skutku zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art. 149 § 1a p.p.s.a. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. i art. 37 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U 1993, 61, 284) w zw. z art. 91 ust 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasadnie bowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd ten odrzucił przedmiotową skargę na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

W kontekście omawianego zarzutu za Sądem pierwszej instancji zwrócenia uwagi wymaga, że postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r. znak [...] Wojewoda Dolnośląski, na podstawie art. 26 § 2 i 3 k.p.a. wyznaczył Starostę Świdnickiego do rozpatrzenia podania skarżącej w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzelińskiego z dnia 7 kwietnia nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. O. i J.O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne o pojemności V=9,0 m3, przyłączem wodociągowym oraz wewnętrzną linią zasilającą niskiego napięcia, przewidzianych do realizacji na działce nr [...], [...], w [...], gm. [...] – kategoria I obiektu. W postanowieniu tym nie wskazano, które postępowanie wznowieniowe nowo wyznaczony organ ma prowadzić co powoduje, że Starosta Strzeliński utracił możliwość załatwienia jakiejkolwiek sprawy związanej z wnioskami skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. nr [...]. Skoro zatem w dniu wniesienia skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie przez Starostę Strzelińskiego postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 7 kwietnia 2009 r. nr [...], tj. w dniu 16 grudnia 2022 r., Starosta Strzeliński nie prowadził jakiegokolwiek postępowania w tym przedmiocie bowiem postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r. znak [...]Wojewoda Dolnośląski wyznaczył Starostę Świdnickiego do rozpatrzenia podań skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzelińskiego z dnia 7 kwietnia nr [...](nie ograniczając przy tym tych postępowań z uwagi na konkretne unormowane w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyny wznowienia), to brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania takiej skargi. Na dzień wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność i przewlekłość Starosty Strzelińskiego brak było bowiem możliwości zobowiązania go przez Sąd do załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania. Wniesienie przez skarżącą ww. skargi było zatem w przywołanych powyżej okolicznościach sprawy działaniem nieskutecznym z punktu widzenia celu postępowania ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, którym jest – w świetle uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętych w sprawach o sygn. akt II OPS 5/19 i II OPS 1/21 – doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób kończący postępowanie administracyjne.

Podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w analogicznej sprawie w postanowieniu z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt II OSK 1652/22, stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga na bezczynność czy przewlekłość Starosty Strzelińskiego mogłaby zostać uznana za dopuszczalną, gdyby została wniesiona przed wydaniem przez Wojewodę postanowienia wyznaczającego Starostę Świdnickiego do rozpatrzenia podania skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Strzelińskiego z dnia 7 kwietnia 2009 r. – wtedy Sąd mógłby ocenić, czy organ ten działa opieszale co do wniosku skarżącej. Wniesienie jednak przedmiotowej skargi w momencie, gdy Starosta Strzeliński nie był organem właściwym do załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 7 kwietnia 2009 r. czyniło tę skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na – jak słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji – brak przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego jako bezczynność/przewlekłość nie dającą się już usunąć ze względu na utratę przez organ kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy w sposób kończący postępowanie administracyjne.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zakazującego – zdaniem strony skarżącej – "fragmentaryzacji postępowania, a odpowiedzialność organu administracyjnego za prowadzenie postępowania administracyjnego nie wyczerpuje się w możliwości nakazania mu dalszych działań lecz także w możliwości stwierdzenia przewlekłości i bezczynności oraz przyznania skarżącemu od organu stosownej sumy pieniężnej", zwrócenia uwagi wymaga, że przepis ten normujący prawo do rzetelnego, publicznego procesu sądowego, w żaden sposób nie odnosi się do postępowania administracyjnego a tym bardziej do jego "fragmentaryzowania" przez organy administracji. Jednocześnie odnośnie przywoływanej przez skarżącą możliwości stwierdzenia przewlekłości i bezczynności i przyznania jej od organu stosownej sumy pieniężnej zwrócenia uwagi wymaga, że stan przewlekłości postępowania administracyjnego i ewentualne wywołanie nim szkody jest niezależne od tego, czy strona skutecznie skorzysta z przysługujących jej uprawnień do przeciwdziałania przewlekłości i uzyskania odszkodowania - funkcjonalna wykładnia przepisów procedury sądowoadministracyjnej, tworzących instytucję zaskarżania do sądu administracyjnego przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji, wyklucza dopuszczalność przypisania im także innej funkcji, niż ta, która wynika z ich strukturalnego usytuowania w przepisach p.p.s.a., normujących procedurę sądowoadministracyjną - uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi tożsamość spraw wznowieniowych prowadzonych pod sygn. akt II SAB/Wr 321/23 i sygn. akt II SAB/Wr 1470/22 w sytuacji, gdy sprawy te dotyczyły postępowań administracyjnych wszczętych w innych terminach i w oparciu o inne przesłanki wznowieniowe, podnieść należy, że okoliczność ta wobec prawidłowego uznania przez Sąd pierwszej instancji niedopuszczalności przedmiotowej skargi z uwagi na brak przedmiotu sprawy, nie miała istotnego wpływu na jej wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 232 § 1 p.p.s.a. O ile bowiem należy się zgodzić, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji nie orzekł o zwrocie skarżącej wpisu od przedmiotowej skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, to jednak kwestia zwrotu przedmiotowego wpisu jest nadal otwarta i będzie podlegała rozpoznaniu przez ten Sąd, który powinien wydać w tym przedmiocie odrębne postanowienie. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, że art. 232 § 1 p.p.s.a. nie reguluje kwestii zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.