Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 261/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 54
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 76 ust. 1 , art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 16 ust. 1, art. 156 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 15 ust. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 2 pkt 19
journal: Dz.U. 2021 poz 610
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawny na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia 16 stycznia 2024 roku (nr [...]), utrzymało w mocy własną decyzję nr [...] z dnia 20 września 2023 roku stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Ł. z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej ([...]) na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb W., gmina Ł..

W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium wyjaśniło, że w trybie nadzwyczajnym badało i rozstrzygało jedynie kwestię istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem, tj. czy decyzja Burmistrza Ł. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, bądź innych przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ nie rozpatrywał ponownie sprawy rozstrzygniętej decyzją Burmistrza.

Odnosząc się do meritum organ wyjaśnił, że z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. wynika, iż na terenie oznaczonym w planie symbolem N, nie można realizować farm fotowoltaicznych.

Dopuszczona tam jest budowa sieci uzbrojenia technicznego i urządzeń infrastruktury technicznej, co szczegółowo zostało uregulowane w rozdziale nr 8 (powinno być "rozdziale VI") uchwały pt. "Zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej" (§ 28 uchwały z dnia 27 kwietnia 2001 roku). W rozdziale tym jest mowa o sieciach: wodociągowych, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznych, ciepłowniczych i gazociągu. Planowana inwestycja nie jest obiektem, urządzeniem lub siecią infrastruktury technicznej.

Inwestycja ma charakter zabudowy przemysłowej i bezsporne jest to, że realizacja farmy fotowoltaicznej na obszarze jednostki planistycznej oznaczonej symbolem N, nie mieści się w ramach podstawowego przeznaczenia tego terenu. Do planu ustanowionego przez Radę Miejską Ł. z 2001 roku nie uchwalono żadnych zmian odnoszących się do możliwości realizacji farm fotowoltaicznych na przedmiotowym terenie.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, organ wydaje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli inwestycja jest niezgodna z ustaleniami uchwalonego planu, to stwierdzenie nieważności wydanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. jest jak najbardziej zasadne, co więcej – konieczne, wobec spełnienia przesłanek tam zawartych.

W odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wyjaśniło, że negowanie istnienia rażącego naruszenia prawa i niezgodności decyzji z zasadą trwałości decyzji ostatecznych jest bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych.

W kwestii braku sprzeciwu ze strony RDOŚ w P. przy podejmowaniu decyzji przez Burmistrza, na etapie opiniowania, Kolegium wyjaśniło, że RDOŚ zwracał Burmistrzowi uwagę, iż w jego ocenie inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednak RDOŚ, na etapie opiniowania decyzji Burmistrza, nie miał możliwości wydania opinii negatywnej z uwagi na niezgodność z planem miejscowym.

Podnoszone przez Spółkę kwestie definiowania pojęcia "infrastruktury technicznej" nie mają znaczenia z uwagi na zapisy planu, gdzie rozumienie tego pojęcia zostało szczegółowo opisane (§ 28 uchwały z dnia 27 kwietnia 2001 roku).

W ocenie organu charakter stwierdzonych naruszeń bez wątpienia uzasadnia stanowisko, iż oceniana decyzja Burmistrza Ł. w sposób rażący narusza art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Decyzję administracyjną naruszającą zasadnicze (podstawowe) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwalifikować należy, jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

V. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Spółka zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie strony skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem:

1) art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez błędne uznanie, że decyzja Burmistrza Ł. z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...]) w sposób rażący narusza wskazany przepis,

2) art. 143 ust. 2 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 2 ust. 22 i 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz art. 3 pkt 7 i 9 Prawa energetycznego w związku z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu ustalonym na dzień 2019 roku poprzez ich niezastosowanie prowadzące do przyjęcia, że instalacje odnawialnych źródeł energii nie mogą być uznane za infrastrukturę techniczną w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

3) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że decyzja Burmistrza Ł. z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...]) została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

4) art. 8 § 2 K.p.a. poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że argumentacja RDOŚ w P. oraz Organu II instancji sprowadza się do kwestionowania prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych i dokonanych na tej podstawie ocen co do zgodności inwestycji z mpzp. Jeśli nawet przyjąć za poprawną ocenę Kolegium, że w świetle mpzp brak jest możliwości realizowania farm fotowoltaicznych na terenie objętym planem, to jest to tylko jedna z możliwych do obrony interpretacji, a przyjęcie drugiej możliwej wykładni, nawet gdyby uznać ją za mniej prawidłową, czy wręcz błędną, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, a tylko takie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.

Działki o numerach [...] i [...] znajdują się w zasięgu terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obszary wyłączone z zabudowy (symbol N) oraz jako tereny usługowo-produkcyjne (symbol Up).

Zgodnie z art. 143 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami infrastruktura techniczna to między innymi urządzenie elektryczne wybudowane na ziemi. Instalacje odnawialnego źródła energii w postaci farmy fotowoltaicznej wypełniają ustawową definicję infrastruktury technicznej. Panele fotowoltaiczne usadowione są na ziemi, połączone są kablami, co sprawia, że należy je uznać za urządzenie. Urządzenia te wytwarzają i przesyłają energię elektryczną.

Instalacja fotowoltaiczna to należący do odnawialnych źródeł energii, wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia (art. 2 ust. 22 i ust. 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii). Urządzenie energetyczne należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (art. 3 ust. 9 Prawa energetycznego).

Mając na uwadze budowę instalacji fotowoltaicznej oraz powyższe przepisy należy stwierdzić, że instalacja fotowoltaiczna to urządzenie techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej.

Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej występuje w treści art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 sierpnia 2019 roku (a zatem w czasie uchwalania mpzp) stanowił, iż tzw. zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Do czasu nowelizacji przepis był powszechnie stosowany przy wydawania decyzji o warunkach zabudowy także w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych. W stanie prawnym sprzed 28 sierpnia 2019 roku większość sądów administracyjnych uznawała instalacje fotowoltaiczne za urządzenia infrastruktury technicznej.

W obecnym stanie prawnym z punktu widzenia nowych wniosków o wydanie decyzji wskazane orzecznictwo straciło na aktualności. Jednak w dalszym ciągu istotne jest ono dla dokonywania wykładni dokumentów planistycznych przyjętych przed nowelizacją, która weszła w życie 28 sierpnia 2019 roku.

Autor skargi uznał, że wszystkie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego tworzone przed zmianą przepisów (a więc przed 28 sierpnia 2019 roku), wskazując dopuszczalność budowy urządzeń infrastruktury technicznej na danym terenie, tym samym dopuszczały budowę instalacji fotowoltaicznych. Do czasu zmiany brzmienia art. 61 ust. 2 u.p.z.p. pojęcie instalacji fotowoltaicznej zawierało się w pojęciu urządzenia infrastruktury technicznej.

Skoro stosowany w sprawie mpzp został uchwalony przed 2019 rokiem, to nie może ulegać wątpliwości, że przewidywana nim możliwość budowy urządzeń infrastruktury technicznej obejmuje również budowę farm fotowoltaicznych.

Organ nie wiązł tego pod uwagę i tylko z tego powodu wydana decyzja nie może się ostać. Zastosowanie powołanych powyżej przepisów doprowadziłoby organ do wniosku, że decyzja Burmistrza Ł. z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...]) jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., ustanowionego uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia 27 kwietnia 2001 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., zmienionej uchwał "nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia 26 marca 2002 roku" (powinno być nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia 26 marca 2021 roku) w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł..

Autor skargi wskazał ponadto, że działanie RDOŚ w P. oraz Kolegium pozostaje nielogiczne i sprzeczne z art. 8 § 2 K.p.a.

Spółka jest w posiadaniu decyzji środowiskowej wydanej dla działki nr ewid. [...] położonej na terenie tej samej gminy w miejscowości W.. W planie miejscowym działka [...] również jest oznaczona symbolem N. Z uzasadnienia posiadanej decyzji wynika, że RDOŚ postanowieniem z dnia 24 czerwca 2019 roku stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Skoro dla nieruchomości o tożsamym przeznaczeniu w mpzp Burmistrz, przy braku sprzeciwu ze strony RDOŚ, wydał decyzję środowiskową dla planowanej farmy fotowoltaicznej, to niedopuszczalne jest odmienne orzeczenie w niniejszej sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2024 roku pełnomocnik skarżącej Spółki potrzymał żądania oraz argumentację zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492 ze zm.).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz.1634 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o analizę akt administracyjnych do sprawy zakończonej decyzją Burmistrza Ł. z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...]) Sąd przyjął następujące ustalenia faktyczne.

V. Sp. z o.o. z siedzibą w W., podaniem z dnia 12 września 2022 roku, działająca przez pełnomocnika E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., wystąpiła do Burmistrza Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy elektrowni fotowoltaicznej ([...]) na działkach nr [...] oraz [...] w miejscowości W., gmina Ł., powiat p. , województwo w. .

Z załączonej do wniosku Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, że wnioskodawczyni zamierza pobudować elektrownię fotowoltaiczną o łącznej mocy 10,9 MWp. Łączna powierzchnia działek [...] oraz [...] wynosi 72,424ha, a łączna powierzchnia gruntu pod farmą to około 15ha.

Planowane przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839).

Na terenie lokalizacji planowanej inwestycji obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalone uchwałą Rady Miejskie Ł. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2001 roku. Zgodnie z postanowieniami planu działki o numerze ewidencyjnym [...] oraz [...] posiadają funkcje obszaru wyłączonego z zabudowy oznaczonego na rysunku planu symbolem N.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (organ opiniujący), w piśmie z dnia 16 listopada 2022 roku kierowanym do organu prowadzącego postępowanie główne (Burmistrza Ł.), nadmienił/wskazał, że na mocy § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej Ł. nr [...] z dnia 26 marca 2021 roku zmieniono brzmienie § 5 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia 27 kwietnia 2001 roku na:

"Na całym obszarze objętym planem ustala się:

1) zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego, z zastrzeżeniem pkt 2;

2) możliwość lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na terenach oznaczonych symbolem Up;

3) zakaz lokalizacji zakładów o dużym lub zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej."

RDOŚ zaznaczył, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Mając na względzie ekonomikę procesową oraz słuszny interes strony (narażenia na niepotrzebne koszty) organ opiniujący poprosił o analizę wskazanego zagadnienia oraz o informację czy Burmistrz Ł. będzie prowadził dalsze postępowanie zmierzające do wydania decyzji oraz czy podtrzymuje wystąpienie o opinie co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Burmistrz Ł. , decyzją z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody dla budowy farmy fotowoltaicznej ([...]) na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb W., gmina Ł..

Na wskazanej powyżej decyzji poczyniono adnotację, że stała się ona prawomocna z dniem 2 lutego 2023 roku.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. , pismem z dnia 7 lutego 2024 roku, na podstawie art. 76 ust. 1 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Ł. z dnia 4 stycznia 2023 roku (nr [...]).

W ocenie Sądu kwestionowana skargą decyzja została wydana bez naruszenia granic kompetencji określonych art. 16 ust. 1 w związku z art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.).

Argumentacja skargi została zbudowana na błędnych ustaleniach co do stanu prawnego stanowiącego wzorzec oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Autor skargi nie dostrzega, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 kwietnia 2001 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. została z dniami 11 maja 2021 roku została zmieniona na mocy uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 26 marca 2021 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł..

Autor skargi błędnie przyjmuje, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 kwietnia 2001 roku była zmieniana "uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia 26 marca 2002 roku".

Takiej uchwały zmieniającej nie ma, co sugeruje już rozbieżność pomiędzy wskazana datą jej podjęcia (26 marca 2002 roku ) a wskazanym w skardze numerem uchwały ([...]). Bark takiej uchwały Sąd potwierdził przeszukując: bazy internetowe (strony internetowe oraz Rejestr Urbanistyczny gminy Ł.), systemy informacji prawniczej LEX i Legalis, a także Dziennik Urzędowy Województwa W..

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Kolegium jest prawidłowe, bo niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest oczywista. Wbrew twierdzeniom skargi ujawnienie stwierdzonej niezgodności nie wymagało prowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego w zakresie objętym postępowaniem zwykłym.

Uchwała zmieniająca Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 26 marca 2021 roku weszła w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia (§ 3 tej uchwały), czyli z dniem 11 maja 2021 roku.

Podanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało złożone w dniu z dnia 12 września 2022 roku. Burmistrz wydał inkryminowaną decyzję w dniu 4 stycznia 2023 roku.

Nie ma zatem wątpliwości, że Burmistrz Ł. miał obowiązek stwierdzić zgodność planowanej inwestycji z uwzględnieniem nowej treści § 5 ust. 1 pkt 1-3 uchwały Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia 27 kwietnia 2001 roku.

Postanowienia zmienionej uchwały przewidują, że na całym obszarze objętym planem ustala się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego (§ 5 ust. 1 pkt 1-3 zmienionej uchwały). Zastrzegają jednocześnie możliwość lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na terenach oznaczonych symbolem Up (§ 5 ust. 1 pkt 1-3 zmienionej uchwały).

Za treścią dokumentu Karta Informacyjna Przedsięwzięcia przyjmować należy, że planowane przedsięwzięcie ma charakter inwestycji przemysłowej mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z treścią dokumentu Karta Informacyjna Przedsięwzięcia lokalizacja farmy fotowoltaicznej (Osada III) została zaplanowana na obszarach wyłączonych z zabudowy, które oznaczono na rysunku planu symbolem N.

Twierdzenia skargi, że działki o numerach [...] oraz [...] "znajdują się w zasięgu terenów" oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny usługowo-produkcyjne (symbol Up) nie mogły dowodzić wadliwości zaskarżonej decyzji.

Wiążącą podstawą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji spornego przedsięwzięcia był jego opis przedstawiony w obligatoryjnym załączniku do wniosku, Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia.

Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Twierdzenia skargi o treści "Z uzasadnienia posiadanej decyzji wynika, że RDOŚ postanowieniem z dnia 24 czerwca 2019 roku (...)" pozwalają przyjmować, że środowiskowe uwarunkowania w odniesieniu do działki [...] położonej na terenie tej samej gminy w miejscowości W. oraz również oznaczonej symbolem N zostały dokonane w innym stanie prawnym, tj. w oparciu o brzmienie § 5 ust. 1 pkt 1-3 uchwały Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia 27 kwietnia 2001 roku sprzed zmiany dokonanej 11 maja 2021 roku.

Sąd nie podziela zarzutu o wadliwości zaskarżonej decyzji z uwagi na rzekome naruszenie przepisów art. 143 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) w związku z art. 2 ust. 22 i 13 lit. a ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm.) oraz art. 3 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z późn. zm.).

Z uzasadnienia kwestionowanych decyzji, wbrew założeniom przyjmowanym przez autora skargi, wynika jasno, że skarżony organ dopuszcza kwalifikację instalacji fotowoltaicznej jako urządzenia technicznego. Jednak nie dotyczy to instalacji fotowoltaicznej o charakterze przemysłowym (wolnostojącej elektrowni słonecznej), którą rozpoznaje się jako mogącą znacząco oddziaływać na środowisko.

Wadliwości zaskarżonej decyzji nie dowodzi zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.; dalej "u.p.z.p").

Powoływane w skardze orzecznictwo dotyczy instrumentu planistycznego w postaci decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który znajduje zastosowanie jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolegium trafnie wskazało, że do planu ustanowionego przez Radę Miejską Ł. z 2001 roku nie uchwalono żadnych zmian odnoszących się do możliwości realizacji farm fotowoltaicznych na przedmiotowym terenie.

Uzupełniająco dodać można, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu ustalonym na dzień wydania inkryminowanej decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań, plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia również lokalizację mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610, 1093, 1873 i 2376) również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia planu miejscowego zakazują lokalizacji takich instalacji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.