Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 48/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1, art. 4, art. 13, art. 16
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. Sp.j. j z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 października 2022 r. (które wpłynęło do organu 12 października 2022 r. ) C. Sp. z o.o. Sp.j. w W. w trybie dostępu do informacji publicznej zwrócił się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa o udostepnienie i nadesłanie kopii opinii prawnej, dotyczącej zagadnienia czy wydanie pozwolenia na budowę uzależnione jest od uprzedniego uzyskania przez inwestora zezwolenia na wycinkę drzew kolidujących z inwestycją.

Organ administracyjny pismem z dnia 21 października 2022 r. poinformował skarżącego, iż "w aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie została sporządzona opinia, w przedmiocie wskazanym we wniosku".

Następnie pismem z dnia 25 października 2022 r. skarżący ponownie w trybie dostępu do informacji publicznej, w nawiązaniu do udzielonej odpowiedzi, zwrócił się do Wydziału Architektury i Urbanistyki o przekazanie opinii prawnej, dotyczącej zagadnienia czy wydanie pozwolenia na budowę uzależnione jest od uprzedniego uzyskania przez inwestora zezwolenia na wycinkę drzew kolidujących z inwestycją, wskazując, iż okres wydania opinii to ostatnie trzy lata (od 2019 r.).

Pismem z dnia 7 listopada 2022 r. wnioskodawca ponownie został poinformowany, iż takiej opinii we wskazanym okresie nie sporządzono.

Kolejno pismem z dnia 14 listopada 2022 r. skarżący po raz kolejny w trybie dostępu do informacji publicznej, w nawiązaniu do udzielonych odpowiedzi, zwrócił się do Wydziału o przekazanie opinii prawnej, dotyczącej ww. zagadnienia, cytując fragment "znajdującej się w tut. Wydziale" - zdaniem skarżącego - opinii prawnej.

Pismem z dnia 16 listopada 2022 r. skarżący ponownie został poinformowany, iż takiej opinii prawnej nie sporządzono. Dodatkowo skarżący otrzymał informację, że cytowany fragment najprawdopodobniej pochodzi z odpowiedzi na jedno z wewnętrznych zapytań prawnych (...). Odpowiedzi na takie zapytania nie stanowią opinii prawnych, są one materiałem o charakterze pomocniczym, przygotowywane są w systemie cyfrowym i nie są załączane do akt sprawy. Nie są także udostępniane stronom postępowań. Przeznaczone są do użytku wewnętrznego i nie są wiążące w sprawie.

Pismem z dnia 18 listopada 2022 r. skarżący po raz kolejny w trybie dostępu do informacji publicznej, w nawiązaniu do udzielonych odpowiedzi, zwrócił się do Wydziału Architektury i Urbanistyki o przekazanie żądanych wcześniej informacji, argumentując, że dokumenty wewnętrzne stanowią według niego informację publiczną.

W odpowiedzi na powyższe kolejnym pismem z dnia 24 listopada 2022 r. ponownie poinformowano skarżącego, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej i organ nie ma podstaw do ich udostępnienia.

Pismem z dnia 19 grudnia 2022 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, po raz kolejny, w nawiązaniu do udzielonych odpowiedzi, zwrócił sią do Wydziału Architektury i Urbanistyki o przekazanie żądanych wcześniej informacji, bądź o wydanie decyzji o odmowie informacji publicznej, argumentując, iż skoro organ odmawia udzielenia informacji publicznej, to winien to uczynić w formie w formie decyzji.

Kolejnym pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. poinformowano, że pismo z dnia 24 listopada 2022 r., nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, lecz jest to wyjaśnienie, o charakterze informacyjnym.

Dnia 13 stycznia 2023 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie ponaglenie na bezczynność organu w sprawie dotyczącej braku udostępnienia informacji publicznej.

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zwróciło podanie wnoszącemu. Akta sprawy zostały zwrócone w dniu 22 lutego 2023 r.

Strona skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2023 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie braku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W skardze wniesiono o stwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od daty prawomocności wyroku; przekazanie dokumentów - wszelkich opinii prawnych uzyskanych przez organ w okresie od 1 stycznia 2019 r. dotyczących zagadnienia objętego wnioskiem strony; przekazanie pełnej treści dokumentu, z którego pochodzi wskazany przez skarżącego fragment przywołany w piśmie z 18 listopada 2022r. Dalej strona skarżąca wniosła o zasadzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów dołączonych do skargi na fakt m.in. wykazania bezczynności organu oraz konieczności dopuszczalności tej skargi.

Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. Streszczono przebieg postępowania w sprawie stwierdzając, że stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa jest nieprawidłowe i zbyt lakoniczne. Dalej zarzucono, że organ nie ustalił czym są dokładnie informacje, o udostępnienie których wnioskowała strona skarżąca i jaki jest ich charakter. W ocenie strony skarżącej niedopuszczalne również jest przyjęcie, że zawartość korespondencji to dokument wewnętrzny. Cytując stanowisko sądu administracyjnego zawarte w wyroku z 17 marca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 19/20 wskazano, że opinia prawa sporządzona na potrzeby sprawy publicznej i która służy wykonywaniu przez organ powierzonych mu zadań publicznoprawnych podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Na podsumowanie stwierdzono, że opinia prawna, której dotyczy skarga stanowi informację publiczną, gdyż znajduje się w dokumentacji organu i bez znaczenia jest to, czy ma ona formę dokumentu, czy jest zawarta w treści wewnętrznej korespondencji.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko w sprawie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd – zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Natomiast w razie niestwierdzenia stanu bezczynności organu, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 października 2022 r. (data wpływu do organu: 12 października 2022 r.), złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi dotyczącej bezczynności organu, odnotować trzeba, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Stąd skarga wniesiona w niniejszej sprawie była dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Artykuł 13 ustawy z dnia 6 września 2001r o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j. z dnia 2022.04.27) stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno–technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy lub przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 oraz w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315).

Z bezczynnością organu w sprawie udzielenia informacji publicznej, mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103). Przy czym, w doktrynie podkreśla się, że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek dotyczy informacji publicznej a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielania (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 291).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Prezydent Miasta Krakowa należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.

Dalej należy podkreślić, że strona skarżąca C. Sp. z o.o. Sp.j. z siedzibą w W. zwróciła się do organu administracyjnego o udostępnienie (jak wskazuje) sporządzonej na zlecenie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa opinii prawnej, dotyczącej zagadnienia czy wydanie pozwolenia na budowę uzależnione jest od uprzedniego uzyskania przez inwestora zezwolenia na wycinkę drzew kolidujących z planowaną inwestycją. Żądana informacja dotyczy zagadnienia zawartego w rzekomo sporządzonej opinii prawnej. Pismem z dnia 21 października 2022 r. strona została przez organ administracyjny poinformowana, że takiej opinii nie sporządzono i stanowisko to jest konsekwentnie podtrzymywane przez organ.

Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ z uwagi na udzieloną stronie skarżącej odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 21 października 2022 r. i w kolejnych wysyłanych do strony skarżącej pismach informujących, że takiej opinii nie sporządzono - pozostaje w bezczynności.

Oceniając tę kwestię, stwierdzić należy, że Prezydent Miasta Krakowa nie pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi na bezczynność. Wniosek skarżącego z dnia 11 października 2022 r., wobec odpowiedzi organu udzielonej pismem z dnia 21 października 2022 r. i doprecyzowanej w kolejnych pismach organu - został załatwiony przez organ w ustawowym terminie i w przewidzianej przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej formie. Organ poinformował na piśmie stronę skarżącą, że żądanej informacji nie posiada, bo opinia w przedmiocie wskazanym we wniosku nie została sporządzona.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i rolą sądu administracyjnego wyjaśnianie, czy na dzień otrzymania wniosku strony skarżącej i udzielenia odpowiedzi organ faktycznie dysponował przedmiotową opinią prawną, czy udzielona przez organ administracyjny informacja jest prawdziwa oraz skąd pochodzi zacytowany przez skarżącego fragment pisma. Sąd administracyjny, co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego, a ocenia zgodność z prawem podejmowanych przez organy administracji działań, na podstawie materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych. Istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że organ poinformował stronę skarżącą zgodnie z wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej, że nie dysponuje żądaną opinią prawną, o której udostępnienie zwracała się strona. Brak jest również podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bowiem po pierwsze – organ nie dysponował żądaną informacją, a po drugie charakter żądanej informacji wskazuje na to, że nie ma ona charakteru informacji publicznej, co jednak pozostaje kwestią wtórną, wobec faktu, że organ nie posiada żądanej opinii prawnej, bo nie była sporządzona.

Na marginesie powyższych rozważań, ustosunkowując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się orzecznictwie (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r.; sygn. I OSK 2093/14). Skoro zatem ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to przyjąć należy, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, to jest w istocie takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Co istotne, prawo do informacji publicznej nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym określonym przejawem aktywności, w ramach wewnętrznej organizacji ich funkcjonowania.

Respektując w pełni poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wypracowane na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy:

1) określonych faktów, to jest czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania określonych normatywnie zadań;

2) informacji istniejącej oraz znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia;

3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP.

W świetle powyższych zapatrywań zasadnym jest wskazanie, że ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych. Tego prawa nie można w żaden sposób utożsamiać z uprawnieniem do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest z kolei uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne) (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 1, teza 2, teza 4). W bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wielokrotnie zwracano uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym, bądź aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają tytułem przykładu opinie ekspertów, jeżeli nie dotyczą konkretnego aktu będącego już przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego. Opinie takie stanowią dokument wewnętrzny, służący gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym. Opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego a mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk, uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istniejącego stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r.; sygn. akt I OSK 2196/11).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zdaje się dominować wąskie rozumienie pojęcia dokumentu wewnętrznego (przykładowo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lipca 2015 r.; sygn. akt I OSK 1607/14 oraz z dnia 24 stycznia 2018 r.; sygn. akt I OSK 319/16). Jako dokumenty wewnętrzne traktuje się, co do zasady materiały nieoficjalne i robocze (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r.; sygn. akt I OSK 1769/13). Podkreśla się, że o ile opinie i wnioski wypracowane w trakcie prac zespołu na podstawie materiałów przygotowanych na posiedzenia stanowią swoistą ekspertyzę dla ministra i są informacją publiczną, to nie mają takiego charakteru materiały, które mają służyć zespołowi do wypracowania stanowiska (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2014 r.; sygn. akt I OSK 3007/13). Wskazuje się, że charakter wewnętrzny ma korespondencja, w tym mailowa, osoby wykonującej zadania publiczne, z jej współpracownikami, mieści się ona bowiem w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami załatwienia sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2014 r.; sygn. akt I OSK 2320/13, czy z dnia 31 lipca 2014 r.; sygn. akt OSK 2770/13 i z dnia 18 września 2014 r.; sygn. akt I OSK 3073/13).

Istotne jest również to, czy informacja stanowi jedynie pewien etap w wypracowaniu stanowiska, czy gotowe już stanowisko, sporządzone przez odpowiedni podmiot, nawet w sytuacji poprzedzającej wydanie rozstrzygnięcia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r. (sygn. akt I OSK 678/11) nie stanowią informacji publicznej różnego rodzaju materiały znajdujące się, co prawda w posiadaniu organu, których jednak zawartość (treść) intelektualna nie została użyta przez organ przy załatwianiu jakiejkolwiek ze spraw publicznych, a przez to materiały te nie nabrały cech dokumentów urzędowych (w tej materii zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lutego 2015 r.; sygn. akt I OSK 586/14 oraz z dnia 15 lipca 2010 r.; sygn. akt I OSK 707/10 oraz z dnia 4 lutego 2015 r.; sygn. akt I OSK 430/14).

Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Nie można tego prawa utożsamiać z żądaniem dostępu do dokumentów mogących jedynie potencjalnie determinować zamierzenia organu. Podobnie postrzegać należy opinie bądź analizy sporządzane na potrzeby organu, które nie mają charakteru wiążącego, a jedynie służą poszerzeniu spektrum informacji potrzebnych organowi do zajęcia określonego stanowiska, bądź wydania rozstrzygnięcia. O zakwalifikowaniu opinii prawnej do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel w jakim została opracowana. Opinia prawna sporządzona na użytek organu administracji publicznej w przedmiocie możliwych wariantów rozwiązań, kierunków i skutków działań tego organu, która nie ma dla niego charakteru wiążącego, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej niedopuszczalne jest pozyskiwanie informacji, co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko organu wyrażone w drodze aktu administracyjnego.

Żądana przez stronę skarżącą informacja, w zakresie podnoszonych przez stronę zagadnień - nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem jak dostrzeżono w samej skardze – stanowi jedynie " przegląd aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretację przepisów z zakresu prawa budowlanego oraz prawa ochrony przyrody (...)".

Organ wyczerpująco i prawidłowo odpowiedział na wniosek strony skarżącej pismem z dnia 21 października 2022 r., wobec tego nie można mu zarzucić pozostawania w bezczynności.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.