Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 736/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Oświata
Finanse publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 pkt 1, 252 ust. 1 pkt 2, art. 252 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 305
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
article: art. 118 § 1 w zw. z art. 70 § 1, art. 116 § 1, 2 i 4, art. 116a § 1 art. 107 § 1 i , 108 § 1, 2 i 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 106 § 3, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P. P. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 lipca 2022 r. nr SKO.4142.11-12.2022 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu stowarzyszenia z tytułu dotacji pobranych w nadmiernej wysokości w 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 26 lipca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615) , art. 116 w zw. z art. 116a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej "o.p.", art. 60 pkt 1, art. 67, art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.) – dalej "u.f.p." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 maja 2022 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności W. P. i P. P., tj. członków zarządu wchodzących w skład S w Ł. za zaległości stanowiące niepodatkowe należności jednostki samorządu terytorialnego, z tytułu dotacji oświatowych pobranych w nadmiernej wysokości w 2017 r. w kwocie 5.137,80 zł oraz określającą wysokość kosztów egzekucyjnych w kwocie 427,12 zł i odsetek liczonych jak od zaległości podatkowych wyliczonych na dzień 26 maja 2022 r. w kwocie 1587,70 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji pierwszoinstancyjnej Prezydent Miasta Łodzi stwierdził, że jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego, uwzględniającego stan na dzień 26 maja 2022 r., W. P. pełniła w okresie od dnia 7 lipca 2003 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r. funkcję prezesa zarządu stowarzyszenia S. (od 29 czerwca 2015 r. Z.) – dalej "stowarzyszenie". Z kolei P.P. pełnił w tym stowarzyszeniu funkcję zastępcy prezesa zarządu w okresie od dnia [...] r. do dnia 6 kwietnia 2018 r. W dniu 25 lipca 2018 r. organ I instancji w sprawach o numerach od [...] do [...], określił w drodze decyzji administracyjnych wysokość dotacji pobranych w nadmiernej wysokości w 2017 r., przez stowarzyszenie, które nie zostały rozliczone z otrzymanych w 2017 r. dotacji oświatowych. W związku z niedokonaniem zwrotu dotacji, organ I instancji wystawił, a następnie przekazał do wykonania tytuły wykonawcze z dnia 3 września 2018 roku o znakach od [...] do [...]. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych, podjęto również szereg czynności egzekucyjnych mających na celu zastosowanie innych środków egzekucyjnych. Nie powiodły się próby skontaktowania się przez poborcę skarbowego z osobami działającymi na rzecz stowarzyszenia. W ramach czynności uzyskano kwotę 8.307,62 zł, co spowodowało jedynie częściowe zaspokojenie kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2020 r. Biuro Egzekucji Administracyjnej i Windykacji w Departamencie Finansów Publicznych Urzędu Miasta Łodzi poinformowało organ I instancji o bezskuteczności działań egzekucji administracyjnej wobec stowarzyszenia i umorzyło postępowanie egzekucyjne wobec niemożności ustalenia majątku stowarzyszenia. Wobec tego Prezydent Miasta Łodzi wszczął postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu stowarzyszenia i wydał decyzję określającą solidarną odpowiedzialność skarżących.

P. P. złożył odwołanie od powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że strona jest solidarnie zobowiązana do zwrotu dotacji za 2017 rok w sytuacji, gdy dotacja została już w drodze egzekucji zwrócona na rzecz Prezydenta Miasta Łodzi. W uzasadnieniu strona wskazała, że analizując konto bankowe szkoły stwierdzono, że przekazane z dotacji środki zostały przelane przez bank na poczet zajęcia komorniczego, a zajęcie to nie powinno mieć miejsca, gdyż dotyczyło sprawy, w której sąd wydał wyrok na korzyść szkoły, a Prezydent Miasta Łodzi się od niego nie odwołał.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odwoławczego organ wskazał na treść art. 60 pkt 1 i 67 u.f.p. i stwierdził, że zarówno W. P. jak i P. P. byli członkami zarządu stowarzyszenia przez cały 2017 rok. Zdaniem SKO spełniona została również przesłanka bezskuteczności egzekucji kwot podlegających zwrotowi. Potwierdza to wydanie postanowienia organu I instancji z dnia 14 grudnia 2020 roku o umorzeniu prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co zostało spowodowane tym, że stowarzyszenie nie dysponowało żadnym majątkiem. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, jakoby środki z dotacji zostały przekazane przez bank obsługujący rachunek na poczet zajęcia komorniczego organ wskazał, że wobec braku jakichkolwiek dowodów na powyższa okoliczność zarzut ten jest gołosłowny.

Organ odwoławczy wskazał także, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki żadne egzoneracyjne z art. 106 § 1 pkt 2 o.p. umożliwiające uwolnienie się stron od odpowiedzialności, a co więcej, żaden z adresatów decyzji nie powołał się na żadną z nich w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i nie wskazał majątku stowarzyszenia z którego możliwe byłoby zaspokojenie należności. Zdaniem organu niewykazanie przez byłych członków zarządu stowarzyszenia zaistnienia przesłanek uwalniających ich od odpowiedzialności, wobec odpowiednio stosowanego art. 116 § 1 pkt 2 i 3 o.p., potwierdza zasadność orzeczenia w stosunku do nich, przez organ I instancji, solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania wynikające z podlegających zwrotowi dotacji i utrzymał decyzję w mocy.

W skardze na tę decyzję oboje skarżący podnieśli zarzuty:

1. rażącego naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. - poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do uznania dotacji za zaległość podatkową, oraz nie uwzględnienie przedawnienia roszczenia z tego tytułu, jak również nie wyjaśnienia czy stowarzyszenia ma majątek z którego wierzyciele mogą zaspokoić swoje roszczenia;

2. rażącego naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez - brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania i brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w świetle zarzutów zawartych w odwołaniu.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2023 r., ustanowiony z wyboru pełnomocnik skarżących podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci:

- wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 października 2017 r., sygn. Akt [...];

- wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. Akt [...],

a nadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez każdą z tych osób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępnie należy wskazać, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w art. 60 pkt 1 u.f.p. Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego i – jedynie odpowiednio – przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Z kolei zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 6 pkt 2 u.f.p.).

Ponieważ rozpoznawana sprawa dotyczy odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania stowarzyszenia, należy odnieść się do odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej, która reguluje odpowiedzialność podatkową tych podmiotów za zaległości podatkowe podatnika.

Zgodnie z art. 107 § 1 i § 2 o.p., za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Osoby te co do zasady odpowiadają również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i za koszty postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 108 § 1 i § 2 o.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji, z tym że postępowanie w sprawie odpowiedzialności takiej osoby nie może zostać wszczęte, m. in. przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa w § 3.

Ponadto, zgodnie z art. 108 § 4 o.p., egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.

Z niespornych ustaleń organów wynika, że beneficjent – S. nie dokonało zwrotu przyznanych jej w 2017 r. dotacji oświatowych, co zostało określone pięcioma decyzjami Prezydenta Miasta Łodzi z 25 lipca 2018 r. Egzekucja zaległości przeciwko stowarzyszeniu, wszczęta na mocy tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie powyższych decyzji, okazała się w całości bezskuteczna.

Wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, postanowieniem z 14 grudnia 2020 r. wszczęto postępowanie dotyczące odpowiedzialności W. P. i P. P. jako osób trzecich – członków zarządu stowarzyszenia – za wyżej określone zobowiązania, które zakończyło się w dniu 26 maja 2022 r. wydaniem przez Prezydenta Miasta Łodzi decyzji orzekającej o odpowiedzialności ww. osób, jako osób trzecich.

Przepisem określającym zasady odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe stowarzyszenia, jest art. 116a o.p. stosowany w zw. z art. 116 o.p. Zgodnie z treścią art. 116a § 1 o.p. za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 116 § 1, 2 i 4 o.p. za zaległości podatkowe takiego podmiotu odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jego zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki (w tym przypadku stowarzyszenia) okazała się w całości lub w części bezskuteczna i odpowiedzialność ta obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań (w tym przypadku z tytułu dotacji pobranych w nadmiernej wysokości), których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu, a ponadto przepisy o odpowiedzialności członków zarządu stosuje się odpowiednio do byłego członka zarządu.

Organ orzekający o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości stowarzyszenia z tytułu pobranych w nadmiernej wysokości dotacji musi zatem wykazać istnienie dwóch wyżej wymienionych przesłanek pozytywnych przypisania tej odpowiedzialności.

W zaskarżonej decyzji wskazano, że toczyło się postępowanie egzekucyjne w zakresie przedmiotowych zaległości stowarzyszenia z tytułu niezwróconych dotacji, pobranych przez stowarzyszenie w nadmiernej wysokości, ale zakończyło się ono w 14 grudnia 2020 r. umorzeniem tego postępowania ze względu na brak ujawnionego majątku stowarzyszenia i brak perspektyw na wyegzekwowanie zaległości z uwagi na likwidację stowarzyszenia z 6 kwietnia 2018 r. Wydanie takiego postanowienia świadczy o bezskuteczności egzekucji, zatem organ przyjął prawidłowo, że egzekucja wobec stowarzyszenia okazała się w całości bezskuteczna.

Organy wykazały także zaistnienie drugiej pozytywnej przesłanki przypisania odpowiedzialności skarżącym jako osobom trzecim, tj. wykazały, że skarżący byli członkami zarządu stowarzyszenia w czasie, gdy upływał termin zwrotu przedmiotowych dotacji. Zgodnie z art. 252 u.f.p. zwrot do budżetu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości powinien był nastąpić w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 2 ust. 1 (ust. 1). W. P. w okresie od dnia 7 lipca 2003 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r. pełniła funkcję prezesa zarządu stowarzyszenia, a P. P. pełnił w tym stowarzyszeniu funkcję zastępcy prezesa zarządu w okresie od dnia 29 stycznia 2008 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r. Wobec tego oboje pełnili swoje funkcje w czasie, gdy upływał termin zwrotu przedmiotowych dotacji.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia, na którą powołuje się strona skarżąca w skardze, jak i piśmie uzupełniającym z dnia 23 marca 2023 r., należy przypomnieć, że zgodnie z art. 118 § 1 o.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Natomiast w myśl art. 51 § 1 o.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. W związku z powyższym, wobec okoliczności, że decyzja organu I instancji została wydana w dniu 26 maja 2022 r., a decyzja organu odwoławczego w dniu 26 lipca 2022 r., zarzut przedawnienia prawa do wydania przez organ decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżących jako osób trzecich nie mógł zostać uwzględniony.

W tym miejscu należy podkreślić, że kwestia przedawnienia zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej była już przedmiotem dociekań zarówno orzecznictwa, jak i doktryny prawa. W tym zakresie orzecznictwo sądowe wypracowało stanowisko, które Sąd akceptuje i podziela w niniejszej sprawie.

Jak wskazuje orzecznictwo, kwota podlegającej zwrotowi dotacji stanowi niepodatkową należność budżetową (art. 60 pkt 1 u.f.p.). W związku z czym jako podstawę jej zwrotu należy wskazać art. 252 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem, w zakresie odnoszącym się do sprawy, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 2 ust. 1 (ust. 1). Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 3). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega zatem ta część dotacji, która została pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Odsetki od dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegające zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu określonego w ust. 2 powołanego przepisu (ust. 6). Treść tego przepisu wskazuje więc na to, że obowiązek zwrotu nadmiernie pobranej dotacji powstaje z mocy prawa (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2021 r., I GSK 316/21).

W orzecznictwie przyjmuje się również, iż decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 o.p., w myśl którego – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., I GSK 2461/18, wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., I GSK 2591/18).

Na podstawie powyższych regulacji należy przyjąć, że termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania stowarzyszenia rozpoczął bieg niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu udzielonej dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Skoro zaś obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem powstał z mocy prawa, tj. w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., to organy władne były wydać w tym przedmiocie decyzję, o której mowa w art. 252 u.f.p. w terminie 5 lat od końca roku, w którym nastąpiła wypłata dotacji beneficjentowi. Stanowisko to jest zbieżne z najnowszą linią orzeczniczą wyrażaną w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA z 5 września 2018 r., sygn. I GSK 2583/18 i z 14.01.2019 r., sygn. I GSK 2656/18). Jeśli zatem w sprawie otrzymanie dotacji i wykorzystanie jej niezgodnie z przeznaczeniem dotyczy roku 2017 r., to pięcioletni termin na wydanie decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu udzielonej dotacji pobranej w nadmiernej wysokości liczony jest od końca tego roku i upływał z końcem roku 2022 r. Wydanie i doręczenie decyzji, określających stowarzyszeniu kwotę udzielonej w 2017 r. dotacji przypadającą do zwrotu nastąpiło zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu przekazanej dotacji.

Aby na osobę trzecią można było skutecznie rozciągnąć odpowiedzialność za zaległości podatkowe i inne należności pierwotnego dłużnika, konieczne jest wydanie decyzji o jej odpowiedzialności w prawem przewidzianym terminie. Wynikające z art. 118 § 1 o.p. ograniczenie czasowe prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej należy rozważać w kategoriach przedawnienia prawa do wydania takiej decyzji, chociaż ustawodawca pojęciem takim wprost się nie posługuje.

W wyroku z 5 czerwca 2007 r. (I FSK 780/06, LEX nr 385285) NSA wskazał, że określony w art. 118 § 1 o.p. termin przedawnienia prawa do wydawania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jako określający czas, w którym może dojść do ukształtowania przez organ podatkowy podatkowoprawnego stosunku odpowiedzialności osoby trzeciej, ma charakter terminu materialnego, co czyni ten przepis również przepisem prawa materialnego. Początek biegu terminu, o którym mowa w analizowanym przepisie, powiązano z datą powstania zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 § 1 o.p. Biegnie on zatem od końca roku kalendarzowego, w którym to zdarzenie miało miejsce, i trwa nieprzerwanie aż do upływu 5 lat. Zatem w tym przypadku końcem terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich będzie ostatni dzień grudnia 5. roku po roku, w którym powstała zaległość podatkowa (Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa pod red. Leonarda Etela, Tom I. Zobowiązania podatkowe, art. 118 O.p.).

Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie, bez żadnych wątpliwości można stwierdzić iż, zarówno decyzja organu I instancji z 26 maja 2022 r., orzekająca o odpowiedzialności skarżących jako osób trzecich, za zobowiązania stowarzyszenia powstałe w roku 2017 r., jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego z 26 lipca 2022 r., zostały wydane i doręczone przed upływem terminu określonego w art. 118 § 1 o.p. w związku z art. 70 § 1 o.p., a zatem zarzut w tym przedmiocie nie miał racji bytu.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły również art. 7, 8, 11, 77 § 1 ani 80 k.p.a. Orzekające w sprawie organy działały na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez organy ustalenia są prawidłowe i mają oparcie w zgromadzonej dokumentacji. W ocenie Sądu dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zarówno zaskarżona decyzja jaki i poprzedzającą ją decyzja I instancji zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wyczerpująco wyjaśniając zasadność przesłanek, którymi Prezydent Miasta Łodzi i SKO kierowali się przy załatwianiu sprawy.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Odnośnie wniosków dowodowych złożonych w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w piśmie procesowym z dnia 23 marca 2023 roku i oddalonych przez Sąd na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 roku, podnieść należy co następuje:

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przede wszystkim wniosek dowodowy wymaga uzasadnienia, w którym strona powinna wykazać, że w świetle posiadanych przez nią dokumentów stan faktyczny jest inny niż wynikający z akt sprawy, a przeprowadzanie przeprowadzenie dowodu z posiadanego dokumentu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i jednocześnie nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie.

W związku z powyższym, wobec niepowzięcia istotnych wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy, Sąd oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodów uzupełniających ze złożonych do akt dokumentów, tj. kopii zarówno orzeczenia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] r., sygn. Akt [...], zasądzającego od Miasta Łodzi na rzecz stowarzyszenia kwoty 75.179,26 zł wraz z odsetkami od dnia 10 kwietnia 2014 roku do 31 grudnia 2015 r. oraz odsetkami za opóźnienie od dnia 2016 roku do dnia zapłaty, jak i będące wynikiem apelacji pozwanej od ww. wyroku postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt [...]o m.in. odrzuceniu pozwu. Na marginesie należy jedynie wspomnieć, że toczące się przed Sądem Okręgowym w Łodzi, a następnie Sądem Apelacyjnym w Łodzi postępowanie cywilne dotyczyło należności z tytułu dotacji za inny okres rozliczeniowy niż objęty sporem w niniejszej sprawie. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na oczywiście wadliwą argumentację przedstawioną przez pełnomocnika stron w piśmie uzupełniającym z dnia 23 marca 2023 r., która odnosi się niemal w całości do dotacji przyznanych stronie za 2012 r. i toczącego się w tym zakresie postępowania, a które nie jest przedmiotem rozpoznania w sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem. Wobec tego argumentacja ta nie mogła być wzięta pod uwagę.

Mając powyższe na uwadze i to, że żaden z podniesionych w skardze oraz piśmie uzupełniającym zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 259).

P.C.