Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 642/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8 , art. 53 ust. 5c,  art. 60 ust. 1,  art. 60 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 150, art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA (del.) Marta Laskowska – Pietrzak, Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 993/20 w sprawie ze skargi S. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 2020 r. nr DOA-ZPPOH.612.394.2019.EK w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 993/20 oddalił skargę S. Z. (dalej jako Skarżący) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym w sprawie.

Burmistrz [...] [...] października 2019 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: prowadzenia pasieki pszczelarskiej w ramach siedliskowego gospodarstwa rolnego z wykorzystaniem jako pracowni pasiecznej istniejącego budynku o charakterze letniskowym (podlegającego legalizacji), parterowego, o powierzchni zabudowy do 35 m2, z przyłączem elektrycznym n.n., studnią wierconą i przydomową oczyszczalnią ścieków oraz planowanego budynku o charakterze gospodarczym - w ramach zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o kierunku handlowym (hodowla pszczół) - na działce nr [...] w [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla ww. inwestycji, ponieważ uznał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały Nr XLI 1/640/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 10 listopada 2017, poz. 7239 z późn. zm.), dalej jako "Uchwała", stanowiące, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Organ I instancji wskazał, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazów. Ponadto zauważył, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...] ([...]).

Rozpoznając zażalenie skarżącego od powyższej decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z [...] lutego 2020 r. nr [...], na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 293, powoływana dalej jako "u.p.z.p.", ustawa o planowaniu), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy mając na uwadze treść art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., które wskazują na jego kompetencję do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów objętych ochroną, inne niż parki narodowe i ich otuliny, stwierdził, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji dotyczy inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...], gmina [...], w granicach obszaru Natura 2000 [...] ([...]) oraz Popradzkiego Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje ww. Uchwała.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na ustalenia organu I instancji, który uznał, że z uwagi na wynikające z przeprowadzonej na tym obszarze inwentaryzacji przyrodniczej występowanie wilka, który jest przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000, nie można wykluczyć, że zapisy projektu decyzji o warunkach zabudowy będą miały znacząco negatywne oddziaływanie na ten obszar chroniony.

Dalej wskazał na konieczność uwzględnienia zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających inne obszarowe formy ochrony przyrody kiedy dochodzi do pokrywania się ich z obszarem Natura 2000.

Generalny Dyrektor wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż na działce nr [...] znajduje się nielegalna zabudowa, która ogrodzona jest wysokim płotem. Na terenie działki znajduje się budynek oraz altana. Posesja posiada wybrukowany wjazd oraz dojście do altany. Na analizowanym terenie wzdłuż płotu posadzono szpaler żywotników, pozostałą powierzchnie obsiano trawnikiem. Przedmiotowa działka została pozbawiona pierwotnej pokrywy roślinnej. Ponadto ze zdjęć historycznych dostępnych w programie Google Earth Pro wynika, iż w okresie między [...] maja 2015 r, a [...] października 2017 r. z terenu przedmiotowej działki została usunięta część zadrzewień. Z map topograficznych dostępnych na stronie geoportal.gov.pl wynika, iż doprowadzenie działki do stanu, w którym znajduje się aktualnie wymagało wyrównania, wypłaszczenia terenu na przedmiotowej działce tj. zmiany rzeźby terenu. Organ stwierdził, że usunięcie zadrzewień z terenu przedmiotowej działki, jak i prace polegające na wypłaszczeniu terenu inwestycji, będące przygotowaniem do realizacji inwestycji, było niezgodne z zakazami określonymi w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały. Zatem organ I instancji słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji w sytuacji, w której naruszenie zakazów, umożliwiłoby realizację inwestycji, która nie mogłaby być zrealizowana, gdyby przedmiot ochrony istniał w pierwotnym kształcie. Dlatego też, przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zasługiwać na pozytywne uzgodnienie albowiem uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających ww. zakazy. Ponadto zauważył, że z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż na działce nr [...] planowana jest (oprócz nielegalnej, istniejącej już zabudowy) nowa zabudowa tj. studnia wiercona, przydomowa oczyszczalnia ścieków oraz budynek o charakterze gospodarczym. Z mapy dołączonej do projektu decyzji wynika, iż teren inwestycji stanowi całą działkę budowlaną nr [...]. W związku z powyższym uznał, że projekt decyzji dopuszcza zabudowę w miejscu, w którym aktualnie znajdują się zadrzewienia.

Następnie organ dokonał szczegółowej analizy dopuszczalnych odstępstw od zakazów z § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały, z której wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpisuje się w żadne z przewidzianych przepisami Uchwały odstępstw od zakazów. W szczególności organ zauważył, że drzewa rosnące na terenie inwestycji mają charakter rodzimy oraz nie zaliczają się do drzew i krzewów owocowych (brzozy). W związku z powyższym należało domniemać, iż zadrzewienia ww. rodzaju zostały usunięte w celu przygotowania działki pod realizację nielegalnej inwestycji.

Dalej wskazał, że zakazy, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 i 5 Uchwały nie dotyczą wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z póżn. zm.), na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz poprzedzonymi ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy.

Organ stwierdził, że teren przedmiotowej inwestycji nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie została wydana dla niego decyzja o warunkach zabudowy, a realizacja inwestycji nie wiąże się z przeprowadzeniem ww. koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy. Na mapie stanowiącej załącznik graficzny do uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2000 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy [...], działka nr [...] znajduje się w granicach obszaru oznaczonego jako tereny otwarte chronione przed zabudową, zalesieniem oraz liniami napowietrznymi ze względu na walory widokowo-krajobrazowe ([...]). W związku z powyższym organ przyjął, że nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa od ww. zakazów, określonego w § 3 ust. 4 Uchwały.

Planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "inwestycją celu publicznego". W związku z powyższym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Odnosząc się do zarzutu, iż przedmiotowa inwestycja nie wpłynie znacząco negatywnie na obszar Natura 2000, Generalny Dyrektor podkreślił, iż przedmiotowy projekt decyzji stoi w sprzeczności z ww. zakazami obowiązującymi w granicach Popradzkiego Parku Krajobrazowego. W związku z powyższym, w przedmiotowym postanowieniu, odstąpiono od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 [...] ([...]).

W związku z tym, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały i nie było możliwe zastosowanie odstępstw od tych zakazów należało utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego nie zostało udowodnione, że na działce doszło do wycinki drzew czy trwałej niwelacji terenu. Błędnie też zinterpretowano odstępstwo z § 3 ust. 4 Uchwały.

Wskazanym wcześniej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Na wstępie Sąd przywołał treść art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 53 ust. 4 pkt 8 tej ustawy, które stanowiły podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia oraz potwierdził, że uzgadniana inwestycja dotyczy działki nr [...] obręb [...], gmina [...], która znajduje się w granicach obszaru Natura 2000 [...] ([...]) oraz Popradzkiego Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje Uchwała.

Sąd wyjaśnił, że formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614) są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000.

Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody).

Z kolei art. 17 ust. 1 - 1b ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone na obszarze parku krajobrazowego.

Sąd podzielił stanowisko organów zawarte w zaskarżonych postanowieniach, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy obowiązujące na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 ww. Uchwały. Stanowią one, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych.

Sąd podzielił ustalenia organów, że ze zdjęć obrazujących działkę nr [...] w [...], znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że w okresie między 2015 r. a 2017 r. z terenu przedmiotowej działki została usunięta część zadrzewień, które niewątpliwie miały charakter zadrzewień śródpolnych. Obecnie na działce znajduje się nielegalna zabudowa, która musiała powstać po [...] maja 2015 r., co wynika ze zdjęć historycznych, w postaci budynku oraz altany z wybrukowanym wjazdem i dojściem do altany. Nielegalna zabudowa ogrodzona jest wysokim płotem. Na terenie wzdłuż płotu posadzono szpaler żywotników, pozostałą powierzchnię obsiano trawnikiem.

Organ słusznie w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że z map topograficznych dostępnych na stronie geoportal.gov.pl wynika, iż doprowadzenie działki do stanu, w którym znajduje się aktualnie wymagało wyrównania, wypłaszczenia terenu na przedmiotowej działce tj. zmiany rzeźby terenu. Potwierdzają to również zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych obrazujące budynek letniskowy i altanę, które potwierdzają wykonanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu poprzez jego wyrównanie i wypłaszczenie w obrębie ww. zabudowy. Powyższe zdaniem Sądu wskazywało, że zarzut skargi, iż na działce nr [...] nie doszło do jakiejkolwiek wycinki drzew, czy trwałej niwelacji terenu był niezasadny.

Sąd stwierdził, że działania skarżącego, naruszyły zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 Uchwały. Wycięcie zadrzewień i wykonanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, przed uzyskaniem uzgodnienia stanowiącego przesłankę wydania decyzji o warunkach zabudowy należało, według Sądu, potraktować jako przygotowania do inwestycji naruszające wspomniane zakazy i potwierdzające tym samym stanowisko organów co do tego, że planowana inwestycja również narusza te zakazy. Pozytywne uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających ww. zakazy.

Sąd zauważył, że w sprawie wykazano, że nie mają w niej zastosowania odstępstwa od zakazów, o których mowa w § 3 ust. 3 i 4 Uchwały.

Charakter naruszeń zakazów jakich dopuścił się skarżący na działce nr [...], nie musi występować na działkach sąsiednich, stąd zarzut naruszenia zasady zaufania do działań podejmowanych przez władze publiczne i różne traktowanie podmiotów nie został wykazany.

Organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że przedmiotowa działka nr [...], objęta jest uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2000 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy [...] i znajduje się w granicach obszaru oznaczonego jako tereny otwarte chronione przed zabudową, zalesieniem oraz liniami napowietrznymi ze względu na walory widokowo-krajobrazowe. W związku z powyższym zarzut naruszenia § 3 ust. 4 Uchwały jest niezasadny.

Na marginesie Sąd zauważył, że w zaskarżonym postanowieniu została wskazana błędna podstawa prawna rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 2 K.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Podsumowując Sąd uznał, że brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenia jego nieważności i skargę oddalił.

S. Z. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazał na błędną wykładnię art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55 - dalej p.o.u.) w zw. z § 3 ust. 4 a) i b) uchwały nr XLII/640/17 z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego, której przejawem było przyjęcie założenia stanowiącego o braku możliwości zastosowania wyjątku dopuszczającego realizację inwestycji budowlanej, tymczasem prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów regulujących zasady ochronne w Popradzkim Parku Krajobrazowym, potwierdza możliwość realizacji zamierzeń budowlanych, jako wyjątek od zakazu wycinki zadrzewień śródpolnych, śródleśnych i nawodnych, jak również zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, a te wyjątki dotyczą przypadków, gdy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak również obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o ustaleniu warunków zabudowy przewidują możliwość realizacji inwestycji, co jest o tyle istotne, iż w ramach procedury uzgadniania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organy środowiskowe mają możliwość wprowadzenia do ustaleń warunkujących realizację inwestycji ograniczenia, o których mowa w regulacjach stanowiących o konieczności ochrony Popradzkiego Parku Krajobrazowego, o ile oczywiście na danym terenie występują zadrzewienia śródpolne, śródleśne bądź nawodne, których wycinka będzie konieczna w związku z realizacją inwestycji, jak również w przypadku gdy wykonanie inwestycji wymagać będzie przeprowadzenia prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu, co w niniejszej sprawie należy uznać za działanie całkowicie nieuzasadnione, a tym samym niekonieczne dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego.

Naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy skarżący kasacyjnie upatruje w naruszeniu:

a) art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. 6 zw. z art. 7 w zw. art. 77 § 1 w zw. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - dalej zwana również: K.p.a.), poprzez oddalenie wniesionej skargi, a to w przypadku, gdy organy administracji publicznej w sprawie nie przeprowadziły należytego postępowania wyjaśniającego, gdyż zrealizowanie obowiązku proceduralnego winno doprowadzić do przekonania, że o jakiejkolwiek wycince drzew, bądź niwelacji terenu nie mogło być mowy, stąd winno nastąpić uzgodnienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy,

b) art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez oddalenie przedmiotowej skargi w sytuacji, w której przeprowadzona przez Sąd administracyjny I instancji prawidłowa ocena działań organów w sprawie winna doprowadzić do uznania, że w ramach przeprowadzonych postępowań administracyjnych przedmiotem działalności Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie były wyłącznie okoliczności negatywne dla skarżącego a mianowicie opis, ze szczególnym wskazaniem że na terenie działki zrealizowano ogrodzenie w postaci wysokiego płotu, jak również zagospodarowania niemalże całej działki, podczas gdy w istocie rzeczona inwestycja dotyczy wyłącznie 3 % działki, a istniejące ogrodzenie jest w pełni legalnym urządzeniem budowlanym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. Z. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie czy organy ochrony przyrody jako organy uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (prowadzenie pasieki pszczelarskiej w ramach siedliskowego gospodarstwa rolnego z wykorzystaniem jako pracowni pasiecznej istniejącego budynku o charakterze letniskowym (podlegającego legalizacji), parterowego, o powierzchni zabudowy do 35 m2, z przyłączem elektrycznym n.n., studnią wierconą i przydomową oczyszczalnią ścieków oraz planowanego budynku o charakterze gospodarczym - w ramach zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o kierunku handlowym (hodowla pszczół) - na działce nr [...] w [...]) słusznie uznały, że nie było podstaw do uzgodnienia tego projektu decyzji albowiem przedmiotowa inwestycja narusza zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 Uchwały Nr XLI 1/640/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 10 listopada 2017, poz. 7239 z późn. zm.), dalej jako "Uchwała".

Powyższe przepisy Uchwały stanowią, że na obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej działka nr [...] w [...] w projekcie decyzji została w całości przeznaczona pod zabudowę (a nie jak twierdzi skarżący w 3%) a zatem planowana zabudowa może wystąpić tam gdzie obecnie występują zadrzewienia, które mają charakter zadrzewień śródpolnych bowiem znajdują się wśród pól przeznaczonych pod produkcję rolną lub inne działania związane z produkcją rolną np. pastwiska.

Ponadto odnośnie do istniejącej zabudowy podlegającej legalizacji występowanie drzew na działce potwierdziły zarówno materiały historyczne z serwisu Google Earth Pro przedstawione przez organ a także znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia, z których wynika, że w okresie między 2015 r. a 2017 r. z terenu działki [...] w [...] została usunięta część zadrzewień, które niewątpliwie miały charakter zadrzewień śródpolnych. Porównanie zdjęć z ww. serwisu oraz zdjęć z akt administracyjnych z istniejącym zagospodarowaniem działki potwierdza, że z działki została usunięta w związku z zabudową i zagospodarowaniem terenu (podjazdy) część zadrzewień oraz pierwotna pokrywa roślinna (nowe nasadzenia krzewów ozdobnych i trawniki). Ponadto organy słusznie powołują się na mapy topograficzne terenu działki z serwisu geoportal.gov.pl bowiem wynika z nich jednoznacznie, że obecne zagospodarowanie działki (postawienie budynku i podjazdu w poprzek spadku stoku) nastąpiło po [...] maja 2015 r. a dodatkowo wymagało wyrównania i wypłaszczenia jej terenu czyli zmiany jej rzeźby. Powyższe potwierdzają także zdjęcia z akt administracyjnych sprawy i z akt sądowych (zdjęcia nr 16 i 17 dołączone do skargi). Wobec tego Sąd I instancji słusznie podzielił stanowisko organów, że działania skarżącego, naruszyły zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 Uchwały. W ocenie NSA podzielić należy konstatację Sądu I instancji, że wycięcie zadrzewień i wykonanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, przed uzyskaniem uzgodnienia należało potraktować jako przygotowania do inwestycji naruszające wspomniane zakazy. Słusznie Sąd zauważył, że pozytywne uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających ww. zakazy. Tym samym organy zobligowane były w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym uznać, że nie było podstaw do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji.

Zdaniem NSA nie zasadny jest zarzut dokonania błędnej wykładni art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55 - dalej p.o.u.) w zw. z § 3 ust. 4 a) i b) uchwały nr XLII/640/17 z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego przez Sąd. W tym zakresie prawidłowe jest stanowisko organów, że odstępstwo z § 3 ust. 4 Uchwały w niniejszej sprawie nie miało zastosowania. Odstępstwo te stanowi, że zakazy, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 i 5 Uchwały nie dotyczą wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z póżn. zm.), na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz poprzedzonymi ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy.

Skoro ustalono w sprawie, że teren przedmiotowej inwestycji nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie została wydana dla niego decyzja o warunkach zabudowy, a realizacja inwestycji nie wiąże się z przeprowadzeniem ww. koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy, a nadto na mapie stanowiącej załącznik graficzny do uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2000 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy [...], działka nr [...] znajduje się w granicach obszaru oznaczonego jako tereny otwarte chronione przed zabudową, zalesieniem oraz liniami napowietrznymi ze względu na walory widokowo-krajobrazowe ([...]), to zasadnym było przyjęcie, że ww. odstępstwo nie ma zastosowania w okolicznościach sprawy.

Chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. 6 zw. z art. 7 w zw. art. 77 § 1 w zw. art. 80 K.p.a., poprzez oddalenie wniesionej skargi, gdy organy administracji nie przeprowadziły należytego postępowania wyjaśniającego. W ocenie NSA, jest odwrotnie. Właśnie przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające było prawidłowe i wystarczające do stwierdzenia, że naruszono zakazy z § 3 ust. 1 pkt 3 i 5 Uchwały i wobec tego odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy była konieczna. Podzielając to stanowisko i ustalenia Sąd nie mógł uwzględnić skargi. Postanowienie było zgodne z prawem zaś skarga podlegała oddaleniu.

Argumentacja skargi kasacyjnej nie przemawia za uwzględnieniem zarzutu, że organ prowadząc postępowanie uwzględniał jedynie okoliczności negatywne dla skarżącego a pomijał to, że zabudowa działki dotyczyła jedynie 3% jej terenu oraz , że na terenie działki w sposób legalny zrealizowano ogrodzenie. W ocenie NSA, legalność zrealizowania ogrodzenia działki skarżącego nie miała żadnego znaczenia dla legalności zaskarżonych postanowień o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Także zakres rzeczywistej zabudowy nie miał znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia bowiem z projektu decyzji wynikało, że teren zabudowy dotyczy całej działki. Organ uzgadniający musiał się wypowiedzieć właśnie w takim zakresie i słusznie uznał, że przewidziana w projekcie decyzji zabudowa na całej działce będzie naruszać zakazy z Uchwały, gdyż już spowodowała wycięcie śródpolnych zadrzewień i doprowadziła do zmiany rzeźby terenu a planowana dodatkowa zabudowa także te zakazy będzie naruszała. Organ musiał zająć stanowisko czy zabudowa działki na całym jej obszarze niezależnie gdzie faktycznie zostanie zrealizowana nie narusza i nie będzie naruszała przewidzianych w Uchwale krajobrazowej zakazów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.