Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 815/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010, po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga G. W. (dalej powoływanego jako: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu s. z siedzibą w D. Nr [...]

z dnia [...] r. w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2010 rok, po wznowieniu postępowania.

2. W dniu 4 maja 2010 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej powoływany jako: "płatność ONW") do gruntów rolnych na 2010 rok. Zgłoszenie dotyczyło działki rolnej o łącznej powierzchni [...] ha.

W dniu 14 października 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w D. wydał decyzję nr [...] w sprawie płatności ONW, w której przyznał wsparcie w kwocie [...] zł do deklarowanej powierzchni gruntów.

3. W dniu 5 listopada 2010 r. Kierownik ARiMR w P. w związku z obsługą wniosku o przyznanie płatności dla innego producenta rolnego zwrócił się do Skarżącego o złożenie wyjaśnień w zakresie nieprawidłowości dotyczących deklaracji gruntów działki nr [....] położonej w powiecie sławieńskim, gminie D. W dniu 18 listopada 2010 r. Skarżący oświadczył, iż był właścicielem spornej działki do dnia 15 czerwca 2010 r., lecz mimo to nadal uprawiał grunty przy pomocy Z. C., który wykaszał trawę. Ponadto Skarżący wskazał na zawarte porozumienie, zgodnie z którym w 2011 r. Skarżący miał przygotować dla nowego właściciela za opłatą sporny grunt pod sadzonki oraz posiadał ustną zgodę na pobieranie płatności ONW do końca trwającego zobowiązania.

W dniu 21 stycznia 2011 r. drugi z producentów złożył wyjaśnienia, iż jest on współwłaścicielem spornej działki i prowadzącym uprawy rolne w imieniu swoim

i drugiego współwłaściciela. Oświadczył również, że nie została zawarta umowa dzierżawy uprawniająca do wnioskowania o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Na potwierdzenie własności nadesłał za pośrednictwem poczty elektronicznej akt notarialny przeniesienia własności nieruchomości z dnia 15 czerwca 2009 r.

W. S. (drugi z producentów wnioskujących o przyznanie płatności) w dniu 14 marca 2011 r. oświadczył, że w 2008 r. dokonana została na rzecz Skarżącego płatność w wysokości [...] zł na poczet prac zaplanowanych i wykonanych w 2009 r. i 2010 r.

Skarżący w piśmie złożonym w dniu 13 kwietnia 2011 r. złożył pismo, w którym wskazał, że ww. płatność dotyczyła prac agrotechnicznych na działce nr [..] (nie objętej zakresem kontroli krzyżowej). Następnie w dniu 14 czerwca 2011 r. Skarżący poinformował, że grunty działek nr [...] (nr sprzed podziału ewidencyjnego)

i nr [...] dzierżawił w 2010 r. od W. S. na podstawie ustnej umowy.

Na powyższą okoliczność wskazani zostali świadkowie tj. J. Z. i Z. C.

W dniu 5 grudnia 2011 r. W. S. ponowił wcześniej złożone wyjaśnienia,

a dodatkowo oświadczył, że w roku 2010 był wyłącznym posiadaczem i użytkownikiem działek o nr [...] i nr [...] – [..] (powstałych z podziału działki [...]).

4. Postanowieniem nr [...] Kierownik ARiMR w D. dopuścił, jako dowód korektę wniosku wraz z oświadczeniem W. S. złożone w dniu 27 czerwca 2011 r. W ramach podejmowanych czynności Kierownik ARiMR w D. przesłuchał Z. C. i C. W. na okoliczność użytkowania gruntów o nr [...] nr [...] oraz nr [..] - [...] w 2010 r.

5. Kierownik ARiMR w D. wydał w dniu 14 października 2014 r. uwzględniając ww. ustalenia postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] .

6. Wznowione postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu

9 lutego 2015 r. decyzji nr[...] , w której uchylił swoją wcześniejszą decyzję nr [...] odmawiając jednocześnie Skarżącemu płatności ONW na rok 2010. W uzasadnieniu Kierownik ARiMR w D. wskazał, że istniały uzasadnione podstawy do uznania W. S. za posiadacza spornych gruntów prowadzącego na nich działalność rolniczą w 2010 r.

Odwołanie na powołane rozstrzygnięcie złożył Skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności ONW do deklarowanych obszarów. Skarżący podał, że Organ I instancji miał za zadanie sprawdzić i ustalić czy wnioskodawca faktycznie uprawiał zgłoszone do płatności działki rolne.

7. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika ARiMR w D. z dnia [...] r. nr [...] . Uzasadniając rozstrzygnięcie Organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny, które przesądziły o uznaniu odwołania Skarżącego za nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności Organ odwoławczy wskazał przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania oraz omówił przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej przywoływanej jako: "K.p.a."). Przesłanka z ww. przepisu K.p.a. stanowiła bowiem podstawę dla wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] , która dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów z zastrzeżeniem, iż musiały one istnieć w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W przedmiotowym postępowaniu Organ odwoławczy uznał za nową, istotną dla sprawy okoliczność fakt, iż do obszaru gruntów rolnych na działkach ewidencyjnych nr [..] i nr [..] , z wnioskiem o przyznanie płatności na 2010 r. wystąpiło dwóch producentów rolnych. Tym samym spełnione zostały warunki przewidziane

w przedmiotowej przesłance, co umożliwiło wznowienie postępowania.

Organ odwoławczy odnosząc się do argumentacji Skarżącego wskazał, iż ustawodawca określając szczegółowe warunki przyznawania płatności wskazuje na posiadanie, jako przesłankę warunkującą skuteczne rozpoznanie wniosku. Brak definicji legalnej pojęcia "posiadanie" zdaniem Organu wymaga zastosowania wykładni systemowej zewnętrznej, tj. odniesienia do przepisu art. 336 Kodeksu cywilnego.

Zdaniem Organu odwoławczego Skarżący nie spełniał warunków pozwalających na uznanie, iż był on w posiadaniu spornych gruntów, na co wskazują dowody zgromadzone w toku postępowania przeprowadzonego po jego wznowieniu.

Na poparcie przedstawionych w decyzji argumentów Organ odwoławczy powołał stanowisko wyrażone w orzeczeniach sądowych oraz w doktrynie.

8. W skardze na powyższą decyzję Organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego i obowiązującej procedury oraz

o przyznanie: pomocy finansowej z tytułu wsparcia w ramach płatności ONW na rok 2010, jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz płatności do upraw roślin strączkowych

i motylkowych drobnonasiennych (ONW) na rok 2010. Skarżący uznał, że decyzja nie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, a w związku z tym wydana

z naruszeniem art. 104, art. 146, art. 149 i art. 154 K.p.a., art. 18 ust. 1,

art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U, nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z § 2 i § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działań "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. 2009 r., nr 40, poz.329 ze zm.), art. 16 ust. 3 akapit 2 oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/20005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.). Doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego: art.7 ust. 1, 2 i 2b, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r., nr 170, poz. 1051, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego", art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009" oraz w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. nr 40, poz. 326 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą".

W uzasadnieniu skargi, Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że przez cały rok 2010 r. posiadał i uprawiał działki nr [...] i nr [...] wykorzystując swój sprzęt rolniczy. Powyższe zostało potwierdzone wyjaśnieniami Skarżącego oraz zeznaniami świadków. Ponadto W. S., był co prawda właścicielem, ale nie mógł faktycznie uprawiać przedmiotowych działek, bowiem nie dysponował sprzętem do wykonywania koniecznych prac agrarnych oraz poprzez fakt zamieszkiwania na stałe w P. musiałby dojeżdżać w celu upraw około [...] km.

Zdaniem Skarżącego, Organ odwoławczy miał za zadanie sprawdzić i ustalić czy wnioskodawca faktycznie uprawiał zgłoszone do płatności działki rolne.

9. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

10. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem

i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

11. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego,

a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organy administracji, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W dalszej części uzasadnienia elementy stanu faktycznego będą przywoływane wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez Organy subsumcji.

Wobec stanowiska Skarżącego, w sprawie należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym), określonym w przepisach Działu II, rozdziału 12 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej przywoływanej jako: "K.p.a.").

Wskazana powyżej okoliczność nie pozostaje bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Postępowanie nadzwyczajne, w tym również wznowieniowe wyznaczają granice kognicji zarówno organów administracji publicznej, jak i sądu administracyjnego. Wynika to z faktu, że postępowania nadzwyczajne mają na celu weryfikację prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniach pierwotnych (zwyczajnych). Istota tych postępowań sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozstrzygnięcia kwestii występowania przesłanek, określonych wprost w ustawie, wad decyzji ostatecznych oraz dopuszczalności "uruchomienia" stosownych trybów nadzwyczajnych z uwagi na skutki terminów przedawnienia zobowiązań publicznoprawnych dochodzonych w trybie przepisów procesowych zawartych w K.p.a.

12. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną

w sytuacji zaistnienia ustawowych przesłanek. Postępowanie w sprawie wznowienia jest nowym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, co oznacza że jego przedmiotem nie są uchybienia zaistniałe na etapie postępowania pierwotnego.

Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch faz.

W pierwszej z nich organ dokonuje oceny formalnych podstaw wznowienia tj. bada czy żądanie zostało wniesione w terminie przez podmiot uprawniony oraz czy spełnione zostały ustawowe przesłanki. Faza ta kończy się wydaniem postanowienia

o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) lub postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 O.p.). Druga faza postępowania ma charakter rozpoznawczy, którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia oraz w razie pozytywnego wyniku tej czynności.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego były płatności

z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Kierownika ARiMR w D. z dnia [...] r.

nr [...] . Organ wznawiając postępowanie administracyjne powołał się na zaistnienie przesłanki wynikającej z przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie

z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się

w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania administracyjnego, a ponadto okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy, mogące mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, co wywoła konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w powołanym przepisie oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Nowość okoliczności lub dowodów polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił, co więcej ważne jest, aby nowe dowody istniały już wcześniej, to jest w dniu wydania decyzji.

13. W niniejszej sprawie, zdaniem Organu z uwagi na postępowanie

o przyznanie płatności przez drugiego producenta, w związku z kontrolą krzyżową zasadne było wznowienie przedmiotowego postępowania. Kierownik ARiMR w D. powziął informacje o nieznanych mu wcześniej nowych okolicznościach dotyczących spornych działek nr [...] i nr [...] , poprzez wyjaśnienia i dowody przedłożone przez obu wnioskodawców i zeznań świadków w okresie od 5 listopada 2010 r. i 25 lutego 2014 r., tj. po wydaniu w dniu 14 października 2010 r. decyzji nr [...]

14. Wobec zaistnienia przesłanki wznowienia Organ I instancji po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania uprawniony był więc do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu podjęte rozstrzygnięcie uchylające w całości decyzję ostateczną oraz odmawiające Skarżącemu przyznania pomocy finansowej

z tytułu płatności ONW na rok 2010, następnie utrzymane decyzją z dnia 6 maja 2015 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR jest prawidłowe. Ustalenie bowiem, że doszło do przeniesienia prawa własności nieruchomości obejmującej sporne działki na podstawie aktu notarialnego z dnia 15 czerwca 2009 r. (w którym wskazano, iż na dzień sporządzania aktu doszło już do wydania gruntów). Nie ulega wątpliwości, że ww. akt notarialny został przez strony zaakceptowany. Brak również jednoznacznych dowodów potwierdzających istnienie pomiędzy producentami ustnej umowy dzierżawy przedmiotowych gruntów, co oznaczało zarazem, że Skarżący nie był uprawniony do takich płatności.

Warunkiem przyznania lub odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu płatności ONW jest uprzednie ustalenie, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku. Do tego kryterium odwołuje się przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), definiuje on pojęcie "producenta rolnego" jako osoby fizycznej, osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego. Jednocześnie brak definicji legalnej pojęcia "posiadanie" na gruncie przepisów regulujących płatność ONW, wskazuje na konieczność przyjęcia definicji cywilistycznej. Zgodnie z przepisem art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Jak wskazano powyżej istotom konstrukcji instytucji płatności ONW jest faktyczne użytkowanie gruntów. Nie jest więc wystarczające bycie posiadaczem działek rolnych

w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale ponadto konieczne jest wykazanie rolniczego użytkowania.

W niniejszej sprawie fakt użytkowania przedmiotowych działek przez Skarżącego

w okresie uprawniającym do uzyskania płatności ONW na rok 2010 nie został potwierdzony również innymi dowodami, w tym zeznaniami świadków. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, iż w toku postępowania nie uzyskano potwierdzenia, iż Skarżącemu przysługiwało prawo do użytkowania gruntów oraz, że grunty te faktycznie użytkował.

15. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że W. S. powierzał Skarżącemu przedmiotowe grunty w zakresie zleconych przez niego poszczególnych czynności. Okoliczność tą potwierdza operacja na rachunku bakowym – obejmująca zapłatę na rzecz Skarżącego kwoty [...] zł, za obrobienie pola i posianie trawy na gruntach położonych

w G. W. S. wyjaśniał, że wykonany w 2008 roku przelew dotyczył prac zaplanowanych i wykonanych w latach 2009 i 2010. Brak jednak jednoznacznych informacji potwierdzających jakiej działki dotyczyć miały zabiegi agrotechniczne.

Nie potwierdziły tego faktu również zeznania J. Z. oraz Z. C.

16. Skoro zatem Skarżący nie spełnił wymogów do nabycia prawa do płatności ONW, dlatego decyzja z 14 października 2010 r. przyznająca jej takie płatności została zasadnie uchylona we wznowionym postępowaniu. Konsekwencją tego było też orzeczenie o odmowie przyznania wnioskowanej płatności.

17. Odnosząc się do zamieszczonych w skardze na decyzję zarzutów, Sąd nie podziela towarzyszącej im argumentacji. Wskazać należy, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub nakazującym stwierdzenie nieważności tej decyzji albo z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

18. Z tych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić, jako niezasadną.