Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 903/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 215, art. 218
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 194/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 194/08 odrzucił skargę J. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W wyznaczonym terminie, tj. do dnia 6 czerwca 2008 r., skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.

Sąd I instancji odrzucił skargę zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Pomimo wezwania skarżący nie wskazał bowiem wartości przedmiotu zaskarżenia, co uniemożliwiło nadanie skardze prawidłowego biegu.

Na powyższe postanowienie J. M. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz przywrócenia terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 § 2 w zw. z art. 215, art. 218 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie skarżącego w dniu 28 maja 2008 r. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w bardzo krótkim dla niego i niewykonalnym terminie 7 dni oraz niepouczenie go o możliwości wystąpienia do WSA o prolongatę tego terminu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepisy regulujące sprawy dopłat ze środków Unii Europejskiej są sformułowane w sposób zawiły, budzący wątpliwości interpretacyjne. Z tego względu przy wyliczaniu i dokumentowaniu należnych dopłat uprawnieni rolnicy powszechnie korzystają z pomocy wyspecjalizowanych biur konsultacyjnych i specjalistów z tego zakresu. Skarżący stwierdził, iż w trakcie postępowania przed organami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nikt nie żądał od niego określenia dokładnej wartości dochodzonej kwoty, a ponadto nawet Agencja nie określiła wartości prawa, którego przyznania odmawiała skarżącemu. Dokładne obliczenie wartości prawa dochodzonego było skomplikowane i wymagało zatem specjalistycznej wiedzy.

J. M. stwierdził, iż zobowiązanie go do podania dokładnej wartości przedmiotu skargi było niewykonalne, gdyż wezwanie wpłynęło w okresie nasilonych prac polowych, które uniemożliwiły uzyskanie pomocy specjalistów w określeniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Termin 7 - dniowy, formalnie od strony procedury sądowej był prawidłowy, jednakże w sytuacji J. M. jego zachowanie było niewykonalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Powyższa zasada oznacza związanie tego sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które decydują o tym w jakim zakresie orzeczenie Sądu I instancji będzie podlegało kontroli. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na przekonaniu strony skarżącej, że kwestionowane orzeczenie narusza przepisy art. 215, art. 218 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazaną powyżej podstawę kasacyjną należy uznać za niezasadną. Strona, powołując w petitum skargi kasacyjnej przepisy sądowej ustawy procesowej, których naruszenia upatruje w zaskarżonym orzeczeniu Sądu I instancji, nie wskazała w uzasadnieniu w czym naruszenia tego upatruje. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na przytoczenie samych podstaw kasacyjnych, bez ich uzasadnienia, nie miał możliwości zbadania ich zasadności. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie koresponduje ze wskazanymi w jej petitum przepisami. Argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiają jedynie sytuację życiową skarżącego oraz wskazują na skomplikowaną procedurę ubiegania się o dotacje z Unii Europejskiej. Nie stanowi to w istocie żadnej polemiki z orzeczeniem Sądu I instancji wydanym w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych.

Już tylko na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepis art. 215 p.p.s.a. stanowi, iż w sytuacji, gdy od wartości przedmiotu zaskarżenia zależy wysokość opłaty, wartość ta powinna być podana w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wysokość opłaty, a ściślej wpisu sądowego była zależna od wartości przedmiotu zaskarżenia. Bez jej znajomości Sąd I instancji nie mógł określić wysokości wpisu, który strona powinna uiścić w związku z wniesieniem skargi do Sądu. Dlatego też nieuzupełnienie przez skarżącego w zakreślonym terminie, tj. do dnia 6 czerwca 2008 r., braków formalnych skargi poprzez określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, skutkowało odrzuceniem skargi, stosownie do regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 218 p.p.s.a. zgodnie z którym Przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie. W przepisie tym ustawodawca zawarł bowiem obowiązek podjęcia stosownych działań przez Przewodniczącego w sytuacji, gdy pojawi się wątpliwość co do prawidłowego określenia przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.