Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1206/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3a ust. 3 i art. 12
journal: Dz.U. 2015 poz 807
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 31 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor WOR ARiMR w P. decyzją z dnia 31 października 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w C. z siedzibą w M. z dnia 3 października 2022 r. o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona wniosła o dokonanie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

Organ wezwał ją do uzupełnienia braków formalnych wniosku, albowiem wcześniej zarejestrowano w ewidencji i nadano indywidulany numer EP współmałżonkowi wnioskodawcy. Strona nie odpowiedziała na wezwanie.

Kierownik BP ARiMR w C. z siedzibą w M. wydał dnia 26 maja 2022 r. decyzję o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

Organ II instancji decyzją z dnia 7 lipca 2022 r. uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ I instancji wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień. Wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem działki i współwłaścicielem drugiej.

Kierownik BP ARiMR w C. z siedzibą w M. wydał dnia 3 października 2022 r. decyzję o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego – z uwagi na brak odrębności prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W odwołaniu strona podniosła, że posiada prawo własności przedmiotowej działki. Załączono zdjęcie pola kukurydzy. Jednocześnie wnioskodawca stwierdził, że nie ma faktur na zakup materiału siewnego.

Organ II instancji uznał zarzuty odwołania za niezasadne.

Stwierdził, że na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( t. j. – Dz. U. z 2022, poz. 2001 ) zasadą nadawania numerów identyfikacyjnych w przypadku małżonków jest nadanie jednego numeru temu z małżonków, na którego drugi małżonek wyraził zgodę. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy nadaje się odrębny numer identyfikacyjny od numeru o którym mowa w pkt 1 jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Poprzez samodzielne prowadzenie gospodarstwa należy rozumieć – prowadzenie go osobiście i podejmowanie decyzji dotyczących gospodarstwa, prowadzenie na własny rachunek i we własnym imieniu, ponoszenie kosztów i czerpanie korzyści w związku z jego prowadzeniem.

Zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał przesłanki osobistego prowadzenia przedmiotowego gospodarstwa i jego odrębności od osoby współmałżonka wnioskodawcy. Bycie właścicielem nie świadczy o spełnieniu definicji producenta rolnego ani prowadzenia gospodarstwa odrębnego od gospodarstwa małżonka. Nie potwierdza tego wypis z rejestru gruntów ani jedno zdjęcie pola kukurydzy.

W skardze do WSA w Poznaniu wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zarzucono naruszenie

- art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez błędne uznanie, że skarżący nie prowadzi odrębnego gospodarstwa

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub

z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja

i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Sąd po przenalizowaniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, że zasadnie uznał organ II instancji, iż były podstawy do odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 18 grudnia 20003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( t. j. – Dz. U. z 2022, poz. 2001 ) :

1. W decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1, producentowi nadaje się

numer identyfikacyjny.

2. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie

przechodzi na następcę prawnego.

3. Wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na

podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny.

4. W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami

gospodarstwa rolnego nadaje się:

1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do

którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę;

2) odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli

wnioskodawca:

a) jest producentem rolnym i prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo

rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą lub

b) zamierza uczestniczyć w mechanizmach innych niż wymienione w ust. 4b,

lub

c) jest posiadaczem zwierzęcia lub podmiotem prowadzącym zakład

utylizacyjny.

4a. Wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wpisuje się do ewidencji

producentów i nadaje mu się odrębny numer identyfikacyjny.

Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie wskazał, że poprzez samodzielne prowadzenie gospodarstwa należy rozumieć – prowadzenie go osobiście i podejmowanie decyzji dotyczących gospodarstwa, prowadzenie na własny rachunek i we własnym imieniu, ponoszenie kosztów i czerpanie korzyści w związku z jego prowadzeniem.

Wskazać należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 3 a ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał przesłanki osobistego prowadzenia przedmiotowego gospodarstwa i jego odrębności od osoby współmałżonka wnioskodawcy. Bycie właścicielem nie świadczy o spełnieniu definicji producenta rolnego ani prowadzenia gospodarstwa odrębnego od gospodarstwa małżonka. Nie potwierdza tego wypis z rejestru gruntów ani jedno zdjęcie pola kukurydzy.

Wskazać należy w tym miejscu, że pismem z dnia 7 września 2022 r. skarżący był wezwany do przedłożenia dokumentów uzasadniających wniosek w tym – dokumentów potwierdzających fakt posiadania gruntów rolnych, faktur, decyzji dot. wymiaru podatku rolnego, zeznań świadków, dokumentów potwierdzających posiadanie maszyn rolniczych itd.

Mimo tego tak sprecyzowanego wezwania skarżący nie nadesłał wymaganych dokumentów. Nie dostarczył on materiałów dowodowych, mimo tego, że zgodnie z art. 3 a ust. 3 ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.