Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1311/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 15 zzr, art. 15 zzs
journal: Dz.U. 2020 poz 568
law: Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr 2401-IEW2.4253.39.2022.5 UNP: 2401-22-170627 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2019 r. do grudnia 2019 r. i zabezpieczenie jej na majątku podatnika oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi M. B. (dalej: Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) z 12 sierpnia 2022 r. znak: 2401-IEW2.4253.39.2022.5 UNP: 2401-22-170627, którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 20 stycznia 2022 r., znak: [...].

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. Ww. decyzją Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik) określił Skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od kwoty zaniżenia zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu za miesiące sierpień 2019 r. - grudzień 2019 r. i styczeń oraz orzekł o zabezpieczeniu określonego wyżej zaniżenia zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę na majątku Skarżącej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Decyzja została doręczona pełnomocnikowi ogólnemu 25.01.2022r.

2.2. Pismem z 9 lutego 2020 r. (nadanym w tym samym dniu za pośrednictwem Poczty) ustanowiony przez Skarżącą pełnomocnik (adwokat) złożył odwołanie od decyzji Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie, zasądzenie na rzecz odwołującej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści niniejszego odwołania, na okoliczności tam wskazane.

Następnie pismem z 22 lutego 2022 r. znak: [...] Naczelnik przekazał złożone odwołanie wraz z aktami sprawy do Dyrektora, jednocześnie wskazując, iż zostało ono wniesione 1 dzień po ustawowym terminie.

2.3. Dyrektor rozpatrując odwołanie pod względem formalnym, stwierdził w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru, iż decyzja Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] została doręczona na adres pełnomocnika Pani M. B. 25.01.2022 r. zaś odwołanie z 9.02.2022r., które wpłynęło do organu podatkowego pierwszej instancji 11.02.2022 r zostało nadane przesyłką pocztową 9.02.2022 r. Tak więc uznano, że 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 8 lutego 2022 r., co oznaczało, że czynność ta została dokonana z uchybieniem terminu.

Postanowieniem z 22 kwietnia 2022 r. znak: 2401-IEW2.4253.21.2022.2, w oparciu o art. 228 Op. Dyrektor stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podkreślono, że w decyzji z 20.01.2022 r. Skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, zaś przepis art. 228 Op. ma charakter bezwarunkowy - stwierdzenie uchybienia terminowi nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania.

Na to postanowienie Skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

2.4. Pismem z 24 maja 2022 r. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...]. Jako podstawę prawną przywołał art. 58 Kpa w związku z art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik przede wszystkim zakwestionował przyjętą okoliczność, by uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło w sposób zawiniony. Dalej wskazano, że decyzja istotnie wpłynęła 25.01.2022 r., a odbioru korespondencji dokonał ówczesny pracownik – R. S., który jednak nie legitymował się stosownym pełnomocnictwem i nie posiadał także pieczęci firmowej, zaś odbiór korespondencji skwitowany został wyłącznie jego osobistym podpisem, uzupełnionym o datę odbioru. Skarżąca wskazała następnie, że jest przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. T. i przez to także osobą uprawnioną do odbioru korespondencji. W Jej ocenie nie ulega wątpliwości, że doręczenie korespondenci nie nastąpiło w sposób prawidłowy i przewidziany przepisami. Domniemanie związane z posiadaniem uprawnień do odbioru korespondencji powstaje tylko w przypadku powołania się przez pracownika na posiadane pełnomocnictwo oraz legitymowania się stosowną pieczęcią (wyrok NSA z 7 lipca 2011 r. I OZ 474/11). Dalej Skarżąca wskazywała, że skoro pracownik nie posiadał zarówno pełnomocnictwa, uprawniającego go do odbioru korespondencji w sprawie, jak również nie opatrzył złożonego podpisu stosowną pieczęcią pracodawcy to poprawne jest twierdzenie, o nieskuteczności dokonanego doręczenia korespondencji w sprawie. Do wniesienia odwołania z uchybieniem terminu doszło wskutek zawinionego działania pracownika - pracownik poinformował Ją o odbiorze korespondencji w sprawie dopiero po upływie kilku dni od odbioru przesyłki wskazując jednocześnie, iż odbiór nastąpił 26 stycznia 2022 r. Na dowód tego załączono oświadczenie R. S..

Dodatkowo wskazano, że w sprawie doszło do niezasadnego przyjęcia domniemania, że korespondencja została przekazana osobie uprawnionej do jej odbioru. Do wniosku załączono reklamację uzyskaną z placówki pocztowej, z treści której wynika, iż doręczenie przesyłki nie zostało poprzedzone jakąkolwiek próbą weryfikacji osoby uprawnionej do jej odbioru.

Końcowo Skarżąca wskazała, że obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie doręczeń zgodnie z wymogami Ordynacji podatkowej i wszelkie wadliwości z tym związane powinny obciążać ten organ. W jej ocenie organ podatkowy poprzestał na arbitralnym przyjęciu, iż doręczenie korespondencji w sprawie nastąpiło w sposób prawidłowy 25 stycznia 2022 r. i od tego też dnia należało liczyć termin do złożenia odwołania. Tymczasem, wg Skarżącej cyt.: "bieg terminu do złożenia odwołania winien się rozpocząć dopiero od dnia przekazania korespondencji w niniejszej sprawie przez pracownika - co nastąpiło kilka dni po przeprowadzeniu czynności odbioru."

2.5. Postanowieniem z 12 sierpnia 2022 r. znak: 2401-IEW2.4253.39.2022.5 UNP: 2401-22-170627, Dyrektor odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 20 stycznia 2022 r., znak: [...], którą określono przybliżone kwoty zobowiązań oraz dokonano zabezpieczenia tych kwot w sposób jak wymieniono to na wstępie tej odpowiedzi na skargę. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi 16.08.2022 r.

2.6. Na to postanowienie pełnomocnik złożył skargę, zarzucając:

"1) naruszenie art. 162 § 1 O.p. w zw. z art. 15 zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, pomimo uprawdopodobnienia faktu niedoręczenia przesyłki podmiotowi uprawnionemu do odbioru korespondencji,

2) naruszenie art. 151 § 1 O.p. poprzez niezasadne uznanie, iż w sprawie nastąpiło skuteczne doręczenie korespondencji podmiotowi uprawnionemu do jej odbioru, podczas gdy ówczesny pracownik F.H.U. T.- R. S. nie był podmiotem uprawnionym do odbioru korespondencji,

3) naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania materiału dowodowego niniejszej sprawy oraz ustalenia prawdy obiektywnej. Wskazując wymienione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik powtórzył w całości argumentację podniesioną już we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zawartą w piśmie z 24 maja 2022 r. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił, iż trudno zgodzić się z twierdzeniem, że Skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie okoliczności przemawiających za brakiem winy po jej stronie, skoro do wniosku o przywrócenie terminu załączona została dokumentacja z placówki pocztowej - w której to dokonano reklamacji korespondencji pocztowej oraz oświadczenie R. S., w którym przyznał się do nieuprawnionego odbioru korespondencji oraz do przekazania przesyłki Skarżącej dopiero po upływie kilku dni od odbioru. Dokumentacja ta jest częścią materiału dowodowego niniejszej sprawy, który został w sposób dowolny, a nie swobodny oceniony przez Dyrektora bez uwzględnienia zasady oparcia rozstrzygnięcia o prawdę materialną.

2.6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna.

3.2. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności podjętego przez Dyrektora rozstrzygnięcia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

3.3. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią jest ocena dopuszczalności zastosowania konstrukcji zawieszenia biegu terminów procesowych, w okresie pomiędzy 14 marca 2020 r. - od kiedy obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego, a 31 marca 2020 r. - kiedy to ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., poz. 568) dodano do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ww. przepisy art. 15 zzr i art. 15 zzs.

Zgodnie z pierwszym z tych przepisów - art. 15 zzr ust. 1 - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Wedle drugiego z nich - art. 15 zzs ust. 1 ustawy o COVID-19 - w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych m.in. w postępowaniach administracyjnych i postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (pkt 6 i 7), nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Z kolei ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło natomiast z dniem 23 maja 2020 r., z mocy ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875).

W ocenie Sądu bieg terminu do wniesienia odwołania jest terminem, od zachowania którego jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem w rozumieniu art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy o COVID-19. Bieg tego terminu, jak wprost wynika z treści przepisu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Jak wyżej wskazano, stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od 14 marca 2020 r. (§ 1 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r.), a stan epidemii - od 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. poz. 491). Wprowadzone ustawą z dnia 31 marca 2020 r. przepisy art. 15zzr i art.15zzs odnosiły się do obu tych stanów: "w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19".

Tymczasem z akt sprawy wynika, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] została doręczona pełnomocnikowi 25.01.2022 r., natomiast odwołanie z 9.02.2022r., które wpłynęło do organu podatkowego pierwszej instancji 11.02.2022 r zostało nadane przesyłką pocztową 9.02.2022 r.

Z powyższego wynika, iż bieg terminu do wniesienie odwołania przez skarżącą nie miał miejsca we wskazanym ustawą o COVID-19 okresie, co oznacza, że powołane w skardze przepisy tej ustawy nie zostały przez Dyrektora naruszone.

3.4. Rozważając sporne zagadnienie wskazać należy, iż w świetle przepisów art. 162 Op. organ podatkowy ma obowiązek przywrócić termin procesowy, jakim niewątpliwie jest termin do wniesienia odwołania, gdy zostaną spełnione łącznie ustawowe przesłanki przewidziane w tym przepisie, tj. gdy zainteresowany:

- uchybi terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, którą organ podatkowy jest związany wskutek jej doręczenia według zasad zawartych w Rozdziale 5, Działu IV Ordynacji podatkowej, zatytułowanym "Doręczenia",

- złoży podanie o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (w okresie obowiązywania pandemii Covid -19 faktycznie termin został wydłużony do 30 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi),

- jednocześnie z wniesieniem podania dopełni czynności, dla której termin został określony (w rozpatrywanej sprawie złoży zażalenie),

- uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

3.5. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia wobec wymienionych ustawowych przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania kwestia sporną pomiędzy Skarżącą a organem podatkowym pozostaje brak uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Skarżącej - pozostałe warunki uznano za spełnione.

Skarżąca wskazała, że decyzja co prawda wpłynęła 25.01.2022 r. ale do wniesienia odwołania z uchybieniem terminu doszło wskutek zawinionego działania byłego już pracownika Skarżąca R. S., który co prawda odebrał korespondencję ale poinformował o tym fakcie dopiero po upływie kilku dni od odbioru przesyłki wskazując jednocześnie, iż odbiór nastąpił 26 stycznia 2022 r. Dowodem na to miało być oświadczenie z 4 maja 2022 r. podpisane przez R. S..

W ocenie Skarżącej doręczenie korespondenci nie nastąpiło w sposób prawidłowy i przewidziany przepisami, gdyż jako przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji adresowanej na jej firmę, zaś pracownik ten nie legitymował się stosownym pełnomocnictwem do odbioru korespondencji i nie posiadał także pieczęci firmowej, zaś odbiór korespondencji skwitowany został wyłącznie jego osobistym podpisem, uzupełnionym o datę odbioru. Wg opinii Skarżącej bowiem domniemanie związane z posiadaniem uprawnień do odbioru korespondencji powstaje tylko w przypadku powołania przez pracownika na posiadane pełnomocnictwo oraz legitymowania się stosowną pieczęcią.

Zdaniem Sądu prezentowane przez stronę skarżącą stanowisko jest błędne. Tym samym zasadnie Dyrektor wskazuje w zaskarżonym postanowieniu - w oparciu o posiadany materiał dowodowy, posłużył także do opisania stanu faktycznego w postanowieniu z 22 kwietnia 2022r. znak:2401-IEW2.4253.21.2022.2, a w którym stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] - w sprawach podatkowych Skarżąca ustanowiła pełnomocnika ogólnego D. B., który z kolei wskazał swój adres do doręczeń w kraju: [...] J. ul. [...] (dane te wynikają z Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych a pełnomocnictwo jest ważne od 28.05.2020 r do 27.05.2023 r.)

Wskazany przez pełnomocnika ogólnego adres do doręczeń w kraju: [...] J., ul. [...] to także zgłoszony przez Skarżącą adres prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą F.H.U. T.. Trafnie zatem Dyrektor uznał, że wobec takiej dyspozycji Skarżącej decyzja Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] została prawidłowo doręczona na adres pełnomocnika Skarżącej - ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że 25.01.2022 r. odebrał ją R. S. i wskazał, że jest osoba upoważniona do odbioru.

Zasadnie zatem przyjął w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor, analizując podnoszone na etapie postępowania podatkowego argumenty, a następnie dokonał obiektywnej nie zaś dowolnej, jak sugeruje to Skarżąca, oceny materiałów dowodowych, w tym dostarczonych przez samą Skarżącą i nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Wbrew temu co zasugerowano w skardze organ podatkowy nie naruszył przepisów art. 122 i art. 187 § 1 Op. tylko dlatego, że nie zaakceptował stanowiska jakie w tej kwestii przedstawiła Skarżąca.

Oznacza to, że Sąd nie podzielił zarzutów skargi w tym zakresie.

3.6. Dalej wskazać należy, iż w zaskarżonym postanowieniu przedstawiając argumenty w zakresie art. 162 § 1 Op. poparto to dominującą linią orzecznictwa co do tego, że uprawdopodobnienie faktu, iż uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, które nastąpiło bez winy podatnika należy rozpatrywać w zakresie każdego rodzaju winy, tj. winy umyślnej (celowej) i winy nieumyślnej w postaci niedbalstwa i lekkomyślności. W wypadku, gdy wnoszącemu prośbę można przypisać chociażby lekkie niedbalstwo, przywrócenie terminu jest bowiem niemożliwe (np. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 97/10, wyrok WSA w Opolu z dnia 10.03.2010r. sygn. akt I SA/Op 608/09). Przytoczono fragmenty z uzasadnień wyroków wskazujące na to, że brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności w toku postępowania podatkowego powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich czynności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Podkreślano, iż o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przypomniano także, ze kryterium braku winy orzecznictwo wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej a także, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. W podsumowaniu wskazano ostatecznie na orzecznictwo, które podkreśla, że:

- przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku,

- trzeba przy tym brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (do takich okoliczności zalicza się miedzy innymi przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji, czy inną nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na osobiste dokonanie czynności procesowej bądź posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania czynności w zakreślonym terminie). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania zasadnie Dyrektor twierdzi, że przedmiotowej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, tj. wniesienia odwołania. Skoro bowiem Skarżąca ustanowiła pełnomocnika ogólnego w osobie D. B., zaś pełnomocnik ten wskazał swój adres do doręczeń w kraju, tj. [...] J., ul. [...] to przesyłka w postaci decyzji Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] została skierowana na właściwy adres. Idąc dalej skoro decyzja została odebrana 25.01.2022r. pod tym adresem przez R. S. na tamten moment pracownika, który przy doręczeniu jej wskazał, że jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika ogólnego D. B. i skoro decyzja została przekazana D. B.. Tym samym taki sposób doręczania korespondencji był przez Skarżącą akceptowany. Sąd podziela stanowisko Dyrektora, iż przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu ciąg rozumowania uznać należało za logiczny, tym bardziej, że odwołanie Skarżącej nie zawierało zarzutu niedoręczenia decyzji.

Dopiero otrzymanie przez Skarżącą postanowienia z 22 kwietnia 2022r. znak:2401- IEW2.4253.21.2022.2, w którym Dyrektor stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] spowodowało reakcję w postaci wystąpienia z reklamacją do Poczty Polskiej o błędne doręczenie przesyłki z decyzją z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] (reklamację D. B. złożył 29 kwietnia 2022 r.). Spowodowało to także odebranie od byłego już (wg informacji zawartych we wniosku) pracownika Skarżącej R. S. oświadczenia o tym, że był osobą nieuprawnioną do odbioru korespondencji dla D. B. i dodatkowo, że odebrał przesyłkę 26.01.2022 r. nie zaś 25.01.2022 r.

Sąd podziela wynikające z utrwalonej linii orzeczniczej, wskazanej przez Dyrektor, który uznał, że w świetle przepisu art. 162 Op. nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Skarżącej. Uznano bowiem, że w interesie Skarżącej i w interesie wyznaczonego przez Nią pełnomocnika ogólnego było podjęcie takich działań, aby przesyłki kierowane na adres pełnomocnika, tj. [...] J. ul. [...], który to adres jest jednocześnie adresem prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, były podejmowane przez właściwego adresata.

Skoro pełnomocnik ogólny Skarżącej wskazał taki właśnie adres jako adres do doręczeń to nie może być to jedynie wskazanie pro forma, mające na celu zadośćuczynienie wymogom formalnym wynikającym ze wzoru pełnomocnictwa ogólnego (część D.2 formularza PPO-1) ale powinien to być adres rzeczywiście zapewniający możliwość realnego z nim kontaktu i odbioru w tym miejscu korespondencji do niego skierowanej.

3.7. Dalej wskazać należy, że skoro pełnomocnik ogólny Skarżącej jako adres do korespondencji podał adres firmy, w której przynajmniej z formalnego punktu widzenia prowadzona była działalność strony skarżącej a nie np. swój adres zamieszkania, to można przypuszczać, że godził się na odbieranie korespondencji przez którąś z przebywających tam osób np. pracownika Skarżącej.

Tym samym odbiór korespondencji skierowanej na adres pełnomocnika ogólnego, który jest jednocześnie adresem prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej, dokonany przez pracownika firmy Skarżącej, który przedstawił się jako osoba upoważniona do odbioru korespondencji do pełnomocnika ogólnego stanowi o nieumyślnej winie Skarżącej. Nie dołożono bowiem należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby prowadzącej działalność gospodarczą i dbającej o swoje interesy w kwestii prawidłowego doręczania korespondencji zarówno tej osobie jak i za pośrednictwem Jej pełnomocnika. Oznacza to więc jednocześnie, że w takiej sytuacji Skarżąca została pozbawiona możliwości przywrócenia praw procesowych, które w ten sposób zostały naruszone. Zatem zarzut naruszenia art. 162 Op. uznano za pozbawiony racji.

Bez znaczenia w tej sprawie pozostaje także argument zawarty we wniosku, a następnie w skardze, że doręczenie korespondencji nie nastąpiło w sposób prawidłowy i przewidziany przepisami, jako że Skarżąca jest przedsiębiorcą i przez to także osobą uprawnioną do odbioru korespondencji adresowanej na firmę, a domniemanie związane z posiadaniem uprawnień do odbioru korespondencji powstaje tylko, w przypadku powołania przez pracownika na posiadane pełnomocnictwo oraz legitymowania się stosowną pieczęcią.

Trafnie również w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor wskazał, iż, gdyby przyjąć taką argumentację Skarżącej - poza tym, że odnosi się ona do formy doręczenia bezpośredniego nie zaś poprzez pełnomocnika ogólnego co w tej sprawie ma znaczenie to kwestionowanie prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika z 20 stycznia 2022 r., znak: [...] nie mogłoby zostać uwzględnione, gdyż należałoby wówczas uznać, że nie doszło do doręczenia tej decyzji - w takiej sytuacji rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania byłoby bowiem bezprzedmiotowe. W związku z tym także zarzut naruszenia art. 151 Op. § 1 Op. uznano za bezzasadny.

Reasumując, Skarżąca nie wykazała naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

3.8. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.