Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2439/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004 roku sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R., po rozpatrzeniu wniosku A.K., decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych parteru i pomieszczeń w suterenie budynku przy ul. [...] w R. na lokal gastronomiczny.

W podstawie prawnej tej decyzji powołano art. 71 pkt 1 i art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz.1126 ze zm.), § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części ( Dz. U. nr 10, poz. 47), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. nr 62, poz.627 ze zm.).

W uzasadnieniu wskazano, że współwłaściciele budynku, H.P. i J. i J.Z., nie wyrazili zgody na projektowaną zmianę sposobu jego użytkowania. Zatem zaistniała sytuacja przewidziana w art. 35 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co skutkować musiało odmową udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

W odwołaniu skarżąca podniosła , iż odwołuje się, gdyż już dawno temu zrezygnowała z zamiaru zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych i w suterenie budynku na lokal gastronomiczny, bowiem współwłaściciele budynku nie wyrazili na to zgody. Natomiast prosi o uwzględnienie jej wniosku z dnia [...], by wyżej opisane pomieszczenia mogły być wykorzystane dla celów mieszkalno – biurowych.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 35 ust. 1 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz.1126 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta R. było prawidłowe, bowiem skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła wniosku o zgodę pozostałych współwłaścicieli budynku na planowaną zmianę sposobu użytkowania części jego pomieszczeń.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła A.K. Lakoniczne uzasadnienie skargi wskazuje, że skarżąca wnosi o udzielenie zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy, w którym byłyby prowadzone nieuciążliwe usługi np. biurowe lub kosmetyczne. Do skargi dołączona została m.in. kserokopia wniosku skarżącej z dnia [...], którego adresatem był Prezydent Miasta R., a dotyczył on wydania zaświadczenia o przeznaczeniu w planie ogólnym działki nr [...], położonej w R. przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji wynikały z trwałego braku zgody współwłaścicieli budynku na proponowaną przez skarżącą zmianę funkcji pomieszczeń. Nadto stwierdził, iż nie znany mu jest wniosek skarżącej z dnia [...] na który powołała się w odwołaniu. Z kolei do zarzutów skargi trudno się ustosunkować bowiem są one niejasne.

Na rozprawie w dniu [...] stawili się tylko uczestnicy postępowania J. i J.Z., którzy wnieśli o oddalenie skargi wyjaśniając, iż w budynku stanowiącym współwłasność ustanowiono odrębną własność lokali, lecz nie określono sposobu korzystania z części wspólnych stąd też na tle korzystania z piwnic toczy się obecnie spór przed sądem powszechnym, bowiem skarżąca rości sobie prawo do całości piwnic. Ich zadaniem określone we wniosku pomieszczenia jako usytuowane w suterenie w istocie stanowią wspólną piwnicę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze . zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz.1126 ze zm.) jednym z warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest wykazanie przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele związane ze zmianą sposobu użytkowania, a takiego prawa skarżąca nie wykazała w odniesieniu do pomieszczeń w suterenie budynku.

Z akt sprawy wynika, iż w budynku, którego dotyczy wniosek skarżącej wyodrębnione zostały lokale mieszkalne, stanowiące odrębną nieruchomość. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.) "w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali".

W rozpoznawanej sprawie nieruchomość wspólną stanowią pomieszczenia w suterenie, które zostały objęte wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania. Istnienie współwłasności pomieszczeń w suterenie budynku potwierdza dołączona do akt sprawy kserokopia umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego pomiędzy skarżącą jako sprzedającym i uczestnikami postępowania J. i J.Z. jako kupującymi, mocą której nabyli oni prawo własności lokalu mieszkalnego, oznaczonego nr [...], który stanowił odrębną nieruchomość w spornym budynku. W umowie sprzedaży wskazano również, iż z własnością lokalu związany jest udział wynoszący [...] w częściach wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali.

Z kolei zgodnie z mającym zastosowanie w tej sprawie art. 19 wyżej powołanej ustawy o własności lokali - do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Zasadnicze znaczenie z punktu widzenia ocenianej sprawy ma treść art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 - Kodeks cywilny ( Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), która wskazuje, że "do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez Sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli".

Bezspornym jest, że skarżąca nie uzyskała zgody pozostałych współwłaścicieli na realizację planowanej zmiany sposobu użytkowania wspólnych pomieszczeń w suterenie budynku, co sama potwierdza w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Nie wykazała również, że dysponuje rozstrzygnięciem Sądu, które uprawniałoby ją do zmiany sposobu użytkowania wspólnych pomieszczeń. Brak zatem było podstaw do udzielenia skarżącej pozwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem, a skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnić trzeba, iż z adnotacji kancelarii Urzędu Miasta w R. wynika, że skarżąca złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania w dniu [...]. Prawdopodobnie wskutek pomyłki wpisała w nim datę [...], bo zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skierowane do stron postępowania przez organ pierwszej instancji oznaczone zostało datą [...]. We wniosku skarżąca nie wskazała wprost jakie funkcje będą spełniały pomieszczenia po zmianie ich dotychczasowego sposobu użytkowania. Do pisma z [...], stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu pierwszej instancji, dołączyła Postanowienie Państwowego Inspektora Pracy z dnia [...], nr [...], w którym m.in. wyrażono zgodę na odstępstwo w zakresie zagłębienia pomieszczeń lokalu gastronomicznego w przedmiotowym budynku, a to stanowiło podstawę do uznania, iż wniosek o zmianę sposobu użytkowania wiązał się z przekształceniem wskazanych w nim pomieszczeń na lokal gastronomiczny.

Z kolei powołany przez skarżącą, w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta R., wniosek z dnia [...] nie mógł skutkować wszczęciem postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania, gdyż dotyczył wydania zaświadczenia o przeznaczeniu w planie ogólnym działki nr [...], położonej w R. przy ul. [...], które zresztą wydano, a jego kopia została dołączona do skargi.

Na koniec dodać trzeba, że Sąd nie mógł rozpoznać wniosku skarżącej o udzielenie zgody na zmianę sposobu użytkowania części budynku zlokalizowanego w R., bowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie nie leży w jego kompetencji. Zgodnie z art. 1 § 2 wyżej powołanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądowoadministracyjna kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest pod względem ich zgodności z prawem, a więc ogranicza się do zbadania , czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogący mieć wpływ na jej wynik, czego w rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził.

W sumie zatem, mając na względzie całokształt okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę oddalił.