Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 159/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 19 grudnia 2022 r. nr SKO/41/ŚR-419/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego P. B. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 18 sierpnia 2021 r. P. B. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bolesławcu wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną M. B. Do wniosku strona załączyła orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 15 września 2020 r., stwierdzające niezdolność żony do samodzielnej egzystencji do 30 września 2025 r. (niezdolność ta istniała na dzień 1 lipca 2020 r.) oraz decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 9 lutego 2021 r. o ponownym ustaleniu wysokości renty rodzinnej rolniczej.

Decyzją z dnia 16 września 2021 r. nr MOPS.CŚR.521.ŚP.000174.09.2021 Prezydent Miasta Bolesławiec odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną żoną. Organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca ma ustalone prawo do renty rodzinnej, a niepełnosprawność żony wnioskodawcy istnieje od 1 lipca 2020 r. Niepełnosprawność nie powstała więc przed ukończeniem 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole.

W odwołaniu od decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych przez nieuwzględnienie, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części tej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze wezwało wnioskodawcę do m. in. wskazania od kiedy pobiera rentę i z jakiego tytułu.

W odpowiedzi na wezwanie SKO wnioskodawca podał m. in., że pobiera rentę rodzinną rolniczą po zmarłej matce i zasiłek pielęgnacyjny, załączając trzy decyzje Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego: z dnia 10 września 2009 r., 26 czerwca 2009 r. i 19 sierpnia 2011 r., zmieniające rentę rodzinną.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia 17 stycznia 2022 r. nr SKO/41/ŚR-475/2021 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przyznało wnioskodawcy świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad żoną od dnia 1 sierpnia 2021 r. na czas określony do dnia 30 września 2025 r. Kolegium wyjaśniło, że wniosek strony o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien być rozpoznany z pominięciem niekonstytucyjnej normy art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, a to pociąga za sobą konieczność oceny warunków spełnienia kryteriów ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego bez odwoływania się do kryterium daty powstania niepełnosprawności.

Kolegium wskazało, że wnioskodawca przedłożył decyzję z dnia 10 września 2009 r. przyznającą prawo do renty rodzinnej po zmarłym ojcu na stałe. Wnioskodawca legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jednakże z tego tytułu nie pobiera renty. Zdaniem SKO nie wystąpiła negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem nie wymieniono renty rodzinnej pobieranej z tytułu śmierci rodzica. Wobec powyższego SKO uznało, że wnioskodawcy należy przyznać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad żoną.

Postanowieniem z dnia 17 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 17 stycznia 2022 w przedmiocie przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie wraz z rentą rodzinną renty socjalnej.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r. nr SKO/41/ŚR-419/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność w całości decyzji SKO z dnia 17 stycznia 2022 nr SKO/41/ŚR-419/2022, przyznającej wnioskodawcy świadczenie pielęgnacyjne (w decyzji omyłkowo podano datę wydania decyzji – 17 stycznia 2021 r.). W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że organ pierwej instancji poinformował organ odwoławczy o pobieraniu przez wnioskodawcę nie tylko renty rodzinnej, ale również renty socjalnej, wypłacanej razem z rentą rodzinną. Kolegium potwierdziło, że wszystkie cztery decyzje KRUS znajdowały się w aktach sprawy. Z decyzji jednoznacznie wynika, że wnioskodawca pobiera oprócz renty rodzinnej (obecnie 600 zł) także rentę socjalną (obecnie 1.200 zł), co nie zostało jednak nigdy podniesione przez wnioskodawcę i w konsekwencji zostało przeoczone przez organy orzekające w sprawie. W dacie orzekania przez organu obu instancji w aktach sprawy była informacja o obieraniu przez wnioskodawcę renty socjalnej. SKO doszło do przekonania, że decyzja z dnia 17 stycznia 2022 r. przyznająca wnioskodawcy świadczenie pielęgnacyjne w sytuacji pobierania renty socjalnej rażąco narusza art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie było rezultatem przyjętej wykładni tego przepisu, ale wynikiem omyłkowego pominięcia istotnej informacji, wynikającej z akt sprawy, stanowiącej negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji będzie konieczność ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem skarżącego pomyłka organu dotyczyła przede wszystkim ustaleń faktycznych w sprawie. Kolegium pominęło bowiem znajdujący się w aktach sprawy dowód i nie uwzględniło go przy wydaniu decyzji. O rażącym naruszeniu art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy można by mówić, gdyby SKO prawidłowo ustaliło stan faktyczny, uwzględniając fakt pobierania renty socjalnej i mimo to przyznało świadczenie pielęgnacyjne. Tymczasem błąd organu polegał na pominięciu tej okoliczności, co stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Błąd w ustaleniach faktycznych nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium w istocie rozstrzygnęło sprawę ponownie co do istoty, weryfikując dowody znajdujące się w aktach sprawy i ustalając nowe okoliczności faktyczne, które zostały przez organ drugiej instancji pominięte. W konsekwencji błąd organu przerzucono na skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji własnej z dnia 17 stycznia 2022 r., przyznającej skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne, z uwagi na rażące naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000). Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do m. in. renty socjalnej.

Natomiast stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ustalonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych.

Pojęcie "rażącego naruszenia prawa", którym posłużono się w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże w doktrynie i orzecznictwie powszechnie prezentowane są poglądy, zgodnie z którymi pojęcie rażącego naruszenia prawa należy interpretować wąsko. Oznacza to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Przyjmuje się też, że rażące naruszenie prawa zachodzi, m. in. wtedy, gdy w wyniku tego naruszenia powstały skutki (społeczne lub gospodarcze) niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 3087/19, dostępny w CBOSA).

Należy również zauważyć, że wprawdzie dopuszczalne jest przyjęcie, że w określonym przypadku doszło do rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, ale dotyczy to głównie przepisów mających charakter zasad postępowania administracyjnego, a ponadto naruszenie przepisów procesowych musi być ewidentne. Przesłanki nieważności postępowania administracyjnego dotyczą więc, co do zasady, naruszenia jedynie przepisów prawa materialnego, zaś naruszenie przepisów postępowania wyjątkowo może być uznane jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 3087/19; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1048/17; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 1375/18; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 801/17; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 4248/16; dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie wskazuje się, że przesłanka nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może wiązać się z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli przybiera ono charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem, jednakże przede wszystkim jest to podstawa odwoławcza, a nie podstawa stwierdzenia nieważności decyzji. Możliwe jest więc przyjęcie rażącego naruszenia przepisów postępowania, gdy organ wydaje decyzję bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego odnoszącego się do przedmiotu postępowania, a zatem podejmuje określone rozstrzygnięcie bez jakichkolwiek ustaleń faktycznych i zgromadzenia jakichkolwiek dowodów, jeżeli oczywiście było to w danej sprawie konieczne (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06 oraz z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 847/14, dostępne w CBOSA). Jeżeli natomiast akta sprawy wskazują, że w sprawie zgromadzono dowody dające podstawę do wydania decyzji, a celem stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie podważenie kompletności zgromadzonego materiału dowodowego, czy prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych lub oceny dowodów, wówczas ewentualne uchybienia organu w tym zakresie, odczytywane zasadniczo w kategorii naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie będą mogły być poczytane jako rażące. W sytuacji, gdy podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie przepisu prawa procesowego, to wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, co w istocie oznacza, że jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego.

Należy również zauważyć, że nadzwyczajne tryby postępowania (wznowieniowe i nieważnościowe) oparte są na zasadzie niekonkurencyjności, zgodnie z którą poszczególne tryby mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Wady proceduralne, wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. jako przesłanki wznowienia, zostały wyłączone przez ustawodawcę z podstaw nieważności decyzji i stanowią zamknięty katalog wad postępowania, które uzasadniają jego wznowienie. Jest to konsekwencja zarówno niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych, jak i gradacji wad decyzji administracyjnej, która zakłada konieczność odróżnienia wadliwości powodujących wzruszalność decyzji od wad powodujących jej nieważność (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 825/19, dostępny w CBOSA). O ile zatem wskazane wyżej tryby nadzwyczajne mogą być uruchomione nawet w jednej sprawie, jeśli występują w niej jednocześnie przesłanki wznowienia i stwierdzenia nieważności, to nie są one wobec siebie konkurencyjne i nie mogą być stosowane zamiennie w odniesieniu do tego samego zdarzenia. Uruchomienie każdego z nich oparte jest na innych przesłankach (enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a.) i dotyczy innego rodzaju uchybień i wad - zaistniałych w toku postępowania lub zawartych w samej decyzji. Niemożliwe jest więc z tego samego powodu uruchomienie trybu wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności. Poszczególne tryby nadzwyczajne nie mogą być stosowane zamiennie lub łącznie (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2044/16, dostępny w CBOSA).

Wymaga podkreślenia, że stwierdzenie nieważności decyzji, jako wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, nie może stanowić trybu konkurencyjnego również w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Z tego względu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja - której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczona jest wadami enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11, dostępny w CBOSA).

Wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. Rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2446/19, dostępny w CBOSA).

W ocenie Sądu, SKO nieprawidłowo uznało, że w okolicznościach niniejszej sprawy występuje przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji z 17 stycznia 2022 r., na mocy której SKO przyznało skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wbrew wywodom SKO, w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przez SKO przy przyznawaniu skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, przepisów postępowania administracyjnego regulujących ustalanie stanu faktycznego sprawy i prowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalając stan faktyczny sprawy, SKO przyjęło, że skarżący spośród świadczeń wypłacanych przez KRUS pobiera jedynie rentę rodzinną po zmarłym rodzicu. Nie jest sporne, że skarżący załączył do wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 9 lutego 2021 r. o ponownym ustaleniu wysokości renty rodzinnej rolniczej. Z tej decyzji tej wynika, że skarżący oprócz renty rodzinnej w wysokości 600 zł pobiera również rentę socjalną. W punkcie V ppkt 3 decyzji podano, że wraz z rentą rodzinną wypłacana będzie skarżącemu również renta socjalna w wysokości 1.200 zł. Natomiast w postępowaniu odwoławczym w odpowiedzi na wezwanie SKO z dnia 13 grudnia 2021 r. o wyjaśnienie, od kiedy pobiera rentę i z jakiego tytułu, skarżący przy piśmie z dnia 30 grudnia 2022 r. przedłożył Kolegium trzy decyzje Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 26 czerwca 2009 r., 10 września 2009 r. i 19 sierpnia 2011 r., zmieniające rentę rodzinną. Również w punkcie 12 ppkt 6 tych decyzji wskazano, że z renta rodzinną wypłacana będzie m. in. renta socjalna.

Natomiast SKO przyjęło, że skarżący pobiera jedynie rentę rodzinną, której pobieranie nie stanowi przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium pominęło więc zapisy punktu V ppkt 3 decyzji KRES z dnia 9 lutego 2021 r. i pkt 12 ppkt 6 decyzji KRUS z roku 2009 i 2011. Świadczy to o nieprawidłowym ustaleniu tego elementu stanu faktycznego (rodzaju dochodów osiąganych przez wnioskodawcę) oraz mało wnikliwej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, co świadczy o naruszeniu przez SKO przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że organ wydał decyzję bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i dowodowego, a więc podjął decyzję bez jakichkolwiek ustaleń faktycznych i zgromadzenia jakichkolwiek dowodów. W sprawie zgromadzono dowody dające podstawę do wydania decyzji, a celem stwierdzenia nieważności decyzji przez SKO jest podważenie prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, dotyczących rodzaju dochodów osiąganych przez skarżącego oraz wnikliwości oceny dowodów w postaci decyzji Prezesa KRUS. Tego rodzaju uchybienia organu stanowią naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i nie będą mogą być uznane jako rażące.

Należy zauważyć, że zgodnie z wolą ustawodawcy wady postępowania są przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją i tym samym nie mogą być uznane za przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczność wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Żadna z przesłanek wznowienia postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2132/16, z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II OSK 780/19, dostępne w CBOSA).

Zgodnie z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. podstawę do wznowienia postępowania stanowi wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi. Natomiast w przypadku wyjścia na jaw okoliczności faktycznych, które powinny być znane organowi, ale zostały przez organ nie zauważone lub pominięte, brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji organ nie może przejść do trybu stwierdzenia nieważności decyzji, omijając w ten sposób uregulowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W konsekwencji mało wnikliwa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez SKO nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Stwierdzając nieważność decyzji z dnia 17 stycznia 2022 r., przyznającej skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne, kolegium naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w punkcie I wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. z uwagi na ekonomikę postępowania Sąd umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł).