Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 363/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Po 1051/19 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 października 2019 r. nr WOA.7721.222.2019.KP w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1051/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę K. C. na decyzję nr WOA.7721.222.2019.KP Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 października 2019 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który na podstawie art. 173 § 1 i 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji i zarzucił naruszenie:

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 .r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez błędne przyjęcie przez sąd, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji zostało zawieszone nie na wniosek skarżącego a z urzędu, a jego podjęcie było uzasadnione, podczas gdy faktycznie postępowanie zawieszono

w reakcji na wniosek skarżącego;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie przez sąd kontroli działalności administracji publicznej, skutkujące błędnym przyjęciem przez sąd, że organy administracji publicznej w pełni zrealizowały zasadę informowania stron, podczas gdy nie wyjaśniono skarżącemu, że niezależnie od procedowania przez gminę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co w konsekwencji wpłynęło na niepodjęcie w odpowiednim czasie przez skarżącego stosownych działań w ramach procedury legalizacyjnej i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę;

- art. 141 § 4 w zw. z art. 145 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia, to jest pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.

Na tle niniejszej sprawy niezasadne jest przywoływanie jako zarzutu kasacyjnego przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta,

w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. W niniejszym przypadku z całą pewnością sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Odnosząc się do powiązania powyższego zarzutu z naruszeniem art. 9 k.p.a., które miałoby polegać na niepoinformowaniu skarżącego o konieczności uzyskania decyzji

o warunkach zabudowy przy przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to wyjaśnić należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w Kaliszu w piśmie z dnia 24 września 2018 r. adresowanym do Wójta Gminy Lisków (k. 20 akt administracyjnych), które zostało doręczone do wiadomości skarżącego zwrócił się o udzielenie informacji czy dla inwestycji została wydana decyzja

o warunkach zabudowy, a nade wszystko w postanowieniu z dnia 19 października 2018 r. skarżący został zobowiązany do przedłożenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy Lisków o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu będącego przedmiotem postępowania.

Sąd prawidłowo wyjaśnił też kwestię zawieszenia postępowania, podkreślając, że nie istnieje prawna możliwość wymuszenia na organie wstrzymania się

z wydaniem decyzji właściwej dla ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego, do czasu zmiany przepisów prawa miejscowego.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim zarówno dotychczasowy przebieg postępowania, jak i stan faktyczny, który przyjął za podstawę wyrokowania. Wskazał także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił znaczenie zastosowanych przepisów. Na podstawie uzasadnienia można prześledzić tok rozumowania Sądu, który doprowadził go do podjęcia rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.