Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 471/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 5a, ust. 5a1, ust. 5b, art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1, art. 7 ust. 1,
journal: Dz.U. 2024 poz 320
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 34 ust. 1, art. 26 ust. 2, art. 34 ust. 1, art. 48 ust. 2,
journal: Dz.U. 2024 poz 107
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.)
article: art. 82 ust. 1, art. 83 ust. 1, 2,
journal: Dz.U. 2024 poz 566
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. O. na uchwałę Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr VI/80/24 w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej przejętego odcinka starodroża drogi krajowej Nr 9 tj. ul. Sandomierska na odcinku od Ronda Republiki Ostrowieckiej do ul. Zygmuntówki wraz z odcinkiem ul. Opatowskiej od skrzyżowania ul. Sandomierskiej i Zygmuntówki do obwodnicy Ostrowca Świętokrzyskiego w ciągu nowego przebiegu drogi krajowej Nr 9 (kilometraż starodroża DK 9 od km 69+800 do 72+359) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sejmik Województwa Świętokrzyskiego (organ), uchwałą z 26 sierpnia 2024 r. nr VI/80/24, na podstawie art. 10 ust. 5a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 320, dalej: "u.d.p."), pozbawił kategorii drogi wojewódzkiej odcinek starodroża drogi krajowej Nr [...] tj. ul. [...] na odcinku od R. R. O. do ul. [...] wraz z odcinkiem ul. [...] od skrzyżowania ul. [...] i Z. do obwodnicy O. Ś. w ciągu nowego przebiegu drogi krajowej Nr [...] (kilometraż starodroża [...] od km 69+800 do 72+359).

P. O. (skarżący) wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, żądając uchylenia powyższej uchwały w całości.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 6 ust. 1 u.d.p. poprzez niezasadne uznanie, że sporny odcinek objęty zaskarżoną uchwałą nie spełnia przesłanki uznania tego odcinka za drogę wojewódzką,

2) art. 6a ust. 1 u.d.p. poprzez błędne uznanie, że objęty zaskarżoną uchwałą odcinek drogi stanowi połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą, co stanowiłoby przesłanki do uznania spornego odcinka za drogę powiatową,

3) art. 10 ust. 5a u.d.p. poprzez zaniechanie szczegółowego wykazania przyczyn podjęcia zaskarżonej uchwały i przedstawienia argumentów dla uznania, iż objęte zaskarżoną uchwałą odcinki dróg nie spełniają przesłanek zaliczenia ich do kategorii drogi wojewódzkiej. Przedmiotowe zaniechanie nie daje możliwości, albo przynajmniej znacznie ogranicza podjęcie merytorycznej argumentacji po stronie skarżącego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wystąpił brak proporcjonalności w przekazywaniu kaskadowym drogi (km). Argumentowano, że nawet jeżeli z przepisów nie wynika wzór, przez który proporcjonalność powinna być wyliczona, to organ winien wykazać, że ta proporcjonalność występuje. Przede wszystkim jednak przekazane odcinki dróg nie spełniają warunków określonych przepisami dla drogi powiatowej, tj. nie stanowią połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą. W ocenie skarżącego odcinek starodroża drogi krajowej nr [...] tj. ul. [...] na odcinku od R. R. O. do ul. [...], łącznie z pozostałym odcinkiem drogi wojewódzkiej nr [...] w O. Ś., następnie przez Ć., O., Z. do granicy województwa na rzece W., wpisuje się w wymagania dla drogi wojewódzkiej, nie spełnia natomiast warunków ustawowych dla drogi powiatowej. Ponadto dotychczasowy odcinek drogi krajowej nr [...] w O. Ś. w ciągu ulic A. , zastąpiony nowowybudowanym odcinkiem drogi (obwodnica O. Ś.) z chwilą oddania go do użytkowania, został pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej (w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]). Sytuacja taka spowodowała uporządkowanie w zakresie kategorii i zarządców dróg w tej części miasta O. Ś., ponieważ drogi wojewódzkie nr [...] oraz [...] łączą się w jednym miejscu (R. R. O.), tworząc spójny układ dróg wojewódzkich. Ponadto przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący wskazał że w treści zaskarżonej uchwały, ani w jej uzasadnieniu organ nie zastosował żadnych kryteriów uznania negatywnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że po przeanalizowaniu przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Kielcach przebiegu istniejących ciągów dróg wojewódzkich [...], [...] oraz [...] na terenie O. Ś. i zapewnieniu spójności sieci z przekazanymi odcinkami starodroża [...], przekazany z mocy prawa odcinek A. od DW nr [...] do [...] 0 długości 0,739 km został włączony do ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Natomiast pozostałe oba odcinki drogi ujęte w zaskarżonej uchwale mają łącznie długość 2,55 km. W tej sytuacji zachowany został warunek proporcjonalności - w stosunku bowiem do przekazanego w trybie kaskadowym Województwu Ś. odcinka starodroża [...] długości 3,298 km, zaskarżoną uchwałą pozbawione kategorii dróg wojewódzkich pozostały odcinki o łącznej długości 2,559 km - zatem o długości zbliżonej, lecz nie większej niż długość drogi pozbawianej kategorii drogi krajowej. Argumentował, że w uzasadnieniu uchwały szczegółowo został wskazany zarówno kilometraż starodroża drogi krajowej [...], jak i kilometraż poszczególnych odcinków pozbawianych kategorii, z czego jasno wynikało, że zachowany został warunek proporcjonalności.

Zarówno ulica [...], jak i S. w O. Ś. nie mają znaczenia dla województwa z punktu widzenia interesów regionalnych i ponadregionalnych, w tym obronnych. Ponadto układ wewnętrzny miasta O. Ś. jest całkowicie pominięty w obowiązującym "Planie Rozwoju Sieci Dróg Wojewódzkich Województwa Ś. do 2030 roku wraz z planem finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich" przyjętym przez Zarząd Województwa Ś. uchwałą Nr [...] z 30 sierpnia 2023 roku. Ulica [...], jak i [...] tworzą spójny układ sieci wewnętrznej miasta, zapewniając skomunikowanie nieruchomości i mieszkańców miasta O. Ś. z centrum miasta. Ulice te nie stanowią samoistnego połączenia między miastami, a przede wszystkim nie mają znaczenia dla województwa, gdyż stanowią elementy integracji sieci miejskiej. Odcinek ul. [...] od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] do odcinka nowowybudowanej obwodnicy jest odcinkiem niewpisującym się w sieć dróg wojewódzkich, gdyż rozpoczyna swój bieg z jednej strony od wschodniej obwodnicy O. Ś., tj. od drogi krajowej nr [...] i jest drogą służącą lokalnej społeczności O. Ś. z gęstą zabudową mieszkaniową. Z kolei odcinek ul. [...] co prawda dowiązuje się z jednej strony do DW [...], zaś z drugiej do DW [...], jednak włącznie z ul. [...] tworzą spójną część układu komunikacyjnego na terenie O. Ś..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagała zasadność zarzutu pełnomocnika organu dotyczącego niewłaściwego umocowania pełnomocnika skarżącego.

Zarzut ten, zdaniem sądu, nie jest zasadny.

Stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. z 2024 r. poz. 107, dalej: "u.s.p.") starosta organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kieruje bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz. Z przedłożonej wraz ze skargą uchwały nr [...] Zarządu P. O. z 30 lipca 2024 r. w sprawie udzielenia pełnomocnictwa procesowego ogólnego wynika, że Zarząd P. O. udzielił R. G. ogólnego pełnomocnictwa procesowego, w tym do reprezentowania P. O. przed sądami administracyjnymi. Wśród wymienionych w uchwale osób biorących udział w jej podjęciu i wśród podpisów tych osób znajdujących się pod treścią uchwały znajduje się Przewodniczący Zarządu Powiatu – A. R. i jej podpis. Biorąc pod uwagę treść art. 26 ust. 2 u.s.p., zgodnie którym w skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie, należy przyjąć, że przedmiotowe pełnomocnictwo zostało podpisane również przez starostę, czyli osobę do tego uprawnioną na podstawie art. 34 ust. 1 u.s.p.

W świetle powyższego przyjąć należy, że R. G. został prawidłowo umocowany do występowania w sprawie jako pełnomocnik skarżącego - P. O..

Oceny tej nie może podważyć fakt podpisania ww. uchwały jeszcze przez dwóch członków Zarządu P. O., a także wskazana podstawa prawna podjęcia uchwały (art. 48 ust. 2 u.s.p.).

Odnosząc się z kolei do zawartego w skardze żądania uchylenia zaskarżonej uchwały, zauważyć należy, że podstawą uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego jest przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że sąd administracyjny może jedynie wydać orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Uchylenie przez sąd administracyjny aktu prawa miejscowego, z gruntu rzeczy naruszyłoby zatem przepis art. 147 § 1 p.p.s.a.

Należy jednak pamiętać, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami, czy żądaniami. Brak związania oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku: z 21 grudnia 2023 r., I FSK 1860/19; z 16 września 2022 r., I OSK 1394/19; ten i kolejne wyroki przywołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 566), dalej: "u.s.w.", uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna.

W myśl natomiast art. 83 ust. 1 u.s.w., nie stwierdza się nieważności uchwały organu samorządu województwa po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 81, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o niezgodności uchwały z prawem. Uchwała taka traci moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio (art. 83 ust. 2 u.s.w.).

Wyjaśnić należy, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, bądź naruszenia procedury jej uchwalania (tak m.in. WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z 26 lutego 2021 r., III SA/Po 788/20).

Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznanej sprawie była uchwała Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 26 sierpnia 2024 r. nr VI/80/24 w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej odcinek starodroża drogi krajowej Nr [...] tj. ul. [...] na odcinku od R. R. O. do ul. [...] wraz z odcinkiem ul. [...] od skrzyżowania ul. [...] i Z. do obwodnicy O. Ś. w ciągu nowego przebiegu drogi krajowej Nr [...] (kilometraż starodroża [...] od km 69+800 do 72+359).

W realiach niniejszej sprawy sąd nie znalazł podstaw do uznania, że kwestionowana skargą uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa, czyli podjęta przez organ niewłaściwy, bez podstawy prawnej do podjęcia uchwały o wskazanej w niej treści, bez zaistnienia przesłanek uzasadniających podjęcie uchwały, czy też z istotnym naruszeniem procedury podejmowania uchwał przez sejmik województwa.

Analiza akt sprawy, w tym stanowisko stron postępowania, nakazuje przyjąć, że zakwestionowana uchwała została podjęta z poszanowaniem trybu i norm prawnych określonych w art. 10 ust. 5a, ust. 5aą, ust.5b u.d.p.

Zarząd Województwa Ś. pismami z 6 czerwca 2024 r. i 11 lipca 2024 r. poinformował Zarząd P. O. o zamiarze podjęcia zakwestionowanej uchwały. Skarżona uchwała został podjęta 26 sierpnia 2024 r., a więc z zachowaniem wynikającego z art. 10 ust. 5b u.d.p. wymogu poinformowania Zarządu P. O. o zamiarze podjęcia uchwały, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem, czego skarżący nie kwestionował.

Zaskarżona uchwała wraz z załącznikiem w formie graficznej oraz pisemnym uzasadnieniem została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. z 30 sierpnia 2024 r. pod pozycją [...].

Podstawą prawną podjętej uchwały jest przepis art. 10 ust. 5a u.d.p., zgodnie z którym sejmik województwa może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi wojewódzkiej odcinek drogi wojewódzkiej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi krajowej, o którym mowa w art. 10 ust. 5 u.d.p. Taki odcinek drogi wojewódzkiej zostaje zaliczony do kategorii drogi powiatowej (art. 10 ust. 5a u.d.p.).

Z uzasadnienia uchwały wynika, że na mocy art. 10 ust. 5 u.d.p. odcinek starego przebiegu [...] od km 69+061 do km 72+359, tj. ciąg od ul. A. (łącznik) - [...] - ul. [...] (do przecięcia z nową obwodnicą) został pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii dróg wojewódzkich. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że odcinek starodroża drogi krajowej Nr [...] nie spełnia określonych w art. 6 u.d.p. warunków przypisanych drodze wojewódzkiej. Ponadto pozbawiony kategorii odcinek drogi wojewódzkiej zostaje przekazany z zachowaniem przesłanki proporcjonalności.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2020 r. (I OSK 1049/20) zmiana kategorii dróg regulowana w sytuacji ustalonej w art. 10 ust. 5 i nast. u.d.p. nastąpi w sytuacji wywołanej zaliczeniem odcinków dróg do drogi wojewódzkiej w związku z wybudowaniem nowej drogi krajowej lub przekazaniem go przez gminy w drodze stosownej uchwały. Powyższe może uruchomić "kaskadowy" mechanizm przekazywania "zbędnych" dróg wojewódzkich przez samorząd województwa powiatowi. Odwołując się do wyroku TK z 26 maja 2015 r. (Kp 2/13) należy przyjąć, że pomimo braku w art. 10 ust. 5a-5e u.d.p. bezpośredniego odesłania do treści art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1, przepisy te należy wykładać tak, jakby takie odesłanie zawierały, co oznacza, że organy stosujące art. 10 ust. 5a, 5c i 5e zdanie drugie nie mają swobody w pozbawianiu danych odcinków dróg dotychczasowych kategorii. Uzależnione jest to od wykazania, że dany odcinek drogi nie spełnia już definicji drogi o kategorii, do której uprzednio był zaliczony. Zamiarem ustawodawcy było takie ukształtowanie procedury postępowania z drogami zastąpionymi przez nowo wybudowane odcinki dróg, by doprowadzić do sytuacji, w której kategoria drogi odpowiada jej funkcjom określonym w art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.d.p., a rozstrzygnięcia podejmowane w tym zakresie przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego nie miały charakteru arbitralnego i nie sprowadzały się do prób przekazywania dróg jednostkom samorządu terytorialnego niższego szczebla celem unikania wydatków związanych z ich utrzymaniem. Organy stosujące art. 10 ust. 5a i 5c u.d.p. nie mają swobody w pozbawianiu danych odcinków dróg dotychczasowych kategorii, lecz w zakresie swojego władztwa ograniczone są nie tylko wymogiem, by odcinek pozbawiany kategorii był proporcjonalny do odcinka drogi nowo wybudowanej względnie uprzednio kaskadowo przekazanej, lecz także z zawartymi w art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.d.p. definicjami legalnymi wskazującymi na przesłanki zaliczania dróg publicznych do określonej kategorii (tak NSA w wyroku z 3 września 2021 r., I OSK 3777/18).

W świetle zatem art. 10 ust. 5a u.d.p., sejmik województwa może podjąć uchwałę o pozbawieniu nabytego od gminy odcinka drogi przysługującej mu kategorii drogi wojewódzkiej, jeżeli odcinek ten nie spełni definicji drogi wojewódzkiej. Zastosowanie ustawowych definicji dróg publicznych przez sejmik wojewódzki powinno prowadzić do wykazania, że dany odcinek drogi nie spełnia definicji drogi wojewódzkiej. Powyższe wynika z faktu, że sejmik województwa jest kompetentny podjąć uchwałę nie w sprawie zaliczenia drogi do nowej kategorii, ale w sprawie pozbawienia odcinka drogi jego dotychczasowej kategorii, zaś skutek zaliczenia go do wskazanej w ustawie innej kategorii drogi następować będzie ex lege (w tym przypadku drogi powiatowej).

W kontekście zarzutu skargi wskazującego na fakt, że przekazywane odcinki dróg nie spełniają warunków określonych przepisami dla drogi powiatowej, trafnie wskazuje organ, że w myśl art. 10 ust. 5c u.d.p., rada powiatu może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi powiatowej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi wojewódzkiej, o którym mowa w ust. 5a. Zgodnie bowiem z zaprezentowaną analizą organu odcinek drogi powiatowej ma charakter lokalny - ulica [...], jak i [...] tworzą spójny układ sieci wewnętrznej miasta. Ten odcinek drogi powiatowej zostałby zaliczony do kategorii drogi gminnej (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r., I OSK 1049/20).

Natomiast odnosząc się do zarzutu niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej uchwały (pozbawionego uzasadnienia faktycznego i materialnoprawnego) wskazać należy, że w niniejszej sprawie wymagane uzasadnienie do zaskarżonej uchwały zostało sporządzone, choć, w ocenie sądu, nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia przesłanek z art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 5a u.d.p. Jednocześnie również w ocenie sądu orzekającego w tej sprawie brak sporządzenia uzasadnienia może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały, jeżeli nie jest możliwe ustalenie w inny sposób motywów jej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA: z 8 kwietnia 2009 r., II OSK 1468/08; z 19 grudnia 2018 r., II OSK 3007/18). Brak uzasadnienia uchwały organ może uzupełnić w odpowiedzi na skargę, zwłaszcza gdy szczegółowo ustosunkowuje się do zarzutów i wyjaśni motywy swojego działania oraz przesłanki podjęcia uchwały o danej treści (por. wyrok NSA z 27 lipca 2021 r., I OSK1797/19 i ww. wyrok o sygn. akt III OSK 3740/21). Warto także przytoczyć pogląd NSA wyrażony w wyroku z 23 maja 2023 r. (I OSK 1157/22), zgodnie z którym brak uzasadnienia uchwały nie w każdym przypadku stanowi na tyle istotną wadę, że jej wystąpienie rodzi konieczność wyeliminowania takiego aktu z obiegu prawnego. Dopiero jednoczesny brak uzasadnienia oraz całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ gminy powoduje istotną wadliwość uchwały uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad poinformowała Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Kielcach, że 4 kwietnia 2024 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obwodnicy O. Ś. w ciągu drogi krajowej nr [...]. W związku z powyższym na mocy art. 10 ust. 5 u.d.p. odcinek starego przebiegu [...] od km 69+061 do km 72+359, tj. ciąg od ul. A. (łącznik) - [...] - ul. [...] (aż do przecięcia z nową obwodnicą) został pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii dróg wojewódzkich (pismo GDDKiA z 9 kwietnia 2024 r.). W aktach sprawy znajduje się również decyzja Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 kwietnia 2024 r. udzielająca Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na użytkowanie obwodnicy O. Ś. w ciągu drogi krajowej Nr [...] na trenie gminy B. i miasta O. Ś., w P. O. z wyłączeniem węzła B. (trasa główna od km 0+004,00 do km 0+155,26, rondo wraz z DW [...] od km 0+000,00 do km 0+180,70).

W związku z powyższym Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich, po analizie możliwości przejęcia odcinków starodroża drogi krajowej Nr [...], ocenił pierwotnie, że jedynie odcinek ulicy [...] od skrzyżowania z drogą wojewódzką Nr [...] do odcinka nowowybudowanej obwodnicy pozostaje odcinkiem niewpisującym się w sieć dróg wojewódzkich (pismo ŚZDW z 19 lutego 2024 r.), a następnie, po interpelacjach radnych Rady Miasta O. Ś. i mieszkańców tego miasta, ocenił ponownie, że zmiana kategorii drogi ulicy [...] pozwalająca na wprowadzenie ograniczeń prędkości i redukcję natężenia ruchu pojazdów ciężarowych ze względu na zwartą zabudowę mieszkalną, spowoduje, że ulica ta nie będzie wpisywać się w sieć i charakter dróg wojewódzkich (pismo ŚZDW z 24 czerwca 2024 r.).

Z kolei w odpowiedzi na skargę, organ wyjaśnił że po przeanalizowaniu przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. przebiegu istniejących ciągów dróg wojewódzkich DW [...], DW, [...] oraz DW [...] na terenie O. Ś. i zapewnieniu spójności sieci z przekazanymi odcinkami starodroża [...], przekazany z mocy prawa odcinek [...] od DW nr [...] do [...] o długości 0,739 km został włączony do ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Wskazał również, że pozostałe oba odcinki drogi ujęte w zaskarżonej uchwale mają łącznie długość 2,55 km. W tej sytuacji zachowany został warunek proporcjonalności - w stosunku bowiem do przekazanego w trybie kaskadowym Województwu Ś. odcinka starodroża [...] długości 3,298 km, zaskarżoną uchwałą Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego pozbawione kategorii dróg wojewódzkich pozostały odcinki o łącznej długości 2,559 km - zatem o długości zbliżonej, lecz nie większej niż długość drogi pozbawianej kategorii drogi krajowej. Nadmieniono, że w uzasadnieniu uchwały szczegółowo został wskazany zarówno kilometraż starodroża drogi krajowej [...], jak i kilometraż poszczególnych odcinków pozbawianych kategorii, z czego jasno wynikało, że zachowany został warunek proporcjonalności.

W odpowiedzi na skargę, wskazując na Strategię Rozwoju Województwa Ś. 2030+, Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Ś., wyjaśniono że zarówno ulica [...], jak i [...] w O. Ś. nie mają znaczenia dla województwa z punktu widzenia interesów regionalnych i ponadregionalnych. Układ wewnętrzny miasta O. Ś. jest całkowicie pominięty w obowiązującym "Planie Rozwoju Sieci Dróg Wojewódzkich Województwa Ś. do 2030 roku wraz z planem finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich" przyjętym przez Zarząd Województwa Ś.. Ulica [...], jak i [...] tworzą spójny układ sieci wewnętrznej miasta, zapewniając skomunikowanie nieruchomości i mieszkańców miasta O. Ś. z centrum miasta. Ulice te nie stanowią samoistnego połączenia między miastami, a przede wszystkim nie mają znaczenia dla województwa, gdyż stanowią elementy integracji sieci miejskiej. Odcinek ul. [...] od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] do odcinka nowowybudowanej obwodnicy jest odcinkiem niewpisującym się w sieć dróg wojewódzkich, gdyż rozpoczyna swój bieg z jednej strony od wschodniej obwodnicy O. Ś., tj. od drogi krajowej nr [...] i jest drogą służącą lokalnej społeczności O. Ś. z gęstą zabudową mieszkaniową. Z kolei odcinek ul. [...] co prawda dowiązuje się z jednej strony do DW [...] zaś z drugiej do DW [...] jednak włącznie z ul. [...] tworzą spójną część układu komunikacyjnego na terenie O. Ś..

Z akt sprawy wynika także, że organ w niniejszej sprawie nie pozbawił kategorii drogi wojewódzkiej odcinka drogi krajowej, o którym mowa w ust. 5, zastąpionego autostradą lub drogą ekspresową (art. 10 ust. 5aą u.d.p. – pismo Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 13 września 2024 r. skierowane do Wojewody Świętokrzyskiego).

Obszernie wskazane i wyjaśnione okoliczności, które legły u podstaw podjęcia zaskarżonej uchwały, wyartykułowane w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, jak i w odpowiedzi na skargę, umożliwia ustalenie przesłanek podjęcia uchwały.

Argumentacja organu pozwala zatem przyjąć, że Marszałek Województwa kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały kryteriami wynikającymi z art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 5a u.d.p. Ponadto skoro Województwu Ś. przekazano odcinek starodroża [...] długości 3,298 km, a zaskarżoną uchwałą pozbawiono kategorii dróg wojewódzkich odcinki o łącznej długości 2,559 km, to, wbrew zarzutowi skargi, nie może budzić wątpliwości, że przy podjęciu zaskarżonej uchwały zachowana została zasada przejrzystości określona w art. 10 ust. 5a u.d.p. Dodatkowo ocenę tę wspiera mające odzwierciedlenie w aktach sprawy zaprzestanie procedowania przekazania na rzecz P. O. fragmentu drogi wojewódzkiej Nr [...] – ul. [...] w O. Ś. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do węzła B. o długości ok. 1,7 km na podstawie art. 6a ust. 2 i art. 10 ust. 1 – 3 u.d.p. Przekazanie tego odcinka drogi wojewódzkiej na podstawie art. 10 ust. 5a u.d.p. nie nastąpiło z uwagi na potencjalne naruszenie zasady proporcjonalności.

Biorąc pod uwagę powyższe, niezasadne są, zdaniem sądu, wskazane w skardze zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 10 ust. 5a u.d.p.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.