Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1860/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1133/21 w sprawie ze skargi Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2021 r., nr WI.7023.1.124.2021.JB 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 marca 2022 r. (sygn. akt II SA/Sz 1133/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na zarządzenie pokontrolne Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie (dalej jako: WIOŚ) z 23 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, że na podstawie kontroli przeprowadzonej na terenie oczyszczalni ścieków komunalnych [...] organ ustalił m.in., że w latach 2019-2021 osady wytworzone w oczyszczalni ścieków w [...] były przewożone na poletka osadowe na terenie oczyszczalni ścieków w [...] i razem z osadami wytworzonymi w oczyszczalni w [...] były przekazywane do rolniczego stosowania, a w 2021 r. - do przetwarzania w procesie odzysku R3 do Przedsiębiorstwa [...]. WIOŚ uznał, że taki sposób gospodarowania osadami ściekowymi stanowił naruszenie art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej jako: u.o.o.). W związku ze stwierdzeniem powyższych naruszeń organ zarządził wobec skarżącej Spółki niezwłoczne: - dotrzymywanie warunków decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni [...] PGW WP z 4 stycznia 2019 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków oczyszczonych do wód powierzchniowych Kanału [...] w zakresie jakości odprowadzanych ścieków; - zaprzestanie zbierania na terenie oczyszczalni w [...] odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe wytworzone na terenie oczyszczalni ścieków w [...].

W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne Spółka zarzuciła naruszenie przepisów u.o.o., wnosząc o jego uchylenie w części obejmującej pkt 2, tj. zarządzenia niezwłocznego zaprzestania zbierania odpadów.

W odpowiedzi na skargę WIOŚ wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę WSA wskazał, że w sprawie nie budziło wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony, treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa. W związku z tym Sąd I instancji nie dopatrzył się żadnych naruszeń o charakterze formalnym w zakresie przeprowadzenia kontroli, rzutujących na prawidłowość poczynionych w jej trakcie ustaleń. Podniesiono, że u.o.o. zawiera legalną definicję komunalnych osadów ściekowych jako pochodzący z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych. Wskazano, że zgodnie z u.o.o. podmiot prowadzący oczyszczalnie ścieków w wyniku przeprowadzonych procesów technologicznych w zakresie oczyszczenia ścieków wytwarza komunalne osady ściekowe, co powoduje, że formalnie staje się wytwórcą odpadu. Podano, że wytwórca, magazynując wytworzone przez siebie odpady w miejscu wytworzenia tych odpadów, prowadzi wstępne magazynowanie w ramach wytwarzania odpadów - art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o. Tym samym wytwórca odpadów, który magazynuje wytworzone przez siebie odpady w innym miejscu niż je wytwarza, musi posiadać zezwolenie na zbieranie odpadów. Podano, że Spółka jest eksploatatorem m.in. oczyszczalni ścieków w [...] oraz w [...] i w obu wypadkach posiada wymagane prawem pozwolenia wodnoprawne na odprowadzanie ścieków oczyszczonych do wód. Tym samym, jest wytwórcą odpadów i są one wytwarzane w dwóch miejscach, tj. oczyszczalni w [...] oraz w [...]. Przy czym odpady wytworzone na terenie oczyszczalni w W. były przez skarżącą przewożone na teren oczyszczalni w [...], a następnie przekazywane do dalszego zagospodarowania. W związku z tym WSA nie podzielił zarzutu błędnego zastosowania w zarządzeniu pokontrolnym art. 23 ust. 2 pkt 2 u.o.o., zawierającego zakaz zbierania, poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych. Konsekwencją tego zakazu jest konieczność przekazania wytworzonych odpadów bezpośrednio od wytwórcy do posiadacza przetwarzającego dany rodzaj odpadów, o ile wytwórca sam nie dokonuje zagospodarowania odpadu. Wskazano, że zbieranie odpadów, to w myśl art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o.o. ich gromadzenie przed transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o.o. W myśl zaś art. 45 ust. 1 pkt 10 u.o.o. ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów wytwórcę odpadów, który wytwarzane przez siebie odpady zbiera w miejscu ich wytworzenia. W związku z tym Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, że w odniesieniu do przewożenia wytworzonych w oczyszczalni w [...] odpadów na poletka osadowe innej oczyszczalni należałoby zastosować procedurę, o której mowa w art. 25 ust. 4 u.o.o.

Skarżąca Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz art. 25 ust. 4 u.o.o. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 23 ust. 2 pkt 2 u.o.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przewożenie w latach 2019 - 2021 osadów wytworzonych w oczyszczalni w [...], na poletka osadowe na terenie oczyszczalni ścieków w [...], przed przekazaniem ich do rolniczego stosowania lub przetwarzania w procesie odzysku, stanowi zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 u.o.o., a nie wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a u.o.o., co w konsekwencji skutkowało wydaniem zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w części obejmującej pkt 2, tj. zarządzenia niezwłocznego zaprzestania zbierania odpadów;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu w treści zaskarżonego wyroku, w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, różnicy pomiędzy zbieraniem odpadów a ich wstępnym magazynowaniem;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie występowały wątpliwości co do treści normy i prawnej, co powinno skutkować rozstrzygnięciem sprawy na korzyść skarżącej spółki.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy oraz jej uwzględnienie w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zasądzanie zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym według norm przypisanych, zrzekając się przy tym przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka podniosła, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a u.o.o. pod pojęciem magazynowania odpadów rozumie się w szczególności "czasowe przechowywanie odpadów obejmujące wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę". Ustawa nie wprowadza wymogu, zgodnie z którym ww. "wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę" dopuszczalne byłoby wyłącznie w miejscu ich wytwarzania. Przepis art. 25 ust. 2 u.o.o. stanowi jedynie, że magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 3 u.o.o. magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach (w szczególności) wytwarzania odpadów. Oba te wymagania są spełnione. W sprawie nie doszło także do przekroczenia maksymalnych terminów magazynowania odpadów określonych w art. 25 ust. 4 u.o.o. Podniesiono, że ani zaskarżone zarządzenie pokontrolne, ani poprzedzający je protokół pokontrolny nie zawierają uzasadnienia prawnego pozwalającego ustalić, dlaczego opisany wyżej stan rzeczy interpretowany jest przez organ jako "zbieranie", a nie jako "magazynowanie" odpadów. Wskazano, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 34 u.o.o. pod pojęciem zbierania odpadów rozumie się w szczególności "tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b". Zatem wnioskując a contrario, pozostałe rodzaje magazynowania odpadów, w tym "wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę", o którym mowa w pkt 5 lit. a, nie stanowi zbierania odpadów. W ocenie skarżącej Spółki opisany stan rzeczy wypełnia znamiona wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, które - w świetle ustawy - nie musi odbywać się w miejscu wytwarzania odpadów, jak również nie wymaga jakiegokolwiek zezwolenia. Zarzucono, że także WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w żaden sposób nie odniósł się do powyższych kwestii. Ponadto podniesiono, że w sprawie występują wątpliwości co do treści norm prawnych w zakresie ustalenia różnicy oraz wyraźnej granicy pomiędzy działaniem stanowiącym zbieranie odpadów a zachowaniem, które można zakwalifikować jako ich wstępne magazynowane i przedmiotowa wątpliwość powinna zostać rozstrzygnięta przez organ na korzyść skarżącej Spółki, stosownie do treści art. 7a § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną WIOŚ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej zgłoszony został zarzut zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W przypadku, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Zarządzenie pokontrolne jest zatem aktem organu administracji publicznej adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. Zarządzenie informuje jego adresata o ustalonych przez organ nieprawidłowościach i wzywa do ich usunięcia w określonym terminie. Zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie obowiązków wskazanych w zarządzeniu zagrożone jest sankcją wykroczenia z art. 31a u.i.o.ś. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może na nich ciążyć na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08; T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2011 r., nr 3, s. 93). Zarządzenie pokontrolne nie stanowi także sankcji administracyjnej, ponieważ nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz stanowi tylko "przypomnienie" o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa ochrony środowiska regulujących działalność danego przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 6051/21). Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma w związku z tym na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. Z kolei kontrola Sądu rozpoznającego skargę na zarządzenie pokontrolne ma na celu zbadanie, czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść nakazów skierowanych do kontrolowanego odpowiada ustaleniom poczynionym w trakcie kontroli i utrwalonym w protokole kontroli oraz czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w przepisach prawa.

Podkreślić także należy, że do wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Czynności te są wykonywane w oparciu o przepisy ustawy o u.i.o.ś. i ustawodawca w tym zakresie nie odsyła do przepisów k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1091/21 oraz z 20 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1242/21 i orzeczenia tam przywołane).

W związku z powyższym nie mógł okazać się skuteczny zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania przepisy k.p.a., to dotyczy to także zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, która wynika z powołanego przepisu. Zatem nieskuteczne jest powoływanie się przez skarżącą kasacyjnie na naruszenie wskazanego przepisu k.p.a .

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., który skarżąca kasacyjnie upatruje w niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji różnicy pomiędzy zbieraniem odpadów a ich wstępnym magazynowaniem.

Wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia i w ramach jego rozpatrywania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Natomiast okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie podziela dokonanej przez WSA wykładni prawa nie świadczy o naruszeniu wskazanego przepisu.

W ocenie WSA nie są także zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz art. 25 ust. 4 u.o.o. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 23 ust. 2 pkt 2 u.o.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Przede wszystkim należy podnieść, że zaproponowana przez skarżącego kasacyjnie interpretacja przepisów ogranicza się do wykładni językowej, pomijając wykładnię celowościową i systemową, co ma istotne znaczenie zawłaszcza odniesieniu do przepisów z zakresu ochrony środowiska. Należy zauważyć, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o. magazynowanie odpadów to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o.o. zbieranie odpadów to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. u.o.o. Przy czym podkreślić należy, że o ile zbieranie odpadów wymaga uzyskania stosownego zezwolenia (art. 41 ust. 1 u.o.o.), to magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 25 ust. 3 u.o.o.). Zatem magazynowanie odpadów nie jest autonomiczną formą gospodarowania odpadami i zawsze stanowi część większego procesu - wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, że magazynowanie odpadów ma miejsce zarówno w przypadku zbierania odpadów, jak i ich wytwarzania. Skoro zatem określony art. 23 ust. 2 pkt 2 u.o.o. zakaz zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych dotyczy podmiotu legitymującego się zezwoleniem na zbieranie odpadów, to nie sposób przyjąć że zakaz ten nie odnosi się do wytwórcy odpadów. Przyjęcie interpretacji zaproponowanej przez skarżącą kasacyjnie prowadziłoby bowiem do uprzywilejowania wytwórcy odpadów w zakresie jego obowiązków dotyczących magazynowania odpadów w stosunku do podmiotu legitymującego się zezwoleniem na zbieranie odpadów. Nie bez znaczenia jest także zasada bliskości, o której stanowi art. 20 u.o.o. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.o.o. odpady, z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania z odpadami, w pierwszej kolejności poddaje się przetwarzaniu w miejscu ich powstania. Dopiero w przypadku braku możliwości ich przetwarzania w miejscu powstania, przekazuje się, uwzględniając hierarchię sposobów postępowania z odpadami oraz najlepszą dostępną technikę, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, lub technologię, o której mowa w art. 143 tej ustawy, do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być przetworzone (art. 20 ust. 2 u.o.o.). Przy czym w art. 20 ust. 3 pkt 1 u.o.o. został wprowadzony zakaz stosowania komunalnych osadów ściekowych poza obszarem województwa, na którym zostały wytworzone. Jedyny wyjątek od tej zasady określa art. 20 ust. 5 u.o.o. stanowiąc, że komunalne osady ściekowe mogą być stosowane na obszarze województwa innego niż to, na którym zostały wytworzone, jeżeli odległość od miejsca wytwarzania odpadów do miejsca stosowania położonego na obszarze innego województwa jest mniejsza niż odległość do miejsca stosowania położonego na obszarze tego samego województwa. W świetle tych regulacji nie można przyjąć, aby ustawodawca dopuszczał możliwość przewożenia komunalnych osadów ściekowych najpierw z miejsca ich wytworzenia do innego miejsca, a dopiero w następnej kolejności przekazywania ich do rolniczego stosowania. Nawet zatem, gdyby przyjąć, że czynności podejmowane przez skarżącą kasacyjnie mają charakter magazynowania, a nie zbierania odpadów w postaci komunalnych osadów ściekowych, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszne jest stanowisko WSA, że jest to działanie nieprawidłowe w świetle przepisów u.o.o. Tym samym prawidłowe jest zaakceptowanie przez WSA stanowiska organu zawartego w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym.

W tych okolicznościach nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, wskazane w skardze kasacyjnej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie dla pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.