Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 450/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 97 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) AWSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 lutego 2023 r., znak: WI-I.7840.8.27.2022.BG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 17 lutego 2023 roku, znak: WI-I.7840.8.27.2022.BG utrzymująca w mocy decyzję Starosty Myślenickiego nr 434/2022 z 26 maja 2022 r., znak AB.6740.347.2022.KK, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Inwestorom: panu P. R. i pani T. R. (działającym przez pełnomocnika panią B. Z.-Ś.) obejmującego zamierzenie budowlane: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., gazową i elektryczną oraz wewnętrznym układem komunikacyjnym na działkach nr: [...] w miejscowości K..

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.

Starosta Myślenicki, w związku z wnioskiem Inwestorów z 30 sierpnia 2021 r., decyzją nr 1039/2021 z 8 października 2021 r., znak: AB.6740.1101.2021.KK, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji wniosła pani W. F..

Postępowanie odwoławcze zakończyło się decyzją z 4 kwietnia 2022 r., znak: WI-I.7840.8.41.2021.BG, którą Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 8 października 2021 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Następnie Starosta Myślenicki decyzją nr 434/2022 z 26 maja 2022 r., znak AB.6740.347.2022.KK, ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę opisanej powyżej inwestycji.

Odwołanie od tej decyzji wniosła pani W. F. (właścicielce działki nr [...]) i pan W. P. (właściciel działki nr [...]).

Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 17 lutego 2023 roku utrzymał w mocy decyzję Starosty Myślenickiego nr 434/2022 z 26 maja 2022 r.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ wskazał, że dla terenu objętego inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr XIV/93/2019 Rady Gminy Tokarnia z 31 stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany punktowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. - O. A (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2020 roku, poz. 804), zwany dalej "mpzp".

Działka inwestycyjna znajduje się w terenie 594MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Organ wskazał, że w toku postępowania pierwszoistancyjnego wszystkie nieprawidłowości w projekcie budowlanym wskazane w decyzji Wojewody Małopolskiego z 4 kwietnia 2022 r., WI-I.7840.8.41.2021.BG, zostały usunięte; mianowicie 27 kwietnia 2022 r. wprowadzono w projekcie poprawki i wskazano, że:

– projekt nie obejmuje przyłącza wody z projektowanej studni (wykreślono studnię i przyłącz z nazwy inwestycji oraz z projektu zagospodarowania terenu);

– przyłącz wody projektuje się z wodociągu osiedlowego (nie objęto go wnioskiem);

– projektowana przydomowa oczyszczalnia ścieków nie stanowi II etapu inwestycji, ale będzie procedowana wg odrębnego postępowania zgodnie z art. 29 Pb.

Ponadto uzupełniono o kolorystykę elewacji (wykazano zgodność z § 7 pkt 1 a i b mpzp) i wskazano na projekcie zagospodarowania terenu, zwanym dalej pzt, odległość urządzenia jakim jest dół chłonny na wody deszczowe od granic działek oraz okien (wynosi odpowiednio 2,32 m i 3,29 m oraz 20,66 m).

Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 ustawy Prawo budowlane pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami.

Projekt opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu. Projektanci do opracowania załączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Załączono informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wykonano charakterystykę energetyczną obiektu (patrz str. 15 projektu). Załączono opinię geotechniczną (patrz str. 14 projektu). Obiekt został zaliczony do I kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych.

Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem.

Do wniosku załączono oświadczenie głównego projektanta o braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej (patrz str. 6 akt sprawy organu I instancji).

Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zatem, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane (Dz.U.2022.1029 ze zmianami).

Na terenie inwestycji brak obiektów zabytkowych podlegających ochronie prawnej. Działka nie leży w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, nie znajduje się w terenach górniczych, nie jest zagrożona powodzią. Zlokalizowana jest poza obszarami Natura 2000.

W projekcie, zgodnie z wymogami prawa budowlanego, zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 8 projektu). Projektant obszarem oddziaływania obiektu objął wyłącznie działki inwestycyjne ([...]). Organ I instancji poszerzył obszar oddziaływania o działki nr [...] i nr [...] (na południe od inwestycji), ze względu na fakt, że przebiega po nich służebność dla działki inwestycyjnej nr [...]. Organ odwoławczy przychyla się do powyższych ustaleń (inwestor zrezygnował z budowy studni, a projektowana przydomowa oczyszczalnia ścieków, która mogłaby generować poszerzenie obszaru oddziaływania inwestycji, będzie realizowana wg odrębnej procedury zgodnie z art. 29 Pb).

Inwestycja obejmuje budowę dwukondygnacyjnego niepodpiwniczonego jednorodzinnego budynku mieszkalnego z układem komunikacyjnym i dołem chłonnym na wody deszczowe.

Wskazano także, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym:

Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że zapisy księgi wieczystej nr [...] – dotyczącej działek inwestycyjnych (patrz akta organu odwoławczego) – brzmią (cyt.): Służebność na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości utworzonej z dz. nr [...] – przechodu, przegonu i przejazdu istniejącym na gruncie szlakiem drożnym 4/cztery/ metry szerokim biegnący po dz. nr [...] (...) oraz (...) dz. nr [...]. Dla pozostałych działek inwestycyjnych nie ma zapisu w księgach wieczystych stanowiącego o służebności działki skarżącej nr [...] względem nich. Z powyższego wynika zatem, że właściciel nieruchomości utworzonej z działki nr [...] może wykonać zjazd na ustanowioną służebność (czyli działkę skarżącej nr [...]) tylko bezpośrednio z działki nr [...].

Zatem, wbrew sugestii skarżącej, zjazd ten (mimo, że fizycznie jest możliwy i byłoby to jak najbardziej uzasadnione) nie może być wykonany zgodnie z prawem z innej działki inwestycyjnej (czyli np. - jak sugeruje odwołująca się - z działki nr [...]), gdyż dla żadnej z nich (prócz 3932) nie została ustalona służebność.

Organ wskazał też, że przywołane przez skarżącą art. 290 i 293 kc mają zastosowanie w postępowaniach prowadzonych przez sądy cywilne. Z odwołania pani F. oraz z informacji telefonicznej uzyskanej z sądu przez organ odwoławczy wynika, że w kwestii ograniczenia lub zniesienia służebności toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w M. I Wydział Cywilny – o sygn. akt [...]. Należy podkreślić, że dopiero prawomocne orzeczenia są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto istniejąca służebność jest chroniona dzięki rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych (patrz art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 r Dz. U. 2023.146, cyt.): W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

Z mapy do celów projektowych oraz ze zdjęć załączonych do pisma inwestorów wynika, że w granicach służebności biegnącej po działkach skarżących istnieje utwardzenie, które stanowią naprzemiennie dwa wąskie pasy lub jeden szerszy pas. Nie jest istotne w jaki sposób droga jest utwardzona – istotne jest, że jest możliwy nie tylko prawny dojazd do działki inwestycyjnej ale także faktyczny (na pzt widnieje oznaczenie br, a na zdjęciach załączonych do pisma inwestorów 1 widać, że są to naprzemiennie bruk lub kamienie). Ze zdjęć wynika również, że dojazd ten użytkowany jest przez auta osobowe.

Ponadto na podstawie ww. materiału dowodowego stwierdza się, że istotnie teren działek inwestycyjnych jest wyżej niż działka skarżącej, jednak różnice w terenie są nieznaczne i nie przesądzają, iż połączenie utwardzenia na działce inwestycyjnej z utwardzeniem istniejącym na działce skarżącej jest niemożliwe – wręcz przeciwnie: skarpa nie jest duża.

Zwraca się też uwagę, że do projektu dołączono oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej – nie leży zatem w gestii organu architektoniczno-budowlanego ocena możliwości technicznej wykonania przedmiotowego utwardzenia.

Nadmienić również należy, że wszelkie szkody powstałe w wyniku inwestycji winny być naprawione przez inwestorów, a spory w tym zakresie rozstrzygane przez sądy cywilne.

Połączenie projektowanego na działce inwestycyjnej nr [...] utwardzenia z istniejącym na działce skarżącej utwardzeniem nie jest zjazdem z drogi publicznej, wobec czego nie mają w tym przypadku zastosowania regulacje zawarte w § 79 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 1 sierpnia 2019 r. (Dz.U.2019.1643).

Jak wskazano w piśmie inwestorów 1 (cyt.); ewentualne zniszczenia spowodowane dojazdem do nieruchomości np. podczas prac budowlanych, pozostają po stronie właścicieli nieruchomości władnącej, regulowane są wg przepisów odrębnych i nie stanowią przesłanki do odwołania się od decyzji o pozwoleniu na budowę. Analogiczną do powyższej jest sytuacja, którą podnosi w swoim odwołaniu pan P. połączenie istniejącego na działce skarżącego nr [...] utwardzenia (biegnącego po służebności gruntowej) z istniejącym utwardzeniem na działce nr [...] (droga wewnętrzna) nie podlega ww. rozporządzeniu, a zatem nie są obowiązujące w tym przypadku wskazane tam warunki techniczne.

Zgodnie z § 14 ust. 2 (cyt.):

Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszojezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

Do terenu inwestycji został zapewniony dojazd w pasie objętym służebnością gruntową o łącznej szerokości 4 m, stanowiącym oddzielny dojazd i dojście. Przedmiotowa droga nie jest ciągiem pieszo-jezdnym w rozumieniu WT, lecz stanowią ją jezdnia oraz ciąg pieszy. Nie bez znaczenia jest fakt, iż np. z istniejącej służebności na działce nr [...] (skarżącego) korzysta również (oprócz inwestorów) skarżąca (jako właścicielka działki [...] – działki władnącej wobec [...] – patrz treść księgi wieczystej nr [...] w aktach organu odwoławczego). Faktyczna szerokość drogi dojazdowej pozostaje poza oceną tut. organu, ze względu na fakt, że dojazd ten już istnieje i obsługuje istniejące nieruchomości.

Na marginesie wyjaśnia się, że w ocenie tutejszego organu odwoławczego, realizacja dostępu budynku jednorodzinnego do drogi publicznej, realizowanego poprzez ustanowioną służebność o szerokości 4 m jest wystarczającą – powszechnym jest realizowanie dostępu budynków jednorodzinnych poprzez ciągi jedne o szerokości 3 m.

W przedmiotowym przypadku, gdyż zgodnie z §12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z 24 lipca 2009 r. (Dz.U.2009.124.1030) nie jest wymagana droga pożarowa dla budynków niskich zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (a do takich zalicza się przedmiotowy budynek mieszkalny).

Inwestycja posiada prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej, nie ma zatem podstaw, by odmówić udzielenia pozwolenia na budowę niniejszego zamierzenia budowlanego.

Przedmiotowa inwestycja to budowa domu jednorodzinnego z jednym lokalem mieszkalnym – przewidywane natężenie ruchu będzie zatem znikome. Jak stwierdzono w piśmie inwestorów 1 (cyt.): docelowo przejazd odbywać się będzie kilka razy dziennie.

Obecnie (...) ruch o analogicznym natężeniu również może się w tym miejscu odbywać – z tego względu, że służebność jest faktyczna (...). Inwestycja nie spowoduje zmian w zakresie użytkowania służebności gruntowej, tym bardziej, że jest ona obecnie wykorzystywana przez skarżącą jako dojazd do budynku.

Fakt, iż teren działki skarżącej jest zagospodarowany lub fakt, iż istniejące utwardzenie nie jest przystosowane do roli drogi dojazdowej dla ciężkiego sprzętu obsługującego budowę nie stanowi przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W interesie inwestora jest, by stan istniejącego zagospodarowania działki skarżącej nie uległ pogorszeniu wskutek działań związanych z przedmiotową inwestycją. W przeciwnym wypadku, odwołująca może, w drodze powództwa cywilnego, domagać się swoich racji.

Służebność to ograniczone prawo rzeczowe, obciążające nieruchomość służebną. Jak każde ograniczone prawo rzeczowe, służebność ogranicza możność dysponowania obciążoną nieruchomością przez jej właściciela. W związku z faktem, że fragment działki skarżącej objęty jest służebnością, nie można na nim lokalizować żadnych przeszkód (np. murków, miejsc postojowych, ogrodzeń) blokujących dojazd do działki władnącej (czyli działki inwestycyjnej nr [...]). Zgodnie z prawem ogrodzenie działki czy miejsca postojowe można zlokalizować poza szlakiem służebnym.

W księdze wieczystej nr [...] (dotyczącej działki inwestycyjnej nr [...]) nie ma wzmianki o charakterze działki władnącej, wskazano jedynie, że jest ustanowiona wobec niej służebność. W obowiązującym mpzp działka ta leży w terenie [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem przeznaczenie w mpzp przewiduje budowlany charakter tej działki.

W opinii geotechnicznej (patrz str. 14 projektu) nie ma informacji o wysokim poziomie wód gruntowych. Wskazano, że nie występują niekorzystne zjawiska geologiczne, a w poziomie posadowienia budynku nie zaobserwowano występowania sączeń wody gruntowej. Ustalono proste warunki gruntowe. Stwierdzono również, że na przedmiotowym terenie zalegają gliny twardoplastyczne. Jak wskazano na początku niniejszej decyzji za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant.

Jak wskazano w pierwszej części decyzji wypełniono zalecenia zawarte w decyzji

Wojewody Małopolskiego z 4 kwietnia 2022 r. Ze względu na wyłączenie z wniosku o pozwolenie na budowę studni oraz nie objęcie niniejszym postępowaniem przydomowej oczyszczalni ścieków nie było konieczności poszerzania kręgu stron postępowania o właścicieli działek nr [...] oraz [...]. W związku z faktem, że inwestor planuje przyłączenie inwestycji do sieci wodociągowej nieaktualnym staje się zalecenie wykazania zgodności z § 15 pkt 4b mpzp (cyt.: w przypadkach uzasadnionych warunkami technicznymi sieci dopuszczenie stosowania indywidualnych ujęć wody).

Przewidywane jest przyłącze do sieci wodociągowej (patrz str. 4 projektu). Inwestor planuje skorzystać w tym zakresie z odrębnej procedury (tj. wskazanej w art. 29 Pb). W takim przypadku projektant nie ma obowiązku nanoszenia lokalizacji tego przyłącza na rysunku projektu zagospodarowania terenu inwestycji, bo to przyłącze nie jest objęte zakresem tego projektu. Zgodnie bowiem z § 15 ust. 2 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. W sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2020.1609 ze zmianami), cyt.: Część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa: układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych - w przypadku objęcia ich zakresem projektu.

Organ odwoławczy w decyzji z 4 kwietnia 2022 r., znak: WI-I.7840.8.41.2021.BG, wskazał, że realizacja urządzeń budowlanych (do których zaliczyć należy również przedmiotową oczyszczalnię ścieków) nie może stanowić odrębnego etapu inwestycji, w rozumieniu art. 33 ust. 1 Pb, gdyż nie jest obiektem budowlanym, a urządzeniem budowlanym (zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 Pb). Projektowana oczyszczalnia ścieków nie jest objęta niniejszym wnioskiem o pozwolenie na budowę i będzie procedowana wg odrębnego postępowania zgodnie z art. 29 Pb, a nie w ramach II etapu inwestycji – kwestia ta została jasno przestawiona w legendzie na pzt na str. 9 projektu. Wobec powyższego w przedmiotowym postępowaniu tut. organ nie jest uprawniony do kontroli zamierzenia budowalnego jakim jest ww. urządzenie budowlane.

Zgodnie z definicją określoną w art. 8 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - dalej u.d.p., cyt.: Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi.

Podkreślić należy, że droga niezaliczona, na podstawie przepisów u.d.p., do żadnej z kategorii dróg publicznych, jest drogą wewnętrzną, bez względu na to, komu przysługują uprawnienia właścicielskie do tej drogi. Drogę wewnętrzną stanowi zatem także droga, której właścicielem jest podmiot publiczny (np. Skarb Państwa czy gmina), jeżeli droga ta nie została zakwalifikowana do jednej z kategorii dróg publicznych. Od stanu władania drogą wewnętrzną zależy natomiast dostępność tej drogi. Korzystanie z drogi wewnętrznej stanowiącej własność podmiotu niepublicznego (drogi prywatnej) wymaga uzyskania zgody właściciela drogi. Takiej zgody nie wymaga natomiast korzystanie z drogi wewnętrznej, której właścicielem jest podmiot publiczny (bądź której forma władania polega na władaniu na zasadach samoistnego posiadania). W odróżnieniu od drogi prywatnej, droga wewnętrzna należąca do podmiotu publicznego ma charakter ogólnodostępny. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 22 maja 2015 r., sygn. II OSK 2665/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Jeśli istnieje droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich ulicy, to brak jest podstaw, by twierdzić, że nowe zamierzenie inwestycyjne korzystające z dostępu do drogi publicznej przez tę ulicę nie spełnia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Warunek dostępu do drogi publicznej poprzez taką drogę wewnętrzną jest spełniony także wówczas, gdy inwestor nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do takiej działki drogowej. Uregulowania zawarte w u.p.z.p. nie nakładają nań konieczności posiadania takiego tytułu prawnego.

W przedmiotowym przypadku działka nr [...] jest we władaniu na zasadach samoistnego posiadania Gminy T., posiada użytek dr (drogi), jest urządzona (oznaczenie j.tł. na mapie do celów projektowych) oraz obsługuje istniejące nieruchomości. Gmina poniosła nakłady finansowe na utwardzenie nawierzchni i odwodnienie drogi, na co dowodem jest załączone do pisma inwestorów nr [...] pismo Wójta Gminy T. z 24 sierpnia 2022 r., znak: GK.1431.9.2022.

Dostęp do drogi publicznej został zapewniony bez konieczności uwzględnienia działki nr [...] (działka na wschód od inwestycji, niejako na przedłużeniu służebności), a zatem nie ma podstaw, by jej właścicieli włączyć w krąg stron postępowania.

W piśmie z 12 maja 2022 r. (patrz str. 54 akt sprawy organu I instancji) pan W. P., nawiązując do toczącego się przed sądem postępowania w sprawie wygaśnięcia służebności, wskazał, że (cyt.): zasadnym jest wstrzymanie się tut. Organu z wynikiem decyzji (zawieszenie postępowania) do prawomocnego zakończenia postępowania sądowego.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. (cyt.):

Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

W przedmiotowej sprawie postępowanie mogłoby być zawieszone jedynie na wniosek inwestorów, gdyż na ich żądanie zostało ono wszczęte. Zawiesić postępowanie może także organ administracji publicznej w przypadkach wymienionych w art. 97 k.p.a., lecz wskazane w tym przepisie okoliczności w niniejszym postępowaniu nie występują. W niniejszym przypadku organ I instancji co do zasady winien wydać postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Jednak brak takiego rozstrzygnięcia nie wpływa na niniejszą decyzję.

Wyjaśnia się ponadto, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Tutejszy organ nie znajduje przepisu, który zostałby naruszony poprzez zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji. Oczywistym jest, że realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego.

Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej.

Tutejszy organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych, aby podważać kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, który dołączył do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń (w tym analiz) projektanta.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu z przepisami prawa (art. 35 ust. 1 Pb) i w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę.

Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, w związku z czym Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła pani W. F., podnosząc zarzuty:

- niekonsekwencję w ustaleniach faktycznych dotyczącą dojazdu do planowanej inwestycji polegającą na wskazaniu, że jest badany nie tylko jej stan prawny ale i faktyczny, przy ustaleniu, że przejazd taki faktycznie nie istnieje i nie jest możliwy zjazd na nieruchomości na których jest planowana inwestycja w jej wcześniejszym biegu

- błędną interpretację przepisu art, 293 par 1 kodeksu cywilnego, który nie ma znaczenia konstytutywnego, a stwierdzający zaistnienie faktu skutkującego wygaśnięcie uprawnień

- błędną ocenę istniejącego szlaku drożnego i jego przydatności do inwestycji budowlanej, a to z uwagi na bliskość domu skarżącej oraz szerokość i brak łuku zjazdu, co nie pozwala na wykonanie inwestycji w granicach służebności - a tym samym zakładając że dojdzie do szkody, którą skarżąca będzie musiałaby wykazywać w postępowaniu cywilnym

- przedmiotowe postępowanie administracyjne nie było przeprowadzone zgodne z k.p.a. ze względu na to, iż organ był zawiadamiany, że w sądzie rejonowym w M. I Wydział Cywilny toczy się postępowanie cywilne o sygn. akt [...] dotyczące uregulowania kwestii dojazdu po służebności do działek inwestora, co ma kluczowe znaczenie w sprawie. Co za tym idzie:

- prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy jest zależne od rozstrzygnięcia postępowania sądowego. W myśl art. 97 pkt. 4 k.p.a. organ administracji publicznej powinien obligatoryjnie zawiesić postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę do czasu rozstrzygnięcia w/w przez sąd.

- w związku z art. 7 b k.p.a w toku postępowania organy administracji publicznej powinny współdziałać ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, czego organ nie dopatrzył, ignorując kwestie sądowego postępowania w sprawie służebności.

-co więcej w toku postępowania nie zostałam powiadomiona o możliwości przysługującego mi prawa do zawieszenia postępowania, co jest niezgodne z art. 9 oraz art. 11 k.p.a. Jako strona poniosłam szkodę z powodu nieznajomości prawa. Organ nie udzielił mi wyczerpujących wskazówek oraz wyjaśnień w toku postępowania.

Naruszenie prawa proceduralnego poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad określonych w art. 7 k.p.a. to jest, naruszenia obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ administracji publicznej powinien mieć przede wszystkim na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W uzasadnieniu wskazała, że zasadniczą kwestią, dla skarżącej jest ustalenie dojazdu do inwestycji, który miałby się odbywać po służebności obciążającej działkę skarżącej na rzecz jednej z działek na której ma zostać wykonana inwestycja.

Podkreśliła też, że dojazd do działek inwestora wskazany przez całą służebność do działki władnącej jest nielogiczny i niemożliwy do przeprowadzenia w terenie w szczególności dla pojazdów obsługujących inwestycję. Tutaj należy mieć na uwadze, że drogi na całym jej biegu w terenie nie ma, a konfiguracja terenu oraz zabudowa działki władnącej nie pozwala na przejazd ciężkim sprzętem nawet po urządzeniu drogi zgodnie z służebnością. W tym względzie organ administracji wykazał się niekonsekwencją, wskazując że nie jest możliwym zjazd do planowanej inwestycji wcześniej a więc w punkcie do którego droga jest urządzona - dalej wskazując że bada nie tylko stan prawny możliwego dojazdu ale i faktyczny, gdzie dalej drogi, która łączyła by się z działką władnąca nie ma.

Tym samym formalizm, połączony z odmową zawieszenia postępowania do czasu uregulowania kwestii dojazdu w toczącym się postępowaniu cywilnym prowadzi do narażenia nieruchomości skarżącej na szkodę, która w przypadku uszkodzenia konstrukcji budynku może okazać się nieodwracalna.

Wskazując na powyższe należy podnieść, że roszczenie oparte na art. 293 par 1 kodeksu cywilnego, nie skutkuje orzeczeniem konstytutywnym, które kreuje prawo o stwierdzającym jedynie zaistnienie przesłanek do jego wygaśnięcia i to z terminem wcześniejszym. Stąd organ nie może tej kwestii pozostawić bez rozpoznania i wydać decyzji w oderwaniu od toczącego się postępowania cywilnego.

Żądanie pozwu w powołanej przez skarżącą sprawie sformułowane jest: ustalenie, że z dniem 3 września 2006 roku wygasła nieodpłatna służebności gruntowej przychodu i przejazdu, ustanowionej dla każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w K. utworzonej z działki nr [...] istniejącym na gruncie szlakiem drożnym biegnącym po działce [...] - wobec niewykonywania przez lat 10 to jest od daty jej ustanowienia na zasadzie art, 293 par 1 kodeksu cywilnego - tym samym w przypadku uwzględnienia powództw inwestycja zostanie pozbawiona dojazdu z mocą wsteczną. Mając na uwadze powyższe, postępowanie cywilne ma znaczenie prejudycjalne dla postępowania administracyjnego.

Dalej należy wskazać, że ustalając stan faktyczny organ opierał się jedynie na oświadczeniach projektantów, którzy działają na zlecenie inwestora oraz zdjęciach dostarczonych również przez inwestora. Taka interpretacja przepisów prawa budowlanego prowadzi do istotnego zagrożenia dobro uczestników postępowania. W ocenie skarżącej w przypadku spornym - jak w niniejszej sprawie, organ powinien opierać się na dowodach obiektywnych, a nie powinien kwitować kwestii spornych lakonicznym stwierdzeniem, że uczestniczka będzie mogła dochodzić odszkodowania na drodze cywilnej. Taka interpretacja przepisów jest niezgodna z art. 8 k.p.a. mówiącym o bezstronności i równym traktowaniu i może w praktyce wykluczać potrzebę postępowania administracyjnego w kwestiach budowlanych, zostawiając ją sądom powszechnym, cywilnym.

Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie decyzji z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333 – dalej jako "PrBud") w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 471 ze zm.).

Zgodnie z art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 PrBud:

Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast stosownie do art. 35 ust. 1 PrBud:

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) (uchylony).

W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z odnośnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organów co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9) PrBud nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 PrBud.

Nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu przyjętego uchwałą nr XIV/93/2019 Rady Gminy T. z 31 stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany punktowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. - Obszar A (opubl. Dz. Urz. Woj. Małop. z 2020 roku, poz. 804), zwanego dalej "mpzp".

Działka inwestycyjna znajduje się w terenie [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zgodnie z zapisami § 17 mpzp, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1MN do 56MN, od 58MN do 117MN, od 119MN do 126MN, od 128MN do 133MN, od 135MN do 165MN, od 167MN do 176MN, 178MN, 179MN, od 181MN do 196MN, od 198MN do 212MN, 214MN, od 216MN do 248MN, od 250MN do 252MN, 254MN, 255MN, 257MN, 259MN, od 261MN do 266MN, od 268MN do 282MN, od 284MN do 336MN, od 338MN do 364MN, od 366MN do 370MN, od 372MN do 380MN, od 382MN do 414MN, od 416MN do 429MN, 432MN, od 435MN do 452MN, od 454 MN do 458MN, od 460MN do 464MN, od 466MN do 474MN, od 476MN do 481MN, od 483MN do 488MN, od 490MN do 492MN, od 537MN do 611MN ustala się:

1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej;

2) przeznaczenie uzupełniające: zabudowa usługowa;

3) warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu:

a) dopuszczenie realizacji budynków gospodarczych i garaży,

b) dopuszczony profil usług - handel detaliczny, działalność biurowa i administracyjna, oświata, nauka, edukacja, odnowa biologiczna i ochrona zdrowia, opieka społeczna, sport i rekreacja, kultura, projektowanie i praca twórcza, gastronomia, turystyka (w tym zamieszkanie zbiorowe w formie hoteli, moteli, pensjonatów i ośrodków wypoczynkowych), agroturystyka oraz usługi rzemieślnicze,

c) na terenie oznaczonym symbolem 40MN dopuszczenie zachowania i rozbudowy istniejących usług sportu i rekreacji związanych ze sportami zimowymi (stok narciarski) oraz zbiorowego zamieszkania (miejsca zakwaterowania turystów w formie hoteli i pensjonatów), wraz z niezbędnymi obiektami techniczno - administracyjnymi i infrastrukturą techniczną;

4) wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów:

a) maksymalna wysokość zabudowy – 9 m,

b) forma dachów dachy dwuspadowe lub wielospadowe o nachyleniu połaci 30° - 50°, z dopuszczeniem stosowania na garażach i budynkach gospodarczych dachów jednospadowych o nachyleniu połaci do 30° ,

c) maksymalna intensywność zabudowy – 0,8,

d) minimalna intensywność zabudowy – 0,01,

e) maksymalna powierzchnia zabudowy: - 40% powierzchni działki budowlanej na terenach oznaczonych symbolami 62MN, 66MN, 71MN, 72MN, 73MN, 74MN, 75MN, 76MN, 80MN, 81MN, 83MN, 84MN, 86MN, 99MN, 107MN, 124MN, 128MN, 132MN, 137MN, 139MN, 140MN, 141MN, 148MN, 150MN, 152MN, 156MN, 168MN, 171MN, 173MN, 175MN, 182MN, 187MN, 190MN, 194MN, 196MN, 200MN, 201MN, 202MN, 205MN, 210MN, 218MN, 222MN, 228MN, 229MN, 230MN, 239MN, 241MN, 242MN, 247MN, 248MN, 255MN, 264MN, 270MN, 271MN, 274MN, 275MN, 276MN, 277MN, 279MN, 282MN, 294MN, 296MN, 297MN, 301MN, 302MN, 311MN, 312MN, 313MN, 352MN, 372MN, 384MN, 385MN, 392MN, 424MN, 437MN, 440MN, 443MN, 447MN, 457MN, 458MN, 463MN, 464MN, 468MN, 469MN, 491MN, - 50% powierzchni działki budowlanej na pozostałych terenach,

f) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej: - 50% powierzchni działki budowlanej na terenach oznaczonych symbolami 62MN, 66MN, 71MN, 72MN, 73MN, 74MN, 75MN, 76MN, 80MN, 81MN, 83MN, 84MN, 86MN, 99MN, 107MN, 124MN, 128MN, 132MN, 137MN, 139MN, 140MN, 141MN, 148MN, 150MN, 152MN, 156MN, 168MN, 171MN, 173MN, 175MN, 182MN, 187MN, 190MN, 194MN, 196MN, 200MN, 201MN, 202MN, 205MN, 210MN, 218MN, 222MN, 228MN, 229MN, 230MN, 239MN, 241MN, 242MN, 247MN, 248MN, 255MN, 264MN, 270MN, 271MN, 274MN, 275MN, 276MN, 277MN, 279MN, 282MN, 294MN, 296MN, 297MN, 301MN, 302MN, 311MN, 312MN, 313MN, 352MN, 372MN, 384MN, 385MN, 392MN, 424MN, 437MN, 440MN, 443MN, 447MN, 457MN, 458MN, 463MN, 464MN, 468MN, 469MN, 491MN, - 30% powierzchni działki budowlanej na pozostałych terenach,

g) maksymalna szerokość elewacji frontowej: budynku mieszkalnego – 16 m,

h) minimalna powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych: - 2MN, 7MN, od 10MN do 12MN, od 18MN do 21MN, 23MN, 26MN, 31MN, 32MN, 36MN, od 40MN do 46MN, 50MN, 52MN, 65MN, 70MN, 79MN, 81MN, 82MN, 88MN, 91MN, 96MN, 97MN, 117MN, 122MN, 138MN, 155MN, 157MN, 158MN, od 161MN do 163MN, 170MN, 175MN, 176MN, 181MN, 183MN, od 192MN do 194MN, 207MN, 211MN, 212MN, 217MN, 219MN, 220MN, 226MN, 227MN, 230MN, 232MN, 233MN, 235MN, 236MN, 243MN, 244MN, 246MN, 251MN, 252MN, 254MN, 259MN, 261MN, 265MN, 266MN, 268MN, 269MN, 281MN, 282MN, 284MN, 290MN, 291MN, 298MN, 307MN, 315MN, 316MN, 321MN, 336MN, 338MN, 339MN, 355MN, od 361MN do 364MN, 366MN, 367MN, 370MN, 375MN, od 377MN do 379MN, od 387MN do 389MN, 391MN, 393MN, 395MN, 398MN, 399MN, 401MN, 402MN, 404MN, 405MN, od 407MN do 409MN, 412MN, 413MN, od 417MN do 421MN, 446MN, 447MN, 449MN, 454MN, 455MN, 458MN, 461MN, od 470MN do 472MN, 474MN, od 484MN do 486MN, 537MN, 543MN, 568MN, 600MN - 1000 m2 ,

- 1MN, od 3MN do 6MN, 8MN, 9MN, od 13MN do 17MN, 22MN, 24MN, 25MN, od 27MN do 30MN, od 33MN do 35MN, od 37MN do 39MN, od 47MN do 49MN, 51MN, od 53 MN do 56MN, od 58MN do 64MN, od 66MN do 69MN, od 71MN do 78MN, 80MN, od 83MN do 87MN, 89MN, 90MN, od 91MN do 95MN, od 96MN do 116MN, od 119MN do 121MN, od 123MN do 126MN, od 128MN do 133MN, od 135MN do 137MN od 139MN do 154MN, 156MN, 159MN, 160MN, 164MN, 165MN, od 167MN do 169MN, od 171MN do 174MN, 175MN, 176MN, 178MN, 179MN, 182MN, od 184MN do 191MN, 195MN, 196MN, od 198MN do 206MN,od 208MN do 210MN, 214MN, 216MN, 218MN, od 221MN do 225MN, 228MN, 229MN, 231MN, 234MN, od 237MN do 242MN, 245MN, 247MN, 248MN, 250MN, 255MN, 257MN, od 262MN do 264MN, od 270MN do 280MN, od 285MN do 289MN, od 292MN do 297MN, od 299MN do 306MN, od 308MN do 314MN, od 317MN do 320MN, od 322MN do 325MN, od 340MN do 354MN, od 356MN do 360MN, 368MN, 369MN, od 372MN do 374MN, 376MN, 380MN, od 382MN do 386MN, 390MN, 392MN, 394MN, 396MN, 397MN, 400MN, 403MN, 406MN, 410MN, 411MN, 414MN, 416MN, od 422MN do 429MN, 432MN, od 435MN do 445MN, 448MN, od 450MN do 452MN, 456MN, 457MN, 460MN, od 462MN do 464MN, od 466MN do 469MN, 473MN, od 476MN do 481MN, 483MN, 487MN, 488MN, od 490MN do 492MN, od 538MN do 542MN, od 544MN do 567MN, od 569MN do 599MN, od 601MN do 611MN - 800 m2."

Przedmiotowa inwestycja jest w tym zakresie zgodna ze wskazanymi zapisami planu miejscowego. Przewidywana zabudowa jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym, którą stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej.

Zachowane są również wynikające z planu wskaźniki i parametry zabudowy (por. przytoczone powyżej zapisy § 17 pkt. 4) mpzp). W projekcie przewidziano wysokość budynku 8,31 m, dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 40° (por. przekrój B-B na str. 38 projektu); intensywność zabudowy 0,16, powierzchnię zabudowy stanowiącą 8 % działki budowlanej; powierzchnię biologicznie czynną stanowiącą 71,5 % działki budowlanej; szerokość elewacji frontowej wynosi 11,8 m (por. str. 5 projektu).

W ocenie Sądu organy przy ocenie dopuszczalności zapewnienia miejsc parkingowych dla inwestycji nieprawidłowo odwołały się jednak do § 7 pkt. 2) mpzp, zgodnie z którym za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolami ZL, ZN, RZL i R, o ile nie wykluczają tego przepisy odrębne i pod warunkiem uwzględnienia innych ustaleń planu, dopuszczenie realizacji dojazdów niewydzielonych, parkingów i miejsc parkingowych, dojść pieszych, ścieżek rowerowych oraz zieleni urządzonej.

Wskazany zapis nie reguluje jednak zasad obsługi parkingowej i konieczności zapewnienia odpowiedniej ilości tych miejsc dla konkretnej inwestycji. Dotyczy on innej kwestii a mianowicie dopuszczenia realizacji m.in. parkingów, które nie muszą mieć związku z zapewnieniem potrzeb parkingowych związanych z projektowaną zabudową w granicach działek budowlanych. Dopuszczenie to dotyczy zatem dopuszczalnej realizacji np. parkingów niezależnie od realizacji zabudowy mieszkaniowej.

W tym zakresie, to znaczy zapewnienia potrzeb parkingowych związanych z projektowaną zabudową w granicach działek budowlanych, zastosowanie ma zapis § 14 pkt. 5) mpzp, zgodnie z którym:

W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się zasady obsługi parkingowej:

a) obowiązuje zapewnienie wszystkich potrzeb parkingowych związanych z projektowaną zabudową w granicach działek budowlanych, na których jest ona realizowana,

b) minimalne wskaźniki parkingowe, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w ilości i miejscach określonych w obowiązujących w tym zakresie przepisach odrębnych, z dopuszczeniem zabezpieczenia miejsc do parkowania w garażu:

- dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – 2 miejsca parkingowe na 1 mieszkanie,

- dla zabudowy rekreacji indywidualnej – 2 miejsca parkingowe na 1 dom letniskowy,

- dla usług, obiektów produkcyjnych oraz składów i magazynów - 1 miejsca do parkowania na 30 m2 powierzchni użytkowej i 1 miejsce do parkowania na 10 zatrudnionych.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że również w tym zakresie inwestycja spełnia wymagania planu miejscowego.

Analiza projektu budowlanego oraz zapisów planu miejscowego skłania Sąd do podzielenia stanowiska organów, że projekt budowlanego jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska.

W szczególności projekt jest zgodny z zapisami planu w zakresie kolorystyki zabudowy (por. § 7 pkt. 1) lit. a), b), c) mpzp – organ natomiast nieprawidłowo odwołał się do § 7 pkt. 4b) mpzp).

Uwzględnia również zapisy w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zgodnie z którymi (por. § 9 pkt. 1) lit. a) mpzp) w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do atmosfery ustala się nakaz ogrzewania budynków ze źródeł energii cieplnej wykorzystujących paliwa dopuszczone do stosowania w obowiązujących przepisach odrębnych, w tym odnawialnych źródeł energii, z uwzględnieniem innych ustaleń planu. Zgodnie natomiast z projektem projektowany budynek będzie ogrzewany za pomocą kotła gazowego (por. k. 19 projektu budowlanego).

Podobnie inwestycja spełnia warunki planu miejscowego w zakresie zaopatrzenia w wodę, co do systemu kanalizacji i odprowadzania wód (§ 15 pkt. 4) i pkt. 5) mpzp).

W tym miejscu, w kontekście podniesionego jeszcze przez Skarżącą zarzutu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 roku, a dotyczącego wadliwie zaprojektowanego dołu chłonnego, należy wskazać, że stosownie do treści projektu odprowadzenie wód opadowych będzie miało miejsce na pomocą odwodnienia liniowego z odprowadzeniem do dołu chłonnego o średnicy 2m i głębokości 2m, które umożliwia zebranie wody z wyższych partii i odprowadzenie jej poza obszar zabudowy bez szkody dla działek sąsiednich, nie naruszając przy tym istniejących stosunków wodnych. Ponadto projektowane skarpy zabezpieczone zostaną geowłókniną i zakrzewione w celu stabilizacji (por. k. 5 oraz k. 9 projektu budowlanego). Takie rozwiązanie jest zgodne z zapisami § 15 pkt. 5) lit. d) mpzp. Trzeba przy tym podkreślić – kontekście zarzutu wadliwego zaprojektowania samego dołu – że organ ani Sąd nie są uprawnione do weryfikowania rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie i ich prawidłowości. Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cyt. przepisu. Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09).

Stosownie do art. 20 ust. 4 PrBud projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenia takie zostały złożone (por. k. 89-95 projektu). To czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.

Projekt spełnia również warunki techniczno – budowlane w zakresie odległości od granic (por. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; t.j. Dz. U z 2019 roku, poz. 1065 ze zm. – dalej jako "rozpWT"), czy zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, to jest przesłaniania (§ 13 rozpWT) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, zacieniania (§ 60 rozpWT). Podobnie należy ocenić zachowanie odległości stanowisk postojowych od granicy działki inwestycyjnej (§ 19 ust. 1 pkt. 1) lit. a) rozpWT), czy np. zapewnienie należy tego uzbrojenia działki (§ 26 rozpWT).

Powyższe okoliczności zostały szczegółowo zweryfikowane przez organy i prawidłowość te weryfikacji nie budzi wątpliwości Sądu. W związku z tym za bezzasadny należy uznać formułowany przez Skarżącą zarzut naruszenia prawa proceduralnego poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad określonych w art. 7 k.p.a. to jest, naruszenia obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Zasadnicze zarzuty podniesione przez Skarżącą dotyczą natomiast "niekonsekwencji w ustaleniach faktycznych dotyczącą dojazdu do planowanej inwestycji polegającą na wskazaniu, że jest badany nie tylko jej stan prawny ale i faktyczny, przy ustaleniu, że przejazd taki faktycznie nie istnieje i nie jest możliwy zjazd na nieruchomości na których jest planowana inwestycja w jej wcześniejszym biegu błędną interpretację przepisu art, 293 par 1 kodeksu cywilnego, który nie ma znaczenia konstytutywnego, a stwierdzający zaistnienie faktu skutkującego wygaśnięcie uprawnień błędną ocenę istniejącego szlaku drożnego i jego przydatności do inwestycji budowlanej".

Ponadto Skarżąca podniosła, ż przedmiotowe postępowanie administracyjne nie było przeprowadzone zgodne z k.p.a. ze względu na to, iż organ był zawiadamiany, że w Sądzie Rejonowym w M. I Wydział Cywilny toczy się postępowanie cywilne o sygn. akt I [...] dotyczące uregulowania kwestii dojazdu po służebności do działek inwestora, co ma kluczowe znaczenie w sprawie. Co za tym idzie prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy jest zależne od rozstrzygnięcia postępowania sądowego. W myśl art. 97 pkt. 4) k.p.a. organ administracji publicznej powinien obligatoryjnie zawiesić postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę do czasu rozstrzygnięcia w/w przez sąd.

Podniesione z tym zakresie zarzuty, dotyczące braku dostępu inwestycji do drogi publicznej i nieistnienia (wygaśnięcia) służebności są bezzasadne.

W pierwszej kolejności należy odwołać się do treści księgi wieczystej nr [...], która obejmuje dz. nr [...] i [...] znajdujące się w miejscowości K. gmina T.. Wszystkie te działki stanowią teren inwestycji.

Zgodnie z treścią wskazanej księgi wieczystej, ustanowiona jest "służebność na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości utworzonej z dz. nr [...] – przechodu, przegonu i przejazdu istniejącym na gruncie szlakiem drożnym 4 (cztery) metry szerokim biegnący po dz. nr [...] w kw. [...] – wpis przeniesiono z [...]".

Ponadto ustanowiona jest "służebność na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości utworzonej z dz. nr [...] – przechodu, przegonu i przejazdu istniejącym na gruncie szlakiem drożnym 4 (cztery) metry szerokim biegnący po dz. nr [...] w kw[...] – wpis przeniesiono z [...]".

W świetle powyższych zapisów nie budzi najmniejszej wątpliwości, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej dzięki wskazanej służebności.

Bezzasadne całkowicie są przy tym argumenty Skarżącej, ale i również uczestników postępowania podnoszonej jeszcze w toku postępowania administracyjnego (por. np. k. 27 a.a.), że z okoliczności niekorzystania z tej służebności przez poprzedniego właściciela a następnie sprzedaży działki nr [...] w 2020 roku ma wynikać wniosek, że inwestor nie posiada już tej służebności. W tym zakresie rozstrzygająca jest treść księgi wieczystej, która nie budzi wątpliwości. Zatem twierdzenia Skarżącej o wygaśnięciu służebności są pozbawione jakichkolwiek podstaw.

Nie ma również znaczenia, dla możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, okoliczność, że w toku jest postępowanie, które toczy się przed Sądem Rejonowym w M. (sygn. I C [...]) dotyczące uregulowania kwestii dojazdu po służebności do działek inwestora.

Wbrew bowiem twierdzeniom Skarżącej toczące się postępowania nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. – dalej jako "K.p.a.").

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt. 4) K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnieniem wstępnym jest kwestia, która musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie główne. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem, a rozstrzygnięciem sprawy musi zachodzić stosunek zależności tego rodzaju, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby - w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda sąd lub inny organ. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 15 października 2015 r., sygn. I OSK 321/14; NSA z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. II OSK 3082/18; NSA z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. II OSK 1400/18; NSA z dnia 1 marca 2023 r., sygn. II OSK 953/22). W judykaturze wskazuje się ponadto, że nie stanowią zagadnienia wstępnego spory co do stanu prawnego gruntu, na którym prowadzona jest inwestycja objęta postępowaniem budowlanym (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2872/15, NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 684/15, NSA z dnia 15 marca 2023 roku, sygn. II OSK 184/22). Powyższe stanowiska Sąd na gruncie niniejszej sprawy w pełni podziela.

W konsekwencji należy uznać, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania ze względu na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w M., co czyni wskazany zarzut bezzasadnym.

Nietrafne są również podnoszone w powyższym kontekście zarzuty naruszenia art. 7b K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. co miało nastąpić poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 7b K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

W myśl natomiast art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Stosownie natomiast do art. 11 K.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Sąd na gruncie niniejszej sprawy nie dopatruje się naruszeń wskazanych przepisów przez organy. W szczególności nie świadczy o ich naruszeniu niepoinformowanie stron postępowania o możliwości zawieszenia postępowania. Nie można skutecznie czynić zarzutu organom, że nie poinformowały o możliwości zawieszenia przedmiotowego postępowania, skoro nie istniała żadna podstawa do jego zawieszenia.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.