Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 707/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 263/21 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 lutego 2021 r., nr 50/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 263/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 lutego 2021 r., nr 50/2021, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 21 marca 2019 r., nr 31/I/2019, zatwierdzającą na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), zwanej dalej "P.b.":

- zamienny projekt budowlany na realizację zadania pn. Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...], [...] (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy [...] w [...] w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, a także

- zmieniającą na wniosek strony ostateczną decyzję nr 256/2017 z dnia 5 maja 2017 r. o pozwoleniu na budowę zadania pn. Budowa budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną (utwardzenie terenu) na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...], [...] (obręb geod. [...]) położonych przy ulicy [...] w [...] w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego.

Sąd I instancji wskazał na wiążącą moc wydanego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 719/19, i stwierdził, że Wojewoda Łódzki, rozpatrując ponownie odwołanie W. C. od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 21 marca 2019 r., uwzględnił ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku. A mianowicie, organ ustalił, że zakres zmian pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczy wyłącznie: zmiany układu ścian działowych, zwiększeniu ilości sanitariatów i zapleczy socjalnych, zmiany kształtu dachu budynku, dodatkowego balkonu na drugim piętrze, zmiany układu mieszkań na drugim piętrze, utworzenia komórek lokatorskich na drugim piętrze, zmiany układu stolarki okiennej elewacji frontowej, zmiany lokalizacji wyłazów dachowych, zmiany instalacji wewnętrznych oraz zmiany rodzaju źródeł ciepła na ogrzewanie z sieci miejskiej. Przy czym za zmiany istotne, spośród wyżej wymienionych, to jest wymagające przeprowadzenia oceny, co do ich zgodności z ustalonymi dla przedmiotowej inwestycji warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, organ zasadnie uznał kwestie dotyczącą zmiany źródła ciepła dla projektowanej zabudowy oraz niewielką zmianę konstrukcji dachu, pozostającej bez wpływu na ustalone kąty nachylenia połaci dachowych oraz ustalone decyzją przedziały wysokości kalenic dla poszczególnych części bryły budynku.

W odniesieniu do zmiany pierwotnie projektowanego źródła ciepła dla inwestycji organ wskazał, iż zgodnie z wydaną w dniu 14 grudnia 2016 r. decyzją Burmistrza Miasta [...] nr 61/2016, ustalone zostało, iż zaopatrzenie to zapewni indywidualne źródło ciepła, spełniające określone parametry, co zostało zatwierdzone ostateczną decyzją o pozwoleniu na budową z dnia 5 maja 2017 r. Wnioskowana przez inwestora zmiana w powyższym zakresie polega na zapewnieniu źródła ciepła z sieci miejskiej, które to rozwiązanie pozostaje w zgodzie z wydaną na jego wniosek decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia 17 czerwca 2019 r., nr 61-1/2016 o zmianie ustaleń decyzji z 14 grudnia 2016 r. w zakresie sposobu zaopatrzenia projektowanej inwestycji w energię cieplną.

Natomiast, co do kwestii zmiany kształtu dachu budynku organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikająca z projektu zamiennego niewielka zmiana fragmentu dachu w tylnej części budynku jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia 14 grudnia 2016 r., która w zakresie geometrii dachu stanowi "- pozostałych części budynku: dach spadowy, wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych od 20 do 200, wysokość od 9,5 m do 12,2 m. Należy zróżnicować wysokość kalenicy dla poszczególnych części bryły budynku." Objęty zmianą fragment budynku jest jednospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowej wynoszącej 2,40, a wprowadzona zmiana nie wpływa na zróżnicowanie wysokości kalenic dla poszczególnych części bryły budynku, które wynoszą 11,91 m i 11,77 m.

Odnośnie pozostałych zmian objętych projektem zamiennym organ odwoławczy wskazał, iż dotyczą one kwestii, których wydane dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie normują.

Organ podkreślił także, że obowiązujące przepisy nie uprawniają organów architektoniczno-budowlanych, w ramach prowadzonych postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Ocenie podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z warunkami techniczno-budowlanymi, w tym przede wszystkim na gruncie niniejszej sprawy, z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). W tym zakresie, zdaniem organu odwoławczego, przedłożony projekt zamienny nie powoduje zmian w usytuowaniu obiektów na części rysunkowej zagospodarowania terenu, jak również nie wpływa na wysokość projektowanego budynku. Przeprowadzona ocena wykazała, że wprowadzone zmiany nie powodują ograniczenia możliwości zabudowy działek sąsiednich, jak również pozostają bez wpływu na kwestie ich nasłonecznienia, czy też zacienienia, a nadto na kwestie bezpieczeństwa pożarowego.

W ocenie Sądu, Wojewoda Łódzki zasadnie uznał, iż przedłożony przez inwestora zamienny projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 P.b. Przedłożona dokumentacja jest bowiem kompletna, posiada wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a nadto informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, którzy załączyli wymagane prawem oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się do kwestii poprawności oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowych działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] na cele budowlane organ wyjaśnił, że do wniosku o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 5 maja 2017 r. złożone zostało stosowne oświadczenie, podpisane przez jednego ze wspólników inwestora – F. sp. j. Przeprowadzone w powyższym zakresie postępowanie wyjaśniające, wobec zgłoszonych przez stronę w odwołaniu wątpliwości, wykazało, że przedmiotowe działki ewidencyjne stanowią współwłasność majątkową małżeńską I. C. i P. C., którzy są wspólnikami ww. Spółki i każdemu wspólnikowi przysługuje prawo do reprezentowania Spółki w zakresie wszystkich czynności sądowych i pozasądowych. Powyższe wynika z przedłożonego do akt sprawy odpisu KRS Spółki. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 23 maja 2019 r. I. C. uzupełniła na wezwanie organu, załączone do wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane, poprzez opatrzenie złożonego oświadczenia datą jego złożenia, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Powyższe zostało udokumentowane w załączonych do skargi aktach administracyjnych. Składane w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza tylko domniemanie, że składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może zostać jednak obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Przyjmuje się, że organ co do zasady nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co do zasady zwalnia organy administracji z konieczności dowodzenia istnienia takiego prawa i jest ono skuteczne, gdy z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo istotne wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym.

Natomiast, co do podnoszonej w odwołaniu strony kwestii dotyczącej usytuowania miejsc parkingowych niezgodnie z ustaleniami powołanej wyżej decyzji z dnia 14 grudnia 2016 r., zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy wskazał, iż przedłożony przez inwestora projekt zamienny nie dotyczył kwestii miejsc parkingowych, które były elementem projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją z dnia 5 maja 2017 r. Tym samym organ nie był uprawniony do ponownej oceny tej kwestii.

Reasumując Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącej Wojewoda Łódzki uwzględnił ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 719/19, a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. uznać należy za nieuzasadniony.

Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew stanowisku strony skarżącej Wojewoda Łódzki dokonał należytych ustaleń faktycznych sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również odniósł do wszystkich zarzutów wniesionego odwołania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła W. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, pomimo iż organ ten pominął wytyczne co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 719/19, którymi to wytycznymi Wojewoda Łódzki był związany w toku ponownie prowadzonego postępowania;

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo zaniechania przez organy administracji wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co w szczególności skutkowało błędnym uznaniem, że inwestor – ww. Spółka posiada na dzień wydawania decyzji aktualny tytuł prawny do działek nr ewid. [...], [...], [...], a także do działki o nr ewid. [...];

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z. art. 138 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zaniechał odniesienia się do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącą w treści odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego, w sytuacji gdy podniesienie zarzutów obliguje organ do rozważenia ich zasadności i odniesienia się do nich w treści uzasadnienia decyzji, zaś brak odniesienia się do nich świadczy o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi i nieuchylenia zaskarżonej decyzji.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

W pierwszej kolejności należy skarżącej wyjaśnić, że na aktualnym etapie postępowania nie mogła zostać holistyczne zbadana legalność inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z lokalami mieszkalnymi i niezbędną infrastrukturą techniczną na ww. działach. Już chociażby z wiążącej na mocy art. 153 p.p.s.a. oceny prawnej zawartej w ww. wyroku o sygn. akt II SA/Łd 719/19 wynika, że zakres przedmiotowej sprawy dotyczy wyłącznie oceny legalności wprowadzonych przez inwestora zmian w projekcie budowlanym zatwierdzonym uprzednio decyzją o pozwoleniu na budowę. Taka bowiem ocena prawna jest uprawniona w świetle art. 36a P.b., który zawiera reguły, w tym postępowania, w sytuacji dokonania przez inwestora istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ma rację Sąd I instancji, że organ administracyjny wywiązał się ze wskazań zawartych w ww. wyroku i dokładnie ustalił jaki był zakres zmian projektu, przy czym w sprawie stwierdzono, że tylko dwie zmiany kwalifikowały się jako istotne odstąpienie od projektu budowlanego. Były nimi zmiana źródła ogrzewania i zmiana kształtu dachu, które oceniono jako zgodne z prawem, w tym z decyzją o warunkach zabudowy.

W żadnym wypadku tej oceny w skardze kasacyjnej nie podważano skutecznie, bazując w tym zakresie na ogólnych twierdzeniach, że w sprawie nie uwzględniono oceny prawnej zawartej w ww. wyroku, czy też jakoby nie odniesiono się do kwestii naruszenia przez inwestora warunków zabudowy. Wręcz odwrotnie te kwestie zostały wyjaśnione, czemu dał wyraz Sąd I instancji wskazując z jakich względów zmiana źródła ciepła dla inwestycji i zmiana kształtu dachu nie narusza decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 14 grudnia 2016 r., nr 61/2016, o warunkach zabudowy, zmienionej decyzją tegoż organu z 17 czerwca 2019 r., nr 61-1/2016.

Odnośnie zaś pozostałych zmian Sąd wyjaśnił, że organ wskazał, iż dotyczą one kwestii, których wydane dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie normują. Skoro pozostałe kwestie, tj. poza zmianą źródła ciepła dla inwestycji i zmianą kształtu budynku, nie stanowiły istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, co też potwierdza ww. ocena, że pozostałe zmiany dotyczą kwestii, których nie dotyczą wydane warunki zabudowy – uprawnionym jest stwierdzenie, że nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy.

Jednocześnie skarżąca nie wykazała aby ww. zakres przedmiotowego postępowania uprawniał do stwierdzenia, że zakres dokonanych zmian w projekcie powoduje ograniczenie możliwości zabudowy działek sąsiednich, w tym działki nr [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie oceniono, że przedłożony projekt zamienny nie powoduje zmian w usytuowaniu obiektów na części rysunkowej zagospodarowania terenu, jak również nie wpływa na wysokość projektowanego budynku. Przeprowadzona ocena wykazała, że wprowadzone zmiany nie powodują ograniczenia możliwości zabudowy działek sąsiednich, jak również pozostają bez wpływu na kwestie ich nasłonecznienia, czy też zacienienia, a nadto na kwestie bezpieczeństwa pożarowego. Skarga kasacyjna i w tym zakresie nie zawiera żadnych konkretów, bazując wyłącznie na ogólnych twierdzeniach, które w istocie czynią argumentację skargi kasacyjnej gołosłowną.

Trudno też polemizować z twierdzeniami skargi kasacyjnej dotyczącymi utwardzenia działki i tytułu prawnego inwestora do działki nr [...], skoro, jak ustalono, zakres zmian do projektu budowlanego obejmował wyłącznie: zmiany układu ścian działowych, zwiększeniu ilości sanitariatów i zapleczy socjalnych, zmiany kształtu dachu budynku, dodatkowego balkonu na drugim piętrze, zmiany układu mieszkań na drugim piętrze, utworzenia komórek lokatorskich na drugim piętrze, zmiany układu stolarki okiennej elewacji frontowej, zmiany lokalizacji wyłazów dachowych, zmiany instalacji wewnętrznych oraz zmiany rodzaju źródeł ciepła na ogrzewanie z sieci miejskiej. Wynika z tego, że aktualnie kontrolowany zakres robót w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 36a P.b. nie obejmował utwardzenia ww. działki, czy też kwestii robót na działce nr [...], a więc i kwestii dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, czy też wykonania na tej działce 8 miejsc postojowych. W sprawie jednoznacznie Sąd I instancji wypowiedział się, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy wskazał, iż przedłożony przez inwestora projekt zamienny nie dotyczył kwestii miejsc parkingowych, które były elementem projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją z dnia 5 maja 2017 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Naczelnego, mając na względzie powyższe wywody, należy stwierdzić, że Sąd I instancji niewadliwie ocenił, iż organ nie był uprawniony do ponownej oceny legalności ww. miejsc postojowych. Jeżeli skarżąca, wnosząc skargę kasacyjną, stoi na stanowisku, że Wojewoda Łódzki poprzestał w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach i na powieleniu treści odpowiednich przepisów i odpowiednich orzeczeń sądowych, to zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powinna najpóźniej w skardze kasacyjnej wykazać, że uchybienia procesowe organu miały istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej zaś sprawie Sąd I instancji dokonał oceny kwestii podnoszonych w skardze kasacyjnej, o czym wyżej była mowa, jednak nie doszukał się w tym zakresie żadnego naruszenia prawa, nie mówiąc o wadach istotnych, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Tą ocenę Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całej rozciągłości, o czym świadczą przedstawione powyżej wywody. Taka więc ocenia nie potwierdza twierdzeń skarżącej, że brak odniesienia się do podniesionych przez skarżącą zarzutów w odwołaniu miałby świadczyć o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie.

Przechodząc zaś do ostatniej kwestii, która jest przedmiotem skargi kasacyjnej, a mianowicie zagadnienia prawnego związanego z dysponowaniem nieruchomością na cele budowlane, należy stwierdzić, że w tym zakresie nie podważono skutecznie wywodu Sądu I instancji, który uznał, że złożone przez jednego ze wspólników ww. Spółki oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane – który jednocześnie jest wspólnikiem w ww. Spółce ze swoim współmałżonkiem, zaś przedmiotowe nieruchomości, których dotyczy przedmiotowa inwestycja stanowią wspólność majątkową małżeńską – jest wystarczające w świetle obowiązujących przepisów prawa. W sprawie nie chodzi bowiem aby przedmiotowe nieruchomości stanowiły mienie Spółki, lecz to, że współmałżonek jako właściciel nieruchomości, mógł zadysponować wspólną nieruchomością, do czego w szczególności uprawnia art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym co do zasady każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym. W omawianym zakresie skarga kasacyjna znów ogólnie podejmuje problematykę, ponieważ powołuje się na zgodę wszystkich współwłaścicieli i kwestię czynności przekraczającej zwykły zarząd, wywodząc swoje stanowisko z art. 199 Kodeksu cywilnego oraz art. 37 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Tymczasem wspólność majątkowa małżeńska posługuje się innymi instytucjami prawnymi jak: "czynności zarządu majątkiem wspólnym" i "zgoda drugiego małżonka" do dokonania określonych czynności, przy czym w art. 37 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego sprecyzowano czynności wymagające zgody drugiego małżonka. W skardze kasacyjnej nie wykazano zaś aby złożenie, a tym samym wyrażenie przez współmałżonka zgodny na dysponowanie przez Spółkę, której współmałżonkowie są wspólnikami, na cele budowlane stanowiło w istocie jedną z czynności, o jakich mowa w art. 37 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Co istotne, skarżąca nie wykazała aby drugi współmałżonek kwestionował czynności zarządu majątkiem wspólnym. Takie bowiem uprawnienie drugiego ze współmałżonków wynika z art. 361 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W tych warunkach skarżąca nie wykazała aby złożone w niniejszej sprawie oświadczenie do dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane było wadliwe, skoro wynika z prawa własności, co odpowiada art. 3 pkt 11 P.b., i jest efektem wykonywania praw wynikających ze wspólności majątkowej małżeńskiej. Skarżąca nie obaliła więc domniemania prawdziwości ww. oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, pod którym podpisała się I. C. jako uprawniony do reprezentacji wspólnik ww. Spółki i jednocześnie współmałżonek uprawniony do zarządzania majątkiem wspólnym.

Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. i art. 138 K.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.; art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a.; art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z. art. 138 w zw. z art. 140 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.