Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1092/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11g ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 zwanej "dalej ustawą ZRID"), po rozpatrzeniu odwołania H. S. (dalej zwana "skarżącą") od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "Budowa drogi ul. W. na odcinku ul. E. - ul. Z. Dzielnicy [...]", uchylił rysunek nr PZT1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie rysunku zamiennego nr PZT, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] .

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2017 r. inwestor - Miasto [...] reprezentowane przez Burmistrza [...] - złożył wniosek w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: Budowa drogi ul. W. na odcinku ul. E. - ul. Z. Dzielnicy [...]".

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie Prezydent [...] wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na.: "Budowa drogi ul. W. na odcinku ul. E. - ul. Z. Dzielnicy [...]".

Od decyzji Prezydent [...] w ustawowym terminie odwołanie wniosła H. S. Postawiła zarzuty naruszenia art. 11d i 11i ustawy ZRID ) w związku z art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako "p.b."), w związku z § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nie zawierającego wymaganych danych technicznych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi.

Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z [...] grudnia 2017 r. została wydana nie tylko na podstawie ustawy ZRID, ale również na podstawie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, która przewiduje określone wymogi, które należy spełnić przy przygotowaniu każdego projektu budowlanego. Wymogi te dotyczą również przygotowania projektu budowlanego drogi publicznej. Zgodnie z art. lid ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID, projekt budowlany stanowi obligatoryjny załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zawartość projektu budowlanego określa art. 34 Prawa budowlanego. Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Postanowienie § 11 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia wymaga od inwestora i projektanta, przy realizacji każdego obiektu budowlanego, określenia w projekcie budowlanym konkretnych danych technicznych obiektu charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Są to, między innymi, dane o emisji zanieczyszczeń gazowych ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania (ppkt b) oraz właściwościach akustycznych z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania (ppkt d). Drogi w środowisku miejskim są podstawowym źródłem emisji zanieczyszczeń i hałasu emitowanego do powietrza. To właśnie w przypadku dróg wymóg określenia danych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko będzie miał szczególne znaczenie. Zamieszczenie w projekcie budowlanym powyższych danych jest bezwzględnym obowiązkiem inwestora opracowującego ten projekt. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, w tym wyjątków obejmujących inwestycje drogowe w środowisku miejskim. Sprawdzenie zawartości projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją potwierdza, że dane te zostały w tym projekcie pominięte. W konsekwencji, przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 34 p.b. w związku z § 11 rozporządzenia.

Zdaniem skarżącej analiza zawartości projektu potwierdza, iż nie zawarto w nim wymaganych rozporządzeniem danych o wielkości ruchu samochodowego oraz emisjach zanieczyszczeń ich zasięgu na projektowanej drodze.

W dniu [...] marca 2018 r., Wojewoda [...] wydał postanowienie nr [...], w którym na podstawie art. 136 k.p.a. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] kwietnia 2018 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2018 r., wpłynęło pismo wraz z załącznikami, stanowiące odpowiedź na ww. postanowienie.

Następnie w dniu [...] maja 2018 r. Wojewoda [...] wydał kolejne postanowienie nr [...] w trybie art. 136 k.p.a., w którym zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego W dniu [...] czerwca 2018 r., złożono w organie odwoławczym odpowiedź ww. postanowienie, wraz z załącznikami na załączając projekt budowlany.

Następnie organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca nr [...] 2018 r., ponownie wezwał organ pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień i przedłożenia 5 egzemplarzy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu:

W dniu [...] sierpnia 2018 r., inwestor w odpowiedzi na powyższe postanowienie przedłożył 5 egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu, wyjaśniając, że projekt zagospodarowania terenu doprowadzono do zgodności z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie

Następnie w dniu [...] sierpnia 2018 r., organ odwoławczy postanowieniem nr [...] wezwał inwestora do przedłożenia 5 egzemplarzy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu poprzez doprowadzonego do zgodności z § 78 i § 79 oraz § 119 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), w zakresie parametrów zjazdów oraz zatok autobusowych, jednocześnie wskazać należy, iż w ww. rozporządzeniu nie ma mowy o zatoce postojowej dla autobusów. W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] września 2018 r. oraz w dniu [...] października 2018 r., została udzielona odpowiedź.

Również w dniu [...] sierpnia 2018 r., organ odwoławczy postanowieniem nr [...] zalecił organowi pierwszej instancji wyjaśnienie, czy przekazane akta sprawy stanowią kompletną dokumentację, na podstawie której została wydana przez Prezydenta [...] decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r. Na powyższe odpowiedź została udzielona w dniu [...] listopada 2018 r., w której wskazano, że projekt budowany jest częścią wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił rysunek nr PZT1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 1 do decyzji I instancji i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie rysunku zamiennego nr PZT, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] .

Odnosząc się do zarzutu skarżącej określenia w projekcie budowlanym konkretnych danych technicznych obiektu charakteryzujących się wpływem obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie (dot. m. in. danych o emisji zanieczyszczeń gazowych, rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania oraz właściwościach akustycznych z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników), a także wskazania, że drogi w środowisku miejskim są podstawowym źródłem emisji zanieczyszczeń i hałasu emitowanego do powietrza, i to w przypadku dróg wymóg określenia danych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko będzie miał szczególne znaczenie, organ wskazał, że w projekcie budowlanym projektant odniósł się do zagrożeń środowiska, wyjaśniając, że nie przewiduje się negatywnego wpływu na środowisko projektowanej inwestycji, zarówno w fazie wykonawstwa jak i eksploatacji. Ponadto, projektant wskazał również, że projektowana inwestycja nie pogorszy jakości powietrza, wód gruntowych i będzie gruntowych i będzie przyjazna dla obszaru znajdującego się w sąsiedztwie inwestycji.

Ponadto, organ podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia w do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przypadki, w których realizacja przedsięwzięcia będzie musiała być poprzedzona wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały określone w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081). Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewoda wyjaśnił ponadto, iż przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko zostały wskazane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Zatem, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 ww. dla drogi realizowanej na odcinku poniżej 1 km, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana. Natomiast z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja wynosi 0+000,00 do km 0+847,29 m, zatem nie przekracza 1 km. Mając na uwadze powyższe zdaniem organu należy uznać, że dla planowanej inwestycji nie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ wskazał ponadto, że na części opisowej projektu zagospodarowania terenu projektant określił zasięg obszaru oddziaływania inwestycji wskazując, iż "przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na najbliższe otoczenie i sąsiadujące nieruchomości, a obszar oddziaływania obiektu budowlanego budowanej drogi powiatowej ul. W. na odcinku od ul. E. do ul. Z. mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany - w projektowanych liniach rozgraniczających ulicy i pokrywa się z ich przebiegiem". Dodał również, że określając obszar oddziaływania obiektu projektant wskazał również szereg przepisów prawa, w oparciu, o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła H. S. zarzucając naruszenie:

1. art 11f ust. 1 pkt 7 i art.11i ustawy ZRID w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. oraz § 11 ust. 2 pkt 11 lit. b i lit. d rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nie zawierającego wymaganych przepisami prawa danych technicznych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi;

2. art. 11f ust. 1 pkt 7 ustawy ZRID - poprzez uchylenie rysunku nr PZT1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, i jednoczesne orzeczenie w tym zakresie poprzez zatwierdzenie rysunku zamiennego nr PZT, stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji, pomimo obowiązku zatwierdzenia przez organ projektu budowlanego w całości.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z [...] grudnia 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu, a odnoszącą się do naruszenia art. art 11f ust. 1 pkt 7 i art.11i ustawy ZRID w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. oraz § 11 ust. 2 pkt 11 lit. b i lit. d rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zdaniem skarżącej projekt ten nadal nie zawiera danych dotyczących emisji zanieczyszczeń i właściwości akustycznych wymaganych tym przepisem.

Skarżącą podkreśliła ponadto, że z kolei jednym z wymogów rozporządzenia jest oprawa projektu budowlanego uniemożliwiająca jego dekompletację (§ 6 ust. 1). Projekt budowlany ma formę zdefiniowaną przez rozporządzenie, gdzie jego kolejnym wymaganym elementem jest strona tytułowa wymagająca zamieszczenia spisu zawartości projektu budowlanego (§ 3 ust. 1 pkt 5). Obowiązkiem organu jest sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Projektant ma obowiązek uzyskać wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia (art. 20 ust. 1 pkt 2) oraz dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4). W przedmiotowej inwestycji "drugi" rysunek Projekt Zagospodarowania Terenu takiego oświadczenia jest jednak pozbawiony, gdyż znalazł się poza oprawą i spisem treści datowanego wcześniej projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Ponadto, "drugi" rysunek Projekt Zagospodarowania Terenu nie mógł podlegać procesowi uzgodnień wraz z całym projektem budowlanym. W opisywanej sytuacji nie mamy jednak do czynienia z wymianą części projektu zagospodarowania terenu, jaką ustawa ZRID dopuszcza w art. 11g ust. 3 zapewniając ochronę decyzji ZRID w przypadku gdy wadą dotknięty jest tylko odcinek drogi. W przedmiotowej inwestycji projekt zagospodarowania terenu - obejmujący całość inwestycji - został przez organ II instancji "dodany" do projektu budowlanego. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotowy projekt budowlany opracowali czterej projektanci posiadający uprawnienia w specjalności 1) konstrukcyjno-inżynieryjnej, 2) instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, 3) instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych oraz 4) instalacji i urządzeń sanitarnych. W opisywanej sytuacji nie można zatem zapewnić zgodności projektów opracowywanych przez projektantów w specjalności instalacyjnej, gdyż opracowywali projekt w innej dacie oraz na innym kształcie projektowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego w sposób istotny.

Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy drogowej, ustawy ZRID tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy ZRID wniosek do Prezydenta [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniósł zarządca drogi - Prezydent [...] reprezentowany przez I.S. Burmistrza [...].

Natomiast zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy ZRID inwestor do wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie Sądu, decyzja Prezydenta [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości stanowią załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji).

Natomiast w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego szczegółowo odniesiono się do sygnalizowanych przez obie skarżące uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony przez organ I instancji oraz Ministra materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, a organy prowadząc postepowanie, należycie wypełniły dyspozycję art. 7 i 8 k.p.a.

Podkreślić należy, że świetle przepisów ustawy ZRID, organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14).

W ocenie Sądu, z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej będącej przedmiotem postępowania w aspekcie jego kompletności i rzetelności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy. W szczególności ma rację Minister stwierdzając, że do wniosku dołączono wymagane opinie, zastępujące uzgodnienia, pozwolenia, opinie bądź stanowiska właściwych organów wymagane odrębnymi przepisami (warunek z art. 11d ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 11d ust. 3 specustawy) oraz wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne (art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy), a ponadto, że projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.

Podkreślić należy, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania, czy nie i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1539/12). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16, w którym przyjęto, że zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się.

W nawiązaniu do powyższego stwierdzić trzeba, że uprawnienie skarżącej do kwestionowania zaskarżonej decyzji wynika z jej statusu jako właścicielki lokalu znajdującego się w budynku spółdzielczym sąsiadującym z inwestycją drogową. Mieszkanie skarżącej znajduje się na III piętrze budynku, a okna wychodzą na ulicę. W ocenie skarżącej inwestycja narusza jej prawa w związku z natężeniem hałasu i drgań

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 7 ustawy ZRID - poprzez uchylenie rysunku nr PZT1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, i jednoczesne orzeczenie w tym zakresie poprzez zatwierdzenie rysunku zamiennego nr PZT, stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji, pomimo obowiązku zatwierdzenia przez organ projektu budowlanego w całości, wskazać należy, że zastrzeżeń Sądu nie budzi sposób skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji wynikającej z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie wskazanym w punkcie sentencji zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie rysunku nr PZT1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego oraz w tym zakresie orzekł merytorycznie, zatwierdzając rysunek zamienny projektu zagospodarowania terenu i załączając go do decyzji Dokonana korekta została szczegółowo i przekonująco uzasadniona przez organ odwoławczy, a konieczność oraz poprawność jej dokonania nie budzi wątpliwości Sądu. Podkreślić należy, że zmiany, jakie zostały wprowadzone do rysunku projektu zagospodarowania terenu, mają charakter zmian kosmetycznych, dotyczących głównie zmiany nazewnictwa w legendzie mapy. Skarżąc stawiając niniejszy zarzut i podnosząc, że ten projekt powinien podlegać procesowi uzgodnień wraz z całym projektem budowlanym, nie wskazała żadnych różnic pomiędzy obydwoma rysunkami (tym pierwotnym i tym zamiennym), które w jakikolwiek sposób naruszałyby prawo i drastycznie zmieniały, jak to wskazała skarżąca w skardze, "definicję planowanej inwestycji". W świetle powyższego niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że cały proces budowlany został rozlegulowany poprzez istnienie jednego projektu zagospodarowania terenu oraz osobnego projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją organu II instancji. należy w tym miejscu także wskazać na ograniczenia w dopuszczalności uchylenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wynikające z art. 11g ust. 3 ustawy ZRID, w myśl którego w przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Przepis ten dodatkowo wskazuje na wymaganą i przez ustawodawcę procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Omawiana zmiana

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art 11f ust. 1 pkt 7 i art.11i ustawy ZRID w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. oraz § 11 ust. 2 pkt 11 lit. b i lit. d rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nie zawierającego wymaganych przepisami prawa danych technicznych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi. Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl § 11 ust. 2 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia opis techniczny projektu budowlanego powinien określać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem:

a) zapotrzebowania i jakości wody oraz ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków,

b) emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów, pyłowych i płynnych, z podaniem ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania się,

c) rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów,

d) właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się,

e) wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne

- mając na uwadze, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Jak słusznie wskazał organ, w części opisowej projektu budowlanego (pkt 10 - "Zagrożenia dla środowiska") projektant odniósł się do zagrożeń środowiska, wyjaśniając, że nie przewiduje się negatywnego wpływu na środowisko projektowanej inwestycji, zarówno w fazie wykonawstwa jak i eksploatacji. Ponadto, projektant wskazał również, że projektowana inwestycja nie pogorszy jakości powietrza, wód gruntowych i będzie gruntowych i będzie przyjazna dla obszaru znajdującego się w sąsiedztwie inwestycji. Projektant wskazał na szereg rozwiązań, które zminimalizują negatywny wpływ inwestycji na środowisko.

Zarzut skarżącej opiera się na jej subiektywnym przeświadczeniu, że ww. część opisowa projektu winna obligatoryjne zawierać dane techniczne obiektu budowklanego charakteryzujące wpływ na środowisko poprzez emisję zanieczyszczeń gazowych czy też właściwości akustycznych (hałas). Ww. przepis rozporządzenia jest obszerny, celem dostosowania go do różnego rodzaju obiektów budowlanych. Wskazań należy, że sama droga nie emituje zanieczyszczeń drogowych oraz drgań, a emisje te spowodowane są są przez pojazdy po niej przejeżdżające. W tym miejscu wskazać trzeba (na co zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym), iż odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. W pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 p.b. upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 p.b.. Przepis ten został jednak uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy).

Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno-budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego), (por. także wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 58/08, II OSK 44/12 z 10 maja 2013 r., czy II OSK 208/12).

W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Tym samym powyższe zarzuty są bezzasadne.

Ponadto prawidłowo organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia w do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

.Podsumowując pokreślić trzeba, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jest aktem prawnym szczególnym, specjalnym, przewidującym uproszczoną procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Jak jest oczywiste, że szybka i sprawna budowa dróg publicznych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej jest potrzebą nie cierpiącą zwłoki i niewątpliwie leży w dobrze pojętym interesie społecznym i gospodarczym. Te okoliczności uzasadniają z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora i co za tym idzie - ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji.

Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 p.p.s.a. obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia. Zarówno wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak i sama decyzja zawierają wymagane prawem elementy (art. 11d ust. 1, art. 11f ust. 1 specustawy drogowej), a postępowanie poprzedzające jej wydanie zostało przeprowadzone z zachowaniem wszystkich reguł wymaganych przez k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku