Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 500/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 33 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prokuratora Rejonowego w L., M.D. i D.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 231/21 w sprawie ze skarg Prokuratora Rejonowego w L., M.D. i D.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 231/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargi Prokuratora Rejonowego w L. oraz M.D. i D.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: organ) z dnia 15 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Prokurator Rejonowy w L. (dalej: Prokurator) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 33 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5, w związku z art. 79 ust. 1, w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (według stanu prawnego w dacie wydania decyzji) poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 października 2020 r., nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 5 lutego 2020 r., nr [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]", na terenie działki nr [...] i działki nr [...], obręb P. w L. (wydanej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) nie narusza wskazanych w zarzucie przepisów i uznanie, że zawarte w obwieszczeniu i podane do publicznej wiadomości informacje określające zakres wszczętego postępowania i przedmiot decyzji, która ma być wydana w sprawie było wyczerpujące i pozbawione wad kwalifikowanych, gdy w istocie niezamieszczenie w upublicznionej informacji istoty przedsięwzięcia dotyczącego posadowienia w hali produkcyjnej instalacji do recyklingu odpadów, głównie odpadów gumowych, w tym przede wszystkim opon oraz niektórych rodzajów odpadów tworzyw sztucznych, było niewystarczające i rażąco naruszało wymienione przepisy prawa;

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., w związku z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w sprawie zachodzą podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., co w konsekwencji sprowadza się do błędnego wniosku, że organ stopnia podstawowego zapewnił rzeczywistą możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. słusznie uznało, iż w sprawie nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 5 lutego 2020 r., nr [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]", na terenie działki nr [...] i działki nr [...], obręb P. w L.;

2. naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie wydanego wyroku, polegające na przyjęciu, że podany w informacji publicznej przepis § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz.71) jest równoznaczny z informacją o podanym przedmiocie toczącego się postępowania i przedmiocie mającej zapaść decyzji, to jest określającej inwestycję co do tożsamości a nie abstrakcyjnie, a tym samym że spełnia wymogi art. 33 ust. 1 pkt 3 u.ś., gdy tymczasem podana przez organ stopnia podstawowego jednostka redakcyjna przepisu (zawierająca normę ogólną) nie jest informacją o przedmiocie konkretnego postępowania i mającej zapaść w sprawie decyzji oznaczonej co do tożsamości, co oznacza wadliwe wykonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu funkcji kontrolnej. Wadą uzasadnienia jest również nieodniesienie się do stanowiska/zarzutu zaprezentowanego przez skarżącego, że naruszenie przepisów procesowych szczególnych zawartych w ustawie środowiskowej (art. 33 ust. 1 pkt 3 u.ś.), a nie przepisów ogólnych zawartych w k.p.a., jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie wznowienia postępowania administracyjnego.

W oparciu o przytoczone zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację świadczącą o zasadności podniesionych zarzutów.

Zdaniem Prokuratora dokonana przez Sąd I instancji ocena podanego do publicznej wiadomości przez organ I instancji opisu przedmiotu postępowania, a co za tym idzie i przedmiotu decyzji, jest wadliwa, a wada ta posiada charakter rażący. Sąd stwierdził, że wystarczającym było zamieszczenie w obwieszczeniu przed wydaniem decyzji wymagającej udziału społeczeństwa, informacji o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie poprzez wskazanie i odesłanie do przepisu § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zamiast zamieszczenia informacji, że planowana inwestycja ma polegać na posadowieniu w hali produkcyjnej instalacji do recyklingu odpadów, głównie odpadów gumowych, w tym przede wszystkim opon oraz niektórych rodzajów odpadów tworzyw sztucznych. Zamieszczenie w informacji tylko podstawy prawnej do zakwalifikowania przedsięwzięcia jest ciężką wadą, której skutki świadczą o tym, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez udziału społeczeństwa. Oznacza to, że organ faktycznie nie zapewnił możliwości udziału w postępowaniu społeczeństwu. Pozorna możliwość takiego udziału nie spełnia standardów art. 5 ustawy środowiskowej.

Sąd I instancji wadliwie ocenił, że organ stopnia podstawowego zapewnił możliwość faktycznego udziału społeczeństwa w toczącym się postępowaniu. Prokurator podkreślił, że instytucja udziału społeczeństwa w postępowaniach z zakresu ochrony środowiska została wprowadzona w celu zapewnienia mechanizmu faktycznej kontroli społeczeństwa, a nie kontroli domniemanej. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie ma na celu dostarczenie organom administracji materiału pozwalającego na ocenę dopuszczalności danego przedsięwzięcia w określonej lokalizacji ze względu na panujące uwarunkowania środowiskowe.

Niezapewnienie realnej możliwości udziału społeczeństwa w takim postępowaniu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, narusza zasady podejmowania decyzji w tych postępowaniach i uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. Jak wynikało z treści sprzeciwu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., raport zawierał szereg istotnych wad, które tylko do zobrazowania naruszeń zawarte zostały w treści żądania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji. Te wadliwości raportu mogłyby być usunięte w postępowaniu zwykłym, gdyby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło nieważność decyzji środowiskowej.

Zdaniem Prokuratora, Sąd I instancji nie dokonał rzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji organu w oparciu o przedłożone akta administracyjne, bezpodstawnie przyjmując, że nie narusza ona prawa.

Reasumując, Prokurator podkreślił, że nie można dać przyzwolenia na wskazane nieprawidłowości zaistniałe w toku postępowania administracyjnego, zwłaszcza, gdy przedmiotem postępowania są kwestie nieoderwalnie związane ze stanem środowiska naturalnego, a następczo z negatywnym wpływem danej inwestycji i towarzyszącymi jej szkodliwymi immisjami, na życie przedstawicieli danej społeczności lokalnej.

Z opisanym na wstępie rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie zgodzili się również M.D. i D.D. (dalej: skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucili organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię, a to art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji także art. 82 ust. 1 ust. 1 lit. a ww. ustawy, poprzez przyjęcie, że nieprecyzyjne (niedokładne, nieprawidłowe) określenie nazwy inwestycji nie wprowadza społeczeństwa w błąd, jeśli spełnione są inne warunki przewidziane w ustawie, a która to wykładania przeczy celowi wskazanej regulacji.

W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kosztów postępowania, w tym pierwszoinstancyjnego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, a także o zobowiązanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu do przesłania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 5 lutego 2020 r., nr [...], a następnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Prezydenta Miasta L. wedle szczególnego organu środowiskowego. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali na błędną wykładnię art. 31 ust. 1 pkt 3 i art. 82 ust. 1 ust. 1 lit. a ustawy środowiskowej dokonaną przez Sąd I instancji. Podkreślili, powołując się na jednolite orzecznictwo administracyjne, że obowiązek informacyjny, o którym mowa w ww. przepisie jest spełniony jedynie wówczas, gdy określenie przedmiotu decyzji (tj. określenie inwestycji) nie wprowadza zainteresowanych podmiotów (społeczeństwa) w błąd. Wskazuje się nadto, że kwestia ta jest jasna (oczywista).

Tymczasem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zdaje się poszukiwać innych warunków wskazujących na określony charakter przedsięwzięcia oddziałującego na środowisko, a pozwalających pominąć nieprecyzyjne określenie przedmiotu inwestycji. Sąd odwołuje się przy tym do dokumentacji zgromadzonej przez organ pierwszoinstancyjny, z której wynikają informacje konkretyzujące charakter inwestycji. W ocenie skarżących kasacyjnie Sąd I instancji pominął fakt, że dotarcie do tych informacji wymaga w pierwszej kolejności jasnego i precyzyjnego komunikatu o tym, co konkretnie jest przedmiotem przedsięwzięcia. Dopiero ta jasna i klarowana nazwa może doprowadzić zainteresowany podmiot do sięgnięcia do dalszych informacji. Jeśli jednak ten pierwszy i podstawowy komunikat będzie nieprawidłowy — jak zdaniem skarżących kasacyjnie ma to miejsce w niniejszej sprawie — to cały dalszy wysiłek uczestników postępowania administracyjnego musi również zostać uznany za zniweczony.

Według skarżących kasacyjnie wykładnia art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej przyjęta przez Sąd I instancji przeczy celowi komentowanej regulacji. Jest także sprzeczna z prounijną wykładnią tego przepisu. Skarżący kasacyjnie zauważyli, że obecnie obowiązująca ustawa jest wynikiem skierowania do Rzeczpospolitej Polskiej zarzutów przez Komisję Europejską podniesionych w ramach postępowania w sprawie o naruszenie przepisów dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11 /WE i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE— naruszenie nr 2006/2281.

Ponadto zdaniem skarżących kasacyjnie nie da się zapewnić prawidłowej realizacji celów dyrektywy, ani też celów ustawy środowiskowej bez wykonania wszystkich warunków wymienionych w art. 33 ust. 1 ww. ustawy w równym stopniu. Temu ma służyć wypunktowanie każdego z obowiązków organu i nie da się nawet ekwilibrystyczną wykładnią zastąpić jednego z nieprawidłowo wykonanych obowiązków innymi, choćby te inne były wykonane w całości.

Tym samym, przyjmując powyższe rozumienie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej należy wskazać, że obowiązek o którym mowa w tym przepisie nie jest spełniony, gdy określony przedmiot decyzji (tj. nazwa inwestycji) wprowadza w błąd (jest fałszywa, nieprawdziwa, oszukańcza). Skarżący kasacyjnie wskazali, że inwestycja planowana przez spółkę A. sp. z o.o. w istocie rzeczy polega na wybudowaniu instalacji do recyklingu odpadów, głównie odpadów gumowych, w tym przede wszystkim opon, z wykorzystaniem procesu pirolizy niskotemperaturowej. Tymczasem w określonej nazwie inwestycji strona wskazała, że zamierza przeprowadzić inwestycję polegającą na: "[...]". Nazwa wybrana przez stronę postępowania A. sp. z o.o. nie została skorygowana w toku postępowania administracyjnego (w tym na żądanie organu administracji), a nadto nie tylko nie zawiera tych podstawowych elementów, ale wręcz nakazuje przyjąć że inwestor zamierza w owym przedsięwzięciu przede wszystkim coś produkować (tj. wytwarzać jakieś towary). Nie wyjaśnia natomiast, że owa produkcja odbywać się będzie wyłącznie w procesie pirolizy (spalania).

Konkludując, skarżący kasacyjnie wskazali, że w toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta L. nie zagwarantowano w sposób wystarczający realizacji prawa do informacji o środowisku, czy wykonaniu założeń dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, w tym w szczególności motywu 20 tego aktu prawnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej musi dołożyć wszelkich starań, aby udostępniane przez niego informacje o środowisku były zrozumiałe, dokładne i porównywalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skargi kasacyjne nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zaskarżone do Sądu I instancji rozstrzygnięcie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Celem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy rozstrzygnięcie (decyzja/postanowienie) objęte tym postępowaniem dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracji. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz ostatecznie rozstrzygnięta. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego.

Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu tego przepisu można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Takie stanowisko zostało ukształtowane w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni taką wykładnię podziela (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 1310/21 r. i z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/18).

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że na uwzględnienie nie zasługuje skarga kasacyjna M.D. i D.D. Jak bowiem przedstawiono powyżej przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) – dalej: u.i.o.ś. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit.a u.i.o.ś. bez powiązania jednak z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc zarzut ten nie odnosi się do rażącego naruszenia prawa. Co więcej treść tego zarzutu dotyczy błędnej wykładni art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. Ponownie przypomnieć należy, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Powołanie się w zarzucie na konieczność dokonania wykładni tego przepisów samo w sobie przesądza już o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej.

W odniesieniu do powyższej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie został uwzględniony wniosek dowodowy dotyczący zobowiązania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu do przesłania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 5 lutego 2020 r. i przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu. Okoliczność bowiem, że wniosek taki został złożony nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem zarzutami skargi kasacyjnej, a co za tym idzie orzeka tylko w tym zakresie. Ewentualne podniesienie innych okoliczności w przez organ środowiskowy dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji nie ma więc wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się zaś do zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w L., to stwierdzić należy, że podobnie jak w skardze kasacyjnej M.D. i D.D. zarzut ten dotyczy błędnej wykładni art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 5 i art. 79 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., co z przyczyn przedstawionych powyżej czyni zarzut ten niezasadnym.

Jednakże zarzut drugi tej skargi kasacyjnej odnosi się do rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem decyzji była "[...]". Z opisu zawartego w dalszej części kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji wynika, że planowana inwestycja polega na budowie hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w której posadowiona zostanie instalacja do recyklingu odpadów.

Rozważenia więc wymaga, czy takie określenie przedmiotu decyzji stanowi o rażącym naruszeniu przepisu art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarcie w informacji takiej nazwy jak budowa hali z pominięciem wskazania, że zlokalizowana w niej będzie instalacja do recyklingu odpadów może prowadzić do wniosku, że w sprawie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś.

Przypomnieć jednak należy, że nie chodzi o zwykłe naruszenie przepisu, lecz o naruszenie kwalifikowane. W związku z tym zwrócić należy uwagę na okoliczność, że informacje na temat inwestycji zawarte są w innych dokumentach składanych w postępowaniu przez inwestora, a społeczeństwo ma możliwość zapoznać się z tymi informacjami. Takim dokumentem jest między innymi raport oddziaływania na środowisko, który zawiera opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś.). W myśl art. 33 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. treść raportu podawana jest do publicznej wiadomości poprzez podanie o możliwości zapoznania się z nią w drodze udostępnienia tej informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie, ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie, a także ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa, w prasie, w odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu.

Nie ulega więc wątpliwości, że zainteresowane podmioty miały możliwość zapoznania się nie tylko z przedmiotem decyzji, ale także ze szczegółową charakterystyką przedsięwzięcia zamieszczoną w raporcie.

Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że postępowanie administracyjne związane z wydaniem kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji toczyło się przy zastosowaniu art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś., a co a tym idzie strony zawiadamiane były o przebiegu postępowania w drodze obwieszczeń. W konsekwencji więc pozwoliło to dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu większemu gronu odbiorców, a nie tylko stronom postępowania. Przepis art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. stanowi więc dodatkową, pomocniczą formę zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej, choć jego głównym celem jest zapewnienie sprawności postępowania z udziałem dużego grona stron (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2615/12).

Rację ma w tym zakresie także Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w obwieszczeniach organ administracji powoływał także § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc z informacji tej wynikało, że chodzi o przedsięwzięcie, którego charakter wskazuje, że może ono znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z powyższym nie można przyjąć, że tak określony zakres inwestycji był mylący i nie pozwolił społeczeństwu na udział w postępowaniu na zasadach określonych w u.i.o.ś., a naruszenie to miało charakter rażącego naruszania prawa.

Oceniając czy naruszenie ma charakter naruszenia kwalifikowanego należy mieć też na względzie charakter i rodzaj przepisu, który został naruszony. Przepis art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. ma charakter przepisu proceduralnego. Przy ocenie czy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa należy uwzględnić także skutki jakie dane naruszenie za sobą pociąga, a za rażące naruszenie prawa należy uznać takie, przy którym treść decyzji pozostawałaby w sprzeczności z treścią przepisu prawnego stanowiącego podstawę jej wydania.

Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w postaci art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., a co za tym idzie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z przywołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie składniki uzasadnienia wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił stan sprawy i zarzuty podniesione w skardze, wskazał i wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest natomiast uzasadnioną drogą prawną do kasacyjnego kwestionowania zastosowania i wykładni prawa materialnego bądź też naruszenia przepisów prawa procesowego, na podstawie których kontrolowane w postępowaniu sądowym organy administracji dokonują ustaleń i ocen stanu faktycznego. Powyższych ocen i ustaleń nie dokonuje się na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma prawna wynikająca z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest regulacją prawa materialnego.

Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie usiłuje podważyć merytoryczną zasadność podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne, albowiem przepis ten dotyczy jedynie kwestii wymogów formalnych uzasadnienia i nie stanowi podstawy oceny materialnoprawnej podjętego rozstrzygnięcia. Wbrew temu zarzutowi Sąd I instancji dokonał oceny, czy w sprawie miało miejsce rażące naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. Natomiast odniesienie się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do ewentualnych podstaw wznowieniowych dotyczyło naruszenia art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. i art. 49 k.p.a., a więc kwestii udziału stron w postępowaniu administracyjnym.

Mając na względzie powyższe rozważania skargi kasacyjne jako nieposiadające usprawiedliwionych podstaw zostały oddalone w oparciu o art. 184 p.p.s.a.