Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 410/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia del. WSA Dominik Mączyński, , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 426/20 w sprawie ze skargi Gminy W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lipca 2020 r., nr 0113-KDIPT1-1.4012.351.2020.2.Ż UNP: 1035091 w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 17 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 426/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - po rozpoznaniu skargi Gminy W. (dalej: Gmina lub Skarżąca) - uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 lipca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.1. Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Gmina podała, iż w 2020 r. planuje realizację zadania pod nazwą "Usunięcie i unieszkodliwienie wyrobów zawierających azbest z terenu Gminy". W związku z tym nabędzie usługi od wyspecjalizowanej firmy, za co otrzyma faktury VAT z wykazanym podatkiem naliczonym. W celu realizacji zadania ubiega się o dotację z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: WFOŚiGW) do wysokości 90% wydatków kwalifikowanych przedsięwzięcia, w pozostałym zakresie finansując je ze środków własnych. Jak wynika ze sposobu realizacji analogicznych projektów w latach poprzednich, Gmina będzie zobowiązana rozliczyć się z otrzymanych środków finansowych po zrealizowaniu całości projektu. W przypadku niezrealizowania zadania nie będzie zobowiązana do zwrotu żadnych środków finansowych, z uwagi na fakt, że WFOŚiGW dokona wypłaty dofinansowania dopiero po zakończeniu realizacji zadania. Uczestnicy projektu nie będą wnosili na rzecz Gminy jakichkolwiek wpłat z tytułu realizacji zadania. Z otrzymanego dofinansowania będzie pokrywała wydatki związane z demontażem, zebraniem, załadunkiem, przygotowaniem do transportu oraz transportem, a także unieszkodliwieniem wyrobów zawierających azbest z nieruchomości znajdujących się na jej terenie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. czy otrzymane z WFOŚiGW na realizację czynności w zakresie usuwania azbestu dofinansowanie powinno zostać opodatkowane VAT?;

2. czy Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki związane z realizacją czynności w zakresie usuwania wyrobów zawierających azbest?

Zdaniem Gminy, odpowiedź na oba postawione pytania jest przecząca. Otrzymana dotacja będzie bowiem pokrywać koszty związane z realizacją zadania, a tym samym jest dotacją kosztową, a nie zakupową. Stanowi realizację zadania własnego - Gmina nie świadczy usług i nie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenia. Nie ma możliwości powiązania otrzymanej dotacji z ceną świadczonych usług, ponieważ takowe (cena oraz świadczenie usług) nie występują. Nadto Gmina nie będzie występować w charakterze podatnika VAT, nabytych usług nie będzie wykorzystywać do czynności opodatkowanych tym podatkiem, a tym samym nie będzie ona uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki na realizację zadania.

1.2. Interpretacją indywidualną z dnia 21 lipca 2020 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Gmina nabywając przedmiotowe usługi od wyspecjalizowanej firmy we własnym imieniu, ale na rzecz mieszkańców Gminy, zawierając umowę na świadczenie ww. usługi, wejdzie w rolę podmiotu świadczącego usługę. Sam fakt, że Gmina nie będzie zawierała umów cywilnoprawnych w związku z realizacją ww. zadania z mieszkańcami Gminy nie powoduje, że będzie działała jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne. Środki finansowe pozyskane przez Gminę należy uznać za wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi przez nią na rzecz właścicieli nieruchomości, uiszczane przez podmiot trzeci. Przedmiotowa dotacja nie może więc zostać uznana za dotację kosztową przeznaczoną na ogólną działalność gminy, jej celem bowiem nie jest dotowanie całej działalności Gminy, ale konkretnych czynności wykonywanych w ramach ww. zadania.

Tym samym, przyznana dotacja w zakresie, w jakim będzie stanowić pokrycie ceny usług świadczonych na rzecz mieszkańców Gminy, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, stanowiąc w oparciu o art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania z tytułu wykonania przez Skarżącą usług w zakresie demontażu, zebrania, transportu oraz unieszkodliwiania na składowisku przeznaczonym do składowania wyrobów zawierających azbest, pomniejszona o podatek VAT. Nadto organ uzasadnił, że Gmina, będąca czynnym podatnikiem podatku VAT będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z realizacją ww. zadania.

1.3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Gmina wniosła o uchylenie ww. interpretacji w całości. Jednocześnie zarzuciła organowi naruszenia: - art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię; art. 8 ust. 2a ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie; - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że Skarżąca ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur otrzymywanych w związku z realizacją zadań polegających na usuwaniu i unieszkodliwianiu wyrobów zawierających azbest w sytuacji, gdy Gminie takie prawo nie przysługuje; - art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji bez ustosunkowania się do argumentacji dotyczącej kosztowego charakteru dotacji, czym w konsekwencji naruszono zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych; - art. 14b § 3 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i wyjście przez organ poza granice stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji.

1.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w indywidualnej interpretacji, wniósł o oddalenie skargi.

1.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając, że skarga Gminy zasługuje na uwzględnienie uchylił - na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) - zaskarżoną interpretację.

Sąd pierwszej instancji dokonując analizy przepisów prawa oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego przyznał rację Gminie. Jego bowiem zdaniem w zakresie okoliczności przedstawionych przez Skarżącą, w których otrzymuje dofinansowanie w celu usuwania azbestu z nieruchomości poszczególnych jej mieszkańców - Gmina nie jest podatkiem VAT. Nie występuje w charakterze przedsiębiorcy świadczącego usługi w warunkach rynkowych, skierowane do nieograniczonego grona zainteresowanych. Gmina, w opisanych okolicznościach, realizuje proces usuwania azbestu z nieruchomości jej mieszkańców jako organ władzy publicznej i jednocześnie w ramach wywiązywania się z zadania, które zostało wpisane w sferę publicznoprawną.

Zaskarżona interpretacja naruszała art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106, z późn. zm; dalej: ustawa o VAT), a także art. 8 ust. 2a i art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Doszło też do naruszenia przepisu art. 14b § 3 O.p. poprzez nadinterpretację wniosku w zakresie dotyczącym związku dofinansowania z nieodpłatnym świadczeniem usługi na rzecz mieszkańców, co miało wpływ na wynik sprawy (zastosowanie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT). Z wniosku tymczasem nic takiego nie wynika, a jedynie to, że świadczenie jest darmowe dla mieszkańców, a Gmina wystąpiła o dofinansowane do kosztów kwalifikowanych projektu.

2. Skarga kasacyjna Dyrektora KIS

2.1. Dyrektor KIS zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów:

1) art. 29a ust. 1 ustawy o VAT polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że z treści wniosku nie wynika, aby otrzymana przez Gminę dotacja miała związek z ceną usług wykonawcy realizującego proces usuwania azbestu z nieruchomości należących do mieszkańców Gminy, co w konsekwencji miałoby oznaczać, iż dotacja nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT;

2) art. 8 ust. 2a ustawy o VAT poprzez niezasadne uznanie, iż przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie, mimo iż wystąpiła czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT, co w rezultacie skutkowało naruszeniem przepisu art. 15 ust. 1 ustawy poprzez błędne uznanie, że w okolicznościach przedstawionych przez Gminę, w których otrzymuje ona dofinansowanie w celu usuwania azbestu z nieruchomości, Gmina ta nie jest podatnikiem podatku VAT,

a także przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT przez błędne uznanie, iż Gmina w opisanychokolicznościach realizuje proces usuwania azbestu z nieruchomości jej mieszkańców jako organ władzy publicznej i jednocześnie w ramach wywiązywania się z zadania;

3) art. 86 ust. 1 ustawy poprzez bezpodstawne uznanie, że Gmina nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur otrzymywanych w związku z realizacją procesu usuwania i unieszkodliwiania azbestu z terenu Gminy;

4) art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez niezasadne uznanie, iż Organ wydając interpretację indywidualną - miałby dopuścić się nadinterpretacji wniosku w zakresie dotyczącym związku dofinansowania z nieodpłatnym świadczeniem usług na rzecz mieszkańców, co skutkowało uwzględnieniem skargi w oparciu o art. 146 § 1 P.p.s.a.

2.2. Mając na uwadze podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, Dyrektor KIS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

2.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina nie wniosła.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym przez wzgląd na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2023 r. Zostało ono wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). W wykonaniu wspomnianego zarządzenia, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia swojego stanowiska lub dodatkowych argumentów w formie pisemnej, do dnia rozpoznania sprawy.

3.2. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowida prawu (art. 184 P.p.s.a.).

Należy podkreślić, że sądy administracyjne w Polsce dokonując kontroli legalności decyzji administracyjnych i indywidualnych interpretacji podatkowych, powinny na co dzień stosować wykładnię zgodną z przepisami prawa unijnego, tj. przyjazną temu prawu.

W sytuacji, gdy treść ustawy krajowej budzi pewne wątpliwości (niejasności), sąd krajowy ma obowiązek interpretować ustawę tak, aby dostosować ją do wymogów dyrektywy. Potwierdza to bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: TSUE), m.in. w sprawie von Colson i Kamann (Orzeczenie w sprawie 14/83, Zb. Orz. 1984, s. 1891), gdzie Trybunał wyraził pogląd, że sąd w procesie stosowania prawa wewnętrznego, w szczególności przepisów wydanych w celu wykonania dyrektywy, jest obowiązany interpretować przepisy w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby zapewnić osiągnięcie rezultatu określonego w art. 249 akapit 3 TWE. Powyższa formuła wyraża obowiązek interpretacji obowiązującego prawa krajowego w świetle tekstu i celów dyrektywy po to, aby osiągnąć wyznaczony przez dyrektywę rezultat, tzw. wykładnia prounijna. Sądy stosując prawo powinny nadawać jego normom krajowym takie znaczenie, jakie zapewni mu zgodność z prawem unijnym. Ponadto sądy są zobowiązane w razie stwierdzenia, że normy prawa krajowego są niezgodne z prawem unijnym, zastosować normy prawa unijnego, jako podstawę swoich rozstrzygnięć, odmawiając jednocześnie zastosowania norm prawa krajowego. Stanowi to konsekwencję zasady prymatu prawa unijnego w stosunku do prawa krajowego.

Ważną rolę w kształtowaniu wykładni prounijnej odgrywa dotychczasowy dorobek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kompetencja TSUE obejmuje wykładnię traktatów, czyli prawa pierwotnego Unii Europejskiej. Druga z kompetencji Trybunału dotycząca wykładni prawa obejmuje wykładnię aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Chodzi tu o akty wszystkich instytucji unijnych. Najczęściej przedmiotem wykładni będą rozporządzenia, dyrektywy i decyzje, łącznie z niewiążącymi opiniami i zaleceniami, gdyż i one mogą mieć znaczenie dla wykładni i stosowania prawa przez organy krajowe. Wykładnia dokonywana przez TSUE ma charakter de facto wiążącej interpretacji przepisów unijnych (T. Siennicki (w:) M. Militz, D. Dominik-Ogińska, M. Bącal, T. Siennicki, Zasady prawa unijnego w VAT, Woters Kluwer, Warszawa 2013, s. 211-213).

Poza tym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest kompetentny do udzielania odpowiedzi na pytania prejudycjalne sądów krajowych. Sądy, których orzeczenia nie są ostateczne mogą a sądy ostatniej instancji powinny występować z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE jeżeli uznają, że jest to konieczne do wydania wyroku (art. 267 TWE). TSUE przyczynia się do rozstrzygnięcia sporu, ale nie orzeka w konkretnej sprawie. Chodzi tu o swoistą współpracę prawną, poprzez którą sąd krajowy i TSUE przyczynia się bezpośrednio i wzajemnie do opracowania określonego rozstrzygnięcia. Niemal w każdym orzeczeniu TSUE stwierdza, że ostateczna ocena, która prowadzi do rozstrzygnięcia należy do sądu krajowego, który najbardziej orientuje się w stanie faktycznym sprawy i realiach gospodarczych prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej w danym państwie.

3.3. W wyroku z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt C-616/21 TSUE zajmował się opodatkowaniem usuwania asbestu przez gminę. W wyroku tym Trybunał wskazał, że artykuł 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: okoliczność zlecania przez gminę przedsiębiorstwu czynności usuwania azbestu i odbierania wyrobów i odpadów zawierających azbest na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili taką wolę, nie stanowi świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i nie prowadzi do żadnej płatności ze strony tych mieszkańców, zaś czynności te są finansowane ze środków publicznych.

W uzasadnieniu wyroku w przedmiocie dokonania świadczenia usług w ramach działalności gospodarczej TSUE uznał, że należy najpierw przypomnieć, że analiza brzmienia art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 wskazuje na szeroki zakres pojęcia "działalności gospodarczej" oraz na jego obiektywny charakter, co oznacza, że działalność tę ocenia się per se, niezależnie od jej celów lub rezultatów [wyrok z dnia 25 lutego 2021 r., Gmina Wrocław (Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego), C-604/19, EU:C:2021:132, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo] - teza 41 wyroku.

Określona działalność jest więc co do zasady uznawana za "gospodarczą", jeżeli ma charakter stały i jest wykonywana w zamian za wynagrodzenie otrzymywane przez osobę, która ją wykonuje (wyrok z dnia 15 kwietnia 2021 r., Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA, C-846/19, EU:C:2021:277, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo) - teza 42 wyroku.

Z uwagi na trudności w opracowaniu dokładnej definicji działalności gospodarczej należy zbadać wszystkie okoliczności, w jakich jest ona prowadzona (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris van Financiën, C-520/14, EU:C:2016:334, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo), dokonując indywidualnej oceny w odniesieniu do tego, co jest typowym zachowaniem przedsiębiorcy prowadzącego działalność w danej dziedzinie, czyli w niniejszym przypadku przedsiębiorstwa zajmującego się usuwaniem azbestu (teza 43 wyroku).

W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że podczas gdy przedsiębiorca dąży do stałego osiągania dochodu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., AJFP Sibiu i DGRFP Braãov, C-655/19, EU:C:2021:40, pkt 27–29 i przytoczone tam orzecznictwo), gmina L. nie zatrudnia pracowników do usuwania azbestu i nie poszukuje klientów, lecz ogranicza się do przeprowadzenia, w ramach programu określonego na poziomie krajowym, czynności usuwania azbestu, które nastąpią po tym, jak właściciele nieruchomości położonych na terytorium gminy, których może dotyczyć ten program, wyrażą wolę korzystania z niego i zostaną uznani za uprawnionych. Ponadto czynność usuwania azbestu w danej gminie z definicji nie ma charakteru powtarzalnego, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w których świadczenia gminne miały charakter trwały (teza 44 wyroku).

Po drugie, z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że gmina L. będzie oferować usunięcie azbestu z danych nieruchomości oraz odbiór wyrobów i odpadów zawierających azbest nieodpłatnie, podczas gdy wcześniej zapłaci ona danemu przedsiębiorstwu cenę rynkową (teza 45 wyroku).

Tymczasem Trybunał miał już okazję orzec, że jeżeli gmina odzyskuje jedynie niewielką część poniesionych przez siebie kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych, taka różnica między tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w zamian za oferowane usługi może wykluczać istnienie wynagrodzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris van Financiën, C-520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). Jest tak tym bardziej, gdy – jak w niniejszej sprawie – świadczenie wzajemne uiszczane przez usługobiorców nie istnieje (teza 46 wyroku).

W konsekwencji, nawet biorąc pod uwagę dotacje przyznane gminie L. przez fundusz ochrony środowiska, które wynoszą 40–100 % poniesionych kosztów, charakter takiego świadczenia usług nie odpowiada podejściu, jakie przyjęłoby w danym wypadku przedsiębiorstwo zajmujące się usuwaniem azbestu, które przy ustalaniu swoich cen starałoby się zawrzeć w nich swoje koszty i osiągnąć marżę zysku. Ponadto nie podlegają zwrotowi koszty związane z organizacją przez ową gminę akcji usuwania azbestu u jej mieszkańców, a jedynie z czynnościami zleconymi wybranemu przedsiębiorstwu. W związku z tym ta sama gmina ponosi jedynie ryzyko strat, nie mając perspektywy zysku (teza 47 wyroku).

Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby takie przedsiębiorstwo zajmujące się usuwaniem azbestu nie przenosiło żadnych poniesionych przez siebie kosztów na beneficjentów swoich usług, oczekując jednocześnie częściowej rekompensaty tych kosztów w formie dotacji. Taki mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy pieniężne w sytuacji strukturalnie deficytowej, przede wszystkim ze względu na brak zysku, następnie brak zwrotu kosztów związanych z organizacją akcji usuwania azbestu i wreszcie znaczne wahania procentowe zwrotu kosztów, mogące oscylować między 40 % a 100 % kwot wypłaconych wybranemu przedsiębiorstwu, ale ponadto stwarzałby nietypowy stopień niepewności dla podatnika, ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba trzecia zwróci tak istotną część poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta do czasu podjęcia przez tę osobę trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne transakcje zostaną dokonane (teza 48 wyroku).

W konsekwencji nie wydaje się, z zastrzeżeniem dokonania weryfikacji przez sąd odsyłający, by gmina L. wykonywała w niniejszym przypadku działalność o charakterze gospodarczym w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 (teza 49 wyroku).

Ponieważ gmina L., w świetle rozważań przedstawionych w pkt 41–49 niniejszego wyroku, nie wykonuje działalności wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2006/112, nie jest konieczne ustalenie, czy działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu stosowania na podstawie art. 13 ust. 1 tej dyrektywy (teza 50).

3.4. Naczelny Sąd Administracyjny, w tym składzie, w pełni aprobuje wykładnię prounijną przedstawioną w wyroku z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt C-616/21 TSUE. Wynika z niej, że gmina w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o VAT nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług w przypadku usuwania asbestu. Konsekwencją takiego stanowiska jest ustalenie, że nie będzie ona miała prawa do odliczenia podatku naliczonego. Czyli stanowisko Gminy Miasta W. skierowane we wniosku do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należało uznać za prawidłowe. Zastosowanie na wcześniejszym etapie wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wyklucza zastosowanie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, co mylnie przyjął Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji dofinansowanie na usuwanie asbestu nie będzie również wchodziło w skład podstawy opodatkowania (art. 29a ust. 1 ustawy o VAT).

3.5. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną oddalił.

s. del. WSA D. Mączyński s. NSA A. Mudrecki s. NSA D. Oleś