Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1386/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3§1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: §3 ust.1 pkt 1-4, §3 pkt 1,pkt 5-6 §4 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 258 poz 1747
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty  spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... marca 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. ..., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę ..., w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ...) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ...


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji i Rolnictwa nr ... z dnia ... sierpnia 2011 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia ... marca 2012 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej należność pieniężna umarzana jest z urzędu o ile należność ta nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania (...).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż ustalona decyzją Prezesa ARiMR nr ... z dnia ... grudnia 2010 r. kwota nienależnie pobranych płatności przyznanych Stronie z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) wynosiła ... zł. Kwota ta przekroczyła zatem równowartość 100 euro, ponieważ wyznaczony przez Europejski bank Centralny kurs euro na dzień 30 listopada 2010 r. wynosił ... zł. Przedmiotowa należność mogłaby być zatem umorzona, jeśli byłaby równa lub mniejsza od kwoty ... zł.

W odwołaniu Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. przez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie zachodzą podstawy do umorzenia należności. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, może z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż Strona otrzymuje emeryturę (miesięczne świadczenie za okres od ...02.2011 do ...04.2011 r. według zaświadczenia z ZUS z dnia ...04.2011 r. wynosiło ... zł). Ponadto jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni około ... ha gruntów oraz posiada ciągnik. Strona spłaca również kredyty zaciągnięte w Powiatowym Banku Spółdzielczym w L. W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż Strona posiada środki finansowe oraz przedmioty majątkowe mogące być przedmiotem egzekucji w niniejszej sprawie.

Wskazał również, iż zarówno przepis art. 64 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i regulujący koszty egzekucji należności cywilnoprawnych art. 49 ustawy z dnia 29 sierpnia 1999 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376) określają wysokość kosztów egzekucyjnych procentowo, proporcjonalnie do egzekwowanej, czy też uzyskanej kwoty lub do wartości przedmiotów, z których prowadzona jest egzekucja. Składa się na nie opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne w wysokości od 4% do 8% w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia w stosunku do egzekwowanej należności.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, iż skoro Strona posiada stałe źródło dochodu w postaci emerytury i inne składniki majątkowe, to mając na uwadze procentowe określenie przez ustawodawcę kosztów dochodzenia i egzekucji należności, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi określona w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia przesłanka umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności.

Podkreślił, że zarówno agencja płatnicza, jak również Instytucja Zarządzająca – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zobligowane są do ochrony interesów budżetu wspólnotowego, zapobiegania i należytego traktowania każdej nieprawidłowości popełnionej przez beneficjenta pomocy. Przepis art. 5a rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. wskazuje na uprawnienie państwa członkowskiego do podjęcia decyzji o niekontynuowaniu windykacji, jeżeli kwota nienależnie wypłacona rolnikowi nie przekracza 100 ero w ramach jednego programu pomocy. Z analizy powyższego wynika, iż państwo członkowskie zobowiązane jest do bezwzględnego dochodzenia należności.

Organ odwoławczy stwierdził również, że zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia, w przypadku, gdy zachodzą przesłanki dla umorzenia należności, o których mowa w § 3-5, umorzenie obejmuje również umorzenie odsetek za zwłokę naliczonych od należności oraz poniesionych kosztów dochodzenia należności, przy czym w stosunku do umorzenia należności, o których mowa w § 4 ust. 1, umorzenie odsetek nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 50 euro.

Biorąc pod uwagę powyższe umorzenie odsetek za zwłokę może nastąpić tylko w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej, Podkreślono że Strona posiada środki finansowe z emerytury w wysokości ... zł miesięcznie oraz gospodarstwo rolne o powierzchni ok. ... ha, a składniki te mogą być przedmiotem egzekucji w niniejszej sprawie. Co więcej Strona posiada zobowiązania kredytowe, które reguluje, a więc dysponuje środkami pieniężnymi, które mogą służyć zaspokojeniu wierzytelności wobec ARiMR.

Organ przypomniał również, że Strona składając wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania zobowiązała się m.in. do prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni nie mniejszej niż ta, do której otrzymała płatność w pierwszym roku z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przez okres 5 lat od dnia otrzymania tej płatności. Strona nie wywiązała się z tego zobowiązania i w związku z tym decyzją z dnia ... grudnia 2010 r. Prezes ARiMR dokonał ustalenia jej kwoty nienależnie pobranych płatności.

Wskazano także, iż zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005, jeżeli odzyskanie kwoty nie nastąpiło w terminie 4 lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie 8 lat, w przypadku, gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, konsekwencje finansowe nie odzyskania ponosi w 50% zainteresowane państwo Członkowskie oraz w 50% budżet wspólnotowy. Dlatego też w interesie społecznym jest, by Strona zwróciła nienależnie pobrane płatności.

Z przepisu § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, z póź. zm.), jednoznacznie wynika, że w przypadku zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych położonych na obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem, rolnik zwraca część płatności ONW, która została przyznana do powierzchni tych działek rolnych, na których nastąpiło to zaniechanie, za cały okres jej pobierania, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych, na których nadal prowadzona jest działalność rolnicza wynosi co najmniej hektar.

Biorąc zatem pod uwagę ten przepis, a także przepis art. 32 ww. rozporządzenia Rady (WE)nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r., uwzględnienie wniosku Strony stanowiłoby naruszenie zasady legalności ustanowionej w art. 6 kpa.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżył J. W. naruszając jej:

1. Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik postępowania, to jest art. 7, 77, 126 w związku z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 167, poz. 1131, z późn. zm.), polegające na niedostatecznym i niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w kierunku ustalenia czy zachodzą przesłanki do umorzenia należności w postaci uzasadnionego przypuszczenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

2. Naruszenie przepisu prawa materialnego § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej polityki rolnej poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do umorzenia należności.

3. naruszenie zasad współżycia społecznego poprzez nieumorzenie należności, której powstanie było wynikiem siły wyższej – powodzi.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji podjętych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił m.in., że zarówno Prezes ARiMR jak Minister nie przeprowadzili wszechstronnego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w kierunku ustalenia czy zachodzą przesłanki do umorzenia należności.

W myśl § 3.1.5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i Prezes Agencji Rynku Rolnego mogą z urzędu umarzać w całości lub części należności, gdy "zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności".

Zatem ocena czy istnieje ryzyko bezskuteczności egzekucji powinna opierać się przede wszystkim na ustaleniu ilości postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko dłużnikowi, stanie jego majątku oraz jego obciążeniach w celu zabezpieczenia wierzytelności. W chwili obecnej Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w L. prowadzi przeciwko skarżącemu postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania należności z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości ... zł. Koszty te podlegają zaspokojeniu w kategorii I wynikającej z art. 1025 § 1 kpc.

Możliwa do potrącenia z jego emerytury kwota nie wystarczy na zaspokojenie wierzyciela ARiMR, bowiem zostanie w całości przekazana na pokrycie należności mających pierwszeństwo zaspokojenia. Ponadto w przypadku rozpoczęcia przez ARiMR egzekucji poprzez zajęcie świadczenia emerytalnego automatycznie przestanie spłacać zaciągnięte kredyty co spowoduje przyłączenie się innych wierzycieli do egzekucji. Także jego ciężko chora małżonka jest uprawniona do dochodzenia alimentów w oparciu o art. 27 krio. Takie świadczenia również korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia w postępowaniu egzekucyjnym. W przypadku zaprzestania dobrowolnego przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, jego małżonka będzie zmuszona do wystąpienia na drogę sądową o uzyskanie tytułu wykonawczego zasadzającego alimenty.

Zasądzona w tym postępowaniu należność będzie korzystała z pierwszeństwa egzekucji. To zaś oznacza, że wierzyciele nieuprzywilejowani tacy jak Agencja nie zostaną zaspokojeni i egzekucja ich należności zakończy się umorzeniem postępowania z uwagi na bezskuteczność.

Ponadto prowadzenie egzekucji z nieruchomości w postaci gospodarstwa rolnego wymaga sporządzenia operatu szacunkowego przez biegłego z zakresu wyceny nieruchomości. Koszt sporządzenia takiej wyceny wynosi ok. ... zł. Ponadto konieczność opłacenia ogłoszeń o licytacji, ok. ... zł. Z uwagi natomiast na położenie gruntu na terenie zalewowym jego wartość jest znikoma i nie przekracza kwoty kosztów egzekucji.

Zdaniem skarżącego z tych względów wskazać należy, iż organ nie przeprowadził wszechstronnego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.

Poza tym organ błędnie uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności przez co niewłaściwie zastosował przepis § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej polityki rolnej.

Przedstawione przez skarżącego okoliczności uprawdopodabniają bowiem tezę, iż w wyniku egzekucji nie zostaną zaspokojone nawet koszty dochodzenia należności. Zatem przesłanka umorzenia należności została spełniona.

Skarżący podniósł również, że zadłużenie względem Agencji powstało w wyniku działania siły wyższej – powodzi. Zasady współżycia społecznego oraz zasady praworządności przemawiają zatem zaumorzeniem tych należności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przez organy administracyjne przepisach prawa.

W tym miejscu wskazać należy, że szczegółowe zasady i tryb umarzania przez właściwy organ należności od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej reguluje obowiązujące w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. Nr 258, poz. 1747). Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 tego aktu należność pieniężna umarzana jest z urzędu, a zatem organ zobowiązany jest do jej umorzenia, o ile należność ta nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że kwota nienależnie pobranej płatności ustalona decyzją Prezesa ARiMR z dnia ... grudnia 2010 r. wynosiła ... zł. Kwota ta przekroczyła zatem równowartość 100 euro, ponieważ wyznaczony przez Europejski Bank Centralny kurs euro na dzień 30 listopada 2010 r. wynosił ... zł. W tej sytuacji, jak słusznie przyjęły organy należność ta nie podlega umorzeniu z urzędu, gdyż stanowi kwotę wyższą od ... zł.

Ponadto w przypadku całkowitej nieściągalności należności, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek o których stanowi §3 pkt 1 rozporządzenia organy agencji mają możliwość, a zatem nie są zobligowane do umorzenia z urzędu w całości lub w części należności. Zatem w przypadku spełnienia jednej z przesłanek określonych niniejszym przepisem organ może z urzędu ( a zatem nawet bez wniosku strony ) umorzyć należność przypadającą agencji płatniczej.

Przesłanki te są następujące :

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego;

2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

W ocenie Sądu okoliczności na które powoływał się skarżący, organ zasadnie

uznał (zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r.,)

że nie stanowią samodzielnych przesłanek umorzenia kwoty nienależnie pobranych

płatności, ustalonych skarżącej decyzją Prezesa ARiMR z dnia ... grudnia 2010 r.

Nie mniej jednak uznać należy, że wskazane przez stronę okoliczności podlegają

ocenie w świetle przesłanek o których mowa w § 3 pkt 5-6 rozporządzenia. Odnosząc się zatem do zaistnienia w przedmiotowej sprawie określonej w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. przesłanki umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności należy stwierdzić, iż na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. W tym miejscu WSA zgadza się z dokonaną przez organy płatnicze oceną, że sytuacja materialna, w której znajduje się skarżący, nie uzasadnia uznania wniosku pod kątem spełnienia omawianej wyżej przesłanki, w sytuacji gdy stały dochód w postaci emerytury w kwocie ... zł, posiadania gospodarstwa o pow. ok. ... ha oraz ciągnika, nie dają podstaw do przypuszczenia, iż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności.

Zdaniem WSA, w okolicznościach niniejszej sprawy organy płatnicze prawidłowo uznały, że nie zachodzą przesłanki wskazane w § 3 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., uzasadniające możliwość umorzenia przedmiotowej należności.

Wskazać należy, że organy administracyjne rozpoznajac niniejszą sprawę zasadnie zwrociły uwagę na to, że zarówno agencja płatnicza, jak również Instytucja Zarządzająca – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zobligowane są do ochrony interesów budżetu wspólnotowego, zapobiegania i należytego traktowania każdej nieprawidłowości popełnionej przez beneficjenta pomocy. Przepis art. 5a rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23.06.2006 r., str. 90, z późn. zm.), wskazuje na uprawnienie państwa członkowskiego do podjęcia decyzji o niekontynuowaniu windykacji, jeżeli kwota nienależnie wypłacona rolnikowi nie przekracza 100 euro w ramach jednego programu pomocy. Z powyższego wynika, iż państwo członkowskie zobowiązane jest do bezwzględnego dochodzenia należności. Tym samym przesłanki dające możliowość umorzenia należnosci interpretować należy ściśle. Ponadto zauważyć należy,że nawet zaistnienie którejkolwiek z nich daje jedynie organowi możliwość skorzystania z rezygnacji z dochodzenia należnosci, nie stanowi zaś obowiązku umorzenia takiej należności.

Jesli chodzi o argumenty skarżącego odwołujące się do ewentualnej przyszłej konieczności alimentacji jego żony oraz tego, iż powstała należność była wynikiem powodzi uznać należy, że pozostają one bez wpływu na ocenę kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Alimentacja, o której skarżący mówi miałaby mieć miejsce dopiero w przyszłości. Trudno więc oceniać ją jako zdarzenie przyszłe i niepewne. Jeśli chodzi natomiast o powódź to charakterystyczne jest to, że skarżący mówi o niej dopiero w skardze co uzasadnia twierdzenie, iż jest to okoliczność przywołana wyłącznie na użytek skargi.

Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznał bowiem, że zarówno ustalenia faktyczne organów jak i wnioski wysnute na ich podstawie były prawidłowe, stąd żaden z zarzutów opianych w skardze nie mógł być uwzględniony.