Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 146/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi E. C. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku E. C. z dnia [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku E. C. z dnia [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz E. C. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. z dnia [...] września 2023 r. E. F. "P. i D." w C. (dalej: skarżąca, strona), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

- przekazania dwustronnych skanów wszystkich delegacji wystawionych w Urzędzie Gminy I. na wyjazdy służbowe w wymienionych w skardze okresach w latach 2020-2023,

- przekazania dwustronnych skanów faktur za pobyty hotelowe związane z delegacjami wystawionymi w Urzędzie Gminy I. w tych samych okresach.

Skarżąca wskazała, że [...] sierpnia 2023r. otrzymała cześć dokumentów o podanych numerach, ale nie są to wszystkie numery w ujęciu narastającym, stąd jej wniosek, że nie wszystkie dokumenty zostały dostarczone. Wniosła zatem o przesłanie pozostałych, wyczerpujących numerację narastająco.

Strona oświadczyła, że wniosła o udostępnienie żądanych informacji za pomocą poczty elektronicznej z podpisem elektronicznym na wskazany przez nią adres. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił brakujących informacji.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2023 r. Wójt Gminy wyjaśnił, że na wezwanie przesłał delegacje, które stanowiły koszt dla jednostki. Na skutek żądania przesłania pozostałych dokumentów oświadczył, że w załączeniu przesyła wszystkie i zaznaczył, że dokumenty te przesłano również skarżącej. Odpis odpowiedzi na skargę Sąd przesłał skarżącej 12. 12. 2023 r. na adres e-mail skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej "p.p.s.a.").

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej "u.d.i.p.") podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu.

Na gruncie wyżej wskazanych przepisów, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany taką informacją nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też, że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/21).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną. W art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez tę stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu [...] stycznia 2023 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

- przekazania dwustronnych skanów delegacji wystawionych w Urzędzie Gminy I. na wyjazdy służbowe w podanych okresach,

- przekazania dwustronnych skanów faktur za pobyty hotelowe związane z delegacjami wystawionymi w Urzędzie Gminy I. w tych samych okresach.

W przedmiotowej sprawie nie było sporne, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie budzi również wątpliwości i nie jest w sprawie kwestionowane, że żądania zawarte we wniosku dotyczą informacji publicznej, gdyż dotyczą wydatkowania środków publicznych. W świetle powyższego, organ, do którego skierowano wniosek winien podjąć działania w celu jego załatwienia i udostępnić stronie żądaną informację w terminie nie późniejszym niż 14 dni od daty otrzymania wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskowana informacja publiczna została częściowo udostępniona [...] sierpnia 2023 r. (nastąpiło to po uprzednich decyzjach o odmowie udostępnienia informacji publicznej), a w pozostałej części po wniesieniu skargi.

Nastąpiło to więc po upływie ustawowego terminu do rozpoznania wniosku strony. Oznacza to jednak, że organ nie pozostaje już w bezczynności i bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie go do załatwienia wniosku skarżącej, albowiem przedmiot postępowania sądowego, jakim była bezczynność strony przeciwnej, przestał istnieć w dacie orzekania.

Wskazać przy tym należy, że podjęcie działania przez podmiot, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu temu podmiotowi grzywny. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając charakter bezczynności organu z tego punktu widzenia, wcześniejsze decyzje o odmowie udzielenia informacji, nie pozwalają na negatywną ocenę w przedmiocie stopnia naruszenia prawa, gdyż wydanie aktu usuwa stan bezczynności. Decyzja została wydana [...] lutego 2023 r. Decyzja ta została uchylona [...] maja 2023 r. Kolejną decyzję organ wydał [...] czerwca 2023 r., która została uchylona [...] sierpnia 2023r. Następnie, dnia [...] sierpnia 2023 r. Wójt udostępnił opisaną część dokumentacji i po wniesieniu skargi, pozostałą.

Nie należy do okresu bezczynności włączać okresu związanego z ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie wydania decyzji. Ocenie podlega zatem okres od [...] sierpnia 2023 r. Skargę wniesiono [...] września 2023 r. Po wpłynięciu skargi, organ udostępnił resztę dokumentów.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu była wynikiem celowego i niezgodnego z prawem działania.

Z podanych powodów Sąd w pkt 1 wyroku, na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. W sytuacji załatwienia sprawy po wniesieniu skargi na bezczynność organu sąd umarza postępowanie, jednak wyłącznie w zakresie przewidzianego art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. środka w postaci zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł w pkt 3 wyroku o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącej. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził w pkt 2 wyroku, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości [...] zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi.