Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1361/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia ... kwietnia 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia pobranego zasiłku chorobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia pobranego zasiłku chorobowego.

W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, wniosek ten jest uzasadniony okolicznościami zaistniałymi w sprawie. Wskazał, że zgodnie z postanowieniem NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt. II FZ 358/12 Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub nakazy określonego zachowania, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Zwrócił uwagę, że zastosowanie się przez Skarżącą do zaskarżonej decyzji, a więc jej wykonanie wiązałoby się dla skarżącej z trudnymi do odwróceni skutkami. Decyzja ma charakter ostateczny. Wszczęcie przez organ postępowania egzekucyjnego zwiększyłoby tylko zadłużenie Skarżącej i może ją narazi na dodatkowe koszty komornika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą

z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1307 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również

m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, opubl. w Lex pod nr 837880, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, opubl. w Lex pod nr 1070497, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217).

W tym miejscu należy zauważyć, że przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca umorzenia pobranego zasiłku chorobowego, a jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności.

Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07 (opubl. w Lex pod nr 471074), wyjaśniając, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, opubl. w Lex pod nr 493905). Wypada także zauważyć, że instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 762/11, opubl. w Lex pod nr 1151471).

Ponieważ decyzja odmawiająca umorzenia pobranego zasiłku chorobowego nie podlega wykonaniu przez organ, należało zatem odmówić wstrzymania jej wykonania.

Wskazać również należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca reprezentowana` przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała również żadnych przesłanek zastosowania tego środka.

Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.