Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 29/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku odpadów komunalnych wraz ze stacją przeładunkową odpadów komunalnych i budowlanych w S. przy ul. [...], na działkach o nr ewidencyjnych [...].

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało na następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz Miasta S. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku odpadów komunalnych wraz ze stacją przeładunkową odpadów komunalnych i budowlanych w S. przy ul. [...], na działkach o nr ewidencyjnych [...].

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2013r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Miasta S. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyżej opisanego przedsięwzięcia wskazując, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia - jako przedsięwzięcia nowego - jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu byłego [...] i opublikowaną w Dz. Urz. [...] z 2013 r. poz. [...] w dniu [...] listopada 2013 r. Powyższe zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz,1235z późn. zm.) stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego.

W odwołaniu o powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. wskazała na prowadzenie przewlekle postępowania wszczętego na wniosek odwołującego złożony w dniu 7 stycznia 2011 r. i wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem związanego, deklaratywnego charakteru decyzji środowiskowej oraz z powołaniem się na przepisy planu miejscowego obowiązującego od listopada 2013 r. tj. pomimo spełnienia przez odwołującego się wszelkich wymaganych prawem wymogów jej wydania, co najmniej w dniu [...] lutego 2013 r.

Odwołująca spółka wskazała ponadto na wydanie pierwszej merytorycznej decyzji w sprawie po ponad dwóch latach od spełnienia wszelkich przewidzianych prawem wymogów jej wydania, w tym zakończenia wszelkich wymaganych ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko uzgodnień i opinii dotyczących realizowanego przedsięwzięcia, która to decyzja w sposób oczywisty naruszała prawo, czyniąc za podstawę rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie postanowienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - aktu który nie jest przepisem prawa miejscowego.

Rozpatrując powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, w przypadku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Istota tej zasady sprowadza się więc do możliwości dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia tej samej sprawy.

Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach kpa, a także jak w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227).

W myśl art. 71 ust. 1 powyższej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei ust. 2 powyższego artykułu stanowi, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

- przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

- przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Planowane przedsięwzięcie jest zaliczone, zgodnie § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Dz.U. Nr 213, poz. 1397), do mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z przepisami do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów; punkty do zbierania lub przeładunku złomu.

W świetle art 80 ust. 2 powyższej ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

Organ odwoławczy podkreślił, że z postanowień art. 80 ust. 2 powyższej ustawy wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

Rada Miejska w S. podjęła w dniu [...] października 2013 r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu byłego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r. poz. [...] z [...] listopada 2013 r.).

Teren, na którym jest planowane do realizacji przedsięwzięcie oznaczony został w powyższym miejscowym planie symbolem 5.130 PU - tereny koncentracji zabudowy produkcyjno - usługowej na poprzemysłowym terenie byłych [...] Zakładów [...].

Zgodnie z § 2 ust. 1 powyższej uchwały obszar ten przeznaczony jest pod realizację zabudowy produkcyjnej lub usługowej (w tym składowej). Zgodnie z § 7 pkt 1 uchwały wyklucza się m.in. na omawianym obszarze jakichkolwiek przedsięwzięć związanych ze zbieraniem, odzyskiem, lub unieszkodliwianiem odpadów pochodzących spoza poszczególnych obszarów, za wyjątkiem obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolem 5.126 PU, 5.130 PU, 5.131 PU i 5.138 PU, w których dopuszcza się gospodarowanie odpadami w zakresie i terminach wynikających z obowiązujących w tych obszarach na dzień uchwalenia planu decyzji - zezwoleń, wydanych w trybie przepisów o odpadach.

Ponadto w świetle § 9 ust. 3 uchwały, wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] i podlega publikacji na stronie internetowej Gminy - Miasta S., zatem w dniu [...] listopada 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia zobligowany był do uwzględnienia postanowień powyższej uchwały.

Podkreśliło jednocześnie, że powszechnie przyjmuje się, że co do zasady stosuje się przepisy materialne obowiązujące w dacie wydania decyzji, o ile ustawodawca nie stanowi inaczej. Wynika to z ustanowionej w art. 7 Konstytucji RP, jak również w art. 6 kpa, zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa, to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, do którego zastosowany zostać powinien przepis obowiązujący w dniu orzekania. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi.

Zdaniem organu odwoławczego, Burmistrz Miasta S. prawidłowo uznał, iż w związku z zapisem na obszarze określonym symbolem 5.130 PU (teren, na którym przewidziana była realizacja planowanego przedsięwzięcia) wyłącznie dopuszczone jest gospodarowanie odpadami pochodzącymi spoza omawianego obszaru w zakresie i terminach wynikających z obowiązujących w tych obszarach na dzień uchwalenia planu decyzji - zezwoleń, wydanych w trybie przepisów o odpadach. Z tego względu lokalizacja planowanego przedsięwzięcia - jako przedsięwzięcia nowego - jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podkreśliło, że mimo, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia został złożony przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu byłego [...], to z uwagi na niezakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją przed jego wejściem w życie, jak również mając na uwadze brak przepisów przejściowych, które wyłączyłyby stosowanie przepisów tego planu, w stosunku po postępowań administracyjnych wszczętych przed jego uchwaleniem, to przepisy tego aktu prawa miejscowego musiały być uwzględnione w procesie decyzyjnym w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż dla innego podmiotu, w innym stanie faktyczno - prawnym, wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu zakładu przeładunku i segregacji odpadów komunalnych i budowlanych na działkach o nr ew. [...] przy ul. [...] w S., organ odwoławczy wskazał, że nie ma to wpływu na niniejsze postępowanie, nie wyłącza bowiem stosowania ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu byłego [...].

Podsumowując Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że wnioskodawca mając świadomość o toczącej się procedurze planistycznej i przewidywanych ustaleniach nie korzystał ze środków procesowych dyscyplinujących organ do terminowego załatwienia sprawy (zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, skarga na bezczynność/przewlekłość).

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) rażące naruszenie przepisu postępowania tj. art. 8 kpa regulującego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej poprzez:

- prowadzenie w sposób przewlekły postępowania wszczętego na wniosek skarżącego złożony w dniu 7 stycznia 2011 r. i wydanie w konsekwencji decyzji odmawiającej wydania skarżącemu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku odpadów komunalnych wraz ze stacją przeładunkową odpadów komunalnych i budowlanych w S. przy ul. [...], na działkach o nr ewidencyjnych [...], z pominięciem związanego, deklaratywnego charakteru decyzji środowiskowej oraz z powołaniem się na przepisy planu miejscowego obowiązującego od listopada 2013 r. tj. pomimo spełnienia przez skarżącego wszelkich wymaganych prawem wymogów jej wydania, już co najmniej w dniu [...] lutego 2013 r.

- wydanie pierwszej merytorycznej decyzji w sprawie po ponad dwóch latach od spełnienia przez skarżącego wszelkich przewidzianych prawem przesłanek jej wydania, w tym zakończenia wszelkich wymaganych ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku uzgodnień i opinii dotyczących realizowanego przedsięwzięcia, która to decyzja w sposób oczywisty naruszała prawo, biorąc za podstawę rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie postanowienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. aktu, który nie jest przepisem prawa miejscowego;

- informowanie skarżącego w toku postepowania o braku możliwości pozytywnego załatwienia sprawy, aż do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez to bezprawne nieterminowe jej załatwienie;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 kpa i 11 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak globalnego ustosunkowania się przez organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego, co pozostaje w sprzeczności z zasadą przekonywania i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;

3) naruszenie przepisu postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia;

4) naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przez jego błędną wykładnię i ustalenie, że plan miejscowy, który nie wszedł jeszcze w życie, w dacie w której skarżący spełnił wszystkie ustawowe wymogi wydania decyzji środowiskowej, a który to obowiązywał w dacie jej wydania, uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji w sprawie, gdyż wyklucza on możliwości realizacji inwestycji w zakresie gospodarki odpadami na terenach na których skarżący zamierzał zrealizować inwestycję;

5) naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 powyższej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewydanie decyzji środowiskowej pomimo, że wszelkie ustawowe wymogi jej wydania zostały spełnione przez skarżącego, co najmniej w roku 2011 r., co wobec związanego, deklaratoryjnego charakteru ww. decyzji obligowało organ pierwszej instancji do pozytywnego załatwienia sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka opisała stan faktyczny i prawny sprawy, rozwijając szczegółowo wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach kpa.

Matarialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 80 ust. 2 powyższej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję.

W sprawie nie jest kwestionowane, oraz nie budzi zastrzeżeń w ramach dokonywanej obecnie kontroli, że objęte wnioskiem działki znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla terenu byłego [...]. Teren, na którym jest planowane do realizacji przedsięwzięcie oznaczony został w powyższym miejscowym planie symbolem 5.130 PU - tereny koncentracji zabudowy produkcyjno - usługowej na poprzemysłowym terenie byłych [...] Zakładów [...].

Zgodnie z § 2 ust. 1 powyższej uchwały obszar ten przeznaczony jest pod realizację zabudowy produkcyjnej lub usługowej (w tym składowej). Zgodnie z § 7 pkt 1 uchwały wyklucza się m.in. na omawianym obszarze jakichkolwiek przedsięwzięć związanych ze zbieraniem, odzyskiem, lub unieszkodliwianiem odpadów pochodzących spoza poszczególnych obszarów, za wyjątkiem obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolem 5.126 PU, 5.130 PU, 5.131 PU i 5.138 PU, w których dopuszcza się gospodarowanie odpadami w zakresie i terminach wynikających z obowiązujących w tych obszarach na dzień uchwalenia planu decyzji - zezwoleń, wydanych w trybie przepisów o odpadach.

W świetle powyższych wywodów należy uznać, że w sprawie niniejszej organy administracji publicznej obu instancji dokonały właściwej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego regulacje nie pozwalają na odmienną ocenę przedsięwzięcia opisanego we wniosku. Prawidłowo też wydały rozstrzygnięcia na podstawie art. 80 ust. 2 powyższej ustawy.

Podkreślić należy, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i jego postanowienia wiążą zarówno organy, jak i strony postępowania. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez względu na jego przebieg, kończy się wydaniem decyzji w tym przedmiocie.

Skarżący w niniejszej prawie kwestionują prawidłowość prowadzenia postępowania przez organy administracji, wskazując, że w dacie składania wniosku nie obowiązywał miejscowy plan, a strona miała teoretycznie szanse na uzyskanie decyzji środowiskowej.

Wbrew zasadniczemu zarzutowi przedstawionemu przez stronę w skardze, do rozstrzygnięcia sprawy istotny jest stan faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji właściwego organu, a nie w jakiejkolwiek wcześniejszej fazie postępowania, w tym w dacie składania wniosku.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że powszechnie przyjmuje się, że co do zasady stosuje się przepisy materialne obowiązujące w dacie wydania decyzji, o ile ustawodawca nie stanowi inaczej. Wynika to z ustanowionej w art. 7 Konstytucji RP, jak również w art. 6 kpa zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa, to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, do którego zastosowany zostać powinien przepis obowiązujący w dniu orzekania. W tym kontekście nie mogą być uznane za zasadne zarzuty wskazane w skardze dotyczące naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o obywatelstwie polskim oraz art. 7 Konstytucji RP.

Pozostałe zarzuty dotyczące tak postępowania nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem pozostają bez wpływu na ustalenie niespełnienia warunku z art. 80 ust. 2 powyższej ustawy w zakresie zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu, a właśnie ta okoliczność stanowiła jedyną podstawę wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.