Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 77/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 905/22 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr 281/OPON/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 1 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 905/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona", "spółka") na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 1 kwietnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2022 r., poz. 351 z późn. zm., dalej: "p.b.") poprzez ich błędną wykładnię i zawężające określenie obszaru oddziaływania obiektu, z pominięciem w tym kręgu skarżącej, tj. w szczególności przyjęcie, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. są wyłącznie przepisy techniczne, podczas gdy przepisami odrębnymi mogą być, m.in. przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w Kodeksie cywilnym i innych ustawach, a w konsekwencji tego naruszenia przyjęcie prawidłowego wykluczenia przez Wojewodę skarżącej z kręgu stron przedmiotowego postępowania, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu zasady, że stroną postępowania winien być każdy właściciel nieruchomości sąsiedniej, na którego inwestycja może oddziaływać, nawet wówczas, gdy oddziaływanie mieści się w granicach dozwolonych prawem;

b) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez nieuwzględnienie ww. regulacji łącznie i pominięcie przez Sąd, przy ustalaniu obszaru oddziaływania, a tym samy ustalaniu kręgu stron postępowania, regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. stanowiącej o obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora;

c) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a naruszenie art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd ww. regulacji łącznie i pominięcie przy ustalaniu obszaru oddziaływania, a tym samy ustalaniu kręgu stron postępowania, regulacji art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., które przy ocenie oddziaływania inwestycji na usprawiedliwione interesy osób trzecich, wymagają uwzględnienia całego zamierzenia budowlanego, pomijając samą potencjalność naruszenia, a nie tylko poszczególnych jego etapów;

d) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a naruszenie art. 285 ust. 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 z późn. zm., dalej jako: "k.c.") w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że obszar oddziaływania obiektu może być wyznaczony ograniczonym prawem rzeczowym, tj. obciążeniem nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, służebnościami – w tym przypadku służebnością drogową i służebnością parkingu, pomijając samą potencjalność naruszenia, a w konsekwencji tego naruszenia uznanie za prawidłowe wykluczenia spółki z kręgu stron postępowania;

e) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie § 18 i § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie") w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez ich błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że planowane posadowienie przez inwestora miejsc postojowych w pasie drogowym ul. [...] może być w kolizji z przepisami odnoszącymi się do lokalizacji zabudowy w określonej odległości od miejsc postojowych, co może wpływać na przesunięcie linii zabudowy inwestycji skarżącej, a tym samym na możliwość zabudowy nieruchomości skarżącej, pomijając samą potencjalność naruszenia, a w konsekwencji tego naruszenia uznanie za prawidłowe wykluczenia skarżącej z kręgu stron postępowania;

f) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. naruszenie § 13 i § 60 Rozporządzenia w zw. z art 28 ust. 2 w zw. z art 3 pkt 20 p.b. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycja nie może prowadzić do przesłaniania światła dla inwestycji planowanej przez skarżącą, a tym samym ograniczenia jej zabudowy, zwłaszcza biorąc pod uwagę intensywność planowanej inwestycji A. sp. z o.o., pomijając samą potencjalność naruszenia, a w konsekwencji tego naruszenia uznanie za prawidłowe wykluczenia skarżącej z kręgu stron postępowania;

g) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie § 23 Rozporządzenia w zw. z art 28 ust. 2 w zw. z art 3 pkt 20 p.b. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie przy weryfikacji obszaru oddziaływania inwestycji, podczas gdy z racji bezpośredniego sąsiedztwa inwestycji skarżąca winna móc dokonać analizy, czy zagospodarowanie terenu inwestycji nie spowoduje, że miejsca do gromadzenia odpadów stałych nie znajdą się w odległości mniejszej niż wymagane przepisem Rozporządzenia, pomijając samą potencjalność naruszenia, a w konsekwencji tego naruszenia uznanie za prawidłowe wykluczenia skarżącej z kręgu stron postępowania;

2. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie, tj.:

a) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), wyznaczających model gromadzenia i oceny materiału dowodowego, pozwalających na rzetelne ustalenie i rozstrzygnięcie sprawy, poprzez wadliwe uznanie, że decyzje organu I i II instancji zostały wydane bez naruszenia ww. regulacji, podczas gdy decyzje te obarczone są następującymi brakami/błędami:

- brakiem wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego w sprawie, a w efekcie przyjęcie, że nie zachodzi oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej w stopniu uzasadniającym uznanie, że skarżąca dysponuje interesem prawnym dającym jej status strony postępowania;

- brakiem wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego, w tym w szczególności nieuwzględnieniem całokształtu zamierzenia inwestycyjnego, określonego w projekcie zagospodarowania terenu – określającego co najmniej II etapy inwestycji, a w konsekwencji przyjęcie, że inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej,

- przyjęciem błędnych wniosków, iż okoliczność posadowienia pomiędzy nieruchomością skarżącej, a planowaną inwestycją czterokondygnacyjnego budynku niweluje oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej i tym samym możliwość jej zagospodarowania i zabudowy, podczas gdy istniejąca zabudowa jest pewną pośrednią barierą, lecz w niewielkim stopniu, w sytuacji, gdy planowana wysokość inwestycji to 22 m;

- przyznaniem nadmiernego waloru wyjaśnieniom inwestora względem wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, podczas gdy to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ustalenia obszaru oddziaływania obiektu;

- pominięciem faktu, że skarżąca jest w toku projektowania inwestycji na nieruchomości skarżącej, toteż zabudowa i zagospodarowanie nieruchomości skarżącej jest uzależnione od rodzaju inwestycji inwestora znajdującej się na nieruchomości inwestora, w tym również w zakresie uzgodnień komunikacyjnych, o które ubiegają się obaj inwestorzy, a które to de facto są konkurencyjne względem siebie jako sposoby przekształcenia pasa drogowego w myśl art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych;

b) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że Wojewoda dostatecznie wyjaśnił i uzasadnił przesłanki jakimi kierował się wydając decyzję umarzającą, a zwłaszcza wskazanie, że reprezentacja skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika mogłaby mieć wpływ na dekodowanie intencji organu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (art. 185 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 203 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zwrócono się o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W piśmie z 21 lipca 2023 r. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uczestnik postępowania A. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wskazując, że planowana inwestycja nie powoduje jakichkolwiek prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr ewid. [...]. Natomiast w piśmie z 20 sierpnia 2024 r. uczestnik postępowania wskazał, że powołane przez skarżącą zarzuty są oderwane od realiów niniejszej sprawy, bowiem parametry techniczne inwestycji powodują, że nie może ona nawet potencjalnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed Sądem pierwszej instancji.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Należy mieć przy tym na uwadze, że przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. może wynikać z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy - Prawo budowlane i przepisów odrębnych. Nie chodzi przy tym jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zagospodarowanie. Niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 403/21, z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1655/17, czy z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2352/16). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego tego typu oddziaływania spornej inwestycji skarżąca w toku postępowania nie wykazała.

Skarżąca legitymuje się prawem użytkowania wieczystego nieruchomości nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości inwestycyjnej. Spółce przysługuje służebność gruntowa przejścia, przejazdu i przesyłu przez drogę wewnętrzną posadowioną w zachodniej części działki inwestycyjnej nr ew. [...]. Jednakże – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – obszar tej służebności nie obejmuje obszaru działki nr ew. [...], na którym zaprojektowano roboty budowlane. Droga wewnętrza, do korzystania z której uprawniona jest skarżąca jest oddalona od projektowanego zamierzenia o ok. 150 metrów. Sporna inwestycja nie ma zatem wpływu na możliwość korzystania z przysługującej stronie służebności.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej dopuszczającego badanie potencjalnego, ale bliżej nieokreślonego i nieznajdującego odniesienia w obowiązujących przepisach oddziaływania. Pogląd przeciwny, prowadziłby do skutków jednoznacznie sprzecznych ze mianami ustawy – Prawo budowlane dokonanymi ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. nr 80, poz. 718) i powrotu do stanu sprzed tej zmiany, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjmowały co do zasady, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, bo inwestycja ta może w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na działkę sąsiednią (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2024 r., sygn. II OSK 1787/21). Zamierzenie inwestycyjne można skutecznie kwestionować wtedy, gdy ma się w sprawie interes prawny i to w takim zakresie w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego.

Niezasadne są również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia § 18 i § 19 Rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b.

Wyjaśnić należy, że § 18 Rozporządzenia nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej lecz odnosi się do obowiązku inwestora w zakresie konieczności zaprojektowania odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Ponadto miejsca postojowe zaprojektowane zostały poza obszarem przysługującej spółce służebności, tj. ponad 40 metrów od granicy z działką nr [...] (wzdłuż zachodnich elewacji projektowanych budynków, w pasie ulicy dojazdowej, prostopadłej do ul. [...]), co powoduje, że nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia § 19 Rozporządzenia. Wobec powyższego nie ma racji skarżąca wskazując na kolizję posadowienia miejsc postojowych z przepisami odnoszącymi się do lokalizacji zabudowy w określonej odległości od miejsc parkingowych. Powyższa kwestia została prawidłowo oceniona przez Sąd pierwszej instancji, a zarzuty przesunięcia linii zabudowy inwestycji skarżącej należało uznać za niezasadne.

Nie są także zasadne te z zarzutów kasacyjnych, w ramach których skarżąca stara się wykazać naruszenie § 13 i 60 Rozporządzenia zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. z uwagi na możliwość przesłaniania światła przez projektowany budynek. Argumentacji skarżącej przeczą parametry dotyczące wysokości projektowanego budynku, odległości od działki skarżącej, fakt oddzielenia inwestycji od nieruchomości spółki czterokondygnacyjnym budynkiem, a także pasem układu komunikacyjnego oraz znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy analiza nasłonecznienia oraz przesłaniania. Ponadto zarzut naruszenia § 13 Rozporządzenia można postawić w stosunku do istniejącej zabudowy, ponieważ interes podmiotu trzeciego występujący w obszarze oddziaływania inwestycji to interes, który da się jednoznacznie sparametryzować poprzez odniesienie do istniejącego zagospodarowania należącej do tego podmiotu działki, albo do działki, w stosunku do której konkretyzacja planów inwestycyjnych podmiotu trzeciego przyjęła postać decyzyjną (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 73/20). Powyższe okoliczności powodują, że rozważania skarżącej dotyczące ewentualnego zacienienia są bezprzedmiotowe.

Należy także zgodzić się z wyrażonym w zaskarżonym wyroku stanowiskiem co do lokalizacji miejsca do gromadzenia odpadów. Miejsce to zlokalizowane zostało w odległości znaczniej większej niż ta określona w § 23 Rozporządzenia i nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Natomiast subiektywne przekonanie skarżącej, że inwestycja może w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na jej nieruchomość nie oznacza, że jest ona stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przymiotu strony nie daje bowiem jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., a więc powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) wynikające z odrębnych przepisów (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1126/19). Wobec powyższego niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zarówno Wojewoda jak i Sąd pierwszej instancji nie pominęli kwestii obszaru oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia. Dokonali natomiast odmiennej niż spółka oceny zakresu przedmiotowego obszaru. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania materializuje się, gdy na podstawie konkretnych parametrów inwestycji konkretyzują się odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, wytyczające pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1787/21). Obszar oddziaływania może być również wyznaczony ograniczonym prawem rzeczowym, jednakże z uwagi na parametry służebności oraz spornej inwestycji, okoliczność obciążenia nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja służebnościami skarżącej nie przesądza o istnieniu interesu prawnego spółki. Wyrażone przez Sąd pierwszej instancji stanowisko odnośnie obszaru oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia prawidłowo wskazuje brak po stronie skarżącej, interesu prawnego w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Zatem argumentacja o braku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, czy też dotycząca naruszenia art. 285 ust. 1 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3.pkt 20 p.b. jest niezasadna.

Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące braku uwzględnienia całego zamierzenia budowlanego, tj. zarzuty naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. W przypadku inwestycji realizowanych etapowo krąg stron powinien być ustalony osobno dla każdego z postępowań w sprawie pozwolenia na budowę poszczególnych etapów (zob. wyrok NSA z 1 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1529/09). Obszar oddziaływania kolejnego etapu projektowanego przedsięwzięcia będzie ustalany w odrębnym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Wówczas ocena istnienia uzasadnionego interesu skarżącej może być odmienna od tej dokonanej w kontrolowanym postępowaniu. Chybione są również zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania, których naruszenia skarżąca upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji braku nienależytego wyjaśnienia przez organ okoliczności stanu faktycznego sprawy w zakresie uznania skarżącej za stronę postępowania. Samo subiektywne przekonanie strony o nieprawidłowej ocenie dowodów, nie może być podstawą skutecznego kwestionowania swobodnej oceny dowodów dokonywanej przez sąd. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo orzekł, że organ nie naruszył art. 7, art. 77, art. 11, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a., a materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania decyzji w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w tej sprawie, a w konsekwencji, że Wojewoda prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.