Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 344/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie sprawdzenia legalności budowy budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. (dalej: PINB) z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie sprawdzenia legalności budowy budynku z przeznaczeniem na zlewnię mleka na działce nr ewid. gr. [...] w miejscowości Ż. W. [...] gm. K.

Decyzja PWINB w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

PINB w W. M., na podstawie wniosku E. S. z dnia [...] września 2007 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie sprawdzenia legalności wybudowania budynku z przeznaczeniem na zbiornik mleka na działce o nr ewid. gr. [...] w Ż. W. Następnie postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - zakończenia postępowania sądowego o zniesienie współwłasności nieruchomości, toczącego się przed Sądem Rejonowym w W. M. Działający w trybie odwoławczym PWINB w B. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał ww. postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 199/08, oddalił skargę E. S. na ww. postanowienie.

Następnie M. S. wywiódł skargę o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego przywołanym powyżej wyrokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 43/11, oddalił tę skargę.

Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. (uzupełnionym dnia [...] listopada 2011 r.) M. S. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. o sprawdzenie legalności budowy budynku z przeznaczeniem na zbiornik mleka na działce nr 322/1 we wsi Ż. W., gm. K.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. PINB w W. M. poinformował M. S. o toczącym się postępowaniu o nr [...], wszczętym dnia [...] września 2007 r. z wniosku E. S. oraz o tym, że w tej sytuacji niedopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie nowego postępowania, gdyż byłoby to drugie postępowanie w tej samej sprawie. Ponadto PINB w W. M. zaznaczył, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie legalności budowy budynku zlewni mleka.

Wskutek złożonej przez M. S. skargi na bezczynność PINB w W. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. w sprawie o sygn. II SAB/Bk 27/12 zobowiązał PINB w W. M. do wydania aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r. - w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt administracyjnych.

Realizując powyższy wyrok, organ dnia [...] stycznia 2013 r. wydał postanowienie (znak [...]) odmawiające wszczęcia na wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r. postępowania w sprawie sprawdzenia legalności budowy budynku z przeznaczeniem na zbiornik na mleko, na działce nr ewid. gr. [...] we wsi Ż. W.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ zauważył, że toczy się już postępowanie w sprawie sprawdzenia legalności budowy zlewni mleka, a zatem niedopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania w tej samej sprawie.

Zażalenie na ww. postanowienie złożył M. S.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie niedopuszczalne jest wszczęcie nowego postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie legalności wybudowania budynku z przeznaczeniem na zbiornik mleka na działce o nr ewid. gr. [...]w Ż. W. jest bowiem w toku. Zostało ono wszczęte przez PINB w W. M. i chociaż pozostaje zawieszone, to z punktu widzenia kodeksu postępowania administracyjnego sprzeczne z prawem jest wszczynanie w tym samym przedmiocie nowego, konkurencyjnego postępowania administracyjnego. Dlatego też PINB w W. M. prawidłowo wydał postanowienie na podstawie art. 61a k.p.a.

Odnosząc się do kwestii posiadania przez M. S. interesu prawnego w niniejszej sprawie, czyli legitymowania się statusem strony, organ odwoławczy zauważył, iż działka o nr [...], której współwłaścicielem jest M. S., graniczy bezpośrednio z działką o nr ewid. gr. [...]w miejscowości Ż. W. [...] gm. K.. Zatem w postępowaniu administracyjnym przed organami nadzoru budowlanego współwłaściciele działki o nr ewid. gr [...], tj. M. S. S., A. M. W. i E. A. S., mają status stron w sprawach związanych z zabudową działki o nr 322/1, na podstawie art. 28 k.p.a.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. S. wniósł w dniu [...] kwietnia 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zaskarżając ww. postanowienie, któremu zarzucił:

1/ naruszenie art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a. przez wydanie aktu administracyjnego bez podstawy prawnej i wbrew słusznemu żądaniu strony, czego wyrazem jest bezpodstawne stwierdzenie "sprzeczne z prawem jest wszczynanie w tym samym przedmiocie nowego postępowania",

2/ obrazę art. 61a § 1 i 2 k.p.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, kiedy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od strony i nigdy dotychczas z wniosku M. S. nie było prowadzone postępowanie w tym przedmiocie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia PINB w W. M..

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto stwierdzając, że M. S. przysługuje prawo do czynnego udziału w charakterze strony w już toczącym się postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. z dnia [...] stycznia 2013 r., które odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie sprawdzenia legalności budowy budynku z przeznaczeniem na zlewnię mleka na działce nr ewid. gr. [...] w miejscowości Ż. W. [...] gm. K.

Na samym początku podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wydając wyrok z dnia 11 września 2008 r. w sprawie II SA/Bk 199/08 zbadał legalność postanowienia PWINB w B. z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie sprawdzenia legalności przedmiotowej budowy. Wyrok ten jest prawomocny, a zatem zgodnie z art. 170 p.p.s.a., wiąże on nie tylko strony i sąd , który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe oznacza, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym orzeczeniem tym związane były organy administracji publicznej oraz strony, zaś w niniejszym postępowaniu sądowym – niniejszy Sąd.

Zauważenia także wymaga, że zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym, na tym etapie postępowania, M. S. nie występował jako strona. Sytuacja ta jednak uległa zmianie, gdyż w dniu [...] stycznia 2011 r. M. S. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 11 września 2008 r. w sprawie II SA/Bk 199/08. Po jej rozpoznaniu, WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r. w sprawie II SA/Bk 43/11, skargę oddalił, ale wyjaśnił, że kwestie podnoszone przez M. S. iż winien on mieć status strony w toczącym się postępowaniu legalizacyjnym, mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Oceniając wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r. o wszczęcie kolejnego postępowania legalizacyjnego dotyczącego tego samego obiektu budowlanego, PINB w W. M. dalej stał na stanowisku, że M. S. nie jest stroną postępowania w sprawie legalności tego obiektu. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 25 października 2012 r. w sprawie II SAB/Bk 27/12 stwierdził bezczynność tego organu i zobowiązał go do wydania aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r., jednakże nie wypowiedział się odnośnie faktu, czy skarżącemu przysługuje status strony w sprawie dotyczącej legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego.

PINB w W. M. w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2013 r., w ramach rozpoznania wniosku M. S. z dnia [...] października 2011 r., odmówił wszczęcia kolejnego postępowania legalizacyjnego dotyczącego tego samego obiektu budowlanego argumentując to zarówno niedopuszczalnością wszczynania i prowadzenia kolejnego postępowania legalizacyjnego w tej samej sprawie, jak i brakiem statusu strony w tym postępowaniu.

Rozpoznając zażalenie od powyższego postanowienia, PWINB w B. w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. podzielił argumenty PINB w W. M. odnośnie niedopuszczalności wszczynania i prowadzenia kolejnego postępowania legalizacyjnego w tej samej sprawie, stanął jednak na odmiennym niż organ I instancji stanowisku, że M. S., jako właściciel sąsiedniej nieruchomości na mocy art. 28 k.p.a. ma status strony w toczącym się już postępowaniu legalizacyjnym (obecnie zawieszonym).

W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe i to w zakresie obu poruszanych kwestii. O tym, kto może być stroną postępowania administracyjnego stanowi art. 28 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest już stanowisko, że o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Inaczej mówiąc, aby mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym należy wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku, w oparciu o który można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby lub żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Wypada tez podkreślić, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuacją prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 82/11).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, przy rozstrzyganiu o przymiocie skarżącego jako strony należało odpowiedzieć m. in. na pytanie, czy objęte postępowaniem roboty budowlane mogły mieć wpływ na sposób korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości. W tym względzie nie ma przesądzającego znaczenia okoliczność, czy sam charakter prowadzonych robót oddziałuje negatywnie na nieruchomość skarżącego, ale czy w związku z ich wykonaniem może dojść do zmiany sposobu oddziaływania obiektu budowlanego, którego te roboty dotyczą. W tej sytuacji skarżący jako sąsiad może być "wyprzedzająco" zainteresowany potencjalnym oddziaływaniem obiektu budowlanego położonego na nieruchomości sąsiedniej, blisko od granicy jego działki. Prawo takie można wyprowadzić chociażby z treści art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego w sytuacji, gdy obiekt budowlany objęty spornymi robotami budowlanymi jest położony blisko granicy z nieruchomością skarżącego, co może ewentualnie ograniczać możliwość jej wykorzystania zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/GL 833/12).

Z przyczyn powyższych stwierdzić więc należy, że skarżący M. S. jest stroną toczącego się postępowania legalizacyjnego w sprawie wszczętej z wniosku E. S. z dnia [...] września 2007 r.

W ocenie Sądu, niezasadne są natomiast zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy przy wydawaniu postanowień art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. oraz art. 61a § 1 i 2 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, organy orzekły prawidłowo stosując wskazane przepisy. Z art. 61a § 1 k.p.a. wynika między innymi, że gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zdaniem Sądu, stan sprawy uzasadniał zastosowanie ww. art. 61a § 1 k.p.a. w związku z zaistnieniem przesłanki w postaci już toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie, którą to przesłankę należy zaliczyć do innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że przyczyny, o których mowa w cytowanym przepisie, nie zostały w ustawie skonkretyzowane. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym jednolicie się przyjmuje, że należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/GL 1161/12 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 487/12).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornym jest, że toczy się już postępowanie administracyjne z wniosku E. S. z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej dokonanej przez B. M., R. M. i S. M. w postaci wybudowania budynku z przeznaczeniem na zbiornik mleka na działce o nr ewid. gr. [...]w Ż. W. Stroną tego postępowania, co potwierdza w sprawie niniejszej nawet pełnomocnik skarżącego M. S. – E. S., jest także M. S. Składając zatem wniosek z dnia [...] października 2011 r., skarżącemu M. S. chodzi więc o wszczęcie kolejnego postępowania legalizacyjnego w tej samej sprawie, w którym wystąpiłyby te same strony oraz byłby tożsamy przedmiot postępowania. Z jednej strony twierdzi on, że jest stroną w postępowaniu legalizacyjnym wszczętym na wniosek E. S. z dnia [...] września 2007 r., z drugiej zaś uważa, że zachodzą różnice podmiotowe pomiędzy obydwoma postępowaniami. Dodatkowo podejmuje on próbę wykazania różnic przedmiotowych obu spraw sprowadzając je do tego, że udział w trwającym postępowaniu legalizacyjnym w charakterze strony E. S. uzasadniony jest faktem bycia przez niego współwłaścicielem działki, na której samowola budowlana powstała, zaś udział w tym samym postępowaniu M. S. w charakterze strony wynika z faktu bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości, na której powstała ta samowola budowlana.

Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącego jest niezasadne i wynika z niewłaściwego rozumienia pojęcia "toczenia się postępowania w tej samej sprawie administracyjnej". Sprawa administracyjna to sprawa o charakterze niespornym w tym sensie, iż nie polega ona na sporze o prawa między równorzędnymi prawnie podmiotami, natomiast dotyczy ustalenia w drodze stosowania normy materialnej, o powszechnej mocy obowiązującej, sytuacji prawnej podmiotu na jego żądanie lub z urzędu (por. W. Dawidowicz: Z problematyki decyzji organów administracji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, PIP 1984, Nr 10, s. 5). Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Elementy podmiotowe sprawy administracyjnej to podmioty, które mają w danej sprawie interes prawny lub obowiązek prawny zgodnie z art. 28 k.p.a. Pod względem zaś przedmiotowym na sprawę administracyjną składa się treść żądania uprawnienia lub treść obowiązku oraz podstawa prawna i stan faktyczny (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. prof. dr hab. B. Adamiak i prof. dr. hab. J. Borkowskiego, wydanie 8, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 355). O tym więc, czy inne postępowanie już się toczy decyduje tożsamość przedmiotowa i podmiotowa postępowania trwającego z tym, które ma być oddzielnie wszczęte. Skarżący w sposób nieuprawniony próbuje dołączyć do tego rozróżnienia trzecią przesłankę w postaci złożenia wniosku o wszczęcie postępowania przez ten sam podmiot.

W ocenie Sądu, stanowisko takie jest nieprawidłowe. Z art. 61 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. § 4 tego przepisu stanowi zaś, że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy powiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Powyższe oznacza zatem, że niezależnie od tego, czy postępowanie zostało wszczęte z urzędu, czy też na wniosek jednej, kilku lub wszystkich stron, mamy do czynienia z jednym i tym samym postępowaniem administracyjnym, w którym stronami są podmioty określone w art. 28 k.p.a. Nie jest zatem tak, jak tego chce skarżący, że strona na wniosek której wszczęto postępowanie administracyjne ma "swoje" postępowanie, a inna strona tego postępowania poprzez złożenie odrębnego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, w którym zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa z tym pierwszym postępowaniem, może posiadać inne "swoje" postępowanie w sprawie.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z sytuacją współuczestnictwa formalnego, o którym mowa w art. 62 k.p.a. Kryterium decydującym o tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z wielością stron w jednej sprawie, będzie kryterium wpływu ukształtowania sytuacji prawnej jednego podmiotu na sytuację prawną innego podmiotu. Postępowanie prowadzone w jednej sprawie administracyjnej kończy się zawsze wydaniem jednej decyzji administracyjnej.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 4 września 1981 r., sygn. akt II SA 52/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 83, że tożsamość przedmiotu postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem stron o spornych interesach ma ten skutek, że obowiązki tych stron należy ustalić w jednej sprawie, każde bowiem rozstrzygniecie organu administracji publicznej wpływa na sytuację prawną tych stron równocześnie, a wniesienie odwołania przez jedną stronę czyni decyzję organu I instancji rozstrzygnięciem nieostatecznym również dla drugiej ze stron.

Z taką sytuacją mamy do czynienia zarówno w sprawie administracyjnej toczącej się z wniosku E. S. z dnia [...] września 2007 r., gdzie jedno rozstrzygnięcie organu będzie miało wpływ na sytuację prawną wszystkich stron w nim występujących, jak również byłoby tak samo w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek M. S. z dnia [...] października 2011 r. Powyższe oznacza zatem, że niedopuszczalne jest w tym przypadku wszczynanie kolejnego postępowania administracyjnego, bo mogłyby zostać wydane dwie decyzje dotyczące tego samego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie administracyjnej.

Reasumując, zdaniem Sądu, postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone wnikliwie, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast chodzi o ocenę prawną wydanego orzeczenia, to należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.