Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1664/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [....] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Podaniem z dnia 13 lipca 2015 r. pz zwrócił się do Prezydenta Miasta [.] o przyznanie jednorazowej zapomogi pieniężnej z tytułu urodzenia w dniu 17 maja 215 r. dziecka – córki m.

Decyzją z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] odmówił przyznania żądanej pomocy uznając, że wnioskodawca nie spełnił kryterium dochodowego ustalonego w uchwale Rady Miasta [.] z dnia [.] lutego 2006 r. nr [.] /2006 w sprawie jednorazowej zapomogi finansowej z tytułu urodzenia dziecka, wynoszącego 550 zł netto na osobę w rodzinie. Dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 2947,43 zł, podczas gdy nie powinien przekroczyć 1650 zł. Złożył się na niego zasiłek rodzinny (77 zł) i zasiłek macierzyński (1037,10 zł). Ponadto w kwietniu 2015 r. wnioskodawca otrzymał na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej kwotę 22 000 zł od Powiatowego Urzędu Pracy w [.]. Z uwagi na jej wartość kwotę tę należało rozliczyć na 12 kolejnych miesięcy począwszy od miesiąca wypłaty i doliczyć do dochodu rodziny, także więc i w miesiącu poprzedzającym zgłoszenie wniosku o zapomogę.

W odwołaniu PZ zakwestionował doliczenie do dochodu dotacji otrzymanej na rozpoczęcie działalności gospodarczej, gdyż była ona przeznaczona na konkretny cel, a nie na utrzymanie rodziny. Musiał ją rozliczyć zgodnie z wcześniej złożonym oświadczeniem o celu przeznaczenia.

Decyzją z dnia [.] października 2015 r. nr [.], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wyjaśniło, że Rada Miasta [.] podjęła uchwałę w sprawie jednorazowej zapomogi finansowej z tytułu urodzenia dziecka na podstawie art. 22a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i określiła w niej kryteria przyznawania pomocy wypłacanej ze środków budżetu Miasta. Jednym z nich była konieczność spełnienia kryterium dochodowego ustalonego w kwocie 550 zł na osobę w rodzinie. Sposób obliczania dochodu reguluje art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Stanowi go suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszona o zobowiązania określone w art. 8 ust. 3 i nieuwzględniająca świadczeń z tytułów enumeratywnie wyliczonych w art. 8 ust. 4. Zgodnie z tymi przepisami prawidłowo za dochód uznano także 1/12 otrzymanej przez wnioskodawcę dotacji, jak tego wymaga art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, gdyż nie została ona wymieniona w wyłączeniach określonych w art. 8 ust. 3 i 4.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie PZ zakwestionował prawidłowość obliczenia dochodu jego rodziny i włączenia do niego dotacji otrzymanej od Urzędu Pracy. Dotację tę miał bowiem obowiązek wydatkować zgodnie z określonym przeznaczeniem, tj. na cele związane z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej i rozliczenia się z poczynionych wydatków. Nie mógł tych środków przeznaczyć na potrzeby rodziny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. – określanej dalej jako P.p.s.a.). Zgodnie z nim, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Kontroli Sądu poddano decyzje administracyjne w sprawie jednorazowej zapomogi pieniężnej z tytułu urodzenia dziecka przyznawanej przez Prezydenta Miasta [.] w ramach programu ustanowionego przez Radę Miasta [.] na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 114) w uchwale z dnia [.] lutego 2006 r. nr [.] /2006 w sprawie jednorazowej zapomogi finansowej z tytułu urodzenia dziecka.

W myśl przepisów art. 22a ustawy o świadczeniach rodzinnych, rada gminy w drodze uchwały może przyznać zamieszkałym na terenie jej działania osobom jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia ich dziecka. Szczegółowe zasady udzielania zapomogi określa uchwała rady gminy. Przyznana na tej podstawie może być tylko jedna zapomoga i jest ona finansowana ze środków własnych gminy. Do zapomogi tej nie stosuje się przepisów rozdziałów 4, 6 i 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W uchwale Rady Miasta [.] z dnia [.] lutego 2006 r. postanowiono, że z tytułu urodzenia żywego dziecka zapomoga przysługuje ze środków budżetu Miasta, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 550 zł ustalonej zgodnie z przepisami o pomocy społecznej, a wnioskodawca ma stały meldunek na terenie Miasta i mieszka w nim przez co najmniej rok przed zgłoszeniem wniosku. Wniosek należało złożyć w terminie 3 miesięcy od narodzin dziecka. Zapomoga wynosiła 1500 zł.

W przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm.) zasady ustalania dochodu, mającego w myśl uchwały Rady Miasta [.] nie przekroczyć 550 zł, kwalifikującego do otrzymania zapomogi, określone zostały w art. 8. W myśl ust. 3, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

W ust. 4 postanowiono, że do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się:

1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2) zasiłku celowego;

3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4) wartości świadczenia w naturze;

5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;

5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych;

6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego;

7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;

8) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka.

Ponadto, w myśl ust. 11, w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty:

1) kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej,

2) kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie

- kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.

Z niespornych między stronami i prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że córka skarżącego urodziła się 17 maja 215 r., a wniosek o zapomogę zgłoszono 13 lipca 2015 r., tak więc przed upływem 3 miesięcy. Skarżący posiadał meldunek stały na terenie Miasta [.] przez okres dłuższy niż rok przed złożeniem wniosku. Sporne jest jedynie to, czy skarżący spełnił kryterium dochodowe. W ocenie organów warunku tego nie spełnił, ponieważ dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 2947,43 zł, podczas gdy nie powinien przekroczyć 1650 zł (3 x 550 zł). Skarżący kwestionuje jednak uznanie za dochód otrzymanych jednorazowo w kwietniu 2015 r. środków w kwocie 22 000 zł na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej, przyznanych mu jako bezrobotnemu przez Powiatowy Urząd Pracy w [.]. Środki te zostały przez organy doliczone do dochodu rodziny w 1/12 części (1833,33 zł). W przeciwnym razie dochód rodziny wynosiłby 1114,10 zł (zasiłek rodzinny – 77 zł oraz zasiłek macierzyński – 1037,10 zł).

W ocenie Sądu organy dokonały wadliwego ustalenia dochodu rodziny skarżącego i w sposób nieuprawniony uwzględniły przy wyliczeniach środki otrzymane przez niego jednorazowo na podjęcie działalności gospodarczej w wysokości 22 000 zł na podstawie umowy z dnia 24 kwietnia 2015 r. Świadczenie to (dofinansowanie, jak stanowi art. 44 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) stanowiło bowiem sensu largo jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne w rozumieniu art. 8 ust. 4 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, przez co jego wykładnia może rodzić trudności, a znaczenie budzić wątpliwości. Nie można go jednak ograniczać wyłącznie do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przyznawanych na podstawie ustawy o pomocy społecznej, ponieważ wprost ograniczenie takie z tej ustawy nie wynika. Pod pojęciem tym mieścić się będą także inne bezzwrotne świadczenia pieniężne o charakterze osłonowym lub pomocowym z różnych tytułów i podstaw z zakresu zabezpieczenia społecznego przeznaczone zwykle na zaspokojenie określonych potrzeb, przyznawane osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, wynikającej zazwyczaj z niskich dochodów, np. gdy w rodzinie występuje bezrobocie lub nastąpiło zdarzenie losowe. Świadczenie socjalne może mieć charakter pomocy materialnej (por. art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin; § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin). Wymagane jest jednak, aby było to świadczenie pieniężne i jednorazowe, w odróżnieniu od świadczeń okresowych (por. art. 11c ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego) i niepieniężnych (por. art. 215 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej).

Dofinansowanie przyznane skarżącemu niewątpliwie w rozumieniu art. 8 ustawy o pomocy społecznej stanowiło dochód, którym jednak nie mógł on w pełni swobodnie dysponować, w szczególności przeznaczyć go na zaspokojenie potrzeb rodziny. Było to świadczenie pieniężne, jednorazowe, zasadniczo bezzwrotne, przyznane w związku z bezrobociem na konkretny cel – aktywizację zawodową. Z umowy z dnia 24 kwietnia 2015 r. wynika, że skarżący obowiązany był je wydatkować w terminie do 30 dni od podjęcia działalności, a to powinno nastąpić w terminie 45 dni od otrzymania środków. Musiał także złożyć rozliczenie z wydatkowanych środków i przedłożyć dowody zakupów. Cele wydatkowania określone zostały w § 1 ust. 3 umowy i były to: zakup sprzętu, oprogramowania, wyposażenia oraz pojazdu. Środki niewykorzystane, albo zwrócone lub odliczone w trybie określonym w ustawie o podatku od towarów i usług, podlegały zwrotowi. Bezrobotny zobowiązał się m.in. do prowadzenia działalności gospodarczej przez co najmniej 12 miesięcy i przez taki czas używania nabytych rzeczy i ich niezbywania i nieobciążania oraz niepodejmowania zatrudnienia. Środki wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem objęto obowiązkiem zwrotu wraz z odsetkami (§ 6 umowy). Powyższe postanowienia umowy odpowiadały wymaganiom określonym w przepisach art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 645) oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1041).

Nie ulega wątpliwości, że osoba pozostająca nie ze swej winy bez pracy powinna liczyć na pomoc państwa, do czego zobowiązuje m.in. dyspozycja art. 71 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy w nim zawarte stanowią, że Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Nie ulega wątpliwości, że na pomoc taką zasługuje rodzina, w której występuje bezrobocie. Ponadto, w myśl art. 18 Konstytucji, rodzina i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Władze publiczne prowadzą zaś politykę zmierzającą do pełnego, produktywnego zatrudnienia poprzez realizowanie programów zwalczania bezrobocia, w tym organizowanie i wspieranie poradnictwa i szkolenia zawodowego oraz robót publicznych i prac interwencyjnych (art. 65 ust. 5 Konstytucji).

Szereg odpowiednich instrumentów pomocowych, stanowiących realizację postulatów konstytucyjnych, przewiduje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mająca na celu m.in. aktywizację zawodową bezrobotnych. Dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej stanowi jeden z instrumentów rynku pracy wspierający podstawowe usługi rynku pracy. W myśl art. 46 ust. 1 pkt 2, starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu środków nie może przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

Warunki przyznawania dofinansowania określa ww. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. Z § 7 wynika, że może je otrzymać tylko taki bezrobotny, który w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku: a) nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie oraz udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a ustawy, b) nie przerwał z własnej winy szkolenia, stażu, realizacji indywidualnego planu działania, udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a ustawy, wykonywania prac społecznie użytecznych lub innej formy pomocy określonej w ustawie, c) po skierowaniu podjął szkolenie, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż, prace społecznie użyteczne lub inną formę pomocy określoną w ustawie. Chodzi zatem o osobę pozostającą bez pracy i zazwyczaj bez środków utrzymania (zob. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy). Dofinansowanie to ma więc charakter świadczenia socjalnego (pomocowego i osłonowego). Jest to świadczenie jednorazowe, zasadniczo bezzwrotne, pieniężne, z zakresu zabezpieczenia społecznego mającego na celu aktywizację zawodową bezrobotnego w celu nabycia zdolności samodzielnego utrzymywania się. Jego celem jest zwiększenie mobilności oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych (art. 46 ust. 6), przeciwdziałanie wykluczeniu z rynku pracy. Umożliwia rozpoczęcie prowadzenia własnej działalności gospodarczej osobie niezdolnej do samodzielnego poniesienia wymaganych nakładów z własnych środków. Przyznawane jest przed rozpoczęciem działalności z przeznaczeniem na jej uruchomienie i mogą się o nie ubiegać tylko ci bezrobotni, którzy wcześniej z niego nie korzystali (przyznawane jest jednorazowo). Jednocześnie bezrobotny nie ma wpływu na fakt ani wysokość poznawanej pomocy, ponieważ wniosek nie musi być uwzględniony, a ustawa określa tylko górną granicę ewentualnego wsparcia. Dofinansowanie to uznać zatem należało za jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne, gdyż biorąc pod uwagę powyższe rozważania mieści się ono w szerokim znaczeniu tego pojęcia, a jego cel nie pozwala na uwzględnienie w dochodach rodziny, które co do zasady mogą być przeznaczone na jej utrzymanie.

Problem kwalifikacji dofinansowania rozpoczęcia działalności gospodarczej dostrzeżony został już w orzecznictwie sądów administracyjnych, które opowiadają się za taką jego kwalifikacją, jak zaprezentowana wyżej (por. prawomocne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Ol 1324/14, w Szczecinie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Sz 454/14; wszystkie dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie zaznaczyć należy również, że zapomoga, o którą ubiega się skarżący, pomimo przyznawania na podstawie programu gminnego, jest świadczeniem rodzinnym, a nie świadczeniem z pomocy społecznej, choć zasadniczo także uzależnionym od spełnienia kryterium dochodowego. Jej celem jest wspieranie rodziny w utrzymaniu dziecka (pokrycia części wydatków związanych z jego utrzymaniem tuż po narodzinach) i jej przyznanie nie jest uzależnione od stanu majątkowego rodziny, a jedynie od wysokości bieżących dochodów z okresu zbliżonego do daty narodzin dziecka. W ustawie o świadczeniach rodzinnych brak natomiast takiej negatywnej przesłanki przyznania zapomogi, jak określona w art. 12 ustawy o pomocy społecznej w postaci posiadanego majątku (znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości).

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organy dokonując błędnej kwalifikacji dofinansowania rozpoczęcia działalności gospodarczej jako dochodu podlegającego uwzględnieniu przy ustalaniu dochodu rodziny w trybie art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, dokonały błędnego ustalenia dochodu rodziny skarżącego. Błędna wykładnia art. 8 ust. 4 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej spowodowała, że nie uznano tego dofinansowania za jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Zaistniały przeto podstawy do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 8 ust. 4 pkt 1 i 11 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Prowadząc ponownie postępowanie organy uwzględnią stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu, dokonają ponownego wyliczenia dochodu rodziny z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku i podejmą na tej podstawie stosowną decyzję rozstrzygając o żądaniu skarżącego w sprawie zapomogi.