Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2574/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 24 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 3 i 6a
journal: Dz.U. 2015 poz 614
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.
article: art. 133 § 1 zd. 1, art. 141 § 4, art. 206, art. 207 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 56 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędziowie NSA Andrzej Kuba Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Nadzoru Finansowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1764/15 w sprawie ze skargi R. S.A. z siedzibą w R. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od R. S.A. z siedzibą w R. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 2500 (dwa tysiące pięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1764/15, po rozpoznaniu skargi R. S.A. w R. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych, 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz 2/ zasądził na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na R. S.A. w R. karę pieniężną w wysokości 500.000 zł, wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382; powoływanej dalej jako: ustawa o ofercie), nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany ani do publicznej wiadomości informacji poufnej, powstałej najpóźniej w dniu [...] października 2011 r., o gotowości P. S.A. w W. do podjęcia rozmów na temat transakcji nabycia przez R. S.A. znacznego pakietu akcji spółki E. S.A. w K., której dokonano w dniu [...] grudnia 2011 r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła R. S.A.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy decyzję wydaną w I instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1257; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 433) oraz w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. W uzasadnieniu decyzji KNF stwierdziła, że R. jest spółką publiczną, której akcje notowane są na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. od [...] r. na dzień wydania niniejszej decyzji na rynku podstawowym. Jest podmiotem dominującymi w Grupie Kapitałowej R. Prowadzi działalność w zakresie projektowania i produkcji kotłów i urządzeń ochrony środowiska, oferując przy tym realizację bloków energetycznych opalanych paliwami kopalnymi. Obecnie Spółka wchodzi w skład Grupy Kapitałowej P. Podstawowym przedmiotem działalności [...] (obecnie w upadłości likwidacyjnej) w [...] r. były usługi produkcji budowlano-montażowej, generalnego wykonawstwa inwestycji, montażu, modernizacji, remontów urządzeń oraz instalacji energetycznych i przemysłowych, a głównymi odbiorcami jej usług były przedsiębiorstwa z branży energetyki zawodowej i przemysłowej, huty, koksownie oraz zakłady chemiczne.

W dniu [...] października 2011 r. Spółka, w odpowiedzi na pisemne zapytanie o możliwość zakupu posiadanych akcji [...], otrzymała od P. pismo z tego samego dnia, wyrażające gotowość P. do podjęcia z R. rozmów mających na celu ustalenie warunków biznesowych transakcji i struktury prawnej oraz harmonogramu transakcji sprzedaży akcji [...] i rozpoczęto negocjacje. W dniu [...] grudnia 2011 r. Spółka (kupujący) zawarła z P. (sprzedawca) umowę w sprawie sprzedaży akcji [...]. R. w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. (godz. 9:00), dotyczącym zawarcia umowy w sprawie nabycia akcji spółki [...] oraz nabycia akcji spółki [...], podając jako podstawę prawną art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie i kwalifikując umowę jako umowę znaczącą z uwagi na kryterium kapitałów własnych wskazała, że w dniu [...] grudnia 2011 r. zawarła ze spółką P. umowę, przedmiotem której jest określenie struktury sprzedaży akcji [...]. Raport bieżący dodatkowo zawierał informację o planowanym przeprowadzeniu przez R. [...] [...] [...] (w terminie dwóch miesięcy od dnia zawarcia umowy) i uzależnionych od wyniku tego badania uprawnieniach Spółki do uzyskania rekompensaty ze strony P. maksymalnie do kwoty 20.000.000 zł, o przysługującym P. do końca 2012 r. prawie odkupu akcji, o braku postanowień co do kar umownych. Pozostałe informacje dotyczyły technicznych aspektów transakcji oraz powiązań (w tym osobowych) z P.

Komisja Nadzoru Finansowego przytoczyła treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia i stwierdziła, że Spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany ani do publicznej wiadomości informacji poufnej o gotowości P. do podjęcia rozmów na temat zawarcia transakcji nabycia przez Spółkę znacznego pakietu akcji [...]. której dokonano w dniu [...] grudnia 2011 r. Zdaniem organu, powyższa informacja spełniała przesłanki pozwalające na uznanie jej za informację poufną, albowiem dotyczyła bezpośrednio Spółki - emitenta instrumentu finansowego - i była informacją precyzyjną w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie. Komisja argumentowała, że okoliczność polegająca na wyrażeniu przez P. gotowości podjęcia rozmów dotyczących nabycia akcji [...] (zidentyfikowana jako informacja poufna) była elementem procesu, w wyniku którego Spółka nabyła akcje [...], uzyskując jednocześnie status podmiotu, dominującego nad [...]. Wyrażenie gotowości prowadzenia negocjacji w przedmiocie nabycia akcji [...] stanowiło okoliczność ściśle związaną z urzeczywistnieniem ich nabycia w dniu [...] grudnia 2011 r. Informacja ta miała cechy informacji precyzyjnej, gdyż posiadany na tamten moment zasób informacji pozwalał już określić potencjalny jej wpływ na cenę akcji Spółki, pomimo, że był to jedynie jeden z etapów procesu mającego doprowadzić do zawarcia umowy. KNF stwierdziła ponadto, że informacja ta po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób mogłaby wpłynąć na cenę akcji R., gdyż racjonalny inwestor powinien uwzględnić przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych dotyczących akcji Spółki planowane przez nią przejęcie [...] poprzez nabycie jej akcji. Co więcej informacja ta nigdy nie została przekazana do publicznej wiadomości.

Komisja wyjaśniła, że podstawą zastosowania sankcji jest fakt naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy o ofercie, tj. brak wykonania nałożonego na nią prawem obowiązku informacyjnego. Jako datę w której najpóźniej powstała opisana powyżej informacja poufna, określiła dzień [...] października 2011 r. W dalszej części uzasadnienia organ, wskazując na treść art. 96 ustawy o ofercie i dokonując analizy sytuacji finansowej spółki, szczegółowo uzasadnił wysokość nałożonej kary.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi i art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. jako podjęta przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem WSA, pomimo że ustawa Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wprost, iż Komisja Nadzoru Finansowego jest organem centralnym (ministrem w rozumieniu przepisów k.p.a.), to wniosek taki wyprowadzić należy z całościowej analizy przepisów tej ustawy. Komisja jest jedynym w państwie organem nadzoru nad rynkiem finansowym i w ramach tego nadzoru realizuje ustawowe zadania wobec podmiotów funkcjonujących na tym rynku w całym państwie, w szczególności rozstrzyga sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnych. Istotne znaczenie ma również to, że Komisja Nadzoru Finansowego jest organem kolegialnym, w skład którego wchodzą także ministrowie. Z uwagi na unormowania procedury administracyjnej zasadnicze znaczenie ma także to, że nie został wskazany żaden inny organ państwowy, który byłby właściwy w sprawach należących do zakresu działania Komisji Nadzoru Finansowego, a w szczególności nie został wskazany inny organ, który byłby organem wyższego stopnia w stosunku do Komisji. Z uwagi na brak określenia wprost, że KNF jest organem centralnym (ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.), konieczne było wskazanie, iż rozstrzygnięcia Komisji należy kwalifikować w postępowaniu administracyjnym jak decyzje ministra, a wobec tego nie przysługuje od nich odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd wskazał, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/09, wyrażono pogląd, iż art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma również zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Ponadto w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. o sygn. akt P 57/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. (...) w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. TK podzielił zatem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w ww. uchwale z dnia 22 lutego 2007 r. WSA podniósł również, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, stwierdził, iż jedynie piastun funkcji ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. nie podlega wyłączeniu, gdy - na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. - wydaje decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, pracownik organu upoważniony do działania w imieniu ministra nie może być uznany za osobę piastującą funkcję ministra, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nakazuje zaś wyłączenie się pracownika od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu decyzji w niższej instancji, a nakaz ten nie dotyczy ministrów, którzy prowadzą postępowanie w obu instancjach. Przepis art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. zawierający definicję, nie wskazuje, aby przez ministra rozumiał pracownika upoważnionego przez ten organ do działania w jego imieniu, bez względu na rangę tego pracownika. Zdaniem WSA, reguła określona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje zatem zastosowanie w każdym przypadku, gdy funkcje organu wykonuje upoważniony pracownik, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd podkreślił, że instytucja wyłączenia pracownika organu administracji publicznej jest jednym z elementów gwarancji prawa do obiektywnego, bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zatem wydanie decyzji po złożeniu wniosku o ponowne jej rozpatrzenie przez tę samą osobę niewątpliwie świadczy o uchybieniu tej gwarancji. Wydanie decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu na mocy art. 24 k.p.a. stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Z kolei jeżeli wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) ma obowiązek uwzględniając skargę, uchylić decyzję w całości albo w części.

Konkludując Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż zaskarżoną decyzję na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wydał W. K., jako osoba upoważniona do działania w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego. Brał on również udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] marca 2014 r. Obie decyzje KNF zostały zatem podpisane przez tę samą osobę, jednakże nie była to osoba o której mowa w art. 11 ust. 6a ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, stanowiącym, że w postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz członków Komisji. W związku z powyższym Sąd uznał, że wydanie decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie przez Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego czy też członków Komisji lecz przez osobę działającą z upoważnienia KNF, tę samą, która rozpoznała sprawę w I instancji narusza art. 24 § 1 ust. 5 k.p.a. w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zakwestionowanej decyzji.

Sąd I instancji nakazał organowi ponowne rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bez udziału pracownika podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji WSA nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze uznając, że zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne.

Skargę kasacyjną złożyła Komisja Nadzoru Finansowego, zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z dokumentów urzędowych, tj.: - wyciągu z protokołu Nr [...] posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] kwietnia 2015 r., na okoliczność podjęcia decyzji KNF z dnia [...] kwietnia 2015 r. na posiedzeniu Komisji oraz na okoliczność, że obradom Komisji w dniu [...] kwietnia 2015 r. przewodniczył Zastępca Przewodniczącego Komisji W. K.; - aktu powołania W. K. na stanowisko Zastępcy Przewodniczącego KNF.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania stanowiących uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., w sytuacji kiedy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym

przez KNF nie doszło do naruszenia:

- art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie po ponownym rozpatrzeniu sprawy

decyzji z [...] kwietnia 2015 r. przez działającą z upoważnienia KNF osobę, która podlegała wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.;

- art. 11 ust. 6a ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 614 ze zm.; dalej: ustawa o nadzorze) w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez podpisanie decyzji dnia z [...] kwietnia 2015 r. przez osobę upoważnioną do działania w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego, która podlegała wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję KNF z dnia [...] kwietnia 2015 r., w sytuacji, w której Sąd pierwszej instancji naruszył:

- art. 11 ust. 6a ustawy o nadzorze w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że osoba, która podpisała decyzję z [...] kwietnia 2015 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działająca w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego podlegała wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., tymczasem decyzja została podpisana przez Zastępcę Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego;

- art. 11 ust. 6a ustawy o nadzorze, poprzez przyjęcie, że osoba działająca w imieniu Komisji, która podpisała obie decyzję w sprawie nie jest osobą, o której mowa w art. 11 ust. 6a ustawy o nadzorze, tymczasem obydwie decyzje w sprawie zostały podpisane przez Zastępcę Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego;

- art. 11 ust. 3 ustawy o nadzorze, poprzez przyjęcie, że decyzja po ponownym rozpatrzeniu sprawy została podpisana z upoważnienia Komisji Nadzoru Finansowego, tymczasem decyzja została podjęta na posiedzeniu KNF i podpisana przez Zastępcę Przewodniczącego Komisji na podstawie ustawowego umocowania zawartego w art. 11 ust. 3 ustawy o nadzorze;

2) art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie części akt tzn. wyciągu z protokołu posiedzenia Komisji z dnia [...] marca 2015 r. i przyjęcie wbrew treści akt, że decyzje KNF z [...] marca 2014 r. została wydana przez pracownika organu z upoważnienia Komisji, podczas gdy w aktach postępowania administracyjnego znajduje się wyciąg z protokołu posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] marca 2014 r., z którego jednoznacznie wynika, iż decyzja Komisji została podjęta kolegialnie na jej posiedzeniu;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, że decyzja [...] marca 2014 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostały wydane przez pracownika działającego z upoważnienia Komisji Nadzoru Finansowego, tymczasem ww. decyzje zostały podjęte na posiedzeniu Komisji Nadzoru Finansowego i podpisane przez Zastępcę Przewodniczącego KNF na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy o nadzorze;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, że osoba która podpisała decyzję działała z upoważnienia Komisji, a więc należało do niej stosować przepisy dotyczące pracowników organu, tymczasem obie decyzje zostały podpisane przez W. K. członka organu kolegialnego (Komisji Nadzoru Finansowego) pełniącego funkcję Zastępcy Przewodniczącego KNF na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy o nadzorze.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie.

Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia przez WSA w Warszawie, iż zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydała ta sama osoba działająca z upoważnienia KNF (pracownik KNF), co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście należy zauważyć, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy wykazała, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego są usprawiedliwione.

Z akt administracyjnych przedstawionych w niniejszej sprawie wynika bowiem jednoznacznie, że (jak to zasadnie podkreślono w skardze kasacyjnej) w postępowaniu administracyjnym w sprawie R. S.A. zarówno decyzja z dnia [...] marca 2014 r., jak i decyzja po ponownym rozpatrzeniu sprawy z dnia [...] kwietnia 2015 r. zostały podjęte w formie uchwały przez Komisję Nadzory Finansowego (a zatem kolegialnie) na posiedzeniach odpowiednio w dniu [...] marca 2014 r. oraz [...] kwietnia 2015 r. Ponadto w aktach postępowania administracyjnego znajduje się wyciąg z protokołu posiedzenia KNF z dnia [...] marca 2014 r., z którego wynika zarówno w jakim składzie Komisja podjęła uchwały w sprawie decyzji w tej sprawie oraz że posiedzeniu przewodniczył Zastępca Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego W. K. Prawidłowo zauważył również kasator, że do skargi został załączony wyciąg z protokołu posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] kwietnia 2015 r., na którym została podjęta decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r., z którego wynika, że również temu posiedzeniu przewodniczył Zastępca Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego W. K.

Ponieważ art. 11 ust. 6a ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, który stanowi, że w postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ww. ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, został wprowadzony przez art. 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 73) i zaczął obowiązywać z dniem 30 stycznia 2015 r., to w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji organ zobowiązany był do jego stosowania. Z powyższego wynika, że wydane w sprawie decyzje, na podstawie art. 11 ust. 3 o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 621 ze zm.) mogły być w imieniu Komisji podpisane przez W. K., ponieważ w świetle tego unormowania uchwały w imieniu KNF podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego.

Powoduje to, że zasadne są zarzuty naruszenia art. 11 ust. 3 i ust. 6a ustawy o nadzorze w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a.

W konsekwencji za zasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez bezpodstawne zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez udziału pracownika podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazania co do dalszego postępowania były bowiem immanentnie związane z wyrażoną w zaskarżonym wyroku oceną prawną.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody i oceni ponownie - mając na uwadze wszystkie materiały i dowody znajdujące się w aktach sprawy – kwestię prawidłowości nałożenia przez KNF kary pieniężnej ze względu na stwierdzenie, że R. S.A. nie wykonała obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Swoje orzeczenie sąd wojewódzki prawidłowo uzasadni, uwzględniając wymogi, które stawia przed nim przepis art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania kasacyjnego należy podkreślić, że przy orzekaniu o zwrocie tych kosztów w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 206 i art. 207 § 2 p.p.s.a., wyrażające odpowiednio zasadę miarkowania kosztów postępowania oraz zasadę słuszności. Stosowanie tych przepisów, będących wyjątkiem od zasady finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania, zależy od uznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 207 § 2 p.p.s.a. pozwala na miarkowanie kosztów, więc odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub części w przypadkach szczególnie uzasadnionych.

Miarkując koszty postępowania kasacyjnego do wartość wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze specyfikę stanu faktycznego rozpoznanej sprawy. Swoimi działaniami organ administracji przyczynił się bowiem do powstania po stronie Sądu I instancji przekonania, co do istnienia podstaw do wyłączenia pracownika KNF, ponieważ jak to przyznano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, to przez pomyłkę pracownika sekretariatu KNF przy złożonych pod zapadłymi w sprawie decyzjami podpisach Zastępcy Przewodniczącego KNF W. K., w przypadku obu decyzji, została przystawiona pieczęć ,,z up. Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego", zamiast wskazania stanowiska Zastępcy Przewodniczącego KNF.