Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 90/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 18 listopada 2022 r. nr COF.OUR.6375.38944.2020 ŁD.SM.ZZ 03425602 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 18 listopada 2022 r., nr COF.OUR.6375.38944.2020 (ŁD.SM.ZZ 03425602) Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel lub organ) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej K.p.a.), art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm..; dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689.; dalej: ustawa abonamentowa) – po rozpoznaniu zażalenia J. L. (dalej: zobowiązany lub skarżący) na postanowienie własne z 2 października 2020 r., nr COF.OUR.6357.38944.2020 (WR.WG.P 03425602), którym za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, jeżeli jest wymagane:

- uchylił w części postanowienie z 2 października 2020 r, w zakresie orzeczenia co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

- uznał za uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

- utrzymał w mocy ww. postanowienie w pozostałym zakresie, tj.: uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Wierzyciel w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego wystawił w dniu 6 marca 2020 r. tytuł wykonawczy o nr 69691E1-58/WA/2020, obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r.

Organ egzekucyjny, któremu wierzyciel przekazał tytuł wykonawczy, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał wierzycielowi zarzuty zobowiązanego (pismo z 23 czerwca 2020 r.), w celu zajęcia stanowiska. Jednocześnie postanowieniem z 2 lipca 2020 r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec strony.

Stanowisko wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów zostało zawarte w postanowieniu z 2 października 2020 r., w którym postanowił uznać za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Wniesione przez zobowiązanego zażalenie nie zostało uwzględnione przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., który postanowieniem z 5 listopada 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 2 października 2020 r.

Zobowiązany złożył skargę na postanowienie z 5 listopada 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 322/21 uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (wyrok jest prawomocny).

Sąd rozstrzygał sprawę w zakresie dwóch podniesionych przez skarżącego zarzutów: nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.).

Zajmując się pierwszym z nich (nieistnieniem obowiązku) podniósł, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszono odbiornik RTV i dotyczyło to nieaktualnego już miejsca zamieszkania zobowiązanego. Okoliczność tę udokumentowano kopią "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" opatrzonego datą 7 stycznia 1980 r. Na formularzu tym wskazano adres: P. ul. [...] [...]. Natomiast kopia odcinka "Z" nr [...] z odciśniętą datą stempla - 4 sierpnia 1987 r., dowodzi że zobowiązany poinformował wierzyciela o zmianie swego miejsca zamieszkania. Zatem skarżący miał świadomość obowiązku zawiadomienia Poczty Polskiej o zmianie danych związanych z rejestracją odbiornika RTV. Wobec powyższego przyjął, że taka rejestracja miała miejsce. Zrodziło to więc obowiązek skarżącego do ponoszenia opłat abonamentowych. Sąd zgodził się z poglądem, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej, obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. Jednocześnie uznał, że skarżący nie dopełnił wymogów formalno-prawnych związanych z wyrejestrowaniem odbiornika RTV, co obligowało Pocztę Polską S.A. do nadania mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny.

Przechodząc do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., Sąd nie zgodził się z organem w kwestii doręczenia zobowiązanemu upomnienia nr [...] z 25 listopada 2019 r. Mianowicie przyjął, że nie doszło do skutecznego doręczenia upomnienia zobowiązanemu w warunkach art. 44 K.p.a. W konsekwencji uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. za zasadny.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (działając jako organ odwoławczy) ponownie rozpoznając sprawę – uwzględniając wyrok WSA w Gliwicach z 5 kwietnia 2022 r., I SA/Gl 322/21 – wydał postanowienie z 18 listopada 2022 r., w którym:

- uchylił w części postanowienie z 2 października 2020 r, w zakresie orzeczenia co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.,

- uznał za uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.,

- utrzymał w mocy ww. postanowienie w pozostałym zakresie, tj.: uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku.

Wierzyciel podkreślił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Natomiast do zaistnienia obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej nie jest wymagane zawarcie umowy cywilno-prawnej z Pocztą Polską S.A. (czy też z Telewizją Polską S.A.) ponieważ opłata wynika bezpośrednio z ustawy.

Dalej stwierdził, że bezspornie zgłoszona została przez zobowiązanego rejestracja odbiorników radiofonicznego/ telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] [...], [...] P. (kolejne adresy: ul. [...] [...], [...] P.; ul. [...] [...], [...] S.; ul. [...] [...], [...] P.). Poczta Polska S.A. przyjęła również prawidłową formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, gdyż skoro przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie normowały sposoby wysyłki, przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem (skoro poprzez dokonanie rejestracji abonent zobowiązany był do uiszczania opłaty abonamentowej).

Zaznaczył, że WSA w Gliwicach w wyroku z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt. I SA/GI 322/21 (po rozpatrzeniu skargi zobowiązanego) ocenił stanowisko wyrażone w postanowieniach wierzyciela w zakresie rozpatrzenia zarzutu nieistnienia obowiązku i zgodził się z prezentowanym stanowiskiem uznając, że wierzyciel prawidłowo uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku.

Odnosząc się natomiast do wniesionego zarzutu braku doręczenia upomnienia, jeżeli jest wymagane, powołując wyrok z 5 kwietnia 2022 r. (I SA/Gl 322/21), nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez wierzyciela w postanowieniu z 5 listopada 2020 r., że doszło do skutecznego doręczenia upomnienia w myśl art. 44 § 4 K.p.a. Respektując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznał zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art, 15 § 1 u.p.e.a. za uzasadniony.

Wierzyciel podkreślił, że stanowi to podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego numer 69691 El-58/WA/2020 z 6 marca 2020 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Dodał, że uznanie zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia za uzasadniony, nie przesądza o anulowaniu zaległości w opłatach abonamentowych, które mogą być dochodzone w kolejnym postępowaniu.

W skardze zobowiązany wniósł o oddalenie i uchylenie postanowienia z 18 listopada 2022 r. oraz o zwrot koszów postepowania.

Zaakcentował, że wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r. (I SA/GI 322/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił całe postanowienie, a nie jego część. Poczta Polska mogła odwołać się od ww. wyroku w ustawowym terminie, czego nie zrobiła, jednocześnie nie wykonała wyroku dopuszczając się jego zdaniem przestępstw.

Wskazał, że 29 września 2022 r. otrzymał od organu ponowne upomnienie (nr [...] z 26 września 2022 r.) opiewające na kwotę 113,51 zł, które prawie w 100% pokrywa się z upomnieniem i postanowieniami z 2020 r., oddalonymi prawomocnym wyrokiem. Z tego powodu złożył zawiadomienie do Prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu uznał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku. Podkreślił, że skarga w tym zakresie została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., w którym Sąd stwierdził, iż wierzyciel słusznie uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. Przyznał, że nie doręczono Skarżącemu upomnienia, zatem ten zarzut był zasadny, w związku z tym postanowienie wierzyciela z 5 listopada 2020 r., zostało uchylone.

Wniesiona skarga kwestionująca rozpatrzenie przez wierzyciela zarzutu nieistnienia obowiązku powinna być zatem odrzucona, powołał art. 170 i 171 P.p.s.a.

Wyjaśnił także, że Poczta Polska S.A. po dokonaniu aktualizacji danych, skierowała do zobowiązanego nowe upomnienie Nr [...] z dnia 26 września 2022 r., wzywające do dobrowolnego uregulowania zobowiązania z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od 01/2017 r. do 07/2020.

Odnosząc się do informacji dotyczącej złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa organ podał, że nie dysponuje informacją na temat rozstrzygnięcia w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej P.p.s.a.) – nie dała podstaw do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd działa w granicach związania wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 322/21, na podstawie art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wymieniony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16, dostępny, podobnie jak inne wskazane w uzasadnieniu orzeczenia, w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe.

Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018).

Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Podkreślenia wymaga, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji (bądź innego aktu czy czynności) do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Jednocześnie, w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że naruszenie przez organy administracyjne zasady związania oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności) (por. wyrok WSA w Gdańsku z 19 lipca 2023 r., I SA/Gd 344/23 i przywołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa).

Stwierdzić należy, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które pozwalałyby na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku tut. Sądu z 5 kwietnia 2022 r., I SA/Gl 322/21. Podkreślić więc ponownie należy, że nie tylko Sąd rozpoznając niniejszą sprawę ale także organ są związani ww. prawomocnym wyrokiem, w którym wypowiedział się i zarazem przesądził o następujących kwestiach.

Po pierwsze przyjął, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., tj. przed datą wprowadzenia zmian ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.).

W sprawie zatem mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.).

Po drugie uznał za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Sąd uznał, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszono odbiornik RTV i dotyczyło to nieaktualnego już miejsca zamieszkania zobowiązanego. Okoliczność tę udokumentowano kopią "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" opatrzonego datą 7 stycznia 1980 r. Na formularzu tym wskazano adres: P. ul. [...] [...]. Natomiast kopia odcinka "Z" nr [...] z odciśniętą datą stempla - 4 sierpnia 1987 r., dowodzi że zobowiązany poinformował wierzyciela o zmianie swego miejsca zamieszkania. Zatem skarżący miał świadomość obowiązku zawiadomienia Poczty Polskiej o zmianie danych związanych z rejestracją odbiornika RTV. Wobec powyższego przyjąć należy, że taka rejestracja miała miejsce. Zrodziło to więc obowiązek skarżącego do ponoszenia opłat abonamentowych. Skarżącego powiadomiono także o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Jednocześnie Sąd uznał, że skoro skarżący nie dopełnił wymogów formalno-prawnych związanych z wyrejestrowaniem odbiornika RTV, to Poczta Polska S.A., zobligowana była do nadania zobowiązanemu wspomnianego numeru. Dla istnienia obowiązku wnoszenia opłat, bez znaczenia jest kwestia potwierdzenia doręczenia, czy też nadania wspomnianego zawiadomienia, gdyż ma ono wyłącznie charakter informacyjny, a nie kreujący obowiązek.

Skarżący na obecnym etapie postępowania twierdzi, że skoro Sąd uchylił całe postanowienia z 5 listopada 2020 r., to rzeczą organu było odwołanie się od tego wyroku.

Powtórzyć zatem należy, że sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Wręcz odwrotnie jego powinnością jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania. Oznacza to − w zakresie podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku – że przyjęto argumentację organu za zasadną. Tak więc na obecnym etapie postępowania podniesione przez skarżącego zarzuty są chybione. Wbrew zarzutom skargi, w zakresie tej części rozstrzygnięcia to skarżącemu przysługiwała skarga kasacyjna do Sądu II instancji.

Zatem prawidłowo organ w tej części utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Po trzecie uznał za zasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku skutecznego doręczenia skarżącemu Upomnienia z 25 listopada 2019 r.

Organ uwzględniając zalecenia Sądu wskazane w wyroku z 5 kwietnia 2022 r. uchylił w części postanowienie z 2 października 2020 r, w zakresie orzeczenia co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i uznał za uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Skarżący w skardze podał, że otrzymał ponownie Upomnienie z 26 września 2022 r., które opiewa na kwotę 113,51 zł i prawie w 100% pokrywa się z poprzednim upomnieniem. Według skarżącego stanowi to próbę wyłudzenia tej samej kwoty.

Organ zaś poinformował, że na podstawie Upomnienia z 26 września 2022 r., wzywał skarżącego do dobrowolnego uregulowania zobowiązania z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2017 r. do lipca 2020 r.

Wyjaśnić więc należy, że należności z tytułu abonamentu RTV mają charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny, bowiem obowiązek ich uiszczania wynika z ustawy, a nie ma charakteru umownego. Tak więc na podstawie art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (zob. wyrok NSA z 27 maja 2020 r. sygn. akt I GSK 1668/19).

Na marginesie tej sprawy należy wspomnieć, że przed nowelizacją przepisów u.p.e.a., tj. przed 30 lipca 2020 r., upomnienie zobowiązanego było przesłanką dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego i jego brak stanowił przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazaną w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Zgodnie natomiast z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności.

Zatem w sytuacji, gdy umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, skutkuje to również wyeliminowaniem podjętych w ramach tych czynności środków egzekucyjnych. Wynikający z art. 60 § 1 u.p.e.a. skutek umorzenia postępowania egzekucyjnego, powoduje przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji, wywołuje skutek ex tunc. Wyjaśnić także należy, że przepis art. 60 § 1 u.p.e.a. nie różnicuje skutków umorzenia postępowania od rodzaju przesłanek umorzenia wymienionych w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 u.p.e.a. Umorzenie postępowania egzekucyjnego niezależnie bowiem od przyczyn powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, a to w konsekwencji skutkuje wyeliminowaniem środków egzekucyjnych podjętych w ramach tych czynności oraz przywróceniem stanu istniejącego przed zastosowaniem środków egzekucyjnych, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 60 § 1 zdanie drugie u.p.e.a. Zaznaczyć jednak należy, że kwestie te pozostają poza granicami rozstrzyganej sprawy.

W ramach tej sprawy Sąd mógł się wyłącznie wypowiedzieć w kwestii podniesionych zarzutów egzekucyjnych, tj. nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz braku doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.).

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.