Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 477/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, art. 14b par. 3, art. 14c par. 1-2, art. 14h, art. 165a par. 1, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2023 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.782.2022.2.OS w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 lutego 2023 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.782.2022.1.AG; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580,– (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 22 listopada 2022 r. W. B. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – art. 2 pkt 33 lub art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W opisie stanu faktycznego wskazała, iż w dniu 4 czerwca 2012 nabyła wraz z siostrą spadek po T. Ś., w skład którego wchodzą między innymi działki, których identyfikatory są przywołane we wniosku. Następnie chronologicznie przedstawiła zdarzenia jakie nastąpiły na przedmiotowych nieruchomościach od 2013 r. - ustalenia warunków zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych; zbycie niezabudowanych nieruchomości; zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości; ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego o rozbudowę sieci elektroenergetycznej; dzierżawa działek na powiększenie gospodarstwa rolnego; dział spadku po T. Ś.. Wnioskodawczyni wskazała, iż działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], nie posiadały planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale dla działki [...] została wydana decyzja indywidualna o warunkach zabudowy w związku z zamiarem budynków mieszkalnych (działka [...] jest wydzielona na poszerzenie drogi i jej własność przechodzi z mocy prawa na Gminę Z.). Z kolei działka [...] nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wydano dla niej decyzję o warunkach zabudowy - z wniosku przyszłych nabywców działki - w okresie po podpisaniu umowy przedwstępnej sprzedaży a przed zawarciem umowy przenoszącej własność. Działka [...] nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego gminy i nie została dla niej wydana indywidulna decyzja o warunkach zabudowy (działka powstała z działki [...], dla której nie było planu zagospodarowania przestrzennego ani indywidualnej decyzji o warunkach zabudowy), gdzie druga działka [...] powstała z działki [...] (była przeznaczona na poszerzenie drogi gminnej - przy czym postępowanie w tym zakresie toczyło się z urzędu). Natomiast działki [...] i [...] były objęte umową dzierżawy na cele rolne w okresie od 1 maja 2017 roku do 12 listopada 2022 roku.

Ponadto wnioskodawczyni zaznaczyła, iż nie prowadziła, nie prowadzi i nie zamierza prowadzić żadnej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług; nie przeznaczyła i nie zamierza przeznaczyć środków uzyskanych ze zbycia działek na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, lecz na potrzeby ściśle osobiste; nie prowadzi żadnych szczególnych działań marketingowych w celu pozyskania nabywców, poza zwyczajowymi ogłoszeniami zbywców okazjonalnie zbywających majątek osobisty; uzyskuje wyłącznie dochody z pracy w ramach stosunku pracy; zbywając wszystkie działki, o których mowa we wniosku (w takim stanie, jak są) zakończy aktywność w przedmiocie zbywania nieruchomości tego typu.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie - czy działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - dla których Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę – [...] - są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (przy czym działki zbyte - jak opisano wyżej - są lub będą wyłączone do nowych ksiąg wieczystych urządzonych dla nabywców)? Dalej wnioskodawczyni stwierdziła, że jeżeli organ zgodzi się ze stanowiskiem skarżącej - że przedmiotowe działki nie są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy - nie ma dalszych pytań w zakresie działek wymienionych wyżej. Jeżeli natomiast organ nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawczyni, że przedmiotowe działki nie są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, to wnioskodawczyni ma następujące warunkowe pytanie prawne - czy z tytułu zapadłej dostawy działki nr [...] i [...] oraz przyszłych dostaw działek nr: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] - jest (będzie) podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy oraz czy z tytułu zapadłej dostawy działki nr [...] wnioskodawczyni jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy ?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego wnioskodawczyni stwierdziła, że działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. W jej ocenie fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy dla niezabudowanej działki nr [...] (z podziału których powstały niezabudowane działki wymienione w zdaniu pierwszym) nie wpływa na kwestię uznania tych działek za "teren budowlany" w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Wydzielone działki nie są ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie są także objęte decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowe działki widnieją w ewidencji działek rolnych i klasyfikowane są jako grunty orne. Działki przez cały czas były i są niezabudowane.

Postanowieniem z 27 lutego 2023 r. Dyrektor KIS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej w zakresie pytania dotyczącego tego, czy działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie stanowią terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie zaskarżonym postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r.

Dyrektor KIS wskazał, iż z treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego – dotyczącego wnioskodawcy – dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Zakres żądanej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej wyznacza sformułowane we wniosku pytanie, natomiast jeśli pytanie nie spełnia wymogów formalnych umożliwiających wydanie interpretacji indywidulanej, organ wzywa stronę do uzupełnienia tego braku we wniosku. W wezwaniu proszono skarżącą m.in. o przeformułowanie postawionego we wniosku pytania nr 1. Wskazano, że pytanie nie spełnia warunków umożliwiających wydanie interpretacji na podstawie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zakres ww. pytania sprowadzał się wyłącznie do wyjaśnienia definicji pojęcia terenu budowlanego, natomiast nie odnosił się do kwestii mających na celu wyjaśnienie sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego do sprawy będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji - pytanie nie odnosiło się bowiem do konkretnych obowiązków podatkowych w zakresie skutków podatkowych wynikających z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni odmówiła przeformułowania pytania i stwierdziła, że oczekuje odpowiedzi na pytanie, czy działki wskazane we wniosku są terenem budowlanym w rozumieniu definicyjnym?

Dyrektor KIS uznał, że sama "definicja" nie może być przedmiotem interpretacji, bowiem interpretacja indywidualna musi odnosić się do skutków podatkowych - praw i obowiązków podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji. Wydanie interpretacji w przedmiocie zapytania dotyczącego definicji terenu budowlanego mogłoby rzutować na prawidłowe rozliczenie w ramach podatku VAT, niemniej jednak rozstrzygnięcie w niej zawarte nie odnosiłoby się do konkretnych, zindywidualizowanych skutków podatkowych wynikających z przedstawionego zdarzenia. Przedmiotem interpretacji mogą być takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Innymi słowy, przedmiotem interpretacji mogą być sprawy związane z zastosowaniem przepisów materialnego prawa podatkowego, w zakresie konkretnego podatku, a nie jakiekolwiek zagadnienia dotyczące podatków.

Dyrektor KIS podkreślił, że skoro pytanie postawione we wniosku odnosi się wyłącznie do definicji terenu budowlanego i wnioskodawca nie pyta np. o kwestie zwolnienia, to tym samym interpretacja indywidualna wydana w zakresie pytania nr 1 nie rozstrzygałaby o skutkach prawno-podatkowych z zaistniałego stanu faktycznego w kwestii praw i obowiązków skarżącej, lecz sprowadzała się wyłącznie do definicji terenu budowlanego. Gdyby organ przyjął pytanie sformułowane we wniosku jako nr 1 i wydał w tym zakresie interpretację indywidualną, nie spełniałaby ona ochrony prawnej, o której mowa w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik W. B. wniósł o uchylenie ww. postanowienia Dyrektora KIS oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia 27 lutego 2023 r. i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 14b § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i w konsekwencji brak odpowiedzi na zadane przez nią pytanie nr 1, w sytuacji gdy: wniosek ten spełniał ustawowe przesłanki oraz jego celem było usunięcie wątpliwości wnioskodawczyni w zakresie wskazania, czy działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT); nie sposób dostrzec powodów, dla których przedmiotem interpretacji indywidualnej nie może być ustawowa definicja pojęcia, znajdującego zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji; to, że skarżąca nie zadała we wniosku pytania o konkretne prawa i obowiązki podatkowe nie może stanowić podstawy do odmowy wydania interpretacji - niewątpliwie bowiem zadane pytanie dotyczy przepisów prawa podatkowego i ma bezpośredni związek z powstaniem ewentualnych zobowiązań podatkowych skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 779/13);

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego pomimo spełnienia przez wnioskodawczynię wszystkich przewidzianych przez prawo wymogów, a w szczególności zignorowanie uprawnienia strony do uzyskania od organu podatkowego interpretacji w jego indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca we wniosku interpretacyjnym wskazała, że wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 2 pkt 33 lub art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej ustawa o VAT).

W art. 2 pkt 33 ustawy o VAT ustawodawca zdefiniował pojęcie "terenów budowlanych" – przez co rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej o wydanie interpretacji ww. przepisu ustawy o VAT uznając, że nie uzupełniła ona tego wniosku na wezwanie organy podatkowego, o przeformułowanie postawionego pytania oznaczonego nr 1. Ponadto w ocenie Dyrektora KIS, sama "definicja" (zawarta w ustawie podatkowej) nie może być przedmiotem interpretacji, bowiem interpretacja indywidualna musi odnosić się do skutków podatkowych, tj. praw i obowiązków podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji.

Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji opisała jakie czynności i decyzje zostały podjęte w stosunku o wskazanych działek gruntów i zadała pytania, czy działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - dla których Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę [...] - są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (przy czym działki zbyte - jak opisano wyżej - są lub będą wyłączone do nowych ksiąg wieczystych urządzonych dla nabywców)? Alternatywnie zadała drugie pytanie (jeżeli organ nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawczyni, że przedmiotowe działki nie są terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy), czy z tytułu zapadłej dostawy działki nr [...] i [...] oraz przyszłych dostaw działek nr: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] - jest (będzie) podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy oraz czy z tytułu zapadłej dostawy działki nr [...] wnioskodawczyni jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy?

Organ podatkowy uznał, iż wydanie interpretacji w przedmiocie zapytania dotyczącego definicji terenu budowlanego mogłoby rzutować na prawidłowe rozliczenie w ramach podatku VAT, niemniej jednak rozstrzygnięcie w niej zawarte nie odnosiłoby się do konkretnych, zindywidualizowanych skutków podatkowych wynikających z przedstawionego zdarzenia. Skoro pytanie postawione we wniosku odnosi się wyłącznie do definicji terenu budowlanego i wnioskodawca nie pyta, np. o kwestie zwolnienia, to tym samym interpretacja indywidualna wydana w zakresie pytania nr 1 nie rozstrzygałaby o skutkach prawno-podatkowych z zaistniałego stanu faktycznego w kwestii praw i obowiązków skarżącej, lecz sprowadzała się wyłącznie do definicji terenu budowlanego.

Organ wezwał skarżącą (pismem z 3 lutego 2023 r.) do uzupełnienia przedmiotowego wniosku (zadając siedemnaście pytań) o wskazanie sposobu wykorzystania przedmiotowych działek oraz o przeformułowanie pytania nr 1 w taki sposób, aby zakres przeformułowanego pytania dotyczył skutków prawno-podatkowych wynikających dla wnioskodawczyni ze stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (odnosił się do konkretnych praw i obowiązków podatkowych).

W ocenie Sądu organ interpretacyjny może wezwać podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej (na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.) jedynie o podanie wszystkich okoliczności (uzupełniających opis stanu faktycznego) mających znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania określonego przepisu prawa podatkowego. Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Zatem wezwanie do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie może nastąpić wtedy, gdy organ interpretacyjny dostrzega nieścisłości w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, gdyż wnioskodawczyni nie przedstawiła precyzyjnie w jaki sposób powstały (wydzielono) działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i to czy są lub będą objęte planem zagospodarowania przestrzennego lub warunkami zabudowy. W opisie stanu faktycznego skarżąca wskazała, iż działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - nie posiadały planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale dla działki [...] została wydana decyzja indywidualna o warunkach zabudowy w związku z zamiarem budowy budynków mieszkalnych. Z kolei ze stanowiska dotyczącego oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego wynika, że właśnie z podziału działki nr [...] powstały ww. niezabudowane działki.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że dla stwierdzenia, czy grunt został przeznaczony pod zabudowę, czy też nie, kluczowe znaczenie ma określenie w planie zagospodarowania przestrzennego podstawowego przeznaczenia terenu, a w przypadku braku takiego planu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Dopuszczone w planie zagospodarowania przestrzennego pomocnicze funkcje służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu gospodarowania danego terenu, lecz go nie zmieniają (por. wyroki NSA: z 26 kwietnia 2022 r., I FSK 49/22 [LEX nr 3356869] i 1 marca 2022 r., I FSK 2325/19 [LEX nr 3349404]).

Skoro Dyrektor KIS uznał, że pytanie postawione we wniosku odnosi się wyłącznie do definicji "terenu budowlanego" i wnioskodawca nie pyta o kwestie zwolnienia dostawy działek gruntu z VAT – czyli nie domaga się interpretacji przepisów prawa podatkowego, a tylko potwierdzenia rodzaju (klasyfikacji) posiadanych działek (oceny stanu faktycznego), to powinien odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Nie miał natomiast podstaw do pozostawienia wniosku interpretacyjnego bez rozpatrzenia, co oznacza, że naruszył art. 169 § 1 O.p.

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią przepisy prawa podatkowego i prawidłowość stanowiska podatnika co do ich zastosowania. Sąd nie podziela stanowiska Dyrektora KIS, że nie można objąć interpretacją indywidualną przepisów podatkowych zawierających definicję określonych pojęć (w tym odwołujących się do innych ustaw), jeżeli ich zastosowanie budzi kontrowersje zainteresowanego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z 13 stycznia 2022 r., III FSK 235/21 (publ. CBOSA), że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie się przyjmuje, iż interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca, wskazując przepisy, które budzą jego wątpliwości. Samo zaś udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych przez wnioskodawcę interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II FSK 40/16). Innymi słowy, organ wydający interpretację niejako "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Co najistotniejsze jednak, przedmiotem interpretacji indywidualnej nie jest sam stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, lecz ocena prawna dokonanej przez wnioskodawcę oceny prawnej podanego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Także w doktrynie wskazuje się, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego w rozumieniu Ordynacji podatkowej stanowi wynik oceny możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego i stanowiska prawnego przedstawionych przez wnioskodawcę, połączonej z wykładnią operatywną prawa w tym obszarze, jeżeli ustalenie treści i znaczenia jego regulacji, jako budzących uzasadnione wątpliwości, jest niezbędne. (...) Interpretacja ta nie rozstrzyga bowiem o subsumpcji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku pod adekwatne przepisy materialnego prawa podatkowego, ale ocenia i przedstawia tylko uzasadnioną możliwość zastosowania (do niego) przepisów prawa, w razie potrzeby połączoną z ich wykładnią (J. Brolik – Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. LexisNexis Warszawa 2013, s. 84).

Sąd w tym składzie orzekającym wskazuje, że pozycję prawną organu podatkowego przy wydawaniu interpretacji wytyczają przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Z kolei stosownie do art. 14b § 3 składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2). Zatem interpretacja przepisów prawa podatkowego nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, lecz stanowi jedynie informację co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej, przedstawionej we wniosku sytuacji. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania.

Jak wyżej wskazano, dla określenia czy dane tereny są budowlane, czy też nie, istotne są postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem prawidłowo Dyrektor KIS wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o wskazanie (pytanie nr 15), czy w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostaną przed sprzedażą wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli tak, to: kiedy decyzje zostaną wydane, jakie przeznaczenie ww. działek będą określać decyzje o warunkach zabudowy i z czyjej inicjatywy nastąpi wydanie decyzji o warunkach zabudowy)? Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 13 lutego 2023 r. udzielił kategorycznej odpowiedzi – "nie". Należy podkreślić, iż organ podatkowy nie pytał (nie miał wątpliwości) co do tego, czy przedmiotowe działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jeżeli wątpliwości skarżącej dotyczyły tego czy oznaczone działki gruntu są terenami budowanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a w konsekwencji tego czy z tytułu dostawy tych działek będzie podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, to rolą organu podatkowego było udzielenie odpowiedź na tak postawione pytania. Te pytania odnosiły się właśnie do konkretnych obowiązków podatkowych skarżącej (ewentualnego opodatkowania sprzedaży gruntu). Odesłanie w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, aby przy określaniu terenów budowlanych kierować się przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ich przeznaczenia pod zabudowę, uprawnia organ podatkowy do dokonywania samodzielnej kwalifikacji, czy szczegółowo opisane przez wnioskodawcę działki można uznać - na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług - za tereny budowlane, czy też nie i co za tym idzie odpowiedzieć na pytanie, czy z tytułu ich dostawy wnioskodawczyni może być uznana za podatnika podatku VAT. Wbrew twierdzeniu Dyrektora KIS, wątpliwości skarżącej dotyczyły też konkretnych przepisów materialnego prawa podatkowego – ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Sąd, Dyrektor KIS nie miał podstaw do kwestionowania treści wniosku i postawionych w nim pytań, zwłaszcza w kontekście dodatkowych informacji jakie uzyskał w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 13 lutego 2023 r. W związku z tym organ interpretacyjny nie miał powodów, aby wniosek skarżącej pozostawiać bez rozpatrzenia, co niewątpliwie potwierdzało naruszenie w sprawie art. 169 § 1 i 4 w związku z art. 14h O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ interpretacyjny powinien uwzględnić przedstawioną ocenę prawną Sądu i – jeżeli uzna, że przedstawiony przez wnioskodawczynię stan faktyczny jest wystarczający - wydać interpretację prawa podatkowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 4 tej ustawy.

ak