Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1190/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lipca 2023 r., znak: WI-I.7840.5.99.2022.KL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. J. reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego Ł. Ł. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lipca 2023 roku, znak: WI-I.7840.5.99.2022.KL utrzymująca w mocy decyzję nr 179/6740.1/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r., znak: AU-01-5.6740.1.1946.2018.JKU, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę Gminie Miejskiej Kraków – Zarząd Infrastruktury Sportowej w K., ul. [...], [...], dla inwestycji pn.: "Budowa budynku basenu 50 – metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym wraz z:

– instalacjami wewnętrznymi wod.-kan. deszcz., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi, teletechnicznymi, technologią węzła cieplnego i technologią uzdatniania wody basenowej;

– zagospodarowaniem terenu w tym: komunikacja wewnętrzna (place i chodniki), budowa 3 masztów flagowych wys. 10 m każdy, budowa rzeźby wys. 8 m;

– instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznymi;

– budową chodników na działkach nr [...] i [...] obr. [...];

– rozbiórka istniejącego budynku internatu szkolnego wraz z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi: zlokalizowanego na dz. [...] obr. [...], kolidującego z inwestycją,

na działkach nr [...], [...] oraz [...], [...] (fragm.) obr. [...], przy ul. [...] w K. – zwana dalej "Inwestycją pn. Budowa budynku basenu".

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 179/6740.1/2019 z dnia 30 stycznia 2019 r., znak: AU-01-5.6740.1.1946.2018.JKU, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wskazanej Inwestycji pn. Budowa budynku basenu.

Wskutek odstąpienia przez strony postępowania od prawa wniesienia odwołania, organ I instancji stwierdził ostateczność decyzji z dniem 31 stycznia 2019 r. (k. 71 akt organu I instancji).

Od tej decyzji wpłynęło odwołanie D. J. z dnia 19 lutego 2019 r., właściciela sąsiedniej nieruchomości – działki nr [...] obr. [...], który nie brał udziału w postępowaniu, ponieważ organ I instancji nie uznał go za stronę postępowania. W odwołaniu tym podniesiono, iż decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r. została wydana z naruszeniem praw strony postępowania, ponieważ organ wykluczył właściciela sąsiedniej nieruchomości z postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z 5 kwietnia 2019 r., znak WI-I.7840.15.27.2019.EB (sprostowanym w zakresie znaku postanowienia - prawidłowo WI-I.7840.5.27.2019.EB), organ odwoławczy orzekł o niedopuszczalności odwołania. Rozstrzygnięcie to było skutkiem stwierdzenia przez organ dwojakich okoliczności. Po pierwsze nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, po drugie odwołanie wpłynęło z uchybieniem terminu na jego wniesienie, ponieważ strony postępowania zrzekły się prawa wniesienia odwołań, tym samym decyzja stała się ostateczna w dniu jej wydania.

Powyższe postanowienie zostało uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. II SA/Kr 635/19.

W uzasadnieniu do wyroku wskazano, że "nie może budzić wątpliwości teza, że skoro prawa do wniesienia odwołania może zrzec się wyłącznie strona, której odwołanie przysługuje, nie jest dopuszczalne, aby skutki tego oświadczenia wpływały na prawa procesowe stron, które takiego oświadczenia nie złożyły. Ponadto (...) termin do wniesienia odwołania dla strony pominiętej przez organ l instancji, jest powiązany z terminem doręczenia decyzji stronie uczestniczącej w postępowaniu. Tym bardziej zatem brak jest związku między zrzeczeniem się prawa do odwołania przez stronę lub strony uczestniczące w postępowaniu, a prawem do odwołania strony pominiętej. Skoro prawo do wniesienia odwołania przysługuje również stronie pominiętej (podmiotowi, który wykaże, że ma interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a.), to tylko ona może tym prawem dysponować. Oświadczenia innych stron nie mogą skutkować pozbawieniem strony pominiętej podstawowego uprawnienia procesowego jakim jest prawo do złożenia odwołania od decyzji administracyjnej. (...) Dodatkowo wskazać należy, że D. J. złożył odwołanie w terminie otwartym do jego wniesienia tj. nadał je na poczcie w dniu 13 lutego 2019 r. (k. 16 akt adm.), bo decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została odebrana przez strony w siedzibie organu w dniu jej wydania tj. w dniu 30 stycznia 2019 r., co oznacza, że skarżący zachował termin do wniesienia odwołania."

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda Małopolski stwierdził, iż działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, dla której projekt budowlany został zatwierdzony decyzją z 30 stycznia 2019 r. i zgodnie z przepisami prawa umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe, decyzją z 22 kwietnia 2020 r., znak WI-I.7840.5.123.2019.KL.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze na decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 kwietnia 2020 r., skarżący podniósł kolejne dwa zarzuty: iż decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r. rozstrzygała w zakresie, co do którego została już wydana decyzja administracyjna o pozwoleniu na budowę oraz że inwestor nie uzyskał decyzji środowiskowej pomimo, iż inwestycja znacząco oddziałuje na środowisko.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiegoz dnia 22 kwietnia 2020 r. – wyrokiem z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 772/20. W uzasadnieniu do wydanego wyroku wskazano, że jeżeli "jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, to właściciele takich nieruchomości małą status strony. Natomiast okoliczność, czy wykonywanie określonych robót narusza interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, w tym także z uwagi na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie — jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu, Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób określony w przepisach w tym techniczno-budowlanych oraz z zapewnieniem wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, Nie jest więc uprawnione rozstrzyganie tylko o statusie procesowym danej osoby, gdy właśnie podnoszone przez nią zarzuty wobec oznaczonej inwestycji wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Weryfikacja zarzutów zgłaszanych przez właściciela powinna być dokonana przy merytorycznym rozpatrywaniu sprawy."

W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r., znak: WI-I.7840.5.14.2021.KL, utrzymał w mocy pozwolenie na budowę, udzielone decyzją nr 179/6740.1/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r., znak: AU-01-5.6740.1.1946.2018.JKU.

Następnie po rozpoznaniu skargi wniesionej na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt Il SA/Kr 99/22, uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 czerwca 2021 r.

W uzasadnieniu do tego wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie na całe zamierzenie inwestycyjne składa się, po pierwsze, budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami, z budową budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę od budynku Zespołu Szkół Łączności, z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu, w tym komunikacją wewnętrzną, parkingiem dla samochodów osobowych i autobusów, budową boiska trawistego z piłkochwytami, budową masztu antenowego o wys. 7 m, instalacjami zewnętrznymi, przebudową istniejącego uzbrojenia, na działkach nr [...] oraz [...] Obr. [...] – zwana dalej "Inwestycją pn. budowa hali sportowej", po drugie, budowa objęta kwestionowaną decyzją, w tym budowa basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, rozbiórką istniejącego budynku internatu szkolnego z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...], [...] i na części działki nr [...] Obr. [...].

Na konieczność potraktowania ww. obiektów jako jednego zamierzenia inwestycyjnego w rozumieniu art. 33 ust. 1 p.b. i z konsekwencjami wynikającymi z tego przepisu, wskazuje, po pierwsze, rysunek projektu zagospodarowania terenu obejmujący wszystkie wyżej wymienione obiekty. Po drugie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano na to, że budowa basenu z pozostałymi obiektami stanowi Il etap prac na działkach [...] i [...] Obr. [...], a przy obliczaniu wskaźników terenu uwzględniono "dane etapu l" (k. 250, t. 1 projektu). Z opisu tego wynika, że etap Il będzie realizowany po wykonaniu etapu l. Będzie wówczas możliwa rozbiórka budynku obecnego internatu, w miejsce którego powstanie basen.

Po trzecie, szczegółowa analiza rozwiązań projektowych wskazuje na powiązania funkcjonalne obiektów pierwszego i drugiego etapu. Zauważyć należy chociażby to, że budynek basenu ma zostać połączony przewiązką z budynkiem dydaktyczno-internatowym (k. 250 i 294, t. 1 projektu), albo i to, że dla budynku basenu nie przewidziano odrębnego parkingu dla autobusów. Miejsca postojowe dla autobusów planuje się natomiast w ramach etapu I (obiekt 2.5 na rysunku projektu zagospodarowania terenu — k. 294, t. 1 projektu). (...) Dokonując oceny przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy spełnienia przesłanek wydania pozwolenia na budowę Sąd dostrzegł, że nie dość wnikliwie przeanalizowano kwestię zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska, z czym wiąże się wymóg sprawdzenia, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie wymagające uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszystkie te kwestie pozostają ze sobą w merytorycznym związku. (...) W przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, czy projektowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym formami ochrony, względnie na obszarze ww. otulin. Organ odwoławczy stwierdził wprawdzie, że obie inwestycje (tj. oba etapy inwestycji) usytuowane są w obszarze nie objętym formami ochrony przyrody, jednak w projekcie budowlanym projektant wskazał, że teren inwestycji zlokalizowany jest w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (k. 257a). Wyjaśnienie tej rozbieżności może mieć istotne znaczenie dla sprawy ze względu na treść § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b r.p.m.z.o.ś.2019, skoro Wojewoda Małopolski ustalił, że powierzchnia zespołu parkingów z towarzyszącą im infrastrukturą obejmuje łącznie 3545,29 m2 .

Nie można zgodzić się przy tym z Wojewodą Małopolskim, że wyjaśnia przedmiotową kwestię zalegająca w aktach kopia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, znak: 00.420.2.92.2018.BaK (data wydania nieczytelna), o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym (...) w K. Już z samej sentencji decyzji wynika, że Regionalny Dyrektor nie odnosił się do całości zamierzenia inwestycyjnego, lecz tylko do obiektów Il etapu. W aktach brak jest również postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, znak: 00.420.2.62.2018.AM, o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budynku dydaktycznointernatowego, na które powoływał się Wojewoda Małopolski."

Po raz kolejny rozpoznając sprawę Wojewoda wskazał, że postępowanie odwoławcze jest prowadzone w odniesieniu do decyzji nr 179/6740.1/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r., znak: AU-01-5.6740.1.1946.2018.JKU. Zachowanie terminu wniesienia odwołania w niniejszej sprawie zostało przesądzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 lipca 2019 r., sygnatura akt II SA/Kr 635/19. Przymiot strony wnoszącego odwołanie został przesądzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 1 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 772/20.

Organ podkreślił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza przede wszystkim zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa (art. 35 ust 1 pkt 1 Pb). W terenie, w którym znajdują się działki nr [...] i [...] obr. [...], objęte badaną inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "D. ", zatwierdzonego uchwałą nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego 2011.551.5820). Z załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki te znajdują się w granicach obszaru o symbolu 1Uo – tereny zabudowy usług oświaty i kultury. Funkcja planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku basenu z zapleczem oraz parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu zawiera się w dopuszczalnej funkcji terenu ustalonej w wyżej przywołanej uchwale (§ 33 ust. 3 ustaleń miejscowego planu). Nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje (§ 33 ust. 4 miejscowego planu). W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że wysokość zabudowy nie może przekroczyć 15 m i należy stosować dachy płaskie, z dopuszczeniem dachów dwuspadowych, o nachyleniu połaci od 25° do 40° – projektowany budynek basenu ma wysokość 11,10 m (k. 88, 89, t. II projektu budowlanego), a projektowane budynki posiadają dachy płaskie (k. 87, t. II projektu budowlanego). W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60% oraz wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie może być mniejszy niż 40% – z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dla planowanej inwestycji w granicach wyznaczonej działki budowlanej wskaźnik powierzchni zainwestowania wynosi 59,89%, a wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosi 40,11% (k. 256, t. I projektu budowlanego). Oznacza to, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W parkingu podziemnym zaprojektowano 38 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w tym 1 dla osób niepełnosprawnych. Przy założeniach, że na basenie będzie zatrudnionych do 25 osób na jednej zmianie (t. I, k. 255 projektu budowlanego) wartość ta spełnia parametr określony w § 15 ust.1 pkt 6 lit. c ustaleń miejscowego planu.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb). Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 Pb) określone Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U.2022.1255).

Z projektu zagospodarowania działki (k. 294, t. I projektu budowlanego) wynika, że planowany budynek basenu jest usytuowany w minimalnej odległości 14,0 m od południowo-zachodniej granicy działki inwestycyjnej nr [...] z działką drogową nr [...], po której przebiega ulica [...]. Planowany budynek znajduje się w odległości 47,47 m od północno wschodniej granicy działki budowlanej oraz 7,0 m od granicy z działką nr [...], której skarżący jest współwłaścicielem, przy czym należy zauważyć, że budynek basenu zwrócony jest w stronę działki skarżącego narożem o wysokości attyki 7,8 m. Odległości te są zgodne z § 12 ust. 1 warunków technicznych.

Z projektu zagospodarowania działki (k. 294, t. I projektu budowlanego) wynika, że najbliższa, usytuowana w odległości ok. 20 m część budynku basenu w stosunku do budynku na działce nr [...] ma wysokość attyki jak wskazano powyżej: 7,8 m. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a warunków technicznych, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60ş, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Odległość ponad dwukrotnie większa między budynkami od wysokości przesłaniającej części projektowanego budynku (w której zawiera się wysokość przesłaniania) przesądza o zgodności usytuowania planowanego budynku z analizowanym przepisem.

Z analizy przesłaniania i zacieniania, załączonej do projektu budowlanego (k. 295, t. I), sporządzonej przez uprawnionego projektanta, wynika, że cień budynku basenu będzie zalegał na południowej granicy działki skarżącego od ok. godz. 1000 do 1300. Z analizy tej wynika, że nie dojdzie do ograniczenia oświetlenia okien budynku na działce nr [...]. Zgodnie z § 60 ust. 1 warunków technicznych, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700-1700.

Brak zacieniania okien budynku na działce nr [...] przesądza o zgodności projektu budowlanego z przywołanym przepisem. Projekt budowlany obejmuje usytuowanie 38 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażu podziemnym. Nie planuje się budowy zbiornika na nieczystości ciekłe (§ 36), ani miejsca zabaw dla dzieci (§ 40). Zgodność projektu budowlanego z przepisami ochrony pożarowej została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych 3 stycznia 2019 r. (k. 294, t. I projektu budowlanego).

Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw do podważania stanowiska eksperta w danej dziedzinie. Powyższe badanie wykazuje, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektowany budynek został zaliczony do II kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowo-wodnych (k. 137 t. l projektu budowlanego), co wyrażono w opinii geotechnicznej, opracowanej na podstawie § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463). Zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia opracowano również dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny (k. 137b projektu budowlanego) oraz dokumentację geologiczno-inżynierską (k. 139 projektu budowlanego), zatwierdzoną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 18 września 2019 r., znak: WS-06.6541.128.2018.MC (k. 102 projektu budowlanego).

Projekt budowlany zawiera również wymagane prawem uzgodnienia i warunki przyłączy oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Pb (k. 124, t. I ). Projektant oraz osoba sprawdzająca załączyli do projektu budowlanego kopie swych uprawnień oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Inwestor złożył w dniu 22 sierpnia 2018 r. oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...], [...] (k. 4 akt sprawy organu I instancji), oraz 4 stycznia 2010 r. działkami nr [...], [...] i [...] (k. 39 akt sprawy organu I instancji), na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją (art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb).

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). Stwierdzone powyżej okoliczności wyczerpują przesłanki do wypełnienia obowiązku administracji architektoniczno-budowlanej określonego w cytowanym przepisie.

Niezależnie od powyższego Wojewoda zwrócił uwagę, że w sprawie zmieniły się okoliczności prawne inwestycji już po wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 roku, sygn. II SA/Kr 99/22. W uzasadnieniu do tego wyroku Sąd wskazał, że "Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego."

Jak wskazał organ odwoławczy, stanowisko to wynikało z faktu, iż równolegle inwestor ubiegał się o pozwolenie na budowę sąsiedniej inwestycji dotyczącej budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowy budynku dydaktyczno-internatowego stanowiących dobudowę do budynku Z. na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] (fragm.) obr. [...], przy ul. [...] w K.. Sąd uznał, że skoro obie inwestycje są przedstawione na projekcie zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie, z opisu projektu budowlanego wynika, iż planowana jest najpierw budowa hali, a następnie basenu, jak również obie inwestycje dopełniają funkcję istniejącej szkoły, oraz są ze sobą wzajemnie funkcjonalnie powiązane, to w opinii Sądu oznacza, że stanowią one części tej samej inwestycji, dzielonej zgodnie z literą art. 33 ust. 1 Pb.

Przedstawiona interpretacja okoliczności sprawy pociągnęła za sobą pytanie o kwalifikację obu przedsięwzięć inwestycyjnych łącznie do kategorii przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z parametrami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zmianami), a co za tym idzie, konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla obu inwestycji traktowanych łącznie.

Wojewoda zwrócił uwagę, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt Il SA/Kr 99/22, zapadł w okolicznościach, gdy decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 159/6740.1/2019, znak: AU-01-5.6740.1.1897.2018.JKU z 28 stycznia 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu planowanego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji omawianej w niniejszym postępowaniu – nie była ostateczna, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 79/22, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 czerwca 2021 r., znak: WI-I.7840.5.20.2021.KL, o umorzeniu postępowania odwoławczego właśnie w sprawie budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowy budynku dydaktyczno-internatowego.

Projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony ww. decyzją z 28 stycznia 2019 r. obejmował wyłącznie teren, na którym planowana była budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowa budynku dydaktyczno-internatowego z wyłączeniem obszaru, na którym planowano omawianą w niniejszym postępowaniu budowę basenu. W sprawie tejże sąsiedniej inwestycji Wojewoda Małopolski, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartymi w wyroku z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 79/22, wydał 14 listopada 2022 r. postanowienie znak: WII.7840.5.58.2022.PI, w którym na podstawie art. 134 kpa orzeczono o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu. Skarga na to postanowienie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 32/23. Zatem postanowienie to jest ostateczne, co przesądza o ostateczności decyzji nr 159/6740.1/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r. znak: AU-01-5.6740.1.1897.2018.JKU.

W związku z tym organ II instancji wskazał, że Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2022.1029 ze zmianami), cyt.:

"Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane."

Oznacza to, że ustawodawca ograniczył ramy czasowe możliwości uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jej wydanie może nastąpić jedynie przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można zatem po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 32/23, uwzględniać merytorycznie parametrów oddziaływania na środowisko inwestycji dotyczącej budowy hali sportowej i internatu w sprawie budowy basenu, ponieważ inwestor uzyskał pozwolenie na budowę tej pierwszej inwestycji.

Kwestia oddziaływania na środowisko budynku basenu była badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor dla tego przedsięwzięcia uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 15 listopada 2018 r., znak: 00.420.2.92.2018.BaK, (t. I, k. 105 projektu budowlanego), o umorzeniu postępowania, cyt.: w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Budowa budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym (...) w K. ([...]) przy ul. [...]. Właściwy organ ochrony środowiska w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że cyt.:

"Po szczegółowym przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja nie będzie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach."

Prawomocne rozstrzygniecie w sprawie inwestycji, którą wtórnie zakwalifikowano jako pierwsza część dzielonej inwestycji, powoduje, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek zmiany okoliczności prawnych sprawy, tym samym organ administracji publicznej nie może ściśle zastosować się do orzeczonego stanu rzeczy. Uwzględnienie sąsiedniej inwestycji, jako części większego przedsięwzięcia inwestycyjnego, co do której zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, w tym przypadku stanowiłoby wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ organ administracji orzekałby drugi raz co do obszaru objętego ostatecznym pozwoleniem na budowę.

W związku z powyższym odnosząc się do cech obu inwestycji związanych z Z. , które w ocenie Sądu stanowią, iż są to dwie części tej samej inwestycji, należy zauważyć, że zgodnie z przywołanym art. 33 ust. 1 Pb, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Zatem podział inwestycji nie jest obowiązkiem inwestora, lecz jego prawem. Przepisy natomiast milczą co do obowiązku traktowania szeregu niezależnych inwestycji jako części tego samego przedsięwzięcia. Ten obowiązek wynika z etyki inwestycyjnej.

Przy czym oceny organ administracji publicznej ma prawo dokonać tylko w granicach określonych we wniosku inwestora. W świetle tych założeń należy wyjaśnić, że rysunek projektu zagospodarowania terenu obrazuje zarówno basen jak i zabudowania internatu i halę sportową (t. I, k. 294 projektu budowlanego). Jest na nim wskazany obszar objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, w granicach którego usytuowany jest budynek basenu, a jego zakres jest spójny z nazwą inwestycji określoną we wniosku o pozwolenie na budowę, projekcie budowlanym i badanej decyzji z 30 stycznia 2019 r. o zatwierdzeniu tego projektu budowlanego. Zatem z projektu budowlanego jednoznacznie wynika że jego przedmiotem jest budowa basenu. Zakres inwestycji określony we wniosku o pozwolenie na budowę jest wiążący dla organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Po drugie, faktycznie w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano na to, że budowa basenu z pozostałymi obiektami stanowi Il etap robót budowlanych na działkach [...] i [...] obr. [...], a przy obliczaniu wskaźników terenu uwzględniono "dane etapu l" (k. 250, t. 1 projektu). Z opisu tego wynika, że etap Il będzie realizowany po wykonaniu etapu l. Będzie wówczas możliwa rozbiórka budynku obecnego internatu, w miejsce którego powstanie basen. Opisane przez projektanta następstwo i zależność poszczególnych inwestycji nie stanowi o tym, iż tworzą one jedną całość w znaczeniu Prawa budowlanego, dzieloną na części. Z tytułu sąsiedniej inwestycji, której projekt budowlany został zatwierdzony decyzją z 28 stycznia 2019 r., nr 159/6740.1/2019, znak: AU-01-5.6740.1.1897.2018.JKU, wprost wynika, iż dotyczy obiektów stanowiących dobudowę do budynku Zespołu Szkół Łączności, czyli są to zabudowania uzupełniające funkcję obiektu istniejącego. Natomiast inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania dotyczy budowy budynku basenu 50 – metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, czyli obiektu o nowej funkcji w tym obszarze, mogącego funkcjonować niezależnie od innych zabudowań i w godzinach innych niż zabudowania zespołu szkół. Z uwagi na fakt funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, w omawianej sprawie opisane w projekcie "etapowanie" nie jest pojęciem prawnym lecz organizacyjnym, oznacza jedynie kolejność (harmonogram inwestycyjny) wykonywania robót budowlanych przez inwestora, który jest adresatem zarówno zaskarżonej decyzji jak i ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę hali sportowej.

Z opisów w projektach budowlanych wynika, że współczynniki urbanistyczne zostały określone dla obu inwestycji oddzielnie, dlatego łącznie spełniają również wytyczne miejscowego planu zagospodarowania terenu. Nie jest to informacja mająca wpływ na ocenę dowodów w niniejszej sprawie.

Po trzecie, zdaniem Sądu, szczegółowa analiza rozwiązań projektowych wskazuje na powiązania funkcjonalne obiektów pierwszego i drugiego etapu. Zauważyć należy chociażby to, że budynek basenu ma zostać połączony przewiązką z budynkiem dydaktycznointernatowym (k. 250 i 294, t. 1 projektu), albo i to, że dla budynku basenu nie przewidziano odrębnego parkingu dla autobusów. Powyżej wykazano zgodność projektu budowlanego z wytycznymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia ilości miejsc postojowych. Konieczność zapewnienia miejsc postojowych dla autokarów wynika z przewidywanej funkcji obiektu budowlanego. W tym zakresie nie da się wykluczyć, iż pasażerowie autokarów zaparkowanych na miejscach postojowych zbudowanych dla obiektów dobudowywanych do Zespołu Szkół Łączności nie będą korzystać z budynku basenu. Zwyczaju korzystania z obiektów budowlanych nie regulują przepisy prawa budowlanego. Połączenie budynku basenu przewiązką z pozostałymi obiektami na terenie inwestora, w ocenie Wojewody Małopolskiego, nie stanowi, iż basen jest częścią całości wraz z halą sportową oraz budynkiem dydaktyczno-internatowym, ponieważ basen w przeciwieństwie do pozostałych obiektów, nie jest określony przez inwestora jako dobudowa do budynku Z. .

Odnosząc się do zakazu lokalizacji przedsięwzięcia, mogącego w rozumieniu przepisów odrębnych potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 10 ust. 1 pkt 2 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), należy wyjaśnić, że kwalifikacji, istotnej również ze względu na wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zmianami). Zgodnie z wytycznymi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt Il SA/Kr 99/22, Wojewoda Małopolski przeanalizował wpływ obu inwestycji (budowy basenu i budowy hali sportowej) na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 lit. a przywołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą w terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha (20 000 m2) w otulinach form ochrony przyrody. Planowana inwestycja jest zlokalizowana w obszarze otuliny B.-T. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U.2022.916 ze zmianami) formami ochrony przyrody są parki krajobrazowe. Zgodnie z informacjami podanymi w projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy budynku basenu wynosi 5 631,70 m2, powierzchnie towarzyszącej mu infrastruktury wynoszą 817,57 m2 oraz 195,38 m2 (t. I, k. 253 projektu budowlanego) co w sumie daje 6 644,65 m2, czyli mniej niż określone w rozporządzeniu 2 ha.

Powierzchnia zabudowy budynków internatu i hali sportowej wynosi ok. 2 882 m2, co łącznie daje 9 526,65 m2 czyli 0,952665 ha, czyli mniej o ponad połowę od powierzchni dopuszczonych w rozporządzeniu.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a przywołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,2 ha (2000 m2) w otulinach form ochrony przyrody. Garaż podziemny łącznie z pasami ruchu ma powierzchnię 1419,59 m2 (t. I, k. 105 projektu budowlanego). Powierzchnia projektowanych miejsc postojowych (suma powierzchni komunikacyjnych 666 m2 – powierzchnia placu gospodarczego 262 m2) w projekcie budowlanym dotyczącym budynków internatu i hali sportowej wynosi 404 m2, co łącznie z parkingiem podziemnym basenu daje ok. 1823,59 m2, czyli mniej niż 0,2 ha.

Dokonana analiza dowodzi, że ani każda z osobna, ani łącznie traktowane inwestycje zaprojektowane po sąsiedzku, nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej.

Również uprawniony projektant w części opisowej projektu zagospodarowania terenu zajął stanowisko w odniesieniu do oddziaływania inwestycji na środowisko (t. I, k. 257 projektu budowlanego), cyt.:

"Biorąc pod uwagę powierzchnię podlegającą przekształceniu obu inwestycji – obejmuje ona powierzchnię 19 466 m2 – czyli nawet licząc łącznie, projektowana inwestycja nie spełnia przepisów rozporządzenia z dnia 09.11.2010r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma wymagań uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pozostała część terenu objętego opracowaniem – to teren po którym prowadzone są instalacje zewnętrzne, przyłącza i sieci, który po wykonaniu prac budowlanych zostanie przywrócony do stanu aktualnego (nie zostanie przekształcony)."

Ze względu na powyższe Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł D. J. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego Ł. Ł., w której podniósł zarzuty:

1) rażące naruszenie przepisów prawa tj. art. 33 § 1 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. z dnia 10 marca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 682, z późn. zm., dalej: "p.b.") w zw. z art. 35 ust. 1 pkt b p.b. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz.U.2023.1094 t.j. z dnia 2023.06.12 z późn. zm., dalej: "u.i.o.ś.") w zw. z art. 72 ust. 5 u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: "Rozporządzanie") poprzez błędne zakwalifikowanie Inwestycji w zakresie budowy basenu oraz Inwestycji w zakresie budowy hali sportowej (zdefiniowane poniżej) jako dwóch odrębnych zamierzeń budowlanych, podczas gdy stanowią one jedno zamierzenie budowlane i przedsięwzięcie, a w konsekwencji uznanie, że wystarczające będzie uzyskanie przez Inwestora stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko części zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, a nie całości przedsięwzięcia i zamierzenia budowlanego, co doprowadziło do wydania zaskarżonej Decyzji i udzielenie Inwestorowi pozwolenia na budowę, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Decyzji, o której mowa w art. art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tj. z dnia 17 kwietnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a."),

2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że Inwestycja w zakresie budowy hali sportowej oraz Inwestycja w zakresie budowy basenu stanowią dwa odrębne zamierzenia budowlane, podczas gdy z projektu budowlanego oraz z projektu zagospodarowania wynika, iż stanowią one jedno zamierzenie budowlane oraz jedno przedsięwzięcie, co skutkowało naruszeniem art. 33 ust. 1 p.b. poprzez jego niezastosowanie i brak uznania, że Inwestycja w zakresie budowy hali sportowej oraz Inwestycja w zakresie budowy basenu stanowią dwa etapy jednego przedsięwzięcia oraz zamierzenia budowlanego,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 72 ust. 5 u.i.o.ś. poprzez niezastosowanie tego przepisu oraz uznanie, że Inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję środowiskową wyłącznie dotyczącą Inwestycji w zakresie budowy basenu, podczas gdy inwestycja ta stanowi wyłącznie etap realizacji przedsięwzięcia, a więc Inwestor zobowiązany był uzyskać jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia,

4) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a Rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 2 pkt b u.i.o.ś. poprzez błędne przyjęcie, że Inwestycja w zakresie budowy basenu nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy Inwestycja w zakresie budowy basenu nie jest samodzielnym zamierzeniem budowlanym i przedsięwzięciem, tylko częścią większego zamierzenia budowlanego polegającego także na budowie Inwestycji w zakresie budowy hali sportowej, które należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

5) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 1 pkt b p.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit a Rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 2 pkt b u.i.o.ś., poprzez niesprawdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska i przyjęcie, że brak jest podstaw uzyskiwania dla całego zamierzenia inwestycyjnego decyzji środowiskowej, podczas gdy z w/w dokumentów wynika, całe zamierzenie inwestycyjne będzie stanowiło przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji wymagać będzie uzyskania decyzji środowiskowej,

6) naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt b p.b. w zw. z art. 3 ust 1 pkt 13 u.o.i.ś. poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu organu I instancji wezwania Inwestora do usunięcia nieprawidłowości złożonej w sprawie dokumentacji poprzez przedłożenie decyzji środowiskowej dla całego zamierzenia budowlanego i przedsięwzięcia, podczas gdy obowiązek taki wynikał z powołanych przepisów prawa,

7) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz uzasadnienia dlaczego uznał, że z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje, czym spełnia warunek określony w § 33 ust. 4 pkt 2 MPZP,

8) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (dalej: "uchwała krajobrazowa") poprzez błędne przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w zakresie budowy 3 masztów flagowych o wysokości 10 m jest zgodny z aktami prawa miejscowego, podczas gdy uchwała krajobrazowa dopuszcza sytuowanie masztów flagowych o maksymalnej wysokości 6 m.

9) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 1 p.b. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że prawomocne rozstrzygniecie w sprawie inwestycji, którą wtórnie zakwalifikowano jako pierwsza część dzielonej inwestycji, powoduje, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek zmiany okoliczności prawnych sprawy, tym samym organ administracji publicznej nie może ściśle zastosować się do orzeczonego stanu rzeczy, podczas gdy orzeczenie to nie jest prawomocne, a wyłącznie ostateczne oraz brak możliwości oceny wpływu zamierzenia budowlanego na środowisko przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie jego etapów stanowiłby naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a.,

10) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy Wojewoda Małopolski zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i oddalić wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powołując się na powyższe, wniósł o wnoszę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z powodu bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r. Zgodnie z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Ponadto trzeba wskazać, że w wiążącym w niniejszym postępowaniu na zasadzie art. 153 p.p.s.a. Sąd, a także organ, uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt Il SA/Kr 99/22, wskazano, że budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami, z budową budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę od budynku Zespołu Szkół Łączności, z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu, w tym komunikacją wewnętrzną, parkingiem dla samochodów osobowych i autobusów, budową boiska trawistego z piłkochwytami, budową masztu antenowego o wys. 7 m, instalacjami zewnętrznymi, przebudową istniejącego uzbrojenia, na działkach nr [...] oraz [...] Obr. [...] – zwaną dalej "Inwestycją pn. budowa hali sportowej", lub "budową hali sportowej" oraz objęta kwestionowaną decyzją, w tym budowa basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, rozbiórką istniejącego budynku internatu szkolnego z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...], [...] i na części działki nr [...] Obr. [...] – zwana dalej "Inwestycją pn. budowa basenu" lub "budową basenu", należy traktować jako jedno zamierzenie inwestycyjne. Przy czym budowa hali sportowej stanowi etap I inwestycji, natomiast budowa basenu stanowi etap II tej inwestycji.

Powyższe ma to o tyle znaczenie, że 6 podniesionych w skardze zarzutów (zarzuty 1 – 6) dotyczy, jak wskazuje Skarżący, nieuprawnionego uznania przez organ, że Inwestycja pn. budowa hali sportowej oraz Inwestycja pn. budowa basenu stanowią dwa odrębne zamierzenia budowlane, podczas gdy z projektu budowlanego oraz z projektu zagospodarowania wynika, iż stanowią one jedno zamierzenie budowlane, a w konsekwencji wadliwego uznania przez organ, że Inwestor nie był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ocenie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1094) – dalej też jako "uUdostInfŚrod", wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 i 553).

Zgodnie natomiast z art. 72 ust. 3 – 5 uUdostInfŚrod:

"3. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b.

4. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w pierwszej instancji, stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje na wniosek uwzględniający informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Wniosek, o którym mowa w zdaniu drugim, składa się do organu nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.

4a. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

4b. Złożenie wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, wydawanych dla obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej, dla inwestycji w zakresie terminalu, a także dla inwestycji w zakresie morskiej farmy wiatrowej oraz zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy z morskiej farmy wiatrowej w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 3 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1050 i 2687), może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.

5. W okresie, o którym mowa w ust. 3, 4 i 4b, dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się także w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej z decyzji, o których mowa w ust. 1, lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia."

Stosownie natomiast do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333) – dalej też jako PrBud, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

W myśl natomiast art. 35 ust. 1 PrBud:

"Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) (uchylony)."

Dodatkowo trzeba wskazać jeszcze, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) – dalej jako "rozpOddziałŚrod", w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 września 2023 roku, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Niezależnie też trzeba wskazać, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 57 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod, w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 września 2023 roku, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zabudowę usługową inną niż wymienioną w pkt 56, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry lub obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszą niż 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Przy czym stosownie do § 1 ust. 2 pkt. 2 rozpOddziałŚrod przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia.

Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że "Inwestycja pn. budowa hali sportowej" jak i "Inwestycja pn. budowa basenu" powinny być traktowane jako dwie części jednej inwestycji, przy czym inwestycja ta realizowana ma być na nieruchomościach, które leżą w otulinie B.-T. Parku Krajobrazowego.

Skarżący wskazuje, że dla Inwestycji pn. budowa hali sportowej łączna powierzchnia terenów utwardzonych dróg wewnętrznych (2.521,28 m2) oraz powierzchni miejsc postojowych i placu gospodarczego (666,20 m2) wynosi 3.187,78 m2, natomiast dla Inwestycji pn. budowa basenu łączna powierzchnia terenów utwardzonych dróg wewnętrznych (195,38 m2) oraz powierzchni parkingu podziemnego na 38 miejsc postojowych (1.500 m2) wynosi 1.695,38 m2, co w sumie daje 4.883,16 m2 (por. wyliczenia na str. 12 i 13 skargi). To świadczy zdaniem Skarżącego, że dla przedmiotowej inwestycji w świetle § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod konieczne było uzyskanie decyzji środowiskowej, z tego powodu, że powierzchnia zabudowy przekracza 0,2 ha.

Trzeba jednak zauważyć, że szczegółowe wyliczenia powierzchni zabudowy oraz zajętości terenu na garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą znajdują się w projekcie budowlanym. I tak zgodnie z podanymi wyliczeniami, podanymi w projekcie budowlanym, powierzchnia zabudowy budynku basenu wynosi 5.631,70 m2, powierzchnie towarzyszącej mu infrastruktury wynoszą 817,57 m2 oraz 195,38 m2 (t. I, k. 253 projektu budowlanego) co w sumie daje 6.644,65 m2, czyli mniej niż określone w § 3 ust. 1 pkt. 57 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod 2 ha. Natomiast powierzchnia zabudowy budynków internatu i hali sportowej wynosi ok. 2.882 m2, co łącznie daje 9 526,65 m2 czyli 0,952665 ha, czyli mniej o ponad połowę od powierzchni dopuszczonych w rozporządzeniu.

Natomiast odnośnie do zapisów § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod, jak wskazano w projekcie, garaż podziemny łącznie z pasami ruchu ma powierzchnię 1.419,59 m2 (t. I, k. 105 projektu budowlanego). Natomiast powierzchnia projektowanych miejsc postojowych (suma powierzchni komunikacyjnych 666 m2 pomniejszona o powierzchnię placu gospodarczego 262 m2) w projekcie budowlanym dotyczącym budynków internatu i hali sportowej wynosi 404 m2, co łącznie z parkingiem podziemnym basenu daje ok. 1.823,59 m2, czyli mniej niż 0,2 ha.

Powyższe wyliczenia zawarte w projekcie budowlanym w ocenie Sądu są trafne i dowodzą, że ani każda z osobna, ani też obie inwestycje traktowane łącznie nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej.

Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że przedstawione wyliczenia przez Skarżącego są o tyle nieprawidłowe, że wbrew treści § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod do garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą zalicza on również powierzchnię terenów utwardzonych dróg wewnętrznych w ramach całej inwestycji, czy powierzchnię placu gospodarczego. Te tereny jednak nie stanowią terenów garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod, dlatego też wyliczenia Skarżącego w tym zakresie są wadliwe.

W konsekwencji oznacza to, że wszelkie zarzuty i argumenty (por. zarzuty skargi 1 – 6), które zmierzają do wykazania, że dla inwestycji obejmującej łącznie zarówno Inwestycję pn. budowa hali sportowej oraz Inwestycję pn. budowa basenu inwestor był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia, są bezzasadne albowiem jak wynika z treści § 3 ust. 1 pkt. 57 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod i § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozpOddziałŚrod w związku z art. 72 ust. 5 uUdostInfŚrod w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 PrBud inwestor nie był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia.

Jakkolwiek uzasadniony jest zarzut nr 9, dotyczący wadliwego uznania przez organ, że ze względu na zmianę okoliczności prawnych sprawy organ nie jest już związany na zasadzie art. 153 p.p.s.a. stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku z dnia z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt Il SA/Kr 99/22, to bezzasadność zarzutów podniesionych w pkt 1 – 6 skutkuje tym, że pomimo błędnego stanowiska organu, co do związania wyrokiem z dnia 22 kwietnia 22022 roku, to jednak zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jest tak dlatego, że w istocie Inwestor nie był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia, obejmującego "Inwestycję pn. budowa hali sportowej" jak i "Inwestycję pn. budowa basenu".

Nie jest również uzasadniony zarzut (nr 7), dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz uzasadnienia dlaczego uznał, że z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje, czym spełnia warunek określony w § 33 ust. 4 pkt 2) uchwały Nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "D. i" (opublik. w Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 551 poz. 5820 z dnia 28 listopada 2011 roku) – dalej jako "mpzp" lub jako "plan miejscowy".

W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W myśl art. 80 K.p.a. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Natomiast w myśl art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Przytoczyć należy także brzmienie § 33 ust. 4 pkt 2) mpzp, zgodnie z którym:

"Ustala się następujące warunki zagospodarowania terenu:

dopuszcza się utrzymanie istniejących budynków w terenach 1Uo, 3Uo, 4Uo, w tym budynku zamieszkania zbiorowego w terenie 1Uo, z możliwością nadbudowy, przebudowy, rozbudowy i odbudowy;

utrzymuje się istniejące budynki w terenach 5Uo i 6Uo, z możliwością przebudowy, rozbudowy i odbudowy;

noworealizowana zabudowa musi odznaczać się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej;

w zagospodarowaniu terenu 3Uo należy uwzględnić kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym teren sąsiaduje;

utrzymuje się historyzujący budynek szkolny z ogrodem w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 6Uo;

wysokość zabudowy nie może przekroczyć 15m;

w przypadku realizacji obiektów, o których mowa w ust. 3 wysokość należy dostosować do wymogów technologicznych obiektów, przy zachowaniu wysokości określonej w pkt 6;

należy stosować dachy płaskie, z dopuszczeniem dachów dwuspadowych, o nachyleniu połaci od 25° do 40° lub inne, w zależności od wymogów technologicznych obiektów o których mowa w ust. 3;

wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60%;

wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie może być mniejszy niż 40%;

obiekty wpisane do ewidencji zabytków, położone w terenie 1Uo, 5Uo i 6Uo, podlegają ochronie zgodnie z §11;

dla terenów Uo położonych w strefie ochrony konserwatorskiej, strefie ochrony krajobrazu kulturowego, strefie nadzoru archeologicznego, określonych na rysunku planu, obowiązują zapisy zawarte w §11;

występujące w terenach 1Uo i 4Uo istniejące drzewa, wskazane do zachowania, należy chronić w projekcie zagospodarowania terenu, zgodnie z §10 ust.1 pkt 1 lit. b;

wszelkie działania inwestycyjne w terenach 3Uo i 4Uo położonych w odległości 50m od stopy wału po stronie odpowietrznej, należy prowadzić zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony wód i ochrony przed powodzią, dotyczącymi zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych;

występujący w terenie 4Uo pomnik przyrody należy chronić, zgodnie z §10 ust.3 - 5."

Podniesiony zarzut dotyczy tego fragmentu planu miejscowego, który stanowi, że noworealizowana zabudowa musi odznaczać się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej.

Z przytoczonych norm K.p.a. wynika, że rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12).

Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.

Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).

Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.

Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.

Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organy były zobligowane do ustalenia i zbadania czy projektowana inwestycja nie narusza przepisów. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że istotne dla sprawy okoliczności sprawy zostały przez organ ustalone i zweryfikowane w sposób prawidłowy. Przedłożony projekt jest kompletny i nie zawiera braków czy usterek, które w świetle art. 35 ust. 1 PrBud dyskwalifikowałyby go. Wszystkie przy tym istotne dla sprawy okoliczności organ wyjaśnił w sposób adekwatny dla potrzeb, co znajduje odbicie w uzasadnieniu do wydanej decyzji.

Odnosząc się natomiast w tym miejscu do kwestii naruszenia § 33 ust. 4 pkt. 2) mpzp, który stanowi, że noworealizowana zabudowa musi odznaczać się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, Sąd nie dostrzega, aby zaskarżona decyzja naruszała wskazaną normę uchwały. Ponadto ocena, czy określona inwestycja odznacza się wysokim standardem architektonicznym jest rzeczą bardzo subiektywną. Nie jest także uzasadniony zarzut, jakoby przedmiotowa inwestycja nie nawiązywała do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana, jak wynika z treści planu miejscowego (por. § 33 mpzp), w obszarze przeznaczonym pod tereny zabudowy usług oświaty i kultury oznaczone symbolem 1Uo. Niewątpliwie zaprojektowana inwestycja nawiązuje do charakteru istniejącej zabudowy uzupełniając i rozwijając go. Z tych względów podniesiony zarzut pozbawiony jest uzasadnionych podstaw.

Nie jest także uzasadniony zarzut (nr 8) naruszenia § 8 ust. 2 pkt 1) uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (dalej: "uchwała krajobrazowa") poprzez błędne przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w zakresie budowy 3 masztów flagowych o wysokości 10 m jest zgodny z aktami prawa miejscowego, podczas gdy uchwała krajobrazowa dopuszcza sytuowanie masztów flagowych o maksymalnej wysokości 6 m.

Jakkolwiek zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 1) uchwały krajobrazowej dla strefy III ustala się wysokość obiektów małej architektury do 6 metrów, a w Podobszarze 1 III Strefy do 3,5 m, to jednakże powyższy powołany przez Skarżącego przepis nie ma zastosowania do masztów flagowych. Do masztów flagowych ma natomiast zastosowanie przepis § 7 pkt. 4) uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym ustala się następujące zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury: wysokość masztów flagowych do 12 metrów. Zgodnie z projektem natomiast w ramach inwestycji przewidziane są trzy maszty flagowe o wysokości 10 metrów. Nie budzi zatem wątpliwości, że powyższe nie narusza § 7 pkt. 4) uchwały krajobrazowej. Z tych też względów przedmiotowy zarzut nie jest uzasadniony.

Nie jest w końcu uzasadniony zarzut (nr 10) naruszenia przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy Wojewoda Małopolski zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i oddalić wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wskazany przepis art. 138 § 1 K.p.a. przewiduje jaką decyzję może wydać organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania. Jest to więc przepisów o charakterze wynikowym, które naruszenie powiązać należy z naruszeniem innych przepisów, które doprowadziło organ drugiej instancji np. do błędnego utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji (przywołany w petitum skargi kasacyjnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a), uchylenia decyzji organu pierwszej instancji (art.138 § 1 pkt 2 k.p.a), lub umorzenia postępowania (art.138 § 1 pkt 3 k.p.a). Takich innych przepisów Skarżący jednak już nie powołuje, co czyni ten zarzut bezzasadnym.

Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.