Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 462/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 ust.2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art.21 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant st. insp. sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2006 r. sprawy ze skargi E.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2005 r. I. oddala skargę, II. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa koszty nie uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233§1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 / – po rozpatrzeniu odwołania E.J. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2005r., Nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego na rok 2005 – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżoną decyzją ustalono dla E.J. podatek rolny na 2005 r. w kwocie 40,00 zł, od której odwołanie złożył jej pełnomocnik K. U. Wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia, zarzucił organowi podatkowemu, że przed wydaniem decyzji nie dokonał on stosownych ustaleń mimo istniejących niezgodności odnośnie powierzchni działki i nie wyjaśnił posiadania części -około 6 arów działki przez samoistnego posiadacza J.K., czym uchybił swoim obowiązkom i naruszył przepisy art. art. 122, 180, 187 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącej podnosił, iż zgodnie z przepisami ustawy o podatku rolnym, podatkiem rolnym części nieruchomości / około 6 arów / winien być obciążany samoistny posiadacz J.K. oraz wnosił o powołanie biegłego z zakresu geodezji w celu wydania opinii na piśmie i dokładnego ustalenia, jaka część działki E.J. nr 982/1 jest użytkowana przez tego samoistnego posiadacza i pomiaru użytkowanej powierzchni bez dokonania rozgraniczenia nieruchomości.

W rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym / Dz. U. z 1993 r. poz. 431 z późn. zm./ - opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów j budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Organ odwoławczy podkreślił w dalszej kolejności, iż stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm./ - podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

E.J., jak wynika z wypisu rejestru gruntów jest właścicielką działki nr 982/1 o powierzchni 0,38ha, co potwierdza również akt własności ziemi z dnia 20 marca 1976 r. wydany przez Naczelnika Gminy. Taką też powierzchnię gruntu organ podatkowy przyjął do opodatkowania podatkiem rolnym na 2005 rok.

Zgodnie bowiem z wyżej powołanymi przepisami podstawą wymiaru podatku rolnego, obciążającego E.J. może być tylko powierzchnia gruntów, jaka jest uwidoczniona w ewidencji gruntów. Wskazano, iż jeśli nie zgadza się ona z danymi zapisanymi w ewidencji gruntów to powinna w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów, stąd też nie mogą być uwzględnione wnioski zawarte w odwołaniu odnośnie powołania biegłego, ustalenia jaka część działki użytkowana jest przez J.K. i dokonania pomiaru powierzchni nieruchomości. Zmiany w ewidencji gruntów, jak wynika z art. 23 powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dokonywane są na podstawie prawomocnych orzeczeń sądów, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a kwestie zmian granic i powierzchni działek dotyczą stanów własnościowych i mogą być rozstrzygane przez sądy powszechne.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż zaskarżoną decyzją termin płatności I raty podatku na 2005 rok wyznaczono na 15 marca 2005r., a decyzja wymiarowa doręczona została dnia 21 marca 2005r., co oznacza, że termin płatności I raty podatku, zgodnie z art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej, wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Okoliczność ta nie mogła jednak stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Od tej decyzji E.J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, podtrzymała swoje argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzuciła, iż organy podatkowe w dalszym ciągu odmawiają ustalenia stanu użytkowania gruntu , przerzucając na nią ten obowiązek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – stwierdzić na wstępie należy, iż z mocy art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym / Dz. U. z 1993 r. poz. 431 z późn. zm./ - od 1 stycznia 2003r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów j budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Treść tego przepisu pozostaje w związku ze zmianą wprowadzoną również od 1 stycznia 2003r. do art. 2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r. / tekst jednolity - Dz.U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 z późn.zm. /, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Rację ma organ odwoławczy, iż stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm., a aktualnie tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. z 2005r., Nr 40, poz. 2027/ - podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten wskazuje, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Jeżeli strona kwestionuje zawarte tam dane, winna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym, a następnie, w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.

Zasadnie wywodzi również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności poszczególnych podatników.

Skarżąca E.J., jak wynika z wypisu rejestru gruntów / k – 25 akt podatkowych / jest właścicielką działki nr 982/1 o powierzchni 0,38ha, co potwierdza również akt własności ziemi z dnia 20 marca 1976 r. wydany przez Naczelnika Gminy / k – 26 akt podatkowych /. Taką też powierzchnię gruntu organ podatkowy przyjął do opodatkowania podatkiem rolnym na 2005 rok, o czym świadczy decyzja z dnia 18 maja 2005r. Powołane dokumenty są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Tylko zatem w sytuacji, gdyby skarżąca wykazała, że nie jest właścicielką przedmiotowego gruntu albo, że ma on mniejszą powierzchnię, niż to wynika z powołanych dokumentów urzędowych mogłaby liczyć na uwzględnienie tego faktu przez organy podatkowe / por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r., III SA 1685/93, POP 1999/2/67 / i dopiero na podstawie zmienionych danych z ewidencji mogłaby ewentualnie wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.

Zasadnie wskazało też skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że nie mogły być uwzględnione wnioski zawarte w odwołaniu odnośnie powołania biegłego, ustalenia jaka część działki użytkowana jest przez J.K. i dokonania pomiaru powierzchni nieruchomości, skoro z treści przepisu art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, iż zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów.

Reasumując stwierdzić należy, iż to nie organy przerzucają na skarżącą obowiązek ustalenia stanu faktycznego, a odwrotnie, to skarżąca domaga się podjęcia przez organy podatkowe czynności, które doprowadziłyby do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z jej stanowiskiem.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że ograny podatkowe nie uchybiły ani powołanym wyżej przepisom prawa materialnego, ani także przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając sprawę, stwierdzić należało, że ocenie organów podatkowych podlegał fakt własności spornej działki i potwierdzające go dane z ewidencji gruntów. Organy podatkowe - dla celów podatkowych - nie miały natomiast obowiązku wypowiadania się w przedmiocie prawa własności działki skarżącej, a tym bardziej co do ewentualnego naruszenia tego prawa przez J.K.

Z tych wszystkich względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.