Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 6/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. Ś. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr [...] Komendant Policji po rozpatrzeniu zażalenia st. sierż. R. Ś. (dalej skarżący) oraz jego obrońcy, utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w J. L. z dnia 26 lipca 2022 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

W dniu 9 czerwca 2022 r. skarżący złożył do Komendanta Policji (dalej organ II instancji, organ) raport z wnioskiem o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nr [...] Po przesłaniu raportu wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego Komendantowi Powiatowemu Policji w J. L. (dalej organ I instancji) organ ten działając na podstawie art. 135r ust. 1-5 w zw. z art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, ze zm.) odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w J. L. z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...].

Organ I instancji wskazał, że skarżący nie powołał żadnych nowych faktów ani dowodów, ani żadnych okoliczności, które wskazywałyby jakoby dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, ani to że orzeczenie organu I instancji nr [...] wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów. W ocenie organu I instancji uchybienie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego i skorzystania ze swoich uprawnień nastąpiło z winy leżącej wyłącznie po stronie samego obwinionego, i nie jest to przesłanka do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego. Ponadto organ nie dopatrzył się zaistnienia żadnej przesłanki z art. 135r ustawy o Policji do wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem.

W zażaleniu skarżący zarzucił, że orzeczenie z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...] zostało wydane z naruszeniem art. 135r ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji. Skarżący zarzucił rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne naruszenie prawa do obrony, prowadzenie postępowania dyscyplinarnego nierzetelnie, pobieżnie i niezgodnie z przepisami. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła z kolei rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 135s ust. 1, art. 135r ust. 1-5 w zw. z art. 135r ust. 9 ustawy o Policji poprzez niezachowanie dwuetapowej formy postępowania wznowieniowego, uchybienie

co do sposobu jego przeprowadzenia, w szczególności nieprzeprowadzenie własnych ustaleń w zakresie wystąpienia podstaw wznowieniowych, a w konsekwencji zaniechanie wezwania obwinionego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego sprecyzowanie i powołanie konkretnej podstawy wznowieniowej.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 135r ust. 7 ustawy o Policji wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w I instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Organ II instancji zważył, że organ I instancji zaniechał ustalenia, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego [...] faktycznie został złożony po upływie ustawowego terminu zawitego i błędnie skupił się na materialnych przesłankach wznowieniowych, o których mowa w art. 135r ust. 1 pkt 1-5 ustawy o Policji. Skutkiem tego było wydanie zaskarżonego postanowienia z nieprawidłową podstawą prawną odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Organ II instancji wyjaśnił, że z analizy akt postępowania dyscyplinarnego [...] wynika, że orzeczeniem z dnia 12 stycznia 2022 r. nr [...] organ I instancji stwierdził winę obwinionego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Następnie przedmiotowe orzeczenie w dniu 14 stycznia 2022 r. nadano w Urzędzie Pocztowym w J. L. jako przesyłkę poleconą. W dniach 17 i 25 stycznia 2022 r. dwukrotnie awizowano przesyłkę poleconą. Wobec niepodjęcia do dnia 31 stycznia 2022 r. przesyłki poleconej, w dniu 1 lutego 2022 r. Urząd Pocztowy w J. L. dokonał zwrotu przesyłki do nadawcy. Z kolei w postępowaniu dyscyplinarnym [...] prowadzonym przeciwko skarżącemu orzeczeniem z dnia 29 marca 2022 r., nr [...] organ I instancji stwierdził winę obwinionego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Odpis orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego doręczono obwinionemu w dniu 31 marca 2022 r. Jak wynika z treści wniosku obwinionego z dnia 9 czerwca 2022 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego dopiero z orzeczenia nr [...] skarżący powziął informację o orzeczeniu nr [...] z dnia 12 stycznia 2022 r. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego złożony w dniu 9 czerwca 2022 r. został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu 30 dni. Skoro, bowiem skarżący o treści orzeczenia z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...] dowiedział się w dniu 31 marca 2022 r., to ostatnim trzydziestym dniem na złożenie wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, był dzień 2 maja 2022 r. Tym samym, przełożony dyscyplinarny winien był wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego wobec niedochowania terminu zawitego, powołując się na treść art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Uchybienie to nie miało jednak, w ocenie organu II instancji, istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie wniosku obwinionego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

Organ II instancji wskazał również, że pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 17 i 25 stycznia 2022 r. przesyłki poleconej przesłanej na wskazany przez obwinionego adres do korespondencji oraz osobistego podejmowania w dniach 21 i 27 stycznia 2022 r. w Urzędzie Pocztowym w J. L. przesyłek poleconych z innych spraw, obwiniony nie podjął tej przesyłki w terminie do dnia 31 stycznia 2022 r. Organ dodał, że w analizowanej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 135r ust. 8 ustawy o Policji, gdyż jedyną obiektywną przeszkodą nieodwołania się obwinionego od orzeczenia nr [...] z dnia 12 stycznia 2022 r. było niepodjęcie w terminie tego orzeczenia, wskutek czego w dniu 1 lutego 2022 r. nastąpiła tzw. fikcja prawna doręczenia przesyłki poleconej i tym samym uprawomocnienie się orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez organ I instancji bez żadnego związku z działalnością przełożonego dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w J. L..

Organ II instancji wyjaśnił również, że wbrew twierdzeniom obrońcy skarżącego do postępowania dyscyplinarnego przeciwko policjantom nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W skardze skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, rozstrzygnięciu organu II instancji z dna 31sierpnia 2022 r. zarzucił rażące naruszenie:

- przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 135r ust. 1 pkt 3 o Policji poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i niewznowienie postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy orzeczenie z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...] zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia;

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135r ust. 8 ustawy o Policji w zw. z art. 135r ust. 6 ustawy o Policji poprzez bezzasadne przyjęcie, że jedyną obiektywną przeszkodą nieodwołania się obwinionego od orzeczenia z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...] było niepodjęcie w terminie ww. orzeczenia wskutek czego w dniu 1 lutego 2022 r. nastąpiła tzw. fikcja prawna doręczenia przesyłki poleconej w sytuacji, gdy w niniejszym stanie faktycznym oczywistym jest, że wznowienie postępowania ma bezsprzeczny związek z działalnością przełożonego dyscyplinarnego w osobie nadkom. P. B. prowadzącego postępowanie wznowieniowe.

W oparciu o powyższe zrzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji oraz o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącego podniosła, że w niniejszej sprawie powinno nastąpić wznowienie postępowania dyscyplinarnego, bowiem zostały spełnione wszelkie przesłanki o tym przesądzające podmiotowe i przedmiotowe. Oczywistym jest, że przyczyną wznowienia postępowania powinna być działalność przełożonego dyscyplinarnego, a organ bowiem bezpodstawnie przyjął, że skarżący nie wykazał żadnych nowych faktów, okoliczności, a jedynie powielił swoją dotychczasową retorykę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Podstawę prawną wydanego przez organ w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o Policji, która w rozdziale 10, regulując odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów, określa zarówno zakres i zasady tej odpowiedzialności, jak i zasady oraz tryb postępowania dyscyplinarnego, w tym także wzruszenia prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania.

Stosownie do regulacji powołanej ustawy, a także podzielając pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowym, wskazać trzeba, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do dokonania oceny na gruncie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022, poz. 2000 ze zm.), dalej "k.p.a.", którego regulacje nie znajdują zastosowania do spraw w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego funkcjonariuszy policji. Ustawa o Policji zawiera bowiem zarówno materialnoprawną regulację odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest przy tym unormowaniem pełnym w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia tego postępowania. Jedynie w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego, ale w określonym zakresie (w zakresie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego). Ustawa o Policji nie odsyła natomiast do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów przepisów k.p.a. nie stanowi również przepis art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., bo sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu tego przepisu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 458/07; 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1227/08; 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 794/15; 5 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 472/06; 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Sprawa taka podlega kognicji sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy o Policji, według którego od orzeczenia i postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania, do którego przy uwzględnieniu przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne, stosuje się regulacje zawartej w art. 135r, art. 135s ustawy o Policji. Istotą instytucji wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest stworzenie możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w razie gdy postępowanie dyscyplinarne było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową lub materialnoprawną określoną w ustawie.

Podstawy wznowienia postępowania dyscyplinarnego wyczerpująco określone zostały w art. 135r ust. 1 i ust. 2 przedmiotowej ustawy.

Zgodnie z art. 135r ust. 1 ustawy, postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe,

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego,

3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,

4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione,

5) prowadzone o ten sam czyn postępowanie karne, karne skarbowe lub w sprawach o wykroczenia zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W świetle regulacji art. 135o ustawy o Policji orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

W okolicznościach niniejszej sprawy okoliczność prawomocności orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w J. L. z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...] nie jest kwestionowana. Jak wskazano w skardze niesporne jest, że w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w sprawie skarżącego zapadło jedno prawomocne orzeczenie dyscyplinarne.

Jak ustalił organ orzeczenie z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...] zostało skarżącemu doręczone w sposób prawem przewidziany. Organ wskazał, że przesyłka polecona zawierająca przedmiotowe orzeczenie była dwukrotnie awizowana (w dniach 17 i 25 stycznia 2022 r.). Wobec niepodjęcia do dnia 31 stycznia 2022 r. tej przesyłki, została ona zwrócona do nadawcy - Komendy Powiatowej Policji w J. L.. Fikcja prawna doręczenia miała miejsce w dniu 1 lutego 2022 r. Te ustalenia, jak wynika z akt, nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone. Dodać przy tym należy, że z akt postępowania wynika również, że ostatecznym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2022 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji dnia 3 września 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...].

W ocenie pełnomocnika skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy należało wznowić postępowanie dyscyplinarne, gdyż zostały spełnione wszelkie przesłanki podmiotowo - przedmiotowe, a następnie zbadać przyczyny wznowienia.

Sąd tego stanowiska nie podziela.

Z dalszych regulacji art. 135r ustawy o Policji wynika, że przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, na wniosek jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przysposabiającego lub przysposobionego (art. 135r ust. 6 zd. pierwsze ustawy o Policji).

Jeżeli zaś przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny - art. 135r ust. 8 ustawy o Policji.

Wniosek o wznowienie postępowania należy wnieść do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 135r ust. 7 ustawy o Policji).

Stosownie do art. 135s ust. 1 ustawy o Policji, po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie:

1) uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie postępowania dyscyplinarnego albo

2) zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3) odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

Tym samym badanie przyczyn wznowienia postępowania jest dopuszczalne wyłącznie po wznowieniu postępowania. Ocena przyczyn wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, dokonana bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego lub dokonana przed wydaniem takiego postanowienia jest, w świetle art. 135s ust. 1 ustawy o Policji, niedopuszczalna. Natomiast przedmiotem postępowania na etapie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego (wszczęciu tego postępowania wznowieniowego) jest jedynie dokonanie oceny w zakresie: legitymacji wnioskodawcy do złożenia wniosku o wznowienie, złożenia wniosku w oparciu o ustawową przesłankę wznowienia oraz zachowania określonego w ustawie terminu do złożenia wniosku. W przypadku stwierdzenia, iż osoba wnosząca wniosek nie jest legitymowana do jego wniesienia, wskazana we wniosku podstawa wznowienia nie odpowiada podstawie ustawowej, bądź nie został zachowany termin do złożenia wniosku, wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania jest niedopuszczalne. W sytuacji więc zaistnienia którejkolwiek z okoliczności warunkujących niedopuszczalność wszczęcia postępowania wznowieniowego organ powinien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

Taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Trafne jest bowiem stanowisko organu II instancji, iż w tej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu 30 dni, od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania nie tylko okoliczności uzasadniających powołane podstawy wznowienia ale i udowodnienia, kiedy dowiedział się o tych okolicznościach.

Jak natomiast wynika z wniosku skarżącego z dnia 9 czerwca 2022 r. (k. [...] tom I akt adm.) skarżący wprost wskazał, że o ukaraniu karą nagany i wydaniu wobec jego osoby orzeczenia nr [...], które w ocenie skarżącego wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa dowiedział się dopiero z innego orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym, orzeczenia nr [...] z dnia 29 marca 2022 r. Jak ustalono orzeczenie nr [...] zostało skarżącemu doręczone w dniu 31 marca 2022 r. Nie jest to przez skarżącego kwestionowane. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wnosząc o doręczenie orzeczenia [...] wskazał, że obwiniony o fakcie wydania orzeczenia kończącego postępowanie dowiedział się w związku z doręczeniem mu w dniu 31 marca 2022 r. orzeczenia nr [...]. (k.[...] tom III akt adm.). Dodatkowo, w kontekście argumentacji skarżącego, można zauważyć, że jak wynika ze znajdującego się w aktach pisma organu z dnia 12 stycznia 2022 r. skierowanego do skarżącego i odebranego osobiście w dniu 27 stycznia 2022 r., skarżący już miał wiedzę, że w dniu 5 stycznia 2022 r. zostało sporządzone sprawozdanie z postępowania dyscyplinarnego [...] i obecnie trwają czynności związane ze sporządzeniem stosownego orzeczenia, gdyż wszystkie czynności dowodowe zostały zakończone (k.[...] tom. III akt adm.). Tym samym skarżący miał wiedzę, że orzeczenie w tej sprawie zostanie niezwłocznie wydane.

W tych okolicznościach, trafnie wskazał organ II instancji, że ostatnim dniem na złożenie wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego był dzień 2 maja 2022 r. Tym samym złożenie w dniu [...] Policji w J. L. wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego [...] nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu zawitego.

W związku z powyższym skoro termin z art. 135r ust. 7 ustawy o Policji nie został zachowany zaistniały podstawy do odmowy wznowienia postępowania.

Istota unormowania art. 135r ust. 7 ustaw o Policji polega bowiem na dowiedzeniu się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Jako datę powzięcia wiadomości w tym zakresie przyjąć tym samym trzeba datę dotarcia do strony wiadomości o wydaniu stosownego dokumentu, rozstrzygającego w oparciu o stan faktyczny, w którym zaistniały również okoliczności uzasadniające podstawy wznowienia.

W okolicznościach niniejszej sprawy miało to miejsce w dniu 31 marca 2022 r.

Zdaniem sądu, w świetle powyższego, prawidłowa jest więc ocena organu, iż pomimo wskazania przez organ I instancji wadliwej podstawy prawnej, rozstrzygniecie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem organu I instancji z dnia 12 stycznia 2022 r., nr [...], w okolicznościach tej sprawy, w świetle niepodważonych ustaleń faktycznych, jest prawidłowe

Jeszcze raz podkreślić należy, że odmowa wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku kończy fazę wstępną, ograniczającą się wyłącznie do badania dopuszczalności wznowienia. Oznacza to tym samym, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania nie daje organowi podstaw do merytorycznego badania przyczyn wznowienia, a tym samym uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Badanie przyczyn wznowienia postępowania, jak już wskazano, jest dopuszczalne wyłącznie po wznowieniu postępowania, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 135s ust. 1 ustawy o Policji. A contrario ocena przyczyn wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, dokonana bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego jest niedopuszczalna.

Powyższe ma istotne znaczenie także dla wykazania ram kontroli sądowej w niniejszej sprawie, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga wyłącznie w granicach danej sprawy. Oznacza to, że zadaniem sądu orzekającego w tej sprawie było zbadanie czy organ prawidłowo uznał, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

W tych okolicznościach nie jest też dowolne stanowisko organu, że w analizowanej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 135r ust. 8 ustawy o Policji. Tym zarzuty skargi co do naruszenia zarówno art. 135r ust. 1 pkt 3, jak i art. 135r ust. 8 w zw. z art. 135r ust. 6 ustawy o Policji uznać należy za nietrafne.

Podsumowując, zachowanie terminu stanowi bezwzględną przesłankę wszczęcia postępowania wznowieniowego. Konsekwencją jego uchybienia jest zaś odmowa wznowienia postępowania.

W tych okolicznościach, w ocenie sądu, brak było podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w niniejszej sprawie oddalił.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.