Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2851/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 ppsa
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...], E. G., Z. K. i H. K. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

1 U Z A S A D N I E N I E

Pani E.G., Pani H.K., Pan Z.K., spółka "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 roku w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] "Uchwała".

Skarga poprzedzona została bezskutecznym wezwaniem Rady Miasta. [...] [...] do usunięcia naruszenia prawa tą uchwałą, na podstawie art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: U. z 2016 roku, poz. 446).

Skarżący wskazali, że zaskarżają Uchwałę w części, w zakresie obejmującym:

1) ustalenie w § 1 ust. 1 Uchwały, iż granice planu wyznaczają:

(1) od północy: północna granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] do zachodniej granicy działki nr ew. [...];

(2) od zachodu: zachodnia granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] i jej przedłużenie do zachodniej granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...], zachodnie granice działek nr ew.: [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], zachodnia granica działki nr ew. [...] i jej przedłużenie do zachodniej granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...], zachodnia granica działki nr ew. [...] i jej przedłużenie do południowej granicy działki nr ew. [...];

(3) od południa: południowa granica działki nr ew. [...] z obrębu [...], południowa granica działki nr ew. [...] z obrębu [...]do punktu przecięcia ze wschodnią granicą działki nr ew [...] z obrębu [...];

(4) od wschodu: linia łącząca punkt przecięcia południowej granicy działki nr ew. [...] ze wschodnią granicą działki nr ew. [...] z obrębu [...], wschodnie granice działek nr ew.: [...], [...], [...]: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...];

2) ustalenie w § 1 ust. 2 Uchwały, iż granice obszaru planu pokazano na rysunku planu sporządzonym w skali 1:1000, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały będący jej integralną częścią;

3) ustalenie w § 6 Uchwały dla terenu o symbolu 1.UO, na którym położona jest Nieruchomość będąca współwłasnością skarżących (definicja poniżej w pkt (II.) Uzasadnienia), stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]:

- przeznaczenia podstawowego: usługi oświaty, w szczególności: szkoła podstawowa z zapleczem sportowym, przedszkole - § 6 ust. 1 pkt 1) Uchwały;

- przeznaczenia dopuszczalnego: a) placówki opiekuńczo-wychowawczej: żłobka, b) usług oświaty, w szczególności: poradni psychologiczno-pedagogicznej, c) usług kultury, w szczególności: biblioteki publicznej, świetlicy dla mieszkańców, d) usług ochrony zdrowia służących obsłudze funkcji podstawowej i nie związanych z całodobowym pobytem ludzi - § 6 ust. 1 pkt 2) Uchwały;

- zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: 1) dopuszczenia realizacji etapami zamierzenia budowlanego jakim jest zespół budynków o funkcjach z zakresu ustalonego w ust. 1 § 6 Uchwały, przy czym ustalenia zagospodarowania terenu1.UO na podstawie jednolitego projektu uwzględniającego spójne urządzenie przestrzenią, 2) dla budynków lokalizowanych od strony ul. [...] [...] oraz ul. [...] nakazania realizacji elewacji eksponowanych wymagających szczególnego opracowania, 3) dopuszczenia realizacji funkcji z zakresu ustalonego w ust. 1 pkt 2 lit. a)-c) Uchwały w formie budynków wolnostojących, 4) w rejonie głównego wejścia do szkoły ustalenia realizacji placu w formie przestrzeni ogólnodostępnej, 5) na całym obszarze planu dopuszczenia stosowania elementów miejskiego systemu informacji (MSI) - § 6 ust. 2 Uchwały;

- w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego dla terenu 1.UO nakazania zapewnienia standardu akustycznego w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak dla terenu zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami odrębnymi - § 6 ust. 3 Uchwały;

- zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu: 2) ustalenia maksymalnej intensywności zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - 1,8, 3) ustalenia minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - 0,4,4) ustalenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej - 60%, 5) ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy - 15,0 m, 6) ustalenia minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej - 3.500 m2, 9) dopuszczenia realizacji ogrodów edukacyjnych na tarasach i stropodachach budynków w ramach minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej, 12) ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu - § 6 ust. 4 pkt 2), 3), 4) 5), 6), 9), 12) Uchwały;

- szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości: 1) określenia parametrów dla działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości: a) minimalnej powierzchni działki 3.500 m2, b) minimalnej szerokości frontów działki nie mniejszej niż 40 m, c) kąta położenia granic działki w stosunku do pasa drogowego, który powinien wynosić 90°, przy dopuszczalnym odchyleniu o 30°, przy czym ustalenie nie dotyczy działki narożnej, 2) dopuszczenia uzyskania w wyniku scalenia i podziału nieruchomości działki o parametrach mniejszych niż ustalone w pkt 1 wyłącznie pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, 3) na obszarze planu nie wyznaczania granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów - § 6 ust. 5 Uchwały;

- zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji: 1) w zakresie układu drogowo-ulicznego ustalenia dla dróg przyległych do obszaru planu: a) zachodnią linię rozgraniczającą ul. [...], [...]) południową linię rozgraniczającą ul. [...], [...]) w zakresie parkowania: a) ustalenia minimalnych wskaźników parkingowych: 3 miejsca postojowe na 100 uczniów na zmianę dla samochodów osobowych dla szkoły, 3 miejsca postojowe na 100 dzieci dla samochodów osobowych dla przedszkola i żłobka, ustalenia realizacji miejsc postojowych dla krótkotrwałego postoju osób podwożących dzieci, w liczbie co najmniej 3 miejsca postojowe, dla pozostałych usług minimum 25 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 1.000 m2 powierzchni użytkowej, dla rowerów 20 miejsc postojowych na 100 uczniów na zmianę dla szkoły, dla rowerów 5 miejsc postojowych na 100 dzieci dla przedszkola i żłobka, b) nakazania realizacji stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową dla osób niepełnosprawnych w ilości przewidzianej w przepisach odrębnych - § 6 ust. 7 pkt 1),3) Uchwały;

- zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej: 1) ustalenia lokalizowania infrastruktury technicznej w taki "sposób, aby nie kolidowała z

lokalizowanych od strony ul. [...] oraz ul[...] nakazania realizacji elewacji eksponowanych wymagających szczególnego opracowania, 3) dopuszczenia realizacji funkcji z zakresu ustalonego w ust. 1 pkt 2 lit. a)-c) Uchwały w formie budynków wolnostojących, 4) w rejonie głównego wejścia do szkoły ustalenia realizacji placu w formie przestrzeni ogólnodostępnej, 5) na całym obszarze planu dopuszczenia stosowania elementów miejskiego systemu informacji (MSI) - § 6 ust. 2 Uchwały;

- w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego dla terenu 1.Ua nakazania zapewnienia standardu akustycznego w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak dla terenu zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami odrębnymi - § 6 ust. 3 Uchwały;

- zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu: 2) ustalenia maksymalnej intensywności zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - 1,8, 3) ustalenia minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - 0,4, 4) ustalenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej - 60%, 5) ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy - 15,0 m, 6) ustalenia minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej - 3.500 m2, 9) dopuszczenia realizacji ogrodów edukacyjnych na tarasach i stropodachach budynków w ramach minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej, 12) ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu - § 6 ust. 4 pkt 2), 3), 4) 5), 6), 9), 12) Uchwały;

- szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości: 1) określenia parametrów dla działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości: a) minimalnej powierzchni działki 3.500 m2, b) minimalnej szerokości frontów działki nie mniejszej niż 40 m, c) kąta położenia granic działki w stosunku do pasa drogowego, który powinien wynosić 90°, przy dopuszczalnym odchyleniu o 30°, przy czym ustalenie nie dotyczy działki narożnej, 2) dopuszczenia uzyskania w wyniku scalenia i podziału nieruchomości działki o parametrach mniejszych niż ustalone w pkt 1 wyłącznie pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, 3) na obszarze planu nie wyznaczania granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów - § 6 ust. 5 Uchwały;

- zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji: 1) w zakresie układu drogowo-ulicznego ustalenia dla dróg przyległych do obszaru planu: a) zachodnią linię rozgraniczającą ul[...], [...]) południową linię rozgraniczającą ul. [...], [...]) w zakresie parkowania: a) ustalenia minimalnych wskaźników parkingowych: 3 miejsca postojowe na 100 uczniów na zmianę dla samochodów osobowych dla szkoły, 3 miejsca postojowe na 100 dzieci dla samochodów osobowych dla przedszkola i żłobka, ustalenia realizacji miejsc postojowych dla krótkotrwałego postoju osób podwożących dzieci, w liczbie co najmniej 3 miejsca postojowe, dla pozostałych usług minimum 25 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 1.000 m2 powierzchni użytkowej, dla rowerów 20 miejsc postojowych na 100 uczniów na zmianę dla szkoły, dla rowerów 5 miejsc postojowych na 100 dzieci dla przedszkola i żłobka, b) nakazania realizacji stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową dla osób niepełnosprawnych w ilości przewidzianej w przepisach odrębnych - § 6 ust. 7 pkt 1),3) Uchwały;

- zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej: 1) ustalenia lokalizowania infrastruktury technicznej w taki sposób, aby nie kolidowała zaprojektowaną zabudową i zagospodarowaniem terenu, w miejscach dostępnych dla właściwych służb eksploatacyjnych, 2) dopuszczenia zachowania, budowy i przebudowy infrastruktury technicznej zlokalizowanej w obszarze planu, zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach odrębnych, 3) dopuszczenia lokalizowania tuneli wieloprzewodowych oraz obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej takich jak: stacje transformatorowe, przepompownie ścieków, stacje telekomunikacyjne zgodnie z przepisami odrębnymi, 4) zakazywania budowy naziemnych oraz nadziemnych przewodów infrastruktury technicznej, 5) ustalenia minimalnych parametrów dla sieci: wodociągowej - [...], kanalizacyjnej - [...], ciepłowniczej - [...], gazowniczej - [...], elektroenergetycznej - 0,4 kV, 6) w zakresie zaopatrzenia w wodę: a) nakazania zaopatrzenia w wodę z sieci wodociągowej za pośrednictwem istniejących i projektowanych przewodów rozdzielczych, zasilanych z: magistrali zlokalizowanej poza obszarem planu, w ul. [...], innych istniejących i projektowanych magistral i przewodów rozdzielczych, b) zakazywania realizacji podziemnych ujęć wody o przeznaczeniu innym niż potrzeby ogólnodostępnych punktów czerpalnych, 7) w zakresie odprowadzania ścieków: a) nakazania odprowadzania ścieków bytowych do sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki za pośrednictwem: kolektora ściekowego zlokalizowanego poza obszarem planu, w ul. [...], innych istniejących i projektowanych kolektorów i kanałów, b) zakazania budowy indywidualnych systemów odprowadzania, gromadzenia i oczyszczania ścieków, 8) w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych: a) ustalenia odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenów parkingów o trwałej nawierzchni do sieci kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe za pośrednictwem: kolektora deszczowego zlokalizowanego poza obszarem planu, w ul. [...], innych istniejących i projektowanych kolektorów i kanałów, b) dopuszczenia, w przypadku braku możliwości odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenów parkingów o trwałej nawierzchni do sieci kanalizacji deszczowej, zagospodarowanie ich na terenie własnej działki poprzez wprowadzanie do ziemi, do dołów chłonnych, zbiorników retencyjnych lub zbiorników retencyjno-chłonnych, na warunkach określonych w przepisach odrębnych, c) dopuszczenia zagospodarowania wód opadowych lub roztopowych nie wymagających oczyszczania (np. z dachów, powierzchni nieutwardzonych i nie zabudowanych) w miejscu ich powstawania, poprzez wprowadzenie do ziemi, d) dopuszczenia realizacji zbiorników retencyjnych oraz chłonnych na całym obszarze planu, jako odbiorników wód opadowych i roztopowych, na warunkach określonych w przepisach odrębnych, 9) w zakresie zaopatrzenia w gaz: a) ustalenia zaopatrzenia w gaz z sieci poprzez: gazociąg przebiegający poza obszarem planu, w ul. [...], inne istniejące i projektowane gazociągi, b) dopuszczenia zasilania z sieci gazowej urządzeń wytwarzających ciepło oraz urządzeń kogeneracyjnych, 10) w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną: a) dopuszczenia zasilania w energię elektryczną z: sieci elektroenergetycznej, urządzeń kogeneracyjnych, odnawialnych źródeł energii, b) ustalenia modernizacji, rozbudowy i budowy sieci elektroenergetycznej wyłącznie jako kablowej podziemnej, zaś budowy stacji transformatorowych jako wbudowanych lub podziemnych, 11) w zakresie zaopatrzenia w ciepło: a) ustalenia zaopatrzenie w ciepło z sieci za pośrednictwem istniejących i projektowanych przewodów rozdzielczych, zasilanych z: magistrali przebiegającej poza obszarem planu, w ul. [...]; innych istniejących i projektowanych magistral, b) dopuszczenia zaopatrzenia w ciepło z: indywidualnych urządzeń zasilanych z sieci gazowej lub elektroenergetycznej, urządzeń kogeneracyjnych, odnawialnych źródeł energii wykorzystujących wyłącznie energię promieniowania słonecznego lub geotermalną, c) zakazywania instalacji źródeł ciepła opalanych węglem lub produktami ropopochodnymi; 12) w zakresie obsługi telekomunikacyjnej dopuszczenia obsługi telekomunikacyjnej: a) z sieci kablowej istniejącej i projektowanej,

b) z sieci bezprzewodowej za pośrednictwem istniejących i projektowanych nadawczo odbiorczych urządzeń telekomunikacyjnych, w tym anten i stacji bazowych telefonii komórkowej, c) dopuszczenia zachowania istniejących i realizacji nowych nadawczoodbiorczych urządzeń telekomunikacyjnych z uwzględnieniem przepisów odrębnych, 13) w zakresie gospodarowania odpadami stałymi nakazywania zapewnienia na terenie nieruchomości miejsc służących do czasowego magazynowania odpadów· z uwzględnieniem możliwości ich segregacji - § 6 ust. 8 Uchwały;

- sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenu: 1) ustalenia, że do czasu realizacji zagospodarowania zgodnego z ustalonym w planie, dopuszczenia użytkowania terenu wyłącznie w sposób dotychczasowy, 2) na całym obszarze objętym planem dopuszczenia lokalizowania tymczasowych obiektów budowlanych, związanych z realizacją inwestycji docelowych, w czasie ważności ostatecznego pozwolenia na budowę - § 6 ust. 9 Uchwały;

- nieokreślenia stawki procentowej, służącej naliczeniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości, związanego z uchwaleniem planu - § 6 ust. 10 Uchwały;

- linii rozgraniczających terenu 1. UO stanowiących granicę terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym - § 6 ust. 11 Uchwały

- zasad i warunków sytuowania ogrodzeń: 1) nakazywania stosowania ogrodzeń ażurowych, których co najmniej 50% powierzchni przęsła stanowią prześwity lub otwory,

2) nakazywania realizacji prześwitów na poziomie gruntu umożliwiających migracje fauny,

3) zakazywania stosowania ogrodzeń z prefabrykatów betonowych i blachy - § 6 ust. 12 Uchwały;

- zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych: 1) zakazywania, na całym obszarze planu, umieszczania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych za wyjątkiem szyldów, dla których: a) dopuszczone jest ich umieszczanie: na budynkach: wyłącznie na pierwszej kondygnacji (parter), w sposób nieprzesłaniający detali architektonicznych i okien, nie dalej niż 2,0 m od głównych drzwi wejściowych, na ogrodzeniu: bez wykraczania poza jego obrys i nie dalej niż 2,0 m od bramy lub furtki, b) nakazywania, aby szyldy umieszczone obok siebie były dopasowane oraz aby posiadały w zależności od układu, jednolitą wysokość lub szerokość, c) ustalenia maksymalnej powierzchni pojedynczego szyldu - 0,6 m2 - § 6 ust. 13 Uchwały;

Skarżący zarzucili, iż w sprawie doszło do naruszenia procedury sporządzenia (uchwalenia) Uchwały zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073), tj. trybu procedury planistycznej :

1. brak jest rzeczywistej zgodność treści Uchwały ze Studium, w zakresie obejmującym: brak zgodności ustaleń Uchwały ze Studium poprzez oczywiste rozbieżności, tj. § 6 Uchwały (teren o symbolu 1. UO), bowiem tereny oznaczone w Uchwale symbolem 1. UO (usługi oświaty) w Studium położone są w obszarze oznaczonym symbolem M1.20 (teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) - w rozdziale XVIII pkt 2.3 Studium stwierdzono, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr 25, zaś z porównania rysunku Uchwały z rysunkiem Studium [...] wynika, iż teren o symbolu 1.UO nie jest objęty ustaleniem pozwalającym na lokowanie usług oświaty;

2. brak jest rozpatrzenia uwag do projektu planu, których listę przekazano Radzie Miasta [...] [...] zgodnie z art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073), odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie uchwałą (uchwałami), gdyż dopiero uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag mogłaby stanowić załącznik do Uchwały. Każda ze zgłoszonych uwag winna być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały;

3. brak zgodności granic obszaru planu określonych w § 1 ust. 1 Uchwały z obszarem wynikającym z Rysunku Planu, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały i będącym jej integralną częścią (§ 1 ust. 2 Uchwały), albowiem z § 1 ust. 1 Uchwały nie wynika, aby działka ewidencyjna o nr [...] i powierzchni 1.725 m2 została objęta obszarem planu, zaś z Rysunku Planu,' stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały, jednoznacznie wynika, iż działka ewidencyjna o nr [...] stanowi obszar planu;

4. błędnie oszacowano koszt wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych na przedmiotowym terenie na kwotę ok. [...] zł, bowiem zgodnie z prognozą skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ulicy [...] ([...], luty 2016 roku) powierzchnia gruntów prywatnych wynosi 15.641 m2, a wartość metra kwadratowego gruntu oszacowano na kwotę 1.800,00 zł, co oznacza łączna kwotę ponad [...] zł;

W ocenie skarżących Uchwała wydana została z naruszeniem:

1) art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) poprzez brak zgodności ustaleń Uchwały ze Studium, poprzez oczywiste rozbieżności pomiędzy postanowieniami Studium a Uchwałą;

2) art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) poprzez brak zgodności ustaleń Uchwały ze Studium, poprzez oczywiste rozbieżności dotyczące ustaleń Studium i Uchwały, t]. obszaru o symbolu 1.UO (teren usług oświaty), w obrębie którego znajduje się Nieruchomość będąca współwłasnością skarżących, bowiem Nieruchomość położona jest w obszarze Studium oznaczonym symbolem M1.20, który to symbol oznacza teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym ustala się priorytet dla lokalizacji funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej (w rozdziale XVIII pkt 2.3 Studium stwierdzono, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr 25), zaś z porównania rysunku Uchwały z rysunkiem Studium nr 25 wynika, iż Nieruchomość skarżących nie jest objęta ustaleniem pozwalającym na lokowanie inwestycji planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego w zakresie infrastruktury społecznej, w szczególności oświaty;

3) art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) poprzez brak zgodności ustaleń Uchwały ze Studium, poprzez oczywiste rozbieżności dotyczące ustaleń Studium i Uchwały, tj. ustalenie w § 6 obszaru o symbolu 1.UO usług oświaty, pomimo, że obszar ten, na którym znajduje się Nieruchomość będąca współwłasnością skarżących w Studium oznaczone zostały symbolem Ml.20, który to symbol oznacza teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym ustala się priorytet dla lokalizacji funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresie infrastruktury społecznej, co implikuje, iż brak jest podstaw do zmiany przeznaczenia i funkcji przedmiotowego obszaru bez wcześniejszej zmiany Studium;

4. art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 14 w związku z art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) poprzez brak rozpatrzenia uwag do projektu planu odrębną od Uchwały uchwałą, poprzedzającą uchwalenie planu;

5) art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) poprzez brak zgodności granic obszaru planu określonych w § 1 ust. 1 Uchwały z obszarem wynikającym z Rysunku Planu, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały i będącym jej integralną częścią (§ 1 ust. 2 Uchwały);

6) art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) poprzez przyjęcie błędnego kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych na obszarze planu w kwocie ok. 8.800.000,00 zł, podczas, gdy zgodnie z prognozą skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ulicy [...] wartość gruntów prywatnych o powierzchni 15.641 m2, przy szacowanej kwocie 1.800,00 zł za metr kwadratowy, wynosi ponad [...] zł;

7) art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu 1UO w § 6 Uchwały, iż teren przeznaczony jest pod usługi oświaty, uzupełniająco placówka opiekuńczo-wychowawcza: żłobek, poradnia psychologiczno-pedagogiczna, usług kultury, w szczególności: biblioteki publiczne, świetlica dla mieszkańców, usługi ochrony zdrowia służące obsłudze funkcji podstawowej i nie związane z całodobowym pobytem ludzi, pomimo, że godzi to w prawo własności i znacząco zmniejsza walory ekonomiczne Nieruchomości;

8) art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073) oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu 1 UO:

• w § 6 ust. 1 pkt 1) Uchwały (działka ewidencyjna nr [...]) przeznaczenia podstawowego: usługi oświaty, w szczególności: szkoła podstawowa z zapleczem sportowym, przedszkole;

• w § 6 ust. 1 pkt 2) Uchwały (działka ewidencyjna nr [...]) przeznaczenia dopuszczalnego: a) placówki opiekuńczo-wychowawczej: żłobka, b) usług oświaty, w szczególności: poradni psychologiczno-pedagogicznej, c) usług kultury, w szczególności: biblioteki publicznej, świetlicy dla mieszkańców, d) usług ochrony zdrowia służących obsłudze funkcji podstawowej i nie związanych z całodobowym pobytem ludzi;

• zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonych w § 6 ust. 2 Uchwały (działka ewidencyjna nr [...]);

• zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego określonych w § 6 ust. 3 Uchwały (działka ewidencyjna nr [...]);

• zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu określonych w § 6 ust. 4 pkt 2), 3) 4), 5), 6), 9), 12) Uchwały (działka ewidencyjna nr [...]

• szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości określonych w § 6 ust. 5 Uchwały;

• zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji określonych w § 6 ust. 7 pkt 1), 3) Uchwały;

• zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej określonych w § 6 ust. 8 Uchwały;

• sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenu określonego w § 6 ust. 9 Uchwały;

• nieokreślenia stawki procentowej, służącej naliczeniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości, związanej z uchwaleniem planu - § 6 ust. 10 Uchwały;

• linii rozgraniczających terenu 1.UO stanowiących granicę terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym - § 6 ust. 11 Uchwały;

• zasad i warunków sytuowania ogrodzeń określonych w § 6 ust. 12 Uchwały;

• zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych określonych w § 6 ust. 13 Uchwały;

Wobec powyższego wnieśli na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o:

1. stwierdzenie w części nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...]nr [...] z dnia [...] listopada 2016 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...], tj.:

1) § 1 ust. 1, ust. 2, ust. 3,

2) § 2 pkt 10),

3) § 4 pkt 5), pkt 6), pkt 7),

4) § 5 ust. 1 pkt 1), pkt 2), pkt 3), pkt 4) lit. a), lit. b), lit. c), lit. d), lit. f),

5) § 6 ust. 1- w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

6) § 6 ust. 1 pkt 1), pkt 2) - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

7) § 6 ust. 2 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

8) § 6 ust. 3 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

9) § 6 ust. 4 pkt 2), 3), 4), 5), 6), 9), 12) - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

10) § 6 ust. 5 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]z obrębu [...],

11) § 6 ust. 7 pkt 1), pkt 3) - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

12) § 6 ust. 8 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...],

13) § 6 ust. 9 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]

obrębu [...], 1[...]) § 6 ust. 10 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], [...] § 6 ust. 11- w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], [...]) § 6 ust. 12 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], [...]) § 6 ust. 13 - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]; [...]. stwierdzenie, że zaskarżona Uchwała nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku;

3. zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że posiadają legitymację do wywiedzenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na Uchwałę, bowiem są współwłaścicielami nieruchomości, której obszar znalazł się na terenie objętym jej ustaleniami, tj. nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla [...] [...] w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], stanowiącej działki gruntu oznaczone w ewidencji gruntów i budynków numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], jednakże niniejsza skarga dotyczy wyłącznie działki gruntu oznaczonej numerem ewidencyjnym: [...].

W petitum skargi wskazali także na szereg argumentów uzasadniających naruszenie ich interesu prawnego rozwiązaniami przyjętymi w Uchwale.

Skarżący odnieśli się także do przedstawionych przez nich zarzutów wywodząc, że:

1. brak rozpatrzenia uwag do projektu planu odrębną uchwałą.

Tryb procedury uchwalenia planu miejscowego odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. I tak pod pojęciem trybu procedury planistycznej mieści się formalne stwierdzenie zgodności rozwiązań planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, poprzedzające uchwalenie planu, natomiast w pojęciu zasad - merytoryczna, tj. rzeczywista zgodność treści planu z treścią owego stadium.

Z posiadanych informacji wynika, iż Rada [...] [...] nie poddała ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu Uchwały zostały złożone w trakcie trwania procedury planistycznej. Brak poddania ocenie przez Radę [...]. [...] zgłoszonych uwag stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności planu miejscowego. Każda ze zgłoszonych uwag winna być rozpatrywana indywidualnie, co skutkować powinno podejmowaniem indywidualnej uchwały w zakresie każdej z uwag. Zaznaczyć należy, iż nawet w przypadku podjęcia uchwały w zakresie dotyczącym uwag nie uwzględnionych przez Prezydenta Miasta nie odpowiadałoby to wymogowi, o którym mowa w art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rozpatrzenie uwag winno mieć charakter czynności odrębnej od Uchwały i ją poprzedzającej, aby ewentualne uwzględnienie uwagi zawrzeć w projekcie planu. Uchwała (uchwały) dotyczące rozpatrzenia uwag mogłyby stanowić załącznik do Uchwały, jednak winny mieć formę uchwały Rady m. [...] [...] i winny zostać poddane indywidualnym głosowaniom. Rada [...] [...] winna rozpatrzeć uwagi nie biorąc pod uwagę stanowiska Prezydenta, gdyż nie ma ono charakteru wiążącego.

Ponadto istotnym naruszeniem procedury planistycznej jest również samo poddanie pod głosowanie listy uwag wraz z głosowaniem nad uchwałą w przedmiocie uchwalania planu albowiem, zaniechano głosowania w przedmiocie zgłoszonych uwag i poprzestano na dołączeniu nieuwzględnionych uwag, jako załącznika do uchwały w przedmiocie uchwalenia planu.

Powyższe naruszenie procedury uchwalania planu winno skutkować koniecznością nieważności planu.

2. brak zgodności granic obszaru planu wskazanych w części tekstowej U chwały z obszarem wynikającym z Rysunku Planu, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały.

Art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Zgodnie z § 1 ust. 1 Uchwały plan obejmuje obszar, którego granice wyznaczają:

1) od północy: północna granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] do zachodniej granicy działki nr ew. [...];

2) od zachodu: zachodnia granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] i jej przedłużenie do zachodniej granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...], zachodnie granice działek nr ew.: [...], [...], [...] [...] z obrębu [...] zachodnia granica działki nr ew. [...]i jej przedłużenie do zachodniej granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...], zachodnia granica działki nr ew. [...] i jej przedłużenie do południowej granicy działki nr ew. [...];

3) od południa: południowa granica działki nr ew. [...] z obrębu [...], południowa granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] do punktu przecięcia ze wschodnią granicą działki nr ew. [...] z obrębu [...];

4) od wschodu: linia łącząca punkt przecięcia południowej granicy działki nr ew. [...] ze wschodnią granicą działki nr ew. [...] z obrębu [...], wschodnie granice działek nr ew.: [...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...].

Jednocześnie zgodnie z § 1 ust. 2 Uchwały granice obszaru planu, o których mowa w ust. l, pokazano na rysunku planu sporządzonym w skali 1:1000, stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały będący jej integralną częścią.

Z części opisowej Uchwały wynika jednoznacznie, iż obszarem planu nie jest objęta działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 1.725 m2, pomimo, że stanowi ona - zgodnie z Rysunkiem Planu - północną granicą obszaru.

Powyższe oznacza, iż brak jest zgodności granic obszaru planu określonych w § 1 ust. 1 Uchwały z obszarem wynikającym z Rysunku Planu, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały i będącym jej integralną częścią (§ 1 ust. 2 Uchwały).

Nie ulega w ocenie skarżących wątpliwości, iż część opisowa w ww. zakresie różni się od części graficznej planu (Rysunku Planu), albowiem z załącznika nr 1 jednoznacznie wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] planem została objęta (s. 9 Uchwały), co winno skutkować stwierdzeniem nieważności Uchwały.

3. błędne przyjęcie kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych.

Rada [...]. [...] w załączniku nr 3 do Uchwały zatytułowanym "Sposób realizacji zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych Dl. [...] oraz zasady ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych" przyjęła, iż szacunkowy koszt wypłacenia odszkodowania za grunty prywatne, położone na terenie wskazanym do realizacji inwestycji oświatowej w pierwszym etapie wyniesie [...] zł, pomimo, że w prognozie skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] ([...], luty 2016 r.), wskazano, iż powierzchnia gruntów prywatnych wynosi 15.641 m2, a wartość jednego metra kwadratowego gruntu oszacowano na kwotę 1.800,00 zł, a w związku z tym szacunkowy koszt wypłacenia odszkodowania - zgodnie z założeniami prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] -to kwota ponad [...] zł.

Co prawda w załączniku nr 3 do Uchwały oraz w ww. prognozie jest mowa o szacunkowym koszcie wypłacenia odszkodowania za grunty prywatne położone na terenie wskazanym do realizacji w pierwszym etapie, jednakże - wart. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jest mowa o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej oraz zasadach ich finansowania. Tym samym prognoza finansowa dotycząca kosztów wypłacenia odszkodowania za grunty prywatne winna obejmować cały obszar planu, nie zaś wyłącznie jego część, albowiem Uchwała zakłada realizację usług oświaty na całym obszarze i w związku z tym Gmina będzie zobligowana do wypłaty odszkodowania wszystkim właścicielom gruntów na przedmiotowym obszarze. Powyższe implikuje konstatację, iż szacunkowy koszt wypłacenia odszkodowania - zgodnie z założeniami prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] - to kwota ponad 28.000.000,00 zł.

4. Wiążące ustalenia Studium przy sporządzaniu planu miejscowego. Brak zgodności ustaleń Studium i planu miejscowego.

Najważniejszym skutkiem prawnym uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest dokonanie wiążących dla planowania miejscowego ustaleń w zakresie lokalnych zasad zagospodarowania. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych _ zasad zagospodarowania. Wymóg zgodności planu zagospodarowania przestrzennego ze studium gminy jest jedną z podstawowych zasad przyjętych przez Ustawodawcę w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. w art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jako . aktów prawa miejscowego, kształtujących wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), zaś zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien być zgodny z ustaleniami Studium. Powtórzeniem tego postanowienia jest art. 20 ust. 1 tejże ustawy.

Nieruchomość, tj. działka nr [...], położona jest w obszarze Studium oznaczonym symbolem Mlo20., który to symbol oznacza teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na "którym ustala się priorytet dla lokalizacji funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, zaś w Uchwale położone są w obszarze o symbolu 1UO (usługi oświaty). W rozdziale XVIII pkt 2.3 Studium stwierdzono, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr [...]. Z porównania rysunku Uchwały z rysunkiem Studium nr [...] wynika, iż Nieruchomość nie jest objęta ustaleniem pozwalającym na lokowanie inwestycji planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego w zakresie infrastruktury społecznej, w szczególności oświaty i kultury.

Powyższe wskazuje, iż zaprojektowanie w Uchwale usług oświaty na obszarze, który nie został wskazany na rysunku Studium nr 25 jako obszar planowanego rozwoju - ewidentnie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami Studium. Oczywistym jest, iż niedopuszczalnym jest lokowanie usług publicznych poza wskazanymi na rysunku Studium nr 25 obszarami niezurbanizowanymi.

Ustalenie w § 6 Uchwały obszaru o symbolu 1.UO (usługi oświaty), pomimo, że obszar ten, na którym znajduje się Nieruchomość będąca współwłasnością skarżących w Studium oznaczony został symbolem M1.20, który to symbol oznacza teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym ustala się priorytet dla lokalizacji funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej implikuje konstatację, iż brak jest podstaw do zmiany przeznaczenia i funkcji przedmiotowego obszaru bez wcześniejszej zmiany Studium.

5. Naruszenie prawa własności oraz zmniejszenie walorów ekonomicznych przestrzeni.

Art. 64 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do własności i innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia, stwierdzając przy tym, że prawa te podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (art. 64 ust. 2). Przewidziano jednak możliwość ograniczenia tych praw, lecz tylko przy zaistnieniu okoliczności wskazanych wart. 31 ust. 3 Konstytucji. Z przepisu tego wynika, że ograniczenia konstytucyjnych praw, a więc m.in. własności, mogą być ustanawiane, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczeń tych można dokonywać tylko w drodze ustawy, zapewniając, by nie naruszały one istoty prawa własności (art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji).

Ustawowo określone zasady zagospodarowania są formą organizowania działalności budowlano-inwestycyjnej sprzyjającą tworzeniu warunków zapewniających korzystanie z przestrzeni w sposób odpowiadający potrzebom ładu przestrzennego i rozwoju, stosownie do wymagań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz innych ustaw. Dotyczy to zwłaszcza art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że przez ustalenia planu miejscowego następuje ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, tak by mogło ono służyć zarówno wymaganiom estetyki, jak i wymaganiom funkcjonalnym, społeczno-gospodarczym, środowiskowym oraz kulturowym.

Istota prawa własności musi nawiązywać do podstawowych składników tego prawa.

Obejmują one w szczególności możliwość korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków. Jednym z podstawowych składników prawa własności jest możliwość eksploatowania przedmiotu własności. Ustawodawca może prawo pobierania pożytków regulować i ograniczać, jednak wymaga to uzasadnienia w świetle przesłanek z art. 31 ust. 3 zdanie 1 Konstytucji RP.

Obowiązek uwzględniania prawa własności w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) związany jest w dużym stopniu z zasadą ustrojową wyrażoną wart. 20 Konstytucji RP, z której wynika, Że społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych jest podstawą ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej.

W Uchwale, co podkreślają skarżący, doszło do kolizji między zamierzeniami planistycznymi a prawem własności, które jest konstytucyjnie chronione. Uchwała bezpośrednio narusza prawo własności skarżących.

Otóż ustalenie dla terenu 1.UO, na którym znajduje się działka ewidencyjna nr: 83/18, będąca współwłasnością skarżących, przeznaczenia pod usługi oświaty, godzi wprost w prawo własności i znacząco zmniejsza walory ekonomiczne nieruchomości, bowiem ustalenie dla terenu nie będącego w gestii gminy - usług oświaty - jest ewidentnym naruszeniem prawa własności, nie znajdującym podstaw wart. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i jednocześnie zmniejszającym walory ekonomiczne. Takie ustalenie przeznaczenia terenu, co jest bezsporne, ogranicza prawo korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków.

W Uchwale doszło do kolizji między zamierzeniami planistycznymi a prawem własności, które jest konstytucyjnie chronione. Uchwała bezpośrednio narusza prawo własności skarżących. Konkludując wskazano na szereg argumentów uzasadniających naruszenie interesu prawnego skarżących powyżej wskazanymi rozwiązaniami planistycznymi oraz naruszono procedurę planistyczną.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] [...] wniosła o:

1. odrzucenie skargi w części w jakiej Skarżący nie wykazali interesu prawnego;

2. oddalenie skargi w pozostałym zakresie; ewentualnie o:

3. oddalenie skargi w całości w razie nieodrzucenia jej w jakiejkolwiek części.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016, poz. 446 ze zm.) zwanej dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W ocenie organu Skarżący w żaden sposób nie wykazali posiadania interesu prawnego w odniesieniu do następujących jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały będących przedmiotem Skargi:

1) §1 ust. 1, ust. 2, ust. 3;

2) § 2 pkt 10);

3) § 4 pkt 5), pkt 6), pkt7);

4) § 5 ust. 1 pkt 1), pkt 2), pkt 3), pkt 4) lit. a), lit. b), lit. c), lit. d), lit. f).

Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności ww. jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały odnoszących się do całości terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie tylko działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], której Skarżący są właścicielami.

Skarżący w swojej skardze podnoszą, że naruszenie ich interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę jest związane ze współwłasnością działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Jednocześnie Skarżący nie powołują się na żaden inny interes prawny lub uprawnienie, które miałoby być naruszone uchwałą podjętą przez Radę [...] [...]. Należy również podkreślić, że poprzedzające niniejszą Skargę, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło wyłącznie działki będącej współwłasnością Skarżących. Z uwagi na powyższe, skarga w zakresie, w jakim nie odnosi się do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] powinna zostać odrzucona.

W przedmiotowej sprawie nie można również dopatrzeć się naruszenia prawa ani nadużycia tego prawa przez radę gminy w zakresie przypisanych jej uprawnień określonych ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też jakichkolwiek innych uchybień w tym naruszenia standardów stanowienia prawa miejscowego skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów Skargi, Organ podniósł, co następuje:

Ad. 1 Skarżący zarzucają naruszenie procedury sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miało polegać na tym, że Rada [...]. [...] nie poddała ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu planu zostały złożone w trakcie trwania procedury planistycznej. Zdaniem bowiem strony skarżącej każda ze zgłoszonych uwag do projektu planu miejscowego winna być rozpatrywana przez radę indywidualnie, co skutkować powinno podejmowaniem indywidualnej uchwały w zakresie każdej z uwag.

Zarzutowi temu należy jednak odmówić słuszności gdyż nie sposób przyjąć, iż wada prowadzonego postępowania wynika z faktu, że nie poddano pod odrębne głosowanie sposobu rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...]. Podkreślić należy, iż redakcja przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie formy rozstrzygania o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu była przedmiotem szerokiej wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego. W jego ocenie nie można interpretować art. 20 ust. 1 u.p.z.p. co do jednoczesnego rozstrzygnięcia uwag przy uwzględnieniu wykładni gramatycznej tego przepisu, lecz wymagana jest w tym przypadku wykładnia funkcjonalna i systemowa tej normy.

W wyroku z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1922/15 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął jednoznacznie, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Co zatem istotne sam przepis przewiduje, co wymaga podkreślenia, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały.

Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu obszaru w rejonie ulicy [...] stanowi zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 2 załącznik nr 2 zaskarżonej Uchwały.

Z załącznika tego wynika wprost, że Rada Miasta [...] [...] poszczególnych uwag nie uwzględniła, zawierając też w odniesieniu do każdej z uwag informacje i wyjaśnienia dotyczące rozpatrzenia każdej z nich. Taka okoliczność oznacza, że każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z takimi uwagami i sposobem ich rozstrzygnięcia.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządzania planu.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, iż to że uwagi do projektu planu objęto jednym glosowaniem nie oznacza, że rozpatrzenie tych uwag w tej sprawie nie miało charakteru indywidualnego.

W procedurze uchwalania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] każda z uwag została wyszczególniona, co do każdej z nich przedstawiono stanowisko Rady Miasta [...][...], a także w odniesieniu do każdej z uwag zawarto motywy jakimi kierowała się Rada rozstrzygając o tych uwagach. Fakt, że uchwała dotyczyła wielu uwag nie zmienia ogólnego indywidualnego jej charakteru.

Pogląd ten został potwierdzony również w kolejnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2017 r. II OSK 1807/15, w którym to Sąd uznał, iż z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu powinna być rozpatrywana oddzielnie gdyż już z samego sformułowania tego przepisu wynika, re dopuszczalne jest jednoczesne głosowanie nad uchwałą w sprawie planu i listą uwag do projektu planu przedstawioną przez organ wykonawczy gminy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został również pogląd, zgodnie z którym nie negując celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, mając na uwadze brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności, przyjąć należy, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14; z 6 listopada 2013 r., II OSK 437/13; z 31 maja 2012 r., II OSK 1405/12, z 22 września 2011 r., II OSK 1317/11; i inne). Taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały.

W świetle powyższego, mając na uwadze ugruntowaną linię orzecznictwa w tym przedmiocie, nie sposób uznać za uzasadniony podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ad. 2 Za niezasadny w ocenie organu należy uznać również zarzut braku zgodności granic obszaru planu wskazanych w części tekstowej uchwały z obszarem wynikającym z Rysunku Planu, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały. Opisane w części tekstowej uchwały granice planu są zgodne z granicami przedstawionymi w części graficznej Uchwały. Skarżący podnoszą, że w ich ocenie z części opisowej Uchwały wynika jednoznacznie, iż obszarem planu nie jest objęta działka ewidencyjna nr [...]o powierzchni 1725 m2 Skarżącym w tym miejscu prawdopodobnie chodzi o działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], gdyż działka o nr [...] nie występuje w ewidencji gruntów. Wskazać zatem należy, że działka nr [...] zawiera się w granicach opisanych w części tekstowej Uchwały. Wbrew twierdzeniom Skarżących nie stanowi ona jednak północnej granicy obszaru, ani na rysunku planu, ani w części opisowej Uchwały. Północną granicę obszaru objętego planem wyznacza północna granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] do zachodniej granicy tej działki. Granica ta jest w sposób prawidłowy odwzorowana w załączniku graficznym do Uchwały.

Natomiast wspomniana działka ewidencyjna o numerze [...] powstała w wyniku podziału działki o nr ew. [...] na działki o nr ewidencyjnych: [...], [...] i [...], co nastąpiło w dniu 8 stycznia 2015 r., a więc po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...], co miało miejsce 6 listopada 2014 r. Zatem w granicach planu opisany jest fragment działki o nr ew. [...] przed jej podziałem.

Działka o nr ew. [...] znajduje się na północ od działki nr ew. [...] na całej jej długości (jej południowa granica pokrywa się z północną granicą działki nr ew. [...]). W związku z powyższym logiczne jest, że działka ewidencyjna nr [...] nie może stanowić północnej granicy obszaru. Jednocześnie podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom Skarżących wspomniana działka została objęta granicami planu.

Ad. 3 Również zarzut Skarżących co do błędnego przyjęcia kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów pod inwestycje celu publicznego z zakresu usług oświaty w ocenie organu należy uznać za bezpodstawny i nieuzasadniony.

Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. .. "

Przepis ten stanowi zatem o obowiązku rady gminy w aspekcie sposobu realizacji inwestycji należących do zadań własnych gminy jedynie z zakresu infrastruktury technicznej. Należy go bowiem interpretować z zastosowaniem ogólnego określenia art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stosownie do którego są to zadania własne gminy związane z budową i utrzymywaniem obiektów infrastruktury technicznej, takich jak: gminne drogi, ulice i mosty, wodociągi i inne obiekty zaopatrzenia w wodę, kanalizacja i obiekty służące do usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, urządzenia sanitarne, wysypiska i urządzenia unieszkodliwiania odpadów komunalnych, urządzenia zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Zgodnie natomiast z utrwaloną doktryną pomimo, iż realizacja zadań własnych gminy wiąże się także z lokalizacją i budową tzw. infrastruktury społecznej, którym to mianem określa się takie obiekty, jak: szkoły, żłobki, przedszkola, szpitale, biblioteki, parki to z brzmienia art. 20 ust. 1 wynika jednoznacznie, że ustawodawca zawęża rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji wyłącznie do infrastruktury technicznej, pozostawiając infrastrukturę społeczną poza szczególnym zainteresowaniem komentowanego artykułu.

W związku z powyższym zarzut błędnego przyjęcia kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych pod realizację celu związanego z budową szkoły, przedszkola, żłobka, poradni psychologiczno - pedagogicznej, a zatem pod realizację infrastruktury społecznej, należy uznać za bezzasadny.

Niezależnie od powyższego organ podniósł, że załącznik nr 3 do Uchwały poza wskazaniem szacunkowego kosztu wypłacenia odszkodowania za grunty prywatne, położone na terenie wskazanym do realizacji inwestycji oświatowej w pierwszym etapie (8,8 mln zł), zawiera również całkowity koszt realizacji usług oświaty wraz z obiektami-towarzyszącymi, który oszacowano na 33,5 mln zł.

Ad. 4 Odnosząc się do zarzutu Skargi dotyczącego braku zgodności ustaleń Studium i zaskarżonego planu miejscowego, organ podkreślił, że zarzut oparty jest w całości na błędnej interpretacji zapisów Studium.

Zaskarżona uchwała jest w pełni zgodna z uchwałą w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. [...]. Jak sami skarżący wskazują, w swojej Skardze, działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] położona jest w obszarze Studium oznaczonym symbolem M1.20., który to symbol oznacza teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym ustala się priorytet dla lokalizacji funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Zapis ten w oczywisty sposób oznacza, że na terenie tym dopuszcza się również usługi oświaty, które stanowią wspomniane w studium niezbędne inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. W związku z powyższym należy uznać, że przeznaczenie terenu oznaczone w planie symbolem 1.UO (usługi oświaty), jest zgodne z ww. zapisami Studium.

Dowód: wypis i wyrys ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. [...] (w załączeniu).

Skarżący ponadto powołują się na rozdział XVIII pkt. 2.3 Studium, w którym stwierdzono, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr 25. Jednocześnie Skarżący wskazują, że ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego wskazanym na rysunku Studium nr [...]. Skarżący dochodzą jednak do pozbawionego logiki wniosku, zgodnie z którym lokowanie usług publicznych poza wspomnianymi obszarami planowanego rozwoju, miałoby być niedopuszczalne.

Organ wskazał, że na rysunku nr [...] do studium uwarunkowań nie są wskazane wszystkie inwestycje celu publicznego, a jedynie - co wprost wynika z legendy do rysunku - obszary planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, na których w sposób kompleksowy będą rozmieszczone inwestycje celu publicznego w zakresie infrastruktury społecznej, dróg i infrastruktury. Gdyby uznać, że usługi celu publicznego mogą być realizowane tylko na tych terenach (zaznaczonych wypełnieniem brązowym na rysunku Nr [...] do studium) to niemożliwe byłoby ustalenie takiego przeznaczenia na pozostałych rozległych terenach [...]. [...], gdzie występują jednostkowe niedobory szkół, przedszkoli, żłobków czy lokalnych urządzeń sportowych, co z uwagi na charakter [...] [...] prowadziłoby do argumentacji ad absurdum.

Nie można bowiem przyjąć, że na terenach, gdzie następuje niewielkie uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej Studium nie dopuszcza możliwości realizacji usług oświaty lub innych usług z zakresu infrastruktury społecznej. Taka interpretacja jest w pełni uzasadniona zapisami Studium dla obszarów funkcjonalnych M,U,C, a szczególnie dla obszarów M (M1, M2, M3) na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej.

Skarżący pomijają zawarty w przywołanych zapisach rozdziału XVIII pkt. 2.3. zwrot "w szczególności", który w oczywisty sposób oznacza, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej mogą być lokowane również poza wskazanymi obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego.

Świadczą o tym również pozostałe zapisy Studium, w tym zapisy dotyczące obszaru oznaczonego symbolem M1.20, którym objęta jest nieruchomość Skarżących.

Skarżący pomijają również treść przywołanego przez siebie rysunku Studium nr 25, na którym poza obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, wskazane są również granice lokalizacji inwestycji celu publicznego, którymi objęta jest również działka Skarżących.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że zapisy zaskarżonego planu miejscowego są w pełni zgodne z postanowieniami Studium.

Ad. 4 Organ wskazał, że nie zgadza się również ze Skarżącymi również w kontekście zarzutów dotyczących naruszenia przez Organ prawa własności. Konstytucyjne prawo własności, na które powołują się Skarżący, posiada pewne ograniczenia prawne i nie może być pojmowane w sposób bezwzględny i nieograniczony. Skarżący powołując się na swoje prawo własności pomijają kwestię władztwa planistycznego gminy. Władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2014 r.} sygn. akt: II SA/Bk 643/14 (LEX nr 1513116) "koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jak niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności mimo, iż jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponad ustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego nieograniczonego". Jak wnikliwiej wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyżej podanego wyroku: " W zakres władztwa planistycznego wchodzi również (oprócz art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - dopisek Organu) z mocy art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jak niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo, iż jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia.

Dopuszczone Konstytucją a przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczenia prawa własności innych podmiotów ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlegają kontroli sądowej poprzez pryzmat opisanych wyżej granic władztwa planistycznego tj. dopuszczalnego zakresu ograniczeń, uprawnień właścicielskich treścią planu".

Jak wskazuje również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt: II SA/Bk 514/13 (LEX nr 1513059): "l. Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet, jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami dotychczasowymi i przyszłymi właściciela, nie musi stanowić przekroczenia granic władztwa pianistycznego. Celowość natomiast tego przeznaczenia i ocena, czy jest ono optymalne pozostają poza zakresem kognicji sądu. 2. Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której nawet wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i zagospodarowania jej przestrzeni, nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności".

Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 -198).

Skarżący próbują dowieść, że ustalenie przeznaczenia z zakresu usług oświaty dla zagospodarowania jakiegokolwiek terenu, którego właścicielem nie jest gmina miałoby stanowić naruszenie w tym kontekście prawa. Nie można zgodzić się z taką argumentacją, gdyż istotą planowania przestrzennego nie jest odzwierciedlenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego relacji własnościowych, a tym bardziej uwzględnienie wszelkich oczekiwań właścicieli. Zgodnie z art. 1, ust. 2 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wiele czynników, w tym m. in. potrzeby interesu publicznego. Tak, więc organ planistyczny nie może kierować się wyłącznie prawem własności, czy też walorami ekonomicznymi przestrzeni przy określaniu konkretnego przeznaczenia dla poszczególnych terenów, które to w sposób prawidłowy uwzględnił również w odniesieniu do działki Skarżących.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] dla terenu 1.UO, objętego w części niniejszą skargą, w § 11 ust. 1 określił przeznaczenie tego terenu jako:

1) przeznaczenie podstawowe: usługi oświaty, w szczególności: szkoła podstawowa z zapleczem sportowym, przedszkole;

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a) placówka opiekuńczo - wychowawcza: żłobek,

b) usługi oświaty, w szczególności: poradnia psychologiczno - pedagogiczna,

c) usługi kultury, w szczególności: biblioteka publiczna, świetlica dla mieszkańców,

d) usługi zdrowia służące obsłudze funkcji podstawowej i nie związane z całodobowym pobytem ludzi.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] obejmuje obszar, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Południe - Kabaty był przeznaczony pod usługi oświaty.

Podkreślić należy, iż w marcu 2007 r., w trakcie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...], Miejska Pracowania Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju wykonała opracowanie pt. "Zapotrzebowania na tereny funkcji oświatowych w Dzielnicy [...] w oparciu o założenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - Prognoza do 2025 r." (jako dowód w załączeniu).

Wnioski z analiz dla obszaru objętego planem przedstawione zostały następująco: "z. załącznika graficznego do opracowania wyraźnie wynika, że południowo wschodnia część dzielnicy jest niedoinwestowania pod względem liczby szkół. Najbliżej położona szkoła Podstawowa Nr 16 znajduje się w odległości powyżej 1000 m, w linii prostej. Faktyczna odległość do szkoły jest o wiele większa. Dodatkową barierę do pokonania dla małych dzieci stanowi bardzo ruchliwa al. Komisji Edukacji Narodowej."

Przedmiotowe opracowanie, a także pismo Zarządu Dzielnicy [...] [...], w którym w oparciu o analizy demograficzne zwracano uwagę na potrzebę budowy szkoły podstawowej z poradnią psychologiczno - pedagogiczną (jako dowód w załączeniu) dały podstawę do ustalenia w planie miejscowym terenu na cele usług oświaty publicznej. Należy podkreślić, że umieszczenie szkoły na działce Skarżącej spowodowane było brakiem gruntów miejskich, które mogłyby zostać przeznaczone na omawiane funkcje.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Południe - Kabaty przeznacza sąsiedni teren, w tym również nieruchomości stanowiące własność Skarżących, pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, czego zresztą Skarżący nie kwestionują. Zatem przeznaczenie tego terenu na usługi oświaty, ze względu na przewidywaną większą liczbę dzieci, stało się jeszcze bardziej istotne.

Ponadto podkreślić również należy, iż argumentacja Skarżących sprowadza się głównie do naruszenia ich interesu ekonomicznego a nie prawnego, polegającego na określeniu przeznaczenia terenu 1.UO na usługi oświaty co znacząco zmniejsza walory ekonomiczne nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. 83/18.

Biorąc powyższe pod uwagę nie można więc uznać, aby zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] dla terenu 1.UO, na którym znajduje się działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], ustalające przeznaczenie pod usługi oświaty nie mieściły się w przewidzianych prawem uprawnieniach organu gminy do ograniczania prawa własności, zgodnie z wymogami poszanowania innych wartości.

Przeznaczenie bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet, jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela, nie musi stanowić przekroczenia władztwa planistycznego.

Koncepcja władztwa planistycznego zakłada bowiem samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie 1 zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" , Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2001 r.II SA/Po 1800/01 w myśl art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przymiot strony ma podmiot, który wykaże naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. Przesłanką zatem ewentualnego stwierdzenia nieważności uchwały jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, spowodowane naruszeniem porządku prawnego (normy prawa materialnego). Ta przesłanka odpada jednak, gdy został naruszony interes prawny lub uprawnienie, ale jest to zgodne z obowiązującym prawem i dzieje się w granicach kompetencji organu. W związku z powyższym uznać należy, iż Rada Miasta [...] [...] w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego była umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze jej działania oraz uwzględniła przy tym w pełni wyrażoną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności.

Ponadto za niezrozumiały należy uznać zarzut Skarżących w kontekście rzekomego "znaczącego zmniejszenia walorów ekonomicznych nieruchomości". Przede wszystkim Skarżący w żaden sposób nie przedstawiają, w jaki konkretnie sposób nastąpiłoby to zmniejszenie walorów ekonomicznych. Trudno mówić o udowodnieniu zmniejszenia walorów ekonomicznych wyłącznie na podstawie twierdzenia o ograniczeniu prawa korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków. Wskazać w tym miejscu należy, że każde przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ogranicza w pewnym stopniu możliwość korzystania z poszczególnych nieruchomości objętych planem. Nie oznacza to jednak, że samo uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest naruszeniem art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji. Prawo do określania przeznaczenia nieruchomości wprost wynika z zasady władztwa planistycznego i znajduje oparcie zarówno w ww. przepisach Konstytucji, jak i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W miejscu tym należy podkreślić, ze procedura określona w art.101ustawy o samorządzie gminnym, jest trybem kontroli legalności działań organ, natomiast trybu tego nie można postrzegać jako narzędzia do weryfikacji postanowień uchwalonego planu pod kątem maksymalizacji ich użyteczności, czy też racjonalności (to uzyskaniu takiej właśnie maksymalizacji służą instytucje uwag do planu i zarzutów do projektu planu). Tryb ten pozostaje bowiem wyłącznie instrumentem do eliminowania z obrotu prawnego takich postanowień planu, którym da się przypisać cechę niezgodności z prawem.

W ocenie zatem organu argumenty przedstawione przez Skarżących są w całości niezasadne. Uchwalając zaskarżony plan Organ wbrew twierdzeniom Skarżących nie naruszył Konstytucji RP, Kodeksu cywilnego, czy też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ skorzystał ze swoich uprawnień uwzględniając w prawidłowy sposób elementy planowania i zagospodarowania przestrzennego, wymienione w art. 1 ust.2 ustawy planistycznej, jak też uwzględnił interesy osób trzecich, stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Organ zastosował się do zasady proporcjonalności i nie przekroczył władztwa planistycznego. Tym samym należy uznać, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. 2017.1369 j.t. ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawowana kontrola zainicjowana została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 446), zwanej dalej u.s.g., który stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Jednocześnie wg art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2).

Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przysługującym podmiotom prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej, obywatelskiej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09).

Z dyspozycji art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skuteczne wniesienie skargi w tym trybie, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie poniższe przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi:

1) zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej,

2) skarżący uprzednio wezwał organ uchwałodawczy gminy do usunięcia naruszenia prawa,

3) zachowany został termin do wniesienia skargi wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a.,

4) skarżący wykazał swój interes prawny we wniesieniu skargi i jego naruszenie unormowaniami zaskarżonej uchwały.

Skarżący swój interes prawny wywodzą z prawa własności nieruchomości objętej planem. Przed wniesieniem skargi co nie jest kwestionowane w sprawie wezwali organ 28 lipca 2017r., stosownie do wymogu wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie organ nie odpowiedział. Skarga została wniesiona 11 września 2017 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w sprawie uznać należy, że skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 roku w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] "Uchwała", dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku Organu o odrzucenie skargi w części, w jakiej skarżący kwestionują de facto ustalenia istotne dla całości planu w tym również działki skarżącego tj. wyznaczenie granic terenu o symbolu 1.UO .

Jednocześnie wskazać należy, że naruszenia interesu prawnego skarżący upatrują w objęciu należącej do niech działki terenem o symbolu 1.UO (funkcja podstawowa -usług oświaty, z dopuszczalnym przeznaczeniem: placówek opiekuńczo wychowawczych, usług; oświaty, kultury, ochrony zdrowia).

W świetle tych ustaleń nie ulega wątpliwości, że wobec położenia nieruchomości skarżących na spornym terenie ustalenia odnoszącej się do niej i mają bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżących, ich interes prawny.

Wskazać jednak należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Prawo własności to prawo do korzystania z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego - art. 140 k.c. Zgodnie z art. Art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( w brzmieniu obowiązującym przy uchwaleniu kontrolowanej uchwały) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Z powyższego wynika, iż obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy w granicach przysługującego gminie - tzw. władztwa planistycznego, rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, przy uwzględnieniu podniesionych w skardze zarzutów Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było uznać aby zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanej przez skarżących procedury sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonej w art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dalej u.p.z.p, które miało polegać na tym, że Rada [...] [...] nie poddała ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu planu zostały złożone w trakcie trwania procedury planistycznej. Zdaniem bowiem Skarżących każda ze zgłoszonych uwag do projektu planu miejscowego winna być rozpatrywana przez radę indywidualnie, co skutkować powinno podejmowaniem indywidualnej uchwały w zakresie każdej z uwag.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 20 u.p.z.p.

1. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.

Sam przepis przewiduje więc, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku nr 2 do uchwały dotyczącej planu miejscowego. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządzania planu, tym bardziej, że z tego załącznika wynika wprost, że Rada Miasta [...] [...] nie uwzględniła żadnej z uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta [...] [...], zawierając też w odniesieniu do każdej z uwag informacje i wyjaśnienia dotyczące rozpatrzenia każdej z nich.

Taka okoliczność oznacza także, że każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z takimi uwagami i sposobem ich rozstrzygnięcia. Oczywiście na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie zawsze takie działanie rady gminy będzie mogło być uznane za prawidłowe, a mianowicie jednoczesne uchwalenie planu i rozpatrzenie uwag nie może nastąpić w sytuacji, gdy uwagi miałyby zostać uwzględnione, a projekt planu, który jest przedmiotem głosowania nie zawiera odpowiednich zmian w tym zakresie, lub gdy z przeprowadzonej procedury planistycznej wynika, że radnym nie mogła być znana treść zgłoszonych uwag lub motywy w oparciu o jakie doszło do ich rozpatrzenia (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 8. wydanie, C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 205-206). W rozpoznawanej sprawie uwag nie uwzględniono, a z załącznika do skarżonej uchwały, wynika, iż wszystkie uwagi zostały w nim szczegółowo przedstawione, jak również szczegółowo wskazano przyczyn przemawiające za ich nieuwzględnieniem.

Powyższe jest wyraźnie widoczne na gruncie uwag dotyczących nieruchomości skarżących, a więc takich, których rozpoznanie dotyczyło bezpośrednio ich interesu prawnego (np. poz. 6-10, 21-27), wykazów obejmujących rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiących załącznik nr 2 do uchwały, a odnośnie których zamieszczono w załączniku do uchwały zarówno dokładną treść uwag, jak i wyjaśnienie przyczyn ich nieuwzględnienia.

Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że radni przy głosowaniu nad uchwaleniem planu nie posiadali wiedzy w przedmiocie zgłoszonych uwag. Ponadto okoliczność, że uwagi do projektu planu objęto jednym głosowaniem nie oznacza, że rozpatrzenie tych uwag w tej sprawie nie miało charakteru indywidualnego. Każda bowiem z uwag została wyszczególniona, co do każdej z nich przedstawiono stanowisko Rady Miasta, a także w odniesieniu do każdej z uwag zawarto motywy jakimi kierowała się Rada rozstrzygając o tych uwagach. Fakt, że uchwała dotyczyła wielu uwag nie zmienia ogólnego indywidualnego jej charakteru.

Podkreślić należy, iż w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, zgodnie z którym nie negując celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, mając na uwadze brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności, przyjąć należy, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (por. wyroki NSA: z dnia 28 marca 2017 r., sygn. II OSK 1922/15; z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 3099/14; z dnia 31 maja 2016 r., sygn. II OSK 738/15; z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. II OSK 437/13; z dnia 31 maja 2012 r., sygn. II OSK 1405/12, z dnia 22 września 2011 r., sygn. II OSK 1317/11 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może zatem stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały.

Za niezasadny w ocenie Sądu należy uznać również zarzut braku zgodności granic obszaru planu wskazanych w części tekstowej uchwały z obszarem wynikającym z rysunku planu, stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały. Opisane w części tekstowej uchwały granice planu jak zostało to wyjaśnione dodatkowo na rozprawie 10 kwietnia 2018r. pokrywają się z granicami przedstawionymi w części graficznej Uchwały.

Wskazać należy, że Skarżący podnieśli, że w ich ocenie z części opisowej Uchwały wynika jednoznacznie, iż obszarem planu nie jest objęta działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 1725 m2 ( tj. błędnie określona w skardze jako [...]). Jak wyczerpująco wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę i na rozprawie (a które to wyjaśnienia Sąd przyjmuje jak swoje) działka nr [...] zawiera się w granicach opisanych w części tekstowej Uchwały. Wbrew twierdzeniom Skarżących nie stanowi ona jednak północnej granicy obszaru, ani na rysunku planu, ani w części opisowej Uchwały. Północną granicę obszaru objętego planem wyznacza północna granica działki nr ew. [...] z obrębu [...] do zachodniej granicy tej działki. Granica ta jest w sposób prawidłowy odwzorowana w załączniku graficznym do Uchwały. Natomiast działka ewidencyjna o numerze [...] powstała w wyniku podziału działki o nr ew.[...] na działki o nr ewidencyjnych: [...],[...]i [...], co nastąpiło w dniu 8 stycznia 2015 r., a więc po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...], co miało miejsce 6 listopada 2014 r. Zatem w granicach planu opisany jest fragment działki o nr ew. [...]przed jej podziałem. Okoliczność nieuwzględnienia powyższej zmiany w § 1 Uchwały w ocenie Sądu nie stanowi jednak o rażącym naruszeniu procedury uchwalania planu, czy też o braku spójności pomiędzy treścią uchwały a jej załącznikiem granicznym. Podkreślić w tym miejscu należy, że działka o nr ew. [...] znajduje się na północ od działki nr ew. [...] na całej jej długości (jej południowa granica pokrywa się z północną granicą działki nr ew. [...]). W związku z powyższym logiczne jest, że działka ewidencyjna nr [...] nie może stanowić północnej granicy obszaru. Jednocześnie podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom Skarżących wspomniana działka została objęta granicami planu.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu Skarżących co do błędnego przyjęcia kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów pod inwestycje celu publicznego z zakresu usług oświaty.

Zgodnie przytoczonym powyżej art. 20 ust. 1 u.p.z.p. "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. .. "

Przepis ten stanowi zatem o obowiązku rady gminy w aspekcie sposobu realizacji inwestycji należących do zadań własnych gminy jedynie z zakresu infrastruktury technicznej.

Wskazać przy tym należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji infrastruktury technicznej. Jednakże art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zgodnie zaś z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. W art. 7 ust. 1 pkt 2-3a ustawy o samorządzie gminnym wskazano zaś, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy 2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego;

3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz; 3a) działalności w zakresie telekomunikacji. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż pomimo tego, że realizacja zadań własnych gminy wiąże się także z lokalizacją i budową tzw. infrastruktury społecznej, którym to mianem określa się takie obiekty, jak: szkoły, żłobki, przedszkola, szpitale, biblioteki, parki to z brzmienia art. 20 ust. 1 wynika jednoznacznie, że ustawodawca zawęża rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji wyłącznie do infrastruktury technicznej, pozostawiając infrastrukturę społeczną poza szczególnym zainteresowaniem komentowanego artykułu.

W związku z powyższym zarzut błędnego przyjęcia kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych pod realizację celu związanego z budową szkoły, przedszkola, żłobka, poradni psychologiczno - pedagogicznej, a zatem pod realizację infrastruktury społecznej, należy uznać za nieuzasadniony.

Wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można również uznać za zasadny zarzut dotyczący braku zgodności ustaleń zaskarżonego planu miejscowego ze Studium.

Jak wskazano powyżej zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

W rozpoznawanej sprawie jak wynika z preambuły Uchwały, Rada uchwalając zaskarżony plan stwierdziła, że nie narusza on ustaleń Studium Uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] z [...] października 2006r. ze zmianami wprowadzonymi m.in. Uchwałą Nr [...] z [...] października 2014r.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że jak słusznie wskazują skarżący z akt sprawy w tym z treści Studium i jego wypisu i wyrysu wynika, że należąca do nich działka położona jest w obszarze oznaczonym symbolem M1.20. Z ustaleń studium wynika, że symbol ten oznacza teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym ustala się priorytet dla lokalizacji funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Skarżący ponadto powołują się na rozdział XVIII pkt. 2.3 Studium, w którym stwierdzono, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr 25. Przy czym w ocenie Skarżących ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego wskazanym na rysunku Studium nr 25. Podkreślić jednak należy, że w dalszej części tego punktu jest mowa o tym, że zasady rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym z zakresu infrastruktury społecznej określono w Rozdziele XIII i XII.

W ocenie Sądu na skutek zmiany zapisów Studium dokonanych Uchwałą z 2014r., uległ " rozszerzeniu" obszar na którym dopuszczono lokowanie usług publicznych.

Jak wynika z zapisów Studium w obszarze oznaczonym symbolem M1.20, zaznaczono tereny o przewadze zabudowy wielorodzinne. I ustalono dla nich priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych, według standardów określonych w rozdz. XIII pkt 3 w rozdziale tym wskazano zaś, że na obszarze [...] [...] standardy zagospodarowania dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym z zakresu infrastruktury społecznej (....) , które odnoszą się w szczególności do obszarów planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego wskazanych na rys. 25. Jednocześnie w dalszej części wskazano parametry jakie winny zostać spełnione przy zapewnieniu usług oświaty, zdrowia i opieki społecznej, kultury itp.

W ocenie Sądu zapisy Studium w oczywisty sposób wskazują, że na terenie tym dopuszcza się również usługi oświaty, które stanowią niezbędne inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. W związku z powyższym nie można uznać, że przeznaczenie terenu oznaczone w planie symbolem 1.UO (usługi oświaty), jest niezgodne z ww. zapisami Studium. Nie przeczy temu również rysunek nr 25 do studium, który co należy podkreślić jedynie w szczególności wskazuje tereny planowanego rozwoju budownictwa na których usytuowanie infrastruktury społecznej uznać należy jakoby za obligatoryjne. Na obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, w sposób kompleksowy mają zostać bowiem rozmieszczone inwestycje celu publicznego w zakresie infrastruktury społecznej, dróg i infrastruktury. Gdyby uznać, że usługi celu publicznego mogą być realizowane tylko na tych terenach (zaznaczonych wypełnieniem brązowym na rysunku Nr 25 do studium) to niemożliwe byłoby ustalenie takiego przeznaczenia na pozostałych rozległych terenach [...]. [...], gdzie występują jednostkowe niedobory szkół, przedszkoli, żłobków czy lokalnych urządzeń sportowych, co z uwagi na charakter [...]. [...], tym bardziej, że zasady rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym z zakresu infrastruktury społecznej określono w Rozdziele XIII i XII również dla obszaru M1. 20. Nie można zatem przyjąć, że na terenach, gdzie następuje jedynie uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej Studium nie dopuszcza możliwości realizacji właśnie usług oświaty lub innych usług z zakresu infrastruktury społecznej. Taka interpretacja jest w pełni nieuzasadniona zapisami Studium, który co należy podkreślić dla obszarów M (M1, M2, M3) ustala zarówno priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej jak i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej.

Co więcej powołany w zapisach rozdziału XVIII pkt. 2.3. zwrot "w szczególności", w oczywisty sposób oznacza, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej mogą być lokowane również poza wskazanymi obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Świadczy o tym również okoliczność, że na rysunku Studium nr 25, poza obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, wskazane są również granice lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, którymi objęta jest również działka Skarżących.

Wobec powyższego wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można uznać, że zaskarżona Uchwała narusza ustalenia Studium.

Mając zatem na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie wobec przeznaczenia w m.p.z.p działki skarżących, czyli osób prywatnych na cele publiczne, Sąd zobligowany był do ustalenia, czy Rada nie dopuściła się naruszenia tzw. " władztwa planistycznego" .

Wskazać należy, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 k.c. - przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane; co jednak istotniejsze, twierdzi, że: "art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m.in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn.k.p. 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). Normy administracyjnoprawne wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości.

Podnieść należy przy tym, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1575/12, "przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności (...). Organy planistyczne uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności." Przy tym, "Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze." (wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. II OSK 1656/15).

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu taką wartością jest lokalizacja na obszarze objętym planem inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym tj. m.in. usług oświatowych . Jak wynika bowiem z akt sprawy uchwalając zaskarżony plan, Rada wzięła pod uwagę zapotrzebowanie na tym obszarze na tego typu inwestycje. Rozstrzygnięcie to wynika również wprost z nałożonego na gminę w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym obowiązku zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty.

Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że ustalenie przeznaczenia z zakresu usług oświaty dla zagospodarowania jakiegokolwiek terenu, którego właścicielem nie jest gmina miałoby stanowić naruszenie w tym kontekście prawa. Podkreślić należy, że istotą planowania przestrzennego nie jest odzwierciedlenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego relacji własnościowych, a tym bardziej uwzględnienie wszelkich oczekiwań właścicieli.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wiele czynników, w tym m. in. potrzeby interesu publicznego. Tak, więc organ planistyczny nie może kierować się wyłącznie prawem własności, czy też walorami ekonomicznymi przestrzeni przy określaniu konkretnego przeznaczenia dla poszczególnych terenów, które to w sposób prawidłowy uwzględnił również w odniesieniu do działki Skarżących. Wprawdzie brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie - rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu ogólnego z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości gruntowych. Podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważenia wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie. Podzielić należy pogląd doktryny w kwestii istoty działania zasady wyważania przeciwstawnych interesów, w tym stanowisko podkreślające dwa elementy tej zasady: wyważanie wartości interesów i rezultat wyważenia (M.Wyrzykowski - Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986, s.177-178, W. Szwajdler - Zagospodarowanie przestrzenne - Regulacja prawna, Wydawnictwo Comer 1995, s.125).

Aby jednak osiągnąć miarodajny rezultat wyważenia przeciwstawnych interesów konieczne jest dokonanie prawidłowego wyważenia tych interesów, a to możliwe jest jedynie w oparciu m.in. o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny nieruchomości położonych na terenie objętym studium, a następnie planem.

W rozpoznawanej sprawie Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulicy [...] dla terenu 1.UO, objętego w części niniejszą skargą, w § 6 ust. 1 określił przeznaczenie tego terenu jako:

1) przeznaczenie podstawowe: usługi oświaty, w szczególności: szkoła podstawowa z zapleczem sportowym, przedszkole;

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a) placówka opiekuńczo - wychowawcza: żłobek,

b) usługi oświaty, w szczególności: poradnia psychologiczno - pedagogiczna,

c) usługi kultury, w szczególności: biblioteka publiczna, świetlica dla mieszkańców,

d) usługi zdrowia służące obsłudze funkcji podstawowej i nie związane z całodobowym pobytem ludzi.

Jak wskazano powyżej z akt sprawy wynika, że w marcu 2007 r., już w trakcie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Południe - [...], Miejska Pracowania Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju wykonała opracowanie pt. "Zapotrzebowania na tereny funkcji oświatowych w Dzielnicy [...] w oparciu o założenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - Prognoza do 2025 r."

Wnioski z analiz dla obszaru objętego planem przedstawione zostały następująco: "z. załącznika graficznego do opracowania wyraźnie wynika, że południowo wschodnia część dzielnicy jest niedoinwestowania pod względem liczby szkół. Najbliżej położona szkoła Podstawowa Nr 16 znajduje się w odległości powyżej 1000 m, w linii prostej. Faktyczna odległość do szkoły jest o wiele większa. Dodatkową barierę do pokonania dla małych dzieci stanowi bardzo ruchliwa al. Komisji Edukacji Narodowej."

Przedmiotowe opracowanie, a także pismo Zarządu [...] [...] [...], w którym w oparciu o analizy demograficzne zwracano uwagę na potrzebę budowy szkoły podstawowej z poradnią psychologiczno - pedagogiczną (jako dowód w załączeniu) dały podstawę do ustalenia w planie miejscowym terenu na cele usług oświaty publicznej. Z wyjaśnień organu wynika także, że umieszczenie szkoły na działce Skarżących spowodowane było brakiem gruntów miejskich, które mogłyby zostać przeznaczone na omawiane funkcje.

Organ wyjaśnił również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Południe - Kabaty przeznacza sąsiedni teren, w tym również nieruchomości stanowiące własność Skarżących, pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Zatem przeznaczenie tego terenu na usługi oświaty, ze względu na przewidywaną większą liczbę dzieci, stało w ocenie organu się jeszcze bardziej istotne.

Biorąc powyższe pod uwagę nie można więc uznać, aby zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu 1.UO, na którym znajduje się działka ewidencyjna nr [...], ustalające przeznaczenie pod usługi oświaty nie mieściły się w przewidzianych prawem uprawnieniach organu gminy do ograniczania prawa własności, zgodnie z wymogami poszanowania innych wartości.

Przeznaczenie bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet, jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela

( na które strona nie wskazywała w skardze), nie musi stanowić przekroczenia władztwa planistycznego.

Koncepcja władztwa planistycznego zakłada bowiem samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie 1 zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" , Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2001 r.II SA/Po 1800/01 w myśl art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przymiot strony ma podmiot, który wykaże naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. Przesłanką zatem ewentualnego stwierdzenia nieważności uchwały jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, spowodowane naruszeniem porządku prawnego (normy prawa materialnego). Ta przesłanka odpada jednak, gdy został naruszony interes prawny lub uprawnienie, ale jest to zgodne z obowiązującym prawem i dzieje się w granicach kompetencji organu. W związku z powyższym Sąd uznał, że Rada Miasta [...] [...] w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego była umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze jej działania oraz uwzględniła przy tym w pełni wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności.

Ponadto za niezrozumiały należy uznać zarzut Skarżących w kontekście rzekomego "znaczącego zmniejszenia walorów ekonomicznych nieruchomości". Przede wszystkim Skarżący w żaden sposób nie przedstawiają, w jaki konkretnie sposób nastąpiłoby to zmniejszenie walorów ekonomicznych. Trudno mówić o udowodnieniu zmniejszenia walorów ekonomicznych wyłącznie na podstawie twierdzenia o ograniczeniu prawa korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków. Wskazać w tym miejscu należy, że każde przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ogranicza w pewnym stopniu możliwość korzystania z poszczególnych nieruchomości objętych planem. Nie oznacza to jednak, że samo uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest naruszeniem art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji. Prawo do określania przeznaczenia nieruchomości wprost wynika z zasady władztwa planistycznego i znajduje oparcie zarówno w ww. przepisach Konstytucji, jak i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia w sprawie art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu 1 UO a tym samym działki skarżących:

• w § 6 ust. 1 pkt 1) przeznaczenia podstawowego: usługi oświaty, w szczególności: szkoła podstawowa z zapleczem sportowym, przedszkole;

• w § 6 ust. 1 pkt 2) przeznaczenia dopuszczalnego: a) placówki opiekuńczo-wychowawczej: żłobka, b) usług oświaty, w szczególności: poradni psychologiczno-pedagogicznej, c) usług kultury, w szczególności: biblioteki publicznej, świetlicy dla mieszkańców, d) usług ochrony zdrowia służących obsłudze funkcji podstawowej i nie związanych z całodobowym pobytem ludzi;

• zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonych w § 6 ust. 2;

• zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego określonych w § 6 ust. 3;

• zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu określonych w § 6 ust. 4 pkt 2), 3) 4), 5), 6), 9), 12)

• szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości określonych w § 6 ust. 5;

• zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji określonych w § 6 ust. 7 pkt 1), 3);

• zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej określonych w § 6 ust. 8;

• sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenu określonego w § 6 ust. 9;

• nieokreślenia stawki procentowej, służącej naliczeniu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości, związanej z uchwaleniem planu - § 6 ust. 10;

• linii rozgraniczających terenu 1.UO stanowiących granicę terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym - § 6 ust. 11;

• zasad i warunków sytuowania ogrodzeń określonych w § 6 ust. 12;

• zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych określonych w § 6 ust. 13;

Wskazać należy, że Sąd nie podzielił powyższych zarzutów skargi. W ocenie Sądu organ dokonując tych ustaleń kierował się wymogami wynikającymi ze Studium jak również uwzględnił specyfikę oraz uwarunkowania prawne przyjęte dla inwestycji celu publicznego z zakresu oświaty, Skarżący nie wyjaśnili w naruszeniu jakich norm prawnych upatrują naruszenie ich interesu prawnego, uprawnienie przedstawionymi powyżej zapisami planu.

Reasumując Sąd uznał, że uchwalając zaskarżony plan Organ wbrew twierdzeniom Skarżących nie naruszył zatem Konstytucji RP, Kodeksu cywilnego, czy też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ skorzystał ze swoich uprawnień uwzględniając w prawidłowy sposób elementy planowania i zagospodarowania przestrzennego, wymienione w art. 1 ust.2 ustawy planistycznej, jak też uwzględnił interesy osób trzecich, stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Organ zastosował się do zasady proporcjonalności i nie przekroczył władztwa planistycznego.

Działając wiec na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę.

-----------------------

44