Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 194/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 § 1, art. 169 § 4, art. 75 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2022 poz 931
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M.Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2022 r., nr 2201-IOV-1.4103.284.2022/20/04; 2201-IOV-1.[1].4103.73.2020/20/04 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ drugiej instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia M. Ł. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej jako "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 11 października 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

2.1. Pismem z dnia 5 lipca 2022 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. w wysokości 152 zł oraz o zwrot tej kwoty wraz z odsetkami liczonymi od dnia 25 marca 2017 r. Do wniosku Skarżąca załączyła m.in. kserokopię złożonej dnia 15 marca 2017 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2017 r., w której w pozycji 7 (cel złożenia formularza) zaznaczono "złożenie deklaracji". Wraz z pismem z dnia 21 lipca 2022 r., stanowiącym uzupełnienie ww. wniosku, pełnomocnik Skarżącej złożył oświadczenie o nieskorzystaniu z procedury przewidzianej w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług oraz rejestr VAT za luty 2017 r.

Pismem z dnia 5 września 2022 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty o korektę deklaracji VAT-7, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego pisma, oraz pouczona, że niedopełnienie ww. czynności w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 15 września 2022 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał, że zapisy deklaracji VAT-7 za luty 2017 r. są prawidłowe i wnioskodawczyni nie może dokonać postulowanej korekty.

2.2. Postanowieniem z dnia 11 października 2022 r. Naczelnik US pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej z dnia 5 lipca 2022 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług oraz o jej zwrot.

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca mimo wezwania nie dołączyła do ww. wniosku korekty deklaracji VAT-7 za luty 2017 r., co jest obowiązkiem wynikającym z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p.").

2.3. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2022 r. Dyrektor IAS, po rozpoznaniu zażalenia Skarżącej na postanowienie Naczelnika US, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy powołał wybrane przepisy Ordynacji podatkowej oraz stan faktyczny sprawy i stwierdził, że podatnik podatku od towarów i usług równocześnie z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Niezałączenie korekty deklaracji VAT-7 do wniosku oraz niespełnienie przedmiotu żądania określonego w wezwaniu organu pierwszej instancji z dnia 5 września 2022 r. spowodowało, że Naczelnik US zobowiązany był do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Końcowo Dyrektor IAS wskazał, że odniesienie się do treści złożonego żądania jest możliwe dopiero po wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku, natomiast w niniejszej sprawie do wszczęcia takiego postępowania nie doszło.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie Dyrektora IAS w całości, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego w zakresie odmowy zwrotu płatnikowi nadpłaconego podatku VAT za okres luty 2017 r. mimo prawidłowości złożonych dokumentów rozliczeniowych oraz wykazania powstania nadpłaty w kwocie 152 złotych;

2) naruszenie przepisów postępowania poprzez żądanie złożenia korekty mimo iż podatnik złożył prawidłowe dokumenty źródłowe i następnie podtrzymał ich prawidłowość;

3) naruszenie porządku prawnego poprzez odmowę uznania dokumentu źródłowego w postaci wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku w sprawie I 1 C 290/2016 prawomocnego i skutecznego.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy złożonych na potrzeby postępowań administracyjnych w pierwszej i drugiej instancji zakończonych skarżonym postanowieniem, o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy cywilnej w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku sygnatura akt I 1 C 290/2016 w zakresie zapadłego wyroku oraz powstania zobowiązania podatkowego VAT, a także o zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała w szczególności, że żądanie organu, by dokonać korekty prawidłowych dokumentów rozliczeniowych, jest niezrozumiałe z uwagi na fakt, że podstawowym dokumentem źródłowym jest prawomocny i nadal skuteczny wyrok sądu powszechnego.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie jest zasadna.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

5.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy zasadnie pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. oraz o jej zwrot, ze względu na brak złożenia przez Skarżącą korekty deklaracji podatkowej VAT-7 za ww. miesiąc.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 75 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Dalej zgodnie z art. 75 § 2 O.p. uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

Zgodnie natomiast z art. 75 § 3 O.p., jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Zasad stwierdzenia nadpłaty uregulowanych w powołanym przepisie ( § 2 ) nie stosuje się jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku, o czym stanowi art. 75 § 6 O.p.

Jak wynika z wyżej powołanych przepisów (w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje innego trybu zwrotu podatku), na podatniku zobowiązanym do złożenia zeznania podatkowego (deklaracji), który wnosi o stwierdzenie nadpłaty podatku, ciąży obowiązek przedłożenia wraz z wnioskiem skorygowanego zeznania (deklaracji). Korekta zeznania podatkowego (deklaracji podatkowej) jest więc obligatoryjnym elementem wniosku podatnika zobowiązanego do składania zeznania ( deklaracji), otwierającym procedurę w sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Obowiązek złożenia skorygowanej deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty ma istotne znaczenie i co do zasady wynika z istoty zobowiązania podatkowego, ukształtowanego na zasadach samoobliczenia.

Zgodnie bowiem z treścią art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W myśl art. 21 § 2 O.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Zgodnie z art. 21 § 3 O.p. jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Powołany przepis ustanawia domniemanie prawidłowości deklaracji podatkowej, w której podatnik wykazuje kwotę podatku do zapłaty. Oznacza to, że dopóki dokument taki nie zostanie przez stronę zmieniony, poprzez złożenie korekty pierwotnego rozliczenia, albo nie zostanie wydana decyzja określająca inną wysokość tego zobowiązania, podatek wynikający z deklaracji pierwotnej jest zobowiązaniem należnym i prawidłowym. Skorygowanie deklaracji przez podatnika powoduje określenie na nowo wysokości ciążącego na nim zobowiązania, eliminując rozliczenie pierwotne.

Deklaracja (a także jej korekta) jest jak już wskazano przejawem samoobliczenia dokonanego przez podatnika, który ma prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji - jeśli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Takie skorygowanie następuje poprzez złożenie korekty deklaracji i wówczas dane objęte korektą zastępują dane ujęte w deklaracji pierwotnej, albo też w uprzednio złożonej jej korekcie. Są one wiążące do chwili ich ewentualnego zakwestionowania przez organ lub ponownej korekty dokonanej przez samego podatnika.

Nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje w sposób opisany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., co znajduje potwierdzenie w art. 99 ust. 1 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( t.j. Dz.U. z 2022, poz. 931 ze zm., dalej jako "u.p.t.u."). Zgodnie art. 99 ust.1 u.p.t.u. podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133.

Natomiast w myśl art. 99 ust. 12 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.

Ze względu na treść powołanego art. 75 § 6 O.p. należy zaznaczyć, że odrębny tryb zwrotu podatku VAT stanowiącego różnicę podatku naliczonego nad należnym przewidziano w art. 87 ust. 1 u.p.t.u., jednakże wskazany tryb nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż wniosek strony dotyczył stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług, wynikającej ze złożonej deklaracji VAT-7 za luty 2017 r. , gdzie określono wysokość podatku należnego w kwocie 359 zł. oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 352 zł.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jak stanowi art. 169 § 4 O.p., organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.

W sytuacji zatem, gdy brak formalny podania nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, organ nie może rozpoznać sprawy merytorycznie i zobowiązany jest wydać postanowienie w przedmiocie pozostawienia tego podania bez rozpatrzenia.

5.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że poza sporem pozostaje, że Skarżąca była zobowiązana do złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc luty 2017 r. Jak wynika z akt sprawy w złożonej deklaracji VAT-7, która została załączona do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, strona wykazała kwotę podatku należnego VAT w wysokości 359 zł. oraz kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 352 zł.

W związku z powyższym, wraz z wnioskiem z dnia 5 lipca 2022 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 152 zł., Skarżąca powinna była złożyć skorygowaną deklarację podatkową VAT-7 za luty 2017 r. W związku z jej nieprzedłożeniem organ pierwszej instancji pismem z dnia 5 września 2022 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, o korektę deklaracji VAT-7 za luty 2017 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie organ powołał treść art. 75 § 3 O.p. oraz prawidłowo pouczył stronę, że niedopełnienie ww. czynności w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawianie wniosku bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 8 września 2022 r., co wynika ze znajdującego się w aktach podatkowych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku wniosku poprzez przedłożenie skorygowanej deklaracji upływał zatem z dniem 15 września 2022 r. W terminie tym pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 15 września 2022 r. odpowiedział na wezwanie organu, jednakże ww. brak wniosku nie został uzupełniony. W piśmie strona wskazała, że wnioskodawca nie może dokonać korekty deklaracji podatkowej, bowiem operacja gospodarcza, z której powstał obowiązek podatkowy w podatku VAT wynika z prawomocnego wyroku sądu powszechnego i została w części wykonana.

W sytuacji zatem, gdy brak formalny podania – za które w niniejszej sprawie należy uznać wniosek o stwierdzenie nadpłaty – nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, poprzez złożenie korekty deklaracji podatkowej, organ nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie i zobowiązany był wydać postanowienie w przedmiocie pozostawienia tego podania bez rozpatrzenia ( por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 1952/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 907/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako ,,CBOSA’’).

Skoro zatem brak wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 5 lipca 2022 r. nie został uzupełniony w terminie wyznaczonym w wezwaniu organu z dnia 5 września 2022 r., to organ podatkowy zasadnie zastosował art. 169 § 1 i 4 O.p. i pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia.

Mając na uwadze wyżej przedstawione rozważania i okoliczności faktyczne, Sąd stwierdził, że Dyrektor IAS zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. oraz o jej zwrot.

Obowiązek złożenia w niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowanej deklaracji wynika z powołanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej, zatem żądanie organu o uzupełnienie braku złożonego wniosku było uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze w niniejszej sprawie nie doszło zatem do zarzucanych w skardze naruszeń.

Bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia pozostaje przy tym stanowisko i argumentacja Skarżącej, według których złożone przez nią dokumenty rozliczeniowe są prawidłowe, kompletne i nie można dokonać ich korekty ze względu na zapadły wyrok sądu powszechnego. W sytuacji, gdy podatnik nie uzupełnił powyższego braku wniosku, organ w związku z brzmieniem wyżej powołanego art. 169 § 1 i § 4 O.p. był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia o pozostawieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty bez rozpatrzenia, a w konsekwencji nie badał zasadności wniosku strony jak i przedłożonych dowodów na jego potwierdzenie.

5.5. Końcowo Sąd zaznacza, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze rozstrzygnięcie organu nie dotyczyło odmowy zwrotu nadpłaconego podatku. Należy wyjaśnić, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nie jest równoznaczne z odmową stwierdzenia nadpłaty podatku. Są to dwa odrębne rozstrzygnięcia, z których pierwsze wydawane jest w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – merytoryczne rozpatrzenie wniosku nie jest możliwe. Ocena, czy wniosek o stwierdzenie nadpłaty zasługuje na uwzględnienie, możliwa jest dopiero po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowania takiego nie przeprowadzono, gdyż wniosek Skarżącej pozostawiono bez rozpatrzenia, jako niespełniający wymogów formalnych.

Z tego też względu organ nie poddawał analizie twierdzeń i przedłożonych przez Skarżącą w toku postępowania dokumentów, które w jej ocenie świadczą o zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. Organ nie mógł merytorycznie wypowiedzieć się w tym zakresie, ze względu na brak formalny złożonego wniosku w postaci braku złożenia skorygowanej deklaracji VAT-7. Nie może tego uczynić również Sąd, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem rozstrzygania organów podatkowych i na obecnym etapie postępowania pozostaje poza granicami sprawy w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a.

W związku z powyższym brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy cywilnej w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku, sygn. akt I 1 C 290/2016 w zakresie zapadłego wyroku oraz powstania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Jak stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie występują. Ocenie Sądu podlegało postanowienie w przedmiocie pozostawienia wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia, a nie rozstrzygnięcie merytoryczne, zatem Sąd nie analizował zasadności samego wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług, jak i treści załączonych do niego dokumentów, mających popierać wniosek Skarżącej.

5.6. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

5.7. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.