Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 837/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2023 r. nr SKO Gd/5506/22 w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z 1 czerwca 2022 r. Prezydenta Miasta Gdańska (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 36 pkt 1 lit. a, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 106 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.

o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.) - dalej: "u.p.s.", przyznał A. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od 1 maja 2022 r. do 30 listopada 2024 r. w wysokości 719 zł.

Po powzięciu informacji, że A. S. ma przyznany dodatek mieszkaniowy na okres od czerwca 2022 r. do listopada 2022 r. w kwocie 421,41 zł miesięcznie Prezydent, decyzją z 10 października 2022 r., zmienił swoją decyzję z 1 czerwca 2022 r. przyznającą Stronie zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej w części dotyczącej wysokości świadczenia - począwszy od 1 października 2022 r. z kwoty 719 zł na kwotę 354,59 zł, objął Stronę ubezpieczeniem zdrowotnym od 1 października 2022 r.

w wysokości 9% kwoty zasiłku stałego w okresie pobierania świadczenia, zaś w pozostałej części decyzję przyznającą świadczenie pozostawił bez zmian.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Prezydent wskazał, że Strona zwróciła się z prośbą o pomoc w formie opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne, a ustalono, że nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Organ pierwszej instancji podał, że na podstawie art. 66

ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych że środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 ze zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Wysokość opłacanej składki ustalono zgodnie z art. 81 ust. 8 pkt 7 tej ustawy.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 20 lipca

2023 r. uchyliło ją w całości, zmieniło decyzję Prezydenta z 1 czerwca 2022 r. przyznającą Stronie prawo do zasiłku, w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego, w ten sposób,

że zasiłek stały wynosi: od 1 października 2022 r. do 30 listopada 2022 r. 354,59 zł miesięcznie, od 1 grudnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. 339,98 zł miesięcznie, od 1 czerwca 2023 r. do 30 listopada 2023 r. 381,27 zł miesięcznie, zaś od 1 grudnia 2023 r. do

30 listopada 2024 r. 719 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść art. 37 ust. 1 u.p.s. oraz § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej

(Dz. U. z 2021 r., poz. 1296) wskazując, że poczynając od 1 stycznia 2022 r. kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł, zaś maksymalna kwota zasiłku stałego nie może być wyższa niż 719 zł.

Kolegium zaznaczyło, że przy ustalaniu kryterium dochodowego do dochodu nie wlicza się składników wskazanych w art. 8 ust. 4 u.p.s., przy czym regulacja ta stanowi zamknięty katalog dochodów, które nie są wliczane dla potrzeb ustalenia wysokości dochodu. W katalogu tym nie wymieniono dodatku mieszkaniowego, co oznacza,

że podlega on wliczeniu do dochodu. W konsekwencji przysługujący Stronie dodatek mieszkaniowy w jego pełnej wysokości stanowi dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s.

Kierując się określoną w art. 37 ust. 2 pkt 1 u.p.s. zasadą ustalania wysokości zasiłku stałego od kwoty kryterium dochodu osoby samotnie gospodarującej, czyli od kwoty 776 zł, organ odwoławczy odjął kwotę przysługującego Stronie od 1 czerwca 2022 r. dodatku mieszkaniowego w łącznej kwocie 421,41 zł. Wynik odejmowania dał kwotę 354,59 zł jako wysokość zasiłku stałego, poczynając od 1 października 2022 r. (albowiem pierwsza wypłata dodatku mieszkaniowego nastąpiła we wrześniu 2022 r.)

Kolegium wskazało, że pomimo tego, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami określił nową wysokość zasiłku stałego przysługującego Stronie w związku z uzyskaniem dochodu, jakim jest dodatek mieszkaniowy, jednak decyzję wydaną przez Prezydenta należało uchylić w całości i rozpatrzyć sprawę merytorycznie, albowiem organ pierwszej instancji nie uwzględnił, że wobec Strony wydano kolejne decyzje przyznające prawo do dodatku mieszkaniowego po 30 listopada 2022 r., przy czym kwota tych dodatków była różna w kolejnych okresach.

Organ odwoławczy wskazał również, że przepisy nie przewidują objęcia Strony ubezpieczeniem zdrowotnym poprzez rozstrzygnięcie tego prawa decyzją administracyjną, o czym organ pierwszej instancji orzekł w pkt 3 zaskarżonej decyzji. Kolegium podniosło,

że w sytuacji, gdy stronie przyznawane jest prawo do zasiłku stałego, a nie jest ona objęta ubezpieczeniem zdrowotnym z innego tytułu, organ wydający decyzję w sprawie zasiłku stałego ma obowiązek z urzędu zgłosić taką osobę do ubezpieczenia zdrowotnego

i w konsekwencji opłacać również składkę na te ubezpieczenie w wysokości określonej odrębnymi przepisami. A zatem, obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku beneficjenta zasiłku stałego wynika wprost z ustawy, jego źródłem nie jest decyzja administracyjna. Beneficjent zasiłku stałego nie ma potrzeby ubiegania się

o przyznanie składki na ubezpieczenie zdrowotne, ponieważ jej opłacanie jest obowiązkiem ośrodka pomocy społecznej.

W skardze na decyzję organu odwoławczego A. S. podniósł, że nie zgadza się z interpretacją przepisów u.p.s., jaką zaprezentowały organy. Skarżący przyznał, że w ustawie tej nie ma słowa o podatku liniowym, ale jest akapit o podatku na zasadach ogólnych, co oznacza, że za każdym razem dochód powinien być interpretowany według ustawy o podatku dochodowym. Skarżący wskazał, że za dwa poprzednie lata jego dochód jest wartością ujemną (za 2021 r. około 15.000 zł, za 2022 r. około 24.000 zł).

Skarżący zaznaczył, że nie kwestionuje, iż dodatek mieszkaniowy jest jego dochodem, a przynajmniej ta część na pokrycie czynszu, nie jest jednak pewny, czy ta część zasiłku określana jako ryczałt na opał nie powinna być traktowana jako wyłączenie

z dochodu, bo to po części tak "jakby miasto przywiozło mu worek węgla pod drzwi".

W ocenie Skarżącego przy ustalaniu jego dochodu należy uwzględnić dochód

z działalności gospodarczej, czyli 15.000 zł (lub około 1.200 jako średniomiesięczny),

a właściwe minus 1.200 zł i dodać do niego 400 zł. W wyniku tej operacji matematycznej dochód sumaryczny będzie nadal wartością ujemną i jako kryterium dochodowe będzie nadal wpisany brak dochodu i nadal będzie się kwalifikować na 719 zł zasiłku stałego.

Ponadto zdaniem Strony przy obliczaniu kryterium dochodowego od dochodu sumarycznego należy odjąć zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne, bo nie są one uwzględnione gdzie indziej. Jest to też kwota około 1.200 zł i to nadal będzie kwalifikowało go do kryterium na poziomie 719 zł zasiłku stałego.

Podsumowując Skarżący wniósł o interpretację przepisów u.p.s. zgodną z jego argumentacją i przyznanie mu świadczenia w postaci zasiłku stałego w kwocie 719 zł przez cały okres wypłacania świadczenia.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z 29 stycznia 2024 r. Skarżący zwrócił się z prośbą

o rozszerzenie zakresu sprawy o jeszcze jedną kwestię, tj. o stwierdzenie, czy stypendia przyznane na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym będą wliczane do jego dochodu

i co za tym idzie wliczane do kryterium dochodowego do obliczania zasiłku stałego (w myśl zapisów u.p.s.), czy jednak będą spełniać kryteria z art. 8 ust. 4 pkt 3 u.p.s.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 20 lipca 2023 r. uchylająca

w całości decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 10 października 2022 r., którą organ pierwszej instancji zmienił swoją decyzję z 1 czerwca 2022 r. przyznającą A.S. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od

1 maja 2022 r. do 30 listopada 2024 r. w wysokości 719 zł, i orzekająca co do istoty sprawy.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.), która w art. 37 stanowi, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (ust. 1 pkt 1).

W przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby,

z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 719 zł miesięcznie (ust. 2 pkt 1). Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie (ust. 3).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej,

z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej",

2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 600 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie",

3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę

w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny"

- przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Kwoty powyższych kryteriów dochodowych zostały ustalone na dzień orzekania przez organ pierwszej instancji na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1296).

W orzecznictwie wskazuje się, że decyzja w przedmiocie zasiłku stałego nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, bowiem kryteria przyznawania są ściśle określone, zatem zasiłek ten przysługuje wówczas, gdy przesłanki wskazane

w art. 37 ust. 1 u.p.s. zostały spełnione, a przyznawany jest w wysokości wskazanej

w art. 37 ust. 2 i 3 tej ustawy (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1056/15, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Regulacje w powyższym zakresie są jednoznaczne i nie przewidują uznania administracyjnego w kwestii przyznania zasiłku stałego, jak również określenia jego wysokości. Są to więc świadczenia o charakterze obligatoryjnym, co oznacza, że tylko spełnienie łącznie wszystkich kryteriów, od których ustawa uzależnia przyznanie zasiłku stałego stwarza gwarancję jego przyznania, w określonej wysokości. Obok przesłanki dotyczącej niezdolności do pracy z powodu wieku lub całkowitej niezdolności do pracy niezbędne jest, aby w rozpatrywanej sprawie dochód osoby ubiegającej się o zasiłek stały był niższy od kryterium dochodowego, określonego zgodnie z zasadami zawartymi w art. 8 ust. 1 u.p.s.

Ustawodawca zdefiniował również, co należy rozumieć pod pojęciem dochodu na gruncie omawianej ustawy. Mianowicie za "dochód" - zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. - uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub

w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną

o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Do tak ustalonego dochodu ustawodawca nie wliczył świadczeń, zasiłków, nagród, dochodów i innych kwot wymienionych w art. 8 ust. 4 u.p.s., przy czym w doktrynie przyjmuje się, że enumerację negatywną określoną w art. 8 ust. 4 omawianej ustawy należy uznać za zamkniętą. Tym samym wszelkie przychody, bez względu na tytuł i źródło ich otrzymania, po odpowiednich pomniejszeniach, należy uznać za dochód

(tak: I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Warszawa 2009, s. 70).

W zawartym w art. 8 ust. 4 u.p.s. wyliczeniu nie wymieniono dodatku mieszkaniowego jako świadczenia, którego nie wlicza się do dochodu osoby ubiegającej się o pomoc społeczną bądź korzystającej z tej pomocy. Zatem dodatek mieszkaniowy wlicza się do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczeń z opieki społecznej, w tym również przy ustalaniu prawa do zasiłku stałego. Pogląd taki jest ugruntowany

w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki: NSA z 16 marca 2012 r.

sygn. akt I OSK 19001/11, WSA w Szczecinie z 24 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1242/154, WSA w Gdańsku z 29 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 763/14, WSA

w Szczecinie z 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 591/12, WSA w Poznaniu

z 18 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 827/06).

Jak z powyższego wynika, ustawodawca nie przewidział w katalogu pomniejszeń sumy przychodów (art. 8 ust. 3 u.p.s.) ani w katalogu przychodów nie wliczanych do dochodu (art. 8 ust. 4 u.p.s.) przychodu z tytułu przyznanego dodatku mieszkaniowego, co oznacza, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa ustalając, że dochód Skarżącego należało ustalić z uwzględnieniem przyznanego mu dodatku mieszkaniowego.

Na marginesie należy wskazać, że w zakresie definicji dochodu u.p.s. nie odsyła do stosowania definicji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1335), czy też do ustawy z dnia 28 listopada

2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.). Nie ma tym samym żadnych podstaw, aby dochód ustalać w oparciu o inną definicję aniżeli zawartą

w u.p.s., zważywszy że pomiędzy tymi ustawami, jak również zawartymi w nich definicjami, nie zachodzi stosunek specjalności - wyłączającej stosowanie definicji dochodu z u.p.s., gdyż są to odrębne akty prawne dotyczące różnych rodzajowo form pomocy i regulujące objęte tylko i wyłącznie nimi świadczenia.

Sąd nie podzielił również zarzutu i argumentacji Skarżącego dotyczącej nieprawidłowego obliczenia przez organy jego dochodu.

W powyższym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 5 pkt 1 u.p.s.

w stosunku do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych - za dochód przyjmuje się przychód z tej działalności pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem należnym określonym w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych i składkami na ubezpieczenie zdrowotne określonymi w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, związane z prowadzeniem tej działalności oraz odliczonymi od dochodu składkami na ubezpieczenia społeczne niezaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów, określonymi w odrębnych przepisach, z tym że dochód ustala się, dzieląc kwotę dochodu z działalności gospodarczej wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym za poprzedni rok kalendarzowy przez liczbę miesięcy, w których podatnik prowadził działalność, a jeżeli nie prowadził działalności, za dochód przyjmuje się kwotę zadeklarowaną w oświadczeniu tej osoby.

Z przytoczonej wyżej regulacji wyraźnie wynika obowiązek dzielenia dochodu (a nie straty) wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym za poprzedni rok kalendarzowy

(w zeznaniu podatkowym nie ma "ujemnego dochodu"). Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 16 maja 2022 r. wynika, że Skarżący z tytułu z działalności gospodarczej osiągnął w 2021 r. dochód w kwocie 0 zł. Należy zwrócić uwagę, że w systemie pomocy publicznej (pomocy społecznej) każda ustawa ustanawia własne zasady przyznawania określonego świadczenia, w tym zawiera autonomiczne definicje i pojęcia na użytek stosowania tego konkretnego aktu prawnego. Oznacza to, że unormowania u.p.s. stanowią kompletną

i wyczerpującą regulację prawną. Nie ma zatem podstawy prawnej, aby w przypadku nieosiągnięcia dochodu przyjąć - jak argumentował Skarżący - że skoro kwota dochodu

z działalności gospodarczej jest wartością ujemną, to należy ją uwzględnić w wyliczeniach dochodu za rok następny, zmniejszając odpowiednio dochód uzyskany z innych źródeł. Brak jest również podstawy prawnej do odliczenia opłaconych w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej składek na ubezpieczenie społeczne, ponieważ skoro koszty uzyskania przewyższały przychód z tej działalności, to nie istnieje podstawa do ich odliczania, wobec braku dochodu z tego tytułu (zob. wyrok WSA w Krakowie z 8 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 667/22).

Podsumowując Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzja nie naruszają prawa. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z prawem,

a zgromadzony w sprawie materiał został oceniony właściwie. Przepisy mające zastosowanie w sprawie zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Odnosząc się końcowo do wątpliwości Skarżącego sformułowanych w piśmie procesowym z 29 stycznia 2024 r. należy zauważyć, że w poddanej sądowej kontroli sprawie nie zaistniał problem dotyczący wliczenia (bądź nie wliczenia) do kryterium dochodowego do obliczania zasiłku stałego stypendium przyznanego na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym. Strona odwołała się w tym zakresie do regulacji zawartej w art. 8 ust. 4 pkt 3 u.p.s., zgodnie z którym do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty. Przepisami tymi są przepisy zawarte w ustawie

z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2022 r., poz. 2230 ze zm.), która

w art. 90c zawiera katalog form pomocy materialnej mającej charakter socjalny (stypendium szkolne, zasiłek szkolny) albo motywacyjny (stypendium za wyniki w nauce lub za osiągnięcia sportowe, stypendium Prezesa Rady Ministrów, stypendium ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, stypendium ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego). Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby którakolwiek z tych form pomocy została Skarżącemu przyznana

i aby organy rozważały możliwość włączenia jej do dochodu Strony. Tym samym uznać należy, że wątpliwości Skarżącego w tym zakresie mają charakter jedynie teoretyczny.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]