Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1191/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 38
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 700
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności z tytułu zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. zezwolił [...] S.A. w [...] na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 3,9259 ha wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...] działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obrębu ewidencyjnego [...], działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], dziełek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], dziełek ewidencyjnych nr [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...] Dolna oraz działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] i [...] obrębu ewidencyjnego [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwa [...], na cele budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 relacji [...]-[...].

Jednocześnie, na podstawie art. 12 ust. 1 uogril, w powyższej decyzji (pkt II), ustalił stosowne opłaty, które strona uiściła zgodnie z obowiązkiem wynikającym z przedmiotowej decyzji.

W toku postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji weszła w życie ustawa terminalowa. [...]zwrócił się do Dyrektora RDLP o wygaśniecie decyzji własnej zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji w trybie uogril i zwrot uiszczonej należności.

Dyrektor RDLP zgodnie wygasił decyzję własną w zakresie zezwolenia na wyłączenie przedmiotowych gruntów leśnych, natomiast sprawę dotyczącą zwrotu należności przekazał do organu nadrzędnego.

Minister Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 uogril, właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych jest Dyrektor RDLP i przepisy uogril nie wprowadzają wyjątku od tej zasady w odniesieniu do decyzji o odmowie zwrotu należności.

W związku z powyższym stanowiskiem, Dyrektor RDLP rozpatrzył wniosek Strony z dnia 20 października 2015 r., znak [...], w części dotyczącej żądania zwrotu uiszczonej należności i stwierdził, że po pierwsze - strona nie złożyła oświadczenia o rezygnacji z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji w rozumieniu art. 12 ust. 2 uogril, gdyż w istocie nie odstąpiła od zamiaru przeprowadzenia na gruntach inwestycji w zakresie, jaki był planowany w chwili wnioskowania i uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji.

Po drugie Dyrektor RDLP stwierdził, że wygaśnięcie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie było wynikiem rezygnacji z zamierzonego wyłączenia gruntów z produkcji (rozumianego jako faktyczne rozpoczęcie innego niż leśne użytkowania gruntów), lecz wynikiem objęcia inwestycji decyzją lokalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., znak [...], opartą o ustawę terminalową.

Po trzecie, objęcie inwestycji ustawą terminalową i decyzją lokalizacyjną wydaną na jej podstawie, odnosi skutek w postaci wyłączenia ze stosowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (o czym mowa w art. 28 ustawy terminalowej), ale tylko na przyszłość. Ustawa terminalowa nie zawiera żadnych przepisów, które uzasadniałyby domniemanie, że wyłączenie działania uogril na przyszłość, jest jednoznaczne lub upoważnia do złożenia oświadczenia o rezygnacji z prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji uzyskanego w przeszłości.

Decyzja Dyrektora RDLP z dnia [...] kwietnia 2014 r. zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, stała się bezprzedmiotowa w związku z objęciem ww. działek ewidencyjnych decyzją Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej.

Przepis art. 28 ustawy terminalowej przewiduje bowiem wyłączenie stosowania przepisów uogril, jedynie w odniesieniu do gruntów objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Dlatego też bezprzedmiotowość decyzji Dyrektora RDLP wynika nie z faktu wejścia w życie nowelizacji ustawy terminalowej z dnia 30 maja 2014 r., ale z faktu wydania decyzji lokalizacyjnej przez Wojewodę [...].

Po czwarte, w ocenie Dyrektora RDLP, prawo do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji wynika albo z decyzji zezwalającej na dokonanie takiego wyłączenia, wydanej na podstawie art. 11 ust. 1 uogril, albo z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wydanej na podstawie ustawy terminalowej. Skoro przepis art. 28 ustawy terminalowej stanowi wprost, że przepisów uogril nie stosuje się do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, to istnienie w obrocie prawnym takiej właśnie decyzji lokalizacyjnej, jest warunkiem niezbędnym do realizacji prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Z przepisu art. 28 ustawy terminalowej, w sposób pośredni, wynika uprawnienie do dokonania wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, bez konieczności uzyskiwania zezwolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 uogril. Niemniej jednak właściciel gruntów może z tego uprawnienia skorzystać dopiero po uzyskaniu decyzji lokalizacyjnej.

Po piąte, w kontekście powyższych rozważań Dyrektor RDLP stwierdził, że uprawniona jest interpretacja, że prawo do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji zostaje przyznane właścicielowi gruntów na podstawie decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Skoro zatem przepis art. 28 ustawy terminalowej stanowi wprost, że do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, nie stosuje się przepisów uogril, to wynika z tego, że nie stosuje się również przepisu art. 12 ust. 2 uogril, stanowiącego podstawę prawną do zwrotu uiszczonych należności.

Dyrektor RDLP zwrócił uwagę, iż zgodnie z przepisem art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ta zasada znalazła odzwierciedlenie w art. 6 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Możliwość dokonania zwrotu uiszczonej należności za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji musi zatem wynikać z obowiązujących przepisów prawa.

Wspomniał, że w dniu 24 lipca 2014 r., weszła w życie ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 906). Ustawa ta nie zawiera w swojej treści przepisów tzw. przejściowych, które regulowałyby sytuację faktyczną, taką jak ta, będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Ustawa ta nie daje podstawy prawnej do dokonania zwrotu należności już uiszczonych na podstawie decyzji administracyjnych, wydanych przed wejściem w życie tej ustawy.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję. Organ II instancji stwierdził, że Dyrektor RDLP wydał decyzję nr [...], zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji 3,9259 ha wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obrębu ewidencyjnego [...], działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], dziełek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], dziełek ewidencyjnych nr [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...] oraz działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] i [...] obrębu ewidencyjnego [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwa [...].

Powyższą decyzję wydał na podstawie przepisów art. 104 kpa, art. 5 ust 1, w związku z art. 11 ust. 1 i 1a uogril, która to ustawa reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów.

Strona uzyskała prawo do wyłączenia z produkcji przedmiotowych gruntów leśnych (stała się właścicielem gruntu leśnego), co należy rozumieć wprost - uzyskała prawo do dysponowania tym gruntem, poczynienia strat w środowisku przyrodniczym i w zasobach leśnych w celu realizacji inwestycji. Stąd też, uogril nałożyła na stronę opłaty, jako zadośćuczynienie za zamierzone w środowisku straty (art. 12 ust. 1 uogril - należność, opłaty roczne i jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu).

Organ odwoławczy wywodził, że Dyrektor RDLP prawidłowo stwierdził, iż nie jest to rezygnacja w rozumieniu art. 12 ust. 2 uogril, stąd brak jest podstaw do zwrotu należności, a jedynym możliwym działaniem w tym przypadku jest zastosowanie art. 162 § kpa i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w części pierwszej - pkt I (dublującej się w treści z decyzją lokalizacyjną Wojewody [...]). Prawidłowo zatem stwierdził, że wygaśnięcie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie było wynikiem rezygnacji z zamierzonego wyłączenia gruntów z produkcji, lecz wynikiem otrzymania przez stronę decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., znak [...], opartej o przepisy ustawy terminalowej.

Organ II instancji zauważył, że objęcie inwestycji ustawą terminalową i decyzją lokalizacyjną wydaną na jej podstawie, odnosi skutek w postaci wyłączenia ze stosowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 28 ustawy terminalowej), ale tylko na przyszłość. Prawidłowo zatem stwierdził Dyrektor RDLP, że ustawa terminalowa nie zawiera żadnych przepisów, które uzasadniałyby domniemanie, że wyłączenie działania uogril na przyszłość, jest jednoznaczne lub upoważnia do złożenia oświadczenia o rezygnacji z prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji uzyskanego w przeszłości.

Zdaniem organu odwoławczego Dyrektor RDLP prawidłowo ocenił, że prawo do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji wynika albo z decyzji zezwalającej na dokonanie takiego wyłączenia, wydanej na podstawie art. 11 ust. 1 uogril, albo z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wydanej na podstawie ustawy terminalowej. Skoro bowiem przepis art. 28 ustawy terminalowej stanowi wprost, że przepisów uogril nie stosuje się do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, to istnienie w obrocie prawnym takiej właśnie decyzji lokalizacyjnej, jest warunkiem niezbędnym do realizacji prawa do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Z przepisu art. 28 ustawy terminalowej, w sposób pośredni, wynika uprawnienie do dokonania wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, bez konieczności uzyskiwania zezwolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 uogril. Niemniej jednak właściciel gruntów może z tego uprawnienia skorzystać dopiero po uzyskaniu decyzji lokalizacyjnej.

Organ odwoławczy argumentował, że trudno nie zgodzić się z twierdzeniem Dyrektora RDLP, iż prawo do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji zostaje przyznane właścicielowi gruntów na podstawie decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Skoro, przepis art. 28 ustawy terminalowej stanowi wprost, że do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, nie stosuje się przepisów uogril, to wynika z tego, że nie stosuje się również przepisu art. 12 ust. 2 uogril, stanowiącego podstawę prawną do zwrotu uiszczonej należności.

Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ta zasada znalazła odzwierciedlenie w art. 6 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zatem, możliwość dokonania zwrotu uiszczonej należności za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji musi wynikać z obowiązujących przepisów prawa.

Należy zatem przypomnieć, że w toku postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji w trybie uogril, Wojewoda [...] na wniosek Strony objął tą inwestycję ustawą terminalową (ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...]) i wydał decyzję lokalizacyjną z dnia [...] października 2015 r., znak [...] (tym samym w obrocie prawnym znalazła się druga decyzja administracyjna, zezwalająca Stronie na wyłączenie przedmiotowych gruntów leśnych z produkcji).

Zdaniem organu II instancji Dyrektor RDLP nie miał żadnych podstaw do zastosowania przepisów art. 12 ust. 2 uogril, ponieważ wniosek strony z dnia 20 października 2015 r., nie stanowił rezygnacji z wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Odczytał go zatem, jako zgłoszenie strony o przejściu na działanie przepisów ustawy terminalowej (decyzję Wojewody [...]) i prośbę o wycofanie z obrotu prawnego decyzji wydanej w myśl uogril, zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji.

W ocenie organu odwoławczego Dyrektor RDLP prawidłowo rozstrzygnął w przedmiotowej sprawie, ponieważ ocenił, że decyzja lokalizacyjna Wojewody [...] stanowiła w tym przypadku o konieczności wyeliminowania jednej z dwóch tożsamych, decyzji. Wygasił decyzję własną nr [...], w zakresie zezwolenia na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji w myśl art. 162 § 2 pkt 1 kpa, wobec bezprzedmiotowości pozostawiania w obrocie odrębnego zezwolenia na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji. Nie było jednak podstaw do wygaszenia tej decyzji w zakresie skutków, jakie już nastąpiły tj., w zakresie uiszczonej należności. Przepis art. 12 ust. 2 uogril nie miał zastosowania wobec braku rezygnacji inwestora z faktycznego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Ponadto, stosowanie przepisu ustawy uogril zostało wyeliminowane poprzez postanowienie art. 28 specustawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł [...][...] S.A. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej:

- naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż brak jest podstaw do zwrotu należności uiszczonej na podstawie decyzji na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, w sytuacji, gdy stwierdzono wygaśnięcie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji;

- naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż pomimo wyłączenia działania przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, istnieje brak podstaw do zwrotu należności uiszczonej na podstawie decyzji na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych wycofanej później z obrotu prawnego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych oraz ewentualnie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 24 lipca 2014 r. weszła w życie ustawa terminalowa, która stworzyła formalno - prawne możliwości przyspieszenia i uproszczenia procedur administracyjnych w celu uzyskania decyzji lokalizacyjnych i pozwolenia na budowę oraz niestosowania dotychczas obowiązujących procedur i przepisów prawnych. Podkreślono, iż z dwóch możliwych wariantów postępowania które umożliwiła ustawa terminalowa w przypadkach inwestycji już rozpoczętych, tj. wariantu realizowania inwestycji od początku w trybie ustawy terminalowej oraz wariantu jedynie dalszej realizacji inwestycji w oparciu o przepisy ustawy terminalowej przy jednoczesnym pozostawieniu w mocy dotychczas uzyskanych decyzji administracyjnych, [...][...] S.A. podjął decyzję o stosowaniu ustawy terminalowej według wariantu pierwszego. Konsekwencją tej decyzji była konieczność wygaszenia większości dotychczas uzyskanych decyzji administracyjnych, w tym decyzji administracyjnych uzyskanych na gruncie uogril, jako niewymaganych w nowym trybie, z uwagi na kompleksowość i szczelność uregulowań procesu realizacji inwestycji w trybie ustawy terminalowej. Zdaniem skarżącego skorzystanie przez inwestora z dobrodziejstwa trybu ustawy terminalowej polegało również bezsprzecznie na możliwości zniesienia określonych w tych decyzjach obowiązków, w tym również obowiązków dotyczących wnoszenia opłat czy obowiązku rekultywacji.

W ocenie skarżącego argument Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych odmawiający zwrotu kwoty na tej podstawie, że inwestor nie zrezygnował z uprawnienia nadanego mu decyzją, lecz jedynie zmienił podstawę prawną swojego żądania jest w opinii strony skarżącej nie do przyjęcia w realiach państwa prawa. Gdyby ustawodawca przejawiał wolę, aby inwestor w nowej rzeczywistości prawnej był zobowiązany do uiszczania opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, to z pewnością taki obowiązek byłby nałożony odpowiednimi przepisami ustawy terminalowej.

W ocenie skarżącej złożenie wniosku o wygaszenie decyzji było różnoznaczne z rezygnacją z wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, co zgodnie z art. 12 ust. 2 uogril obliguje organ do zwrotu uiszczonej przez inwestora należności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] zezwolił [...] S.A. w [...] na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 3,9259 ha wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obrębu ewidencyjnego [...], działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], dziełek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...], dziełek ewidencyjnych nr [...], [...] obrębu ewidencyjnego [...] oraz działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...] i [...] obrębu ewidencyjnego [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwa [...], na cele budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 relacji [...]-[...].

Ponadto w pkt 11.1. decyzji ustalono należność z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów leśnych w kwocie 1 560 232,63 zł. Należność tą zgodnie postanowieniami decyzji, co odpowiadało treści art. 12 ust. 13 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, zwana dalej uogril) należało uiścić w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stałą się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 7 maja 2014 r. W zakreślonym 60 - dniowym terminie, który upłynął z dniem 6 lipca 2014 r. należność, ta została przez skarżącego uiszczona. Okoliczność ta nie należała do spornych i nie była kwestionowana przez strony.

Decyzja lokalizacyjna zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności została wydana w dniu [...] października 2015 r.

Powyższe okoliczności faktyczne mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zauważyć bowiem należy, że w dniu 24 lipca 2014 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. O inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. z 2016 r., poz. 1731, zwana dalej ustawą terminalową). Na mocy art. 1 ust. 16 pkt c ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, zmieniony został art. 38 ustawy terminalowej między innymi poprzez dodanie w pkt 2 litery k) o treści "budowa gazociągu [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] wraz z infrastrukturą niezbędna do jego obsługi na terenie województwa [...], [...], [...], [...], [...] i [...]". W związku z powyższym inwestycja realizowana przez skarżącą uzyskała status inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...].

Zgodnie zaś z art. 28 ustawy terminalowej do gruntów rolnych i leśny objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Okoliczność ta stanowiła podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Decyzja ta została wydana w dniu [...] listopada 2015 r.

Składając wniosek o stwierdzenie wyjaśnienia decyzji [...][...] złożył jednocześnie wniosek o zwrot kwoty 1 560 232,63 wniesionej tytułem trwałego Wyłączenia gruntów z produkcji leśnej.

Żądanie zwrotu przez skarżącego powyższej kwoty związane jest ze stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

W pierwszej kolejności rozważyć należy jaki charakter ma decyzja dotycząca stwierdzenia wygaśnięcia innej decyzji. Decyzja stwierdzająca wygaśniecie decyzji jest decyzją deklaratoryjną. Decyzja tego rodzaju wywołuje skutki prawne ex tunc, to znaczy od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji, czyli od dnia, w którym decyzja stała się bezprzedmiotowa (por. Andrzej Wróbel, Komentarz do art. 162 k.p.a. LEX). Bezprzedmiotowość decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wynikała z wydania decyzji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...]. Zmiana ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. z 2016, poz. 1731, zwana dalej ustawą terminalową), która weszła w dniu 24 lipca 2014 r. objęła swoim działaniem także inwestycje towarzyszące, których obszar obejmował działki wymienione w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o trwałym wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej. Zgodnie zaś z art. 28 ustawy terminalowej do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dopiero więc decyzja o ustaleniu lokalizacji powodowała bezprzedmiotowość decyzji w przedmiocie trwałego wyłącznie gruntów z produkcji leśnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności została wydana w dniu [...] października 2015 r. Od tej daty, to jest od daty powstania przesłanek o wygaśnięciu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji wywoływała skutki prawne. Decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie wywołała skutków wstecznych, lecz jedynie na przyszłości to od daty zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości, a więc wydania w dniu [...] października 2015 r. decyzji lokalizacyjnej. Nie ma więc racji, ani organ ani skarżący, że skutki te zaistniały od daty wydania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzającej wygaśniecie decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Strona skarżąc domaga się zwrotu należność, którą zgodnie z decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. miała uiścić w terminie 60 dni od dnia kiedy decyzja stała się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 7 maja 2014 r., a zakreślonym 60 - dniowym terminie, który upłynął z dniem 6 lipca 2014 r. Należność, zaś została uiszczona w zakreślonym terminie przez stronę skarżącą. Przesłanka bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. powstała dopiero w dacie [...] października 2015 r. Od tej daty decyzja o trwałym wyłącznie gruntów z produkcji leśnej jako bezprzedmiotowa przestała wywoływać skutki prawne. Skarżący był więc zobowiązany do uiszczenia należności z tytułu trwałego wyłącznie gruntów z produkcji leśnej, albowiem w tym zakresie decyzja wywarła skutki prawne, które nie mogły zostać zniweczone decyzją stwierdzającą jej wygaśnięcie. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji nie powoduje, iż decyzja będąca jej przedmiotem nie wywołuje żadnych skutków prawnych i to już od daty jej Wydania, tak jak jest to w przypadku stwierdzenia nieważności.

Powyższe okoliczności przesądzają o niezasadność zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 12 ust. 2 uogril i art. 28 ustawy terminalowej.

Odnosząc się zaś do końcowego stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, a dotyczącego właściwości organu uprawnionego do rozpatrzenia sprawy, stwierdzić należy, że decyzje zostały wydane w sprawie przez organ do tego uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 uogril jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. W ustawie brak jest odmiennej regulacji w tym zakresie. Decyzja co do której stwierdzono jej wygaśnięcie została wydana w oparciu o przepisy uogril i dotyczyła ochrony gruntów leśnych. Właściwym więc i co do stwierdzenia jej wygaśnięcia jak i orzeczenia o zwrocie należności był dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Mając na względzie powyższe skarga w oparciu o art. 151 p.p.s.a. została oddalona.