Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1027/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 83 f  ust 14 lit 1 b
journal: Dz.U. 2020 poz 55
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2021r.sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2021r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 kwietnia 2021 r. znak: [...], na podstawie art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55.) wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia A. B., dotyczącego zamiaru usunięcia 8 szt. drzew: czeremchy pospolitej nr 1 o obw. pnia 62+55+46 cm, czeremchy pospolitej nr 2 o obw. pnia 48 cm, czeremchy pospolitej nr 3 o obw. pnia 59 cm, czeremchy pospolitej nr 4 o obw. pnia 65 cm, czeremchy pospolitej nr 5 o obw. pnia 50+68+35+29+38 cm, czeremchy pospolitej nr 6 o o bw. pnia 82 cm, czeremchy pospolitej nr 7 o obw. pnia 55 cm, czeremchy pospolitej nr 8 o obw. pnia 45 cm mierzonych na wysokości 130 cm od ziemi, po uwzględnieniu obwodu pni drzew zmierzonych na wysokości 5 cm wskazujących, że ww. egzemplarze wymagają zgłoszenia zamiaru usunięcia, z terenu działki nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, że w dniu 12 kwietnia 2021 r. przeprowadzono oględziny drzew przeznaczonych do usunięcia. Stwierdzono, że drzewa rosną na terenie sklasyfikowanym w Ewidencji Gruntów i Budynków jako tereny rolne i stanowią grupę zieleni porastającą nieumocnioną skarpę na terenie przedmiotowej działki. Ponadto stwierdzono, że przedmiotowe drzewa rosną na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 2R(Z), stanowiącym tereny rolnicze, w szczególności w postaci zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne oraz trwałych użytków zielonych - wyodrębnione w strukturze gruntów rolnych tereny o małej przydatności dla rolnictwa, lecz pełniące ważną funkcję przyrodniczą i krajobrazową jako obudowa biologiczna cieków wodnych i rowów oraz szata roślinna stromych zboczy, skarp, jarów itp. (§ 16 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]").

Organ ustalił, że drzewa mają prawidłowy pokrój i zachowaną statykę, a także wykazują duże walory przyrodnicze

Taki stan rzeczy uzasadniał wniesienie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzew.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. B., zarzucając naruszenie art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie przyrody, polegający na przyjęciu, że uzasadnionym jest pozostawienie zawnioskowanych do wycięcia drzew ze względu na znajdowanie się ich na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń, podczas gdy teren ten jest w pierwszej kolejności terenem rolniczym oznaczonym na planie R(Z), a dopiero w dalszej kolejności stanowi zadrzewienia i zakrzewienia. Ponadto odwołująca zarzuciła brak właściwej analizy stanu faktycznego, w szczególności pominięcie okoliczności, że drzewa zgłoszone do wycięcia nie są jedynymi drzewami na tym terenie. Opisywany ciek znajduje się około 150 metrów od drzewa zgłoszonego do wycinki, a teren nie zadrzewiony wykorzystany będzie pod działalność rolniczą, a zgłoszone do wycięcia drzewa zacieniają część działki.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zgłoszone do wycięcia drzewa są drzewami pospolitymi, których grubość (niektórych tylko) nieznacznie przekracza wymaganą wielkość. Walor krajobrazowy i przyrodniczy w ocenie odwołującej nie jest znaczny, w szczególności na tle pozostałych drzew, głównie dębów. Drzewa zgłoszone do wycięcia znajdują się jednak w takim położeniu, że korona tych drzew skutecznie przysłania(zacienia) teren działki, na którym możliwa jest uprawa. Zgodnie z przeznaczeniem działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przede wszystkim jest to teren rolniczy. Zamiarem właściciela działki jest prowadzenie uprawy. Organ nie wziął pod uwagę sygnalizowanego podczas oględzin charakteru prowadzonej działalności - uprawy borówki amerykańskiej. Rozłożystość koron czeremchy pospolitej skutecznie przysłania część działki, która może być wykorzystywana pod taką działalność. W 2020 r. odwołująca zwróciła się wnioskiem o wycinkę innych drzew na swojej działce i otrzymała zezwolenie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 czerwca 2021 r., znak[...], na podstawie art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz 55) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że 15 marca 2021 r. do organu I instancji wpłynęło zgłoszenie zamiaru wycięcia drzew. Wniosek został złożony przez właściciela gruntu A. B.. W dniu 12 kwietnia 2021 r. przeprowadzono oględziny w terenie w wyniku których ustalono, że wnioskowane do usunięcia drzewa stanowią grupę zieleni wysokiej i porastają zbocze skarpy o nachyleniu około 45°. Drzewa są witalne o zachowanej statyce, posiadają lekko łukowato wygięte i zrośnięte w części odziomka pnie, nieznacznie odchylone od pionu, a także u podstawy pnia posiadają widoczne niewielkie nabiegi korzeniowe, bez odsłonięcia systemów korzeniowych. Korony są nieregularne, luźne z widocznym posuszem stanowiącym 10% ich objętości. Ponadto, na pniu egzemplarza czeremchy pospolitej nr 5 o obw. pnia 50+68+35+29+38 cm zaobserwowano wypróchnienie z owocnikami grzybów i śladami żeru owadziego. Podczas oględzin wizualnie nie stwierdzono występowania gatunków chronionych w obrębie systemów korzeniowych, na pniach i w zasięgu koron drzew (art. 83c ust. 1 u.o.p.).

Drzewa rosną na terenie sklasyfikowanym w Ewidencji Gruntów i Budynków jako tereny rolne i stanowią grupę zieleni porastającą nieumocnioną skarpę na terenie przedmiotowej działki. Ponadto znajdują się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 2R(Z), stanowiącym tereny rolnicze (§ 16 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]"). Skoro prawo miejscowe kwalifikuje ten teren jako pełniący ważną funkcję przyrodniczą organ słusznie skorzystał z prawa do wniesienia sprzeciwu wobec usunięcia. Szczególnie, że jak podnosi strona w odwołaniu z tego terenu usunięto już drzewa na podstawie stosownej zgody. Świadczy to o wyważeniu interesu strony i interesu publicznego w sprawie. Nie można powiedzieć, że organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego. Dokonał bowiem oceny rosnących drzew. Uznał, że są one żywotne. Stanowią element krajobrazowy w postaci obudowy cieków wodnych a ich systemy korzeniowe umacniają zbocza skarpy. Ww. drzewa pełnią ważną rolę w kontynuacji korytarzy ekologicznych dla zwierząt, a także zwiększają bioróżnorodność gatunkową struktury parku rzecznego [...]".

Kolegium podkreśliło, że zakwalifikowanie terenu jako terenu o małej przydatności dla rolnictwa nie zostało dokonane przez organ l instancji lecz uchwałodawcę w miejscowym planie. Z kolei kwestie przyczyny usunięcia drzew - założenie plantacji borówki amerykańskiej nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu. Okoliczność, że uprzednio wyrażano zgodę na usunięcie drzew z przedmiotowej nieruchomości przemawia, jak wyżej wskazano jedynie za przyjęciem, że organ dokonał wyważenia interesów wnioskodawcy i publicznego skoro w części uwzględniono żądanie strony. Jak słusznie wskazano w piśmie stanowiącym stanowisko do zarzutów odwołania raz wydana zgoda na usunięcie drzew, nie może być rozumiana jako przyzwolenie na dokonywanie kolejnych wycinek zieleni, gdyż prowadziłoby to wówczas do możliwości usunięcia wszystkich drzew z terenu nieruchomości, a w konsekwencji do utraty cechy jaką jest teren rolniczy w postaci zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne oraz trwałych użytków zielonych - wyodrębnione w strukturze gruntów rolnych tereny o małej przydatności dla rolnictwa, lecz pełniące ważną funkcję przyrodniczą i krajobrazową jako obudowa biologiczna cieków wodnych i źródlisk oraz szata roślinna stromych zboczy, skarp, jarów itp.

Decyzja została zatem wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.

A. B. wniosła na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. błędne ustalenie, że zgłoszona wycinka drzew znajdujących się na działce skarżącej znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w efekcie wydanie sprzeciwu odnośnie zamiaru na dokonanie wycinki

drzew;

2. art. 7 i 8 K.p.a. polegające na tym, że organ administracji tj. Prezydent Miasta K., błędnie zakwalifikował teren na którym znajduje się nieruchomość jako tereny zielone, podczas gdy są one zakwalifikowane jako tereny rolnicze, oraz na tym, że w niniejszej sprawie odmówiono zgody na wycinkę drzew poprzez wydanie sprzeciwu, podczas gdy w 2018 i 2020 roku taka zgoda została uzyskana.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca argumentowała, że podstawą decyzji było uznanie, że drzewa przeznaczone do wycinki znajdują się na terenach zakwalifikowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zielone. Nie można się z tym zgodzić, ponieważ w miejscowym planie zagospodarowania terenu, przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenach zakwalifikowanych jako tereny rolnicze w postaci zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia (tereny R(Z)). Błędne odczytanie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego doprowadziło w konsekwencji do wniesienia sprzeciwu do planowanej wycinki drzew. Drzewa zgłoszone do wycinki znajdują się na działce prywatnej, nie są nawet w pobliżu [...] a powodem zgłoszenia do wycinki był zamiar dokonania nasadzeń krzewów owocowych i zlikwidowanie zacienienia na działce. Interes publiczny wskutek wycinki nie zostałby naruszony a interes strony zostałby uwzględniony. Skarżąca podkreśliła, że w 2018 i 2020 roku, wobec planowanej wycinki drzew na tym terenie, na jej działce, żaden sprzeciw nie został wniesiony, co świadczy o naruszeniu zasady pogłębienia zaufania do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- dalej jako "p.p.s.a."), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej (organ nie złożył stosownego oświadczenia), stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r.poz.1842 t.j. z późn. zm.), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.

Na wstępie Sąd pragnie wskazać, że podziela w całej rozciągłości tak ustalenia faktyczne dokonane przez organy, jak też oceny prawne. W konsekwencji zapadło w decyzjach rozstrzygnięcie, którego prawidłowość nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z treścią art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 55 dalej jako: "u.o.p.") usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. W treści art. 83f u.o.p. ustawodawca przewidział wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, stanowiąc między innymi, że przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p.). W myśl art. 83f ust. 4 u.o.p.: W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew. Przepisy ustawy o ochronie przyrody przewidują w takiej sytuacji obowiązek dokonania w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia oględzin w celu ustalenia, odpowiednio: 1)nazwy gatunku drzewa; 2)obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: a)posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni, b)nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa. Z oględzin sporządza się protokół (art. 83f ust. 6,7 u.o.p.). Zgodnie natomiast z art. 83f ust. 7 u.o.p. po dokonaniu oględzin organ w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Wniesienie sprzeciwu jest obligatoryjne jeżeli zgłoszenie dotyczy usunięcia drzewa objętego obowiązkiem uzyskania zezwolenia na usunięcie lub w przypadku nieuzupełnienie zgłoszenia na wezwanie organu (por. art. 83f ust. 15 u.o.p.). Ponadto w art. 83f ust. 14 u.o.p. ustawodawca przewidział fakultatywne przesłanki wniesienia sprzeciwu wskazując, że organ może wnieść sprzeciw w przypadku: 1) lokalizacji drzewa: a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5; 2)spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 3.

Wyjaśnić trzeba, że przy działaniu w ramach uznania administracyjnego - a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, na co wskazuje użyte w omawianym przepisie sformułowanie "organ może wnieść sprzeciw" - organ administracji ma prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, jednakże pod warunkiem, iż spełnione zostały przesłanki do wniesienia sprzeciwu. Jak trafnie ujął to WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 127/21 – "Sądowa kontrola prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a także czy organ właściwie wykorzystał przysługujące mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania."

W niniejszej sprawie organ wniósł sprzeciw powołując się na fakultatywną przesłankę wskazaną w art. 83f ust. 14 lit 1b) u.o.p. wyjaśnił, iż działka na której rosną drzewa położona jest w terenie objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]"), który nakazuje zachowanie istniejącej zieleni. Jak wynika z rysunku powołanego planu miejscowego działka nr [...] obr[...] w K. znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 2R(Z). Zgodnie z brzmieniem § 16 ust. 1 miejscowego planu "ustala się przeznaczenie terenów wyznaczonych na rysunku planu pod symbolami 1 R(Z) do 4 R(Z) - tereny rolnicze w postaci zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne oraz trwałych użytków zielonych - wyodrębnione w strukturze gruntów rolnych tereny o małej przydatności dla rolnictwa, lecz pełniące ważną funkcję przyrodniczą i krajobrazową jako obudowa biologiczna cieków wodnych i źródlisk oraz szata roślinna stromych zboczy, skarp, jarów itp.". Ponadto przeprowadzone oględziny pozwoliły na ustalenie, że przedmiotowe drzewa są żywotne, mają prawidłowy pokrój i zachowaną statykę. Zwrócono szczególną uwagę na wypróchnienie, obecność owocników grzybów oraz ślady żeru owadziego na pniu egzemplarza czeremchy pospolitej oznaczonej nr 5, uznając, że stanowi ono cenny element z punktu widzenia przyrodniczego. Stwierdzono, że objęte wnioskiem drzewa stanowią grupę zieleni u podnóża skarpy. Powyższe ustalenia legły u podstaw wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew.

W ocenie Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zostało wyczerpująco umotywowane, co nie pozwala na postawienie zarzutu dowolności rozstrzygnięcia. Bezspornie w interesie publicznym leży zachowanie w jak największym zakresie zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia na tym terenie celem zapewnienia realizacji istotnej funkcji przyrodniczej oraz krajobrazowej.

Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć trzeba, że zacienienie działki generowane przez przedmiotowe drzewa jako kolidujące z planami skarżącej przeznaczenia działki pod uprawę borówki amerykańskiej nie może stanowić decydującego kryterium oceny zgłoszenia. Wnioskodawca nie jest obowiązany podawać przyczyn wystąpienia z wnioskiem, jedynym warunkiem dla skorzystania z trybu określonego w art. 83f ust. 4 u.o.p. jest, aby nie były to cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że bez wpływu na ocenę organu pozostają kwestie związane z optymalnym wykorzystaniem działki pod zamierzoną działalność rolniczą. Podobnie argument, że wcześniejsze wnioski skarżącej dotyczące innych drzew zostały zweryfikowane pozytywnie nie może przesądzać o tym, że każdy kolejny wniosek również zostanie zaakceptowany. Raz wydana zgoda nie może być rozumiana jako przyzwolenie na dokonywanie kolejnych wycinek. Wręcz przeciwnie, rolą organu jest każdorazowe wyważenie interesu publicznego z interesem prywatnym. Z pewnością pozyskane dotychczas zezwolenia na wycinkę drzew umożliwiają racjonalne wykorzystanie rolnicze działki, co tym bardziej uzasadnia pozostawienie skupiska drzew zlokalizowanych na obrzeżach działki. Podkreślić trzeba, że każdy wniosek należy rozpatrywać indywidualnie i słusznie organ nie akceptuje procederu polegającego na stopniowym usuwaniu drzew na mocy kolejnych wniosków o wydanie zezwolenia czy dokonanych zgłoszeń. Zauważyć należy, że drzewa zlokalizowane są u podnóża skarpy i systemy korzeniowe umacniają jej zbocza. Bez wątpienia, jak trafnie wskazały organy orzekające w sprawie przedmiotowe drzewa pełnią ważną rolę w kontynuacji korytarzy ekologicznych dla zwierząt, a także zwiększają bioróżnorodność gatunkową struktury parku rzecznego [...]". Ocena potrzeby zachowania istniejącej zieleni nie może być dokonywana w oderwaniu od większej całości, stąd kluczowe znaczenie ma fakt, że działka skarżącej stanowi część większego obszaru oznaczonego symbolem R(Z), a graniczącego z terenami publicznej zieleni urządzonej (ZP) oraz terenem lasu (ZL), tworząc tym samym zwarty ekosystem. Wartość przyrodnicza tego terenu jest bezsporna.

Nie ma też racji skarżąca, wskazując, że organ dokonał błędnej wykładni § 16 ust. 1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]". Brzmienie powołanego zapisu miejscowego planu nie pozostawia wątpliwości, że za priorytetowe uznano zachowanie na tym terenie zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne, a nie przeznaczenie rolnicze.

W konkluzji należy uznać, że sprzeciw wniesiony na podstawie art. 83f ust. 14 pkt pkt 1 lit. b) ustawy o ochronie przyrody, poprzedzony został zgromadzeniem niezbędnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a.), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 K.p.a.), a decyzja została wyczerpująco uzasadniona. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych regulacji prawnych, organy w należyty sposób wykazały ziszczenie się przesłanek do złożenia sprzeciwu. Kolegium należycie uzasadniło swoje rozstrzygnięcie, a samo procedowanie organów miało miejsce z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego z uwzględnieniem odrębności wynikających z przepisów ustawy o ochronie przyrody.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.