Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 133/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego, zakwestionowane postanowienie utrzymało w mocy.

Postanowienie z dnia [...] 2013 r. zostało doręczone [...] w dniu 3 stycznia 2014 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyżej wymieniony złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., który dnia 5 lutego 2014 r. przekazał skargę organowi właściwemu, tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L.

Jednocześnie, w skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a.

Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603).

Jednakże zaznaczyć należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu.

Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 3 stycznia 2014 r. Zawierało ono prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Tymczasem skarga została złożona przez skarżącego w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., a więc w organie niewłaściwym. W przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez ten organ pod adresem właściwego organu administracji publicznej.

Termin do wniesienia skargi na postanowienie Kolegium mijał dnia 3 lutego 2014 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nadał skargę w urzędzie pocztowym do organu właściwego w dniu 5 lutego 2014 r. W tej sytuacji skarga jest spóźniona, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.