Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2405/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant sekretarz sądowy Marcelina Pietras po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 363/19 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 grudnia 2018 r., nr 119/2018 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 września 2019 r., II SA/Wa 363/19 oddalił skargę K.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 6 grudnia 2018 r., nr 119/2018 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Komendant Główny Policji (dalej: "Komendant" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., art. 6a, art 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnianiu tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, dalej "rozporządzenie"), 6 grudnia 2018 r. wydał decyzję nr 119/2018, którą utrzymał w mocy decyzję nr 8/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") z 8 października 2018 r. nakazującą K.S. (dalej: "skarżący") opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...].

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony A.S. do wspólnego zamieszkania z synem K. i mężem L., który zmarł w 1989 r. Obecnie w lokalu zamieszkuje K. S., który nie jest funkcjonariuszem Policji i nie posiada uprawnień do świadczeń emerytalno – rentowych z MSWiA dla funkcjonariuszy Policji oraz tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.

Wskazał, że konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który przewiduje wydanie decyzji związanej i przy takiej decyzji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny stanowi własność gminy [...]w i pozostaje w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy administracji publicznej prawidłowo przyjęły, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Jedyną uprawnioną do zajmowania przedmiotowego lokalu była jego matka, co wynika z decyzji nr 48/86 o przydziale mieszkania funkcyjnego z 4 sierpnia 1986 r. Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów WUSW [...]. Na podstawie tej decyzji uprawnionymi jedynie do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu był ojciec skarżącego, który zmarł w 1989 r. oraz skarżący. Jak wynika z akt sprawy matka skarżącego zmarła.

Konkludując Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem organy rozpatrując sprawę, nie naruszyły w żaden sposób przepisów prawa materialnego.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

I. Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że stan faktyczny sprawy uzasadnia jego zastosowanie, w sytuacji w której:

a) w stanie faktycznym sprawy do wydania decyzji o przydziale mieszkania doszło pod rządami innej ustawy, a także w sytuacji w której decyzja miała oparcie w zupełnie pominiętym przez organy administracji i WSA w Warszawie - Zarządzeniu nr 82 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 listopada 1974 r. w sprawie mieszkań przeznaczonych dla funkcjonariuszy MO (DZ.Urz. MSW z 1974 Nr. 6, poz.20);

b) w stanie faktycznym sprawy osoba, co o której wydana została decyzja o przydziale mieszkania funkcyjnego, a także osoby - członkowie rodziny uprawnieni do zamieszkiwania z A.S., w tym skarżący, uzyskali to prawo na skutek przekazania na rzecz funkcjonariusza Policji mieszkania spółdzielczego [...];

II. Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ) w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 oraz 7a k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP - poprzez oddalenie skargi, pomimo niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności tego jakie znaczenie prawne miało przekazanie przez ujawnioną w decyzji uprawnioną A.S. mieszkania spółdzielczego na rzecz funkcjonariusza Policji J.O., który to miał pierwotnie zamieszkiwać w mieszkaniu objętym przydziałem funkcyjnym;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego i niespełniającego wymogom formalnym uzasadnienia wyroku, co wyraża się w nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do argumentacji skarżącego zawartej w skardze, a jedynie skupienie się przez Sąd pierwszej instancji na wykazaniu dwóch abstrakcyjnych i oderwanych od stanu faktycznego sprawy przesłanek opróżnienia mieszkania funkcyjnego.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie mu w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania w pierwszej i drugiej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia zdeterminowały zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega więc na dyspozycyjności, nie zaś na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Przydział lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji regulują przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Przepisy te w sposób odrębny, uzasadniony potrzebami służby, określają powstanie uprawnienia do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ww. organów i nie przewidują możliwości wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu przez osoby zajmujące taki lokal bez tytułu prawnego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 95 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 14 rozporządzenia.

Przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowi dyspozycję do wydania decyzji związanej o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 90 na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Decyzja podejmowana w trybie art. 95 ust. 3 pkt 3 ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia określonej w tej normie przesłanki polegającej na zajmowaniu przez daną osobę lokalu, o którym mowa w art. 90 ustawy o Policji bez tytułu prawnego, organ Policji jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia nakazującego jej opróżnienie tego mieszkania. W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania luzu decyzyjnego ze względu na jednoznaczne oznaczenie sposobu rozstrzygnięcia przez ustawodawcę. Nie jest obowiązkiem organów Policji zabezpieczanie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem (por. wyroki NSA z 21 sierpnia 2020 r., I OSK 653/20 oraz z 22 kwietnia 2016 r., I OSK 2887/14).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że pierwotnie sporny lokal został przydzielony J.O. (zięciowi A.S.) na mocy decyzji nr 115/85 z 27 listopada 1985 r. Następnie J.O. dokonał zamiany mieszkania funkcyjnego nr [...] przy ul. [...] na mieszkanie spółdzielcze A.S. nr [...] przy ul. [...]. Na podstawie przydziału Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów WUSW [...] z 4 sierpnia 1986 r. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] otrzymała A.S. do wspólnego zamieszania z synem K. oraz mężem L. – zmarł w 1989 r. Obecnie w lokalu zamieszkuje K.S.

Pismem z 20 września 2005 r. matka skarżącego wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z prośbą o zrzeczenie się dyspozycyjności do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...], celem wykupienia go na własność. W odpowiedzi na wniosek A.S. została poinformowana, że zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (obecnie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin) jedynie policjant oraz emeryt lub rencista policyjny posiadają prawo do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w ustawie. Wobec faktu, że A. S. nie należała do kręgu osób uprawnionych do świadczeń w resorcie spraw wewnętrznych i administracji, brak było podstaw do zrzeczenia się dyspozycyjności lokalem i wyrażenia zgody na jego wykup. Jednocześnie wyrażono zgodę na dalsze zajmowanie lokalu do czasu uzyskania innego lokalu mieszkalnego.

Jednocześnie z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący posiadał jakikolwiek tytuł prawny, uprawniający go do zajmowania lokalu mieszkalnego.

Pojęcie tytułu prawnego do lokalu należy rozumieć w znaczeniu przepisów ustawy o Policji. Tytułem prawnym do lokalu będzie decyzja o jego przydziale. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 96 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że kluczowe znaczenie w świetle ustawy o Policji ma decyzja o przydziale lokalu.

Status zajmowanego przez skarżącego lokalu, a więc lokalu pozostającego w dyspozycji Policji, przesądza również o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 k.c. Lokale, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, służą realizacji prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, jak stanowi art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Natomiast przepis art. 89 tej ustawy wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, pozostających z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym. Zatem w drodze decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego to jedynie policjant (milicjant) uzyskiwał i uzyskuje tytuł prawny do lokalu, natomiast członkowie jego rodziny, wymienieni w decyzji, własnego tytułu prawnego nie uzyskują. Posiadają oni wyłącznie uprawnienie pochodne do tytułu prawnego funkcjonariusza, zamieszkiwania w lokalu.

Wyjątkowo samoistny tytuł prawny do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych organów, może uzyskać członek rodziny zmarłego funkcjonariusza, emeryta lub rencisty policyjnego. Przewiduje to przepis art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, który stanowi w ust. 1, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast ust. 2 stanowi, że prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie jest policjantem, emerytem policyjnym lub osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Nie mógł on zatem uzyskać tytułu prawnego do spornego lokalu. Tego tytułu nie mógł uzyskać także w oparciu o przepis art. 691 k.c. (wstąpienie w stosunek najmu po śmierci matki skarżącej). Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w sprawach dotyczących mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji.

Podnoszone przez skarżącego w skardze kasacyjnej okoliczności, odnoszące się do braku wyjaśnienia znaczenia prawnego przekazania przez A. S. mieszkania spółdzielczego na rzecz funkcjonariusza Policji J. O. oraz przydzielenie matce skarżącego na podstawie Zarządzenia nr 82 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 listopada 1974 r. w sprawie mieszkań przeznaczonych dla funkcjonariuszy MO (Dz. Urz. MSW z 1974 r., Nr 6, poz. 20) spornego lokalu mieszkalnego, pozostają bez wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Zarządzenie nr 82 zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1985 r., poz. 181) i określało m.in. zasady przydziału i opróżnienia mieszkań przeznaczonych dla funkcjonariuszy MO i ich rodzin oraz organy MSW uprawnione do wydawania decyzji w tych sprawach. Powołane zarządzenie stanowiło jedynie podstawę prawną do dokonania zamiany lokali. Decyzja o przydziale mieszkania funkcyjnego, potwierdzała wyłącznie prawo A. S. do zajmowania spornego lokalu, jako cywila. Zaś skarżący, jako osoba nie będąca ani funkcjonariuszem, ani nie posiadająca uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych z MSWiA dla funkcjonariuszy Policji, nie jest uprawniony do zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji. Jednocześnie wskazać należy, że przekazanie spornego lokalu w wyniku zamiany, nie oznacza, że przeszły na matkę skarżącego uprawnienia policjanta w tym zakresie. Skoro zaś tak, to w myśl art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, zasadnie organy wydały decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, jako zajmowanego bez tytułu prawnego.

W związku z powyższym, jako niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 93 ust. 3 pkt 3 oraz Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie nakazu opróżnienia kwatery tymczasowej.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 2 Konstytucji. Organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę działały na podstawie i w granicach prawa. Prawidłowo ustaliły, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Tym samym wydane w sprawie decyzje, w stanie faktycznym tej sprawy, należy uznać za prawidłowe.

Za chybiony także należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powyższy przepis może być samodzielną podstawą kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych lub jeżeli sąd nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego wymagania jest skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., I OSK 33/21).

Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wybranych zarzutów skargi, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15, wyrok NSA z 28 marca 2023 r., III OSK 2009/21). Przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., II OSK 1131/13; wyrok NSA z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, wyrok NSA z 26 maja 2022 r. , III OSK 1478/21).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji spełnia wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwala na kontrolę instancyjną tego orzeczenia. Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie można dopatrzeć się w nim takich mankamentów, które obligowałyby do uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie. Wprawdzie uzasadnienie wyroku jest lakoniczne, to jednak poddaje się kontroli instancyjnej. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wywiązał się z obowiązku w aspekcie prawidłowego pod względem formalnym uzasadnienia swego wyroku, jego motywy są zrozumiałe.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego w skardze kasacyjnej kwestii nie odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do argumentacji podniesionej w skardze wyjaśnić należy, że Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku odnoszenia się do wszystkich aspektów sprawy, podnoszonych przez skarżącego w skardze. Sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. To natomiast Sąd pierwszej instancji uczynił, uzasadniając dlaczego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.