Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1584/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 2 pkt 1, art. 243
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie WSA Monika Krywow (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o. o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 września 2022 r. nr 2401-IOV4.603.2.2022/MP UNP: 2401-22-212147 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją dotyczącą określenia kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 27 września 2022 r., nr 2401-IOV4.603.2.2022/MP UNP: 2401-22-212147, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako O.p.), po rozpoznaniu odwołania C Sp. z o.o. w G. (dalej jako podatniczka, Spółka, skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej jako organ celno-skarbowy) z 29 marca 2022 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną określającą kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ celno-skarbowy decyzją z 30 stycznia 2020 r. określił podatniczce kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r.

Organ wydający ww. decyzję w drodze fikcji doręczenia uznał ją za doręczoną 14 lutego 2020 r. z uwagi na nieodebranie jej przez pełnomocnika Spółki. Decyzja stała się ostateczna 29 lutego 2020 r. w związku z upływem terminu do wniesienia odwołania.

12 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i jednocześnie odwołanie od decyzji z 30 stycznia 2020 r., kwestionując skuteczność doręczenia ww. decyzji.

Organ celno-skarbowy postanowieniami z 30 czerwca 2020 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W wyniku zaskarżenia obu postanowień do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadły rozstrzygnięcia oddalające skargi Spółki w obu instancjach.

Po wypowiedzeniu pełnomocnictwa pełnomocnikowi, podatniczka wystąpiła (pismem z 9 listopada 2021 r.) ponownie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i złożyła odwołanie od decyzji organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r., zastrzegając, aby pismo uznać również m.in. za wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p., a uzasadnienie tego pismo przyjąć również za uzasadnienie wniosku o wznowienie postępowania.

Na podstawie art. 165a § 1 O.p. organ celno-skarbowy odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z uwagi na wystąpienie przesłanki res iudicata (powaga rzeczy osądzonej).

Decyzją z 29 marca 2022 r. organ celno-skarbowy odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z 30 stycznia 2020 r. z uwagi na uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem podatniczka wniosła odwołanie, zarzucając decyzji organu celno-skarbowego naruszenie:

- art. 121 § 1 O.p. polegające na tym, że organ oparł wydaną decyzję na domniemaniach;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 191 O.p. polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań przez organ zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności, poprzez brak pogłębionej analizy w zakresie doręczeń korespondencji na skrzynkę poczty elektronicznej pełnomocnika w ramach powiadomień systemu ePUAP (doręczeń decyzji organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r., jako konkretnej korespondencji), podczas gdy weryfikacja poszczególnej korespondencji możliwa jest wyłącznie ze strony administratorów systemu ePUAP, zaś poczyniona przez nich dotychczasowa analiza stanowi jedynie ogólną analizę i nie wskazuje na ustalenia w odniesieniu do konkretnego przypadku w niniejszej sprawie;

- art. 124 w zw. z art. 125 § 1 O.p., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ się kierował wydając zaskarżoną decyzję, mimo znacznego czasu prowadzenia przedmiotowego postępowania i jego przedłużeniu postanowieniem z 24 lutego 2022 r.;

- art. 152a § 2 i § 3 O.p., poprzez błędne uznanie, iż decyzja organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r., określającą kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r., została doręczona pełnomocnikowi Spółki w drodze fikcji doręczenia w sposób prawidłowy w oparciu wyłącznie o pismo Departamentu Zarządzania Systemami w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z 24 marca 2021 r., które informowało jedynie o prawidłowym działaniu całości systemu ePUAP, a nie konkretnie konta użytkownika będącego ówcześnie pełnomocnikiem podatniczki.

W uzasadnieniu wniesionego odwołania w skrócie przytoczono na wstępie przebieg sprawy za inny okres rozliczeniowy, który nie dotyczył przedmiotu rozpatrywanej sprawy. Następnie opisano stan faktyczny w związku z wydaną przez organ celno-skarbowy decyzją z 30 stycznia 2020 r. Spółka odniosła się także do swojego wniosku z 9 listopada 2021 r., w którym informowała o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi, a także, że podatniczka wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, równocześnie składając odwołanie od ww. decyzji z 30 stycznia 2020 r. oraz wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 5.

Zdaniem Spółki organ celno-skarbowy nie podjął działań, które zmierzałyby w istocie do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy przyjmując, że okoliczności, w których znajdowała się podatniczka 5 marca 2020 r. - gdy jej pełnomocnik uzyskał informację o decyzji z 30 stycznia 2020 r. - są tożsame z okolicznościami, w których znajdowała się Spółka 9 listopada 2021 r. Wskazano, że podatniczka nie miała - w sposób niezawiniony - możliwości podjęcia odpowiednich czynności w czasie, w którym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podkreślając dodatkowo, że całkowicie pominięto fakt, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji z 30 stycznia 2020 r. przez pełnomocnika nastąpiło, poprzez nieprawidłowe działanie skrzynki ePUAP Państwa pełnomocnika.

W dalszej części uzasadnienia podniesiono w sposób bardzo rozbudowany brak dogłębnej analizy kwestii doręczenie decyzji z 30 stycznia 2020 r. oraz w przedmiocie tego, czy informacja o nadejściu określonego dokumentu na skrzynkę odbiorczą ePUAP została wysłana na adres e-mail, podany przez pełnomocnika.

Spółka twierdzi, że organ celno-skarbowy w treści uzasadnienia skarżonej decyzji opiera się na domniemaniu, iż decyzję z 30 stycznia 2020 r. doręczono prawidłowo w trybie fikcji doręczenia, dlatego nie podejmuje rozważań w zakresie żadnych innych zarzutów podawanych przez podatniczkę w treści wniosku z 9 listopada 2021 r. W ocenie Spółki, w skarżonej decyzji organ celno-skarbowy nie wskazał zasadności przesłanek, którymi się kierował, lecz poprzestał na przypuszczeniach i wspomnianych przez skarżącą domniemaniach.

Na poparcie swoich argumentów powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 378/19 odnośnie doręczeń korespondencji twierdząc, że sformułowane w ww. wyroku tezy powinny mieć zastosowanie także do doręczeń elektronicznych. Przytoczono także inne wyroki wskazując, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd nieobciążania podatnika za niejasność przepisów, wadliwość ich stosowania czy inne, niezależne od podatnika okoliczności nieprawidłowego postępowania organów w odniesieniu do zasady zaufania do organów podatkowych.

Podkreślono, że po wypowiedzeniu 9 listopada 2021 r. pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi Spółka musiała samodzielnie ustalić prawidłowy tok postępowania, dokonać analizy obszernych akt sprawy zakończonych decyzją ostateczną, żeby podjąć właściwe czynności wskazując na utrudnione działanie z uwagi na wirus Sars-Cov-2 powołując się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 287/21.

Podsumowując Spółka wskazała, że niezrozumiała jest postawa organu, który obarcza ją odpowiedzialnością za nieprawidłowe funkcjonowanie systemu ePUAP, czyli systemu komunikacji organu podatkowego z podatnikiem drogą elektroniczną, w sytuacji, w której podejmuje ona wszelkie czynności, aby udowodnić brak zawinienia w uchybieniu terminowi do podjęcia odpowiednich czynności odwoławczych po wydaniu w sprawie decyzji podatkowej oraz aby wskazać nieprawidłowości organu poczynione wtoku ustalania okoliczności decydujących o końcowym rozstrzygnięciu.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu celno-skarbowego, Dyrektor wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się jedynie do oceny zasadności decyzji tego organu o odmowie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną określającą kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r.

Dyrektor wskazał na treść art. 240 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 oraz art. 243 O.p. Wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dlatego też postępowanie wznowieniowe nie oznacza kolejnego etapu postępowania wymiarowego, które umożliwi ponowną weryfikację rozstrzygnięcia przez organy podatkowe. Nie ma więc na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszystkich zasad, okoliczności oraz dowodów mogących odegrać istotną rolę w zwyczajnym postępowaniu.

W toku postępowania nadzwyczajnego możliwość postępowania dowodowego jest znacznie ograniczona, zatem w postępowaniu wznowieniowym badane jest, czy zachodzi wyraźna przesłanka wznowienia, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, to czy jest ona na tyle istotna, że w ostateczności ma wpływ na inne, odmienne rozstrzygnięcie. Nie jest to zatem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy zakończone ostateczną decyzją postępowanie dotknięte było jedną z wad, przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie w zależności od ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p..

Zdaniem organu odwoławczego oddzielenie zakresów postępowania zwykłego - w ramach którego wydana została przez organu celno-skarbowego decyzja ostateczna z 30 stycznia 2020 r., od postępowania nadzwyczajnego - zakończonego zaskarżoną do tutejszego organu odwoławczego decyzją o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zajętego stanowiska.

W niniejszej sprawie, jako podstawę wznowienia Spółka powołała przesłankę z art. 240 § 1 O.p., wymienioną w pkt 4. W sprawie wznowienia postępowania z powyższej przyczyny ustawodawca w art. 241 § 2 pkt 1 tejże ustawy wskazał, iż wznowienie postępowania z przyczyn wymienionych w art. 240 § 1 pkt 4, następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Stosownie zaś do art. 243 § 1 powołanej ustawy, w razie dopuszczalności postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji zgodnie z art. 243 § 3 O.p.

Dyrektor stwierdził, że powołanie się przez Państwa na ww. przesłankę wznowienia wymagało zatem w pierwszej kolejności zbadania, czy Spółka dochowała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a więc czy został złożony wniosek w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

W ocenie organu odwoławczego znaczenie mają zdarzenia oceniane już w prawomocnie zakończonych postępowaniach dotyczących stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz wcześniej złożonego przez pełnomocnika podatniczki wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z 30 stycznia 2020 r.

Organ celno-skarbowy wydał 30 czerwca 2020 r. postanowienie, w którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem również z 30 czerwca 2020 r., odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/GI 1138/20 oddalił skargę podatniczki na postanowienie w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 913/21 oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie.

Z kolei wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/GI 1137/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Spółki na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem, sygn. akt I FSK 971/21 z 30 lipca 2021 r. oddalił skargę kasacyjną w ww. sprawie.

Tym samym w obrocie prawnym funkcjonują prawomocne rozstrzygnięcia, w których oceniono - w odniesieniu do przepisów prawa - moment doręczenia decyzji podatkowej wydanej 30 stycznia 2020 r. przez organ celno-skarbowy, objętej wnioskiem o wznowienie postępowania z przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Dyrektor stwierdził, że w odwołaniu od decyzji z 29 marca 2022 r. podatniczka podkreśliła, że nie posiadała możliwości zapoznania się z treścią decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, a także to, że nie mogą Państwo odpowiadać za niezawinione działanie pełnomocnika, zwłaszcza w sytuacji, w której powzięto pełnię informacji o stanie sprawy dopiero 9 listopada 2021 r.

Tymczasem z badanych okoliczności sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej - o czym sama skarżąca wspomina w złożonym odwołaniu z 14 kwietnia 2022 r., jak również w piśmie z 9 listopada 2021 r. - o wydaniu decyzji z 30 stycznia 2020 r. dowiedział się 5 marca 2020 r., w związku z informacją o jej istnieniu uzyskaną od Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. w toku innego postępowania.

W ocenie Dyrektora, dla wniosku o wznowienie postępowania wystarczający jest fakt powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, by rozpoczął się bieg terminu, a nie zapoznanie się z jej treścią i pełnym uzasadnieniem. Z orzecznictwa sądowego wynika, że istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1104/17).

Podkreślono, że zgodnie z istotą pełnomocnictwa, jest ono upoważnieniem określonej osoby do dokonywania - w imieniu udzielającego umocowania i ze skutkiem prawnym dla mocodawcy określonej czynności prawnej oznaczonej indywidualnie albo czynności określonej rodzajowo. Powyższe oznacza, że działania bądź zaniechania ustanowionego pełnomocnika, zwłaszcza profesjonalnego, zawsze obciążają mocodawcę, który ponosi konsekwencje braku należytej staranności osoby, przez którą działa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że podwyższonej staranności wymaga się w szczególności w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują, jako pełnomocnicy stron (profesjonalistów w zakresie obsługi prawnej).

Mając na uwadze powyższe, jak również treść art. 241 § 2 pkt 1 O.p, zdaniem Dyrektora, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w przedmiotowej sprawie upływał 5 kwietnia 2020 r., zatem wniosek z 9 listopada 2021 r., organ celno-skarbowy na podstawie obowiązujących przepisów prawa potraktował, jako złożony po terminie do jego złożenia, a wznowienie postępowania okazało się niedopuszczalne z przyczyn formalnych. Słusznie bowiem organ ocenił, że omawiany wniosek jest spóźniony, co w następstwie uzasadniało zastosowanie art. 243 § 3 O.p. i wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego.

W związku z powyższym, organ celno-skarbowy - z powodu zbyt późnego złożenia żądania o wznowienie postępowania - nie badał kwestii doręczania pism w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem decyzji. Organ ww. aspekty mógłby badać w momencie, jeśliby uznał dopuszczalność wznowienia postępowania wydając przy tym odpowiednie postanowienie zawierające podstawę do takiego wznowienia.

Podkreślono, że wzajemne relacje podatnika i jego pełnomocnika nie mogą mieć wpływu na bieg term inów procesowych i terminowości podejmowanych czynności. Ta okoliczność wbrew zarzutom podkreślonym w odwołaniu nie ma w rozpatrywanej sprawie znaczenia, jeżeli bowiem organ prawidłowo skierował decyzję do pełnomocnika, to późniejsze powiadomienie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa pozostaje bez wpływu na prawidłowość doręczenia oraz liczenia terminu umożliwiającego złożenie wniosku, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 ustawy O.p.

Za bezpodstawne uznano zatem wszelkie podniesione w rozpatrywanym odwołaniu zarzuty naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa, tj. art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191, jak również art. 152a § 2 i 3 O.p., gdyż przepisy te nie mają bezpośredniego odniesienia do organu celno-skarbowego z 29 marca 2022 r., będącej przedmiotem postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie. Dotyczą one postępowania zakończonego wydaną powyżej decyzja ostateczną.

W ocenie Dyrektora, zarzut naruszenia art. 124 O.p. jest także bezpodstawny, albowiem uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organu celno-skarbowego spełnia kryteria wyjaśnienia Spółce zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy oraz wskazał fakty, z którymi trudno w oparciu o analizę akt i treść obowiązujących przepisów polemizować.

Z treści wniosku złożonego przez skarżącą 9 listopada 2021 r. wynika, że w pierwszej kolejności jest to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 30 stycznia 2020 r. Ponadto wniesiono o potraktowanie ww. pisma, jako wniosku o wznowienie postępowania oraz wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wobec zarzutu naruszenia art. 125 O.p. zauważono, że organ celno-skarbowy nie dopuścił się naruszenia ww. przepisu, a zarzut należy uznać za bezpodstawny.

Postanowieniem z 16 grudnia 2021 r., organ ten informował Państwa, jakie wnioski z uwagi na swoją właściwość rozpozna na podstawie art. 171 § 1 O.p. Wskazał również właściwe organy do rozpatrzenia pozostałych wniosków.

W świetle podniesionych w odwołaniu argumentów oraz dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń, Dyrektor nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ celno-skarbowy zasadnie bowiem - z przyczyn formalnych - odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z 30 stycznia 2020 r.

Z uwagi na zaistniałe w sprawie okoliczności, za bezprzedmiotowy uznano zawarty w odwołaniu wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie przedstawionych dowodów. Wniesione żądanie wskazuje, że Spółka w istocie oczekujecie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i ponownej oceny skuteczności doręczenia decyzji ostatecznej.

Ostatecznie wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą również okoliczności pozwalające na rozpoznanie zawartego w odwołaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła 1. naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało wpływ na treść postanowienia tj.:

a) art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. w szczególności poprzez nie wyjaśnienie:

- jaka korespondencja rzekomo kierowana była na skrzynkę poczty elektronicznej pełnomocnika Skarżącej w ramach powiadomień z systemu ePUAP,

- czy ta korespondencja została prawidłowo nadana w systemie ePUAP przez pracownika Urzędy Skarbowego,

- czy skrzynka odbiorcza systemu ePUAP pełnomocnika Skarżącej działała prawidłowo w okresie kiedy korespondencja z Urzędu Skarbowego była wysyłana;

b) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie tj. pominięcie podczas oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wniosku dowodowego Skarżącej z dnia 25 czerwca 2020 r., zawierającego wydruk wiadomości e-mail z dnia 18 czerwca 2020 r. dotyczącej potwierdzenie przez Administratora systemu ePUAP występowania zgłaszanych przez pełnomocnika Skarżącej problemów z funkcjonowaniem systemu ePUAP, która to wiadomość mailowa de facto potwierdziła wcześniejsze twierdzenia pełnomocnika Skarżącej w przedmiocie występujących problemów z systemem z prawidłowym działaniem platformy ePUAP, w szczególności ze skrzynką odbiorczą;

c) art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem wniosku dowodowego Skarżącej z dnia 25 czerwca 2020 r., w tym poprzez całkowicie bezpodstawne przyjęcie przez Organ, iż podstawą uchybienia terminowi do złożenia odwołania "w tym przypadku nie było wadliwe działanie systemu ePUAP", lecz zawinione działanie pełnomocnika, w sytuacji gdy dokonanie prawidłowej oceny zebranego materiału powinno prowadzić do przyjęcia ustalenia, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez winy pełnomocnika lecz w skutek nieprawidłowego działania systemu ePUAP;

d) art. 152a § 3 O.p. poprzez przyjęcie przez Organ, iż decyzja z dnia 30 stycznia 2020 r. doręczona została prawidłowo do pełnomocnika Skarżącej w drodze fikcji doręczenia, w sytuacji gdy w jednej ze spraw w której doręczona została decyzja co do której termin do zaskarżenia nie upłynął — została przez pełnomocnika zaskarżona w ustawowym terminie;

co z kolei doprowadziło do powstania po stronie Organu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu przez Organ, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła, jakoby uchybienie terminowi na wniesienie odwołania nastąpiło bez jej winy (w tym bez winy pełnomocnika albowiem ten nie został w sposób odpowiedni poinformowany o wpłynięciu decyzji do systemu ePUAP). Powyższe doprowadziło zatem do nieprzywrócenia przez Organ terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu celno-skarbowego w K. z dnia 30 stycznia 2020 r., pomimo spełnienia przez Skarżącą wskazanych w ustawie przesłanek i uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy (w tym bez winy jej pełnomocnika), co z kolei doprowadziło do wypowiedzenia pełnomocnictwa przez Skarżącą jej pełnomocnikowi i złożenia w dniu 9listopada 2021 r. wniosku o przywrócenie terminu dla spółki do wniesienia odwołania wraz ze złożeniem odwołania oraz wnioskiem o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że w dniu 5 marca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej podczas przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z Prokuratorem Prokuratury Okręgowej w G. nadzorującym postępowanie karne prowadzone w sprawie, powziął informację, iż Prokurator wydane przez niego postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia środków znajdujących się na rachunku bankowym Skarżącej oparł o uprzednio wydaną decyzję organu celno-skarbowego. W tym stanie rzeczy, pełnomocnik niezwłocznie załogował się na profil zaufany ePUAP, kiedy to kazało się, iż w skrzynce EPUAP oczekuje na niego decyzja z dnia 30 stycznia 2020 r., o czym pełnomocnik Skarżącej nie został powiadomiony i o czym nie miał pojęcia. Na mocy przedmiotowej decyzji organ celno-skarbowy określił skarżącej kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. Spółka zaznaczyła, że istotną okolicznością jest, że termin na sporządzenie odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 28 lutego 2020 r. (wskutek dwukrotnego awizowania przesyłki na platformie ePUAP).

Przyznała, że pismem z dnia 11 marca 2020 r. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji. Skarżąca wniosek argumentowała tym, iż pełnomocnik nie otrzymał na adres poczty e-maił (prawidłowo zgłoszony w systemie ePUAP) zawiadomienia o oczekującej na niego do odbioru przesyłce na platformie ePUAP.

5 marca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej odebrał łącznie trzy decyzje:

- decyzję określającą kwotę różnicy podatku za miesiąc sierpień 2017 r. w wysokości

2.704,00 zł (złożono wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji);

- decyzję ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 240.360,00 zł (dotycząca miesiąca sierpnia 2017 r.) (złożono wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji);

- decyzję określającą kwotę różnicy podatku za miesiąc wrzesień 2017 r. w wysokości 153.336,00 zł (odwołanie od decyzji złożone w terminie)

Czwarta decyzja w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 627.919.00 zł dotycząca miesiąca września 2017 r., nie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej do dnia dzisiejszego.

Zdaniem Spółki świadczy to wadliwości działania systemu ePUAP w ogóle, a w szczególności dotyczyto skrzynki odbiorczej pełnomocnika Skarżącej.

Pismem z 25 czerwca 2020 r. Skarżąca złożyła wniosek dowodowy wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu: wydruku e-maił z dnia 18 czerwca 2020 r. świadczącego o tym, iż u pełnomocnika Skarżącej stwierdzono jednak występowanie problemu z funkcjonowaniem skrzynki ePUAP. Z przedmiotowej wiadomości e-mail wynika bowiem, iż w związku z wdrożeniem przez administratora systemu ePUAP poprawki (co jest równoznaczne z tym, że system ePUAP nie działał jednak prawidłowo skoro konieczne było wprowadzenie poprawki w jego działaniu na skutek reklamacji i zastrzeżeń składanych przez pełnomocnika Skarżącej) zgłaszany problem nie powinien już występować.

Tymczasem organ celno-skarbowy postanowieniem z 30 czerwca 2020 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji własnej z dnia 30 stycznia 2020 r. Organ celno-skarbowy oparł swoje rozstrzygnięcie na stwierdzeniu, że pełnomocnik uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania i w związku z tym nie jest możliwe rozpatrzenie zarzutów odwołania.

Uzasadniając zarzuty Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że system ePUAP działał prawidłowo. Z załączonej do wniosku dowodowego z 25 czerwca 2020 r. wiadomości e-mail z działu wsparcia ePUAP wynika bowiem, że w związku z wdrożeniem poprawki zgłaszany problem nie powinien już występować. Wobec powyższego nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, iż pomimo deklaracji jakoby w okresie od dnia 1 grudnia 2019 r. do dnia 15 marca 2020 r. nie stwierdzono nieprawidłowości w działaniu systemu ePUAP, nieprawidłowości te jednak występowały. Jakże bowiem inaczej ocenić stwierdzenie zgodnie z którym wskutek wdrożenia poprawki zgłaszany problem nie powinien już występować. Oczywistym jest, iż gdyby taki problem nie występował, wówczas pełnomocnik Skarżącej nie otrzymałby przedmiotowej wiadomości. Pełnomocnik Skarżącej po odebraniu w dniu 5 marca 2020 r. korespondencji pochodzącej od organu celno-skarbowego (decyzji), niezwłocznie zgłosił zaistniały problem do centrum pomocy ePUAP wskazując na czym polegał problem (brak wysyłania z systemu ePUAP powiadomień -(korespondencji mailowej na adres e-mail jego kancelarii) W ocenie Skarżącej oczywistym jest zatem, iż stwierdzenie widniejące w wiadomości e-maił z dnia 18 czerwca 2020 r. pochodzącej z systemu ePUAP a dołączonej do wniosku dowodowego Skarżącej z dnia 25 czerwca 2020 r., dotyczy wadliwości doręczeń powiadomień w formie korespondencji e-mail. Konsekwencją wiadomości mailowej z dnia 18 czerwca 2020 r. jest bowiem to, że wiadomości mailowe wysyłane na adres [...] informujące o pozostawieniu w skrzynce ePUAP korespondencji są wysyłane z innego niż dotychczas adresu mailowego systemu ePUAP. Dobitnie świadczy to o tym, że jednak administrator systemu ePUAP potwierdził wadliwość wysyłania informacji mailowej o pozostawianiu korespondencji w skrzynce ePUAP. W innym przypadku nie byłoby bowiem zasadnym wprowadzanie przez administratora systemu ePUAP poprawek w działaniu systemu i zmienianie adresu mailowego z którego system ePUAP wysyłał informację o pozostawieniu korespondencji w skrzynce ePUAP. Ponieważ wdrożono taką poprawkę przez operatora, to zdaniem podatniczki należy domniemywać, że istniały problemy techniczne po stronie platformy ePUAP skutkujące niewysyłaniem wiadomości mailowych z informacją o pozostawieniu korespondencji w skrzynce ePUAP. Spółka wskazała, że powszechnie jest wiadome, a nawet sama Centralny Ośrodek Informatyki jako administrator systemu ePUAP wielokrotnie informował/przyznawał, że system ePUAP, a w szczególności doręczenia elektroniczne nie działa prawidłowo. Pomimo powyżej wskazanych okoliczności. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że okoliczność wadliwego działania systemu nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, bowiem okoliczność taka w rzeczywistości nie wystąpiła. Zdaniem organu przyczyną uchybienia był co najwyżej błąd pełnomocnika lub osób z nim współpracujących, popełnionych przy sprawdzaniu poczty email, a okoliczność ta w żadnym wypadku nie można uznana za brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Stwierdzenie to pomija fakt, że postępowanie kontrolne prowadzone było przez okres 2 łat (najpierw przed [...] Urzędem Skarbowym w B., następnie przed organem celno-skarbowym). Argument Organu wskazujący na konieczność sprawdzania swojej skrzynki ePUAP bez wiadomości e-maił powiadamiającej o pojawieniu się na skrzynce ePUAP nowej wiadomości, jest zatem całkowicie chybiony. Wszak w trakcie trwającej kontroli skarbowej wielokrotnie zdarzało się, iż pełnomocnik przez dłuższy okres czasu nie otrzymywał żadnej korespondencji i nie stanowiło to wówczas powodu do niepokoju. Nadto zwrócić uwagę należy, iż skoro w ramach ułatwienia prowadzenia spraw podatkowych Urzędy Skarbowe decydują się na doręczanie korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP (nad którą to platformą pieczę sprawuje Ministerstwo Cyfryzacji), to założenie, iż pełnomocnicy mający podpięte do tej platformy konto pocztowe winni zakładać wadliwość wprowadzonego przez Państwo systemu i w konsekwencji nie później niż co 14 dni (okres awizowania przesyłek) sprawdzać swoje konto ePUAP, jest całkowicie bezzasadne i niedorzeczne. Przyjęcie takiego schematu postępowania doprowadziłoby bowiem do powstania kuriozalnej symacji, w której pełnomocnicy winni uczęszczać na pocztę z zapytaniem o ewentualnie pozostawionych awizach, gdy przez parę dni nie otrzymują przesyłek drogą poczty tradycyjnej. Zgodzono się, że w zaistniałym stanie faktycznym, celem weryfikacji twierdzeń pełnomocnika Skarżącej o wadliwości systemu EPUAP, organ celno-skarbowy zwrócił się do Ministra Cyfryzacji o udzielenie informacji o działaniu skrzynki pełnomocnika Skarżącej, na które to zapytanie uzyskał odpowiedź pismem z dnia 5 maja 2020 r. znak ([...]). W przedmiotowym piśmie zawarto informację, iż w okresie od 1 grudnia 2019 r. do 15 marca 2020 r. nie stwierdzono nieprawidłowości w działaniu systemu ePUAP. Wskazano również, iż "W wyniku przeprowadzonej analizy administrator ustalił, że w ww. okresie były wysyłane powiadomienia o nadejściu pisma na wskazany przez pełnomocnika adres e-mail. Administrator wyjaśnił także, że wysyłane powiadomienia mogły trafić do różnych katalogów w skrzynce email takich jak np. spam lub powiadomienia". W tym stanie rzeczy foldery takie jak spam/powiadomienia/inne zostały zweryfikowane przez pełnomocnika Skarżącej niezwłocznie po odebraniu przedmiotowych decyzji w dniu 5 marca 2020 r. — żadne zawiadomienia z platformy ePUAP do nich nie trafiły. Powyższe twierdzenie na które powołuje się Organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 czerwca 2020 r. pozostaje zresztą w sprzeczności nie tylko z otrzymaną przez pełnomocnika Skarżącej wiadomością e-mail z centrum pomocy ePUAP z dnia 18 czerwca 2020 r., lecz także z faktem nie otrzymania do dnia dzisiejszego decyzji Naczelnika [...] organu celno-skarbowego w przedmiocie określenia kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r.,

Zdaniem skarżącej organy nie przeprowadziły postępowania zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 122 O.p. Skarżąca już w samym wniosku o przywrócenie terminu wskazała na szereg okoliczności, które uprawdopodobniły, iż uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji nastąpiło bez winy Skarżącej (w tym również bez winy jej pełnomocnika). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, iż jakiekolwiek powiadomienia o oczekującej decyzji zostały doręczone pełnomocnikowi Skarżącej. Bezspornym jest bowiem, iż Organ stwierdził jedynie, iż (co wątpliwe) powiadomienia te były wysyłane na wskazany przez pełnomocnika Skarżącej adres poczty elektronicznej. Po drugie, według powszechnie panującego poglądu, ePUAP jest platformą awaryjną, która potrafi w sposób znaczny utrudnić załatwienie danej sprawy (np. w ZUS). Powyższe okoliczności wraz z treścią wniosku dowodowego Skarżącej z dnia 25 czerwca 2020 r. winny zatem zasiać w świadomości Organu wątpliwość, która skutkować winna poczynieniem pogłębionej analizy przedmiotowego zagadnienia. Organ nie powziął w ocenie Skarżącej żadnej wiedzy w następującym przedmiocie:

- jaka dokładnie korespondencja (jakie zawiadomienia) skierowane zostały na adres poczty elektronicznej pełnomocnika Skarżącej,

- czy ewentualna korespondencja dotyczyła konkretnie decyzji z dnia 30 stycznia 2020 r.

Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, w ocenie Skarżącej Organ swoim postępowaniem naruszył także przepis art. 187 § 1 O.p. pomijając złożony przez nią wniosek dowodowy z dnia 25 czerwca 2020 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wydruku wiadomości e-maił z dnia 18 czerwca 2020 r. pochodzącego z centrum wsparcia ePUAP na okoliczność usunięcia usterki zgłoszonej przez pełnomocnika Skarżącej. Pominięcie tego wniosku skutkuje zatem stwierdzeniem, że organ dokonał dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, czym naruszył art. 191 O.p. Zgodzono się z organem, że do zastosowania instytucji przywrócenia terminu dla dokonania określonej czynności, oprócz zaistnienia okoliczności uchybienia terminowi, niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: uprawdopodobnienie braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu; złożenie przez wnioskodawcę podania o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; dopełnienie czynności dla której określony był termin. Jednak w ocenie skarżącej przesłanki te zostały spełnione, a Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 30 stycznia 2020 r. Nie sposób bowiem przyjąć, że w zaistniałym stanie faktycznym przedmiotowa decyzja Organu celno-skarbowego doręczona została pełnomocnikowi Skarżącej w drodze fikcji doręczenia, o której mowa w przepisie art. 152a § 3 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, co następuje:

Skarga podlega na oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie poddane zostały decyzje organów obu instancji dotyczące odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r. w przedmiocie określającą kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. Zatem argumentacja skargi dotycząca odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od tej decyzji nie może podlegać rozpoznaniu, bowiem granice sprawy niniejszej wyznaczają decyzje poddane kontroli. Co więcej, formułując skargę skarżąca zdaje się pomijać fakt, że postępowanie zainicjowane jej wnioskiem z 12 marca 2020 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zakończyło się nie tylko wydaniem ostatecznego postanowienia organu celno-skarbowego, ale wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/GI 1137/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił Państwa skargę na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem, sygn. akt I FSK 971/21 z 30 lipca 2021 r. oddalił skargę kasacyjną w ww. sprawie. Zatem kwestia ta została już prawomocnie przesądzona.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobligowany jest dokonywać z urzędu pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu, czyniąc to w granicach sprawy, bez względu na podniesione w skardze zarzuty. Przepis ten można naruszyć wykraczając poza granice sprawy bądź ograniczając się wyraźnie wyłącznie do zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów. Innymi słowy "niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną", o czy mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony.

Przyczyną odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r. było zaś stwierdzenie, że skarżąca uchybiła terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca złożyła bowiem wniosek oparty na treści art. 240 § 1 pkt 4 O.p. 9 listopada 2022 r., zaś zdaniem organów termin wynikający z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. minął 5 kwietnia 2020 r.

Zgodnie z art. 128 O.p., decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Powyższe oznacza, że tryb wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji podatkowych, umożliwiający wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych określonymi wadami. Aby jednak strona mogła skorzystać z tego trybu, konieczne jest spełnienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 O.p. Nie można przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p). Postępowanie w trybie wznowieniowym (nadzwyczajnym) cechuje się znaczącymi odrębnościami od postępowania podatkowego zwykłego (wymiarowego). Przede wszystkim nie może ono służyć, jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwufazowe.

Pierwsza faza to postępowanie wstępne. W toku tego postępowania organ podatkowy ogranicza się do badania, czy:

- żądanie pochodzi od strony; strona ma zdolność do czynności prawnych;

- żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem;

- kwestionowana decyzja lub postanowienie ma charakter ostateczny;

- w żądaniu wskazano przesłankę wznowienia postępowania;

- w przypadku żądania wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 8 O.p. zachowano miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie.

W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.). Otwiera ono fazę postępowania określaną jako postępowanie wznowione, w odróżnieniu od postępowania wznowieniowego (wstępnego), które toczyło się do chwili wydania wspomnianego postanowienia. Dopiero w tej fazie dopuszczalne jest badanie, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia albo czy zachodzą podstawy wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu. Obok badania podstaw przedmiotem postępowania jest także rozstrzygnięcie istoty sprawy.

Na postanowienie wydane na podstawie art. 243 § 1 O.p. nie służy zażalenie, lecz zasadność jego wydania może być weryfikowana przy okazji rozpatrywania odwołania od jednej z decyzji wymienionych w art. 245 § 1 O.p., bądź przy okazji rozpoznania przez sąd skargi na taką decyzję (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz S. Babiarz i inni, wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2015, wydanie 9, do art. 243).

W przypadku gdy nie są spełnione przesłanki wznowienia organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.).

Stosownie do art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Treść art. 241 § 2 pkt 1 O.p. nie daje żadnych możliwości odnoszenia terminu w nim wskazanego do okoliczności innej niż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.

W niniejszej zaś sprawie nie ma zaś wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej wiedzę o wydaniu decyzji organu celno-skarbowego z dnia 30 stycznia 2020 r. powziął 5 marca 2020 r. W części dotyczącej stanu faktycznego sprawy wskazano, że "W dniu 5 marca 2020 r. ówczesny pełnomocnik Skarżącej podczas przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z Prokuratorem Prokuratury Okręgowej w G. nadzorującym postępowanie karne prowadzone w sprawie, powziął informację, iż Prokurator wydane przez niego postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia środków znajdujących się na rachunku bankowym Skarżącej oparł o uprzednio wydaną decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K.". Co więcej przyznano także w skardze, że w tym dniu decyzja ta została odebrana, na co wskazują stwierdzenia: "W tym stanie rzeczy, pełnomocnik niezwłocznie zalogował się na profil zaufany ePUAP, kiedy to okazało się, iż w skrzynce EPUAP oczekuje na niego m. in. decyzja z dnia 30 stycznia 2020 r., (...)" (str. 3 skargi), "Uwagę zwraca fakt, iż dnia 5 marca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej odebrał łącznie trzy decyzje:

- decyzję określającą kwotę różnicy podatku za miesiąc sierpień 2017 r. w wysokości 2.704.00 zł (złożono wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji);

- decyzję ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 240.360,00 zł (dotycząca miesiąca sierpnia 2017 r.) (złożono wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji)

- decyzję określającą kwotę różnicy podatku za miesiąc wrzesień 2017 r. w wysokości 153.336.00 zł (odwołanie od decyzji złożone w terminie)" (pierwsza z wymienionych decyzji jest właśnie decyzją, której wznowienia domaga się skarżąca – przyp. własny, str. 3-4 skargi), "Przypomnieć należy zatem iż pełnomocnik Skarżącej po odebraniu w dniu 5 marca 2020 r. korespondencji pochodzącej od Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. (decyzji), (...)" (str. 5 skargi) czy "W tym stanie rzeczy wskazać należy, iż foldery takie jak spam/powiadomienia/inne zostały zweryfikowane przez pełnomocnika Skarżącej niezwłocznie po odebraniu przedmiotowych decyzji w dniu 5 marca 2020 r. - żadne zawiadomienia z platformy ePUAP do nich nie trafiły" (str. 6 skargi).

Zatem to właśnie od 5 marca 2020 r. należało liczyć termin określony w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., co też organy uczyniły.

Ustalenie takie powoduje, że nie było możliwe prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zainicjowane wnioskiem skarżącej z 9 listopada 2022 r., a zatem złożonego po półtora roku od daty powzięcia wiedzy o wydaniu decyzji ostatecznej organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r. przez pełnomocnika skarżącej.

Sąd wskazuje przy tym, że dla spełnienia przesłanki "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie jest konieczne zapoznanie się z tą decyzją przez samą stronę postępowania. Wystarczy powzięcie wiadomości o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Uznanie w niniejszej sprawie, że powzięcie wiedzy przez pełnomocnika nie przez stronę, tak jak chce tego skarżąca w jej wniosku o wznowienie postępowania pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 138a § 1 O.p. stanowiącego, że strona może działać przez pełnomocnika chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zatem ustanawiając w danym postępowaniu pełnomocnika strona zasadniczo oczekuje, że nie będzie musiała uczestniczyć w czynnościach procesowych, które nie wymagają jej osobistego udziału (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 września 2020 r., sygn. akt I FSK 1924/17; z 16 lutego 2023r., sygn. akt II FSK 2836/20).

Zasadnie zatem, stosownie do art. 243 § 3 O.p. organy wydały decyzję o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu celno-skarbowego z 30 stycznia 2020 r.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.