Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 967/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6015 Uzgodnienia
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1333/20 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 17 kwietnia 2020 r. nr DGM.WIGN.5.431.4.2020.GG w przedmiocie uzgodnienia pozwolenia na budowę I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1333/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 17 kwietnia 2020 r., nr DGM.WIGN.5.431.4.2020.GG, którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2019 r. znak: GPG.I.60572.4.7.19.KW(18) wydane na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 ze zm.), zwanej dalej "u.o.m.", o uzgodnieniu przedłożonego projektu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia budowlanego obejmującego "budowę budynku usług hotelarsko-mieszkaniowych z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi na działce nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w M." – na obszarze pasa ochronnego brzegu wód morskich (inwestor – Zakład Budowlany [...]); oraz wniesieniu równocześnie o uwzględnienie wskazanych warunków: 1) realizacja obiektów nie może powodować negatywnego oddziaływania wód opadowych i roztopowych na obszar pasa technicznego; 2) prowadzenie robót budowlanych w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy pasa technicznego wymaga zgłoszenia w placówce terenowej Urzędu Morskiego w Szczecinie – w Obwodzie Ochrony Wybrzeża M.; 3) podczas trwania prac budowlanych oraz przy eksploatacji zrealizowanych obiektów zabrania się naruszania obszaru pasa technicznego i wykorzystywania jego terenu jako miejsca składowania materiałów budowlanych, parkowania pojazdów itp. oraz jakiejkolwiek ingerencji w stan istniejący tego terenu.

Sąd wskazał na istotę instytucji prawnej "uzgodnienia" i stwierdził, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji o pozwoleniu na budowę może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł wadliwości, która oddziaływałaby na kierunek rozstrzygnięcia. Albowiem projekt decyzji stał się przedmiotem oceny, która miała na uwadze rodzaj i charakter planowanej inwestycji z perspektywy zadań powierzonych organom administracji morskiej (art. 42 ust. 1 pkt 11-11b, art. 36 ust. 2 pkt 2 u.o.m. oraz § 1 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2003 r. w sprawie określenia minimalnej i maksymalnej szerokości pasa technicznego i ochronnego oraz sposobu wyznaczania ich granic; Dz. U. Nr 89 poz. 820). Minister, dokonując uzgodnienia, ocenił dopuszczalność budowy budynku usług hotelarsko-mieszkaniowych z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi na ww. działce z punktu widzenia powyższej regulacji prawnej. Uznaniu, że budowa ww. obiektu w świetle zaprojektowanego jego położenia i posiadanych parametrów nie będzie negatywnie oddziaływać na utrzymywanie i ochronę umocnień brzegowych w pasie technicznym w stopniu nakazującym sprzeciwić się inwestycji, jeżeli dojdzie do zachowania trzech warunków wymienionych w postanowieniu, nie można przypisać dowolności. Dyrektor Urzędu Morskiego w ramach kompetencji i specjalistycznej wiedzy posiadanej przez pracowników Urzędu taki wniosek w kontrolowanej sprawie mógł, zdaniem Sądu, sformułować i w związku z tym, że znajdował on wsparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, musi być traktowany jako odpowiadający prawu. Do organu uzgadniającego w odniesieniu do rozważenia wpływu budowy obiektu budowlanego na stan pasa technicznego i umocnień brzegowych zależy ocena tego, jakim elementom inwestycji nada kluczowe znaczenie dla rozważanego przez siebie zagadnienia, co przekłada się równocześnie na uznanie, w jakim zakresie analiza dokumentacji projektowej będzie wpływała na wynik sprawy.

W toku postępowania zażaleniowego, a także w złożonej skardze, strona skarżąca podjęła próbę wykazania, że przyjęta w uzgodnieniu ocena rodzaju i charakteru planowanej inwestycji nie może być postrzegana jako prawidłowa, albowiem jej rzetelne sformułowanie nie było możliwe, jeżeli organ dysponował dokumentacją techniczno-inżynierską przygotowaną dla innego budynku o odmiennych parametrach technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny tego wniosku nie podzielił, argumentując, że Minister mógł kierować się ustaleniem, iż uzgodnieniu podlegał projekt decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. budynku wraz z towarzyszącą mu dokumentacją projektową uznaną przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej (Starostę Kamieńskiego) za kompletną i odpowiadającą prawu w zakresie określonym w art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zwanej dalej "P.b.".

Sąd, powołując się na treść art. 91 ust. 1 pkt 2 i art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1064), zwanej dalej "p.g.g.", stwierdził, że strona skarżąca może podnosić zarzut dołączenia do dokumentacji przez inwestora nieadekwatnych do oceny możności realizacji zaprojektowanego budynku wyników zatwierdzonych badań geologiczno-inżynierskich, w szczególności, jak wskazuje, może twierdzić, że uzasadnione byłoby rozszerzenie badań (wykonanie głębszego rozpoznania na około 30-32 m poniżej poziomu terenu) i uwzględnienie warunków hydrogeologicznych, niemniej kwestie te powinna podnosić przed organem prowadzącym postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ich związek z oddziaływaniem na pas ochronny i przypisywane mu przepisami u.o.m. funkcje strona opiera jedynie na własnych wnioskach. Z treści postanowienia organu I instancji wynika, że organ w zakresie niezbędnym dla procedury uzgodnieniowej wziął pod uwagę uwarunkowania geologiczno-inżynierskie obszaru ww. działki, kierując się między innymi tym, że jakkolwiek obiektowi została nadana trzecia kategoria geotechniczna, to realizacja jego budowy następuje w nieskomplikowanych warunkach gruntowych (prostych). Sąd zwrócił uwagę na to, że kompetencja organu uzgadniającego musi być wyznaczona w sposób ścisły, albowiem przyznanie temu organowi prawa do objęcia wiążącymi ocenami również sfery jedynie pośrednio związanej z wykonywanymi zadaniami powodowałoby, że w ten sposób organ uzgadniający wkraczałby w obszar kształtowany przepisami, których konkretyzacja pozostaje we właściwości rzeczowej organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Zdaniem Sądu, wydając zaskarżone postanowienie, Minister nie dopuścił się zarzucanego mu naruszenia przepisów procesowych powołanych w skardze. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie zostało poprzedzone wyjaśnieniem sprawy poddanej badaniu przez organ uzgodnieniowy w zakresie, w jakim pozwala na to art. 106 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej "K.p.a.". Rozstrzygnięcie to stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zalecenia organu odwoławczego sformułowane w postanowieniu kasatoryjnym z 6 września 2019 r. zostały przez organ I instancji uwzględnione. Nawet, jeżeliby chcieć przypisać im cechę częściowego niezrealizowania, jak uważa skarżąca Spółka, nie mogło to kształtować zgodności z prawem procesowym zaskarżonego postanowienia podjętego w ramach dwuinstancyjnego postępowania uzgodnieniowego (art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a.), jeżeli organ odwoławczy, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, kierując się oceną stanu faktycznego i znaczeniem nadawanym zastosowanym przepisom prawa materialnego, uznał, że postanowienie organu I instancji z 7 listopada 2019 r. odpowiada prawu. Wydaniu zapadłego rozstrzygnięcia, wbrew odmiennemu stwierdzeniu strony, towarzyszyła analiza wszystkich kluczowych zagadnień prawnych wpływających na prawidłowość postanowienia organu I instancji. Zostały one w wystarczający sposób ujawnione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które spełnia wymagania art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zwanej dalej "p.u.s.a.", przez błędne przyjęcie, że organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób pełny, prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w sytuacji gdy projekt budowlany nie zawierał w swej treści analizy geologiczno-inżynierskiej (wymaganej przez obowiązujący mpzp) sporządzonej w odniesieniu do projektowanego budynku, a zawierał jedynie analizę przygotowaną na potrzeby innej inwestycji, o całkowicie odmiennych parametrach i lokalizacji, a także poprzez błędne przyjęcie, że Dyrektor Urzędu Morskiego w Szczecinie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą Spółkę w toku postępowania; poprzez zaaprobowanie wadliwego uzasadnienia postanowień organów administracji, z których treści nie wynika by oceniono wpływ inwestycji na stan pasa technicznego oraz by organ odwoławczy wskutek zażalenia skarżącej Spółki rozpoznał sprawę w całości;

- art. 106 K.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez zaaprobowanie przez Sąd braku właściwego przeprowadzenia przez organy postępowania uzgodnieniowego, co przejawia się w niewyjaśnieniu okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy (nieadekwatności dokumentacji geotechniczno-inżynieryjnej oraz kwestii możliwości powstania tzw. leja depresyjnego) i w nieprzeprowadzeniu w tym zakresie postępowania wyjaśniającego;

- art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 u.p.z.p. przez zaaprobowanie niewykonania przez organ I instancji w całości zaleceń organu odwoławczego i braku szczegółowego ustosunkowania się do wątpliwości podnoszonych przez skarżącego w pismach oraz zażaleniu z dnia 15.04.2019 r.;

- art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez brak uchylenia postanowienia Ministra i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na ich wynik oraz z naruszeniem przepisów postępowania mających istotnych wpływ na ich wynik.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 11, 11a, 11b u.o.m. przez zaaprobowanie braku wykazania przez organy administracji [obu instancji], że inwestycja nie wpłynie negatywnie na stan pasa technicznego w szczególności w sytuacji braku możliwości przeanalizowania przez organy prawidłowej dokumentacji projektowej dotyczącej inwestycji.

Przy piśmie procesowym z dnia 7 maja 2021 r. w uzupełniniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka przedstawiła szereg postanowień o wznowieniu postępowania w sprawie dotyczącej udzielnego pozwolenia na budowę ww. budynku oraz wskazała, że zostało także zainicjowane postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – L. S. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej powoływanie się, że dokumentacja techniczno-inżynierska (stanowiąca dokumentację geotechniczną, do której zalicza się dokumentację geologiczno-inżynierską) dotyczyła innego budynku niż aktualnie objęty postępowaniem uzgodnieniowym nie jest wystarczająca do podważenia legalności postępowania uzgodnieniowego. Skarga kasacyjna w tym zakresie bazuje wyłącznie na ogólnych twierdzeniach skarżącego niepotwierdzonych żadnym kontrdowodem, w sytuacji gdy dokumentacja geotechniczna, w tym dokumentacja geologiczno-inżynierska, to bardzo skomplikowany dowód, co wynika chociażby z treści § 19-24 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2033), przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), a w szczególności § 7 ust. 3 tegoż rozporządzenia; art. 88 i art. 91 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, i jest sporządza na przez osobę, która posiada odpowiednie kwalifikacje w zakresie geologii (art. 50 p.g.g.). Odwołanie się w tym zakresie przez skarżącego do art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. i art. 106 K.p.a. nie stanowi skutecznej podstawy do podważenia legalności przedstawionej do uzgodnienia dokumentacji projektowej, ponieważ stanowisko strony skarżącej nie wyjaśnia z jakich względów dokumentacja ta nie spełnia wymogów prawnych, a dopiero wykazanie takich wad mogłoby służyć do stwierdzenia czy mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczącej uzgodnienia projektowanego budynku o wysokości 33 kondygnacji nadziemnych i 1 podziemnej.

Po pierwsze, z istoty postępowania uzgodnieniowego (art. 106 K.p.a.) dokonywanego w trybie art. 37 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 11-11b u.o.m. wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawy dotyczy ono wyłącznie celów ochronnych dotyczących pasa ochronnego lub technicznego (z uwagi na przypisane kompetencje organom administracji morskiej). Dlatego w niniejszej sprawie wymagane było wykazanie najpóźniej w skardze kasacyjnej, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w sposób, który będzie negatywnie oddziaływał na stan pasa ochronnego lub technicznego. Jednak w tym zakresie skarga kasacyjna bazuje wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach skarżącego, że "realizacja wykopu pod przedmiotową inwestycję poniżej zwierciadła wód gruntowych spowoduje kłopoty z napływem wody gruntowej przez dno wykopu i negatywne oddziaływanie leja depresji na teren poza inwestycją, co może oddziaływać na pas ochronny, a także ochronę brzegu morskiego". Jednak z projektu budowlanego nie wynikają takie wnioski, a w szczególności z części konstrukcyjnej projektu budowlanego, gdzie wskazano, że na przewidywanym poziomie posadowienia budynku występuje woda gruntowa i w tym zakresie projekt przewiduje określnie szkodliwości oddziaływań wód gruntowych na obiekt budowlany i sposobów przeciwdziałania tym zagrożeniom. Skarżący nie przedstawił też dowodu na potwierdzenie swoich tez o istniejącym zagrożeniu, w tym nie wykazał z jakich względów, z uwagi na projektowane palowanie gruntu pod projektowaną płytą fundamentową, wymagane miałoby być wykonanie na potrzeby dokumentacji geologiczno-inżynierskiej większej ilości odwiertów o głębokości do 35 m niż dokonane dwa odwierty o tej głębokości z zestawieniem pozostałych odwiertów o głębokości 25 m.

Dlatego ma rację Minister, wydając zaskarżone postanowienie, że wystarczające w tym zakresie było oparcie się przez Dyrektora Urzędu Morskiego na oświadczeniu projektantów i sprawdzających, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Po drugie, z treści dokumentacji geologiczno-technicznej wynika, że jej przedmiotem jest jedynie przedstawienie warunków gruntowych i hydrologicznych gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja. Nie wynika z niej aby opisywała wpływ nowej zabudowy, w tym w odniesieniu do planowanej wysokości budynku, na grunt, czy wody gruntowe. Z dokumentacji tej nie wynika aby istniały zagrożenia, które miałyby wpływ na pas techniczny (czy też pas ochronny), poza wymogiem wykonania wykopów pod budowę jednak z zastosowaniem zabezpieczeń, np. ścianki szczelnej, oraz sposobem zasypania wykopu. Ponadto jednoznacznie z tej dokumentacji wynika, że realizacja robót zgodnie z zasadami sztuki budowlanej nie będzie skutkowała zmianami warunków gruntowo-wodnych. Ponadto z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wynika, że generalnie teren budowy znajduje się w obrębie rejonu o dobrych warunkach budowlanych, i że występują tam korzystne warunki gruntowe. W skardze kasacyjnej nie wykazano normatywnych przesłanek, które wskazywałyby, że ww. dokumentacja geologiczno-inżynierska w odniesieniu do tego samego gruntu utraciła swoją przydatność na potrzeby realizacji inwestycji budynku o wysokości 33 kondygnacji nadziemnych i 1 podziemnej, tym bardziej, że zawarto w niej zalecenia dotyczące prowadzenia monitoringu projektowanego obiektu budowlanego z uwzględnieniem jego kategorii geotechnicznej w odniesieniu do projektowania i realizacji głębokich wykopów.

W tych warunkach skarżący nie podważył skutecznie oceny organu, zgodnie z którą załączona do projektu budowlanego dokumentacja określająca uwarunkowania geologiczno-inżynierskie w obszarze przedmiotowej działki na etapie projektu budowlanego pozwala na prawidłowe zaprojektowanie posadowienia przedmiotowego budynku.

Z powyższego wynika, że organy administracji morskiej przeanalizowały kwestię wpływu inwestycji na pas ochronny lub techniczny i nie można w związku z tym stwierdzić, że nie zostały w omawianym zakresie wypełnione zalecenia organu odwoławczego w wydanym uprzednio na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. orzeczeniu kasatoryjnym. W postępowaniu uzgodnieniowym uwzględniono bowiem projekt budowlany, w którym nie przewidziano zagrożeń dla pasa ochronnego lub technicznego. Jak wynika z projektu budowlanego, w czasie eksploatacji nie przewiduje się zmian właściwości podłoża gruntowego (poza sytuacjami awaryjnymi – sztormowe działanie wody) i jednocześnie projekt uwzględnia istnienie wód podziemnych, i konieczność prowadzenia robót budowlanych pod stałym nadzorem geotechnicznym, co ze swej istoty ma przeciwdziałać powstawaniu jakimkolwiek zagrożeniom, ale na innym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego niż uzgodnienie, tj. etapu faktycznej realizacji inwestycji. Projekt przewiduje sposób realizacji wykopu i robót fundamentowych.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.; art. 106 K.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.; art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 u.p.z.p.; oraz art. 37 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 11, 11a, 11b u.o.m. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

W konsekwencji powyższego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie zachodziły podstawy do jego zastosowania przez Sąd I instancji. Przedstawiona powyżej ocena uprawnia bowiem do stwierdzenia, że Sąd I instancji niewadliwie zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę "zwykłą".

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.