Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 737/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7d ust. 1 pkt 1 i art. 7d ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2a pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 178a par. 1,  art. 107 par. 4a i 6. art. 108
journal: Dz.U. 2024 poz 17
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 6 ust. 1 lit a, ust. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Dnia 6 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Protokolant Specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 sierpnia 2024 roku Nr KO.483.1.2024 w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę oddala skargę. [pic]


UZASADNIENIE

Decyzją z 6 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 14 maja 2024 r. o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę H. L. (dalej: skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A z siedzibą w B., któremu 12 marca 2004 r. została udzielona przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego licencja Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 5 marca 2024 r. została przeprowadzona kontrola skarżącego - przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego, który jest także zarządzającym transportem w prowadzonej przez siebie firmie. W wyniku kontroli ustalono, że skarżący figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego - na podstawie art. 178a § 1 k.k. Pierwsze orzeczenie zostało wydane przez Sąd Rejonowy w P. w dniu 7 grudnia 2021 r. i uprawomocniło się 11 marca 2022 r. Kolejne orzeczenie wydane zostało 22 listopada 2022 r. i uprawomocniło się 3 lutego 2023 r.

W związku z powyższym organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przez skarżącego - spełnienie wymogu dobrej reputacji dotyczyło skarżącego zarówno jako przedsiębiorcy, jak i zarządzającego transportem.

Decyzją z dnia 14 maja 2024 r. organ I instancji, na podstawie art. 7d ust. 1 pkt 1 i art. 7d ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej u.t.d., oraz art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 ze zm.), dalej rozporządzenie nr 1071/2009, stwierdził utratę dobrej reputacji przez skarżącego jako osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą. W uzasadnieniu wskazał, że z przepisów regulujących postępowanie w sprawie dobrej reputacji wynika wprost, że w przypadku popełnienia przestępstwa wskazanego w art. 5 ust. 2a u.t.d. wydawana jest decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji. Skarżący figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego - na podstawie art. 178a § 1 k.k., a zatem popełnił przestępstwo wskazane w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. Przepis ten wskazuje, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w: art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy Kodeks kamy. Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z 15 września 2000 r. -Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. Z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 wynika natomiast, że państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Warunki te obejmują przynajmniej następujące wymogi: dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe, prawo upadłościowe, płace i warunki zatrudnienia w zawodzie, prawo o ruchu drogowym, odpowiedzialność zawodowa, handel ludźmi lub narkotykami, prawo podatkowe. Organ wskazał także, że nie jest możliwe zastosowanie art. 7d ust. 4 pkt 2 i 3 u.t.d., o co ubiegał się przedsiębiorca.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że ustawowym wymogiem udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę dobrej reputacji (art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1071/2009). Stosownie do art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Polski ustawodawca, uwzględniając wskazane przepisy prawa unijnego, zawarł w u.t.d. art. 7d ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym organ właściwy w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c (osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu na podstawie umowy), jeżeli wobec członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. W myśl art. 7d ust. 2 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji. Przesłanką wszczęcia postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego jest zatem m.in. prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a u.t.d. Stosownie do art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d., za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 pkt a rozporządzenia nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 k.k.

Kolegium wskazało, że poza sporem jest, że 7 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy w P. wydał orzeczenie w sprawie sygn. akt [...], skazujące skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Orzeczenie to stało się prawomocne 11 marca 2022 r. Kolejnym orzeczeniem z 22 listopada 2022 r. Sąd Rejonowy w P., w sprawie sygn. akt [...], ponownie skazał skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Orzeczenie to stało się prawomocne 3 lutego 2023 r. Z przytoczonego art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 wynika, że wyrok skazujący za popełnienie czynu stanowiącego poważne naruszenie obowiązujących przepisów krajowych w dziedzinie prawa o ruchu drogowym podważa dobrą reputację przewoźnika. Za poważne naruszenie przepisów krajowych w dziedzinie prawa o ruchu drogowym uznane zostały, zgodnie z art. 5 ust. 2a u.t.d., przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, wymienione w art. 173-175 k.k. oraz art. 178-180 k.k. Przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k. niewątpliwie godzi w podstawowe zasady ruchu drogowego.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., organ nie bada okoliczności popełnienia czynu, za który przewoźnik drogowy został skazany prawomocnym wyrokiem. Stwierdzenie, że wobec przewoźnika drogowego wydany został prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo polegające na poważnym naruszeniu przepisów krajowych w zakresie prawa o ruchu drogowym, zobowiązuje organ do wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji. Przestępstwo z art. 178a k.k. jest to przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji określone w rozdziale XXI Kodeksu karnego polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Skarżący został dwukrotnie prawomocnie skazany na karę grzywny i orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Przestępstwo stypizowane w art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem wymienionym wart. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. W konsekwencji, stosownie do art. 7d ust. 2 u.t.d., organ zobowiązany był do wydania decyzji stwierdzającej utratę przez skarżącego, jako przedsiębiorcy i zarządzającego transportem, dobrej reputacji. Organ podkreślił, że w sytuacji określonej art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji jest automatyczne. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku weryfikowania sposobu i warunków wykonywania przez skarżącego transportu drogowego. Taki obowiązek wynika w sytuacji ustalenia w toku postępowania nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej decyzją. Są to sytuacje, o których mowa w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 7d ust. 3 u.t.d. W konsekwencji organ nie jest zobowiązany, jak tego chce skarżący, do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Obowiązek taki został bowiem nałożony na organ w przypadku stwierdzenia wydania wobec przedsiębiorcy decyzji nakładającej karę pieniężną, a nie prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo określone w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d., jak w niniejszej sprawie. Zgodność z prawem kontrolowanej przez Kolegium decyzji organu I instancji potwierdza ponadto art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. W jego treści wskazano bowiem, że dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie mogą podważać żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące (art. 6 ust. 1 lit. a). Oznacza to, że brak wyroku skazującego stanowi warunek sine qua non dobrej reputacji przedsiębiorcy i zarządzającego transportem. Skazanie skarżącego, i to dwukrotne, za jedno z przestępstw wymienionych w 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009, skutkowało utratą przez niego wymogu dobrej reputacji.

Kolegium zauważyło przy tym, że skarżący nie spełniał wymogu dobrej reputacji, gdyż nie można w jego przypadku stwierdzić, że doszło do zastosowania środka rehabilitacyjnego w postaci zatarcia skazania, o którym mowa w art. 7e pkt 1 w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 1 u.t.d. W przypadku bowiem orzeczenia przez sąd środka karnego (zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych), zgodnie z art. 107 § 6 k.k., zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. Z kolei zgodnie z art. 43 § 2 k.k., pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia.

Na tę decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wskazał, że pozbawienie go dobrej reputacji w konsekwencji pozbawi go licencji umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w postaci krajowego transportu drogowego.

Podkreślił, że licencję otrzymał 12 marca 2004 r. Nigdy nie było zastrzeżeń do prowadzenia jego firmy, do przestrzegania przepisów, czy to finansowych, czy związanych z transportem drogowym. W latach 2021 i 2022, związanych z COVID-19, większość przedsiębiorców prowadzących takie usługi jak jego popadło w wielkie tarapaty. On też się pogubił, myśląc, że ucieczka w alkohol pomoże o wszystkim zapomnieć. To był największy błąd w jego życiu. Przepłacił go skazaniem na karę grzywny i zakazem prowadzenia pojazdów na okres 3 lat zaprowadzenie pojazdu osobowego pod wpływem alkoholu. To była nauczka na całe życie. Terapia psychologiczna pomogła mu wyjść na prostą, oddał się całkowicie pracy. Wszystko dobrze się układało do chwili, kiedy w wyniku kontroli w 2024 r. organ stwierdził, że nie spełnia jednego warunku na prowadzenie dalej działalności - to jest warunku dobrej reputacji. Jest bowiem ukarany sądownie prawomocnym wyrokiem.

Skarżący podkreślił, że ma kredyt w wysokości 70 000 zł do 2027 r., który zaciągnął na poprawę bazy samochodowej. Tymczasem obecnie firmę należy zlikwidować, raty spłacać, a do emerytury ostały zaledwie 3 lata. Nie wie, jak to pogodzić Wskazał, że przepisy u.t.d. dopuszczają w wyjątkowych przypadkach bardziej łagodną ocenę dobrej reputacji - art. 7d pkt 4 stanowi, że przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art.7 ust.2 (w tym przypadku starosta), bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych, 2/ czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, 3/ interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonanie zawodu drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości w gminie lub regionie, 4/ opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

Skarżący wskazał, że od kiedy prowadzi firmę jest to pierwszy przypadek naruszenia przepisów i to niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Poddał się procedurom zapobiegającym powstawaniu takich naruszeń (terapia psychologiczna). Poruszał się samochodem prywatnym nie wykonując zadań służbowych. Oczywiście jest to naganne, ale wizerunek firmy nie ucierpiał. Cofnięcie zezwolenia spowoduje, że znajdzie się w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Przedstawił przy tym pozytywną opinię [...] Stowarzyszenia Przewoźników Międzynarodowych i Spedytorów, które jest członkiem Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych Polsce.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja stwierdzająca utratę wymogu dobrej reputacji przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportu drogowego, jako przedsiębiorcy i zarządzającego transportem.

Okolicznością bezsporną było dwukrotne skazanie skarżącego prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w P.: z dnia 7 grudnia 2021 r. (sygn. akt [...]), skazujące skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k na karę grzywny, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat oraz na świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu [...]. (orzeczenie to stało się prawomocne 11 marca 2022 r.) oraz z dnia 22 listopada 2022 r. (sygn. akt [...]), ponownie skazujące skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat oraz na świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu [...] (orzeczenie to stało się prawomocne 3 lutego 2023 r.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 7d ust.1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) (...) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b.

Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.

W art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 do okoliczności podważających dobrą reputację zaliczono m.in. wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych m.in. w dziedzinie prawa o ruchu drogowym.

Art. 5 ust. 2a u.t.d. stanowi, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone m.in. w art. 173-175, art. 178-180, 189a, art. 218-221, 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2024 r. poz. 17 i 1228).

Przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., z które skarżący został dwukrotnie skazany, jest jednym z przestępstw, które powinno skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie spełnienia warunku dobrej reputacji, a w dalszej kolejności wydaniem decyzji o pozbawieniu dobrej reputacji przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem.

Jak wynika z art. 7d ust. 6 u.t.d., w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1: 1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony; 2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e. Ten ostatni zaś przepis przewiduje, że przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć m.in. zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a (a więc również za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.).

Przesłanki zatarcia skazania zostały wymienione w kodeksie karnym. Jak wynika z jego art. 107 § 4a, w razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Jeżeli orzeczono środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego (art. 107 § 6 k.k.).

Sytuację skarżącego w rozpoznanej sprawie zdeterminowało drugie skazanie, do którego doszło w czasie biegu zatarcia pierwszego skazania. Zgodnie bowiem z art. 108 k.k., jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Jeżeli zatem sprawca został skazany za dwa lub więcej przestępstw niepozostających w zbiegu, zatarcie skazania nastąpić może tylko jednocześnie w stosunku do wszystkich tych skazań. Muszą zatem zostać spełnione warunki do zatarcia każdego z nich, a czas do zatarcia wszystkich skazań kończy się z upływem najpóźniej występującego okresu dotyczącego któregokolwiek z tych skazań (postanowienie SN z 21.09.2020 r., II KK 81/20, LEX nr 3224780).

Przypomnijmy, że pierwszy wyrok skazujący skarżącego m.in na karę grzywny i na środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez 3 lata pojazdów mechanicznych uprawomocnił 11 marca 2022 r. Skarżący karę grzywny wykonał 20 czerwca 2023 r. (co wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych informacji z Krajowego Rejestru Karnego). Zatarcie skazania w części dotyczącej grzywny nastąpiłoby zatem najwcześniej 20 czerwca 2024 r. Z kolei zatarcie skazania w części dotyczącej środka karnego nastąpiłoby po jego wykonaniu, czyli po upływie trzech lat od dnia obowiązywania zakazu. Tymczasem zarówno przed wykonaniem kary grzywny, jak i w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych skarżący ponownie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 178a k.k. – wyrok z 22 listopada 2022 r., prawomocny od 3 lutego 2023 r. Oznacza to, że nie doszło do zatarcia skazania za przestępstwo popełnione przez skarżącego za pierwszym razem. Drugi wyrok również skazywał skarżącego na karę grzywny (wykonaną 26 kwietnia 2023 r.) oraz na środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na 3 lata. Zakaz obowiązywał od 3 lutego 2023 r. – zatem zatarcie skazania w części dotyczącej środka karnego nastąpi najwcześniej 3 lutego 2026 r. Tym samym należało przyjąć, że w dacie wydawania decyzji (decyzja I instancji z 14 maja 2024 r, decyzja organu II instancji z 6 sierpnia 2024 r.) organy nie mogły zastosować środka rehabilitacyjnego – nie doszło bowiem do zatarcia skazania.

Trzeba też podkreślić, że w niniejszej sprawie nie było możliwości zastosowania art. 7d ust. 4 u.t.d., o co ubiegał się skarżący. Przepis ten daje możliwość dokonania oceny dobrej reputacji, przy uwzględnieniu w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

Problem w tym, że przepis ten można zastosować po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d., w ramach którego organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego (art. 7d ust. 3 u.t.d.). Chodzi tu o postępowanie w przypadku, gdy wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za określone w przepisie art. 7d ust. 2 u.t.d. naruszenia, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji. W tej sprawie postępowanie toczyło się na podstawie art. 7d ust. 1 pkt ustawy, a więc w przypadkach, gdy wobec osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W tym postępowaniu nie ma miejsca na żadne oceny – przeciwnie, organ ma obowiązek wydać decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji (art. 7d ust. 2 u.t.d.). Dlatego podniesione przez skarżącego okoliczności, w tym opinia [...] Stowarzyszenia Przewoźników Międzynarodowych i Spedytorów, nie mogły wpłynąć na negatywny dla skarżącego wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

ds