Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 510/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2025-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Marcin Małek (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 16 kwietnia 2024 r. nr SKO.PO/40/174/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 16 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania G. S. (dalej: "podatnik" lub "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta Zamość z 16 listopada 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Postanowieniem z 20 kwietnia 2023 r. Prezydent Miasta Zamość wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2023 rok, za nieruchomość położoną w Z. przy ulicy [...].

Zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków podatnik jest właścicielem gruntów położonych w Z. przy ulicy [...], tj. działki nr [...] w arkuszu mapy nr 18, sklasyfikowanej jako "Ba" - tereny przemysłowe o powierzchni 17.169 m2, zabudowanej 9 budynkami: biurowym o powierzchni zabudowy 766 m2, niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 822 m2, niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 48 m2, niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 17 m2, niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 29 m2, niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 14 m2, niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 48 m2, handlowo-usługowym o powierzchni zabudowy 79 m2, zbiornikami silosowymi i budynkami magazynowymi o powierzchni zabudowy 470 m2. Łączna powierzchnia użytkowa ww. budynków, zgłoszona przez podatnika w informacji w sprawie podatku od nieruchomości z 30 stycznia 2017 r. wynosi 2.538,45 m2. Ponadto, zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "G. " zs. w Z., zaś jednym z miejsc wykonywania tej działalności jest ww. nieruchomość. Przeważający profil działalności gospodarczej stanowi wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKO 68.20.Z).

Postanowieniem tym organ jednocześnie wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień, czy stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość za poprzedni okres, tj. 2022 r. uległ zmianie.

W odpowiedzi na powyższe, wpłynęła informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1, ZIN-1), w której podatnik zgłosił do opodatkowania:

- 17.169 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- 2538,45 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- 216,03 m2 powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym,

- 340 m2 powierzchni użytkowej innych budynków lub ich części (w rubryce nr 54),

- 185.200 zł wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powierzchnię 340 m2 podatnik dodatkowo opisał jako "wyłączone z Domu Weselnego spod opodatkowania". Ponadto w załączniku ZIN -1, pod danymi dotyczącymi przedmiotowej działki, podatnika pozostawił adnotację "grunty i budowle są prywatną własnością".

W nawiązaniu do powierzchni 216,03 m2 wskazanej jako zajętej na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym, organ wezwał podatnika do przedłożenia zaświadczenie o wpisie do ewidencji przedsiębiorców potwierdzające miejsce prowadzenia obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym oraz faktur dokumentujących obrót kwalifikowanym materiałem siewnym.

W wyznaczonym terminie podatnik nie przedłożył żądanych dokumentów. Przekazał jedynie dokumentację fotograficzną pomieszczeń (o powierzchni 216,03 m2) usytuowanych w przedmiotowej nieruchomości, które zostały zajęte celem przechowywania płodów rolnych i materiałów siewnych. Ponadto poinformował, że płody rolne są jego prywatną własnością, są przechowywane na jego prywatnym terenie i nie są własnością P.H.U. G..

W dniu 16 sierpnia 2023 r. organ przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, na podstawie których ustalił, że w kwestii dotyczącej powierzchni 216,03 m2 zgłoszonej do opodatkowania wg stawki właściwej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym na ww. powierzchnię składają się: pomieszczenie (w którym znajdowały się otwarte worki z fasolą), wydzielona za pomocą metalowego ogrodzenia część pomieszczenia hali (na której również znajdowały się otwarte worki z fasolą) oraz kolejna część wydzielona z hali magazynowej (w której znajdowały się regały metalowe oraz dwa usytuowane na paletach zbiorniki wypełnione nawozem płynnym RSM, przy wejściu, umieszczono dodatkowo 3 małe worki z fasolą. Według podatnika w ostatniej części do niedawna były przechowywane worki z fasolą i niebawem na tej powierzchni znajdą się worki ze zbożem. Dodatkowo zaobserwowano, iż wszystkie znajdujące się w przedmiotowej nieruchomości worki z fasolą nie są oznaczone etykietami wymaganymi dla kwalifikowanego materiału siewnego (tzw. paszportami). Podczas oględzin podatnik oświadczył, że magazynowana fasola jest jego osobistym zbiorem z poprzedniego roku, z gospodarstwa rolnego posiadanego w gminie T.. Pozostała część hali magazynowej zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemców. Każda z ww. części posiada oddzielne wejście.

W odniesieniu do powierzchni dotyczącej sali imprez okolicznościowych w toku oględzin nie dokonano szczegółowych ustaleń, ponieważ podatnik poinformował, że nie posiada kluczy do tej części nieruchomości. Przez drzwi do powyższej sali widoczne były stoły i krzesła, dekoracje, ekspres do kawy.

Następnie do akt sprawy wpłynęło oświadczenie A. C., iż od 2009 r. nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą "S. " w wynajmowanej przez nią nieruchomości przy ul. [...] w Z.. Dodatkowo poinformowała, iż od początku prowadzenia działalności gospodarczej, warunki zawartej z podatnikiem umowy najmu nie zmieniły się, zaś od 2020 r. zajmuje ok. 330 m2 przedmiotowej nieruchomości.

Na podstawie ww. ustaleń, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił wysokość podatku od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość, przyjmując do opodatkowania:

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.538,45 m2 (tj. całkowitą powierzchnię użytkową ww. budynków, wynikającą z informacji IN-1 z 8 lutego 2017 r.),

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 185 200,00 zł (tj. stacja paliw płynnych – 8.200 zł, kostka brukowa 98.000 zł, ogrodzenie 4.000 zł, 3 blaszaki - 600 zł, 1 blaszak - 600 zł, wynikające z informacji IN-1 z 8 lutego 2017 r.)

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 17.169 m2 (tj. powierzchnię wynikającą z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji IN-1 z dnia 12 maja 2023 r.).

Zdaniem organu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy upoważnia do stwierdzenia, że przedmiotowa nieruchomość związana jest z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, dalej: u.p.o.l.). Nieruchomość ta od wielu lat w części wykorzystywana jest przez podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast w części wynajmowana innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nadto dodał, że z danych przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu wynika, iż podatnik nie uzyskiwał przychodów z innych źródeł niż pozarolnicza działalność gospodarcza. W związku z tym, wszystkie osiągane przychody (również z tytułu najmu przedmiotowej nieruchomości) zaliczył do pozarolniczej działalności gospodarczej, jednocześnie uznając, iż przychody te dotyczą najmu składników majątku związanego z działalnością gospodarczą. Ponadto dane zawarte w JPK VAT za okres od stycznia do czerwca 2023 r. potwierdzają, iż podatnik fakturuje najem przedmiotowej nieruchomości.

Zatem, nie tylko sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika przesądził o opodatkowaniu jej najwyższymi stawkami, lecz realny związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Ustosunkowując się do zadeklarowanych powierzchni jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym organ wskazał, iż podatnik nie posiada odpowiedniego wpisu i nie jest podmiotem uprawnionym do obrotu materiałem siewnym. Potwierdzeniem, iż powierzchnia ta nie jest zajęta na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym jest również protokół z oględzin dowodzący, iż w budynku magazynowane są jedynie płody rolne z gospodarstwa rolnego podatnika.

Wykorzystanie niewynajmowanych powierzchni w budynku na magazynowanie płodów rolnych, nie może również stanowić o obniżeniu stawki podatku od nieruchomości, w przypadku gdy koszty utrzymania całej nieruchomości są traktowane jako koszty związane z działalnością gospodarczą.

W ocenie organu brak również podstaw do wyłączenia z opodatkowania powierzchni 340 m2 w oparciu o podnoszone przez podatnika okoliczności. Przejściowe niewykorzystanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przesądza o tym przede wszystkim fakt, iż przedmiotowa nieruchomość jest funkcjonalnie powiązana z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem (chociażby przez rozliczenie - w ramach działalności gospodarczej - kosztów z nią związanych). Związek działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, czy też potencjalny i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Ponadto fakt wykorzystywania przez najemcę tej powierzchni potwierdzają jego wyjaśnienia.

Od powyższego rozstrzygnięcia podatnik wniósł odwołanie wskazując na naruszenie art. 174 O.p. poprzez zastąpienie zeznań świadka A. C. pisemnym oświadczeniem na okoliczność, że od 2009 r. nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą – "S. " w lokalu o powierzchni 330 m2.

Nadto skarżący zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegających na bezzasadnym przyjęciu, że podatnik ponosi wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na części pomieszczeń o powierzchni 216,03 m2, na której znajdują się płody rolne oraz naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez opodatkowanie części nieruchomości zajętej na przechowywanie płodów rolnych.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Jak wskazało, zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że sporna nieruchomość jest w całości związana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a zatem nie wystąpiły przesłanki uzasadniające opodatkowanie części nieruchomości o powierzchni 340 m2 niższą stawką podatkową przewidzianą dla tzw. pozostałych budynków oraz opodatkowanie powierzchni 216,03 m2 według stawki właściwej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym.

Z informacji uzyskanych od PGK sp. z o.o., PGE Obrót S.A oraz Veolia Wschód sp. z o.o. wynika, iż skarżący ujmuje w księdze przychodów i rozchodów rachunki za ogrzewanie, energię elektryczną, odpady komunalne, wodę, które dotyczą nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z.. Zestawienie kwot wynikających z faktur (JPK VAT) z wartościami ujętymi w ewidencji księgowej dowodzi, iż podatnik zalicza w kosztach prowadzonej działalności gospodarczej w całości ww. rachunki. Powyższe operacje gospodarcze dowodzą, iż przedsiębiorstwo skarżącego wykazuje nie tylko przychody z najmu przedmiotowej nieruchomości, ale ponosi również koszty jej utrzymania, co świadczy o jej rzeczywistym wykorzystywaniu w działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium kwestia opodatkowania powierzchni 216,03 m2 według stawki właściwej dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym także nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż warunkiem zastosowania tej stawki jest rzeczywiste wykorzystywanie nieruchomości na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym, tj. przechowywanie tego materiału łączone z oferowaniem do sprzedaży, wymianą. Ponadto obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w tym przedsiębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym właściwemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Z pisma Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Lublinie wynika, iż podatnik odpowiedniego wpisu nie posiada, zatem nie jest podmiotem uprawnionym do obrotu materiałem siewnym.

Wyjaśniona została także kwestia opodatkowania powierzchni 340 m2 "S. " stawkami wyższymi dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. A. C. złożyła bowiem pisemne oświadczenie, iż od 2009 r. nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą "S. " w wynajmowanej przez nią nieruchomości przy ul. [...] w Z. i warunki zawartej z podatnikiem umowy nie zmieniły się.

W skardze na decyzje Kolegium, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podatnik wskazał, że organ bezpodstawnie przyjął, że zalicza do kosztów uzyskania przychodów wydatki na utrzymanie S. o pow. 330 m2 i części hali o pow. 216,03 m2 oraz z naruszeniem art. 174 O.p. zastąpił zeznania świadka A. C. jej pisemnym oświadczeniem co do wykorzystania wynajmowanej przez nią powierzchni.

Z tych względów wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i zwrot kosztów postępowania sądowego.

W rozwinięciu zarzutów argumentował, że z przepisów u.p.o.l., orzecznictwa TK oraz sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że budynek może być opodatkowany w części stawkami najwyższymi związanymi z działalnością gospodarczą, a w części innymi nie związanymi z tego rodzaju działalnością. To od woli podatnika zależy w jakiej części będzie wykorzystywał budynek na cele związane z działalnością gospodarczą. W niniejszej sprawie tak właśnie jest, bowiem część posiadanych budynków wykorzystuje na działalność gospodarczą, a część na działalność rolniczą, która nie jest związana z działalnością gospodarczą. Kosztów utrzymania powierzchni na której przechowuje płody rolne i nawozy nie wlicza do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

Podobnie wygląda sprawa S. , która to od czasów pandemii nie jest wynajmowana. A. C. wynajmuje pod ta nazwą zaplecze kuchenne wraz z barem. Sala ta jest odcięta od ogrzewania i nie używa się tam energii elektrycznej. Nie zalicza więc do kosztów działalności gospodarczej wydatków na utrzymanie Sali. Ta część na trwale została wyłączona spod działalności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismami z 29 października 2024 r. oraz 22 listopada 2024 r. skarżący rozszerzył zarzuty o naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez uwzględnienie w opodatkowaniu powierzchni klatek schodowych oraz dopuszczenie dowodu z przedłożonych dokumentów na okoliczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie powierzchni klatek schodowych celem ustalenia podatku od nieruchomości za lata wcześniejsze.

Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez skarżącego dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącym skargi na indywidualną interpretację podatkową, a zatem niemającym zastosowania w niniejszej sprawie).

Zasadniczy spór w sprawie koncentruje się wokół dwóch zagadnień.

Po pierwsze, czy powierzchnia 216,03 m2 powinna zostać opodatkowana obniżoną stawką podatku od nieruchomości, a to z tytułu zajęcia jej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, na co w toku postępowania przed organami podatkowymi wskazywał skarżący.

Po drugie, czy w przypadku powierzchni S. (340 m2) na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego można stwierdzić, że zaistniały przesłanki wyłączające jej opodatkowanie jako powierzchni związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Na oba postawione pytania - w ocenie sądu - należy odpowiedzieć przecząco, co zasadniczo czyni zaskarżoną decyzję zgodną z prawem.

Przystępując do szczegółowego omówienia spornych zagadnień należy rozpocząć od wskazania, że do podatników będących osobami fizycznymi zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, a więc w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p.

Dalej należy dostrzec, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym (art. 21 § 5 O.p.).

Tak też się stało w niniejszej sprawie mianowicie po wszczęciu przez organ postępowania podatkowego podatnik w odpowiedzi na wezwanie organu dotyczące tego czy stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość za poprzedni okres, tj. 2022 r. uległ zmianie złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych wraz z załącznikiem (druk IN-1 oraz ZIN-1) w których wskazał stanowiące przedmiot sporu powierzchnie - jako podlegające obniżonej stawce podatkowej. Tym samym to podatnik samodzielnie zakreślił przedmiot podlegający ocenie organów. Zeznanie podatkowe jest bowiem oświadczeniem podatnika, przedstawiającym określony stan faktyczny, stanowiącym podstawę określenia przez organ podatkowy obowiązku podatkowego obciążającego podatnika i przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe w drodze podatkowej decyzji wymiarowej.

Organ był zatem związany treścią oświadczeń podatnika, co do tych powierzchni i tylko w tym zakresie mógł dokonać i zweryfikowania, a w konsekwencji przyjęcia lub nie twierdzeń podatnika. Co więcej zmiana stanowiska podatnika co do sposobu wykorzystania danej powierzchni na etapie skargi do sądu (co dotyczy powierzchni wskazanej pierwotnie jako zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym) nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Po wydaniu decyzji organ nie może już jej zmieniać lub modyfikować, postępowanie podatkowe uległo bowiem zamknięciu.

Jednocześnie wyjaśnienia podatnikowi wymaga, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku. Skutkuje to różnicowaniem stawki podatkowej, której wysokość determinowana jest przeznaczeniem określonej nieruchomości. Składnik majątku, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany według wyższych stawek niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący działalności zarobkowej majątkowej, a niższą, gdy ma on zaspakajać jego osobiste potrzeby, jak np. cele mieszkaniowe (wyrok WSA w Poznaniu z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 242/23).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W takim przypadku, gdy skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z., to należy uznać go za podatnika podatku od nieruchomości, którego przedmiotem opodatkowania jest grunt oraz znajdujące się na nim nieruchomości.

Idąc dalej, do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości zobowiązana jest rada gminy na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Stawki te ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Najwyższe górne granice stawek kwotowych zostały przewidziane dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z którymi zrównano również stawki dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., stawka powierzchni użytkowej związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie może przekroczyć 34 zł za 1 m2. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l. w przypadku działalności związanej z obrotem kwalifikowanym materiałem siewnym maksymalna stawka wynosi 15,92 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej. Stąd też, wykazana powyżej różnica jednoznacznie wskazuje, że zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l. byłoby zdecydowanie korzystniejsze dla skarżącego.

W oparciu o poczynione prawidłowo ustalenia organów, przyznać należy im rację co do wykazania braku podstaw do przyjęcia, że powierzchnia 216,03 m2 powinna zostać opodatkowana obniżoną stawką podatku od nieruchomości, z tytułu zajęcia jej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym.

Mianowicie, na potrzeby ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obrót kwalifikowanym materiałem siewnym to ogół czynności faktycznych i prawnych podejmowanych przez przedsiębiorcę w zakresie nabywania od podmiotów uprawnionych, transportu i magazynowania w odpowiednich warunkach oraz dalszej sprzedaży przy założeniu posiadania odpowiedniej infrastruktury i zasobów kadrowych z zastrzeżeniem, że czynności te odbywają się w konkretnym budynku lub jego części. Co istotne, aby możliwe było skorzystanie z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości budynek (jego część) musi być zajęty wyłącznie na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym. Preferencyjna stawka podatku nie znajdzie zastosowania w sytuacji, gdy w budynku sprzedaje się obok kwalifikowanego materiału siewnego także inne towary, jak również wtedy, gdy wraz z materiałem siewnym kwalifikowanym sprzedawany jest także inny materiał siewny.

Jednakże, co najważniejsze obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w tym przedsiębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy - w przypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą o czym wprost stanowi art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz.U. z 2021, poz. 129). W sprawie bezsporne zaś jest, że skarżący takiego wpisu nie posiada, zatem nie jest podmiotem uprawnionym do obrotu materiałem siewnym (patrz pismo Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Lublinie z 13 marca 2023 r.). Potwierdzeniem, iż wskazana powierzchnia nie jest zajęta na obrót kwalifikowanym materiałem siewnym jest również protokół z oględzin dowodzący, iż na powierzchni tej magazynowane są jedynie płody rolne z prowadzonego przez skarżącego razem z żoną gospodarstwa rolnego.

Należało zatem zgodzić się z organami podatkowymi, że w sprawie nie istnieją jakiekolwiek dowody potwierdzające wskazywana przez skarżącego okoliczność zajmowania w rozpatrywanym roku podatkowym wskazanej powierzchni budynku na działalność gospodarczą polegającą na obrocie kwalifikowanym materiałem siewnym.

Oczywiście rację ma skarżący wskazując, że nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę będącym osobą fizyczną, nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli można ją powiązać wyłącznie z jego sferą prywatną. Innymi słowy jeżeli w funkcjonowaniu danego podmiotu można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku TK z 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 sam fakt prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Zważyć jednak należy, że po pierwsze organ nie czynił żadnych ustaleń w tym zakresie z uwagi na brak argumentów strony, które pojawiły się dopiero na etapie postępowania sądowego. Po drugie, co nie budzi sporu w orzecznictwie, iż za związane z działalnością gospodarczą, uznać należy nieruchomości stanowiące własność podatnika będącego przedsiębiorca w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej.

Ponadto, wykorzystanie niewynajmowanych powierzchni w budynku na magazynowanie płodów rolnych z gospodarstwa rolnego, nie może również stanowić o obniżeniu stawki podatku od nieruchomości, w przypadku gdy koszty utrzymania i funkcjonowania całej nieruchomości są traktowane jako koszty związane z działalnością gospodarczą. Z bezspornym ustaleń wynika bowiem, że podatnik koszty utrzymania przedmiotowej nieruchomości w całości zalicza do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Trudno bowiem zaaprobować sytuację, w której podatnik z jednej strony - dla celów podatku dochodowego - rozlicza w kosztach uzyskania przychodów wydatki związane z całą nieruchomością, a jednocześnie zamierza skorzystać z opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki innej niż przewidziana dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z akt sprawy nie wynika, aby koszty związane z funkcjonowaniem przedmiotowej nieruchomości były pomniejszane w proporcji do powierzchni niewykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej.

Sąd podziela również stanowisko organów, co do braku podstaw do opodatkowania powierzchni 340 m2 niższą stawką podatkową, jako niewykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej. Kluczowe w tym zakresie jest oświadczenie A. C. z 12 września 2023 r., w którym jednoznacznie wskazała, że od 2009 r. nieprzerwanie prowadzi ona działalność gospodarczą "S." w wynajmowanej od skarżącego nieruchomości przy ul. [...] w Z.. Dodatkowo, że od 2020 r. zajmuje powierzchnie 330 m2, a warunki umowy zawartej ze skarżącym nie uległy jakiejkolwiek zmianie.

Wskazane pisemne oświadczenie - w ocenie sądu - jest skutecznym oświadczeniem woli, które potwierdza okoliczności w nim zawarte. W takim przypadku nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skarżącego, że nie jest prowadzona tam działalność związana z najmem. Jednocześnie w sprawie nie było powodów do zastępowania tego dowodu, dowodem z przesłuchania świadka.

Wskazać bowiem należy, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09).

Zatem, w świetle art. 188 O.p., jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby bowiem sprzeczne z istotą tej regulacji.

Skoro więc stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o przeprowadzone dowody, to nie było potrzeby poszukiwania innych w tym przesłuchiwania świadków.

Gdyby natomiast było tak, że od jakiegoś czasu przedmiotowa powierzchnia jest niewykorzystywana do celów działalności gospodarczej, czego nie potwierdza ww. oświadczenie najemcy, to wskazać należy, że przejściowe niewykorzystanie części przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w związku z przyczynami ekonomicznymi nie stanowi o tym, że ta część nie może być uznana za związaną z działalnością gospodarczą (zob. m.in. wyrok NSA z 20 marca 2009 r. II FSK 1888/07, wyrok NSA z 17 marca 2009 r. II FSK 1786/07, wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r. II FSK 1354/07). Z dokonanych przez organ ustaleń wprost wynika, że sporna powierzchnia jest przygotowana do prowadzenia tam imprez okolicznościowych.

W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a sąd nie znalazł w zaskarżonej decyzji również innych uchybień, które mogłyby uzasadnić jej uchylenie.

Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Z podanych przyczyn sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.