Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1025/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w O. o sprostowanie sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 946/14 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 30 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2012 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/15, Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. (dalej: Dyrektor IS), uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Jednocześnie w punkcie drugim sentencji wyroku orzekł o zasądzeniu od A. Sp. z o.o. w O. na rzecz Dyrektora IS kwoty 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok z uzasadnieniem został doręczony Dyrektorowi IS w dniu 10 marca 2016 r.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. Dyrektor IS wniósł o sprostowanie punktu drugiego sentencji ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez zastąpienie zwrotu "5.400 (...)" zł zwrotem "13.366 (...)" zł. Wyjaśnił, że mimo przywołania art. 203 pkt 2 w związku art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia z punktu drugiego sentencji wyroku, zasądzone koszty postępowania kasacyjnego objęły tylko koszty zastępstwa procesowego, z wyłączeniem wpisu stosunkowego od wniesionej skargi kasacyjnej w kwocie 7.966 zł. W tym stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora IS, wystąpiła oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu na podstawie art. 156 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 P.p.s.a., mający na mocy art. 193 P.p.s.a. zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość sprostowania wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki.

W orzecznictwie generalnie przyjmuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Z kolei błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.

Nie mniej istotne jest, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany istoty zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienie NSA z dnia: 19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1019/13; 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1289/11; 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11).

Tymczasem Dyrektor IS w swoim wniosku wskazał de facto na niepodlegające sprostowaniu błędy w orzekaniu (errores in iudicando). Uprawnienie sądu do sprostowania z urzędu niedokładności, błędów pisarskich i rachunkowych lub innych oczywistych omyłek odnosi się natomiast jedynie do omyłek natychmiast rozpoznawalnych i wynikających jednoznacznie z treści orzeczenia, natomiast w żadnym razie - jak już to podniesiono - nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 52/09).

W odniesieniu do orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania powyższe oznacza, że tryb sprostowania można stosować wyłącznie wtedy, gdy zasądzona przez sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy), a nie wtedy, gdy sąd nie zauważa pewnych pozycji kosztów przy ich sumowaniu, czy też je pomija (tak: postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt I FZ 463/15).

Sprostowanie wyroku w zakresie zawartego w nim postanowienia o kosztach postępowania, w sposób wskazany we wniosku Dyrektora IS, biorąc pod uwagę uzasadnienie tej materii w wyroku objętym tym wnioskiem, stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w treść orzeczenia i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.

Stwierdzić zatem należało, że wniosek Dyrektora IS o sprostowanie punktu drugiego wyroku obejmującego orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 P.p.s.a., w szczególności w analizowanym przypadku nie sposób mówić o oczywistej omyłce, jak dowodzono to we wniosku.

Jedynie na marginesie wspomnieć można, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 157 przewiduje tryb uzupełnienia orzeczenia, w tym także co do kosztów, ale w niniejszej sprawie wniosek tego rodzaju nie został złożony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.