Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2528/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 36a ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 190, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z/s w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 548/20 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z/s w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2020 r. znak: DOA.7110.440.2016.MMS w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestnika E. S.A. w G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 548/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., dalej: "skarżąca" lub "skarżąca Spółka", na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", z dnia 20 stycznia 2020 r., znak DOA.7110.440.2016.MMS, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, podnosząc następujące zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2999/17, nie dokonał precyzyjnego określenia położenia projektowanego przepustu drogowego i rowu melioracyjnego w zamiennym projekcie budowlanym, kwitując omawiane zobowiązanie jedynie zdawkowym stwierdzeniem, że "przepust nie narusza prawa własności skarżącej", pomijając przy tym całkowicie kwestię projektowanego zlokalizowania rowu melioracyjnego;

b) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a.", poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ nie dokonał rozważenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności projektu budowlanego zamiennego w zakresie:

i) pisma Gminy Kolbudy, nr GK.6225-10/10 z dnia 24 września 2010 r., w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie projektowe dot. wykonania przepustu drogowego i rowu melioracyjnego, z którego wynika, iż projektowany (w projekcie budowlanym zamiennym) przepust drogowy oraz rów melioracyjny zostaną zlokalizowane na działce skarżącej o numerze ewidencyjnym [...];

ii) pisma Gdańskich Melioracji z dnia 9 marca 2011 r., nr L.dz. NT.U.504/2011, w sprawie akceptacji rozwiązania projektu przepustu wraz z załącznikami graficznymi, z którego wynika, iż projektowany przepust oraz rów melioracyjny (w projekcie budowlanym zamiennym) zostaną zlokalizowane na działce skarżącej o numerze ewidencyjnym [...];

które zostały całkowicie pominięte.

c) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ nie dokonał prawidłowej weryfikacji zamiennego projektu budowlanego pod względem jego kompletności i nie dostrzegł braków w postaci:

i) braku dokumentu potwierdzającego prawo inwestora do dysponowania działką o numerze ewidencyjnym [...] na cele budowlane;

ii) braku uzgodnienia z Gminą Kolbudy sposobu odprowadzania wód opadowych z projektowanej drogi według rozwiązań przedstawionych w zamiennym projekcie budowlanym;

iii) braku wykonania projektu technicznego przepustu drogowego oraz rowu melioracyjnego (inwestor do projektu budowlanego zamiennego nie załączył projektu wykonania przepustu w jakiejkolwiek postaci, tj. naruszającej lub nie prawa skarżącej);

2) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

a) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: "Prawo budowlane", poprzez jego niezastosowanie i akceptację działania organu polegające na zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego pomimo jego niekompletności z uwagi na fakt nieprzedstawienia przez inwestora projektu wykonania przepustu drogowego oraz rowu melioracyjnego;

b) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i akceptację działania organu polegające na udzieleniu zamiennego pozwolenia na budowę pomimo faktu niezłożenia przez inwestora do projektu budowlanego zamiennego zgody na wykonanie przepustu drogowego oraz rowu melioracyjnego na terenie działki nr [...].

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2020 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych skarżąca Spółka, pismem procesowym z dnia 14 stycznia 2021 r., złożyła wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Uczestnik postępowania [...] S.A. z siedzibą w G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z wyroku NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2999/17, nie dokonał precyzyjnego określenia projektowanego przepustu drogowego i rowu melioracyjnego w projekcie zamiennym.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w pierwszej kolejności, powołał się na art. 190 P.p.s.a.

Przepis art. 190 zdanie drugie P.p.s.a. stanowi, nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak zauważono w orzecznictwie, jeżeli stan prawny sprawy nie ulega zmianie, a stan faktyczny nie zostaje podważony – należy wykluczyć możliwość skutecznego zarzutu nieprawidłowej subsumcji prawa materialnego, którego wykładni dokonał sąd kasacyjny. W przeciwnym razie przepis art. 190 P.p.s.a. byłby pozbawiony sensu. Racjonalny ustawodawca nie wiązałby bowiem sądu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, wykładnią przepisu, który nie znajdowałby zastosowania w sprawie (patrz: wyrok NSA z 25 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 830/08; Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 10).

W związku z tym konieczne jest precyzyjne ustalenie zakresu związania poprzednim wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno co do wykładni prawa, jak i zastosowania norm procesowych i materialnych.

Po pierwsze, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjąć trzeba, że zarzuty procesowe nie doprowadziły do podważenia faktów przyjętych w zaskarżonym wyroku za podstawę orzekania, a ocenę zasadności zarzutów materialnoprawnych naruszenia art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy należało dokonać mając na względzie przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy.

Po drugie, nie można było uznać, w przedstawionych okolicznościach sprawy, że Spółka w sposób oczywisty i bez potrzeby dogłębnego przeanalizowania sytuacji w jakiej się znalazła wskutek zamiaru realizacji zamierzenia budowlanego w bezpośredniej bliskości działki nr [...], nie jest stroną postępowania. Zaprojektowanie usytuowania przepustu drogowego w sposób nienaruszający przepisów techniczno-budowlanych nie oznacza jeszcze, że przez to nie mógł zostać naruszony interes Spółki jako osoby trzeciej w procesie inwestycyjnym.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że działka nr [...], z uwagi na jej usytuowanie i możliwy wpływ realizacji inwestycji na zamierzenia inwestycyjne Spółki, położona jest w obszarze oddziaływania obiektu (planowanej inwestycji), co oznacza, że Spółka jest stroną prowadzonego postępowania. Oddzielnym zagadnieniem jest to, czy zgłaszane zarzuty są uzasadnione. Stanowisko w tym zakresie winno zostać wyrażone w ramach oceny, czy decyzja o zmianie pozwolenia na budowę dotknięta jest kwalifikowaną wadą w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2997/17, oznacza to, że sprawa wraca na etap postępowania z odwołania Spółki od decyzji organu pierwszej instancji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie obejmującym działki nr [...], [...] i [...] (obecnie [...]), graniczące z działką nr [...] i umorzeniu wszczętego postępowania w pozostałym zakresie. W postępowaniu tym organ odwoławczy przyjmie, że Spółka jest stroną tego postępowania. Jak następnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, organ dołoży również starań, by precyzyjnie określić, zgodnie ze zmienionym pozwoleniem budowlanym, usytuowanie projektowanego przepustu drogowego i rowu melioracyjnego.

Jest oczywiste, że zrealizowane zostało wskazanie co do przyznania skarżącej Spółce przymiotu strony.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB stwierdził, że z analizy dokumentacji zatwierdzonej kwestionowanym pozwoleniem na budowę wynika, że budowę ulicy Z. przewidziano w odległości ok. 9,5 m od granicy działki o nr ew. [...], a w odległości ok. 9 m od granicy działki o nr ew. [...] zaprojektowano barierę drogową. Projektowany przepust ma zostać zlokalizowany na tej części działki inwestycyjnej o nr ew. [...] (obecnie [...]), która nie przylega do działki o nr ew. [...], stanowiącej własność skarżącej i znajduje się w odległości ok. 7 m od granicy ww. działki o nr ew. [...]. Budowa przepustu oraz rowu w zaprojektowany sposób nie uniemożliwia w przyszłości wybudowania drogi w korytarzu oznaczonym w planie miejscowym symbolem 19.KDD i połączenia jej z ulicą Z.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wprost usytuowanie rowu melioracyjnego. Natomiast lokalizacja spornego przepustu została wskazana na rysunku nr 1 Planu sytuacyjno-wysokościowego, stanowiącego część Projektu zagospodarowania zatwierdzonego spornym pozwoleniem na budowę.

Oceniając realizację wskazania zawartego w uzasadnieniu wyroku NSA, w zakresie usytuowania rowu melioracyjnego, pamiętać trzeba, co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ocenie podlega sporna inwestycja w projektowanym, a nie w zrealizowanym kształcie.

Weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Nr 61A/2013, Starosty Gdańskiego z dnia 19 lipca 2013 r.:

- zmieniała w części ostateczną decyzję Starosty Gdańskiego Nr 282/2012, z dnia 5 kwietnia 2012 r., dot. pozwolenia na budowę drogi dojazdowej, zjazdów; sieci kanalizacji deszczowej, sieci elektrycznej oświetleniowej, 87 miejsc postojowych, 2 zatok autobusowych z wiatami oraz przepustu drogowego na działkach nr {...}, przy ul. Z. w miejscowości K. oraz na działce nr [...] w miejscowości B., w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji;

- zatwierdzała zamienny projekt budowlany.

Starosta stwierdził nadto, że pozostałe warunki pozwolenia Nr 282 z dnia 5 kwietnia 2012 r. nie ulegają zmianie.

Projekt budowlany zamienny, sporządzony w maju 2013 r., a zatwierdzony decyzją z dnia 19 lipca 2013 r., nie przewidywał wykonywania robót budowlanych objętych zakresem zmiany decyzji na działce nr [...], stanowiącej obecnie własność skarżącej Spółki. Projekt zamienny został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego zamiennego dołączono oświadczenia projektantów o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W uzasadnieniu decyzji Wojewody Pomorskiego, z dnia 29 lutego 2019 r., nr WI-I.7840.4.80.2015.2016.SA, stwierdzono, że decyzją o zatwierdzeniu projektu budowalnego zamiennego została nieznacznie zmieniona lokalizacja tymczasowego przepustu pod ulicą Z. Jak wynika z projektu budowalnego oraz decyzji Starosty Gdańskiego z dnia 16 marca 2012 r., udzielającej Spółce [...]pozwolenia wodnoprawnego, w związku z budową osiedla zachodziła konieczność odprowadzenia wód opadowych z zabudowanych powierzchni do rowu melioracyjnego R-A na działce nr [...]3, stanowiącego dopływ Potoku Kowalskiego na terenie Miasta Gdańska. Przepust pod projektowaną ulica Z. ma za zadanie uregulowanie stosunków wodnych na odcinku od Obwodnicy Trójmiasta do ulicy Z., ponieważ na skutek wystąpienia wód z koryta rowu melioracyjnego R-A na terenie działek [...], [...] i [...] oraz na działce nr [...] utworzył się zbiornik wodny powodujący podtapianie Obwodnicy Trójmiejskiej. Tymczasowy przepust o długości 20,5 m, położony jest pod drogą i będzie się składał z żelbetowego wlotu, rurociągu z rur żelbetowych DN 600 i żelbetowego wylotu. Jak dalej stwierdził Wojewoda Pomorski, akta sprawy wskazują, że projekt budowlany drogi posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, w tym z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Pruszczu Gdańskim, z zarządca dróg – Wójtem Gminy Kolbudy, gestorami sieci gazowej, elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, z Zarządem "Gdańskich Melioracji" Sp. z o.o. w Gdańsku.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydał decyzję zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę, a także organy rozpoznające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej, nie miały w tej sytuacji podstaw do podważenia stanowiska projektanta i sprawdzającego projekt zamienny, w zakresie lokalizacji robót budowlanych objętych projektem zamiennym.

Z treści sentencji decyzji zmieniającej oraz zakresu przedmiotowego projektu zamiennego nie można było wywnioskować, że przepust oraz rów melioracyjny mają być usytuowane na działce nr [...].

Podkreślić trzeba, że zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i w odwołaniu od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 29 lutego 2016 r., skarżąca Spółka nie sformułowała w sposób stanowczy tezy o lokalizacji przepustu i rowu na działce nr [...]. Wypowiedź skarżącej wskazywała jednoznacznie nie tyle na treść rozwiązania przyjętego w projekcie zamiennym, ile na rzeczywistą lokalizację po wykonaniu robót. Jak bowiem w obu wskazanych wyżej dokumentach procesowych stwierdziła skarżąca Spółka: "Projekt przedmiotowego przepustu drogowego, według pierwotnych założeń miał zostać usytuowany w całości na działce nr [...], co zaznaczono na mapie terenu pobranej ze strony http://geoportal.gov.pl., czarną przerywaną linią. W wyniku zatwierdzenia zmian objętych projektem zamiennym, projekt przepustu zmodyfikowano jednak w ten sposób, że zamiast po skosie, wybudowano go prostopadle do działki nr [...] (czerwona przerywana linia). W konsekwencji przepust usytuowano na działce nr [...], [...] oraz [...], a także częściowo na działce nr [...], co stoi w jawnej sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kolbudy".

W dalszej części wniosku oraz odwołania skarżąca wywodziła, że na skutek wybudowania przepustu we wskazanym miejscu nie jest możliwe wybudowanie zjazdu z ulicy Z. do drogi dojazdowej 19 KDD, albowiem w miejscu, w którym powinien powstać zjazd, znajduje się obiekt budowlany w postaci przepustu.

W podstawach skargi kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia w postaci sprzeczności decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt zamienny z ustaleniami planu miejscowego. Wypowiedź skarżącej jest przytaczana dla zobrazowania stanowiska skarżącej akcentującej nieprawidłowe usytuowanie wykonanego w rzeczywistości przepustu, co uniemożliwi wykonanie drogi dojazdowej przewidzianej w planie miejscowym.

Wbrew zarzutom kasacji, materiał dowodowy przedłożony przez skarżącą, w tym pisma powołane w zarzucie kasacji nr 1 lit. b i lit c, nie podważają wiarygodności projektu zamiennego, co do tego, że roboty przewidziane tym projektem, w tym także przepust i rów melioracyjny, nie zostały przewidziane na działce nr [...].

Konieczne jest spostrzeżenie, że odczytanie treści tekstowej i graficznej projektu zamiennego oraz projektu budowlanego, który w zakresie niezmienionym pozostał w obrocie prawnym, należało do organów specjalistycznych, jakimi są organy administracji architektoniczno-budowlanej, w tym także GINB jako organ wyższego stopnia w niniejszym postępowaniu.

Biorąc pod uwagę treść zarzutów podniesionych w kasacji, a także przedmiot wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Gdańskiego z dnia 19 lipca 2013 r., ocena wykonania wskazania zawartego w wyroku NSA, polegającego na precyzyjnym określeniu usytuowania przepustu i prowadzącego doń rowu melioracyjnego, nie może być oderwana od tego, czy według decyzji zmieniającej i projektu zamiennego, przepust i rów melioracyjny zostały zaprojektowane na działce nr [...].

Z poprzedzających ustaleń i rozważań wynika, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w tym zakresie wskazanie zawarte w uzasadnieniu poprzedniego wyroku NSA zostało zrealizowane.

Nie są skuteczne, w tej sytuacji, pozostałe zarzuty procesowe oraz materialne oparte na tezie, według której, roboty przewidziane w zmienionym projekcie budowalnym zatwierdzonym decyzją o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały przewidziane na działce nr [...].

Niezależnie od tego konieczne jest spostrzeżenie, że w podstawach kasacji nie podniesiono zarzutu naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazanego w uzasadnieniu poprzedniego wyroku NSA.

Kontrolowane niniejszym postępowaniem sądowym decyzje zostały wydane w trybie nadzwyczajnym, z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wniosek taki może być skuteczny jedynie w razie wykazania, że weryfikowane postępowanie zakończone decyzją wydaną w trybie zwykłym obarczone jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., przy czym w niniejszej sprawie, przy niezmienionym stanie faktycznym, wiążąca jest ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego, że należało wykazać zaistnienie wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Pamiętając o zasadzie trwałości decyzji oraz ściśle określonych podstawach stwierdzenia nieważności, należy przyjąć, że wada konstrukcyjna polegająca na niepowołaniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ma charakter istotny i znacznie ograniczający możliwość merytorycznego odniesienia się do wadliwie skonstruowanych podstaw kasacji.

Niezależnie od niepowołania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdzić można, że ewentualne uchybienia w zakresie opisania zmian, w uzasadnieniu decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w projekcie zamiennym, nie stanowiły rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jak wskazano powyżej, w istotnym dla niniejszej sprawy zakresie wykazano, że roboty budowlane nie zostały zaprojektowane na działce nr [...].

W związku z tym skonstatować można, że bezpodstawne są zarzuty materialne i procesowe, oparte na braku dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki o nr ew. [...].

Przed dalszymi uwagami przypomnieć należy, że zmiana projektu dotyczyła m.in. przebiegu układu sieci kanalizacji deszczowej z przyłączami, uzupełnionej o sieć wodno-kanalizacyjną z przyłączami, zmiany parametrów i lokalizacji przepustu zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym.

Za projekt budowlany pod względem technicznym odpowiada projektant i sprawdzający. W przypadku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, zmianie podlegają te rozwiązania projektowe, które są związane z zakresem zmiany. W poprzedzających uwagach zasygnalizowano, że to pozostawanie w mocy niezmienionej części projektu budowalnego wynika w niniejszej sprawie nie tylko z relacji procesowej między decyzją zmieniającą a decyzją zmienianą, ale także zostało to wskazane w sentencji decyzji zmieniającej.

Jak odnotował Sąd pierwszej instancji, projekt budowalny wskazywał, że kwestionowany przepust będzie tymczasowy i przebiegać będzie w całości pod powierzchnią pasa drogowego. Posiadać będzie długość 20,5 m i będzie się składał z żelbetowego wlotu, rurociągu z rur żelbetowych DN 600 i żelbetowego wylotu. Nie ma podstaw do podważenia oceny organów, że projekt budowlany zamienny jest niekompletny. W odniesieniu do zarzutu braku wykonania projektu technicznego przepustu drogowego oraz rowu melioracyjnego stwierdzić można zatem, że z uwagi na zakres zmiany, aktualne pozostają rozwiązania techniczne przyjęte w tym zakresie w projekcie budowlanym.

Tym samym, bezpodstawna jest teza, według której, brak w projekcie zamiennym projektu technicznego wykonania przepustu drogowego i rowu melioracyjnego oznaczał przedłożenie niekompletnego projektu budowlanego zamiennego, a w konsekwencji rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

Ocena o kompletności projektu zamiennego oznacza także, że nie jest zasadny zarzut naruszenia polegającego na braku uzgodnienia z Gminą Kolbudy sposobu odprowadzania wód opadowych z projektowanej drogi według rozwiązań przyjętych w projekcie zamiennym. Niezależnie od tego konieczne jest spostrzeżenie, że brak stosowanego uzgodnienia stanowi wadę skutkującą wznowienie postępowania, a nie stwierdzenie nieważności. Ponadto, jak wskazał GINB, to projekt budowlany, a nie pismo Gminy Kolbudy wskazuje na zaprojektowaną lokalizację przepustu drogowego i rowu melioracyjnego.

Jak już w tej sprawie wielokrotnie podkreślono, w tym także w uzasadnieniu poprzedniego wyroku NSA, przedmiotem niniejszej sprawy jest projektowana lokalizacja przepustu i rowu, a nie rzeczywiste usytuowanie wykonanego już przepustu i rowu melioracyjnego.

Zakresem przedmiotowym niniejszego postępowania nie jest objęte postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Gdańskiego z dnia 20 grudnia 2013 r., nr PNB.70032.3.1178.2013.KZ, o pozwoleniu na użytkowanie w części inwestycji. Natomiast ewentualne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę lub zatwierdzonego projektu budowalnego (zamiennego) może być przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego.

W rezultacie nie są również skuteczne zarzuty procesowe oznaczone w skardze kasacyjnej nr 1 lit. b) i c) oraz zarzut materialny podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Przepisy art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a., regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania kasacyjnego, niebędącego skarżącym przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W takiej sytuacji, na zasadzie art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Z tego powodu należało oddalić wniosek [...] S.A. z siedzibą w G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.