Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 530/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1b, art. 17b ust. 1-2
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 10 par. 1, art. 79a par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 13 lipca 2023 r. znak: SKO.PS-80/2491/1529/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 530/23

Uzasadnienie

Decyzją z 13 lipca 2023 r., znak: SKO.PS-80/2491/1529/2023, Samorządowe

Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej jako: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy

wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Baćkowice decyzję z 10 lutego 2023 znak:

OPS.ŚP.5211.43.1.2022, o odmowie przyznania B. R. prawa do

świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy

zarobkowej wnioskowanego na męża A. R.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i

prawny sprawy.

Organ I instancji odmówił B. R. prawa do świadczenia

pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem z uwagi na niespełnienie przesłanki

z art. 17 ust. Ib ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.

Dz.U. z 2023, poz. 390 ze zm.), zwanej dalej u.ś.r., bowiem niepełnosprawność

A. R. nie powstała przed ukończeniem 18. roku życia lub w trakcie

nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku

życia. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o

Niepełnosprawności w Opatowie z 5 lipca 2022 r., wynikało, że ww. został zaliczony

do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31.07.2024 r., zaś jego

niepełnosprawność istnieje od 24.02.2020 r.

Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji Kolegium podniosło, że

w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r.,

sygn. K 38/13, nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do

świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. Ib u.ś.r., która

została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Odmawiając zatem

zaskarżoną decyzją przyznania stronie prawa do wnioskowanego świadczenia ze

względu na fakt, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po

ukończeniu 25 roku życia, organ I instancji dopuścił się uchybienia prawa

materialnego, gdyż nie wziął pod uwagę treści ww. wyroku Trybunału

Konstytucyjnego i wydał decyzję w oparciu o niekonstytucyjną normę prawną.

Pomimo powyższego, w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie zaistniała

przesłanka powodująca konieczność odmowy przyznania wnioskowanego

świadczenia. Zgodnie z art. 17b ust. 1 - 2 u.ś.r. przesłanką przyznania rolnikowi

świadczenia pielęgnacyjnego jest zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego

lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, co wymaga

potwierdzenia w formie stosownego oświadczenia, złożonego pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Powyższe oświadczenie

podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarżąca w części III wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego

przedstawiła oświadczenie, że zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym od 2018 r.

Organ odwoławczy na podstawie pisma ARMiR z 23.01.2023 r. ustalił, że B.

R. (poprzednie nazwisko W.) jest zarejestrowana w krajowym

systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji

wniosków o przyznanie płatności jako producent rolny, w 2022 r. ubiegała się o

płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a na dzień złożenia

przedmiotowego wniosku sprawa o płatności była w toku tj. zostały wypłacone

płatności zaliczkowe lecz jeszcze nie wydano końcowej decyzji w tej sprawie.

SKO uznało, że wpis producenta do ewidencji producentów dokonywany jest

w drodze decyzji administracyjnej, która zawiera również informację o nadanym

numerze identyfikacyjnym. Jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów,

nadawany jest numer identyfikacyjny (są to czynności występujące łączne).

Umieszczenie w ewidencji producentów, stanowi nadanie statusu producenta rolnego i nie jest to jedynie zwykła formalność. Uprawnionym do uzyskania płatności jest podmiot, który uzyskał wpis do ewidencji producentów, ponieważ w ten sposób

potwierdzany jest status producenta rolnego, jako uprawnionego do uzyskania

płatności. Odwołująca na skutek rejestracji w systemie ewidencji nie utraciła

uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o płatności, bowiem posiada własny

indywidualny numer identyfikacyjny, w oparciu o który może składać wnioski o

płatność.

Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach w

okolicznościach tej sprawy B. R. będąc zarejestrowaną jako

producent rolny nie zrezygnowała z aktywności zawodowej, a tym samym nie

spełniła przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ pierwszej instancji zasadnie

odmówił przyznania B. R. wnioskowanego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B.

R. zaskarżonej decyzji zarzuciła;

I. naruszenie przepisu postępowania art. 139 k.p.a., poprzez naruszenie

zakazu rozstrzygania na niekorzyść strony i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy

Baćkowice z 10 lutego 2023 r. z uwagi na okoliczności ustalone przez Samorządowe

Kolegium Odwoławcze dopiero na etapie postępowania odwoławczego i to

odmiennie niż Wójt Gminy Baćkowice - na niekorzyść skarżącej, w sytuacji gdy

odwołanie związane z zastosowaniem przez Wójta Gminy Baćkowice

niekonstytucyjnej wykładni przepisu art. 17 ust. Ib u. ś.r. okazało się uzasadnione, co

ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;

II. naruszenie prawa materialnego w postaci art. I7b ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art.

I6a i 17 u.ś.r. poprzez uznanie, że skarżąca B. R. nie spełniała

warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niezaprzestanie

prowadzenia gospodarstwa rolnego, kiedy najpóźniej od dnia 1 stycznia 2023 r. do

dnia 2 czerwca 2023 r. (data śmierci męża A. R.) skarżąca zaprzestała

prowadzenia gospodarstwa rolnego, a wobec tego w tym okresie zyskała prawo

świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci:

1. zaświadczenia z 2 sierpnia 2023 r. wydanego przez Kierownika Biura

Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opatowie, z

którego wynika, że skarżąca B. R. nie figuruje w ewidencji jako

producent rolny oraz, że w roku 2023 nie ubiegała się o płatności w ramach systemu

wsparcia bezpośredniego,

2. zaświadczenia Wójta Gminy Baćkowice z 31 lipca 2023 r., z którego

wynika, że skarżąca B. R. na dzień 1 stycznia 2023 r. figurowała i

figuruje do dnia dzisiejszego jedynie jako podatnik z działki gruntu o pow. 0,2325 ha

fizycznych,

3. decyzji Wójta Gminy Baćkowice z 24 stycznia 2023 r. w sprawie

wymiaru podatku rolnego, z której wynika, że skarżąca B. R. jest

zobowiązana uiszczać podatek jedynie z działki gruntu o pow. 0,2325 ha,

4. zaświadczenia Wójta Gminy Baćkowice z 31 lipca 2023 r., z którego

wynika, że skarżąca B. R. w pierwszym półroczu 2023 r. nie ubiegała

się o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej

decyzji oraz decyzji Wójta Gminy Baćkowice z 10 lutego 2023 r. znak:

OPS.ŚP.5211.43.1.2022 i o zasądzenie od Kolegium na jej rzecz zwrotu kosztów

postępowania według norm przepisanych.

W ocenie skarżącej, sam faktu wpisu do ewidencji producentów rolnych nie

może powodować, że nie ma ona prawa do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego,

ponieważ na gruncie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych do uzyskania

świadczenia pielęgnacyjnego istotne jest stwierdzenie rzeczywistego zaprzestania

prowadzenia gospodarstwa rolnego. O tym, że wpis do ewidencji producentów

rolnych w ARiMR stał się przeszkodą w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego

skarżąca dowiedziała się dopiero z zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w Kielcach doręczonej jej w dniu 17 lipca 2023 r. O takiej zaś

przeszkodzie SKO powinno pouczyć skarżącą, zwłaszcza, że Wójt Gminy Baćkowice

nie uznawał tej okoliczności za przeszkodę w przyznaniu świadczenia

pielęgnacyjnego. Brak takiego pouczenia przez Samorządowe Kolegium

Odwoławcze w Kielcach i wydanie decyzji na podstawie dotychczas jedynie

zgromadzonych dowodów, pozbawiło skarżącą możliwości jakiejkolwiek obrony (art.

79a § 1 k.p.a). Gdyby skarżąca o tym wiedziała, że wpis do ewidencji producentów

rolnych będzie podstawą do odmowy świadczenia pielęgnacyjnego, mogłaby na

etapie postępowania przed Kolegium przedstawić dodatkowe dowody na okoliczność

zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego, i co istotne w tej sprawie daty

kiedy to nastąpiło. Tymczasem skarżąca te dodatkowe dowody wykazujące, że

faktycznie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego może złożyć dopiero na

etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tych dowodów wynika

zaś, że decyzja Kolegium w zakresie w jakim odmówiono skarżącej prawa do

świadczenia pielęgnacyjnego co najmniej za okres od 1 stycznia 2023 r. do 2

czerwca 2023 r. (data śmierci męża A. R.) jest zupełnie niezasadna.

W okresie tym, skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak

również nie figuruje w ewidencji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

jako producent rolny oraz w roku 2023 nie ubiegała się o płatności w ramach

systemu wsparcia bezpośredniego (zaświadczenie Kierownika Biura Powiatowego

ARiMR w Opatowie z 2 sierpnia 2023 r.). Poza tym, jak wynika z zaświadczenia

Wójta Gminy Baćkowice z 31 lipca 2023 r., jak również decyzji Wójta Gminy

Baćkowice z 24 stycznia 2023 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego, skarżąca na

dzień 1 stycznia 2023 r. i później figurowała jedynie jako podatnik z działki gruntu o

pow. 0,2325 ha fizycznych. W pierwszym półroczu 2023 r. skarżąca nie ubiegała się

również o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego

(zaświadczenie Wójta Gminy Baćkowice z 31 lipca 2023 r.). Zdaniem skarżącej, co

najmniej w tym okresie uzyskała ona prawo do pobierania świadczenia

pielęgnacyjnego, jednakże na skutek naruszenia przepisów przez SKO została

pozbawiona możliwości wykazania tej okoliczności, a w konsekwencji zaś prawa do

świadczenia pielęgnacyjnego za ten okres. Skarżąca podkreśliła, że przez cały okres

ciężkiej choroby swojego męża A. R., aż do jego śmierci w dniu 2

czerwca 2023 r. sprawowała nad nim całodobową opiekę.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując

stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej

"p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności

administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w

zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy

administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i

przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło to mieć istotny wpływ na wynik

sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną

podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona

decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym

wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

Kielcach utrzymująca w mocy decyzję w sprawie odmowy przyznania skarżącej

prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej wnioskowanego na męża – A. R . Orzeczeniem

Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie z 5

lipca 2022 r., wydanym do 31 lipca 2024 r., ww. został zaliczony do znacznego

stopnia niepełnosprawności, przy czym z orzeczenia tego wynika, że jego

niepełnosprawność istnieje od 24 lutego 2020 r.

W niniejszej sprawie organ I instancji jako jedyną podstawę decyzji

negatywnej wskazał na datę powstania niepełnosprawności A. R. tj. po

ukończeniu 25. roku życia, co oznacza brak przesłanki przewidzianej w art. 17 ust.

Ib u.ś.r. Organ odwoławczy słusznie zwrócił w tym zakresie uwagę, że zgodnie z

ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, odwołującym się do treści i

skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt

K 38/1 - nie może wykluczyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego okoliczność

powstania niepełnosprawności po ukończeniu 18. roku życia, względnie 25. roku

życia, u osoby podlegającej opiece, z powodu której wnioskodawczy ni rezygnuje z

pracy lub innej pracy zarobkowej. W stosunku do opiekunów dorosłych osób

niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później niż do

ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak

nie później niż do ukończenia 25. roku życia, przepis art. 17 ust. Ib u.ś.r. jest zgodny

z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w

stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność

powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako

uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot

konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia

przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy

dokonywać z pominięciem tego kryterium. W rezultacie nie jest więc dopuszczalne

oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części

przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1

Konstytucji RP (por.m.in. wyroki NSA z 5 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 1079/17,

ził lipca 2017 r., sygn. I OSK 1600/16, wyrok WSA w Gdańsku z 2 sierpnia 2018 r.,

sygn. III SA/Gd 413/18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 czerwca 2018 r.,

sygn. II SA/Go 274/18).

W ocenie Kolegium natomiast skarżąca nie spełniła przesłanki zaprzestania

prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia, o których

mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź

domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:

1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa

rolnego:

2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania

prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w

gospodarstwie rolnym.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie

wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza

się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za

składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 u.ś.r.).

Co do zasady nie ma obowiązku badania treści tego oświadczenia (tj. co do

faktów) przez organy orzekające w sprawie, co jednak nie wyklucza możliwości

oceny prawdziwości oświadczenia jako dowodu w sprawie. Ocena ta powinna się

przy tym odbywać z poszanowaniem ogólnych reguł swobodnej oceny dowodów, tym

bardziej że oświadczenie jest składane właśnie pod rygorem odpowiedzialności

karnej.

W analizowanej sprawie SKO w oparciu o zaświadczenie ARiMR z 23 stycznia

2023 r. ustaliło, że skarżąca jest zarejestrowana w krajowym systemie ewidencji

producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o płatności i

stwierdziło, że będąc zarejestrowaną jako producent rolny skarżąca nie

zrezygnowała z aktywności zawodowej, a tym samym nie spełnia przesłanki z art. 17

ust. 1 u.ś.r. do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd zgodnie z którym,

zaprzestanie prowadzenia przez rolnika gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art.

17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., nie polega tylko na faktycznym zaniechaniu wykonywania

przez rolnika pewnych czynności, jak np. zaprzestanie osobistej uprawy, zbierania

plonów, czy uzyskiwania zysków z gospodarstwa, w tym zaprzestanie składania

wniosków o dopłaty unijne. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego

wymaga poza tym przedsięwzięcia szeregu czynności prawnych, powiązanych

integralnie ze statusem rolnika i prowadzeniem przez niego działalności rolniczej,

takich jak np. złożenie wniosku o usunięcie wpisu z ewidencji producentów rolnych,

który pozwala danemu producentowi (rolnikowi) na korzystanie z systemów wsparcia

bezpośredniego, a więc prowadzenie gospodarstwa rolnego (por.m.in. wyrok WSA w

Kielcach z 30 maja 2023 r., sygn. II SA/Ke 260/23).

Należy jednak zauważyć, że w niniejszym przypadku organ I instancji odmówił

skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z zupełnie innego

powodu, tj. z uwagi na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. - ponieważ niepełnosprawność

osoby wymagającej opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia. SKO zmieniając

faktyczną podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia celem uzupełnienia dowodów i

materiałów w sprawie zwracało się do Urzędu Gminy w Baćkowicach o informacje

dotyczące zwrotu podatku akcyzowego na rzecz skarżącej oraz do ARiMR

Świętokrzyski Oddział Regionalny o udzielenie m.in. informacji: czy B.

R. ubiegała się o przyznanie dopłat w ramach systemu wsparcia

bezpośredniego w 2023 r. i czy takie wsparcie otrzymała jak również czy

występowała o przyznanie innych form wsparcia skierowanych do rolników w 2022 r.

i 2023. Z informacji z Urzędu Gminy Baćkowice, które SKO uzyskało przed

wydaniem zaskarżonej decyzji wynikało, że skarżąca w pierwszym półroczu 2023 r.

nie ubiegała się o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego

wykorzystywanego do produkcji rolnej. Natomiast ARiMR potwierdził, że B.

R. jest zarejestrowana jako producent rolny, za 2022 r. otrzymała wypłatę

środków w dwóch transzach, nie ubiegała się o płatności w ramach systemu

wsparcia bezpośredniego w 2023 r.

Skoro Kolegium zwracało się o stosowne dane to uznało je za istotne dla

rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji w ogóle się do nich nie

odniosło, zwłaszcza, że pismo ARiMR zostało sporządzone 14 lipca 2023 r., a więc

po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Takie działanie organu odwoławczego, który

uznał za niezbędne uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez zasięgnięcie

informacji w Urzędzie Gminy Baćkowice oraz ARiMR w celu weryfikacji oświadczenia

skarżącej o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, a następnie w ogóle

się do nich nie ustosunkował świadczy o tym, że ustalenia faktyczne organu znajdują

wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w

pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w

całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób

wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego

wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o

przekonującej treści.

Wadliwość w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego polega

również na tym, że SKO nie informując strony w toku postępowania odwoławczego o

skutkach pozostawania w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji

gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jak również

pozbawiając skarżącą prawa do wypowiedzenia się co do nowych okoliczności

faktycznych, które miały wpływ na rozstrzygnięcie, uniemożliwiło skarżącej

przedstawienie dodatkowych dowodów na okoliczność zaprzestania prowadzenia

gospodarstwa rolnego, co w istocie nastąpiło i co ważne mogło nastąpić dopiero na

etapie wniesienia skargi do sądu. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 10

§ 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny

udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im

wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Uszczegółowieniem tej ostatniej zasady jest art. 79a § 1 k.p.a., który w zdaniu 1.

stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości

wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych

od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co

może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

Nie podejmując wymienionych wyżej czynności organy nie zgromadziły

materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całokształtu

materiału dowodowego, który pozwoliłby na dokonanie prawidłowych ustaleń

mających istotne znaczenie w sprawie, czym naruszyły art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3

k.p.a. W tym kontekście co najmniej przedwczesne jest stwierdzenie Kolegium, że

skarżąca nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, co powinno skutkować

wydaniem decyzji o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji rozważy dowody

zgłoszone przez skarżącą na etapie skargi, zwłaszcza w powiązaniu z

wcześniejszymi ustaleniami, a następnie da wyraz swojemu stanowisku w treści

uzasadnienia. Dopiero całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i

jego wnikliwa ocena pozwoli organowi w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy

w aspekcie art. 17 ust. 1 u.ś.r. występują przesłanki do przyznania skarżącej

świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając na uwadze powyższe względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

oraz art. 135 p.p.s.a.. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, tj. uchylił decyzje organów

obu instancji.