Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 403/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9z ust. 3 w zw. z art. 9z ust. 2a pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 856/21 w sprawie ze skargi Gminy O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 15 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 856/21, oddalił skargę Gminy O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 15 kwietnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku osiągnięcia poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych do składowania za 2013 r.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę kasacyjną wniosła Gmina O. (dalej: skarżąca kasacyjnie), zarzucając zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.:

I. art. 9z ust. 3 w związku z art. 9z ust. 2a pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888) – dalej: u.c.p.g., poprzez błędne nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy Sąd I instancji niezasadnie przyjął w ślad za organami administracji, że istnieją podstawy do nałożenia kary, gdy tymczasem ze względów wskazanych w zarzutach II-V nie istniały podstawy prawne do nałożenia kary, bowiem skarżąca kasacyjnie nie uchybiła obowiązkowi w zakresie ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji;

II. przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 września 2012 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska w 2013 r., poprzez fakt, że WSA "przyjął za właściwą błędną interpretację powołując się na stawkę 115,48 zł/Mg, gdy tymczasem stawka wg brzmienia przywołanego aktu prawnego wynosi 115,41 zł/Mg";

III. przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi, poprzez błędne przyjęcie sprawozdania Wójta Gminy O. z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za 2013 r. jako prawidłowo sporządzonego;

IV. przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1052) w zakresie łącznego traktowania odpadów z mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, poprzez błędne pominięcie faktu, że § 6 niniejszego rozporządzenia wprost określa, iż parametry odpadów dotyczą tych powstających po procesie biologicznym, a do procesu biologicznego obligatoryjnie kierowane musiały być odpady o uziarnieniu 0-80 mm (§ 4 rozporządzenia), co stoi w pełnej sprzeczności z wliczaniem frakcji >80mm do dokonanych obliczeń, tym bardziej, że z treści pozwolenia zintegrowanego Z. wskazanego w odwołaniu wynika, że składowanie odpadów o kodzie 191212 i uziarnieniu >80mm nie wymagało przetwarzania biologicznego, a co za tym idzie nie wymagało spełniania wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1052);

V. naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) poprzez błędne pominięcie faktu, że odpady z grupy 19 nie mogły zostać odebrane z obszaru Gminy O., bowiem przywołany katalog odpadów w §1 rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że grupa 19 dotyczy odpadów z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków oraz z uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych, co nie znajduje odniesienia do rzeczywistej sytuacji związanej z odpadami z Gminy O., bowiem na mocy uchwały Sejmiku Województwa [...] w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami Województwa [...], Z. Sp. z o.o. była regionalną instalacją do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK), czyli nie prowadziła sortowania odpadów w sortowniach odbierających odpady komunalne;

IV. naruszenie przepisów u.c.p.g poprzez błędne pominięcie rzeczywistego zakresu uprawnień kontrolnych Wójta oraz uprawnień do kontrolowania przedsiębiorców odbierających odpady komunalne na podstawie kwartalnych sprawozdań w zakresie, który nie dotyczył stosunków łączących odbierającego odpady na zlecenie Gminy z Gminą oraz stosunku współpracy Gminy z instalacją zagospodarowującą odpady, albowiem w 2013 roku Gmina O. dopiero od lipca miała realny wpływ na główny, choć i tak nie cały strumień odpadów komunalnych, ze względu na fakt, że dopiero nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku z lipca 2019 r. wprowadziła obligatoryjność selektywnego zbierania odpadów, wobec czego w I połowie 2013 roku umowy na odbieranie i zagospodarowanie odpadów podpisywali indywidualni właściciele nieruchomości, a Wójt mógł jedynie przyjmować do wiadomości dane sprawozdawcze, bez realnego wpływu na strumień odpadów generowany przez wytwórców.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów sądowych. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca kasacyjnie w pierwszej kolejności wskazała, że rozpatrywana sprawa jest wynikiem przede wszystkim błędnej oceny, błędnie wypełnionego sprawozdania Wójta Gminy O. z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi złożonego do Marszałka Województwa [...] i WIOŚ za rok 2013. Sprawozdanie sporządzane było na wzorze określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 15 maja 2012 r., w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi. Na mocy uchwały Sejmiku Województwa [...] w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami Województwa [...], Z. Sp. z o.o. była regionalną instalacją do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK), czyli nie prowadziła sortowania odpadów w sortowniach. To powoduje, że wskazana w sprawozdaniu masa nie powinna się tam w ogóle znaleźć i nie może obecnie być brana pod uwagę. W związku z powyższym organy weryfikujące sprawozdanie powinny były wezwać Gminę do sporządzenia korekty, co pominął także Sąd.

Skarżąca kasacyjnie wskazała również, że zarówno organy, jak i Sąd I instancji zarzuciły jej poddanie składowaniu odpadów niespełniających wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Tymczasem przepis § 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia wymaga, aby stabilizacji biologicznej poddawać odpady o kodzie 191212 wydzielone w procesie mechanicznego przetwarzania o wielkości 0-80mm, zwane frakcją podsitową. Określone w § 6 parametry, które powinny zostać spełnione przez odpady przed składowaniem dotyczą jednak nie całości odpadów skierowanych do instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania, ale wyłącznie odpadów z procesów biologicznych. Zatem odpady o kodzie 191212 >80mm powstałe w mechanicznej części instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania nie musiały przed poddaniem procesowi przetwarzania D5 spełniać wymagań § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r.

Skarżąca kasacyjnie wskazała również, że zarówno organy, jak i Sąd I instancji w sposób nieuprawniony stwierdzają i wymierzają karę względem Gminy, która w ocenie w/w organów, jak i Sądu, miała sprawować nadzór nad podmiotem działającym zgodnie z wydaną decyzją (pozwolenie zintegrowane), z którego usług zmuszona została korzystać od lipca 2013 r. poprzez ustalenie przez Sejmik wojewódzki takiego podziału na regiony gospodarki odpadami, w których Z. było jedyną instalacją o statusie RIPOK, do której Gmina O. należąca do regionu wschodniego mogła przekazać zmieszane odpady komunalne.

Powyższe w ocenie skarżącej kasacyjnie oznacza, że odpady o kodzie 191212 > 80mm nie musiały być w 2013 roku poddawane stabilizacji biologicznej przed unieszkodliwianiem w procesie D5. To oznacza również, że pomimo ponownego przeliczenia wysokości kary, ustalono ją nadal błędnie, a w dodatku do wyliczeń przyjęto wartość, która nie powinna być uwzględniona (MOUBR powinna wynosić zero).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.

Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Niezależnie od wymogu sporządzenia jej przez fachowego pełnomocnika, musi ona odpowiadać wymogom określonym w przepisach p.p.s.a., a jednym z elementów skargi kasacyjnej jest prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 p.p.s.a.

Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Do autora skargi kasacyjnej należy prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 p.p.s.a.).

Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika - autora skargi kasacyjnej - przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. Co więcej, jeżeli objęte zarzutami przepisy prawa są ogólne i funkcjonują w pewnym kontekście normatywnym (na przykład są to przepisy odwołujące do innych regulacji, czy współstosowane z innymi regulacjami) w zasadzie należy oczekiwać również, że stosowne powiązania normatywne zostaną w skardze kasacyjnej wskazane i wyjaśnione. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, nie może bowiem z urzędu dowolnie badać "otoczenia prawnego" naruszonych przepisów, gdyż mogłoby to niekiedy prowadzić do wyjścia poza podstawy zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że sposób, w jaki została sporządzona skarga kasacyjna w niniejszej sprawie bezpośrednio zdeterminował ocenę podniesionych zarzutów jako zarzutów nieskutecznych.

Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego to jest art. 9z ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 2a pkt 2 u.c.p.g. poprzez błędne nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy Sąd błędnie przyjął w ślad za organami administracji, że istnieją podstawy do nałożenia kary gdy tymczasem ze względów wskazanych w zarzutach II – V nie istniały podstawy prawne do nałożenia kary, bowiem skarżący nie uchybił obowiązkowi w zakresie granicznej masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji. Zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię autor skargi kasacyjnej zobowiązany był do podania na czym polegała błędna wykładnia przepisów prawa dokonana przez Sąd, a następnie wskazania jak w jego ocenie należy wykładać przepis stanowiący podstawę skargi kasacyjnej. Powyższy warunek nie został spełniony, albowiem zdaniem autora skargi kasacyjnej taka prawidłowa wykładnia miałaby wynikać z zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w punktach II –V.

Zarzut II skargi kasacyjnej dotyczy "naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 września 2012 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska w 2013 r. poprzez fakt, że Sąd przyjął za właściwą błędną interpretację powołując się na stawkę 115,48 zł/Mg, gdy tymczasem stawka wg brzmienia przywołanego aktu prawnego wynosi 115,41 zł/Mg".

Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie odpowiada wymaganiom dotyczącym sporządzenia skargi kasacyjnej, które zostały przedstawione powyżej. Autor skargi kasacyjnej przywołał całe rozporządzenie jako podstawę skargi kasacyjnej nie wskazując konkretnych przepisów prawa do naruszenia, których miałoby dojść. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest także przywołania konkretnego przepisu tego rozporządzenia. Tak sformułowany zarzut uniemożliwia jego rozpoznanie, a w konsekwencji skutkuje jego nieuwzględnieniem. Na marginesie dodać należy, że Sąd I instancji zaakceptował prawidłowość stanowiska organów, że nieprawidłowe wyliczenie wysokości kary, w tym przypadku nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i wymierzenia przez organ odwoławczy kary wyższej z uwagi na art. 139 k.p.a., to jest z uwagi na zakaz reformationis in peius.

W podobny sposób został sformułowany zarzut III skargi kasacyjnej. Zarzut ten odnosi się do naruszenia poprzez błędną wykładnię "...przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi, poprzez błędne przyjęcie sprawozdania Wójta Gminy O. z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za 2013 r. jako prawidłowo sporządzonego". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie doprecyzowano, którego przepisu powołanego rozporządzenia zarzut ten dotyczy.

Jako uzasadnienie do tego zarzutu przywołano § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, wywodząc, że odpady z grupy 19 nie mogły zostać odebrane z obszaru gminy, gdyż dotyczą odpadów z instalacji i urządzeń służących zagospodarowywaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków oraz z uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych, ponadto wskazując, że zgodnie z objaśnieniem do wzoru nr 3 rocznego sprawozdania wójta, burmistrza lub prezydenta miasta z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi w dziale II pojawił się zapis będący przyczyną wszczęcia tego postępowania. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie była regionalną instalacją do przetwarzania odpadów komunalnych i nie prowadziła sortowania odpadów, o których mowa w przypisie 3 do wzoru 3.

Okoliczność ta nie stanowi jednak podstawy do kwestionowania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, lecz odnosi się do wadliwości ustaleń stanu faktycznego sprawy. Zarzutu takiego, który dotyczyłby wadliwości ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ, a zaakceptowanych przez Sąd I instancji w skardze kasacyjnej nie zawarto. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można podważać ustaleń stanu faktycznego w sprawie.

W analogiczny sposób należy ocenić zarzut skargi kasacyjnej dotyczący "naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno–biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, poprzez błędne pominięcie faktu, że § 6 niniejszego rozporządzenia wprost określa, iż parametry odpadów dotyczące tych powstających po procesie biologicznym, a do procesu biologicznego obligatoryjnie kierowane musiały być odpady o uziarnieniu 0-80 mm (§ 4 rozporządzenia), co stoi w sprzeczności z wliczeniami frakcji > 80 mm do dokonanych obliczeń, tym bardziej, że z treści pozwolenia zintegrowanego Z. wskazanego w odwołaniu wynika, że składowanie odpadów o kodzie 19 12 12 i uziarnieniu > 80 mm nie wymagało przetwarzania biologicznego, a co za tym idzie nie wymagało spełnienia wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1052)".

Tak sformułowany zarzut również nie odpowiada wymaganiom formalnym skargi kasacyjnej podniesionym na początku uzasadnienia. Podkreślić należy, że zarówno § 4 jak i § 6 wskazanego w tym zarzucie rozporządzenia składają się z wielu jednostek redakcyjnych. O ile w przypadku § 4 w uzasadnieniu skargi kasacyjnej doprecyzowano, że chodzi o § 4 ust. 1 rozporządzenia, to brak jest takiego doprecyzowania w odniesieniu do § 6 rozporządzenia.

Ponadto co istotne argumentacja powyższego zarzutu zmierza nie do wykazania, że w sprawie doszło do błędnej wykładni przepisów prawa, lecz kwestionuje ustalenia stanu faktycznego sprawy dążąc do wykazania, że odpady o frakcji > 80 mm nie podlegały poddawaniu stabilizacji biologicznej przed unieszkodliwieniem w procesie D5. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak żadnego zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które zmierzałyby do wykazania, że stan faktyczny sprawy byłby odmienny od ustalonego przez organy administracji, a przede wszystkim kwestionującego prawdziwość informacji zawartych w sprawozdaniu Wójta z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za 2013 r., jak i wyjaśnienia zawartego w piśmie z dnia 13 października 2017 r.

Ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia "...przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach..." w zakresie uprawnień kontrolnych wójta gminy nie zawiera wymienienia żadnej podstawy prawnej. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przywołano żadnego przepisu stanowiącego podstawę tego zarzutu. Z tych względów zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.

Z powyższych przyczyn nie zasługiwał na uwzględnienie pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 9z ust. 3 w zw. z art. 9z ust. 2a pkt 2 u.c.p.g.

Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów kary pieniężne, o których mowa w:

1) ust. 2 i ust. 2a pkt 1 i 2 - oblicza się w sposób określony w art. 9x ust. 3;

2) ust. 2a pkt 3 - oblicza się w sposób określony w art. 9x ust. 4.

W myśl zaś art. 9 ust. 2a pkt 2 u.c.p.g. , Gmina, która nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 3b lub art. 3c - podlega karze pieniężnej obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.

Skoro w skardze kasacyjnej nie wykazano zarzutami od II –V, że Gmina wywiązała się z obowiązku uzyskania wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, to zarzut ten należało uznać za niezasadny.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.