Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1127/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par 1, art.  145 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92b ust. 1pkt. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77,80 w zw. z 140 , art. 136 par 1, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nałożył na Spółkę A., na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 5, ust. 4 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.), karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił tę decyzję i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że kara nałożona decyzją organu I instancji została nałożona za następujące stwierdzone naruszenia:

1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

2) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7 a i art. 8, w wymaganym terminie

3) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

4) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: -

5) skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

6) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni:

7) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: - o czas do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę;

8) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę;

9) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy.

Naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa, jaka miała miejsce w dniach od 12 maja 2017 r. do 31 maja 2017 r., co potwierdza protokół kontroli. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, a także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Zakres kontroli obejmował okres od 12 maja 2016 r. do 12 maja 2017 r.

Kontrolujący organ ustalił, że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Przedsiębiorstwo zatrudniało w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio [...] kierowców, ponadto powierzało wykonywanie przewozów za podstawie umów cywilnoprawnych [...] kierowcom.

W odwołaniu od decyzji wymierzającej karę pieniężną w wysokości [...] zł, Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i dowolną ocenę dowodów, naruszenie art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w powyższych przepisach. Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Poza tym strona wniosła o uzupełnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego o dowód z przesłuchania świadka I. P., przesłuchanie świadka M. L., dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z dnia [...] r., oraz o dowód z dokumentów w postaci zleceń transportowych na okoliczność wykonania przewozów przez I. P. zgodnie z przepisami prawa.

Spółka wskazała, że posiadana przez nią licencja nr [...] uprawnia nie tylko do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym ale również do wykonywania pośrednictwa w przewozie drogowym rzeczy. Spółka zakwestionowała, by nie zgłosiła organowi który wydał licencję zmiany danych określonych w art. 7a ustawy o transporcie drogowym. Wskazała, że fakt zbycia pojazdów przy pomocy których wykonywany był transport drogowy, każdorazowo zgłaszała Prezydentowi Miasta S., który wydał licencję. Pisma w tej sprawie składane były w Biurze Obsługi Interesantów, zatem obowiązek wynikający z art. 14 ustawy o transporcie drogowym, został wykonany. Strona podniosła, że nie może ponosić odpowiedzialności z tytułu naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym odnośnie aktywności kierowcy I. P., gdyż nie ponosi żadnej winy w posługiwaniu się przez tego kierowcę kartą [...] i [...]. Przełożony I. P. nie miał wiedzy, że kierowca ten świadcząc pracę posługuje się dwiema kartami. Posługiwanie się przez kierowcę dwiema kartami w żaden sposób nie wpływało na wysokość jego wynagrodzenia. Wynagrodzenie kierowców nie jest w żaden sposób uzależnione od ilości przejechanych kilometrów. Przewozy są tak ustalane, że kierowca miał możliwość ich wykonania zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców. Do odwołania załączono oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz kopie zleceń spedycyjnych na potwierdzenie wyżej wskazanych okoliczności. W ocenie strony za pozbawiony podstaw należy uznać argument organu I instancji, że o posługiwaniu się przez kierowcę dwiema kartami świadczyło to, że pojazd I. P. wykazywał większy przebieg i zużycie paliwa, gdyż jest to uzależnione od zleceń transportowych, a na ich podstawie dokonywana jest weryfikacja przebiegu i ilości zużytego paliwa. Wadliwe działanie krajowego systemu wydawania kart kierowców do tachografów cyfrowych nie może powodować obarczania przewoźnika winą za popełnienie czynu niedozwolonego przez kierowcę.

Organ odwoławczy po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie przytoczył przepis art. 92a ust. 1, art. 92 a ust. 3 pkt 3 i art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym. Następnie powołał się na treść przepisów art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1.12.1985, str. 21), rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016).

Podając treść przepisu art. 92 b ust. 1-2 powołanej ustawy wskazał, w jakich sytuacjach nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.

Organ wskazał również, przytaczając przepis art. 92c ust. 1, w jakich sytuacjach nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza.

Odnosząc się do naruszenia lp. 1.1, polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, organ odwoławczy wskazał, że z następujących zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie wynika, by przedsiębiorca wykonywał w tych przypadkach pośrednictwo w przewozie drogowym rzeczy, jak uznał organ I instancji:

- zlecenia transportowego [...] wystawionego przez stronę postępowania dotyczącego przewozu kontenera [...] na podstawie zlecenia transportowego nr [...] z dnia [...] r. oraz listu przewozowego CMR z dnia [...] r.,

- zlecenia transportowego dla [...] dotyczącego przewozu kontenera [...] oraz listu przewozowego CMR z dnia [...] r.,

- zlecenia transportowego dla [...] wystawionego przez stronę postępowania dotyczącego przewozu kontenera [...] wraz z listem przewozowym CMR z dnia [...] r.,

- zlecenia transportowego dla [...] dotyczącego przewozu kontenera [...] wraz listem przewozowym CMR [...] r.

Zlecenie transportowe dla [...] wystawione przez stronę postępowania dotyczącego przewozu kontenera [...] zostało wystawione wskutek przyjęcia przez [...] zlecenia transportowego nr [...] wystawionego przez [...] Oznacza to, że stronę postępowania w zakresie umowy przewozu kontenera [...] zawartą pomiędzy nią a [...] należy traktować jako przewoźnika, a nie pośrednika w przewozie drogowym rzeczy. Tym samym przekazanie przewozu ww. kontenera przewoźnikowi [...] należy traktować jako powierzenie wykonania przewozu zgodnie z art. 5 ustawy Prawo przewozowe, w myśl którego, przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne.

Zlecenie transportowe dla [...] dotyczące przewozu kontenera [...] zostało wystawione wskutek przyjęcia przez [...] zlecenia przewozowego od [...] nr [...] Z treści zlecenia wynika, że stronę postępowania w zakresie umowy przewozu kontenera [...] zawartą pomiędzy nią a [...] należy traktować jako przewoźnika, a nie pośrednika w przewozie drogowym rzeczy. Tym samym przekazanie przewozu ww. kontenera przewoźnikowi [...] należy traktować jako powierzenie wykonania przewozu zgodnie z art. 5 ustawy Prawo przewozowe.

Zlecenia transportowe dla [...] dotyczące przewozu kontenera przewozu kontenera [...] zostało wystawione wskutek przyjęcia przez stronę postępowania zlecenia transportowego od [...] Z treści zlecenia wynika, że stronę postępowania w zakresie przewozu kontenera [...] należy traktować jako przewoźnika, a nie pośrednika w przewozie drogowym rzeczy. Tym samym przekazanie przewozu ww. kontenera przewoźnikowi [...] należy traktować jako powierzenie wykonania przewozu zgodnie z art. 5 ustawy Prawo przewozowe.

Zlecenia transportowe dla [...] dotyczącego przewozu kontenera [...] zostało wystawione wskutek przyjęcia przez stronę postępowania zlecenia spedycyjnego wystawionego przez [...]. Z treści zlecenia wynika, że stronę niniejszego postępowania w zakresie przewozu kontenera [...] należy traktować jako przewoźnika, a nie pośrednika w przewozie drogowym rzeczy. Tym samym przekazanie przewozu ww. kontenera przewoźnikowi [...] należy traktować jako powierzenie wykonania przewozu zgodnie z art. 5 ustawy Prawo przewozowe. Ustawa nie wymaga od przewoźnika osobistego świadczenia usługi przewozu. Oznacza to, że przewoźnik może powierzyć wykonanie swojego obowiązku dokonania przewozu innemu przewoźnikowi, przy czym jest odpowiedzialny za jego działania jak za własne. Przepis art. 5 Prawa przewozowego jest powiązany z art. 474 Kodeksu cywilnego.

Podsumowując, wszystkie przypadki zakwalifikowane przez organ I instancji jako pośrednictwo w przewozie drogowym rzeczy, były w istocie przypadkami powierzenia konkretnego przewozu zgodnie z art. 5 ustawy Prawo przewozowe. W związku z powyższym nie doszło do wykonania przez skarżącą Spółkę pośrednictwa w przewozie drogowym rzeczy co oznacza, że strona nie miała obowiązku uzyskania licencji o której mowa w art. 5b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

W związku z powyższym karę w wysokości [...] złotych wymierzoną za to naruszenie należało uchylić.

Odnośnie naruszenia Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy przytoczył przepis art. 14 ustawy o transporcie drogowym, a następnie stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie karą pieniężną w wysokości [...] złotych.

Organ odwoławczy zważył, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci okazanych do kontroli faktur VAT dotyczących sprzedaży pojazdów oraz wykazów pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wskazuje, iż przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą nie zgłosił właściwemu organowi, który udzielił licencji faktu sprzedaży pojazdów:

- [...] faktura nr [...] z dnia [...]. (pojazd zgłoszony do licencji [...] ),

- [...] faktura nr [...] z dnia [...]. (pojazd zgłoszony do licencji [...])

- [...] faktura nr [...] z dnia [...]. (pojazd zgłoszony do licencji [...])

- [...] faktura nr [...] z dnia [...]., (pojazd zgłoszony do licencji [...])

- [...] faktura nr [...] z dnia [...]. (pojazd zgłoszony do licencji [...])

- [...] faktura nr [...] z dnia [...], (pojazd zgłoszony do licencji [...])

[...] faktura nr [...] z dnia [...]. (pojazd zgłoszony do licencji [...]).

Stwierdzone naruszenie, które może podlegać sankcji na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczy tylko [...] pojazdów, których zbycie nastąpiło w okresie objętym kontrolą. Zaniechanie zgłoszenia faktu sprzedaży pozostałych pojazdów wskazanych przez organ I instancji, choć niewątpliwie naruszało przepisy ustawy o transporcie drogowym z uwagi na dokonanie sprzedaży poza okresem objętym kontrolą, sankcji nie podlega. Nie ma to jednak wpływu na wysokość kary pieniężnej nałożonej przez organ II instancji, która wynosi [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy I. B., wynika, że kierowca ten przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu:

- w dniu [...]. o 24 minuty w odniesieniu do normy 9-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 06:21 do godz. 19:22 kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 24 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to uchybienie wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 18 minut w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 05:30 do godz. 18:29 kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 19 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z kolei ze zgromadzonych materiałów w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy M. E. wynika, że kierowca ten przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu:

- w dniu [...]. o 22 minuty w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 10:00 do godz. 23:18 prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 22 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego to odstępstwo.

Dane cyfrowe z karty kierowcy S. L. wskazują, że kierowca ten przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu:

- w dniu [...] r. o 17 minut w odniesieniu do normy 9-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 04:22 do godz. 18:40 prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 17 minut, za co kara pieniężna wynosi [...] zł.

Z danych cyfrowych z karty kierowcy Ł. S. wynika, że kierowca ten przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu:

- w dniu [...] r. o 38 minut w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 10:41 dnia [...] r. do godz. 01:48 dnia [...] r. prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 38 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 38 minut w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 07:25 do godz. 21:44 prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 38 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi [...] złotych.

Z kolei dane zawarte w karcie kierowcy I. P. wskazują, że kierowca ten przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu:

- w dniu [...] r. o 4 godziny i 26 minut w odniesieniu do normy 10- godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 15:24 dnia [...] r. do godz. 13:55 dnia [...] r. prowadził pojazd łącznie przez 14 godzin i 26 minut. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 29 minut w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 06:45 do godź. 19:34 prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 29 minut. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 5 godzin i 37 minut w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W związku z nieodebraniem wymaganego odpoczynku minimum 7-godzinnego wyznaczono okres jazdy dziennej od godz. 12:10 dnia [...] r. do godz. 21:14 dnia [...] r., w którym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 37 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 8 godzin i 55 minut w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W związku z nieodebraniem wymaganego odpoczynku minimum 7-godzinnego wyznaczono okres jazdy dziennej od godz. 19:57 dnia [...] r. do godz. 20:20 dnia [...]., w którym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 18 godzin i 55 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi [...] zł.

- w dniu [...] r. o 6 godzin w odniesieniu do normy 10-godzinnej. W okresie jazdy dziennej od godz. 04:20 dnia [...] r. do godz. 01:25 dnia [...]. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 16 godzin. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia określone w lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości [...] złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut organ ustalił, na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy K. B., że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- w dniu [...] r. o 39 minut. W okresie jazdy od godz. 06:21 do godz. 13:05 w tym dniu kierowca prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 9 minut. W powyższym przypadku dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 (WE). Kara pieniężna za to naruszenie wynosi [...] złotych.

Z kolei zgromadzony materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy K. B. wskazał, że kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- w dniu [...] r. o 46 minut. W okresie jazdy od godz. 11:02 do godz. 17:09 w tym dniu prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 16 minut. W powyższym przypadku dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 (WE). Kara pieniężna za to uchybienie wynosi [...] złotych.

Z danych cyfrowych z karty kierowcy S. L. wynika, że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- w dniu [...] r. o 56 minut. W okresie jazdy od godz. 07:52 do godz. 14:07 prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 26 minut. W powyższym przypadku dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 (WE). Kara pieniężna za to uchybienie wynosi [...] zł.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy Ł. S. zostało udowodnione, że kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- w dniu [...] r. o 16 minut. W okresie jazdy od godz. 11:14 do godz. 16:00 dnia prowadził pojazd łącznie przez 4 godziny i 46 minut. W powyższym przypadku dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 (WE). Kara pieniężna za to uchybienie wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 2 minuty. W okresie jazdy od godz. 15:08 do godz. 21:44 prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 32 minuty. W powyższych przypadkach dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy I. P., że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- w dniu z [...] na [...] r. o 1 godzinę i 12 minut. W okresie jazdy od godz. 22:32 dnia [...] r. do godz. 04:19 dnia [...] r. prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 42 minuty. W powyższych przypadkach dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

- w dniu [...] grudnia o 1 godzinę i 28 minut W okresie jazdy od godz. 22:04 dnia [...] r. do godz. 04:19 dnia [...] r. prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 58 minut, gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 1 godzinę i 41 minut. W okresie jazdy od godz. 15:48 do godz. 22:25 prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 11 minut, gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 36 minut. W okresie jazdy od godz. 19:13 dnia [...] r. do godz. 00:39 dnia [...] r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 6 minut, w sytuacji gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 22 minuty. W okresie jazdy od godz. 11:05 do godź. 16:42 kierowca prowadził pojazd łącznie przez 4 godziny i 52 minuty, gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

- w dniu [...] r. o 1 godzinę i 57 minut. W okresie jazdy od godz. 09:21 do godz. 16:01 kierowca prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 27 minut, a dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 2 godziny i 9 minut. W okresie jazdy od godz. 16:30 dnia [...] r. do godz. 00:08 dnia [...] r. prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 39 minut. Dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 35 minut. W okresie jazdy od godz. 15:51 do godz. 21:56 prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 5 minut, w sytuacji gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 1 godzinę i 28 minut W okresie jazdy od godz. 19:04 dnia [...] r. do godz. 01:38 dnia [...] r. prowadził pojazd łącznie przez 5 godzin i 58 minut, gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

- w dniu [...] r. o 1 godzinę i 51 minut. W okresie jazdy od godz. 03:51 dnia [...]. do godz. 01:38 tego dnia kierowca prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 21 minut, gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 4 godzin i 30 minut. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości [...] złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę organ stwierdził, w oparciu o zebrany materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy I. B., że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku:

- w dniu [...] r. o 58 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 15:36 do godz. 23:38 dnia [...] r. i wyniósł 8 godzin i 2 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 23:38 dnia [...] r. do godz. 23:38 dnia [...] r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z materiału w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy K. B. wynika, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku:

- w dniu [...] r. o 1 godzinę i 33 minuty w stosunku do normy 11-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 17:29 dnia [...] r. do godz. 02:55 dnia [...]. i wyniósł 9 godzin i 27 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 03:31 dnia [...] r. do godz. 03:31 dnia [...] r. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...] r. o 51 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 13:52 dnia [...] r. do godz. 00:01 dnia [...] r. i wyniósł 10 godzin i 9 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 00:01 dnia [...] r. do godz. 00:01 dnia [...] r. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 29 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 19:37 dnia [...]. do godz. 05:08 dnia [...]. i wyniósł 9 godzin i 31 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 05:08 dnia [...]., do godz. 05:08 dnia [...]. kara pieniężna wynosi [...] zł.

Zgromadzony materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy M. G. nie wskazuje by kierowca w dniu [...]. skrócił dzienny czas odpoczynku o 16 minut w stosunku do normy 11 - godzinnej. Zgodnie z zapisami z karty kierowcy w dniach [...] i [...]. kierowca wykonał odpoczynek tygodniowy, co udokumentował wpisem manualnym. W związku z tym karę w wysokości [...] zł należało uchylić, brak było bowiem podstaw do jej wymierzenia.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy B. K. ustalono, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku:

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 57 minut w stosunku do normy 11 godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 17:58 dnia [...]. do godz. 03:01 dnia [...] r. i wyniósł 9 godzin i 3 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 03:01 dnia [...]. do godz. 03:01 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy Ł. S. wynika, że kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku:

- w dniu [...]. o 1 godzinę w stosunku do normy 11 godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 19:35 dnia [...]. do godz. 05:35 dnia [...]. i wyniósł 9 godzin i 3 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 05:35 dnia [...]. do godz. 05:35 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

Na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy W. W. organ odwoławczy ustalił, że kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku:

- w dniu [...]. o 34 minuty w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 21:42 dnia [...]. do godz. 06:08 dnia [...]. i wyniósł 8 godzin i 26 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 06:08 dnia [...]. do godz. 06:08 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z danych w postaci karty kierowcy I. P. wynika, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku:

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 46 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 15:18 do godz. 22:32 i wyniósł 7 godzin i 14 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 04:44 dnia [...] r. do godz. 04:44 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 5 godzin i 37 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 04:19 do godz. 07:42 i wyniósł 3 godziny i 23 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 15:24 dnia [...]. do godz. 15:24 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 23:38 do godz. 07:08 dnia [...]. i wyniósł 7 godzin i 30 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 10:49 dnia [...]. do godz. 10:49 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 2 godziny i 5 minut w stosunku do normy 12-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 03:54 do godz. 10:49 dnia [...]. i wyniósł 6 godzin i 55 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 10:49 dnia [...]. do godz. 10:49 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 2 godziny i 32 minuty w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 00:39 do godz. 07:07 dnia [...]. i wyniósł 6 godzin i 28 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 7:07 dnia [...]. do godz. 7:07 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 49 minuty w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 00:34 do godz. 07:45 dnia [...]. i wyniósł 7 godzin i 11 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 10:39 dnia [...]. do godz. 10:39 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 38 minut w stosunku do normy 12-godzinnej. Regularny odpoczynek dzienny wykorzystany w sposób alternatywny został odebrany od godz. 11:09 do godz. 14:53 dnia [...]. i wyniósł 3 godziny i 44 minut oraz od godz. 22:56 dnia [...]. do godz. 07:18 dnia [...]. i wyniósł 8 godzin i 22 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 07:18 dnia 25. stycznia 2017r. do godz. 07:18 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 14:27 do godz. 21:45 dnia [...]. i wyniósł 8 godzin. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 07:24 dnia [...]. do godz. 07:24 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 51 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 23:36 dnia [...]. do godz. 06:45 dnia [...]. i wyniósł 7 godzin i 9 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 16:24 dnia [...]. do godz. 16:24 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 2 godziny i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 01:45 do godz. 08:15 dnia [...]. i wyniósł 6 godzin i 30 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 12:10 dnia [...]., do godz. 12:10 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 1 godzinę i 55 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 23:23 dnia [...]. do godz. 06:28 dnia [...]. i wyniósł 7 godzin i 5 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 06:28 dnia [...]. do godz. 06:28 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 19 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 08:03 do godz. 16:44 dnia [...]. i wyniósł 8 godzin i 41 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 23:29 dnia [...]. do godz. 23:29 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 4 godziny i 44 minuty w stosunku do normy 12-godzinnej. Regularny odpoczynek dzienny wykorzystany w sposób alternatywny został odebrany od godz. 07:19 do godz. 11:05 dnia [...]. i wyniósł 3 godziny i 46 minut oraz od godz. 16:45 do godz. 21:01 i wyniósł 4 godziny i 22 minuty. Kara pieniężna wynosi [...] zł.

- w dniu [...]. o 3 godziny i 14 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 09:19 do godz. 16:05 tego dnia i wyniósł 5 godzin i 46 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 19:57 dnia [...]. do godz. 19:57 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 3 godziny i 21 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 01:13 do godz. 06:52 tego dnia i wyniósł 5 godzin i 39 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz.19:57 dnia [...]. do godz. 19:57 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

- w dniu [...]. o 6 godzin i 5 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 01:25 do godz. 04:20 tego dnia i wyniósł 2 godziny i 55 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 04:20 dnia [...]. do godz. 04:20 dnia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy M. G., że przekroczył on całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni o 3 godziny i 26 minut w odniesieniu do normy 90 godzin. Dwutygodniowy okres jazdy w którym nastąpiło naruszenie zawiera się między godz. 00:00 dnia [...], a godz. 23.59 dnia [...]. Kierowca dopuścił się naruszenia wykonując przewozy drogowe pojazdem o nr rej: [...] i w okresie jazdy od godz. 02:39 dnia [...]. do godz. 16:28 dnia [...]. prowadził pojazd przez 93 godziny i 26 minut. Kara pieniężna za to przekroczenie wynosi [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy podał, że z materiału dowodowego sprawy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy M. T. wynika, iż kierowca ten skrócił tygodniowy czas odpoczynku w dniach [...]. o 3 godziny i 8 minut w odniesieniu do normy regularnej 45 godzinnej. Okres rozliczeniowy (6 okresów 24-godzinnych), w którym nastąpiło naruszenie zawiera się między godziną 08:00 dnia [...]. a godziną 08:00 dnia [...], Wykorzystany przez kierowcę tygodniowy okres, odpoczynku zawierał się od godz. 12:40 w dniu [...]. do godz. 06:32 w dniu [...]. i wyniósł 41 godzin i 52 minuty. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ II instancji uznał za udowodnione, w oparciu o dane cyfrowe z karty kierowcy K. B., że odczytu z dnia [...]. godz. 14:06 (plik nr [...] ) dokonano po upływie 29 dni zarejestrowanej aktywności na ww. karcie kierowcy. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z materiału dowodowego sprawy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy G. M. wynika, że:

- odczytu z dnia [...]. godz. 14:20 (plik nr [...]) dokonano po upływie 29 dni zarejestrowanej aktywności na ww. karcie kierowcy,

- odczytu z dnia [...]. godz. 08:19 (plik nr [...]) dokonano po upływie 30 dni zarejestrowanej aktywności na ww. karcie kierowcy. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z karty kierowcy I. P. wynika, że odczytu z dnia [...]. godz. 09:09 (plik nr [...]) dokonano po upływie 42 dni zarejestrowanej aktywności na ww. karcie kierowcy. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Z karty kierowcy M. T. wynika, że odczytu z dnia [...]. godz. 07:51 (plik nr [...]) dokonano po upływie 35 dni zarejestrowanej aktywności na ww. karcie kierowcy. Kara pieniężna wynosi [...] złotych.

Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 6,3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każdy dzień, organ wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z tachografu z pojazdu o nr rej. [...] oraz z tachografu z kolejnego pojazdu o nr rej. [...], wynika, iż przedsiębiorca popełnił zarzucane mu naruszenie poprzez nieudostępnienie danych cyfrowych z karty kierowcy I. P. o numerze [...] z następujących okresów: z dnia [...]. w okresie od godz. 22:28 do godz. 23:59, z dnia [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 03:07,z dnia [...]. w okresie od godz. 02:27 do godz. 23:59, z dnia [...]. w okresie od godz. 00:00do godz. 14:22 oraz 20:34 do godz. 23:59, z dnia [...]. w okresie od godz. 21:53 do godz. 23:59, z dnia [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 07:13, z dnia [...]. w okresie od godz. 01:58 do godz. 03:53, z dnia [...]. w okresie od godz. 21:47 do godz. 23:59, z dnia [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 11:25, z dniu [...]. w okresie od godz. 00:02 do godz. 09:21. (dla pojazdu nr rej. [...]); w dniu [...]. w okresie od godź 08:14 do godź. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 10:42, w dniu [...]. w okresie od godz. 08:26 do godz. 17:49, w dniu [...]. w okresie od godz. 16: 21 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00 : 00 do godz. 21:44, w dniu [...]. w okresie od godz. 14:56 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz., 10:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 13:36 do godz. 16:01, w dniu [...]. w okresie od godz. 19:26 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 08:13, w dniu [...]. w okresie od godz. 04:43 do godz. 23:59 w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:03, w dniu [...]. w okresie od godz. 17:58 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 07:41, w dniu [...]. w okresie od godz. 11:05 do godz. 17:46, w dniu [...]. w okresie od godz. 15:02 do godz. 20:56, w dniu [...]. w okresie od godz. 06:53 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 18:58 oraz 21:52 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 08:40, w dniu [...]. w okresie od godz. 13:07 do godz. 23:59, w dniu [...]. w okresie od godz. 00:00 do godz. 01:25 ( dla pojazdu o nr rej. nr rej. [...]). We wszystkich wskazanych wyżej okresach w obu pojazdach kierowca I. P. używał karty o nr [...] Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnych danych z tej karty co oznacza, że nie udostępnił danych z samej karty.

Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi [...] złotych.

Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia stwierdzone przez organ II instancji uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji

i wynosi [...] złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, że strona jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Brak było podstaw do potraktowania strony postępowania jako podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym o którym mowa w art. 92a ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto sposób redakcji przepisu art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wyklucza przyjęcie wykładni zgodnie z którą, jeżeli podmiot na którego nałożono karę pieniężną z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego wykonuje przewozy przy pomocy zatrudnionych przez siebie kierowców, a oprócz tego wykonuje inne czynności związane z przewozem drogowym, np. pośrednictwo w przewozie drogowym rzeczy, to należy zastosować art. 92a ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym przy ustalaniu wymiaru kary pieniężnej. Przepisu art. 92a ust. 3 pkt 5 nie można uznać jako lex specialis w stosunku do art. 92a ust. 3 pkt 1-4, jest to bowiem przepis o tej samej wadze co przepisy zawarte w ust. 3 pkt 1-4 ww. artykułu.

Przedłożone podczas kontroli dokumenty (lista pracowników fizycznych - umowa o pracę - okres zatrudnienia [...].-[...])pozwoliły organowi odwoławczemu na ustalenie, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio [...] kierowców. Brak w aktach sprawy dokumentów dotyczących kierowców wykonujących przewozy na podstawie umowy zlecenia nie stanowi to przeszkody w zastosowaniu art. 93 ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, gdyż średnia wszystkich kierowców wykonujących przewozy na rzecz strony w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli nie przekroczyła liczby [...] kierowców i nie spadła poniżej [...] kierowców.

Biorąc pod uwagę powyższe zasadne było, zdaniem organu II instancji, nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że są one częściowo zasadne w zakresie naruszenia lp. 1.1, natomiast w pozostałym zakresie nie były uzasadnione. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdził, by przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w przewozie drogowym rzeczy, w związku z czym kara pieniężna wysokości [...] złotych została uchylona. Organ odwoławczy zauważył, że błędny jest pogląd pełnomocnika strony przedstawiony w odwołaniu, że licencja na krajowy transport drogowy rzeczy nr [...] uprawnia niejako automatycznie do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w przewozie drogowym rzeczy. Przedmiotową licencję wydano w dniu [...]. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1.

Stosownie do treści informacji udzielonej przez Urząd Miasta S., strona postępowania nie występowała o rozszerzenie uprawnień w zakresie pośrednictwa przy przewozie drogowym rzeczy. Pozostałe zarzuty odwołania nie były uzasadnione.

Naruszenie opisane w lp. 1.4 załącznika nr do ustawy o transporcie drogowym popełnione w okresie objętym kontrolą, które zostały usankcjonowane przez organ odwoławczy, dotyczą wyłącznie pojazdów, które zostały zgłoszone do licencji [...], a więc na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej przez organ wyższego stopnia. W związku z powyższym, twierdzenia pełnomocnika co do zgłaszania pojazdów w Urzędzie Miasta S. są zupełnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczą pojazdów zgłaszanych do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy co jak wskazano wyżej w treści decyzji, odbyło się poza okresem objętym kontrolą i nie podlega sankcji.

Brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska, wyjaśnień oraz dokumentów przedłożonych przez stronę w zakresie naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 (WE), stosownie do art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG)nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Naruszenie lp. 6.3.9 zał. nr 3 do ustawy stwierdzono na podstawie danych cyfrowych z tachografów cyfrowych z pojazdów o nr rej. [...] oraz [...], które były w dyspozycji przedsiębiorcy. Fakt używania przez tego samego kierowcę kart o dwóch różnych numerach i oznaczeniach może zostać w każdym momencie wychwycony podczas analizy danych pobranych z tachografu. Spółka prowadząc analizę danych uzyskiwanych przez kierowcę mogła bez trudu wychwycić ww. nieprawidłowość i stosownie do tego zareagować. Należy wskazać, że w myśl art. 27 rozporządzenia nr 165/2014 (UE) karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął. Okoliczność, że kierowca nie był świadomy, że używając drugiej własnej karty postępuje niezgodnie z przepisami prawa należy potraktować jako okoliczność wyłączającą zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Brak tego rodzaju elementarnej wiedzy u kierowców wykonujących przewozy na rzecz strony postępowania świadczy o nie przykładaniu dostatecznej staranności w zakresie weryfikacji ich wiedzy merytorycznej oraz kwalifikacji zawodowych. Organ podkreśla, że proceder popełniany przez kierowcę odbywał się na przestrzeni aż czterech miesięcy, a skarżący nie dość że nie był świadomy jego występowania to nie podejmował żadnych czynności kontrolnych. Kwestia tego czy wynagrodzenie kierowcy było uzależnione od ilości przejechanych kilometrów jest bez znaczenia, gdyż co należy podkreślić, kierowca dopuszczał się naruszeń wykonując przewozy na rzecz skarżącej Spółki, co więcej dzięki temu usiłował ukryć (w sposób nieudolny - co wykazała kontrola Inspekcji) popełnianie naruszeń norm czasu pracy.

Sposób takiego postępowania kierowcy mogła ujawnić analiza zleceń spedycyjnych, które Spółka załączyła do odwołania w zestawieniu z danymi cyfrowymi z pojazdów którymi kierowca te zlecenia wykonywał. Zestawienie powyższych danych pozwala na wyciągnięcie wniosku, że w analizowanych okresach kierowca był cały czas w trasie pomiędzy jednym załadunkiem a kolejnym załadunkiem lub rozładunkiem (przykładowo w okresie [...].), a karty wystawionej w [...] używał w celu ukrycia braku możliwości wykonania odpoczynku dziennego oraz przedłużenia dopuszczalnego czasu jazdy. Gdyby strona analizowała dane z tachografu cyfrowego to z łatwością dostrzegłaby, że jeden z kierowców posługuje się drugą kartą. Brak świadomości Spółki o takim procederze świadczy o braku nadzoru. Jeżeli przedsiębiorca zestawiłby wartość kilometrów zarejestrowanych na karcie tego kierowcy wydanej w Polsce z zestawieniem kilometrów przebytych przez pojazd wykonujący zlecenie musiałby zorientować się o występowaniu niezgodności i podjąć środki zaradcze lub weryfikacyjne. Strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na podjęcie tego rodzaju czynności. Pełnomocnik Spółki sam przyznał w odwołaniu, że weryfikacja przebiegu pojazdu i ilości zużytego paliwa odbywa się w oparciu o zlecenia transportowe, nie wspomniał o analizie danych z karty oraz tachografu cyfrowego.

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i kompletny, odzwierciedla stan faktyczny, w związku z czym przesłuchanie kierowcy I. P. oraz M. L. nie pozwoliłoby na ustalenie żadnych nowych okoliczności w sprawie. Fakt, że przez własne zaniechanie polegające na braku analizy danych cyfrowych z pojazdów oraz kart kierowcy przedsiębiorca dopuścił do procederu popełnionego przez kierowcę I. P. jest bezsporny. Rozwiązanie umowy o pracę w dniu [...]., a więc już po rozpoczęciu kontroli Inspekcji jest działaniem, które miało miejsce już po ujawnieniu nieprawidłowości i to przez kontrolę organu a nie wewnętrzną kontrolę przedsiębiorcy. Zdaniem organu odwoławczego, zbędne było ustalenie kiedy doszło do wydania drugiej karty kierowcy I. P., gdyż fakt używania dwóch kart przez tego kierowcę wynika z danych cyfrowych pobranych z tachografów zainstalowanych w pojazdach. Zdaniem organu w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia.

Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania w takim samym zakresie art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Strona skarżąca nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Nie potwierdzają tego załączone do odwołania zlecenia spedycyjne, ani przedstawione do kontroli inne dokumenty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wydanie jej z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 136 § 1 tej ustawy poprzez wadliwe, sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej, przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie zebranie i rozpatrzenie wystarczającego materiału dowodowego, a także przekroczenie uznania administracyjnego skutkujące całkowicie dowolną oceną dowodów i błędnym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Spółki, zaskarżona decyzja narusza też art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego nie zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo, że z wyjaśnień strony i przedstawionych przez nią okoliczności wynikało, iż u przedsiębiorcy występuje właściwa organizacja i dyscyplina pracy, ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa, a także, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W ocenie Spółki, brak było podstaw do nałożenia kary w wysokości określonej decyzją. Spółka kwestionuje fakt, iż nie zgłosiła organowi wydającemu licencję zmiany danych określonych w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, gdyż każdorazowo zgłaszała zbycie pojazdów przy pomocy których był wykonywany był transport objęty licencją Prezydentowi Miasta S., a więc organowi, który wydał licencję. Mając zaś na uwadze, że żaden przepis prawa nie reguluje tego, w jaki dokładnie sposób powinno nastąpić zgłoszenie, pisma składane przez Spółkę w Biurze Obsługi Interesantów UM skutkowały wykonaniem obowiązku z art. 14 ustawy o transporcie drogowym.

Spółka nie zgadza się na obciążenie jej karami z tytułu udostępnienia w czasie kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy I. P.. Spółka nie ponosi winy za posługiwanie się przez tego kierowcę przy wykonywaniu przewozów na rzecz Spółki zarówno kartą [...] jak i [...]. Spółka nie miała wiedzy o tym, że ten kierowca świadcząc pracę posługuje się dwiema kartami. Nie zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż jednoczesne posługiwanie się przez kierowcę wydanymi w różnych krajach kartami nie stanowi zdarzenia o nieoczekiwanym i nadzwyczajnym charakterze i mogło zostać z łatwością wykryte przez pracodawcę.

Zasadą jest, iż kierowca może posiadać tylko i wyłącznie jedną kartę kierowcy, co więcej we wniosku o wydanie karty kierowca zaznacza czy wnosi, np. o pierwsze wydanie karty, czy też może o zmianę karty z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Procedury nie dopuszczają sytuacji wydania kierowcy drugiej ważnej karty, co więcej posługiwanie się przez kierowcę dwiema kartami stanowi dla kierowcy czyn karalny (zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych). Skarżąca Spółka nie mogła przypuszczać, że ww. kierowca posługuje się dwiema kartami, a tym samym działa niezgodnie z prawem. Regułą nie jest przecież łamanie prawa, ale postępowanie zgodnie z nim. Spółka miała prawo oczekiwać, że pracownik posiada jedną kartę i prawidłowo się nią posługuje. Dlaczego Spółka miała zakładać, że upoważniony przez Państwo podmiot wydał kierowcy drugą kartę, wbrew obowiązującym w tym zakresie przepisom. Pogląd organu, że brak świadomości kierowcy co do tego, że używając drugą własną kartę postępuje niezgodnie z przepisami, stanowi okoliczność wyłączającą zastosowanie art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jest nietrafny. W istocie Państwo, a nie pracodawca decyduje o tym, czy dany kierowca posiada odpowiednią wiedzę i kompetencje do wykonywania przewozów drogowych. Każdy kierowca zobowiązany jest przecież posiadać świadectwo kwalifikacji zawodowej, które potwierdza uzyskanie odpowiednich kwalifikacji. Uzyskanie takiego świadectwa poprzedzają odpowiednie szkolenie i test kwalifikacyjny. Tym samym skoro organ upoważniony przez Państwo wydał kierowcy odpowiednie świadectwo kwalifikacji zawodowej, to skarżąca Spółka - działając w zaufaniu do organów Państwa - miała prawo przypuszczać, że kierowca ten posiada elementarną wiedzę co do obowiązków związanych transportem drogowym. Kierowcy, który nie posiada takiej wiedzy świadectwo kwalifikacji zawodowej w ogóle nie powinno zostać wydane. Spółka podniosła, że stosowana przez nią wersja oprogramowania [...], stworzonego i dostosowanego dla przedsiębiorcy przewozowego, uniemożliwiła jej wykrycie ww. procederu. Program ten tylko przy pierwszym razie sygnalizuje pojawienie się nowej karty danego kierowcy. Pierwsze zaś pojawienie się karty polskiej zostało potraktowane jako wydanie kierowcy już nowej karty. System ten nie sygnalizował w żaden sposób posługiwania się przez ww. kierowcę dwiema kartami. Oznacza to, że od momentu zaakceptowania nowej (tj. polskiej) karty kierowcy wszelka aktywność kierowcy I. P. w pojeździe była opisywana tylko nową kartą kierowcy (aktywności wykonywane na karcie [...] widniały jako aktywności na karcie polskiej). Analiza danych dotyczących I. P. przez pracowników skarżącej Spółki nie wykazywała zaś naruszeń odbiegających charakterystyką od naruszeń innych kierowców (którzy korzystali z jednej karty). Zaakceptowanie przez program nowej karty odbyło się tak samo jak w każdym innym takim przypadku. Program założył, że "stara" karta bądź straciła swoją ważność bądź kierowca oddał ją organowi wydającemu nową kartę. W tych okolicznościach Spółka [...] nie miała możliwości wykrycia istniejących nieprawidłowości, zwłaszcza, że nie należą one do typowych (typowym bowiem przypadkiem posługiwania się dwiema kartami jest ten, gdy kierowca posługuje się kartą innej osoby, wtedy w programie pojawia się nazwisko innej osoby) i pracodawca jest w stanie natychmiast to wyłapywać). Posługiwanie się przez I. P. dwiema kartami kierowcy w żaden sposób nie wpływało na wysokość jego wynagrodzenia, które nie jest zależne od ilości przejechanych kilometrów (co stanowi jedną z przesłanek do 1 zastosowania art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Przewozy są tak ustalane, aby kierowca miał możliwość ich wykonania zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców. Zdaniem Spółki całkowicie pozbawiony podstaw prawnych jest argument organu odwoławczego, że o posługiwaniu się przez kierowcę dwiema kartami świadczy większy przebieg i zużycie paliwa w pojeździe używanym przez I. P.. Kierowca ten nie otrzymywał wcale większej ilości zadań niż inni kierowcy, nie pokonywał większych odległości. Przede wszystkim jednak przebieg oraz zużycie paliwa uzależniona jest od wykonywanych przez danego kierowcę zleceń transportowych (oczywistym jest, iż pojazd kierowcy wykonującego przewozy do [...] wykaże niższy przebieg i zużycie paliwa, niż pojazd kierowcy wykonującego przewóz do [...], nie wspominając już o kwestiach związanych z czasem trwania załadunku i rozładunku). To w oparciu właśnie o zlecenia transportowe jest dokonywana weryfikacja przebiegu i ilości zużytego paliwa. Ponadto, w dniu [...] r. kierowca ten złożył oświadczenie, że z własnej woli i bez wiedzy pracodawcy posługiwał się dwiema kartami. Jeżeli cokolwiek zawiodło w tej sprawie, to nie obowiązująca w Spółce organizacja i dyscyplina pracy, ale krajowy system wydawania kart kierowców. Na etapie rozpoznania wniosku o wydanie karty kierowcy powinien zadziałać mechanizm uniemożliwiający (poprzez weryfikację w odpowiednich bazach krajowych i innych państw Unii Europejskiej) wydanie kierowcy drugiej karty. Karanie w przedmiotowej sprawie skarżącą Spółkę stanowi przerzucenie na prywatny podmiot odpowiedzialności za niesprawnie działający, posiadający luki i dopuszczający wydanie drugiej karty (a w konsekwencji łamanie prawa, narażanie na utratę zdrowia i życia), system wydawania i rejestracji kart. O właściwej organizacji pracy w Spółce świadczy wyciągnięcie wobec I. P. konsekwencji, w związku z posługiwaniem się przez niego dwiema kartami kierowcy. W dniu [...] r. skarżący złożył ww. kierowcy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, bez wypowiedzenia, z winy pracownika. Podstawą rozwiązania umowy było właśnie posługiwanie się dwiema kartami. Zdaniem Spółki, organy orzekające w sprawie wadliwie przyjęły, iż posługiwanie się przez I. P. z dwiema kartami kierowcy wiąże się naruszeniem opisanym w zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w poz. 6.3.9. Spółka przedstawiła bowiem wszelkie posiadane przez nią dane. Brak przedstawienia danych z [...] karty kierowcy za [...] dni wynikał z niezawinionego braku posiadania ww. danych, tj. braku ich wczytania przez kierowcę. Nie sposób komukolwiek zarzucać braku udostępnienia danych do kontroli, których on nie posiada. Z powyższego wynika, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1, oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.c. i art. 136 § 1 k.p.c., polegającego na nie przeprowadzeniu w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, a także na wadliwej ocenie dowodów. Organ nie zbadał w ogóle okoliczności w jakich doszło do posługiwania się przez kierowcę dwiema kartami. Nie przeprowadził zgłoszonych przez Spółkę dowodów, uniemożliwiając Spółce udowodnienie, że nie ponosi winy za posługiwanie się przez kierowcę dwiema kartami. Spowodowało to przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Wskutek powyższych uchybień organ nie dostrzegł, iż w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, czy też nie nakładania kary z uwagi na art. 92b ust. 1 ww. ustawy.

W przedmiotowej sprawie Spółka nie ponosi winy za naruszenie przepisów prawa dotyczących wykonywania transportu drogowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że Spółka nie przedstawiła w toku postępowania dowodów pozwalających na zastosowanie art. 92c oraz 92c ustawy o transporcie drogowym, z których wywodzi z tych przepisów skutki prawne, dlatego brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Organ wyczerpująco w decyzji wyjaśnił przesłanki dające możliwość wyłączenia odpowiedzialności i wskazał powody, dla których w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do ich zastosowania. Wpływ przedsiębiorcy na stwierdzone naruszenie przejawia się w braku kontroli nad kierowcami oraz braku reakcji na popełnione przez nich naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał żadnych innych okoliczności na które nie maił wpływu lub których nie mógł przewidzieć. Nie wykazał także, że zadania przewozowe planowane były w sposób umożliwiający kierowcom przestrzeganie norm prowadzenia pojazdów. Ponadto, art. 92b ustawy o transporcie drogowym daje możliwość nienakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Nie ma natomiast odniesienia do naruszeń z zakresu obsługi urządzeń rejestrujących, jakie również stwierdzono podczas kontroli. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowa organizacja pracy czasu pracy kierowcy i na nim spoczywa obowiązek kontroli kierowcy, w myśl art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenie przepisów których dopuszcza się samo ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z przepisami o transporcie drogowym odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca, jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego w sprawie podjęto wszystkie niezbędne kroki celem zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, dopuszczono jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy, a decyzja została wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego i odpowiada przepisom prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli była działalność skarżącej Spółki za okres od 12 maja 2016 r. do 12 maja 2017 r. W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Skarżącej zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. W szczególności został jej doręczony protokół kontroli, w którym szczegółowo opisane zostały poszczególne nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Skarżącemu umożliwiono składanie dowodów wiążących się z działalnością transportową przedsiębiorstwa. Na etapie postępowania odwoławczego organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania dwóch kierowców I. P. oraz M. L., o co wnosiła skarżąca, jednakże odmowę tę uzasadnił w decyzji.

Przedmiotem skargi [...] uczyniła naruszenie przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.), zwanej dalej również "ustawą", oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7 art. 77, 80 w zw. z art. 140 i art. 136 § 1 k.p.a. sprowadzające się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niepodjęcie czynności niezbędnych dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie uznał zarzutów skarżącej za zasadne i z tego powodu oddalił skargę.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, a wobec tego, ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność przedsiębiorcy w powyższym zakresie nie jest jednak odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny (por. wyrok TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, OTK-A 2002/4/50).

Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Ustawodawca przewidział w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się między innymi w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (.art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy). Wskazane w tym przepisie przesłanki, zwalniające z odpowiedzialności, odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11 dostępne, podobnie jak inne powoływane orzeczenia, w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, zastosowanie powyższego przepisu jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające i to na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych ich hipotezą (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 stycznia 2013 r., III SA/Wr 545/12). Organ powinien zatem w każdym przypadku badać, czy w odniesieniu do konkretnego, stwierdzonego naruszenia zachodzą przesłanki, o których mowa w treści art. 92c ust. 1 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, jak i organ I instancji odniosły się do zastosowania w sprawie powołanego wyżej przepisu przede wszystkim do stwierdzonego naruszenia opisanego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 6.3.9. wskazując, iż naruszenie tego przepisu stwierdzono w oparciu o analizę danych z tachografów cyfrowych będących w dyspozycji Spółki. Analiza danych pobieranych z tachografów cyfrowych w przedsiębiorstwie umożliwiłaby wcześniejsze wychwycenie posiadania przez kierowcę dwóch kart kierowcy oraz odpowiednią reakcję na to naruszenie. Spółka przez okres czterech miesięcy nie tylko nie była świadoma praktykowania tego procederu przez kierowcę ale również nie podejmowała czynności kontrolnych umożliwiających jego ujawnienie.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności wskazujące na brak właściwego nadzoru nad wykonywaniem przez zatrudnionych kierowców transportu drogowego wskazują - wbrew twierdzeniom skarżącej - że Spółka miała wpływ na powstanie naruszenia, albowiem przy odpowiedniej kontroli kierowców oraz analizie danych pochodzących z tachografów cyfrowych oraz zleceń spedycyjnych mogła je wykluczyć bądź przynajmniej im zapobiec. Nie jest okolicznością ekskulpującą posługiwanie się specjalistycznym programem komputerowym, czy podkreślanie nieszczelności w systemie prawnym, pozwalających na posługiwanie się przez kierowcę dwoma kartami kierowcy. Przepis art. 27 rozporządzenia nr 165/2014 (UE) wyraźnie wskazuje na możliwość posiadania i posługiwania się jedną imienną, ważną kartą kierowcy. To przedsiębiorca ma obowiązek dbać o wiedzę kierowcy w tym zakresie oraz eliminować wszelkie naruszenia z tym związane właśnie poprzez właściwy nadzór oraz bieżącą analizę danych dotyczących wykonywanych przewozów. Skoro w trakcie kontroli było możliwe stwierdzenie naruszenia posługiwania się przez kierowcę dwiema kartami kierowcy, to ustalenia takie – przy właściwie przeprowadzanej analizie danych - winny być możliwe również przez przedsiębiorcę.

Jak już wyżej Sąd wskazał, kontrola w Spółce obejmowała okres od 12 maja 2016 r. do 12 maja 2017 r. Naruszenie dotyczące nie zgłoszenia właściwemu organowi sprzedaży pojazdów przypisanych do licencji [...] dotyczyło sprzedaży pojazdów, dokonanej w kontrolowanym okresie, tj. odpowiednio wg dat faktur VAT: [...] r. ([...]), [...] r., [...] r. oraz [...] ([...]) i [...] r. i wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie chodzi tu o formę zgłoszenia zbycia lecz to, ze takiego zgłoszenia Spółka w ogóle nie dokonała wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 14 ustawy. Zestawienie faktur VAT dokumentujących sprzedaż z wykazem samochodów zgłoszonych do licencji nr [...] w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego- Biurze do Spraw Transportu Międzynarodowego (pismo z dnia [...] r.) jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie zgłosiła temu organowi zmian w ww. licencji. Nałożenie kary było zatem zasadne.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 92b ust. 1 ustawy, Sąd uznał zarzut ten za całkowicie niezasadny.

Wskazany wyżej przepis stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Właściwa organizacja i dyscyplina pracy, o której mowa w art. 92b ust. 1 ustawy, obejmuje nie tylko przeprowadzanie szkoleń pracowników, czy niezachęcanie ich, np. w systemie wynagradzania, do naruszania obowiązującego czasu pracy. By móc uchylić się od odpowiedzialności, przewoźnik winien wykazać, że do naruszeń doszło pomimo sprawowania stałego i wnikliwego nadzoru nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami, a ich wykrywanie wiąże się ze stosowaniem środków dyscyplinujących przewidzianych w przepisach prawa pracy. Chodzi między innymi o takie dowody, z których wynikałoby, że przedsiębiorca dokonuje analizy tras do klienta w zestawieniu z analizą danych zawartych na kartach kierowców czy analizą danych z tachografów. Dowodów potwierdzających taki właśnie sposób wykonywania nadzoru skarżąca nie przedstawiła ograniczając się do przedłożenia dowodu potwierdzającego odbycie szkolenia oraz posługiwanie się przez Spółkę specjalistycznym programem komputerowym. Przykład nie ujawnienia w trakcie kontroli posługiwania się przez zatrudnionego przez skarżącą kierowcę dwiema kartami kierowcy dowodzi, że do naruszenia doszło na skutek braku należytego nadzoru nad wykonywaniem pracy przez kierowców, nie zaś na skutek okoliczności sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać.

Skład orzekający w tej sprawie nie uznał zasadności zarzutów podniesionych w skardze, nie stwierdził również działając w oparciu o przepis art. 134 p.p.s.a, żeby stan faktyczny sprawy oraz materiał dowodowy potwierdzający popełnione naruszenia nosiły cechy bezprawnego działania organów. W tej sytuacji domaganie się zastosowania przepisu określającego zasady nie wszczynania postępowania, czy też umorzenia wszczętego, żadną miarą nie znajduje uzasadnienia.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł, biorąc pod uwagę przepis art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Wbrew twierdzeniom skargi orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, w świetle którego ustaliły stan faktyczny. W szczególności wskazać należy, że zgodnie z art. 80 k.p.a. organy zobowiązane były dokonać oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nawet jeśli ustalenia prowadziły do wniosków dla skarżącego niekorzystnych. Zaskarżona w sprawie decyzja została obszernie uzasadniona i odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.