Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 868/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust.2 pkt 1,2, art. 80 ust.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: par. 3 ust. 1 pkt 54 lit. a, par 52
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 2 pkt 13, art. 61 ust.3, art. 10 ust. 2a pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 3 pkt 1, 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 143 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi H. J.-M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 16 czerwca 2023 r. znak: SKO.Ośr/40/4/2023 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 16 czerwca 2023 r., znak: SKO.Ośr/40/4/2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa) w związku z § 18 ust. 3 pkt 3 lit. b/ i § 18 ust. 4 pkt 4 lit. d/ i pkt 5 lit. a/ uchwały Rady Miejskiej w J. z 11 marca 2004 r., Nr XVII/90/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta J. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 79, poz. 1384), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza J. z 27 stycznia 2023 r., znak: OŚ.6220.9.6.2022.AC odmawiającą wydania H. J. i M. M. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości J." ze względu na niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy powołał się na treść art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Organ ustalił, że dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w J. N. [...] z dnia 11 marca 2004 r., z którego wynika, że działka nr [...] leży na terenach, których podstawowym przeznaczeniem jest:

• ZMu - zespół zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej,

• MNn - zabudowa jednorodzinna,

• MR - zabudowa zagrodowa,

w związku z czym lokowanie zabudowy przemysłowej w postaci urządzeń wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Ustalenia planu, z uwzględnieniem jego późniejszych zmian dokonanych w 2017 r., przewidują – jako przeznaczenie dopuszczalne dla terenu MNn - lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej (§ 18 ust. 3 pkt 3 lit. b/), zaś jako przeznaczenie dopuszczalne dla terenu MR - lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej pod warunkiem, że stanowią uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego (§ 18 ust. 4 pkt 4 lit. d/ i pkt 5 lit. a/).

Według wnioskodawców farma fotowoltaiczna powinna być zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej. Innego zdania są organy obu instancji, według których jest to zabudowa przemysłowa.

Według Kolegium, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2019 r.), do którego odsyła ustawa środowiskowa, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a/. Teren przeznaczony pod inwestycję znajduje się w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy [...] i na obszarze Natura 2000, zaś według Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia powierzchnia zajęta pod farmę fotowoltaiczną wraz z infrastrukturą towarzyszącą będzie wynosiła ponad 0,5 ha, tj. pomiędzy 1,3 ha a 1,5 ha, a zatem stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a/ ustawy środowiskowej.

Kolegium podkreśliło, że systemy fotowoltaiczne, analogicznie do obowiązujących aktualnie przepisów, kwalifikowane były do zabudowy przemysłowej także w § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.).

Realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi, w ocenie Kolegium, do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. zabudowy zagrodowej mieszkaniowej na funkcję przemysłową, co wyklucza ich kwalifikowanie jako urządzeń infrastruktury technicznej. W związku z powyższym, skoro planowana inwestycja nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, ale zabudowę przemysłową, nie może być zrealizowana na objętej wnioskiem działce z uwagi na to, że obowiązujący dla tej działki plan miejscowy nie przewiduje realizacji zabudowy przemysłowej.

Skargę na powyższą decyzję złożyli H. J. i M. M., zarzucając naruszenie:

1) art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 18 ust. 3 punkt 3 lit. b/ i § 18 ust. 4 pkt 4 lit. d/ uchwały Rady Miejskiej w J. z 11 marca 2004 r. Nr XVII/90/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta J., poprzez uznanie, iż postanowienia planu nie dopuszczają do realizacji budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, podczas gdy z planu taki zakaz nie wynika, a farmę fotowoltaiczną jako urządzenie infrastruktury technicznej (w rozumieniu ustawowej siatki pojęciowej obowiązującej w chwili uchwalania analizowanego planu miejscowego) można wybudować w oparciu o regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) art. 61 ust. 3 w związku art. 10 ust. 2a pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.) poprzez niewłaściwe uznanie, że pod pojęciem infrastruktury technicznej (w rozumieniu ustawowej siatki pojęciowej obowiązującej w chwili uchwalania planu miejscowego) nie należy rozumieć instalacji fotowoltaicznej;

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy Kolegium powinno było uchylić zaskarżoną decyzję i odmiennie orzec co do istoty sprawy, względnie przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie skarżących farmę fotowoltaiczną należy zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, a postanowienia planu dopuszczają realizację tego rodzaju urządzeń na objętej wnioskiem działce. Należy przy tym kierować się ustawową siatką pojęciową obowiązującą w chwili uchwalania analizowanego planu miejscowego, uwzględniając historyczny rozwój definicji "urządzenia infrastruktury technicznej". Według strony skarżącej pojęcie to nie ogranicza się wyłącznie do urządzeń służących do przesyłu m. in. energii elektrycznej, ale obejmuje również urządzenia służące do wytwarzania tej energii. W tym zakresie wskazano na orzeczenia NSA sprzed 2019 r. kwalifikujące farmy wiatrowe do urządzeń infrastruktury technicznej oraz nawiązujące do tych orzeczeń przykłady wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, w których kategorię urządzeń infrastruktury technicznej rozszerzono także na instalacje fotowoltaiczne. Według strony skarżącej, skoro w ówczesnym stanie prawnym instalacje odnawialnych źródeł energii uznawano za urządzenia infrastruktury technicznej, to gminny prawodawca, pozwalając lokalizować na określonym terenie urządzenia infrastruktury technicznej, dopuszczał również możliwość wznoszenia tam jednego z typów takich urządzeń, za które wówczas uważano instalacje fotowoltaiczne.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Przedmiotem sporu jest ocena, czy przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą o mocy do 1 MW na powierzchni 1,3-1,5 ha, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości J. jest zgodne z obowiązującą na terenie tej działki uchwałą Rady Miejskiej w J. z 11 marca 2004 r., Nr XVII/90/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta J..

Ocena ta została dokonana przez organy obu instancji w postepowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji tego przedsięwzięcia, wszczętym na wniosek skarżących.

W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a/ rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych wymienionymi w tym przepisie formami ochrony przyrody.

W sprawie nie było kwestionowane, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a/ powyższego rozporządzenia, ponieważ działka nr [...] jest położona na obszarze objętym formami ochrony przyrody, o których mowa w powołanym przepisie, a powierzchnia zajęta pod planowaną inwestycję wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi ponad 0,5 ha (od 1,3 ha do 1,5 ha – s. 3 Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia). Omawiane przedsięwzięcie wymaga zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W myśl art. 80 ust. 2 zd. pierwsze ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny dopuszczalności realizacji zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niezgodność planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym zobowiązuje właściwy organ do odmowy wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

We wstępnej części uzasadnienia wskazano, że na działce nr [...] objętej wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej obowiązują ustalenia planu miejscowego uchwalonego w 2004 r. Opisano również określone w tym planie przeznaczenie i dopuszczalny sposób zagospodarowania tej działki, stąd w tym miejscu zbędne jest ich powtarzanie. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy są te ustalenia, według których dla działki nr [...] ustalono przeznaczenia podstawowe oraz przeznaczenia dopuszczalne. Jako przeznaczenie dopuszczalne na tej działce wskazano m.in. lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej (§ 18 ust. 3 pkt 3 lit. b/, § 18 ust. 4 pkt 4 lit. d/ i pkt 5 lit. a/).

Jak zaznaczono we wstępnej części uzasadnienia, skarżący stoją na stanowisku, że planowana przez nich inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, stąd zarzuty skargi sprowadzają się do błędnego ustalenia przez organy obu instancji, że ta inwestycja nie należy do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej, ale do kategorii zabudowy przemysłowej, co wyklucza możliwość jej realizacji na działce nr [...] z uwagi na niezgodność z planem miejscowym.

Sądowi znany jest orzeczniczo-doktrynalny spór dotyczący kwalifikacji farm fotowoltaicznych, powstały na tle wykładni przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, a ściśle wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dotyczącego przesłanek ustalenia warunków zabudowy. Według jednej linii orzeczniczej NSA inwestycje te traktowane były jako urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (zob. reprezentatywny w tym zakresie wyrok NSA z 27 września 2017 r., II OSK 158/16), zaś według drugiej – jako zabudowa przemysłowa (zob. reprezentatywne w tym zakresie wyroki NSA: z 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2022/15, z 24 kwietnia 2018 r., II OSK 2727/17 oraz z 9 grudnia 2020 r. II OSK 3705/19).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela drugie z zaprezentowanych wyżej stanowisk, ugruntowane już w aktualnym orzecznictwie sądowym, według którego inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej ma charakter zabudowy przemysłowej zarówno na gruncie przepisów dotyczących środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które stanowią podstawę decyzji wydanych w niniejszej sprawie, jak i na gruncie przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Do takiego wniosku prowadzi, po pierwsze, językowa wykładnia § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 2019 r., według którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi. Skoro więc na potrzeby wydania decyzji środowiskowej zabudowa systemami fotowoltaicznymi została zaliczona do zabudowy przemysłowej, to nie sposób przyjąć, że elektrownie fotowoltaiczne nie stanowią zabudowy przemysłowej, ale są urządzeniami infrastruktury technicznej. Byłoby to wbrew jasnej i nie budzącej żadnych wątpliwości interpretacyjnych treści przepisu powszechnie obowiązującego prawa, wydanego na potrzeby określania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Po drugie, stanowisko wykluczające urządzenia wytwarzające energię (elektrownie fotowoltaiczne) z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. znajduje potwierdzenie w nowelizacji tego przepisu dokonanej w drodze ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524). Na mocy art. 4 pkt 2 ustawy nowelizującej, zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 29 grudnia 2019 r., instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "instalacji odnawialnego źródła energii" obok pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Zważywszy zaś, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 lit. a/ ustawy z dnia 20 lutego 2015 farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii, to nie ma podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej.

Powyższa zmiana prawa jest pokłosiem ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, według którego realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych na funkcję przemysłową, co wyklucza kwalifikowanie elektrowni słonecznych (fotowoltaicznych) jako urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2011/15, z 24 kwietnia 2018r., z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16, wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2019 r., II SA/Bd 278/19, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 grudnia 2019 II SA/Go 660/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2020 r., II SA/Wr 415/19). Instalacja fotowoltaiczna ulokowana na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową oraz usługową wprowadza nowy sposób zagospodarowania terenu. Budowa elektrowni fotowoltaicznej składającej się z około 2400 ogniw fotowoltaicznych umieszczonych na stałych konstrukcjach wsporczych osadzonych bezpośrednio na gruncie z możliwością dodatkowego kotwienia wraz z infrastrukturą techniczną opisaną na stronie 4 Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, prowadzi w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z podstawowej funkcji zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, jednorodzinnej i usługowej na funkcję przemysłową.

Po trzecie, budowy elektrowni fotowoltaicznych służących celom produkcyjnym nie można utożsamiać z budową urządzeń infrastruktury technicznej zdefiniowaną w art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2023 r. poz. 344 ze zm.) jako budowa drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. wyraźnie wynika bowiem, że urządzenia infrastruktury technicznej wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. odpowiadają pojęciu "uzbrojenie terenu". Tym samym błędne jest kwalifikowanie obiektów wytwarzających energię elektryczną do kategorii infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n. oraz w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Ponadto, kwalifikując farmy fotowoltaiczne jako odrębne obiekty (budowle), nie będące urządzeniami budowlanymi, można pomocniczo sięgnąć po przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z). Z definicji zawartej w art. 3 pkt 1 i 3 wynika, że system fotowoltaiczny stanowi rodzaj budowli, która wraz z instalacjami (okablowaniem, stacją transformatorową), może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej. Z pewnością zatem instalacja do wytwarzania energii z promieniowania słonecznego wraz z towarzyszącym jej oprzyrządowaniem nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, czyli urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (jak np. urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne). Tego rodzaju urządzenia co do zasady nie zmieniają zagospodarowania i przeznaczenia terenu, w związku z czym nie wymagają spełnienia wymogu kontynuacji funkcji.

A zatem farma fotowoltaiczna, której celem jest produkcja energii elektrycznej w świetle obowiązujących przepisów, nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej. Nie można zatem przyjąć, że Rada Miejska w J., dokonując uchwałą Nr XXX/182/17 z dnia 28 kwietnia 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. poz. 2602) zmiany w planie miejscowym, w szczególności dopuszczając na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną i zagrodową sytuowanie urządzeń infrastruktury technicznej, przewidywała możliwość realizacji na tym terenie innych urządzeń niż te, które związane są bezpośrednio z przeznaczeniem terenu pod budownictwo jednorodzinne, zagrodowe i usługowe i obsługą terenu o tych funkcjach. Określenie w planie danego przeznaczenia jako "dopuszczalnego" obok przeznaczenia "podstawowego" wskazuje wprost na uzupełniający, dopełniający charakter przeznaczenia dopuszczalnego względem podstawowego.

Trafne jest zatem stanowisko organów obu instancji, że farma fotowoltaiczna stanowi zabudowę przemysłową w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a/ rozporządzenia z 2019 r., której plan miejscowy obowiązujący na obszarze działki nr [...] na tym terenie nie przewiduje. Mając powyższe na uwadze, w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej niedopuszczalnym było wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej dla planowanego przez skarżących przedsięwzięcia jako niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie sposób podzielić zaprezentowanego w skardze stanowiska, że organy powinny uwzględnić wykładnię pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" obowiązującą w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zasady praworządności (legalizmu) działania organów administracji publicznej (art. 6 k.p.a.) wywodzi się obowiązek stosowania przez organy przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Skoro zatem w dacie wydania decyzji organów obu instancji normy prawne zawarte w aktach o randze ustawy oraz w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy wprost wyłączały farmę fotowoltaiczną z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej, to obowiązkiem organów było zastosowanie tych norm.

Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.