Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 800/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2024 r. w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "SKO" albo "Kolegium") decyzją z 17 sierpnia 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. (dalej również jako: "Wójt" albo "organ I instancji") z dnia 19 października 2022 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farm fotowoltaicznych o mocy do 4 MW (z możliwością realizacji w etapach o łącznej nieprzekraczalne mocy 4 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na części działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości W. , gmina G..

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Spółka X. Sp. z o.o. (dalej również jako: "spółka" albo "inwestor") wnioskiem z dnia 17 lutego 2022 r. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farm fotowoltaicznych o mocy do 4 MW (z możliwością realizacji w etapach o łącznej nieprzekraczalne mocy 4 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na części działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości W., gmina G..

Wójt decyzją z 19 października 2022 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy dla powyższego przedsięwzięcia.

Odwołanie od decyzji z dnia 19 października 2022 r. wniósł P. G., wskazując, że w przedmiotowej sprawie powinna być w pierwszej kolejności uzyskana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący wskazał również, że organ I instancji wadliwie uznał planowaną inwestycję za inwestycję stanowiącą urządzenie infrastruktury technicznej. Dodatkowo we wniosku nie określono charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i zakresu jej oddziaływania na środowisko.

Powołaną na wstępie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymano w mocy decyzję Wójta.

Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz przedstawiło treść przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej jako: "ustawa" albo "u.p.z.p.") mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a następnie wskazało, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka, o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy wyłączająca konieczność badania, czy planowana inwestycja spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że był on związany wnioskiem inwestora, który przewidział, że planowana inwestycja ma obejmować obszar 1 ha, co nie mogło być kwestionowane przez organ, a zaskarżona decyzja spełnia wymogi przewidziane zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. G., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 8, 11 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako: "K.p.a.") poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do większości zarzutów i twierdzeń skarżącego sformułowanych w odwołaniu; w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący: ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do części działki o nr [...], zamiast w odniesieniu do całej działki o nr [...], naruszenia art. 9 oraz 107 § 3 K.p.a., naruszenia art. 1, art. 61 ust 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, braku uwzględnienia, że planowane przedsięwzięcie stanowi rodzaj zabudowy przemysłowej i prowadzi do zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu, niekompletności wniosku inwestora, który nie zawiera szczegółowej charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, w tym rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, przeznaczenia i gabarytów projektowanych, obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawionej w formie opisowej i graficznej, wadliwości mapy załączonej do wniosku, która nie przedstawia rzeczywistego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, lecz obszar znacznie zawężony (organy obu instancji nie dokonały weryfikacji załączonej do wniosku mapy), braku wykazania, że wszystkie elementy planowanej farmy fotowoltaicznej i infrastruktury towarzyszącej są instalacjami odnawialnego źródła energii i czy są niezbędne do funkcjonowania instalacji fotowoltaicznej, braku ustalenia powierzchni biologicznie czynnej działki o nr [...] oraz wielkości powierzchni podlegającej przekształceniu;

2. art. 15 K.p.a. poprzez nie odniesienie się do większości zarzutów i twierdzeń skarżącego sformułowanych w odwołaniu;

3. art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym m.in. poprzez nie podjecie czynności w celu merytorycznego zbadania zarzutów i twierdzeń skarżącego sformułowanych w odwołaniu;

4. art. 6, 7, 8 i 10 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie ma uprawnienia do kwestionowania treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu;

5. art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną i wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym uznanie za wiarygodne twierdzeń wnioskodawcy w sytuacji, gdy jego twierdzenia i dowody budziły poważne wątpliwości;

6. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że opisana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy zagospodarowania terenu farma fotowoltaiczna stanowi instalacje infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., podczas gdy opisana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu farma fotowoltaiczna nie stanowi tego rodzaju instalacji, lecz jest obiektem przemysłowo - produkcyjnym, a w przypadku tego rodzaju obiektów przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne jest spełnienie warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.; uznanie opisanego we wniosku przedsięwzięcia za instalacje infrastruktury technicznej stanowi jednocześnie błąd w ustaleniach faktycznych;

7. art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie, ponieważ lokalizacja farmy fotowoltaicznej na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powoduje zmianę dotychczasowego przeznaczenia terenu z terenu rolniczego na teren przemysłowy (działka objęta wnioskiem stanowi użytek rolny, a nie teren produkcyjny); w sytuacji natomiast, gdy dane przedsięwzięcie powoduje zmianę dotychczasowego przeznaczenia terenu, to jego lokalizacja powinna nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p., nie zaś na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

8. art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy planowana zabudowa narusza ład przestrzenny i zrównoważony rozwój terenów, na których ma zostać zrealizowana;

9. art. 138 § 2 i 136 § 1 K.p.a., ponieważ organ II instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji w całości i nie przekazał jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, a nadto nie zlecił organowi I instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, które zostały opisane w uzasadnieniu odwołania w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy było to konieczne.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając skargę odwołano się szeroko do orzecznictwa sądów administracyjnych podnosząc, że w realiach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1624 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia 13 marca 2024 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 19 października 2022 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farm fotowoltaicznych o mocy do 4 MW (z możliwością realizacji w etapach o łącznej nieprzekraczalne mocy 4 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na części działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości W. , gmina G..

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej, stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której realizacja nie musi zostać poprzedzona zbadaniem, czy spełnia ona warunek dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co powoduje, że brak jest podstaw do sporządzenia analizy urbanistycznej. Stosownie bowiem do treści art. 61 ust. 3 ustawy, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1436, dalej również jako: "u.o.z.e.").

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1421/22, elektrownia fotowoltaiczna wraz z niezbędną infrastrukturą, stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 grudnia 2015 r. o odnawialnych źródłach energii Treść art. 61 ust. 3 ustawy w zakresie w jakim przewiduje on odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. - nie budzi większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii należy odnieść się do definicji ustawowej zawartej w odrębnej ustawie. Oznacza to, że organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się między innymi do instalacji odnawialnych źródeł energii, których definicję zawarto w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Dodatkowo, art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie różnicujący instalacji odnawialnych źródeł energii z uwagi na ich moc, co potwierdza pośrednio, że tego rodzaju inwestycje mogą być lokalizowane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy bez konieczności przeprowadzenia analizy urbanistycznej.

Sąd wskazuje, że znane mu są poglądy sądów administracyjnych wiążące realizację tego typu inwestycji z zabudową przemysłową, jednak zostały one wydane na tle innego brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy, a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). Obecnie twierdzenia zawarte w przytaczanych w skardze orzeczeniach sądów administracyjnych nie są już aktualne i nie mogły stanowić podstawy wydania orzeczenia.

W powyższym zakresie zarzuty skargi związane z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej oraz prymu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu zezwalającego na realizację tego typu inwestycji nie zasługiwały na uwzględnienie, a organy administracji publicznej zasadnie uznały, że planowana inwestycja mieści się w zakresie przedmiotowym art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że dla jej realizacji nie ma konieczności badania spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Sąd zauważa, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farm fotowoltaicznych o mocy do 4 MW (z możliwością realizacji w etapach o łącznej nieprzekraczalne mocy 4 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą dotyczył części działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości W. , gmina G.. Zdaniem Sądu aktualizował się tym samym problem, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy jedynie dla części działki ewidencyjnej (wyszczególnionego przez inwestora terenu), a nie dla całej działki w jej graniach, co podnoszono zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w samej skardze.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16, Baza NSA, w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku podniesiono, że zagadnienie dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej nie jest jednolicie rozstrzygane w orzecznictwie, przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do zasady niedopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu obejmującego tylko część działki lub działek ewidencyjnych, chyba że w konkretnym przypadku jest to uzasadnione szczególnymi względami faktycznymi lub prawnymi. Niezależnie od kwestii możliwych wariantów interpretacyjnych dotyczących relacji pojęć "teren" oraz "działka", występujących m.in. w art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. należy przede wszystkim wskazać na ryzyko naruszenia wymagań dotyczących poszczególnych parametrów urbanistycznych, co może z kolei skutkować naruszeniem podstawowej wartości uwzględnianej w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaką jest ład przestrzenny.

W ocenie Sądu do wspomnianych wyżej szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, uzasadniających wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, należy zaliczyć m.in. sytuację, w której inwestycja stanowi inwestycję nie wymagająca stwierdzenia jej zgodności z zasadą dobrego sąsiedztwa, tak, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Gdy obszar działki ewidencyjnej jest stosunkowo duży, a sama inwestycja, która nie musi spełniać warunków określonych w art. 61 § 1 pkt 1 ustawy, ma zostać zlokalizowana jedynie na terenie działki, który można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, brak jest przeszkód do wskazania przez inwestora terenu inwestycji. Tego typu działanie nie będzie bowiem skutkowało przełamaniem zasady dobrego sąsiedztwa i nie może być postrzegane w kategoriach naruszenia ładu przestrzennego.

W skardze zaakcentowano, że podejmowane w sprawie działania inwestora były działaniami stanowiącymi nadużycie prawa, gdyż prowadziły do sytuacji, w której nie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotnie, w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestycja polegająca na realizacji zabudowa przemysłowa w tym zabudowy fotowoltaicznej lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, stanowiła przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynikało z § 3 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). W powyższym świetle wskazanie – jako terenu inwestycji – części działki, której powierzchnia była mniejsza niż powierzchnia określona w rozporządzeniu, mogło być postrzegane jako celowe działanie inwestora, którego rezultatem był brak konieczności przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednakże zważyć należy, że z dniem 13 września 2023 r. zmieniono, rozporządzeniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. (Dz. U. z 2023, poz. 1724), rozporządzenie z dnia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obecnie, w odniesieniu do zabudowy fotowoltaicznej zastosowanie znajduje § 3 pkt 54a, który przewiduje, że przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zabudowa systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - z wyłączeniem zabudowy systemami fotowoltaicznymi lokalizowanej na dachach i elewacjach obiektów budowlanych. Zmiana powyższa ma istotne znaczenie procesowe, gdyż powoduje, że nawet w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, w dalszym ciągu nie było podstaw, aby inwestor mógł być zobowiązany do uzyskania decyzji środowiskowej, skoro planowane przedsięwzięcie nie mieści się w zakresie przedmiotowym § 3 pkt 54a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Okoliczność powyższa podkreśla dodatkowo możliwość wyznaczenia, w przedmiotowej sprawie, terenu inwestycji, jako części działki ewidencyjnej.

Przechodząc do zarzutów związanych z brakiem określenia w decyzji o warunkach zabudowy ilości paneli, mocy jednego panelu, ich rozmieszczenia czy też kąta ich nachylenia, jak również braku ustalenia, czy możliwe jest przyłączenie planowanej inwestycji do sieci energetycznej, zauważyć należy, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dopuszczają takiej możliwości i nałożenie na organy tego typu obowiązku powodowałoby przyznanie im kompetencji, która nie wynika z ustawy. Podobnie kwestie związane z odległością inwestycji o działek sąsiadujących (w sytuacji, gdy inwestycja nie jest zlokalizowana w granicy), czy też spadkiem wartości nieruchomości sąsiadujących nie mogły zostać uwzględnione w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej wyjaśnienia wymaga, że określenie tego parametru nie było w dacie wydawania decyzji obowiązkowe. Ustalanie w decyzji o warunkach zabudowy udziału powierzchni biologicznie czynnej nie wynika wprost z powołanego art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak również nie wynika z powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pojęcie to wprowadzone zostało jedynie jako sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, co wynika już § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1589). Zatem nieuwzględnienie przez organ administracji takiego sposobu zapisu ustaleń decyzji o warunkach nie można traktować, jako wymogu materialnoprawnego dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy. Powyższe oznacza, że chociaż przepisy nie określają sposobu ustalania tego wskaźnika to jego ustalenie nie stanowi naruszenia prawa, o ile nie wyklucza możliwości realizacji inwestycji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie ustalenie powyższego parametru skutkowałoby znacznym ograniczeniem lub też uniemożliwieniem realizacji inwestycji.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę.