Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 286/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 675/19 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od A. J. na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Lu 675/19), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. J. – uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 2 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z uzasadnienia w/w wyroku wynikało, że decyzją z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] – orzekając na wniosek [...] S.A. w Lublinie - Starosta [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej obrębie geodezyjnym [...], gm. [...] poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi ([...] S.A. w [...]) na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej w celu przebudowy napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 KV w związku z realizacją inwestycji pod nazwą "Projekt i przebudowa linii 110 KV relacji [...]". Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...].

Następnie, decyzją z dnia 2 kwietnia 2029 r., Starosta [...] udzielił zezwolenia [...] SA. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha w celu realizacji inwestycji - "Projekt i przebudowa linii 110 kY relacji [...]" w zakresie zgodnym z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez A. J., Wojewoda [...], decyzją z dnia 27 września 2019 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 2 kwietnia 2019 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

W uzasadnieniu swego stanowiska Wojewoda wyjaśnił, że wnioskodawca był operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ciążyły na nim obowiązki, wynikające z art. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Realizacja przedmiotowej inwestycji stanowiła zaś wypełnienie przez wnioskodawcę zadań, nałożonych nań przez ustawodawcę, a opóźnienie w realizacji inwestycji, w tym nieterminowe oddanie linii do eksploatacji, mogło być uznane za naruszenie ustawowych obowiązków. Inwestycja celu publicznego, za jaką - stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - należało uznać przebudowę linii napowietrznej, realizowana była w interesie społecznym i miała służyć ogółowi. Konieczność realizacji inwestycji, niezbędnych z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego państwa, stanowił interes społeczny - w rozumieniu art. 108 k.p.a. Inwestycja ta miała się bowiem przyczynić do poprawy zwiększenia niezawodności i efektywności sieci dystrybucyjnej oraz ułatwić przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii systemu energetycznego.

Ponadto obecny stan techniczny użytkowanej linii wysokiego napięcia uzasadniał podejmowanie działań inwestycyjnych, które miały na celu ochronę zdrowia i życia zamieszkujących w pobliżu istniejącej linii elektroenergetycznej.

Ponadto organ wskazał, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie tejże nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności stanowiło pozyskanie prawa do działki, na której niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę i rozpoczęcia robót budowlanych, mających na celu poprawę stanu technicznego sieci elektroenergetycznej. Pilna potrzeba przebudowy sieci wynikała przy tym również z ustawowego obowiązku dbałości przez przedsiębiorstwo energetyczne o utrzymanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły, niezawodny i przy zachowania wymagań jakościowych, a zatem słuszny interes wnioskodawcy przemawiał także za udzieleniem zezwolenia.

Na wyżej przedstawioną decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] A.J.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił organowi naruszenie: przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, i art. 13 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 10 w zw. z art. 110 k.p.a. a także prawa materialnego, to jest: art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2018 r. poz. 2204 ze zm.),

Odpowiadając na skargę, Wojewoda Lubelski wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uchylając zaskarżoną decyzję wraz z utrzymaną przez nią w mocy decyzją Starosty [...] z dnia 2 kwietnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga podlegała uwzględnieniu, gdyż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Na wstępie Sąd Wojewódzki wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm. ), którego treść Sąd przytoczył. Następnie zaś wyjaśnił, że decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest podporządkowana decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i daje możliwość rozpoczęcia robót inwestycyjnych na nieruchomości w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W konsekwencji zatem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., determinuje to konieczność uchylenia decyzji, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Do takiej zaś sytuacji doszło w niniejszej sprawie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 30 września 2020 r. ( sygn. akt II SA/Lu 674/19), uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości polegającego na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości - działce nr [...] położonej w [...] linii elektroenergetycznej 110 kV.

Powyższe – jak stwierdził zatem Sąd - zwalniało go zatem z obowiązku odniesienia się do zarzutów postawionych w skardze. Na marginesie więc tylko Sąd wskazał, że do kwestii związanych z możnością ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości - w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. - odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 września 2020 r. ( sygn. akt II SA/Lu 674/19). Sąd rozpoznający zaś przedmiotową sprawę przedstawione tam oceny i ustalenia w całości podziela.

W rezultacie zatem, Sąd Wojewódzki polecił by rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnił, dokonaną w w/w wyroku wykładnię przepisów prawa i rozstrzygnął sprawę, mając na uwadze to, że dla ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. koniecznym jest, by plan miejscowy w sposób precyzyjny określał lokalizację inwestycji celu publicznego oraz przede wszystkim to, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. będzie możliwe jedynie wtedy, gdy wydana zostanie decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, [...]Spółka Akcyjna w Lublinie zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie naruszenie:

1. prawa materialnego, to jest :

a/ art. 124 ust. 1 w zw. z art 124 ust 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124 ust. 1 w/w ustawy jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania tylko wtedy, gdy przebieg inwestycji celu publicznego jest w sposób konkretny określony w planie oraz, gdy jej przebieg jest w sposób precyzyjny określony na części rysunkowej planu dla danej nieruchomości, pomimo tego, że w treści w/w przepisu takie wymagania dla stwierdzenia zgodności inwestycji celu publicznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie zostały określone, co doprowadziło do wadliwego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i w konsekwencji decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości,

b/ § 13 ust 1 pkt 1g i ust. 2 (rozdział 7) w zw. z § 16 ust. 1 i 2 (rozdział 3) i w zw. z § 21 ust 2 pkt 2c (rozdział 4) Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 11 października 2006 r. nr [...] wraz ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w obszarze wsi [...], zatwierdzonej uchwałą Rady Gminy z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] w zw. z art 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że w/w plan nie przewiduje na działce [...] w [...] lokalizacji celu publicznego w postaci linii wysokiego napięcia 110 KV, pomimo tego, że w/w postanowienia planu przewidują przebudowę linii wysokiego napięcia racji [...], a na terenie na którym położona jest działka nr [...] w [...] dopuszcza się budowę obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, ponadto na w/w nieruchomości zlokalizowana jest już linia wysokiego napięcia tej relacji, a realizowana inwestycja polega na dokonaniu jej wymiany, co doprowadziło do wadliwego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i w konsekwencji decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości,

c/ art. 15 ust 2 pkt. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że z w/w przepisu wynika obowiązek zamieszczania w miejscowym planie zagospodarowania wszystkich szczegółowych danych, co do przebiegu na poszczególnych nieruchomościach gruntowych sieci infrastruktury technicznej, jako warunku, od którego spełnienia uzależniona została możliwość wydania decyzji określonych wart. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co doprowadziło do wadliwego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i w konsekwencji decyzji niezwłocznym zajęciu nieruchomości;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez dokonanie błędnego ustalenia, że decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zostały wydane z naruszeniem art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i błędne przyjęcie, że przebieg inwestycji celu publicznego powinien być w sposób konkretny określony w części opisowej i rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do wadliwego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i w konsekwencji decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości,

b/ art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przez niezastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy istniały podstawy do oddalenia skargi.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie - oddalenie skargi.

Ponadto skarżąca Spółka wnosiła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skardze.

Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego w postaci: błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, § 13 ust. 1 pkt 1g i ust. 2 (rozdział 7) w zw. z § 16 ust. 1 i 2 (rozdział 3) i w zw. z § 21 ust. 2 pkt 2c (rozdział 4) Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 11 października 2006 r. nr [...] (wraz ze zmianą), art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z w. z art. 124 ust 1 u.g.n., jak również na istotnym naruszeniu przepisów postępowania, takich jak: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze treść w/w zarzutów kasacyjnych, skład orzekający uznał, że ponieważ ocena zasadności zarzutów prawnomaterialnych przekładała się w tym przypadku na ocenę zarzutów procesowych, fakt ten uzasadniał odniesienie się w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności do kwestii materialnoprawnych.

W zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki uznał, że skarga A. J. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 2 kwietnia 2019 r. nr [...] zezwalającą [...]SA. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha w celu realizacji inwestycji pn. "Projekt i przebudowa linii 110 kV relacji [...]" - w zakresie zgodnym z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości - była uzasadniona. Przy wydawaniu bowiem zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Sąd Wojewódzki wskazał bowiem, że materialnoprawną podstawę w/w decyzji Wojewody stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.), a ponieważ wyrokiem tegoż Sądu z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Lu 674/19), który został wydany również na skutek skargi A. J., uchylono decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, to z uwagi na podporządkowanie decyzji zaskarżonej, decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, należało także uchylić decyzje zaskarżone w tej sprawie.

W związku z tym w takiej sytuacji – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – był on zwolniony z obowiązku odniesienia się do zarzutów postawionych w skardze a zatem tylko na marginesie sprawy Sąd ten stwierdził, że (cyt.): "do kwestii związanych z możnością ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 674/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznający przedmiotową sprawę przedstawione tam oceny i ustalenia w całości podziela".

W zaleceniach dla organu, które winien on uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Wojewódzki polecił zaś, by organ ten miał na uwadze, iż udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. będzie możliwe jedynie wtedy, gdy wydana zostanie decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W skardze kasacyjnej skarżąca Spółka podkreślała, że przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. uprawnia organ do zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych w art 108 § 1 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, skarżąca zgadzała się wprawdzie z Sądem Wojewódzkim, iż decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest decyzją zależną od bytu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, ale odnosząc powyższe to do stanu rozpoznawanej sprawy, twierdziła, że pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Lu 674/19), a który to pogląd podzielił Sąd I instancji, był jednak wadliwy.

Biorąc powyższe pod uwagę, skład orzekający pragnie wyjaśnić, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 (nieprawidłowo wskazanej w zaskarżonym wyroku jako ustawa o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1.

Jak z powyższego zatem wynika, słusznie zarówno Sąd Wojewódzki, jak i skarżąca Spółka podkreślali, że pomiędzy tymi dwiema decyzjami, to jest decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i decyzją zezwalającą na niezwłoczne jej zajęcie istnieje szczególne powiązanie. Mając bowiem na uwadze treść wyżej przytoczonego art. 124 ust. 1a u.g.n., należy stwierdzić, iż powiązanie to skutkuje tym, że byt rozstrzygnięcia o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest uzależniony od bytu - a więc prawidłowości - rozstrzygnięcia o wywłaszczeniu (ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości).

Odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy należy zatem stwierdzić, że w analizowanym stanie faktycznym została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, a której to nieruchomości dotyczyła decyzja zaskarżona. Decyzją tą była decyzja Starosty [...] z dnia 27 marca 2019 r., utrzymana w mocy decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. Starosta, orzekając bowiem na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018 poz. 2204 ze zm., dalej: "u.g.n."), ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha położonej obrębie geodezyjnym [...] w gminie [...], zgodnie z wnioskiem inwestora. Wprawdzie decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 27 września 2019 r. nr [...] i utrzymana przez nią w mocy decyzja Starosty z dnia 27 marca 2019 r. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Lu 674/19), ale wyrok ten został następnie uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2024 r. (sygn. akt I OSK 285/21) a skarga wniesiona przez A. J. została oddalona. W w/w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się bowiem z poglądem Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., to musi zawsze nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda więc na zajęcie nieruchomości musi być zatem odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, inwestycje sieciowe (liniowe) celu publicznego, w tym sieć elektryczna, muszą być bowiem traktowane jako mające charakter szczególny, gdyż ich znaczenie (w przypadku, gdy obejmują znaczny obszar terenu) polega nie tylko na tym, że stanowią one w takiej sytuacji realizację celu publicznego, czyli służą pewnej społeczności danego rejonu, ale ponadto – przy obecnym poziomie rozwoju cywilizacyjnego - w zasadzie praktycznie warunkują samo funkcjonowanie takiej społeczności. Z tego więc powodu, gdy właściciel nieruchomości, objętej planem zagospodarowania przestrzennego, której dotyczy wniosek, złożony w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., ma zawsze zagwarantowaną możliwość skorzystania z prawa zaskarżenia uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie można zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że przedstawiona wyżej wykładnia omawianych przepisów naruszała przepis zawarty w art. 124 ust. 1 u.g.n. czy unormowania konstytucyjne dotyczące ochrony prawa.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę a także to, że po pierwsze, kwestia, czy zostały spełnione w danym przypadku przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania przez właściciela z jego nieruchomości, czyli przesłanki wymienione w art. 124 ust. 1 u.g.n., zasadniczo należała do postępowania, które kończy decyzja wydana na podstawie tego przepisu, a po drugie, iż do tych tylko zagadnień odnosiły się zarzuty uczestnika postępowania, podniesione w skardze skierowanej do Sądu Wojewódzkiego, należało uznać, iż przedmiotowa skarga kasacyjna okazała się skuteczna.

Wykładnia prawa materialnego, na którą ubocznie powoływał się Sąd Wojewódzki nie była prawidłowa a zatem zarzuty oparte na błędnej wykładni art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, § 13 ust. 1 pkt 1g i ust. 2 (rozdział 7) w zw. z § 16 ust. 1 i 2 (rozdział 3) i w zw. z § 21 ust. 2 pkt 2c (rozdział 4) Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 11 października 2006 r. nr [...] (wraz ze zmianą), art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z w. z art. 124 ust 1 u.g.n., należało w tym przypadku ocenić jako zasadne. Tym samym, oparcie w takiej sytuacji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zamiast na art. 151 p.p.s.a. nie było prawidłowe. Z treści zaś uzasadnienia zaskarżonego wyroku a także z treści skargi wniesionej do Sądu Wojewódzkiego, a która – jak wyżej wspomniano - dotyczyła jedynie decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości - nie wynikało, aby decyzje zaskarżone w tej sprawie naruszały przepisy proceduralne.

Z tych zatem powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy została w tym przypadku dostatecznie wyjaśniona i – z mocy art. 188 w zw. z art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygniecie o kosztach postępowania sądowego zostało oparte na art. 203 pkt 2 p.p.s.a.