Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 976/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2015 poz 626
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2018 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D.P. (dalej: "podatnik" lub "skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Podatnik pismem z dnia 8 listopada 2016 r. wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w okresie od 12 maja 2015 r. do 28 września 2016 r. otrzymał od spółki A spółka z o.o. Spółka Komadytowo-Akcyjna w G. (dalej również: "spółka") 37 pożyczek na łączną kwotę [...] zł, od których odprowadził podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł oraz złożył deklaracje PPC-3. Wskazał, że spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług prowadzącym działalność gospodarczą polegającą m.in. na udzielaniu pożyczek i że działalność ta jest prowadzona w celach zarobkowych i w sposób ciągły, o czym świadczy ilość pożyczek udzielonych podatnikowi w ciągu 16 miesięcy. Udzielanie przez spółkę pożyczek odbywało się w ramach świadczenia usługi, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, i wynagrodzenie spółki w postaci odsetek umownych zwolnione jest z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 tej ustawy.

W ocenie podatnika, otrzymane pożyczki nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w myśl art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W celu potwierdzenia zasadności wniosku o nadpłatę, podatnik przedłożył interpretację podatkową z dnia [...] wydaną przez Ministra Rozwoju i Finansów znak [...].

2. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G. (dalej również: "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 207 § 1, art. 75 § 1 i § 2 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 i art. 73 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych od umów pożyczek zawartych z pożyczkodawcą w okresie od 12 maja 2015 r. do 28 września 2016 r. w żądanej kwocie [...] zł.

3. Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie, zarzucając:

1) rażące naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych poprzez przyjęcie, iż umowa pożyczki pieniędzy podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeśli w treści umowy pożyczki zawarte zostanie postanowienie, iż "wszelkie koszty związane z zawarciem niniejszej umowy, w tym podatek od czynności cywilnoprawnych, poniesie Pożyczkobiorca", a pożyczkobiorca złoży deklarację PCC-3 i uiści ten podatek,

2) rażące naruszenie art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, iż spółka nie udzielała skarżącemu pożyczek jako podatnik podatku od towarów i usług oraz że udzielanie tych pożyczek nie stanowiło dla niej działalności gospodarczej, podlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Wniósł o uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w łącznej kwocie [...] zł oraz jej zwrot wraz z odsetkami równymi ustawowym odsetkom za zwłokę liczonymi od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. od 9 listopada 2016 r.

4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej również: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 i § 2 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 i art. 73 § 1 pkt 1 O.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...].

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie ma sporu co do wykładni przepisów w zakresie ustawy o podatku VAT jak również ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Zebrany materiał dowodowy nosi cechy zupełności, a uwag w tym zakresie nie zgłaszał również podatnik. Sporna pozostaje natomiast ocena tego materiału w zakresie możliwości zastosowania art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej "ustawą o podatku VAT"), a w konsekwencji zwolnienia zawartych umów pożyczek od opodatkowania na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 626 ze zm. wg. stanu prawnego na dzień dokonania czynności cywilnoprawnej, zwanej dalej "u.p.c.c.").

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że umowy pożyczki nie podlegają zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c. i wyjaśnił jakie okoliczności w sprawie przemawiają za zasadnością takiego poglądu.

Odnosząc się do złożonej przez skarżącego interpretacji podatkowej z [...], organ odwoławczy podniósł, że organ interpretacyjny odniósł stan prawny do stanu faktycznego opisanego we wniosku, który w toku niniejszego postępowania nie został potwierdzony – organy podatkowe nie stwierdziły ażeby umowy pożyczki były udzielone przez spółkę w ramach profesjonalnego świadczenia usług, jako podatnika podatku od towarów i usług.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o:1) uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] w całości, 2) stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w łącznej kwocie [...] zł., 3) zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) rażące naruszenie art. 126 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych poprzez przyjęcie, iż w odniesieniu do spółki rzekomo znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu spółek handlowych regulujące funkcjonowanie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, m.in. art. 210 i art. 230,

2) rażące naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.c.c. poprzez przyjęcie, iż umowa pożyczki pieniędzy podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, jeśli w treści umowy pożyczki zawarte zostanie postanowienie, iż "wszelkie koszty związane z zawarciem niniejszej umowy, w tym podatek od czynności cywilnoprawnych, poniesie Pożyczkobiorca", a pożyczkobiorca złoży deklarację PCC-3 i uiści PCC,

3) rażące naruszenie art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c. w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku VAT poprzez przyjęcie, iż spółka nie udzielała skarżącemu pożyczek jako podatnik podatku od towarów i usług oraz że udzielanie skarżącemu pożyczek nie stanowiło dla pożyczkodawcy działalności gospodarczej podlegającej zwolnieniu z opodatkowania VAT.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu jest, czy umowy pożyczki zawarte pomiędzy spółką a skarżącym podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c. Rozstrzygniecie tej kwestii wymaga interpretacji art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c. w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT oraz art. 43 ust. 1 pkt 38 tej ustawy.

Zdaniem skarżącego, spółka, udzielając mu pożyczek pieniężnych, świadczyła usługi (za wynagrodzeniem w postaci odsetek) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej rozumianej zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT, które z mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 tej ustawy są zwolnione od podatku od towarów i usług. W rezultacie, przedmiotowe umowy pożyczki, zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c. nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Stanowisko organów podatkowych jest zgoła odmienne. Ich zdaniem, umowy te nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a u podstaw takiej oceny legły ustalenia co do charakteru prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej.

I tak, w myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.c.c. podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają czynności cywilnoprawne - umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

W art. 2 u.p.c.c. ustawodawca wprowadził przedmiotowe wyłączenia z opodatkowania, stanowiąc w punkcie 4 lit. b, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych nie podlegają czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany, jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:

– umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach,

– umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

Art. 15 w ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT stanowi, że

1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z kolei w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku VAT wprowadzono zwolnienie od podatku od towarów i usług w zakresie usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzania kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że ustawodawca w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku VAT zwolnił od opodatkowania podatkiem VAT jedynie te czynności udzielenia pożyczki, które pozostają w zakresie prowadzonej przez pożyczkodawcę działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, czynność taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ani podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W pozostałych sytuacjach, gdy udzielenie pożyczki nie stanowi dla pożyczkodawcy prowadzenia działalności gospodarczej, czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Ocena jakiemu podatkowi podlega czynność udzielenia pożyczki nie budzi wątpliwości w przypadku, gdy pożyczkodawca nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest podmiotem uiszczającym podatek od towarów i usług. Natomiast w przypadku podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą konieczne jest ustalenie, czy czynność ta pozostaje w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1748/16, opublikowany w CBOSA). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1493/14 (CBOSA) odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Zdaniem NSA, bycie podatnikiem VAT to za mało, aby nie musieć płacić podatku od czynności cywilnoprawnych. Nie ma go wtedy, gdy konkretna transakcja jest objęta podatkiem od towarów i usług jako realizowana w ramach działalności gospodarczej. Strona winna wykazać, że pożyczkodawca faktycznie zajmuje się zawodowo udzielaniem pożyczek. Decydujące znacznie dla uznania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności udzielenia pożyczki działa w charakterze podatnika od towarów i usług, ma zawodowy a nie incydentalny, okazjonalny charakter wykonywania danej czynności. O tym, że dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT przesądzają okoliczności wskazujące na zawodowy charakter czynności, a nie ilość, czy częstotliwość określonych czynności (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 768/15, CBOSA). Zatem ani formalny status danego podmiotu jako zarejestrowanego podatnika VAT, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa w charakterze podatnika od towarów i usług, ma zawodowy a nie incydentalny charakter wykonywania danej czynności (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 698/15, LEX nr 1991275, CBOSA). Podobne stanowisko wyrażono w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1862/15 (LEX nr 2010758, CBOSA), NSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3091/12 (LEX nr 1607431,CBOSA), WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1309/13 (LEX nr 1538665, CBOSA), WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Po 493/12 (LEX nr 1252353, CBOSA), NSA w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2276/10 (LEX nr 1244204, CBOSA), WSA w Łodzi z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 303/10 (LEX nr 751514, CBOSA). Samo stwierdzenie w umowie, że udzielenie pożyczki następuje w ramach ogólnie rozumianej działalności gospodarczej nie oznacza, że czynność ta podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 2 pkt 4 u.p.c.c. Dopiero ustalenie, że jej udzielenie stanowi usługę w rozumieniu ustawy o podatku VAT, wykonaną przez pożyczkodawcę z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej właśnie w tym zakresie, skutkować będzie zaistnieniem zwolnienia. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działalności gospodarczej i nie w ramach profesjonalnego obrotu, czy zawodowo, w warunkach systematyczności i powtarzalności, w formie stałej i zorganizowanej, a jedynie okazjonalnie czy przypadkowo, to tym samym nie podlega ona podatkowi VAT, a przez to nie może być z tego podatku zwolniona (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1748/16, CBOSA).

Stanowisko organów podatkowych, że spółka, udzielając skarżącemu przedmiotowych umów pożyczek nie świadczyła profesjonalnych usług w zakresie udzielania pożyczek, jest prawidłowe i znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym. W tym zakresie organ odwoławczy słusznie wskazał na następujące okoliczności sprawy: 1) do przedmiotu działalności gospodarczej spółki nie należało faktyczne wykonywanie usług pośrednictwa finansowego, pomimo tego, że przedmiot działalności - "finansowa działalność usługowa z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszy emerytalnych" został wpisany w Krajowym Rejestrze Sądowym, 2) działalność w zakresie udzielanych pożyczek nie nosiła cech działalności zorganizowanej o zawodowym charakterze, spółka bowiem nie gromadziła środków finansowych, które następnie przeznaczała na pożyczki (środki pochodziły z bieżącej działalności firmy), nie podejmowała działań mających na celu pozyskiwania klientów, nie reklamowała swojej działalności oraz nie wyodrębniła jej w strukturze spółki, 3) na oficjalnej witrynie internetowej spółki /www.darpin.pl/ widnieje informacja, iż od początku istnienia firma specjalizuje się we wprowadzaniu na rynek przemysłowych systemów chłodniczo-grzewczych, oraz prądotwórczych, a zamieszczona oferta nie obejmuje świadczenia usług finansowych w zakresie udzielania pożyczek, 4) umowy pożyczki zostały udzielone skarżącemu bez jakiegokolwiek zabezpieczenia ich spłaty co przemawia za uznaniem, iż umowy te nie zostały zawarte w ramach profesjonalnego świadczenia usług finansowych, gdzie zasadniczą kwestią jest zabezpieczenie spłaty udzielonej pożyczki jak również egzekwowanie wynagrodzenia (odsetek) za świadczoną usługę. Ponadto żadna z umów pożyczek nie zawiera postanowień o obciążeniu podatnika powszechnie stosowanymi w profesjonalnym obrocie kosztami: np. marżą handlową, prowizją przygotowawczą dla spółki, ubezpieczeniem itp., co również przemawia za uznaniem, że pożyczki nie zostały udzielone przez spółkę w ramach zawodowego świadczenia usług w tym zakresie, 5) skarżący spłacił jedynie kwotę [...] zł. (z pożyczonej kwoty [...] zł.) – bez odsetek, pomimo upływu terminu spłaty wszystkich udzielonych pożyczek, 6) spółka nie wystawiła faktur VAT z tytułu wynagrodzenia w postaci odsetek i nie podjęła działań w zakresie ich egzekucji, 7) spółka udzieliła pożyczek jedynie skarżącemu, pełniącemu funkcję Prezesa Zarządu A spółki z o.o. – komplementariusza A spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w G., co uzasadnia pogląd organu, że pożyczki zostały udzielone tylko w celu finansowego wsparcia skarżącego, a nie by spółka mogła czerpać zyski z dodatkowej działalności w postaci usług udzielania pożyczek.

Trzeba podkreślić, iż skarżący nie wykazał ani też nie uprawdopodobnił, że spółka faktycznie zajmowała się zawodowo udzielaniem pożyczek. Okoliczność, że jej przedmiot działalności obejmuje również: "pozostałą finansową działalność usługową, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych" nie jest okolicznością przesądzającą. Ważne jest czy faktycznie taka działalność była wykonywania, a prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje, że spółka takiej działalności faktycznie nie wykonywała. Organ podatkowy, prowadząc postępowanie dowodowe, nie ograniczył się do analizy treści umów pożyczek. Nie jest tak jak zarzuca skarżący, że zapis umowy w brzmieniu: "wszelkie koszty związane z zawarciem niniejszej umowy, w tym podatek od czynności cywilnoprawnych, poniesie Pożyczkobiorca" oraz rozważania organu dotyczące stosowania do spółki komandytowo-akcyjnej przepisów o spółce z o.o. - związane z faktem, iż komplementariuszem spółki jest osoba prawna – spółka z o.o. - miały rozstrzygający wpływ w sprawie. To wskazane powyżej okoliczności (w pkt od 1 do 7) prowadzą do konkluzji, że spółka nie świadczyła profesjonalnych usług w zakresie udzielania pożyczek.

Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji uzasadnia stwierdzenie, że organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 187 O.p. i 188 O.p.). Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 191 O.p. wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego nie jest dowolna i nakierowana na wykazanie z góry założonej tezy. Wręcz odwrotnie, organy podatkowe w pierwszej kolejności ustaliły stan faktyczny sprawy, a dopiero później przyporządkowały go do normy prawnej, kierując się zasadą, iż celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tak aby jej załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne. Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję; organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego. W rozstrzyganej sprawie zasadę tę organ odwoławczy w pełni respektował. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego spełnia wszelkie wymagania wskazane w art. 210 § 4 O.p.

Przez wzgląd na powyższe, należy stwierdzić, iż z tytułu zawarcia przedmiotowych umów pożyczek żadna ze stron tych umów nie uzyskała zwolnienia z podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wbrew zarzutom skarżącego, nie podlegają one wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b u.p.c.c.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż w przypadku zawierania umów pomiędzy spółką komandytowo-akcyjną a członkiem zarządu komplementariusza spółki komandytowo-akcyjnej zarówno art. 144 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. 2016 r. poz. 1578, dalej: "k.s.h.") jak i art. 379 § 1 w zw. z art. 126 § 1 pkt 2 k.s.h. nie znajdą zastosowania, bowiem przepisy te będą stosowane przy umowach zawieranych z komplementariuszem, nie zaś z członkami jego zarządu. Stąd w stanie faktycznym sprawy umowy pożyczki z obu stron mógł podpisać skarżący, z jednej strony jako Prezes zarządu komplementariusza (A spółka z o.o., w której jak wynika z KRS zarząd jest jednoosobowy) A spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w G., a z drugiej strony -w imieniu własnym.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie skuteczności czy przydatności w sprawie wydanej interpretacji [...] ([...]). W tej mierze należy zauważyć, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., I FSK 897/10, Lex nr 976050). Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Zatem jeżeli opisany przez skarżącego stan faktyczny we wniosku o wydanie interpretacji nie został potwierdzony w postępowaniu podatkowym, wydana interpretacja nie pełni funkcji ochronnej w rozumieniu art. 14k O.p.

Reasumując, przez wzgląd na powyższe, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.