Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 370/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 4, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Sekretarz Sądowy Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2024 r. sprawy ze skargi R.Ł. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r. nr Adm.0123.2.3.2024 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr A-060-151/23; 2. zasądza od Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz skarżącego R. Ł. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2024 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku uchylił w całości decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. i zobowiązał organ I instancji do niezwłocznego udzielenia R. Ł. (dalej: "skarżący") wnioskowanej informacji publicznej.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Skarżący, wnioskiem z dnia 4 września 2023 r., zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy (dalej: "Prezes SO", "organ I instancji"), w trybie informacji publicznej, o: 1/ przesłanie kserokopii dokumentów potwierdzających kwalifikacje biegłego sądowego W. Z. z dziedziny oceny i wyceny militariów dołączonych do wniosku o wpis na listę biegłych sądowych Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, 2/ udzielenie informacji, czy ww. biegły podnosił swoje kwalifikacje po dokonaniu wpisu, a jeśli tak – 3/ przesłanie kopii złożonej przez biegłego dokumentacji, potwierdzającej rozwijanie kwalifikacji i kompetencji, 4/ podanie, czy Prezes SO organizował dla ww. biegłego szkolenia podnoszące jego kwalifikacje z dziedziny oceny i wyceny militariów, a jeżeli tak – 5/ przesłanie kopii dokumentacji potwierdzającej te okoliczności.

Decyzją z dnia 14 września 2023 r. Prezes SO odmówił skarżącemu udostępnienia żądanych informacji. Organ I instancji przyjął, że biegły sądowy nie pełni funkcji publicznej, w związku z czym informacje i dokumenty objęte wnioskiem dotyczą jego sfery prywatnej i nie stanowią informacji publicznej.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (dalej: "Prezes SA", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 20 października 2023 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, bowiem wniosek nie został przez skarżącego podpisany nie mógł zostać przyjęty do rozpatrzenia bez uprzedniego wezwania do usunięcia tego braku.

Po uzupełnieniu wniosku przez skarżącego w ww. zakresie Prezes SO decyzją z dnia 22 kwietnia 2024 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmówił udostępnienia żądanej informacji. Organ I instancji uznał, że biegli sądowi są organami pomocniczymi sądu, ich wiedza wykorzystywana jest w postępowaniach wymagających ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności wymagających wiedzy specjalnej w danej dziedzinie. Opinia biegłego każdorazowo jest poddawana ocenie sądu. Biegły sądowy nie pełni funkcji publicznej, jako osoba niewymieniona w art. 115 § 13 k.k. nie jest funkcjonariuszem publicznym, a informacje i dokumenty dotyczące jego kwalifikacji zawodowych są dokumentami prywatnymi.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Prezes SA zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2024 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i zobowiązał organ do niezwłocznego udzielenia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej.

Organ odwoławczy uznał, że informacje objęte wnioskiem skarżącego, które dotyczą biegłego sądowego, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 u.d.i.p. Biegli sądowi są bowiem osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., o czym orzekł w analogicznej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 3433/21. Organ odwoławczy przywołał pogląd wyrażony w powołanym orzeczeniu i przyjął go za własny. W konsekwencji stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku była informacja publiczna dotycząca kwalifikacji wskazanego biegłego sądowego, zaś biegły jest osobą pełniącą funkcję publiczną, to Prezes SO nie miał podstaw do odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że żądanie udzielenia informacji należy odróżnić od żądania udostępnienia kopii dokumentów (w tym dotyczących ukończenia studiów wyższych, czy potwierdzających nabycie innych uprawnień), wskazując, że powołany wyrok NSA dotyczy wyłącznie udostępnienia informacji. Prawo do uzyskania takiej wiedzy w postaci prawa dostępu do informacji nie obejmuje nośników tej informacji, tj. form, w jakich ta informacja występuje, np. dokumentów. Dokumenty są przy tym zasadniczymi nośnikami informacji, wobec tego prawo wglądu do dokumentu oznacza prawo do dysponowania, czy zapoznania się z jego treścią, a nie prawo do dysponowania samym dokumentem, o czym orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt OSK 205/04, a organ odwoławczy to stanowisko podzielił.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając jej uchylenia i udzielenia żądanej informacji publicznej przez Prezesa SA. W ocenie skarżącego organ odwoławczy był zobowiązany do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego bez konieczności uchylania decyzji Prezesa SO i przekazywania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie umożliwił mu zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia wniosków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę Prezes SA wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 20 października 2024 r. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa SO. Wskazał , że sporne jest , czy i w jakim zakresie Prezes SO może udostępnić dokumenty przedłożone przez osobę ubiegającą się o wpis na listę biegłych na potwierdzenie spełnienia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, a przede wszystkim, czy dokumenty te stanowią informację publiczną. Organ miał obowiązek udostępnienia jedynie informacji o spełnieniu przez biegłego sądowego przesłanek warunkujących wpis na listę biegłych (możliwość wykonywania funkcji biegłego), a nie wskazanie posiadanych przez niego kwalifikacji, w tym dokumentacji potwierdzającej te kwalifikacje i wykształcenie. Informacje takie nie mają bowiem związku z wykonywaniem funkcji publicznych, zatem nie mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna. Wskazał na potwierdzenie powyższego stanowiska w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Opolu z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Op 62/19 oraz w Szczecinie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Sz 37/17. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek wydania decyzji o odmowie jej udzielenia jedynie wówczas, gdy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a podmiot odmawia jej udostępnienia. W sytuacji , gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacją publiczną, organ zawiadamia wnioskodawcę pismem, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu, choć zarzutów skarżącego podzielić nie można.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2022 r., poz. 902 ), zwana dalej jako "u.d.i.p.", definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi , że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie ( art. 1 ust.1 u.d.i.p. ).

Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5 ( art. 2 ust.1 u.d.i.p.).

Przepis art. 4 u.d.i.p. określa podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej.

W myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Przyjmuje się, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

W niniejszej sprawie sporne było , czy informacje objęte wnioskiem skarżącego, które dotyczą biegłego sądowego, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 u.d.i.p.

Skarżący w skardze zaprezentował stanowisko , podzielone przez organ odwoławczy, że informacje takie są informacją publiczną. Z kolei organ I instancji , a także sam skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 października 2024 r. zajął stanowisko, że informacjom takim nie można przypisać charakteru informacji publicznej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie – co do zasady- podziela pierwszy z tych poglądów.

Nie bez znaczenia przy tym jest w tym przypadku stanowisko , zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 3433/2, w którym stwierdzono m.in.:

"W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę biegli sądowi są "osobami pełniącymi funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Przy wykładni powyższego pojęcia użytego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy posiłkować się treścią art. 115 § 19 i § 13 Kodeksu karnego, tj. treścią przepisów, które w polskim systemie prawa definiują pojęcie "osoby pełniącej funkcje publiczne". Powyższe przepisy art. 115 § 19 i § 13 k.k. ukierunkowują wprawdzie sposób rozumienia użytego w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznych pojęcia osób "pełniących funkcje publiczne", nie dają jednak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o zakres treściowy tego pojęcia. Można jednak na ich podstawie budować tezę, że czynności o charakterze wyłącznie usługowym podejmowane nawet w ramach instytucji publicznych, nie dają podstaw do kwalifikowania osób wykonujących te czynności jako osób pełniących funkcje publiczne.

Wykładni pojęcia osób pełniących funkcje publiczne dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r., K 17/05, w którym stwierdzono, że art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p. jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji (OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30; Dz. U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".

Nie sposób kwestionować, biorąc pod uwagę przepisy k.p.c. i k.p.k, które są podstawą procedowania przed sądami powszechnymi, że biegły sądowy powoływany jest w postępowaniu sądowym w celu przygotowania fachowych opinii o okolicznościach mających znaczenie dla wyniku sprawy sądowej, a których wyjaśnienie wymaga specjalistycznej wiedzy. Biegły występuje wówczas w jednej z dwóch ról: konsultanta (udzielanie porad i wskazówek, np. podczas oględzin) lub opiniodawcy (przeprowadzenie konkretnej ekspertyzy i wydanie opinii). Wydawana przez biegłego sądowego opinia jest uwzględniana przez sąd podczas wydawania rozstrzygnięcia. Niewątpliwie bezpośredni wpływ na ukształtowanie sytuacji prawnej innych osób ma wyrok sądowy, a nie opinia biegłego. Należy jednak pamiętać, iż w sprawach, w których wymagana jest wiedza specjalistyczna, sąd zobligowany jest do skorzystania z pomocy biegłego, który ustala określony fakt prawnie relewantny na podstawie swojej wiedzy specjalistycznej oraz posiadanego doświadczenia. Jeśli biegły z obowiązku tego wywiąże się poprawnie, sąd nie posiada kompetencji do pominięcia opinii biegłego i wydania wyroku na podstawie własnej oceny. W takich przypadkach opinia sporządzona poprawnie staje się podstawą wyrokowania w sprawie, determinując w zakresie wynikającym ze specyfiki danej sprawy treść wydawanego wyroku. Zatem mimo że formalnie o sytuacji jednostki rozstrzyga sąd w formie prawnej wyroku, to decydujący - aczkolwiek pośrednio - wpływ na ukształtowanie jego treści w całości (np. opinie sądowo-lekarskie w sprawach o ustalenie stopnia niepełnosprawności) lub w określonym zakresie mieć będzie fachowa opinia biegłego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem tych poglądów, w świetle których biegły sądowy pełni funkcję li tylko "służebną" względem organów wymiaru sprawiedliwości poprzez wydawanie opinii i dlatego też nie może być traktowany jako osoba pełniąca funkcje publiczne (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 5 grudnia 2019 r., II SAB/Op 62/19).

Sąd orzekający pogląd powyższy podziela. Należy zauważyć zatem, że także organ odwoławczy stanął na stanowisku – za wyżej przywołanym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego - że biegli sądowi są "osobami pełniącymi funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Stanowiło to podstawę uchylenia zaskarżoną decyzją decyzji organu I instancji. Choć – co do zasady- stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, to jednak organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że skarżącemu udostępnione być mogą jedynie informacje wynikające z treści żądanych przez niego dokumentów, nie zaś same kopie dokumentów. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że należy odróżnić informacje od kopii dokumentów, np. dotyczących ukończenia studiów wyższych czy też nabycie innych uprawnień, bowiem stanowisko zaprezentowane przez NSA w przywołanym powyżej wyroku odnosi się jedynie do informacji.

Zauważyć zatem należy, że NSA w przywoływanym wyroku wprost stwierdził, że "W rozpoznawanej sprawie organy wydały decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej, argumentując je prywatnoprawnym charakterem dokumentów poświadczających kwalifikacje biegłego sądowego. Sąd drugiej instancji nie odnosi się do kwestii charakteru prawnego dyplomów ukończenia szkół lub uczelni, gdyż kwestia ta nie została objęta przedmiotem skargi kasacyjnej, lecz koncentruje się jedynie na aspekcie formalnym sposobu załatwienia wniosku skarżącego".

Trzeba podkreślić, że choć w sentencji zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji , nakazał organowi I instancji udzielenie wnioskowanej informacji publicznej , w uzasadnieniu stwierdził, że nie należy udostępniać kopii dokumentów, a jedynie informacje wynikające z treści tych dokumentów.

Tymczasem – zgodnie z art. 6 ust.1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. - udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu.

Skoro z przyjętego powyżej stanowiska wynika, że biegli sądowi są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., to nie ma podstaw – w świetle tego przepisu - do ograniczenia udostępnienia informacji publicznej , dotyczącej takich osób, jedynie do udzielenia informacji o treści dokumentów urzędowych poświadczających ich wykształcenie. Dokumenty poświadczające wykształcenie zawsze są dokumentami urzędowymi. Skoro mogą one decydować o możliwości pełnienia funkcji publicznej , w tym przypadku biegłego sądowego ( "ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji"), powinny być one udostępnione, w przypadku ich zażądania w trybie dostępu do informacji publicznej, w takiej właśnie formie, nie zaś w formie informacji o ich treści.

Sąd orzekający podziela pogląd, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 752/14 , że w świetle art. 6 ust.1 pkt 4 lit.a i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu nie tylko co do treści, ale i postaci, czyli także kopii, zaś w odniesieniu do dokumentów prywatnych znajdujących się w dyspozycji organu dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do ich treści.

Należy też podkreślić, że wniosek skarżącego nie dotyczył jedynie udostępnienia – ogólnie rzecz ujmując - informacji publicznej dotyczącej osoby wskazanego biegłego związanej z wpisaniem go na listę biegłych sądowych, ale także informacji dotyczących tego, czy po tym fakcie biegły podnosił kwalifikacje oraz czy były organizowane dla niego szkolenia i – w przypadku odpowiedzi pozytywnych - udostępnienia stosownej dokumentacji.

Z wydanych decyzji nie wynika, jakiego rodzaju dokumentami dotyczącymi biegłego dysponuje organ I instancji, wobec czego stanowisko organu odwoławczego, który z jednej strony zobowiązał organ I instancji do udzielenia informacji publicznej , a z drugiej – zawęził ten dostęp jedynie do informacji wynikających z dokumentów , wykluczając uzyskanie kopii dokumentów – mogło doprowadzić do bezpodstawnego pozbawienia skarżącego dostępu do informacji publicznej we wskazanej prawem formie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien udostępnić skarżącemu żądane informacje publiczne. Organ powinien dokonać w powyższym zakresie oceny charakteru posiadanych dokumentów dotyczących biegłego i udostępnić skarżącemu informację publiczną w postaci bądź kopii dokumentów, bądź informacji o ich treści, bądź samą informację o braku podnoszenia przez biegłego kwalifikacji i braku organizowania dla niego szkoleń.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z §14 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2023 r., poz.1964 ze zm.).

Przywołane powyżej orzeczenia NSA i WSA dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.