Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1360/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 137 ust. 1, 458, 459 ust. 1, 460
journal: Dz.U. 2022 poz 2305
law: Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej (dalej: organ, MON) decyzją z [...] maja 2023 r.

nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej Kpa.) w związku z art. 460 ust. 1 i 5 oraz art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania

[...] P. D. (dalej także: żołnierz, skarżący) od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. (dalej: Dyrektor WBE) z [...] lutego

2023 r. znak [...] o odmowie przyznania i wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej:

1) uchylił w całości decyzję Dyrektora WBE z [...] lutego 2023 r. o odmowie przyznania i wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej za okres od [...] lutego 2023 r. do [...] stycznia 2024 r.,

2) odmówił żołnierzowi wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej.

Do wydania powyższej decyzji MON doszło w następującym stanie sprawy.

Pan P. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem

[...] stycznia 2023 r. na mocy rozkazu personalnego nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z [...] grudnia 2022 r. (pkt 6) wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W dniu [...] lutego 2023 r. do Dyrektora WBE wpłynął wniosek żołnierza o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Do wniosku żołnierz przedstawił odpis przebiegu służby wojskowej z akt personalnych, z którego wynika, że pełnił on czynną służbę wojskową w okresie od [...] stycznia

2005 r. do [...] marca 2005 r. oraz od [...] marca 2018 r. do [...]stycznia 2023 r. w tym zawodową służbę wojskową od [...] marca 2018 r. do [...] stycznia 2023 r. Ponadto

w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] marca 2018 r., pełnił służbę w Komendzie Powiatowej Policji, co udokumentował świadectwem służby z Komendy [...] Policji w G.

Dyrektor WBE decyzją z [...] lutego 2023 r. odmówił żołnierzowi prawa

do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Przywołując treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie oraz dokonując analizy przedłożonych przez żołnierza dokumentów, wskazał, że żołnierz zawodową służbę wojskową pełnił jedynie przez okres 4 lat, 10 miesięcy i 6 dni, bowiem powołany do zawodowej służby wojskowej został z dniem [...] marca 2018 r., pełnił tę służbę od [...] marca 2018 r.

do [...] marca 2022 r. jako zawodową służbę wojskową kontraktowa, a następnie

od [...] marca 2022 r. do [...] stycznia 2023 r. jako zawodową służbę wojskową stałą. Podkreślił, że powyżej opisany okres jest krótszy niż 10 lat, zatem choć żołnierz spełnia pierwszą przesłankę pełnienia nieprzerwanej służby wojskowej przez okres 15 lat – wraz z okresami w innych formacjach – to nie spełnia drugiej z nich, co skutkowało koniecznością wydania decyzji odmownej.

W wyniku złożonego przez żołnierza odwołania od powyższej decyzji Dyrektora WBE, MON wydał decyzję z [...] maja 2023 r., stwierdzając, że Dyrektor WBE rażąco naruszył przepisy postępowania, albowiem decyzja została wydana przez Zastępcę Dyrektora WBE, który nie został właściwie upoważniony do podpisania tego rozstrzygnięcia. Decyzja ta została bowiem podpisana przez Zastępcę Dyrektora WBE, natomiast otrzymany z organu emerytalnego wyciąg z decyzji Dyrektora WBE nr [...] z [...] stycznia 2023 r. stanowi jedynie, że w czasie nieobecności Dyrektora Biura jego obowiązki pełnić będzie Zastępca Dyrektora Biura. Kolejny wyciąg z decyzji Dyrektora WBE nr [...] z [...] lutego 2023 r., dotyczący przebywania Dyrektora WBE na zwolnieniu lekarskim, również nie spełnia ustawowych wymogów upoważniających do podpisywania decyzji w imieniu piastuna organu, bowiem decyzja ta, została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Biura. Zdaniem organu brak właściwego upoważnienia do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 268a Kpa. w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 pkt 8 Kpa. i art. 7 Kpa..

Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, MON stwierdził, że żołnierzowi należy odmówić wypłaty wnioskowanego świadczenia pieniężnego. Wyjaśnił, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania – odpisu przebiegu służby wojskowej, świadectw służby wystawionych przez Komendanta Regionalnej Bazy Logistycznej w W. oraz Komendanta [...] Policji w G. – żołnierz pełnił:

- służbę w Policji od [...] sierpnia 2005 r. do [...] marca 2018 r., tj. przez okres 12 lat, 6 miesięcy i 28 dni,

- zawodową służbę wojskową w okresie od [...] marca 2018 r. do [...] stycznia

2023 r., tj. przez okres 4 lat, 10 miesięcy i 6 dni.

Dalej organ podał, że jak wynika z wyciągu z rozkazu personalnego nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (pkt 6) z [...] grudnia 2022 r., żołnierz z zawodowej służby wojskowej został zwolniony i przeniesiony do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego z terminem wypowiedzenia upływającym

z dniem [...] stycznia 2023 r. Zatem żołnierz legitymuje się ponad 17-letnim nieprzerwanym okresem służby, na który składa się okres służby w Policji (12 lat,

6 miesięcy i 28 dni) oraz okres zawodowej służby wojskowej (4 lata, 10 miesięcy

i 6 dni). Jednakże pełnił on zawodową służbę wojskową wyłącznie przez okres 4 lat, 10 miesięcy i 6 dni (od [...] marca 2018 r. do [...] stycznia 2023 r.), czego nie kwestionował.

MON zauważył, że pojęcie okres użyte w art. 460 ust. 1 i art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zostało zdefiniowane w sposób odmienny niż wynika to z jego powszechnego rozumienia. Należy je więc rozumieć jako czas trwania czegoś, przedział czasowy. W konsekwencji, ponieważ żołnierz pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat, to należy uznać, że nie jest uprawniony

do świadczenia pieniężnego, o przyznanie którego wnioskował.

Jak stwierdził organ, w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają art. 460

ust. 1 oraz z uwagi na fakt, że to żołnierz wypowiedział stosunek służbowy - art. 460 ust. 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny. Prawidłowa wykładnia przepisów dotyczących świadczenia pieniężnego, wymaga w pierwszym rzędzie rekonstrukcji normy prawnej, a ta obejmuje szereg przepisów. Tym samym musi ona obejmować całość przepisów łącznie, a nie odrębnie poszczególne przepisy. Już sama wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia pieniężnego musi spełnić wymóg pełnienia zawodowej służby wojskowej przez okres nie krótszy niż 10 lat. Przepisy (art. 458 ust. 5 w zw. z art. 460 ust. 5) wprost wskazują na okres zawodowej służby wojskowej, a nie na jakikolwiek inny rodzaj służby wojskowej czy też służby w innych formacjach. Gdyby ustawodawca nie chciał wskazać konkretnie okresu tego rodzaju służby wojskowej, to w ogóle zrezygnowałby z regulacji art. 460 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny albo posłużyłby się innym określeniem.

Jednakże, na co zwrócił uwagę MON, ustawodawca dla potrzeb świadczenia,

o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny utrzymał przewidziany

w art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 536) wymóg legitymowania się nie krótszym niż 10 lat okresem zawodowej służby wojskowej. Treść art. 460 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny w istocie odpowiada treści art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, pozwalając jedynie dodatkowo doliczyć okres służby w innych formacjach.

Jak podał organ, również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych wymóg legitymowania się przez osobę zainteresowaną okresem

15 lat nieprzerwanej służby wojskowej, w tym co najmniej 10 lat zawodowej służby wojskowej, nie budził wątpliwości interpretacyjnych. Praktyka orzecznicza w zakresie konieczności spełnienia tego warunku potwierdza prawidłowość przedstawionej przez organ interpretacji aktualnie obowiązujących przepisów (zob. np. wyrok NSA z dnia

12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1076/10; z dnia 13 kwietnia 2011 r., I OSK 1864/10; z dnia 13 lutego 2015 r., I OSK 1226/13 i inne). Dla przykładu, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r. pod sygn. I OSK 1864/10, wskazano, że pojęcie "zawodowej służby wojskowej" występuje w dwóch znaczeniach, a mianowicie "czynnej służby wojskowej" w rozumieniu art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obecny art. 458 ust. 3)

i "zawodowej służby wojskowej" zgodnej z definicją żołnierza zawodowego (art. 6

pkt 1 tej ustawy). W przeciwnym wypadku bowiem, nigdy nie miałaby zastosowania przesłanka negatywna wynikająca z art. 96 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obecny art. 460 ust. 5). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że przepis art. 94 ust. 3 ma odpowiednie zastosowanie

do obliczania terminu piętnastu lat, o którym mowa w art. 96. ust. 1 (obecny art. 460 ust. 1), natomiast nie ma on zastosowania do obliczania terminu dziesięciu lat, wskazanego w art. 94 ust. 5 cyt. ustawy (obecny art. 458 ust. 5). W rezultacie, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który nieprzerwanie pozostawał w czynnej służby wojskowej przynajmniej przez okres piętnastu lat, z tego przynajmniej przez dziesięć lat w zawodowej służbie wojskowej,

o ile oczywiście spełnił pozostałe przesłanki przyznania tego świadczenia.

Jednocześnie MON podkreślił, że analogiczny pogląd, w zakresie przyznawania prawa do przedmiotowego świadczenia pieniężnego na podstawie art. 459 ust. 1 obowiązującej ustawy o obronie Ojczyzny wyraził w swoim orzeczeniu z dnia 13 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/WA 2066/22).

Niezależnie od powyższego MON wskazał, że przyjęcie wykładni zaproponowanej przez żołnierza prowadziłoby do nadmiernego uprzywilejowania żołnierzy zawodowych posiadających okresy służby w innych formacjach mundurowych względem pozostałych żołnierzy, którzy tę służbę pełnili wyłącznie

w Siłach Zbrojnych RP, bowiem w ich przypadku nadal wiążący byłyby wymóg posiadania 15 lat nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, w tym przynajmniej 10 lat zawodowej służby wojskowej. Trudno bowiem uznać, aby ustawodawca wymagał posiadania 10-letniego okresu zawodowej służby wojskowej od żołnierzy zawodowych, legitymujących się wyłącznie służbą wojskową, natomiast w przypadku żołnierzy posiadających okresy służby w innych formacjach przyznawał prawo

do spornego świadczenia pieniężnego, bez uwzględnienia powyższej przesłanki negatywnej mimo, że okresy tej służby były sprawowane na rzecz innych podmiotów niż Siły Zbrojne RP.

Wobec powyższego MON za nieuzasadnione uznał podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wywiódł skargę na wskazaną

na wstępie decyzję MON, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 458 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i przyjęcie założenia, że świadczenie, o które ubiega się skarżący, jemu się nie należy ze względu na faktyczny czas trwania służby wojskowej, przy jednoczesnym oparciu się na jego błędnej wykładni,

- art. 459 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i przyjęcie założenia, że świadczenie, o które ubiega się skarżący nie przysługuje mu,

- art. 137 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i przyjęcie założenia, że skarżącemu nie może być zaliczony do okresu służby wojskowej, okres służby pełnionej w szeregach Policji, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 127 § 2 i art. 138 Kpa. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i orzeczenie

w sprawie przez organ do tego nieuprawniony oraz art. 139 Kpa. poprzez orzeczenie przez organ odwoławczy na niekorzyść skarżącego.

Na tej podstawie skarżący wniósł o utrzymanie w mocy pkt 1 decyzji MON

z [...] maja 2023 r., uchylenie pkt 2 tej decyzji i w tym zakresie przekazanie sprawy

do ponownego rozstrzygnięcia Dyrektorowi WBE, zasądzenie kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że świadczenie przez okres jednego roku

po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, przysługuje żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił tę służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Do okresu, o którym mowa dolicza się okres służby w formacjach, o jakich mowa w art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny.

Skarżący pełnił nieprzerwanie służbę w organach Policji przez okres 12 lat i 7 miesięcy, a następnie 4 lata, 10 miesięcy i 6 dni w zawodowej służbie wojskowej,

co łącznie daj 17 lat, 5 miesięcy i 6 dni służby. Zatem na tej podstawie należność pieniężna, o której mowa, przysługuje skarżącemu w pełnej wysokości przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej.

Jak podano, wyłączenia prawa do przedmiotowego świadczenia przewidziane w art. 458 ustawy o obronie Ojczyzny nie dotyczą w żadnej mierze skarżącego, a dla ich poparcia nie można posługiwać się wyłącznie wykładnią literalną ustawy o obronie Ojczyzny i to tylko i wyłącznie, aby uzasadnić stanowisko sprowadzające się

do wykazania, że przedmiotowe uprawnienie skarżącemu nie przysługuje. Także

za niedopuszczalne z punktu widzenia przepisów art. 138 i art. 139 Kpa. jest orzekanie merytoryczne co do istoty sprawy przez organ odwoławczy tym bardziej, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało dokonane na korzyść skarżącego. Tylko bowiem w tym zakresie rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego byłoby możliwe i prawnie dopuszczalne, gdyby w pkt 2 decyzji orzeczono o przyznaniu mu należności pieniężnej.

Odnosząc się natomiast do ustaleń prawnych i faktycznych organu, skarżący wskazał, że organ opierał się w swoich rozważaniach jedynie na przesłankach wynikających z nieobowiązującego już przepisu art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast jego uwadze umknął fakt, że z dniem [...] kwietnia 2022 r. skarżący nabył uprawnienia poszerzające i ujednolicające w zakresie sposób obliczania czasu trwania nieprzerwanej służby wojskowej. Przepis art. 458 ustawy

o obronie Ojczyzny wprowadził do instytucji odprawy istotne zmiany, a mianowicie pozwolił zaliczyć do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy prawo

i wysokość należności pieniężnych, o których mowa w art. 459 ustawy o obronie Ojczyzny, czas, do którego dolicza się okres służby w formacjach mundurowych,

m.in. dotyczy to okresów pełnienia nieprzerwanej służby w Policji, co ma bezpośredni wpływ na sytuację skarżącego. Zdaniem skarżącego fakt ten jest wystarczającą przesłanką do tego, aby na podstawie dokonanych ustaleń uchylić i zmienić wydaną przez organ decyzję.

W odpowiedzi na skargę MON wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 459 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierzowi zwolnionemu

z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługują przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Natomiast art. 460 ust. 1 wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa

w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby

w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Przepis ust. 2 powyższego przepisu wskazuje, że świadczenie pieniężne,

o którym mowa w art 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu

z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek:

1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji,

z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4;

3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

W art. 460 ust. 5 ustawodawca wskazał na sytuacje, kiedy powyższe świadczenie nie przysługuje żołnierzowi, są to przypadki, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6.

W zakresie naszych zainteresowań pozostaje art. 458 ust. 5 ustawy pragmatycznej, gdzie uregulowana jest kwestia wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tą regulacją świadczenie nie przysługuje w sytuacji wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.

Przepis powyższy w ocenie Sądu wprost wskazuje na okres pełnienia przez żołnierza zawodowej służby wojskowej sensu stricto (w ścisłym tego słowa znaczeniu). Tak więc do 10 - letniego okresu służby, o którym mowa w art. 458 ust. 5 ustawy

o obronie Ojczyzny nie dolicza się okresów pełnienia służby w innych formacjach mundurowych. Świadczenie, o którym mowa w powyższym przepisie jest swoistego rodzaju gratyfikacją za długoletnią zawodową służbę wojskową.

Jak ustaliły organy w toku postępowania administracyjnego, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2023 r. rozkazem personalnym Nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

Z posiadanych akt postępowania - odpisu przebiegu służby wojskowej, świadectw służby wystawionych przez Komendanta Regionalnej Bazy Logistycznej

w W. oraz Komendanta [...] Policji w G., wynika że żołnierz pełnił:

- służbę w Policji od [...] sierpnia 2005 r. do [...] marca 2018 r., tj. przez okres

12 lat, 6 miesięcy i 28 dni,

- zawodową służbę wojskową w okresie od [...] marca 2018 r. do [...] stycznia

2023 r., tj. przez okres 4 lat, 10 miesięcy i 6 dni.

W ocenie Sądu skarżący sam wypowiedział stosunek służbowego zawodowej służby wojskowej, a okres jego zawodowej służby wojskowej wyniósł 4 lata,

10 miesięcy i 6 dni, tak więc skarżący nie posiadał wymaganego stażu zawodowej służby wojskowej, który wynosi zgodnie z art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny

10 lat w wypadku, gdy żołnierz sam wypowiedział służbę.

W tym miejscu należy podzielić stanowisko organu, że ustawodawca w art. 460 ust. 5 ustawy ujął dodatkową przesłankę, której spełnienie warunkuje uzyskanie prawa do świadczenia pieniężnego. Stosownie do przywołanego wyżej przepisu

w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458

ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, wymagane jest również legitymowanie się 10-letnim okresem zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie

art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137 ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, przesądzając tym samym o tym, że okresu służby

w innych formacjach mundurowych nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.