Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 88/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3, pkt 5, art. 10, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 6, art. 8 par. 1, art. 12
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 października 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2023 roku sprawy ze skargi K.R. na bezczynność Burmistrza Błaszek w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Błaszek do udzielenia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku K.R. z dnia 18 grudnia 2021 roku w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Błaszek miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Błaszek na rzecz skarżącego K.R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. wymierza Burmistrzowi Błaszek grzywnę w wysokości 400 (czterysta) złotych.


UZASADNIENIE

W dniu 14 sierpnia 2023 r. K.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza Błaszek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p., poprzez nieudostępnienia żądanych informacji, skarżący wnosił o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę wskazał, że w dniu 18 grudnia 2021 r. wystąpił do organu o udzielenie informacji publicznej w zakresie: imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego w Błaszkach pełniących funkcje publiczne, którzy w okresie od 1 lutego 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz o wysokości tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników oraz o udzielenie informacji w w/w zakresie o pozostałych pracownikach Urzędu Miejskiego w Błaszkach niepełniących funkcji publicznych z przyporządkowaniem stanowiska do kwoty nagrody, bez podania danych personalnych.

Pismem z dnia 30 grudnia 2021 r. poinformowany został o wydłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku do dnia 18 lutego 2022 r. Jednocześnie, wobec stanowiska organu, co do przetworzonego charakteru żądanej informacji, zobowiązany został do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 1 stycznia 2022 r. skarżący wskazywał, iż żądana przez niego informacja ma charakter prosty, a co za tym idzie wystosowane do niego wezwanie nie znajduje jakichkolwiek podstaw. Oświadczył, że nie będzie wykazywał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, wnosił o udzielenie żądanej informacji, ewentualnie o wydanie decyzji odmownej.

Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia przedmiotowej skargi żądana informacja publiczna nie została mu udostępniona.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Błaszek, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosił o jej odrzucenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Pełnomocnik organu wskazywał, że wniosek z dnia 18 grudnia 2021 r. był jednym z czterech wniosków strony o udostępnienie informacji publicznej, złożonych do organu w okresie od 16 do 25 grudnia 2021 r. Okres złożenia wniosku przypadał na czas wzmożonych obowiązków sprawozdawczych organu, a nadto na zwiększoną absencje pracowników związaną z okresem urlopowym wynikającym z tradycyjnych świąt Bożego Narodzenia, Nowego Roku oraz Trzech Króli. Powyższe uzasadniało wydłużenie okresu rozpatrzenia wniosku do dnia 18 lutego 2022 r.

Dalej pełnomocnik wskazywał, że zakres żądanej informacji obejmuje lata, których dokumentacja została zarchiwizowana (2018-2021). Liczba zadanych pytań, ich szeroki zakres, jak również skomplikowana i wielowątkowa materia będąca przedmiotem wniosku uzasadniała twierdzenie, co do przetworzonego charakteru żądanej informacji publicznej. Stąd też zasadnym było wezwanie skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego do jej uzyskania. Wobec udzielonej przez stronę, na wystosowane w dniu 30 grudnia 2021 r. wezwanie, niezwykle lapidarnej odpowiedzi, co do braku podzielenia stanowiska organu odnośnie przetworzonego charakteru żądanej informacji publicznej, organ postanowił, iż sprawa ta pozostanie nierozpoznana.

Pełnomocnik organu wskazywał dodatkowo, że skarżący pomimo wynikającego z art. 53 ust. 2b p.p.s.a. obowiązku nie poprzedził wniesienia przedmiotowej skargi wystosowaniem ponaglenia do właściwego organu wyższego stopnia. Zaniechanie procesowe w powyższym zakresie skutkuje koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazując na zasadność powyższego twierdzenia pełnomocnik organu odwołał się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych.

Pismem procesowym z dnia 2 października 2023 r. skarżący podtrzymując dotychczasową argumentację podnosił, iż liczba składanych przez niego wniosków o udzielenie informacji publicznej w żaden sposób nie uzasadnia stanu bezczynności organu. Wskazał nadto, iż wbrew stanowisku pełnomocnika strony przeciwnej wniesienie skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wniesienia ponaglenia, a pozostawienie jego wniosku bez rozpatrzenia stanowiło samowolne kreowanie procedur administracyjnych, nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga K.R. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi K.R. uczynił bezczynność Burmistrza Błaszek w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: podania listy imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego w Błaszkach pełniących funkcje publiczne, którzy w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 18 grudnia 2021 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz o wysokości oraz o wysokości tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników oraz o udzielenie informacji w w/w zakresie o pozostałych pracownikach Urzędu Miejskiego w Błaszkach niepełniących funkcji publicznych z przyporządkowaniem stanowiska do kwoty nagrody, bez podania danych personalnych.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd w pierwszej kolejności dokonał oceny jej dopuszczalności pod kątem zachowania warunków formalnych do jej wniesienia. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa ani ponaglenie (por. wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/1; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Stąd też zawarte w odpowiedzi na skargę żądanie pełnomocnika organu, co do jej odrzucenia z uwagi na brak uprzedniego wniesienia przez skarżącego ponaglenia do właściwego organu nie znajduje uzasadnienia.

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Natomiast według art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Podkreślenia również wymaga, że u.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też w drodze decyzji administracyjnej, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż Burmistrz Błaszek - jako organ władzy publicznej – jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Również informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 18 grudnia 2021 r., dotyczą bezspornie informacji publicznej, gdyż wysokość wynagrodzeń wypłacanych pracownikom samorządowym, w tym przyznawanych nagród (stanowiących składnik wynagrodzenia) w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Dotyczą bowiem sposobu wydatkowania środków publicznych pochodzących z budżetu państwa (lub też budżetu jednostki samorządu terytorialnego), którymi gospodarowanie, stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1270) jest co do zasady jawne. Co więcej, żądana przez stronę informacja publiczna odpowiada treści art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 5 lit. h u.d.i.p., gdyż mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 27 października 2017 r., I OSK 3207/15, z 5 lipca 2017 r., I OSK 2559/15; wyrok WSA w Warszawie z 22 listopada 2017 r., II SA/Wa 964/17; WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2017 r., IV SAB/Gl 139/17; WSA w Poznaniu z 10 sierpnia 2017 r., IV SAB/Po 39/17; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 października 2017 r., II SA/Go 607/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że wyjątek od zasady udostępnienia informacji publicznej odnoszącej się wysokości wynagrodzeń pracowników samorządowych, w tym przyznanych im nagród, przewiduje art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W przypadku braku tej zgody, organ obowiązany jest wszakże wydać decyzję administracyjną, odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych za pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy, uznać należy natomiast nie tylko pracowników, wydających decyzje administracyjne z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta), ale także innych pracowników samorządowych, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania, wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym (np. pracownicy merytoryczni wydziałów urzędu, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne, chociaż nie wydają decyzji administracyjnej, a przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy a nawet przygotowują projekty decyzji administracyjnych, czy osoby uprawnione do wydawania zaświadczeń w imieniu organu, czy też przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych). Natomiast za stanowiska o charakterze usługowym czy technicznym uznać należy szeregowych pracowników urzędu, nie posiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze polegające między innymi na obsłudze biurowe, informatycznej, czy też porządkowe (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., I OSK 185/20; wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Wa 523/20; wyrok WSA w Rzeszowie z 24 lutego 2021 r., II SA/Rz 7/21; wyrok WSA w Szczecinie z 3 grudnia 2020 r., II SAB/Sz 107/20; wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 230/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bezspornym pomiędzy stronami pozostaje nadto ta okoliczność, iż objęta wnioskiem skarżącego z dnia 18 grudnia 2021 r. informacja publiczna, do dnia wniesienia rozpoznawanej skargi nie została stronie udzielona, co organ argumentował brakiem wykazania przez wnioskodawcę, pomimo stosownego wezwania i pouczenia, szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji o charakterze przetworzonym. Powyższe jak podkreślał pełnomocnik organu czyniło zasadnym postanowienie organu, "iż sprawa ta pozostanie nierozpoznana". Jednocześnie do dnia wniesienia skargi wniosek skarżącego z dnia 18 grudnia 2021 r. nie został rozpatrzony w jakiejkolwiek innej formie prawem przewidzianej.

W ocenie Sądu, powyżej wskazane okoliczności czynią zasadnym stawiany przez skarżącego Burmistrzowi Błaszek zarzut bezczynności. Jak już bowiem wyżej wskazano w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca przewidział trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu, to jest: 1. udostępnienie żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej organu (art. 10 u.d.i.p.) bądź też w drodze decyzji administracyjnej, odmowa jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzenie postępowania w przypadku wystąpienia okoliczności określonych ustawą (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Nie przesądzając na tym etapie postępowania przetworzonego, czy też nie, charakteru żądanej informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia 18 grudnia 2021 r. wskazać zatem należy, iż w przypadku braku wykazania przez wnioskodawcę w zakreślonym terminie, pomimo stosownego wezwania, szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udzieleniem żądanej informacji publicznej, która to informacja w ocenie organu miała charakter informacji przetworzonej, obowiązkiem Burmistrza Błaszek było rozpatrzenie przedmiotowego wniosku poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym nadanie kierowanemu do wnioskodawcy wezwaniu z dnia 30 grudnia 2021 r. rygoru "pozostawienia wniosku bez rozpoznania", a następnie "postanowienie organu o nierozpoznaniu sprawy" nie znajdują jakiejkolwiek podstawy prawnej i stawiają organ w stanie bezczynności, co czyni przedmiotową skargę w pełni zasadną.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż bez wpływu na wynik sprawy pozostają również wskazywane przez pełnomocnika organu okoliczności, co do wielości składanych przez skarżącego wniosków o udzielenie informacji publicznej w krótkim okresie czasu; czy też jego złożenia w okresie wzmożenia obowiązków sprawozdawczych organu oraz w tzw. okresie urlopowym związanym z występującymi po sobie świętami Bożego Narodzenia, Nowego Roku i Trzech Króli. W gestii organu jest bowiem taka organizacja pracy, która w pełni umożliwi realizację ciążących na nim obowiązków, w tym wynikających z przepisów u.d.i.p.

Jednocześnie, jak już wcześniej wskazano brak jest podstaw do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, z uwagi na wskazywany przez pełnomocnika organu brak uprzedniego wystąpienia przez stronę skarżącą z ponagleniem do właściwego organu wyższego stopnia.

Reasumując Sąd stwierdza, że fakt, iż do dnia wniesienia skargi wniosek skarżącego z dnia 18 grudnia 2021 r. nie został załatwiony w formie przewidzianej prawem, skutkuje uznaniem, że Burmistrz Błaszek publicznej pozostaje w bezczynności. Jednocześnie zdaniem Sądu okres jaki upłynął od dnia wystąpienia przez skarżącego z w/w wnioskiem, jaki i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych pozostawienie wniosku z dnia 18 grudnia 2021 r. bez rozpoznania z uwagi na niewykazanie przez skarżącego szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej, czynią zasadnym stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 6, art. 8 § 1, art. 12 k.p.a. Powyższe okoliczności przemawiają nadto za wymierzeniem organowi z urzędu grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Końcowo odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę pełnomocnika organu żądania, co do zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, iż w postępowaniu przed sądem I instancji przepisy p.p.s.a., w określonych prawem przypadkach przewidują możliwość zasądzenia tych kosztów jedynie na rzecz strony skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Burmistrz Błaszek pozostaje w bezczynności i zobowiązał organ administracji do udzielenia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Natomiast w przedmiocie wymierzonej organowi z urzędu grzywny Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

IB