Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 467/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 883
law: Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 marca 2023 r. nr SKO Gd/1583/22 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 16 marca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z 7 lutego 2022 r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] w m. B., w obrębie geodezyjnym S., gmina O. dla inwestycji polegającej na wybagrowaniu i oczyszczeniu terenów podmokłych wraz budową pomostu.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt w uzasadnieniu opisanej powyżej decyzji wskazał, że z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy wystąpił właściciel nieruchomości Pan J. K. Postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy toczy się w związku z prowadzonym aktualnie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Starogardzie Gdańskim postępowaniem związanym ze zrealizowaną przez Pana K. inwestycją. Według wnioskodawcy roboty budowlane których dotyczy wniosek polegać mają na "wybagrowaniu i oczyszczeniu terenów podmokłych wraz z budową pomostu". Zrealizowany bez wymaganych pozwoleń na działce [...] staw - zbiornik wodny ma powierzchnię 1795 m2 i głębokość nie przekraczającą 2,4 m (wg uzupełnionego wniosku miał w trakcie prac głębokość 2,8 m liczoną od lustra wody), a pomost zlokalizowany na wschodnim brzegu zbiornika ma całkowitą długość 12,25 m, przy czym długość od brzegu zbiornika do końca pomostu wynosi 9,9 m, a po obu stronach poprzecznie do jego długości (na północ i południe) wyprowadzono dwa odgałęzienia o długości 3,5 m oraz 4,5 m, szerokość pomostu wynosi 3 m. Dla terenu objętego wnioskiem wydano uprzednio decyzję odmowną dla inwestycji budowa stawu ziemnego rybnego o pow. ok. 2500 m2 i głębokości ok. 3 m, do amatorskiego chowu i połowu ryb dla potrzeb własnych, wymiary stawu ok. 60 m x 55 m. Wg wnioskodawcy zamierzenie objęte obecnym wnioskiem nie jest tożsame z wnioskiem z 2010 r., dla którego uzyskano decyzję odmowną, obecnie inwestycja służyć ma "uporządkowaniu terenu i jego rekultywacji", roboty polegać mają na wybagrowaniu naturalnie występujących w tej lokalizacji niecek, mokradeł. Wniosek obejmuje już wykonane prace i jest niezbędny dla ich legalizacji, zgodnie z wymaganiami art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Kontynuując Wójt wskazał, że w Obszarze Chronionego Krajobrazu Borów Tucholskich obowiązują przepisy uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim. Zrealizowane roboty naruszyły wyżej wymienione przepisy, między innymi zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz budowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegowej rzeki Wdy. Budowy zbiornika wodnego - stawu z pomostem nie można uznać za inwestycję związaną z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej lub rybackiej. Zrealizowane prace w granicach obszarów Natura 2000 są także niezgodne z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. - Prawo ochrony przyrody, gdyż ustawa zakazuje działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony w obszarach Natura 2000. Zgodnie z planem zadań ochronnych ustanowionym w obszarze Natura 2000 Bory Tucholskie PLB220009 (Zarządzenie RDOŚ w Gdańsku i RDOŚ w Bydgoszczy z 31 marca 2015 r. Dz. Urz. Woj. Pom. z 2015 r., poz. 1161) zagrożeniem dla obszaru są m.in. zanieczyszczenia wód, presja turystyczna, zabudowa letniskowa lub rozproszona, osuszanie terenów podmokłych, melioracje. W zasięgu 1,5 km od miejsca objętego wnioskiem (dz. [...]) występują takie gatunki jak błotniak stawowy, gągoł, pliszka górska, a zagrożeniem dla błotnika stawowego jest zasypywanie śródpolnych oczek wodnych, potencjalnym zagrożeniem jest zmniejszanie powierzchni zajmowanej przez szuwary w wyniku ich wykaszania, wypalania, osuszanie śródpolnych mokradeł, dolin rzecznych i torfowisk, płoszenie i penetracja siedlisk przez ludzi, wzrost antropopresji w strefie przybrzeżnej w wyniku powstawania infrastruktury sportowej i rekreacyjnej, przekształcanie i zabudowa brzegów zbiorników wodnych. Dla gągoła zagrożeniem jest regulacja śródleśnych cieków i osuszanie ich dolin, niszczenie roślinności szuwarowej nad wodami. Dla pliszki górskiej potencjalnym zagrożeniem są rozwój turystyki i rekreacji w pobliżu lęgowisk, regulacja cieków wodnych i osuszanie ich dolin. Wg opinii RDOŚ w Gdańsku (pismo z 22 lipca 2020 r.) budowa stawu przy rzece Wdzie na dz. [...] spowodowała zniszczenie szuwaru trzcinowego (zasypanie) a wypompowywana z tworzonego zbiornika woda zanieczyściła wody rzeki Wdy. Dla obszaru Natura 2000 Sandr Wdy PLH040017 (zgodnie z planem zadań ochronnych - Zarządzenie RDOŚ w Gdańsku i RDOŚ w Bydgoszczy z 30 kwietnia 2014 r. zmienione 2 listopada 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2014 r., poz. 1760, ze zm.) zagrożeniem są m.in. osuszanie terenów ujściowych, bagiennych, ingerencje i zakłócenia powodowane przez działalność człowieka a mające wpływ na rośliny i zwierzęta. Rzeka Wda oraz tereny przyległe wykorzystywane są przez bobra europejskiego, a sama rzeka to też miejsce występowania i rozrodu chronionych gatunków ichtiofauny w tym takich, które są przedmiotem ochrony np. piskorz, minóg strumieniowy, różanka europejska, koza pospolita, głowacz białopłetwy. Rzeka Wda stanowi siedlisko przyrodnicze o kodzie 3260 - nizinne i podgórskie rzeki ze zbiorowiskami włosienniczków. Zagrożeniem dla tego siedliska są m.in. niewielkie projekty hydroenergetyczne, jazy, regulowanie (prostowanie) koryt rzecznych i zmiana przebiegu koryt rzecznych, usuwanie osadów (mułu). Potencjalnym zagrożeniem mogą być wszelkie działania ingerujące w koryto rzeki, gdyż dla właściwego funkcjonowania siedliska jest przede wszystkim zachowanie siedliska w stanie pozwalającym na intensywniejszy rozwój charakterystycznych gatunków roślin (w szczególności włosienniczków) poprzez utrzymywanie na właściwym poziomie takich parametrów jak naturalność koryta rzecznego i jego zacienienie a także odpowiednia trofia wody. W ocenie RDOŚ w Gdańsku wykonanie stawu mogło przyczynić się do zniszczenia siedliska 3260. Wójt uznał ostatecznie, że działaniom związanym z budową zbiornika - stawu przy rzece Wdzie, na dz. [...] w m. B., położonej w granicach ustanowionych obszarowych form ochrony przyrody sprzeciwiają się przepisy ustawy o ochronie przyrody, zatem nie był i nie jest spełniony warunek z art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak spełnienia tego warunku jest wystarczającym warunkiem dla odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego odwołania, SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, motywując swoje rozstrzygnięcie poprzez stwierdzenie m.in., że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, a zarzuty podniesione w odwołaniu pozostają bez wpływu na wynik sprawy. I tak co do zarzutu wydania decyzji w przedmiocie warunków bez uprzedniego uzyskania stanowiska- uzgodnienia RDOŚ w Gdańsku Kolegium zauważa, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony odwołującej z akt analizowanej sprawy wynika, że RDOŚ w Gdańsku zajął już stanowisko w przedmiotowej sprawie w piśmie z dnia 15 listopada 2021 r., o nr RDOŚ-Gd-WZP.612.67.28.2021.IKO w którym organ ten wskazał, że nie zajmie stanowiska w terminie 21 dni w związku z czym wniosek organu pierwszej instancji o uzgodnienie projektu decyzji odmownej należy uznać za uzgodniony, o czym pełnomocnik strony został poinformowany przy piśmie z dnia 08.12.2021 r. Co nie bez znaczenia dla oceny oddziaływania inwestycji na przyrodę i środowisko, z analizy akt sprawy wynika, że zgodnie z wcześniejszą opinią RDOŚ w Gdańsku z 22 lipca 2020 r., budowa stawu przy rzece Wdzie na dz.nr [...] spowodowała zniszczenie szuwaru trzcinowego (zasypanie w wypompowywana z tworzonego zbiornika woda zanieczyściła wody rzeki Wdy. Z ocen RDOŚ (pismo z dnia 17.03.2020 r.) wynikało, że wykonanie stawu mogło przyczynić się do zniszczenia siedliska przyrodniczego [...]. Organ ten jednoznacznie stwierdził, że prowadzone przez Wnioskodawcę działania na dz. nr [...] prowadzone były bez wymaganych zezwoleń i bez uzgodnień z organem ochrony przyrody. RDOŚ w Gdańsku już w roku 2020 stwierdził że dz. nr [...] w m B., obręb S. zlokalizowana jest na terenie form ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., tj- Obszar Chronionego Krajobrazu Borów Tucholskich; Obszar Natura 2000 Sandr Wdy PLH040017 i Obszar Natura 2000 Bory Tucholskie PLB220009, co obrazują załączniki kartograficzne do pisma z dnia 17 marca 2020 r. Odnosząc się do błędnej wykładni art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 cyt. ustawy wskazać należy, iż z wyników przeprowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego wynika, że istniejące i potencjalne zagrożenia dla wskazanego obszaru określone zostały w planie zadań ochronnych przewidzianych i ustanowione przez właściwe organy dla obszaru Natura 2000 natomiast zakazy co do podejmowania określonych działań wynikają z zapisów uchwały sejmiku województwa pomorskiego. Przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zabrania z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności; 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 łub jego powiązania z innymi obszarami.

Wobec powyższego przesłanka z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody reguluje m.in. zakaz pogarszania integralności obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. W świetle art. 33 ust. 1 i 2 u.o.p. właściwy organ dokonując uzgodnienia powinien rozważyć, czy planowana inwestycja, jaka ma być przedmiotem decyzji pozwolenia na budowę, może pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w sposób znaczący wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Dalej odnosząc się do zarzutów odwołania dot. zaniechań i naruszeń przepisów procesowych regulujących podjęcie stosownych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie dot. rzeczywistego i negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko jak i na objętą ochroną gatunki roślin i zwierząt znajdujących się na dz.nr [...] podczas gdy z przedłożonej opinii biegłych wynika, że inwestycja nie wpływa znacząco na środowisko oraz plany ochrony Natura 2000 tut. Kolegium zwraca uwagę, iż nie można zgodzić się z tym stanowiskiem w sytuacji gdy z akt sprawy wynika bezspornie, iż teren planowanej inwestycji i prac już zrealizowanych zlokalizowany jest w granicach objętych ochroną przyrodniczą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie przyrody. Dodać należy, iż podstawą wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej są przesłanki z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tak samo jak ma to miejsce w przypadku nowej inwestycji, dlatego stwierdzenie pełnomocnika, iż wątpliwe jest rozważanie dot. negatywnego oddziaływania i skutków zamierzenia dla środowiska jest bezzasadne. W niniejszej sprawne nie zachodziła też konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, ponieważ zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 89 lit. e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na - realizacji zbiorników wodnych lub stawów, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha, na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; -realizacji stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m, innej niż wymieniona w lit. e. Tymczasem z wyników przeprowadzonej analizy wynika, że powierzchnia przedmiotowego zbiornika wodnego jest mniejsza niż w/w kryterium podobnie jak głębokość stawu jest mniejsza niż przewidziane dla realizacji stawów. Mając na uwadze kolejne zarzuty odwołania odnośnie przyjęcia błędnej wykładni § 5 pkt 8 uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego dnia 25 lipca 2016 r., i przyjęcie, że spod ustanowionego zakazu budowy w odległości 100 m od linii rzeki wyłączone są jedynie zbiorniki wodne "służące prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej" podczas gdy wskazana przesłanka odnosi się jedynie do " obiektów" a wszystkie zbiorniki wodne w również ten powstały na dz. nr [...] podlega pod wyłączenie z tego zakazu. Organ nie zakwalifikował jednoznacznie powstałego zbiornika wodnego i błędnie przyjął że, powstały na dz. nr [...] zbiornik wodny nie może służyć do prowadzenia "racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". W niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania wskazanego wyłączenia z zakazu ponieważ z wyników przeprowadzonej analizy wynikało, że istniejący na działce nr [...] zbiornik wodny o wielkości ponad 1000 m2 wymaga pozwolenia na budowę, bowiem w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy prawo budowlane stanowi budowlę ziemną zaliczaną do obiektów budowlanych jako "budowla", której wykonanie wymagało takiego pozwolenia. Mimo, że ustawodawca wśród przykładów budowli wymienia ogólnie "zbiorniki", nie ulega wątpliwości, że wszelkiego rodzaju zbiorniki wodne są też budowlami, jeżeli są efektem robót budowlanych. Faktem bezspornym jest więc, iż w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione łącznie warunki wydania tej decyzji, określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego należało odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy organ ustalający warunki zabudowy nie działa na zasadach uznania administracyjnego. Należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w związku z czym to właśnie kryterium położenia nieruchomości ma decydujące znaczenie, czy i które przepisy odrębne w świetle wymogu zachowania ładu przestrzennego będą miały zastosowanie w procesie jej wydawania w danej sprawie. Tym samym badanie prawidłowości pozostałych przesłanek określonych przepisem art. 61 ust. 1 cyt. ustawy w ocenie SKO stało się bezzasadne.

We wniesionej do Sądu skardze, decyzjo SKO zarzucono:

1. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, pomimo iż ww. decyzja w sposób rażący naruszała następujące przepisy prawa tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 10 §1 K.p.a., w zw. z art. art. 106 § 1 K.p.a. w zw. z art. 106 § 5 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 oraz 78 Konstytucji RP poprzez przedłożenie przez organ I Instancji (pismem z dnia 2 listopada 2021 r.) do uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [dalej RDOŚ] w Gdańsku projektu decyzji odmownej ustalenia warunków zabudowy wraz z uzasadnieniem ze względu na to, iż inwestycja znacząco negatywnie oddziałuje na cele ochrony przyrody (kwestie środowiskowe), podczas gdy: organ w niniejszej sprawie nie był uprawniony do samodzielnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie kwestii środowiskowych, a to dopiero uzgodnienie RDOŚ miało na celu rozważenie tych kwestii i ewentualnie odmowy uzgodnienia; nastąpiło to nie w ramach wymaganego prawem uzgodnienia, a na podstawie pism i opinii RDOŚ w szczególności pisma z dnia 17 marca 2020 r. oraz opinii z dnia 22 lipca 2020 r., które nie zostało sporządzone dla potrzeb niniejszego postępowania; do uzgodnień winna być przedłożona decyzja pozytywna z uwagi na ustawową konstrukcję uzgodnienia z organem ochrony środowiska, która zakłada uzgodnienie w przypadku braku ustosunkowania się ww. organu w terminie 21 dni, a w przypadku braku uzgodnienia wydanie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, a co za tym idzie możliwość jego zakwestionowania (w przypadku przedłożenia projektu decyzji odmownej i milczenie ze strony organu uzgadniającego zakłada brak możliwości zaskarżenia ww. odmowy), w konsekwencji w niniejszym przypadku na skutek "milczącego uzgodnienia" przez RDOŚ (milczącego uzgodnienia decyzji wydanej na niekorzyść Strony - Sic!), Strona została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym i kwestionowania stanowiska RDOŚ we właściwym postępowaniu;

co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności Decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a także - na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu - zarzucam naruszenie:

2. Art. 7, art. 77 k.p.a., 80 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP poprzez bezrefleksyjne i niepoprzedzone przeprowadzeniem wnikliwego postępowania powtórzenie przez organ II Instancji stanowiska organu I Instancji, zaakceptowanie zarówno stanu faktycznego jak i wykładni przepisów bez samodzielnej oceny sprawy i jedynie lakoniczne odniesienie się do zarzutów stawianych przez Skarżącego, co skutkowało tym, iż Strona została pozbawiona prawa do należytego powtórnego zbadania jej sprawy przez organ odwoławczy i co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności;

3. Art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz 5c u.p.z.p. poprzez zwrócenie się do RDOŚ z wnioskiem o uzgodnienie decyzji administracyjnej, w którym organ przedstawił wybiórczo argumenty i dowody świadczące o braku podstaw do wydania decyzji uwzględniającej wniosek strony, które zostały przygotowane pod z góry określoną tezę, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu argumentacji prezentowanej przez Stronę w postępowaniu oraz dowodów świadczących o tym, iż inwestycja nawet potencjalnie negatywnie nie oddziałuje na obszar Natura 2000, a w szczególności nieprzedstawieniu RDOŚ przedłożonej do postępowania opinii biegłych dr. inż. M. W. oraz dr. inż. R. O. z Politechniki Gdańskiej, którą organ I i II instancji ocenił samodzielnie do czego nie był uprawniony;

4. Art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 19 ust. 6a Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że postanowienia planu ochrony obszaru Natura 2000 Bory Tucholskie PLB220009 oraz Sandr Wdy PLH0440017 pozostają wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji, że mogą stanowić podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy z orzecznictwa NSA, wynika dokładnie przeciwny wniosek, a w konsekwencji bezpodstawną odmowę ustalenia warunków zabudowy z tej przyczyny;

5. Art. 7, art. 75 §1, art. 77 §1, art. 84 §1 w zw. z art. 85 §1 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało i błędnym i arbitralnym przyjęciem, że inwestycja może w sposób znaczący oddziaływać na środowisko i plan ochrony Obszaru Natura 2000 oraz odmowę ustalenia warunków zabudowy z tej przyczyny, spowodowanego tym, iż organ II Instancji:

a) zaniechał należytego ustalenia i wyjaśnienia okoliczności sprawy opierając ustalenia faktyczne na ogólnikowych pismach RDOŚ w Gdańsku złożonych bez właściwego trybu, opierających się na arbitralnych założeniach niepokrytych wnikliwą analizą, które odnoszą się w większości do hipotetycznych naruszeń i wskazań dotyczących całego obszaru Borów Tucholskich i Natura 2000, podczas gdy art. 33 ust. 1 u.o.p. zabrania jedynie lokalizacji inwestycji mogących "w znaczący" sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także "w znaczący" sposób wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których obszar ten został wyznaczony, a w konsekwencji niewyjaśnienie z jakich przyczyn organ uznał spełnienie tej kwalifikowanej przesłanki;

b) zaniechał dokładnego sprawdzenia, czy i jakie gatunki roślin i zwierząt chronionych znajdowały się na samej działce nr [...] oraz obszarze bezpośredniego oddziaływania inwestycji, a z informacji posiadanych przez stronę wynika, iż wcześniej (przed powstaniem zbiornika wodnego) na działce nr [...] znajdował się całkowicie zdegradowany teren służący jako śmietnisko dla okolicznych gospodarstw i mieszkańców, wobec czego nie może być mowy o jakimkolwiek zagrożeniu zniszczenia środowiska i obszaru Natura 2000;

c) zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz oględzin nieruchomości, przesłuchania świadków oraz strony zmierzających do faktycznych ustaleń polegających na określeniu rzeczywistych rozmiarów stawu, jego rzeczywistego położenia na obszarze chronionym, jak i ustalenia rzekomych strat w środowisku wyrządzonych wybagrowaniem, rozmiarów przeprowadzonej inwestycji oraz sposobu wykonywania prac, jak również analizy terenu, na którym realizowana była Inwestycja, ale także wpływu powstałego zbiornika wodnego na miejscowy ekosystem;

d) błędnie zinterpretował, iż inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko i plan ochrony obszaru Natura 2000, w sytuacji, gdy realizacja tej Inwestycji została wprost dopuszczona przez uchwałę nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. o Obszarze Chronionym Krajobrazu Borów Tucholskich [dalej Uchwała o Obszarze Chronionym Krajobrazu Borów Tucholskich, której celem jest właśnie ochrona tego obszaru;

e) błędnie i wbrew zasadom logiki uznał, iż wykonane w przeszłości prace mogą mieć znaczenie dla oceny oddziaływania zrealizowanej już w całości Inwestycji na środowisko oraz plan ochrony obszaru Natura 2000 (o czym szerzej w kolejnym zarzucie);

a w konsekwencji bezpodstawną odmowę ustalenia warunków zabudowy z tej przyczyny;

6. Art. 7 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż z punktu widzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i obszar Natura 2000 bez znaczenia pozostaje to czy inwestycja została już w całości wykonana (tak jak w tym przypadku) czy dopiero ma powstać, w sytuacji gdy organ bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w chwili wydania decyzji i nie może ignorować faktu, iż Inwestycja powstała, a na moment wydania decyzji prace zostały zakończone, wobec czego teoretyczne rozważania dotyczące hipotetycznych zagrożeń dla środowiska i Obszaru Natura 2000 w związku z pracami, które były wykonywane w przeszłości są całkowicie irrelewantne, a obecnie samo istnienie zbiornika wodnego – które powinno być przedmiotem oceny RDOŚ oraz organu - przyczynia się do rozwoju środowiska, a nie jego degradacji, a zbiornik wodny nie może być zasypany bez szkody dla powstałego tam ekosystemu; A

7. Art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 79a §1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania Inwestycji na środowisko przez właściwe organy środowiskowe oraz zaniechanie poinformowania strony o konieczności wszczęcia tego postępowania oraz zaniechania wskazania przez organ jakie inne kroki powinna podjąć celem wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem strony, odmawiając z miejsca ustalenia warunków zabudowy;

8. Art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jednoznacznego zakwalifikowania inwestycji, jako urządzenia wodnego, urządzenia melioracyjnego, stawu rybnego czy jakiegokolwiek innego obiektu oraz brak weryfikacji przeznaczenia oraz funkcji obiektu przy jednoczesnym definitywnym i błędnym przesądzeniu dla tak niesprecyzowanej inwestycji, iż:

a) nie zachodzą przesłanki do zastosowania wyłączenia spod zakazu budowy w odległości 100 m od linii rzeki, podczas, gdy na gruncie obowiązujących regulacji wszystkie zbiorniki wodne, a także obiekty służące do prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, wyłączone są spod tego zakazu;

b) konieczne było uzyskiwanie pozwolenia na budowę, podczas, gdy prace polegające na oczyszczeniu i wybagrowaniu terenu niezależnie od rozmiarów zbiornika wodnego nie wymagają pozwolenia na budowę, a powstały obiekt może być również kwalifikowany jako urządzenie melioracyjne tj. ziemny staw rybny służący polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, który również wyłączony jest spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę;

a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy i ograniczenie możliwości Strony do pełnego ustosunkowania się do przesłanej Decyzji;

9. Art. 79 §1 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez brak poinformowania strony oraz jej pełnomocnika o terminie rzekomo przeprowadzonych oględzin Inwestycji, co - o ile czynności te rzeczywiście się odbyły - stanowi o poważnym naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym;

w konsekwencji powyższych zarzutów wadliwe utrzymanie w mocy decyzji Organu I Instancji w sytuacji, gdy organ II Instancji powinien dostrzec powyższe uchybienia i uchylić tę decyzję w całości.

Skarżący domagał się: stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie z najdalej posuniętej ostrożności jej uchylenia w całości oraz rozważenia przez Sąd uchylenia decyzji organu I Instancji w całości. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu II Instancji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że stanowisko w sprawie zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie okazała się zasadna, ponieważ decyzja SKO jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze. zm.) – dalej jako "u.p.z.p.", w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadzała się oceny prawidłowości uznania przez organy administracji, że niemożność wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy wynikała z niezgodności wykonanej z przepisami prawa. W tym aspekcie stwierdzić należy, że przepisy odrębne o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. to przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie wskazuje się, że choć ustawodawca nie wymienił enumeratywnie wszystkich przepisów prawa, z którymi powinna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy, to jednak zgodność ta musi odnosić się do wszystkich obowiązujących i funkcjonujących w systemie prawnym przepisów, bez względu na ich rangę. Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. ustawy sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także brak relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., II OSK 1401/20). Nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 87 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zatem decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna również z aktami prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2014 r., II OSK 2781/12).

W realiach przedmiotowej sprawy, na terenie objętym wnioskiem o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy obowiązuje uchwała nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim ( Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2016 r. poz. 2942 ze zm.) – dalej jako "uchwała". Zgodnie z jej § 5., na obszarach chronionego krajobrazu, wymienionych w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały, wprowadza się następujące zakazy:1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką, 2) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, 4) wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu, 5) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych, 6) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka, 7) likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych, 8) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

- z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Zauważyć w tym miejscu należy, że katalog zakazów określonych w uchwale został przeniesiony wprost z upoważaniającego do ich ustanawiania art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 1336 ze zm.) dalej jako "p.o.ś.". W przedmiotowej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy realizacji zbiornika wodnego, wykonanego bez wymaganych prawem dokumentów i pozwoleń wskazywanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Starogardzie Gdańskim (postanowienie z 28 czerwca 2021 r.). Nie ulega wątpliwości, że wykonane przez skarżącego prace doprowadziły do powstania stawu wraz pomostem. Sąd podziela przy tym wyrażany w orzecznictwie pogląd, że utworzony przez człowieka zbiornik wodny niezależnie od tego czy będzie służył celom hodowlanym, czy innym, to jako powstały w wyniku robót ziemnych będzie budowlą, na wykonanie której co do zasady wymagane jest pozwolenie na budowę, a w drodze wyjątku jedynie zgłoszenie (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1661/19). Niewątpliwie wykonany samowolnie przez skarżącego staw wraz z pomostem znajduje się w odległości bliższej niż 100 m od rzeki Wdy. Wskazana powyżej uchwała Sejmiku Województwa wyklucza budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

- z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Organy obu instancji słusznie uznały, że prace objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (i uprzednio zrealizowane) nie służyły prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 883 ze zm.) do chowu, hodowli lub połowu ryb: 1) uprawniony jest: a) władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach płynących, b) właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 i 2368 oraz z 2022 r. poz. 88 i 258), zwanej dalej "ustawą - Prawo wodne", c) właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb.

Gospodarka rybacka jest pojęciem ustawowym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym podmiotem, który jest obowiązany do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej jest uprawniony do rybactwa w obwodzie rybackim. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy definiuje racjonalną gospodarką rybacką, która polega na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa. Zatem gospodarka rybacka, to działalność gospodarcza podmiotów uprawnionych do rybactwa. Z wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie wynika, aby celem zrealizowanego przedsięwzięcia było gospodarcze jego wykorzystanie w zakresie gospodarki rybackiej. Podobnie nie sposób uznać, aby realizacja planowanej inwestycji miała służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Zakres przedmiotowy pojęcia "racjonalna gospodarka rolna" obejmuje racjonalne działania ekonomiczne producenta rolnego, czyli powinna to być gospodarka rolna oparta na odpowiednich naukowych metodach, zasadach i technologiach, które są uznane jako dobre praktyki rolnicze, jak i spełniające wymagania wzajemnej zgodności, zgodnie z zasadami ochrony środowiska. Jest to także taki sposób prowadzenia tego rodzaju działalności rolniczej, który nie jest sprzeczny z celami ochronnymi ustanowionymi w przewidzianej przez ustawodawcę formie na określonym obszarze specjalnym o charakterze przyrodniczym (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., II OSK 3226/18). Kwestia gospodarki leśnej była natomiast poza sporem przedmiotowej sprawy. Podkreślić należy, że okoliczności sprawy nie wskazują, aby sporna nieruchomość była dotychczasowa wykorzystywana w sposób powyżej opisany, co potwierdza jedynie wykonanie stawu w oderwaniu od celów prowadzenia gospodarki rybackiej czy leśnej. Podobnie żadna z okoliczności przedmiotowej sprawy, a w szczególności wniosek o wydanie decyzji warunkach zabudowy – nie wskazują aby budowla ta miała służyć celom retencyjnym.

W tym miejscu należy odnieść się do podnoszonego w trakcie postępowania przez skarżącego zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie decyzji o warunki, skutków dla środowiska ewentualnej konieczności likwidacji dokonanej samowoli budowlanej z powodu nieuzyskania warunków zabudowy. Otóż ustawodawca nie rozróżnia przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy w zależności od tego czy mają one być wydawane dla inwestycji planowanej, czy też na potrzeby legalizacji inwestycji wykonanej. Szeroko podnoszone argumenty skargi nie mogły w tej części odnieść skutku, gdyż nie dotyczą prawnych przesłanek ustalenia warunków zabudowy. Poza granicami niniejszego postępowania były ewentualne konsekwencje braku możliwości legalizacji powstałego stawu wraz z pomostem. Kwestie te uregulowane są normami prawa administracyjnego, niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie odnotować należy, że skarżącemu odmówiono uprzednio decyzją z 25 października 2010 r. ustalenia warunków zabudowy dla budowy stawu ziemnego na terenie działki nr [...]. Pomimo tego staw taki powstał. Skarżący wskazuje co prawda na inny przedmiot wniosku o warunki zabudowy w przedmiotowej sprawie, jednakże nie sposób nie stwierdzić aby powstały staw wraz pomostem nie był de facto realizacją zamierzenia, na które warunków zabudowy uprzednio odmówiono.

Reasumując powyższe, fakt umiejscowienia budowli w postaci stawu w odległości mniszej niż 100 m od rzeki Wdy obligował organy obu instancji do odmowy ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. W takim stanie rzeczy zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do ich pozostałego zakresu wskazać jedynie należało, że Sąd nie podziela poglądu o tym, że projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie podlega uzgodnieniu w trybie art. 106 K.p.a. Otóż jeśli powodem odmowy uzgodnienia jest sprzeczność z przepisami odrębnymi, to decyzję należy uzgodnić z organem właściwym. W przedmiotowej sprawie Wójt zobowiązany był na podstawie art. 51 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. zwrócić się o uzgodnienie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ponieważ przedmiotem odmowy były przepisy uchwały Sejmiku Województwa (dotyczące ochrony przyrody) w związku z u.o.p. Konieczność uzgodnienia projektu decyzji odmownej zachodzi w przypadku, gdy organ prowadzący postępowanie, biorąc pod uwagę przepisy odrębne stwierdzi, że wykluczają one możliwość realizacji zamierzonej inwestycji. W takiej sytuacji przed wydaniem decyzji odmownej organ pierwszej instancji powinien zweryfikować prawidłowość swojego stanowiska i poddać projekt decyzji odmownej uzgodnieniu właściwemu organowi (zob. Wyrok NSA z 2 marca 2023 r., II OSK 1380/22). Stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień, (...), dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W przedmiotowym postępowaniu uzgodnienie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nastąpiło właśnie w sposób milczący, na co wskazuje pismo RDOŚ z 15 listopada 2021 r.

Wobec powyższego nie mógł odnieść skutku zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.). Ocena organów obu instancji znaczącego odziaływania planowanej inwestycji na obszar natura 2000 powinna odbyć się po zajęciu stanowiska przez RDOŚ w trybie art. 96 ust. 1 i 3 oraz 97 wskazanej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 33 ustawy o ochronie przyrody zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Wójt słusznie ustalił na podstawie pisma RDOŚ z 17 marca 2020 r., że działka na [...] położna jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu, Obszaru Natura 2000 Sandr Wdy oraz Obszaru Natura 2000 Bory Tucholskie oraz uznał, że inwestycja może oddziaływać właśnie na teren Obszaru Natura 2000. Powinien jednakże był o ocenę przedmiotowej okoliczności zwrócić się do RDOŚ. W przedmiotowym postępowania trybu określonego w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku nie dochowano, co naruszało uprawnienia skarżącego wynikające z tejże ustawy. Kwestia nie była jednak w sprawie elementem powodującym możliwość eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, ponieważ ustalenie decyzji o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z § 5 pkt 8 uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim w związku z art. 24 ust. 1 u.o.p. Wyjaśnić także należało, że wbrew twierdzeniom skargi zarówno Zarządzenie ustanawiającego plan zadań ochronnych w obszarze Natura 2000 Bory Tucholskie PLB220009 oraz Zarządzenie określającego plan zadań ochronnych w obszarze Natura 2000 Sandr Wdy, stanowią akty prawa miejscowego co wynika z art. 28 u.o.p. Jednakże brak oceny potencjalnego wpływu przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 2000 dokonywanej także przez pryzmat tych norm prawnych, nie był istotny dla rozstrzygnięcia w sprawie, z przyczyn wyjaśnionych powyżej.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są orzeczenia.nsa.gov.pl.