Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1792/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 59 ust. 1, art. 62a, art. 63 ust. 2, art. 64 ust. 3a, art. 84, art. 87
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
article: art. 155
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a, § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr SKO.4170.20.1679.2023 w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – skargę oddala –


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1792/23

UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr SKO.4170.20.1679.2023 dotycząca zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 87 i art. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm. – dalej: "ustawa środowiskowa").

Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Wójt Gminy [...] decyzją z 5 lipca 2018 r. nr RG.6220.9.2017 ustalił dla K.O. i K.W. - wspólników spółki cywilnej P. s.c. K.O., K.W. w D. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Wydobywanie żwirów z piaskiem ze złoża "D. – G.", na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości D.". Wójt orzekł o możliwości realizacji wyżej wskazanego przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po spełnieniu wskazanych decyzją warunków.

Wnioskiem z 18 grudnia 2018 r. (uzupełnionym 11 stycznia 2019 r.) wyżej wskazani wspólnicy s.c. zwrócili się o zmianę ww. decyzji w zakresie jej pkt 7, tj. warunku: "Powstały w wyniku wydobycia kruszywa zbiornik poeksploatacyjny nie będzie grodzony, zostanie wyłączony z funkcji rekreacyjnej oraz rolniczej związanej z hodowlą ryb, pełnił będzie wyłącznie funkcje przyrodnicze", na warunek: "Powstały w wyniku wydobycia kruszywa zbiornik poeksploatacyjny pozostanie jako nieogrodzony, będzie wyłączony z funkcji rekreacyjnej, zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym z możliwością zarybienia oraz pełnienia funkcji przyrodniczej".

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ustawy środowiskowej, decyzją z 17 maja 2023 r. nr RG.6220.9.2017:

- w pkt 1 zmienił decyzję z 5 lipca 2018 r. nr RG.6220.9.2017 o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Wydobywanie żwirów z piaskiem ze złoża "D. – G.", na działkach o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D.", w pkt 7 sentencji decyzji, nadając mu brzmienie: "Powstały w wyniku wydobycia kruszywa zbiornik poeksploatacyjny pozostanie jako nieogrodzony, będzie wyłączony z funkcji rekreacyjnej, zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym z możliwością zarybienia oraz pełnienia funkcji przyrodniczej",

w pkt 2 - stwierdził możliwość realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po spełnieniu następujących warunków:

1) Należy wykonać ekran akustyczny pochłaniający wzdłuż granicy działki inwestycyjnej od strony zachodniej (najbliższej zabudowy mieszkalnej) o wysokości ok. 3,30 m i długości ok. 50,0 m.

2) Wydobywanie kruszywa odbywać się będzie jedynie w porze dziennej tj. w godzinach od 6:00 do 22:00.

3) Humus (warstwa 20 cm) i nadkład zalegający nad złożem będą gromadzone na tymczasowych wewnętrznych hałdach, zlokalizowanych w granicach własności Inwestora, poza terenem szczególnego zagrożenia powodziowego.

4) Realizacja przedsięwzięcia nie może wiązać się z jakąkolwiek ingerencją w priorytetowe siedlisko przyrodnicze łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe 91 EO (Salicctuni albae, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae, olsy źródliskowe).

5) W odległości min. 86 m od ww. siedliska przyrodniczego nie będą prowadzone jakiekolwiek prace związane z realizacją przedsięwzięcia, w tym poruszanie się ciężkiego sprzętu.

6) Prace związane ze zdejmowaniem nadkładu wykonywane będą poza okresem 1 marca - 15 październik.

7) Powstały w wyniku wydobycia kruszywa zbiornik poeksploatacyjny pozostanie jako nieogrodzony, będzie wyłączony z funkcji rekreacyjnej, zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym z możliwością zarybienia oraz pełnienia funkcji przyrodniczej.

8) Opracować "Plan ratowniczy na wypadek zagrożenia powodziowego".

Organ wskazał na spełnienie przesłanek z art. 155 k.p.a., bowiem wnioskodawca - inwestor wyraził zgodę na zmianę decyzji (złożył wniosek o zmianę decyzji), nie ma przeciwwskazań w przepisach szczególnych, tj. w ustawie środowiskowej, a za zmianą decyzji przemawia ważny interes społeczny lub słuszny interes strony. W tym przypadku zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna do uzyskania przez inwestorów koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Organ wskazał, że przedsięwzięcie zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm. – dalej: "rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.") zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) rozporządzenia, dla których opracowanie raportu może być wymagane. Wystąpił do właściwych organów – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazując na uzyskane opinie oraz charakterystykę przedsięwzięcia zawartą w karcie informacyjnej przedsięwzięcia Wójt uznał, że ze względu na rodzaj, skalę, usytuowanie przedsięwzięcia, typ generowanych oddziaływań na środowisko przyrodnicze oraz środki minimalizujące, nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym obszary Natura 2000 (oceny, o której mowa w art. 6.3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, tj. Dyrektywy Siedliskowej). W ocenie organu wskazane warunki realizacji przedsięwzięcia, jak również zamieszczone w przedłożonej dokumentacji deklaracje Inwestora odnośnie sposobu realizacji przedsięwzięcia oraz sposobu zagospodarowania wyrobiska poeksploatacyjnego, w sposób wystarczający minimalizują wpływ przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym OZW W. z Dopływami, a przedsięwzięcie nie będzie generować oddziaływań mogących mieć znaczący wpływ na klimat.

Odwołania od tej decyzji złożyły G.R. i M.B.

G.R. zwróciła się o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 155 k.p.a. przez wydanie decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 5 lipca 2018 r. podczas gdy równocześnie toczy się postępowanie administracyjne dotyczące wygaszenia tej decyzji;

2. art. 87 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84 ustawy środowiskowej, przez wydanie decyzji dopuszczającej możliwość realizacji przedsięwzięcia i stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy przedłożenie raportu oddziaływania na środowisko przez (tych samych) wnioskodawców w postępowaniu administracyjnym dot. tych samych działek, znak: RG.6220.3.2020, było przez Wójta Gminy D. wymagane - brak przedłożenia w/w raportu spowodował umorzenie w/w postępowania administracyjnego w dniu 19 maja 2023 r.;

3. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej przez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia;

4. § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez uznanie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do grupy przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane;

5 art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej w zw. z art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi realizowanymi już przedsięwzięciami polegającymi na eksploatowaniu złoża żwirów z piaskiem "D. – O." znajdującym się w odległości 155 m od granicy przedsięwzięcia "D. – G.";

6. art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów, czego skutkiem było bezzasadne odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, a także naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 tej ustawy przez brak umieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

7. art. 62a ustawy środowiskowej w zw. 7 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy przez bezkrytyczne oparcie się przez organ na przedłożonych przez inwestora w postępowaniu danych, w tym zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia bez ich weryfikacji;

8. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, tj. pominięcie w ocenie pisma z dnia 21 marca 2023 r., znak: RZ.ZZŚ.2.4901.60.2023, Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w J., który wskazał, że dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane pod warunkiem opracowania "Planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego".

Natomiast M.B. wniosła o uchylenie decyzji i również wskazała na toczące się postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji Wójta z 5 lipca 2018 r. Podkreśliła, że decyzja ta jest niezgodna w punkcie 7 z MPZP dotyczącym działek [...] i [...] w miejscowości D. - dlatego inwestor nie otrzymał koncesji na wydobycie żwirów. Obecne postępowanie dotyczy dokonania takiej zmiany, aby pkt 7 zgadzał się z Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Ponadto informacje zawarte w decyzji o zarybieniu zbiornika wodnego są sprzeczne ze stanowiskiem inwestorów, którzy dołączyli do III tomu Karty Informacyjnej przedstawianej RDOŚ w R. odręczną notatkę z 28.03.2019 r., w której informują, że nie zamierzają zarybiać zbiornika oraz nie planują stworzyć stanowiska do wędkowania. W ocenie odwołującej, wydobycie piasku i żwiru na działkach [...] i [...] stanowi zagrożenie dla wód powierzchniowych ze względu na swoją lokalizację, stosowaną technologię oraz bliskość studni przy budynkach mieszkalnych. Zarzuciła, że organ nie odniósł się do pisma Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w J. z dnia 21 marca 2023 r. o konieczności opracowania "Planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego", gdy działki [...], [...] znajdują się na terenach zalewowych. Nie została ustalona strefa oddziaływań pośrednich - inwestorzy nie dołączyli informacji dotyczącej wpływu przedsięwzięcia na sąsiednie grunty oraz domy, stwierdzając, że oddziaływanie obejmuje tylko ich działki i 2 działki graniczące przez miedzę po obu stronach wyrobisk. Drogi, którymi będzie odbywał się wywóz kruszywa nie spełniają warunków bezpieczeństwa oraz warunków technicznych do wywozu kruszywa ciężkim transportem samochodowym. Wskazała na założenia do Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. w sprawie ustanowienia planów ochronnych dla obszaru Natura 2000 W. z dopływami PHL 180052, w którym ujęte są siedliska przyrodnicze i gatunki zwierząt będące przedmiotem ochrony m. in. na terenie gminy D., na terenie działek [...] i [...] i w ich pobliżu.

Po rozpoznaniu powyższych odwołań SKO w Krośnie wskazaną na wstępie decyzją z 21 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu Wójt prawidłowo ustalił wystąpienie przesłanek z art. 155 k.p.a., przy czym za zgodę strony przyjęto jedynie zgodę inwestora, dla którego wydano decyzję środowiskową, a to stosownie do treści art. 87 ustawy środowiskowej. Prawidłowo stwierdził, że w przepisach szczególnych nie ma przeciwwskazań do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a za jej zmianą przemawia słuszny interes strony, bowiem w związku z treścią warunku w pkt 7 decyzji Wójta Gminy [...] z 5 lipca 2018 r., znak: RG.6220.9.2017 dotyczącego kierunku rekultywacji terenu po zakończeniu eksploatacji żwiru i piasku, który jest sprzeczny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego, inwestor nie może uzyskać koncesji na wydobywanie ww. kopalin.

SKO zauważyło, że decyzja z 5 lipca 2018 r., której dotyczy zmiana, jest decyzją ostateczną i prawomocną. Wyrokiem z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1528/21 NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1278/18 oddalającego skargę na decyzję SKO w Krośnie z 17 września 2018 r. (SKO.4170.17.1090.2018), którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 5 lipca 2018 r. Toczyło się również postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 5 lipca 2018 r., jednak Wójt Gminy [...] umorzył je decyzją z 12 czerwca 2023 r., znak: RG.6220.9.2017, a SKO w Krośnie utrzymało ją w mocy decyzją z 28 lipca 2023 r. (SKO.4170.28.1878.2023). Decyzja organu I instancji w sprawie umorzenia tego postępowania jest ostateczna.

Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził od nowa merytoryczne postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, przy czym odmiennie od pierwotnego postępowania określono kierunek rekultywacji terenu po zakończeniu eksploatacji ww. przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. SKO wskazało, że organ I instancji dokonał oceny planowanego przedsięwzięcia pod względem generowania emisji i innych uciążliwości (emisja substancji zanieczyszczających do powietrza, emisja hałasu, emisja wód opadowo-roztopowych), wykorzystania zasobów naturalnych, przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów, zagrożenia inwestycji dla środowiska, w tym środowiska wodnego w zakresie wpływu na wody podziemne i wody powierzchniowe oraz w stosunku do wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, w tym dla obszaru Natura 2000. Analizie poddano kartę informacyjną przedsięwzięcia przedłożoną przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji, a także jej uzupełnienia opracowane na wniosek organów opiniujących. Zdaniem Kolegium organ I instancji dokonał prawidłowej oceny ww. Karty informacyjnej. Zachował też tryb określony w art. 84 ustawy środowiskowej i prawidłowo wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, określając warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym nakładając obowiązek opracowania planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego, a także czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia integralną jej częścią. Organ I instancji zawarł w uzasadnieniu informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast warunki korzystania ze środowiska zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak i jego eksploatacji oraz nałożenie obowiązku opracowania planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego wskazane w treści decyzji, odpowiadają tym, wskazanym przez organy opiniujące. Odpowiada to wymaganiom zawartym w art. 84 i art. 85 ustawy środowiskowej.

Odnosząc się do zarzutów odwołań SKO wyjaśniło, że stanowisko inwestorów zawarte z piśmie z marca 2019 r. o braku chęci zarybiania powstałego po eksploatacji zbiornika wodnego nie ma znaczenia w sprawie, skoro zaskarżoną decyzją nałożono w pkt 7 określony kierunek rekultywacji terenu. Warunek ten jest wiążący dla inwestorów, a także dla organów, które w kolejnych decyzjach określą szczegółowo warunki rekultywacji terenu.

Ponadto z Karty informacyjnej nie wynika, by realizacja przedsięwzięcia stanowiła zagrożenie dla wód powierzchniowych, w tym dla okolicznych studni. Organ właściwy do wydania oceny wodnoprawnej nie dopatrzył się takiego zagrożenia stwierdzając, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tej sprawie nie jest wymagana. Przytaczany przez odwołujące fragment Karty informacyjnej dotyczy opisu środowiska i ewentualnej identyfikacji możliwych do przewidzenia zagrożeń, ale nie ze strony planowanego przedsięwzięcia, lecz generalnie możliwych do wystąpienia, m. in. na skutek obniżenia zwierciadła wód w rzece Wisłoce, na co planowane przedsięwzięcie nie ma wpływu. Odnośnie znajdującej się w sąsiedztwie kopalni Kolegium wyjaśniło, że w odległości około 155 m na północ od złoża żwirów z piaskiem "D. – G." zakończona została eksploatacja oraz rekultywacja w obrębie terasy rędzinnej złoża żwirów z piaskiem "D. – O." (str. 27 KIP). Oznacza to, że w sprawie nie dojdzie do kumulowania się oddziaływań obydwu kopalni, skoro działalność jednej z nich została już zakończona.

Jako nieusprawiedliwione Kolegium oceniło zarzuty odwołujących odnośnie rzetelności Karty informacyjnej przedsięwzięcia.

SKO uznało natomiast, że organ I instancji wadliwie doręczył stronom decyzję w formie publicznego obwieszczenia pomimo, że w sprawie nie zachodzą warunki z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. Decyzja została jednak doręczona inwestorom, zatem weszła do obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie wniosek o wydane decyzji został złożony 18 grudnia 2018 r., w sprawie znajdą zastosowanie przepisy obowiązujące przed zmianą ustawy środowiskowej, które weszły w życie 24 września 2019 r. Stronami postępowania pozostali właściciele działek przylegających bezpośrednio do działek, na których miało być realizowane przedsięwzięcie lub działek w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, a stron tych było kilka. Nie został w sprawie spełniony warunek z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania (liczba stron w sprawie nie przekracza 20) do stosowania przepisu art. 49 k.p.a. Obecnie w miejsce zmarłych A.R. i M.M. uczestniczą w sprawie ich spadkobiercy, których dane zostały wykazane w rejestrze gruntów. Nadal jednak liczba stron postępowania nie przekracza 20.

Kolegium zauważyło, że powyższa wadliwość doręczenia decyzji nie wpłynęła na realizację praw stron do udziału w niniejszym postępowaniu. Odwołujące aktywnie uczestniczyły w prowadzonym postępowaniu, a także w terminie zaskarżyły wydaną w sprawie decyzję. Brak jest podstaw do uchylenia decyzji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem G.R. i M.R. złożyli wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy [...], pomimo, że organ ten naruszył:

- art. 155 k.p.a. przez wydanie decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, podczas gdy równocześnie toczyło się postępowanie dotyczące wygaszenia decyzji Wójta z dnia 5 lipca 2018 r.;

- art. 87 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84 ustawy środowiskowej, przez wydanie decyzji dopuszczającej możliwość realizacji przedsięwzięcia i stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy przedłożenie raportu oddziaływania na środowisko przez (tych samych) wnioskodawców w postępowaniu administracyjnym, dot. tych samych działek, znak: RG.6220.3.2020, było przez Wójta Gminy [...] wymagane - brak przedłożenia w/w raportu spowodował umorzenie w/w postępowania administracyjnego w dniu 19 maja 2023 r.;

- 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej przez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia;

- § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez uznanie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do grupy przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane;

- art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej w zw. z art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi realizowanymi już przedsięwzięciami polegającymi na eksploatowaniu złoża żwirów z piaskiem "D. – O." znajdującym się w odległości 155 m od granicy przedsięwzięcia "D. – G.";

- art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów, czego skutkiem było bezzasadne odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, a także naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 tej ustawy przez brak umieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- art. 62a ustawy środowiskowej w zw. 7 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy przez bezkrytyczne oparcie się przez organ na przedłożonych przez inwestora w postępowaniu danych, w tym zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia bez ich weryfikacji;

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, poprzez pominięcie pisma z 21 marca 2023 r. Dyrektora ZZ WP w J., który wskazał, że dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane pod warunkiem opracowania "Planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego";

w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie decyzji organu I instancji w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

2. art. 138 § 1 pkt 2, art. 138 § 2 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, tj. nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nierozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pomimo zaistnienia w sprawie okoliczności wskazanych powyżej, tj. określonych w pkt 1 zarzutów skargi.

Wobec powyższego skarżący zwrócili się o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO w Krośnie zwróciło się o jej oddalenie. Nie znalazło podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji.

Postanowieniem z 11 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Rz 1792/23 WSA w Rzeszowie odrzucił skargę G.R., z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Ponadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Sąd wyjaśnia także, że na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na wniosek organu i wobec braku żądania przez pozostałe strony przeprowadzenia rozprawy, zgłoszonego w terminie 14 dni od zawiadomienia Sądu o złożeniu takiego wniosku (skarżący otrzymał zawiadomienie Sądu o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym 16.11.2023 r. i nie złożył stosownego żądania w ustawowym terminie – kwestia ta była wyjaśniana skarżącemu pismem z 20.03.2024 r.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w Krośnie z 21 sierpnia 2023 r. wydana w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z 5 lipca 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Wydobywanie żwirów z piaskiem ze złoża "D.-G." na działkach o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D.". Decyzja ta została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych, tj. w trybie art. 155 k.p.a. umożliwiającym zmianę decyzji ostatecznej.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej "u.i.o.ś." lub ustawa środowiskowa). Zgodnie z art. 87 u.i.o.ś., w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przepisy działu V (ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000) oraz działu VI (postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko) stosuje się odpowiednio. Ponadto przepis art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Przypomnieć należy, że w myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii już rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych. Prawna możliwość zastosowania tego trybu uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1840/11 oraz wyroki Wojewódzkich Sadów Administracyjnych w Szczecinie z 16 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 475/14 i we Wrocławiu z 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 76/09, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie to toczy się w tej samej - z punku widzenia materialnego - sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie zwykłe, a więc niezbędne jest ustalenie, czy w konkretnym wypadku istnieje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Dla niniejszej sprawy znaczenie ma tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa. Należy przez nią rozumieć tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawę faktyczną i prawną. W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Nadto z treści art. 87 u.i.o.ś. wynika, że odnosi się on do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i dotyczy każdej zmiany, niezależnie od jej znaczenia, wagi i tego, czego dotyczy, a odpowiednie zastosowanie znajdą art. 59-103 oraz art. 104-120 znajdujące się w dziale VI

Z art. 87 u.i.o.ś. wynika także, że zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi nastąpić w trybie i na zasadach określonych w art. 155 k.p.a. stosowanym odpowiednio. Oznacza to, że instytucja zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter procesowy i nie może być przeprowadzona w oderwaniu od postanowień art. 155 k.p.a., stanowiącego procesową podstawę zmian każdej decyzji. Ponieważ art. 87 u.i.o.ś. ograniczył zastosowanie art. 155 k.p.a. tylko w zakresie konieczności uzyskiwania zgody na zmianę decyzji innych stron uczestniczących, to w pozostałym zatem zakresie powinien on znaleźć pełne zastosowanie.

Podkreślenia przy tym wymaga, jak już wskazano powyżej, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną i wydanie nowego rozstrzygnięcia. Postępowanie prowadzone w oparciu o powyższy przepis ma doprowadzić do weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, ale jedynie wówczas, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie takiej decyzji.

Zdaniem Sądu wszystkie wyżej omówione przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Takie też stanowisko wyraziło Kolegium w wydanej decyzji i Sąd w niniejszym składzie je aprobuje. Zgodę na zmianę decyzji wyraziła bowiem strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. inwestorzy: K.O. i K.W. – wspólnicy spółki cywilnej P. s.c. K.O., K.W. w D. Uzasadnione jest twierdzenie, że wymienieni składając wniosek o zmianę decyzji, w sposób oczywisty wyrazili zgodę na jej zmianę. Organy zaś oceniły, że przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji środowiskowej, a nadto przemawia za tym słuszny interes strony. Jak wywiedziono zapis warunku zawartego w pkt 7 decyzji Wójta Gminy [...] z 5 lipca 2018 r. w zakresie kierunku rekultywacji terenu po zakończeniu eksploatacji żwiru i piasku był sprzeczny z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "D. 1/2016 – Teren Eksploatacji Kruszywa" zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], co powodowało, że inwestorzy nie mogli uzyskać koncesji na wydobywanie ww. kopalin. Sąd podziela pogląd organu, że potrzeba dokonania zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, tak by doprowadzić ją do zgodności z zapisami MPZP, a tym samym uzyskania koncesji na wydobywanie kopalin, przemawia za uznaniem, że w sprawie wystąpił słuszny interes strony.

Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że nie doszło w niej do naruszenia przytoczonych w skardze przepisów. Organ w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób przeanalizował i odniósł się do zarzutów odwołania, których powielenie stanowią zarzuty skargi.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że decyzja z 5 lipca 2018 r.- decyzja źródłowa, której zmiany domagają się inwestorzy, jest decyzją ostateczną i prawomocną. Jak słusznie zauważyło Kolegium wyrokiem z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1528/21 NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1278/18 oddalającego skargę na decyzję SKO w Krośnie z 17 września 2018 r. (SKO.4170.17.1090.2018), którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 5 lipca 2018 r.

Słusznie także Kolegium odpiera zarzut odwołania, że wydanie decyzji w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej z 5 lipca 2018 r. nastąpiło w czasie, gdy toczyło się postępowanie dotyczące wygaszenia tej decyzji, wyjaśniając, że postępowanie dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 5 lipca 2018 r. zostało na mocy decyzji Wójta Gminy [...] z 12 czerwca 2023 r. (RG.6220.9.2017) umorzone. Decyzja o umorzeniu została utrzymana w mocy przez SKO w Krośnie decyzją z 28 lipca 2023 r. (SKO.4170.28.1878.2023). Z urzędu Sądowi wiadomym jest, że WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/23 oddalił skargę złożoną na decyzję Kolegium z 28 lipca 2023 r. W wyroku tym Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów o umorzeniu postępowania w sprawie wygaszenia decyzji Wójta Gminy [...] z 5 lipca 2018 r., jako bezprzedmiotowego, z uwagi na fakt cofnięcia wniosku o wygaszenie decyzji przez K.O. i K.W. prowadzących w formie spółki cywilnej przedsiębiorstwo wydobycia kruszywa "[...]" s.c.

W tych okolicznościach wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 155 k.p.a., bowiem, jak słusznie zauważyło Kolegium, decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji środowiskowej była decyzją ostateczną w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd nie uwzględnił też zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa ,materialnego - ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyjaśnienia wymaga, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, że zmiana decyzji musi być poprzedzona weryfikacją, najpierw potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko inwestycji w kształcie wynikającym z zaproponowanych zmian, a potem przeprowadzenia takiej oceny bądź wydania decyzji o zmianie decyzji środowiskowej bez poprzedzania jej oceną oddziaływania na środowisko. Wówczas jednak organ właściwy (w niniejszej sprawie Wójt) zobowiązany był, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej, do wydania postanowienia niestwierdzającego potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (takie postanowienie w przedmiotowej sprawie zostało wydane 26 czerwca 2019 r., nr RG.6220.9.2017).

Objęte wnioskiem o zmianę decyzji środowiskowej przedsięwzięcie polegać ma na wydobywaniu żwirów z piaskiem, metodą odkrywkową, ze złoża "D. – G.", z powierzchni 0,4769 ha, zlokalizowanego w miejscowościach D., gmina D., powiat [...] - działki o nr ewid. [...] i [...] o łącznej powierzchni około 2,1 ha. Przedsięwzięcie to, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do tego rodzaju przedsięwzięć zalicza się wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a, bez względu na powierzchnię obszaru górniczego, na terenie gruntów leśnych lub w odległości nie większej niż 100 m od nich oraz jeżeli w odległości nie większej niż 0,5 km od miejsca planowanego wydobywania kopalin metodą odkrywkową znajduje się inny obszar górniczy ustanowiony dla wydobywania kopalin metodą odkrywkową (parametry te nie zostały przekroczone w rozpoznawanej sprawie).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej realizacja takiego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, a więc wówczas, gdy organ, właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wymienione w tym przepisie uwarunkowania, wydał postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przed wydaniem takiego postanowienia, stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy, organ winien zasięgnąć opinii właściwych organów opiniujących.

Takie opinie w przedmiotowej sprawie zostały sporządzone. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R. (RDOŚ) w opinii z 23 maja 2019 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o ile zostaną spełnione warunki wskazane w pkt 1-pkt 7. Opinia ta została podtrzymana w piśmie RDOŚ z 29 marca 2023 r. Również Dyrektor Zarządu Zlewni w J. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w opinii z 21 marca 2023 r., uznał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane pod warunkiem opracowania "Planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego".

Słusznie wskazało Kolegium, że zgodnie z art. 64 ust. 3a ustawy środowiskowej, opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może wskazać na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązków działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. W przedmiotowej sprawie opiniujące organy zawarły takie warunki w swoich opiniach, co znalazło odzwierciedlenie w pkt 2 sentencji decyzji organu I instancji, gdzie wskazano na możliwość realizacji przedsięwzięcia i stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po spełnieniu wskazanych w pkt 1-8 warunków.

Zatem jako nieuprawnione należy uznać zarzuty skargi o bezzasadności odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz o braku zamieszczenia informacji o uwarunkowaniach.

Nietrafny jest także zarzut pominięcia pisma Dyrektora ZZ WP w J. z 21 marca 2023 r. w którym wskazano, że nie jest wymagane przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od warunkiem opracowania "Planu ratowniczego na wypadek zagrożenie powodziowego".

Sąd zauważa, akceptując w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że decyzja Wójta z 17 maja 2023 r. o zmianie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt 2 ppkt 8 wyraźnie i jednoznacznie wskazała warunek o konieczności opracowania "Planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego". Prawidłowo organ I instancji dokonał oceny planowanego przedsięwzięcia pod względem generowania emisji i innych uciążliwości (emisja substancji zanieczyszczających do powietrza, emisja hałasu, emisja wód opadowo-roztopowych), wykorzystania zasobów naturalnych, przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów, zagrożenia inwestycji dla środowiska, w tym środowiska wodnego w zakresie wpływu na wody podziemne i wody powierzchniowe oraz w stosunku do wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, w tym dla obszaru Natura 2000. Analizie poddano kartę informacyjną przedsięwzięcia przedłożoną przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji, a także jej uzupełnienia opracowane na wniosek organów opiniujących. Prawidłowo, zachowując tryb z art. 84 ustawy środowiskowej, wydano decyzję o zmianie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, określając warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym nakładając obowiązek opracowania planu ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji zawarto informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Warunki korzystania ze środowiska zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak i jego eksploatacji oraz nałożenie obowiązku opracowania plan ratowniczego na wypadek zagrożenia powodziowego, zawarte w treści decyzji, odpowiadają tym wskazanym przez organy opiniujące.

Sąd aprobuje stanowisko organów, że z uwagi na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego lokalizację oraz zidentyfikowany rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania, przy wykonaniu działań minimalizujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, jego realizacja nie będzie wiązała się ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na środowisko przyrodnicze, w tym z negatywnym wpływem na ochronę przyrody, nie wpłynie również w sposób negatywny na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000, ich integralność oraz spójność sieci Natura 2000. Zamierzenie nie spowoduje znacząco negatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo - wodne i nie będzie wypływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, wyznaczonych dla jednolitych części wód oraz dla obszarów chronionych w dziedzinie polityki wodnej. Nie przewiduje się także przekroczenia norm ochrony akustycznej w miejscach chronionych pod tym względem, ani przekroczenia norm jakości powietrza.

W sposób prawidłowy Kolegium odniosło się do całości zarzutów złożonych odwołań. Słusznie zauważyło, że stanowisko inwestorów o braku chęci zarybiania powstałego po eksploatacji zbiornika wodnego, pozostaje bez znaczenia, gdyż decyzją organu I instancji nałożono w ppkt 7 określony kierunek rekultywacji terenu, tj. powstały w wyniku wydobycia kruszywa zbiornik poeksploatacyjny pozostanie jako nieogrodzony, będzie wyłączony z funkcji rekreacyjnej, zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym z możliwością zarybienia oraz pełnienia funkcji przyrodniczej. Warunek ten jest wiążący zarówno dla inwestorów, jak i dla organów, które w kolejnych decyzjach określą szczegółowo warunki rekultywacji terenu. Prawidłowe jest stanowisko, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wynika, aby realizacja przedsięwzięcia stanowiła zagrożenie dla wód powierzchniowych, w tym dla okolicznych studni. Organ opiniujący nie dopatrzył się takiego zagrożenia

Wbrew zarzutom skargi dokonano oceny powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innym realizowanymi już przedsięwzięciami polegającymi na eksploatowaniu złoża żwirów z piaskiem "D.-O." znajdującym się w odległości 155 m od granicy przedsięwzięcia "D.-G.". Jak wyjaśniło Kolegium, a znajduje to oparcie w materiale dowodowym, w karcie informacyjnej przedsięwzięcia odniesiono się do ww. złoża. Stwierdzono, że "w bezpośrednim sąsiedztwie złoża żwirów z piaskiem "D. – G." nie zostały udokumentowane inne złoża. Nie zachodzi konieczność przeciwdziałania ich ujemnym skutkom. Natomiast w odległości około 155 m na północ od złoża żwirów z piaskiem "D. – G." zakończona została eksploatacja oraz rekultywacja w obrębie terasy rędzinnej złoża żwirów z piaskiem "D. – O." (str. 27 karty informacyjnej). Nie zachodzi zatem okoliczność kumulowania się oddziaływań obydwu kopalni, gdyż działalność jednej z nich została już zakończona.

Bezpodstawne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 62a ustawy środowiskowej w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez "bezkrytyczne oparcie się na przedłożonych przez inwestora w postępowaniu danych, w tym zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia bez ich weryfikacji".

Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z załącznikami jest kluczowym dokumentem w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia czy dopuszczalne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 62a. ust. 1 ustawy środowiskowej karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69 tej ustawy.

Niewątpliwie karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, podlegającym swobodnej ocenie organów, jednakże sam ten fakt nie pomniejsza jej znaczenia dla potrzeb postępowania. W taki właśnie sposób tryb postępowania określił sam ustawodawca, nie zastrzegając, by informacje, które muszą zostać zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, ustalane zostały w jakiś inny sformalizowany sposób, w tym w szczególności w drodze opinii biegłych sądowych (por. wyrok WSA w Lublinie z 29.06.2022 r., II SA/Lu 801/21). Co więcej jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych.

Wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia parametry zamierzenia są wiążące zarówno dla organu administracji, jak i dla inwestora. W tym pierwszym przypadku oznacza to, że dokonując analizy zamierzenia organ administracji nie może przyjmować innych parametrów przedsięwzięcia. W drugim przypadku związania, inwestor realizując przedsięwzięcie będzie mógł je wykonać jedynie według parametrów wynikających z wniosku, a w konsekwencji z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13.08.2018 r., II SA/Gl 627/18).

Organy orzekające w sprawie mają obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej.

Jeżeli natomiast strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest przedstawienie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej. Nie można więc uznać za skuteczne zarzutów wobec ustaleń organów w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji, gdy strona nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tych ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 14.02.2013 r., II OSK 1944/11). W orzecznictwie wskazuje się, podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia (wraz z jej uzupełnieniami) mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (wyrok NSA z 14.07.2020 r., II OSK 875/20).

Stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie została podważona merytoryczna treść ww. dokumentu. W toku postępowania administracyjnego zgłaszane były jedynie zastrzeżenia i zarzuty bez poparcia stosownymi dowodami, a karta informacyjna podlegała ocenie nie tylko organów orzekających w sprawie, ale również wyspecjalizowanych organów współdziałających, które uznały, że dane zawarte w karcie informacyjnej są rzetelne, wiarygodne i wystarczające do oceny w zakresie możliwego odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z tych względów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie tego dokumentu.

Skład orzekający podziela także zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody dotyczące wadliwości doręczenia stronom decyzji organu I instancji w formie publicznego obwieszczenia. Nie został bowiem spełniony warunek z art.74 ust. 3 ustawy środowiskowej (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postepowania). Jednakże wobec faktu, że odwołujące aktywnie uczestniczyły w prowadzonym postępowaniu oraz w terminie złożyły środki zaskarżenia, wadliwość ta nie wpłynęła na realizację praw strony do udziału w postępowaniu. Działanie organu w żaden sposób nie uszczupliło praw strony, tj. nie uniemożliwiło im wniesienia odwołania, odwołujące skutecznie wniosły odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto zawiadamiając o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zapewniono im czynny udział w postępowaniu. Z adnotacji urzędowej na pismach z 13 kwietnia 2023 r. skierowanych przez M.B. i G.R. do Wójta Gminy w D. wynika, że w tym dniu wyżej wymienionym udostępniono akta sprawy, a strony dokonały przeglądnięcia akt i wykonywały zdjęcia. Wyżej wskazane uchybienie procedury postepowania nie miało zatem istotnego wpływu na jego wynik, a tym samym nie mogło prowadzić do uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i z tego względu , na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.