Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 877/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 174 pkt 1, art. 176
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1883/22 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 kwietnia 2022 r. nr BP.513.1.2022.1284.BTM.197186 w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1883/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. K. (dalej powoływany także jako skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej powoływany w skrócie jako GITD) z dnia 12 kwietnia 2022 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł A. K., zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej powoływana jako p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo jej wydania z naruszeniem prawa polegającym na tym, że organ zarówno wydający decyzję z dnia 24 listopada 2021 r., jak również decyzję z dnia 12 kwietnia 2022 r. zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego - co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które winno skutkować uchyleniem przez sąd ww. decyzji w całości;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. nr 107/2009 (powinno być 1071/2009 dopisek sądu) ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (dalej powoływane także jako rozporządzenie 1071/2009) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że organ miał podstawy do przyjęcia, że skarżący nie spełnia wymogów wskazanych w tym przepisie, podczas gdy organ dysponował wszelkimi dokumentami potwierdzającymi, że skarżący spełnia wszelkie wymogi do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego;

- art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że organ miał podstawy do przyjęcia, że po stronie skarżącej istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia wymogów określonych w art. 3 mimo, iż nie zachodziły podstawy faktyczne do zastosowania przedmiotowego przepisu.

Wskazując na powyższe zarzuty oraz art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Pismem procesowym z dnia 30 marca 2023 r., skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

Organ nie skorzystał z przysługującego prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.

Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Powołane w skardze zarzuty kasacyjne zarówno te dotyczące naruszenia procedury, jak i te odnoszące się do uchybienia prawu materialnemu nie zasługiwały na uwzględnienie.

W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny, gdy wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie prawa może mieć nie jakikolwiek, ale istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego - co winno skutkować uchyleniem przez sąd decyzji organów obu instancji w całości. Jednakże autor skargi kasacyjnej, zarówno w podstawie kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu nie wyjaśnił na czym w relacji do treści tychże przepisów prawa oraz wyznaczonych nimi wzorów działania adresowanych do organu administracji miałoby polegać ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny, jako normatywnych wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji na czym miałaby polegać wadliwość ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie przez organ administracji publicznej i przyjętych następnie za podstawę wyrokowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazuje w tym zakresie jedynie, że wezwania kierowane do skarżącego o przedłożenie wymaganych dokumentów oraz decyzje organów pierwszej i drugiej instancji nie zostały doręczone skarżącemu, bowiem ten przebywał poza granicami Polski, tj. w Kazachstanie, co uniemożliwiało mu odbieranie korespondencji. Powyższe, w ocenie skarżącego spowodowało, że nie miał on możliwości uzupełnienia wymaganych przez organ dokumentów.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe argumenty nie mogą służyć skutecznemu wykazaniu naruszenia wymienionych przepisów prawa, a co za tym idzie wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, albowiem nie stanowią merytorycznej polemiki z argumentem, który stanowił rzeczywistą podstawę cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Licencja została cofnięta skarżącemu gdyż przestał on spełniać warunki do jej posiadania, a pomimo wezwań organów, skarżący nie przestawił w terminie, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 dokumentów potwierdzających m.in. spełnienia przez osobę zarządzającą transportem dobrej reputacji i posiadania odpowiednich kompetencji zawodowych.

Dodatkowo wskazać należy, że podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące braku odbioru korespondencji od organu nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że po otrzymaniu przez GITD pisma M. K. o zaprzestaniu pełnienia obowiązków zarządzającego transportem w firmie skarżącego, GITD pismem z dnia 11 lutego 2021 r. wezwał skarżącego na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej powoływana jako u.t.d.) do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, w tym wniosku o zmianę osoby zarządzającej transportem. Powyższe wezwanie zostało doręczone osobiście skarżącemu w dniu 4 marca 2021 r. (k. 24 akt adm.). Następnie GITD zawiadomieniem z dnia 27 maja 2021 r. poinformował skarżącego o niespełnieniu przez niego wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 jednocześnie wyznaczając dwumiesięczny termin na uregulowanie zaistniałej sytuacji. Powyższe zawiadomienie również zostało doręczone osobiście skarżącemu w dniu 15 czerwca 2021 r. (k. 20 akt adm.). Z uwagi na brak reakcji skarżącego na powyższe, organ pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], zaś pismem z dnia 13 października 2021 r. zawiadomił skarżącego o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z nim. Również powyższe pisma zostały odebrane osobiście przez skarżącego, odpowiednio w dniu 13 września 2021 r. (k. 17 akt adm.) oraz w dniu 2 listopada 2021 r. (k. 14 akt adm.). Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący posiadał wiedzę, że zdaniem organu nie spełniał on wszystkich wymagań, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, nie odpowiadał na wezwania organu w powyższym zakresie celem uzupełnienia dokumentów, jak również wiedział, że względem jego osoby zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia licencji. Dopiero decyzje organów obu instancji zostały doręczone skarżącemu w trybie podwójnego awizowania korespondencji (art. 44 § 1-4 k.p.a.).

W świetle powyższych, bezspornych faktów, należało przyjąć, że brak było podstaw do przyjęcia, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia były nieprawidłowe. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarżący posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu i niezłożenie przez skarżącego niezbędnych dokumentów, w zakreślonym przez organ terminie, nie mogło być usprawiedliwiane pobytem skarżącego zagranicą. Skarżący, po wszczęciu postępowania administracyjnego miał możliwość poinformowania organu o dłuższym wyjeździe zagranicę, miał możliwość ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania go w prowadzonym postępowaniu, z których to czynności nie skorzystał.

Mając powyższe na uwadze za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt 1 skargi kasacyjnej.

Podobnie należało ocenić także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 3 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie.

W tym zakresie wskazać należy, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia tych wymogów, bowiem naruszenie przepisów prawa materialnego nie zostało powiązane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (lub także z innymi przepisami p.p.s.a.), a co było konieczne, bowiem sąd pierwszej instancji samodzielnie nie stosuje przepisów prawa materialnego, a wyłącznie ogranicza się do oceny wykładni bądź zastosowania tych przepisów przez organy. Wyłączną podstawę działań i rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd administracyjny stanowią przepisy postępowania sądowoadministracyjnego.

Tym nie mniej, wskazać należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że nawet wadliwe przyporządkowanie zarzutu do podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje co do zasady takiego zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II FSK 636/09). W świetle zatem uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, Naczelny Sąd Administracyjny może - korzystając z przytoczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jednostek redakcyjnych tekstu prawnego - spróbować samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez sąd pierwszej instancji i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, dlatego też mimo nie powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego z konkretnym przepisem p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do ich merytorycznego rozpoznania.

Odnosząc się do powyższych zarzutów, wskazać przede wszystkim należy na treść zakwestionowanych przepisów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Z kolei art. 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia stanowi, że jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo: a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem lub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych; b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę; c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy wymóg zdolności finansowej nie został spełniony, aby wykazać, że wymóg ten jest ponownie spełniany w sposób ciągły.

W świetle powyższych regulacji, sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko GITD, że w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie spełnia wszystkich wymogów wskazanych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 i na tej podstawie, na podstawie art. 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia, istniały podstawy do wyznaczenia skarżącemu terminu na uregulowanie tej sytuacji. Niezasadnie zatem skarżący zarzuca sądowi pierwszej instancji błędną akceptację zastosowania przez GITD wskazanych przepisów.

Wyjaśnić skarżącemu należy, że GITD na podstawie pisma M. K., które wpłynęło do organu w dniu 21 grudnia 2020 r. uzyskał informację, że osoba ta nie pełni już obowiązków zarządzającego transportem w firmie skarżącego. Jak wskazuje art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Tym samym skarżący, będący przewoźnikiem drogowym był zobowiązany do wyznaczenia określonej osoby fizycznej, jako osoby zarządzającej transportem w jego firmie, a uzyskanie przez organ informacji, że tak wyznaczona osoba nie jest już pracownikiem skarżącego i nie pełni obowiązków zarządzającego transportem, niewątpliwie mogła stanowić podstawę do przyjęcia, że zachodzi po stronie skarżącego ryzyko nie spełnienia warunków, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 1071/2009.

Podkreślić należy, że stosownie do art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, GITD nie dysponował na chwilę wydawania kwestionowanych decyzji dokumentami potwierdzającymi spełnienie przez skarżącego warunków z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, w szczególności dotyczących posiadania wymaganych kompetencji zawodowych i cieszenia się dobrą reputacją. Z akt sprawy wynika, że dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego skarżący przedłożył organowi brakujące dokumenty: zmianę wniosku osoby zarządzającej transportem, certyfikat kompetencji zawodowych oraz poświadczenie niekaralności. Powyższe nastąpiło już po wydaniu zaskarżonych do sądu decyzji GITD wydanych w obu instancjach, a zatem nie mogło wpłynąć na ocenę ich legalności. Zaznaczyć raz jeszcze należy, że skarżący został skutecznie poinformowany na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, że istnieje ryzyko nie spełnienia przez niego wymogów z art. 3 oraz określony został mu dwumiesięczny termin na uregulowanie jej sytuacji. Bierność skarżącego w powyższym zakresie, nie tylko w trakcie wyznaczonego terminu ale również w ramach toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy, skutkował zasadnym przyjęciem przez GITD, że zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Mając na względzie powyższe, skarga kasacyjna jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw prawnych, została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.