Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 417/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Beata Łomnicka (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant : st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] spółka z o.o. w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. [...] na podstawie:

- art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013.1409 - jednolity tekst ze zm.);

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267- jednolity tekst) zwany dalej k.p.a.;

po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej "[...]" Z. Sp. z o.o., od decyzji Starosty [...] nr [...] z 03.10.2014 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę: budynku handlowo-usługowego, przyłączy: wody, kanalizacji sanitarnej, energetyczne kablem ziemnym, kanalizacji deszczowej, rurociągi instalacji glikolowej z kolektorami gruntowymi, przebudowa fragmentu sieci: energetycznej, geotermalnej, teletechnicznej, deszczowej kolidującej z projektowanym budynkiem, wewnętrzne instalacje ogrzewania, wentylacji i chłodzenia, wody, kanalizacji sanitarnej, cwu, wewnętrznej komunikacji z podziemnym garażem dla samochodów osobowych, zjazdu z drogi publicznej, miejsca gromadzenia odpadów stałych na dz. nr ew.: [...], [...], [...] obr. [...] w Z. (kategoria obiektu XVII), utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta [...] decyzją Nr [...], z 03.10.2014 r., znak: [...], po ponownym, na skutek decyzji Wojewody [...] z 01.08.2014 r., znak: [...], rozpatrzeniu wniosku inwestora z 20.03.2014 r., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Od decyzji, wniesione zostało odwołanie przez "[...]" Z. Sp. z o.o. Strona, która a jest właścicielem nieruchomości, składającej się, między innymi, z działek nr ewid. [...] i nr ewid. [...] obr. [...] w Z., sąsiadujących z działką nr ewid. [...] obr. [...], będącą własnością inwestora i terenem inwestycji.

W odwołaniu zarzucono, iż decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i prawidłowego uzasadnienia decyzji (z naruszeniem art. 7, 77, 107 k.p.a.). Odwołująca uważała, że postępowanie przeprowadzono przy nieprawidłowym ustaleniu obszaru oddziaływania i zawężeniu kręgu stron postępowania - czyli z naruszeniem art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zwanej dalej Pb i art. 28 k.p.a. (przepisy podające wytyczne do ustalania obszaru oddziaływania i stron postępowania). Przy czym, strona skarżąca nie wskazała, które konkretnie z działek (nieruchomości), i z jakiej przesłanki, winny zostać uznane za znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, podobnie jak i zarzucając, iż nieprawidłowo organ I instancji przyjął, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, także nie podała okoliczności wskazujących na zasadność, konieczność przeprowadzenia takiego postępowania.

Zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście Zachód, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane Nr VII/90/2011 z dnia 31 marca 2011 r., zwanego dalej mpzp, wskazano natomiast konkretny zarzut, a to niewypełnienie wymogu określonego w § 9 ust. 20 pkt. 11 tej uchwały, z uwagi na zaprojektowanie zbyt małej ilości miejsc postojowych. Z wyliczeń skarżącej, ilość miejsc postojowych winna wynosić 60, natomiast w projekcie budowlanym przewidziano ich 45. (Przy czym obliczając wymaganą ilość miejsc postojowych, określoną w ww. zapisem mpzp: "Obowiązuje realizacja nie mniej niż 2 miejsca postojowe na 100 m 2 powierzchni użytkowej obiektów", skarżąca jako powierzchnię użytkową obiektu, o której mowa w cytowanym przepisie, przyjęła także powierzchnię garażu podziemnego, w którym zapewniono wymagane miejsca postojowe dla inwestycji.)

Kolejny argument odwołania to naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezawieszenie przez organ postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo wiedzy o toczącym się przed Sądem Rejonowym w Z. z wniosku strony skarżącej, postępowania o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowych, obejmujących swym zasięgiem działkę nr ewid. [...] obr. [...] (w odwołaniu błędnie podano nr ewid. [...]). Do odwołania dołączona została kopia mapy - opinii geodezyjnej, opracowanej przez geodetę mgr inż. A. P. do sprawy sygn. akt: [...] o stwierdzenie nabycia służebności przez zasiedzenie.

Organ odwoławczy na wstępie wyjasnił, iż decyzja Wojewody [...] z 01.08.2014 r., uchylała poprzednią decyzję Starosty [...] nr [...], z 12.05.2014 r., znak: [...] z uwagi na wadę formalną postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji. Organ stwierdził wówczas, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a., z uwagi na niezastosowanie się do wymogu art. 40 § 2 k.p.a., i niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi, ustanowionemu przez jedną ze stron postępowania. Tego typu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego wykluczało możliwość utrzymania w mocy nawet prawidłowej pod względem merytorycznym decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zlecenia zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z 01.08.2014 r., wykonane zostały w wystarczającym stopniu do uznania, że prawidłowo został ustalony został obszar oddziaływania inwestycji i krąg stron postępowania. Wyjaśnienia w kwestii przesłanek i metody ustalania obszaru oddziaływania zostały szczegółowo opisane zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w piśmie przy którym przekazano odwołanie. W aktach sprawy organu I instancji znajdują się dowody, potwierdzające działania organu przy ustalaniu obszaru oddziaływania. Organ I instancji wyczerpująco wyjaśnił i wskazał przy każdej z nieruchomości, uznanej za znajdującą się w obszarze oddziaływania, jakimi przesłankami kierował się zaliczając tę nieruchomość do obszaru oddziaływania inwestycji. W postępowaniu odwoławczym potwierdzona została informacja dotycząca ustaleń kręgu stron postępowania - akta sprawy uzupełniono o wydruki z ewidencji gruntów lub ksiąg wieczystych. Z akt sprawy wynika, że po dokonaniu tych ustaleń, organ I instancji powiadomił podmioty, którym przyznany został przymiot stron postępowania, o możliwości zapoznawania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, w związku z ponownym prowadzeniem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast do osób (współwłaścicieli działki nr ewid. [...] obr. [...], które nie były uznane za strony postępowania), a wniosły pismo - odwołanie od poprzedniej decyzji Starosty [...] w sprawie pozwolenia na budowę nr [...] z 12.05.2014 r., podnosząc zarzut o niezapewnieniu im udziału w postępowania, organ I instancji, pismem z 09.09.2014 r., w sposób wyczerpujący wyjaśnił; dlaczego nie zachodzą przesłanki do uznania ich za strony postępowania, podobnie jak i właścicieli (dzierżawców, zarządców), pozostałych, wskazanych w wystąpieniu nieruchomości. Osoby, do których skierowane zostało ww. pismo z 09.09.2014 r. zapoznały się z argumentami organu I instancji, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru pisma znajdujące się w aktach organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, współwłaściciele nieruchomości nr ewid. [...] obr. [...], nie wnieśli już odwołania od decyzji nr [...] z 03.10.2014 r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii ustaleń, co do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji i kręgu stron postępowania.

Organ odwoławczy stwierdził, że zalecenia organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z 01.08.2014 r. zostały więc wykonane i tym samym nie podzielił zarzutu odwołania mówiącego o ich nie wypełnieniu, podobnie jak zarzutu o nieprawidłowych ustaleniach, co do obszaru oddziaływania, czy też brakach w uzasadnieniu decyzji.

Przechodząc do zarzutu niewyjaśnienia przez organ oddziaływania inwestycji na środowisko organ odwoławczy zauważył, że strona odwołująca, kwestionując stwierdzenie organu I instancji, o tym, iż nie wymaga ona przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie podała żadnej przesłanki (przepisu prawa), z której wynikałby taki obowiązek. Organ powołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397 ze zm.).

W analizowanej sprawie powierzchnia zabudowy budynku pawilonu handlowego wynosi 1873,67 m2. Projektowany budynek jest budynkiem dwukondygnacyjnym; poz. +/_ 0.00 -parter - podstawowy program użytkowy - handel oraz poz. - 3,06 - piwnice - program użytkowy garaż - 45 stanowisk. Przy założeniu, że do wyliczenia powierzchni użytkowej centrum handlowego, o której mowa w powyżej cytowanym przepisie, należy wliczyć też powierzchnię kondygnacji - 3.06, powierzchnia użytkowa nie wyniesie więcej niż 2 x 1873,67 m2 = 3747, 34 m2 i powierzchnia ta z pewnością nie przekroczy 0,5 ha (0,5 ha = 5000 m 2). Także powierzchnia garażu, urządzonego wyłącznie na poz. -3,06, nie przekracza powierzchni określonych w zacytowanym przepisie, nawet gdyby przyjąć, iż cała powierzchnia kondygnacji -3,06 stanowi powierzchnię użytkową garażu. Z pewnością też, nie ma przesłanek aby powierzchnię kondygnacji +/_ 0.00 - hali sprzedaży, zaliczać do powierzchni garażu.

Organ odwoławczy w powyższym stanie faktycznym podzielił stanowisko organu stopnia powiatowego o braku przesłanek do prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami mpzp. Teren inwestycji, który stanowią działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...] obr. [...] (działka nr ewid. [...] wymieniony jest jako teren inwestycji z uwagi na zaplanowaną budowę części zjazdu w obszarze działki drogowej) niemal w całości znajduje się w obszarze terenu zabudowy usługowej oznaczanej symbolem 2.U. Ustalenia dla tego obszaru określone zostały w § 9 ust. 20 pkt. 1-12 mpzp, którego treść w całości przytoczono. Z uwagi na wynikające z nich wymogi co do zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych organ nie podzielił twierdzeń skarżącego. Jako podstawy do wyliczenia wymaganej ilości miejsc postojowych nie można bowiem, w ocenie organu, przyjmować powierzchni zaprojektowanego garażu, w którym realizowany jest wymóg zapewnienia miejsc postojowych. Jest to w żadnym stopniu nieuzasadnione i nielogiczne.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego nieuznania za zagadnienie wstępne w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, toczącego przed Sądem Rejonowym w Z. postępowania pod sygn. akt [...], o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowych, obejmujących swym zasięgiem działkę nr ewid. [...] obr. [...]. po analizie argumentów i dowodów przedstawionych w tej kwestii, zarówno przez stronę skarżącą, jak i inwestora organ odwoławczy uznał, że w obecnym stanie sprawy, brak jest wystarczających przesłanek aby uznać, że zachodzi przeszkoda do wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i zakwestionowania posiadania przez inwestora prawa do dysponowania na cele budowlane, w wymaganym zakresie, nieruchomością- (działkami nr ewid. [...] i [...] będącymi w całości własnością inwestora). Organ wskazał nadto, że w sytuacji gdyby postępowanie o stwierdzenie nabycia poprzez zasiedzenie prawa służebności zakończyło się prawomocnym rozstrzygnięciem z którego wynikać będzie, iż prawo to strona skarżąca nabyła przed datą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to będzie to mogło stanowić ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego udzieleniem pozwolenia na budowę.

Dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego potwierdza w jego ocenie pozostałe, niekwestionowane odwołaniem ustalenia organu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do spełnienia przez inwestora i projekt pozostałych wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Pb, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Pb. Bowiem dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy podniósł, iż projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zm.) Stwierdzono, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie. W tym uzgodnienie z rzeczoznawcami ds. zabezpieczeń pożarowych i rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało podważone. Zatem stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga strony skarżącej, która zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 prawo budowlane (Dz. U. nr 89. poz. 414) - dalej Pr. Bud. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., - które to naruszenie miało istotny wpływ na treści zaskarżonej decyzji a polegało na tym, że w rozpoznawanej sprawie nie brały udziału wszystkie osoby i podmioty, którym przysługiwał status strony a tego rodzaju uchybienie, wynikało z dokonania przez organ l i II Instancji wadliwej oceny obszaru oddziaływania obiektu, co, do którego prowadzone było postępowanie o zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydaniu pozwalania na budowę - pomimo, że z istniejącego stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego, wynika, iż ten obszar oddziaływania jest szerszy aniżeli ten przyjęty przez Organ l i II Instancji dodatkowo Wojewoda [...] uznał, iż Starosta [...] wyczerpująco wyjaśnił i wskazał przy każdej z nieruchomości, uznanej za znajdującą się w obszarze oddziaływania, jakimi przesłankami kierował się zaliczając tę nieruchomość do obszaru oddziaływania inwestycji.

- art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt. 20 pr. bud. w zw. z art. 7 k.p.a i art. 77§1 k.p.a.- polegające na nie zbadaniu w sposób wyczerpujący możliwych zakresów oddziaływania planowanej inwestycji wymienionych w przepisach odrębnych a to w związku z przyjęciem przez organ prowadzący postępowanie niewłaściwej wykładni zakresu ustawowego terminu "obszar oddziaływania obiektu", jako zakresu zbyt wąskiego nie obejmującego istoty postępowania o pozwolenie na budowę które, ze swej istoty zawiera elementy potencjalności a zatem stroną tego rodzaju postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale i takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać i w tym zakresie organ II Instancji przy właściwej wykładni przepisu prawa materialnego winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w zakresie tego oddziaływania, - w szczególności, że takowe były w toku postępowania zgłaszane - a nie poprzestać, na podzieleniu stanowiska organu pierwszego stopnia powiatowego o braku przesłanek do prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 pr. Bud;

- naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. oraz § 9 ust. 20 pkt. 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Śródmieście Zachód zatwierdzonego Uchwałą Nr Vll/90/2011 Rady Miasta Zakopane, z uwagi na fakt, że przedstawiony projekt budowlany przewiduje 45 miejsc parkingowych, podczas gdy MPZP przewiduje wymóg 60 miejsc parkingowych przy powierzchni użytkowej planowanej inwestycji, która wynosi 2962,95 m2 oraz nie wyjaśnienie w zatwierdzonym projekcie czy w skład powierzchni użytkowej wliczone zostały miejsca parkingowe i w konsekwencji stwierdzenie przez Wojewodę, iż jako podstawę do wyliczenia wymaganej ilości miejsc postojowych nie można przyjmować powierzchni zaprojektowanego garażu, w którym realizowany jest wymóg zapewnienia miejsc postojowych,

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji a to art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji a to art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie niniejszego postępowania, pomimo, że przed Sądem Rejonowym w Z., Wydział l Cywilny do sygn. akt: [...] toczy się postępowanie w przedmiocie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowych swym zasięgiem obejmujących m.in. dz. ewid: [...] i uczestnikiem tego postępowania jest również "A" sp. z o.o. a rozstrzygnięcie tego rodzaju zagadnienia wstępnego miało wpływ na wydanie decyzji w niniejszej sprawie. Organ II Instancji, nie zbadał w sposób wyczerpujący tej okoliczności, wskazywanej wielokrotnie na etapie postępowania przed Starostą [...], pomimo, że znana mu ona była przy rozpoznaniu sprawy, także min. z uwagi na fakt, iż w tej sprawie toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, sygn. akt: II SA/Kr 1467/14.

II. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 03-10-2014 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o. pomimo braku podstaw materialnoprawnych do wydania takiej decyzji oraz braku wyjaśnienia i wzięcia pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności przyjęciu, iż argumenty podane w treści odwołania pełnomocnika skarżącej z dnia 20-10-2014 r. nie są zasadne.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości o uchylenie utrzymanej w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 03-10-2014 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającego

pozwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o., o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 09-02-2015r., Znak: [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem strony skarżącej decyzja Wojewody [...] zawiera szereg uchybień zarówno prawa materialnego jak również procesowego i jako nieodpowiadające prawu, nie może się ostać. Uchybienia te, zostały powielone z uchybieniami jakich dopuścił się Starosta [...]. Dodatkowo Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji wielokrotnie powołuje się na słuszność poszczególnych rozstrzygnięć Starosty [...], z którymi nie zgadzała się skarżąca.

W pierwszej kolejności skarżąca wskazała na naruszenie przepisów art. 28 ust. 2 Pr. Bud. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., - które to naruszenie miało istotny wpływ na treści zaskarżonej decyzji a polegało na tym, że w rozpoznawanej sprawie nie brały udziału wszystkie osoby i podmioty, którym przysługuje status strony. W ocenie skarżącej, tego rodzaju uchybienie, wynika z dokonania przez organ administracji wadliwej oceny obszaru oddziaływania obiektu, w ślad za wadliwą oceną obszaru oddziaływania Starosty [...], co do którego prowadzone było postępowanie o zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydaniu pozwalania na budowę.

Zdaniem skarżącej wywody prawne przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przede wszystkim te odnoszące się do definiowania obszaru oddziaływania obiektu o którym mowa w przepisie art. 28 ust. 2 per. bud. oraz stwierdzenie, iż Starosta [...] wyczerpująco wyjaśnił i wskazał przy każdej z nieruchomości, uznanej za znajdującą się w obszarze oddziaływania, jakimi przesłankami kierował się zaliczając tę nieruchomość do obszaru oddziaływania inwestycji - nie może zasługiwać na akceptację i sprzeczne jest z obowiązującą praktyką i orzecznictwem w tym zakresie. Zdaniem strony skarżącej w tym zakresie organ II Instancji przy właściwej wykładni przepisu prawa materialnego, winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w zakresie tego oddziaływania - w szczególności, że takowe były w toku postępowania zgłaszane - a nie poprzestać, na podzieleniu stanowiska organu pierwszego stopnia powiatowego o braku przesłanek do prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 pr. bud. Dodatkowo w aktach postępowania nie znajduje się jakakolwiek decyzja lub też informacja, iż inwestycja ta nie wymaga wydania decyzji w sprawie chociażby oddziaływania na środowisko.

Nie do przyjęcia jest także stanowisko Wojewody [...] wyrażone na str. 6. Doszło do naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. oraz §9 ust. 20 pkt. 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Śródmieście Zachód zatwierdzonego Uchwałą Nr Vll/90/2011 Rady Miasta Zakopane, z uwagi na fakt, że przedstawiony projekt budowlany przewiduje 45 miejsc parkingowych, podczas gdy MPZP przewiduje wymóg 60 miejsc parkingowych przy powierzchni użytkowej planowanej inwestycji, która wynosi 2 962,95 m2 oraz nie wyjaśnienie w zatwierdzonym projekcie czy w skład powierzchni użytkowej wliczone zostały miejsca parkingowe i w konsekwencji stwierdzenie przez Wojewodę, iż jako podstawę do wyliczenia wymaganej ilości miejsc postojowych nie można przyjmować powierzchni zaprojektowanego garażu, w którym realizowany jest wymóg zapewnienia miejsc postojowych.

Skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z § 9 ust. 20 pkt 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Śródmieście- Zachód zatwierdzonego Uchwałą Nr Vll/90/2011 Rady Miasta Zakopane, dla terenu przeznaczonego jako 2.U ob. obowiązuje realizacja nie mniej niż 2 miejsc parkingowych dla 100 m2 powierzchni użytkowej obiektów. Z zestawień przestawionych przez inwestora wynika, iż powierzchnia użytkowa inwestycji to: 2.962,95 m2, z czego wynika, iż zaprojektowanych miejsc parkingowych dla inwestycji objętej zaskarżoną decyzją zgodnie z postanowieniami MPZP powinno być 60, a nie jak to zostało zaprojektowane 45.

Zdaniem skarżącego organ nie zbadał w sposób wyczerpujący okoliczności, wskazywanej wielokrotnie na etapie postępowania przed Starostą [...], a to faktu, że przed Sądem Rejonowym w Z., Wydział l Cywilny do sygn. akt: [...] toczy się postępowanie w przedmiocie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowych swym zasięgiem obejmujących m.in. dz. ewid: [...] i uczestnikiem tego postępowania jest również "A" sp. z o.o., a rozstrzygnięcie tego rodzaju zagadnienia wstępnego miało wpływ na wydanie decyzji w niniejszej sprawie, pomimo, że znana mu ona była przy rozpoznaniu sprawy, także min. z uwagi na fakt, iż w tej sprawie toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, sygn. akt: II SA/Kr 1467/14.

W ocenie strony skarżącej organy obu instancji błędnie ustaliły, że inwestor spełnił wymagania określone w ustawie Prawo Budowlane, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji uchybień skutkujących jej uchyleniem, tym samym zatem uznał skargę za niezasadną. Przy tym warto podkreślić, że zarzuty skargi są całkowicie zbieżne z już wcześniej powoływanymi zarzutami odwołania.

W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej weryfikacji poddana została decyzja Wojewody z dnia 9 lutego 2015 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z 03.10.2014 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę: budynku handlowo-usługowego, przyłączy: wody, kanalizacji sanitarnej, energetyczne kablem ziemnym, kanalizacji deszczowej, rurociągi instalacji glikolowej z kolektorami gruntowymi, przebudowa fragmentu sieci: energetycznej, geotermalnej, teletechnicznej, deszczowej kolidującej z projektowanym budynkiem, wewnętrzne instalacje ogrzewania, wentylacji i chłodzenia, wody, kanalizacji sanitarnej, cwu, wewnętrznej komunikacji z podziemnym garażem dla samochodów osobowych, zjazdu z drogi publicznej, miejsca gromadzenia odpadów stałych na dz. nr ew.: [...], [...], [...] obr. [...] w Z. (kategoria obiektu XVII).

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu terenu; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z art. 34 ust 1 cyt. ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;

2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną, proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych;

3) stosownie do potrzeb: oświadczenia jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych;

Oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 34 ust. 4 projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z 27.04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że inwestor spełnił wymogi określone wyżej cytowanymi przepisami ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach wykonawczych do ustawy, celem uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślić należy, że projekt budowlany zatwierdzony przez organy administracji jest kompletny i wykonany został przez osoby legitymujące się niezbędnymi w zakresie projektowania uprawnieniami budowlanymi. Projektanci inwestycji, zgodnie z art. 20 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ponoszą odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził także w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu i na tej podstawie ustalił w sposób prawidłowy krąg stron postępowania. Zauważyć bowiem należy, że organ I instancji wyczerpująco wyjaśnił i wskazał w uzasadnieniu jakimi przesłankami kierował się zaliczając bądź nie określoną nieruchomość do obszaru oddziaływania inwestycji i na jakiej podstawie poczynił owe ustalenia. Strona skarżąca czyniąc zarzut braku ustalenia prawidłowego obszaru oddziaływania posługuje się tymczasem bardzo ogólnymi stwierdzeniami jak przyjęcie " zakresu zbyt wąskiego nie obejmującego istoty postępowania o pozwolenie na budowę" i ograniczeniu się przez organ II instancji do podzielenia stanowiska wyrażonego przez organ I instancji bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego. Skarżąca ogranicza się przy tym, na poparcie tak ogólnie postawionej tezy, jedynie do przytoczenia orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie odnosząc się w ogóle do okoliczności faktycznych sprawy. Wypada wiec wskazać, że o ile organ odwoławczy w ramach postępowania wyjaśniającego może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art.136 k.p.a), tak jest ono zbędne w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozpoznania. Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Zauważyć należy nadto, że w aktach sprawy zalega pismo Starosty z daty 9.09.2014 r.(K: 114 akt adm.), w którym w sposób szczegółowy przedstawia okoliczności uzasadniające brak podstaw do przyznania przymiotu strony właścicielom działek: [...], [...], [...]. Pismo to zostało doręczone nie tylko stronom postępowania, ale także właścicielom wskazanych działek, którzy nie zakwestionowali przyjętego przez organ stanowiska. Z tego też względu po stronie skarżącej, w ocenie Sądu, zachodzi brak interesu prawnego w kwestionowaniu ustalonego kręgu stron niniejszego postępowania, co czyni zarzut naruszenia art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego także i z tej przyczyny całkowicie chybionym.

W uzasadnieniu skargi znalazło się nadto stwierdzenie, że "Dodatkowo w aktach postępowania nie znajduje się jakakolwiek decyzja lub informacja , iż inwestycja ta nie wymaga wydania decyzji w sprawie chociażby oddziaływania na środowisko". Być może jest to skutkiem powielenia tych samych zarzutów jakie zostały powołane w odwołaniu. Tymczasem dokładna lektura uzasadnienia organu II instancji wskazuje, że tę kwestię rozpoznając niniejszą sprawę, miał Wojewoda na uwadze i na stronie 4 -5 uzasadnienia wyjaśnił, z powołaniem się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przy uwzględnieniu powierzchni użytkowej obiektu (centrum handlowego), dlaczego planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Tę argumentację podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie odstępując od czynienia analogicznych wywodów.

Nie znajduje żadnego uzasadnienia, powielany także z odwołania, zarzut niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych.

Organ II instancji przytoczył postanowienia planu obowiązujące dla obszaru 2.U albowiem niemal w całości planowana inwestycja znajduje się w obszarze terenu zabudowy usługowej oznaczonej tym symbolem, w szczególności zwracając uwagę na § 9 ust. 20 pkt 11 i 12, z których wynika obowiązek realizacji nie mniej niż 2 miejsc postojowych na 100 m² powierzchni użytkowej obiektu w wielopoziomowych parkingach podziemnych. W związku z tym, odnosząc powyższe do powierzchni użytkowej pawilonu handlowego wskazał, że jest to budynek dwukondygnacyjny parter – program użytkowy – handel oraz piwnice – program użytkowy garaż na [...] stanowisk. Powierzchnia użytkowa każdej kondygnacji wynosi 1873,67. W takim stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, że nie można dla wyliczenia wymaganej ilości miejsc postojowych przyjmować także powierzchni zaprojektowanego garażu podziemnego, w którym będzie realizowany wymóg zapewnienia stosownej liczby miejsc postojowych. Zatem przewidziane w projekcie miejsca postojowe w liczbie 45, co można wyliczyć na podstawie prostego matematycznego działania, z całą pewnością nie naruszają liczby miejsc wymaganych postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Tym bardziej, że skarżąca stara się nie zauważyć wymogu z § 9 ust. 20 pkt 12, że owe miejsca postojowe mają być zagwarantowane w wielopoziomowych parkingach podziemnych. Formułując w skardze ponownie ten sam zarzut przytacza li tylko literalne brzmienie postanowień planu co do wymaganej ilości miejsc postojowych oraz odnosi je do łącznej powierzchni użytkowej obu kondygnacji planowanego obiektu. Takie stanowisko skarżącej wobec postanowień planu nie jest logiczne, tym samym powyższy zarzut jako bezzasadny nie podlegał uwzględnieniu.

Przechodząc zatem do oceny zasadności ostatniego zarzutu skargi, a to naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wypada wskazać, że zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. O tym czy w konkretnej sprawie występuje zagadnienie wstępne, nazywane również zagadnieniem prejudycjalnym, należy wnioskować z na podstawie ujawnionych w niej okoliczności w kontekście materialnych przesłanek wynikających z przepisu stanowiącego podstawę decyzji.

Zgodnie z wyżej cytowanym już art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Takie oświadczenie w niniejszej sprawie inwestor złożył (K: 39 akt adm). Rzeczą organu II instancji, w kontekście podnoszonej przez skarżącą okoliczności, że przed Sądem Rejonowym w Z., Wydział l Cywilny do sygn. akt: [...] toczy się postępowanie w przedmiocie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowych swym zasięgiem obejmujących m.in. dz. ewid: [...], było zatem ustalenie czy na dzień wydania decyzji nadal stan prawny nieruchomości jest taki jak wynika z oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ustalenie takie organ poczynił na podstawie informacji dotyczącej księgi wieczystej [...] wg. stanu na dzień 26 stycznia 2015 r. (K: 93 akt adm) prowadzonej dla nieruchomości składającej się z działki m.in. [...] i braku jakichkolwiek wpisów w dziale III tej księgi w zakresie istnienia praw, roszczeń i ograniczeń w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Sądu wynikające z art. 3 ust.1 tej ustawy domniemanie prawne, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych) jest domniemaniem, które można obalić nie oznacza, że zawisłość przed sądem powszechnym sprawy w przedmiocie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowych swym zasięgiem obejmujących m.in. dz. ewid: [...], powyższe domniemanie obala. Należy podkreślić, że organy administracji publicznej zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekają na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu decyzji. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji stan prawny nieruchomości wynikał z wpisów ujawnionych w księdze wieczystej. Słusznie zatem organ odwoławczy wywiódł, że nie było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania administracyjnego ze względu na toczące się postępowanie o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia służebności gruntowej z wniosku "S" Sp. o.o. w Z..

Ewentualna zmiana w zakresie istnienia praw obciążających nieruchomość nie może być uznana za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ nie zachodzi w sprawie sytuacja, w której w dacie orzekania nie było możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważyć należy, iż cytowany art. 32 ust. 4 pkt 2 k.p.a. w żaden sposób nie uzależnia toku postępowania administracyjnego od ewentualnych roszczeń innych podmiotów kierowanych do nieruchomości stanowiącej własność inwestora. Zagadnieniem wstępnym jest bowiem tylko taka kwestia, występująca w dacie orzekania, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w tym dniu. Natomiast okoliczność, że fakty mające znaczenie prawotwórcze mogą ulec zmianie w przyszłości na przykład na skutek orzeczenia sądu powszechnego nie przesądzają o istnieniu zagadnienia wstępnego. Z tej przyczyny także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku prawnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.