Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 41/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.  10a ust. 1, art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 165b § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, powołując się na dyspozycję art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1, art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a, art. 26 ust. 1-2 i ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1857 ze zm., dalej jako ustawa) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 350), nałożył na A.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu niewywiązania się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...], a także odstąpił od nałożenia kary w części dotyczącej niewywiązania się z obowiązku uzupełnienia danych w zgłoszeniu.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wskazał, iż w rezultacie przeprowadzonej w [...] w dniu [...] stycznia 2021 r. kontroli ww. zgłoszenia oraz środka przewozowego [...], którym przewożony był z Niemiec do Polski towar w postaci oleju silnikowego w ilości 1.490,4 kg (klasyfikowanego do kodu CN 3403) stwierdzono brak uzupełnienia zgłoszenia o dane dotyczące przewoźnika, a także niewywiązanie się z obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, co znalazło swe odzwierciedlenie w sporządzonym na tę okoliczność protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2021 r. Naczelnik wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia A.C. kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia.

Przywołując dyspozycję art. 3 ust. 1 ustawy organ I instancji przypomniał, iż system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów, obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontroli realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Wskazał dalej, że przewożony przez przewoźnika towar o kodzie CN 3403 zaliczał się do katalogu towarów objętych ww. systemem, a zatem zastosowanie do jego przewozu znajdował art. 6 ust. 1 ustawy, przewidujący - w przypadku przewozu z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju - obowiązek podmiotu odbierającego przesłania do rejestru zgłoszenia, uzyskania numeru referencyjnego i przekazania go przewoźnikowi. Z kolei przewoźnik, zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1, obowiązany jest - przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju po drodze publicznej - uzupełnić zgłoszenie m.in. o dane przewoźnika (lit. a) oraz numer lokalizatora albo numer urządzenia (lit. h). Ponadto, stosownie do art. 10a ustawy, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przewoźnik jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego stwierdził, że A.C. - nie uzupełniając zgłoszenia przewozu [...] o wymagane dane oraz nie zapewniając przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu - dopuścił się naruszenia przywołanych przepisów art. 6 ust. 3 pkt 1 i art. 10a ustawy. Organ I instancji zaznaczył przy tym, iż nawet po uzupełnieniu w trakcie kontroli w zgłoszeniu SENT danych dotyczących numeru geolokalizatora dane geolokalizacyjne nie były przekazywane prawidłowo, bowiem lokalizator o nr [...] nie wykazywał aktywności w okresie od dnia [...] stycznia 2021 r. od godz. 19:29 do dnia [...] stycznia 2021 r. do godz. 12:37. Organ ustalił, iż w dniach przewozu nie odnotowano awarii systemu SENT Geo, zaś problemów w działaniu systemu nie zgłaszał także - w systemie Help Desk - sam kontrolowany.

Organ I instancji nie podzielił także stanowiska strony o wystąpieniu w sprawie szczególnych okoliczności z uwagi na brak możliwości zatrzymania się przez kierującego na zapełnionych parkingach przed przejściem granicznym, jak i niemożność zatrzymania pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym.

Analizując w dalszej kolejności spełnienie w sprawie sprecyzowanych w art. 22 ust. 3 ustawy przesłanek przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego uznał, iż w sprawie nie ziściła się przesłanka "ważnego interesu podatnika". Wobec jednak uwzględnienia, że naruszenie jednego obowiązku (nieuzupełnienia danych) spowodowało, iż dane lokalizacyjne środka transportu były niewidoczne w systemie, organ uznał, że niewspółmierne i niezasadne byłoby nałożenie na A.C. w tej sytuacji dwóch kar pieniężnych, za czym przemawiać ma przesłanka "interesu publicznego" rozumiana w tym wypadku jako dyrektywa mająca na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (zaufania obywateli do organów państwa). Odstąpienie od wymierzenia kary w części stanowi jednocześnie udzielenie decyzją organu I instancji przedsiębiorcy pomocy de minimis w wysokości 10.000 zł (2.177,03 EUR).

Powyższe skutkowało nałożeniem na przewoźnika - w oparciu o dyspozycję art. 22 ustawy - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za jedno ze stwierdzonych naruszeń w postaci niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy (ust. 2a).

Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. A.C. wniósł odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w którym powołał się na wystąpienie w sprawie "ważnej przyczyny" stanowiącej przesłankę do odstąpienia od wymierzenia kary, o której stanowi ustawodawca w art. 24 ust. 3 ustawy. W odwołaniu szeroko odniesiono się do braku możliwości zatrzymania pojazdu na parkingach przed przejściem granicznym z uwagi na ich zapełnienie, jak i braku możliwości zatrzymania pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym, co uzasadnione zostało koniecznością uwzględniania względów bezpieczeństwa, które składają się - zgodnie z orzecznictwem - na pojmowanie "interesu publicznego". A.C. powołał się nadto na swą dotychczasową niekaralność, na okoliczność prowadzenia działalności od ponad 30 lat, na dokonanie zgłoszenia SENT niezwłocznie po rozpoczęciu pracy przez pracownika spedycji, a także na okoliczność nałożenia mandatu uwzględniającego niezawinione opóźnienie w dokonaniu zgłoszenia na kierowcę pojazdu.

Podnosząc powyższe, przewoźnik wniósł o uchylenie objętej odwołaniem decyzji i o odstąpienie od wymierzenia kary.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r., powołując się m.in. na art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1, art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1 i ust. 5 ustawy, decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

W ocenie organu odwoławczego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wykazane zostało, że A.C. nie uzupełnił zgłoszenia [...] o dane, do wypełnienia których był zobowiązany zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy, a nadto nie wywiązał się z przewidzianego w art. 10a ustawy obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem. Okoliczności te wyczerpują przesłanki wymienione w art. 22 ust. 2 oraz w art. 22 ust. 2a ustawy, zaś każde z tych naruszeń z osobna skutkuje nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Odnosząc się do wyjaśnień A.C. koncentrujących się na braku możliwości zatrzymania pojazdu na parkingu przed przekroczeniem granicy, organ II instancji przypomniał, iż z ustaleń z kontroli, jak i z późniejszego postępowania wyjaśniającego jednoznacznie wynika, że klucz dostępu [...] wraz ze zgłoszeniem [...] został przekazany przewoźnikowi przez podmiot odbierający (G Sp. z o.o.) dnia [...] stycznia 2021 r. o godz.11:40, z kolei kontrolę rozpoczęto w następnym dniu o godzinie 7:45, a więc przewoźnik na uzupełnienie zgłoszenia miał ponad 20 godzin. Zgłoszenie przewozu zostało uzupełnione w zakresie brakujących danych dopiero w trakcie kontroli i nie wynikało z dobrowolnej inicjatywy przewoźnika. Podkreślił dalej, że uzupełnienie danych w trakcie kontroli nie zwalnia strony z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy, bowiem przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, zaś kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju (art. 10a i 10b ustawy). Organ II instancji przypomniał, że nawet po uzupełnieniu w trakcie kontroli danych w zgłoszeniu dotyczących numeru lokalizatora, dane geolokalizacyjne nie były przekazywane prawidłowo.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym podstaw do całkowitego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, podnosząc, że sprzeczne z interesem społecznym byłoby całkowite odstąpienie od nałożenia kary na podatnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Przypomniał, że dolegliwość ta jest celowym zamierzeniem ustawodawcy mającym wpływać prewencyjnie na zwiększenie uwagi, samokontroli i dołożenie szczególnej staranności podczas dokonywania kolejnych przewozów towarów wrażliwych. Za słuszne jednakże organ II instancji uznał częściowe odstąpienie przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego od nałożenia kary, uzasadnione ziszczeniem się przesłanki interesu publicznego. Zaznaczył, że wysokość kary pieniężnej od nałożenia której odstąpiono stanowi wysokość udzielonej w tym wypadku przedsiębiorcy pomocy de minimis.

Odnosząc się końcowo do zarzutu odwołania o niezastosowaniu w sprawie art. 24 ust. 3 ustawy, Dyrektor Izby wyjaśnił, że przepis ten odnosi się on do kary pieniężnej nakładanej na przewoźnika w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lub w przypadku zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru, a zatem nie może on mieć w sprawie zastosowania.

Wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzja stała się przedmiotem wniesionej przez A.C. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której sformułowane zostały zarzuty naruszenia:

1) art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niedopuszczalne wszczęcie postępowania po upływie 6 miesięcy od daty zakończenia kontroli,

2) art. 233 § 1 pkt 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, błędną jego ocenę i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, mimo wszczęcia postępowania w sprawie po upływie 6 miesięcy od daty zakończenia kontroli,

3) art. 24 ust. 3 ustawy - poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż nie zachodzą podstawy do jego zastosowania, podczas gdy analizując przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za błędy w zgłoszeniu SENT nie można pominąć okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, postawy przewoźnika w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli,

4) art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1 oraz art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 4a i 5 ustawy - poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary,

5) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie oceny materiału dowodowego wbrew regułom z tych przepisów wynikającym, zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji i jej zmianę poprzez odstąpienie od wymierzenia kary.

Podnosząc powyższe, jak również przywołując argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymując stanowisko wyrażone w swej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, którą nałożono na skarżącego przewoźnika karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za niewywiązywanie się z obowiązku zapewnienia w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem SENT przykazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem, co stanowiło naruszenie określone w art. 10a ust. 1 ustawy SENT. W sprawie nie budziło wątpliwości i nie kwestionuje tego skarżący przewoźnik, że ziściły się określone tym przepisie przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a poczynione przez organy ustalenia faktyczne dotyczące niezapewnienia przez przewoźnika przykazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych w trakcie całej trasy przewozu nie były w żadnym fragmencie sporne. Zarzuty skargi skoncentrowane zostały wokół dwóch kwestii: po pierwsze wymierzenia kary pieniężnej z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 165b § 1 o.p., tj. po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli przewozu towaru, w trakcie której stwierdzono wskazane naruszenie oraz po drugie, nieodstąpienia przez organy od nałożenia kary pieniężnej z uwagi ma ważny interes publiczny na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT.

Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się rozbieżne stanowiska odnośnie do możliwości odpowiedniego zastosowania w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy SENT przepisu art. 165b § 1 o.p. Obecnie, jak to wskazano w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 1/23, dominujący w orzecznictwie NSA jest pogląd, że przepis art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowania do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy SENT. Odesłanie ustawowe zawarte w art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 615) nie stanowi normatywnej podstawy stosowania art. 165b § 1 o.p. w sprawie kontroli przewozu towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy SENT. Kontrola ta nie jest bowiem kontrolą celno-skarbową w rozumieniu przepisów Działu V. Rozdział 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, do której stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (art. 94 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej), co jest konsekwencją zawarcia w ustawie SENT wyczerpującej regulacji normatywnej podstaw kompetencyjnych i proceduralnych postępowania kontrolnego. Powyższy pogląd został wyrażony w m.in. w wyrokach NSA z: 18 listopada 2021 r., II GSK 1203/21 i II GSK 1265/21, 30 listopada 2021 r., II GSK 2119/21, 7 grudnia 2021 r., II GSK 2186/21, 2 lutego 2022 r., II GSK 2179/21, 15 marca 2022 r., II GSK 100/22 i II GSK 111/22, 1 kwietnia 2022 r., II GSK 266/22, a także w wyrokach, które zapadły już po wydaniu postanowienia z 3 lipca 2023 r., akt II GPS 1/23 np. z 12 lipca 2023 r. II GSK 2306/22 i 31 sierpnia 2023 r., II GSK 1423/22.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności treść postanowienia II GPS 1/23 oraz wzgląd na wartości wynikające z jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjął, że przepis art. 165b o.p. i wynikający z niego sześciomiesięczny termin do wszczęcia postępowania od dnia kontroli nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, a w związku z tym zarzuty skargi dotyczące wydania decyzji z naruszeniem art. 165 § 1 o.p. nie mogły być uwzględnione.

Przechodząc do oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że zmierzają one do wykazania błędnego przyjęcia przez organy, że w sprawie nie znajduje zastosowania regulacja prawna pozwalająca na odstąpienie od wymierzenia kary za naruszenie przepisów ustawy SENT. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W ocenie Sądu naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT polegające na niezapewnieniu przez przewoźnika, w trakcie całej trasy przewozu towaru, przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych i niewywiązanie się z dyrektywy kontroli, stanowiło poważne naruszenie uniemożliwiające realizację celów ustawy SENT, czyli wykonania kontroli przewozu. Brak danych geolokalizacyjnych nie pozwala monitorować całej trasy przejazdu, a co za tym idzie ustalić, którędy nastąpił przejazd w trakcie przerw w nadawaniu danych, czy odbyły się postoje i czy nie nastąpił przeładunek towaru. Przekazywanie danych geolokalizacyjnych daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Stąd też stwierdzone naruszenie uniemożliwiło monitorowanie przewozu towaru wrażliwego i kontrolę łańcucha dostaw, a w efekcie prawidłową kontrolę obowiązków podatkowych związanych z tego rodzaju towarem. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. Każdy z podmiotów obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem, zaś w sytuacji nieprzestrzegania przepisów prawa winien mieć świadomość konsekwencji, a przede wszystkim sankcji, które są istotnym elementem ustawy SENT uruchamianym w przypadku naruszenia przyjętych zasad. Nie można pominąć, że regulacje ustawy SENT mają pełnić funkcję prewencyjną, odstraszając - przez groźbę wysokiej kary za naruszenia norm monitorowana przewozu towarów wrażliwych - podmioty podlegające ustawie SENT od lekceważenia rygorów zgłaszania przewozu tych towarów. W interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także, by podmioty zajmujące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.

Z uwagi na powyższe w przypadku naruszenia obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, sięganie po instytucję odstąpienia od kary może nastąpić, zdaniem Sądu, tylko w wyjątkowych sytuacjach, jako że naruszenie to godzi w istotę i podstawowe cele ustawy SENT. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. Z twierdzeń skarżącego przedsiębiorcy nie wynikało, aby w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Wyjątkowej sytuacji nie stanowią, w ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z brakiem możliwości zatrzymania się przez kierującego na zapełnionych parkingach przed przejściem granicznym i niemożność zatrzymania pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna bowiem dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, aby wypełniać obowiązki przewidziane w przepisach, w tym obowiązek przekazywanie danych geolokalizacyjnych w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem SENT.

W ocenie Sądu organ dopełnił w rozpoznawanej sprawie obowiązków zebrania materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy również w zakresie przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary. Nie uchybił zatem obowiązkom wynikającym z art. 77 i art. 80 k.p.a. Poddając analizie materiał dowodowy organ prawidłowo uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Nie było w tym zakresie obowiązkiem organu badanie, czy na parkingach zlokalizowanych na trasie przejazdu były takie parkingi, na których kierowca mógł zatrzymać pojazd. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że to przewoźnik jako profesjonalista miał tak zorganizować przejazd, by aktualizować dane przewozu, a rzeczą organu nie jest wskazywanie sposobów jak ma to uczynić. Ponadto jak trafnie zauważył organ klucz dostępu wraz ze zgłoszeniem [...] został przekazany przewoźnikowi przez podmiot odbierający w dniu [...] stycznia 2021 r. o godz. 11:40, a kontrolę rozpoczęto w dniu następnym o godzinie 7:45, czyli przewoźnik na uzupełnienie zgłoszenia miał ponad 20 godzin. Co więcej należy zauważyć, że skarżący przedsiębiorca nie wskazał na żadne przeszkody uniemożliwiające przekazywanie danych geolokalizacyjnych po przeprowadzonej kontroli, a mimo to także po uzupełnieniu w trakcie kontroli w zgłoszeniu SENT danych dotyczących numeru geolokalizatora, dane nadal nie były przekazywane prawidłowo, bowiem lokalizator nie wykazywał aktywności w okresie od dnia [...] stycznia 2021 r. od godz. 19:29 do dnia [...] stycznia 2021 r. do godz. 12:37.

Uwzględniając zatem cel, funkcje oraz znaczenie regulacji prawnej zawartej w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, zarzuty skargi odnoszące się do tego, że w okolicznościach sprawy należało odstąpić od wymierzenia kary za nieprzesyłanie danych geolokalizacyjnych z uwagi na interes publiczny, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, bezzasadność podniesionych w skardze zarzutów oraz brak okoliczności podważających zaskarżoną decyzję, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).