Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1961/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przyznano od organu sumę pieniężną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i § 2 pkt 8, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 154 § 7
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. L., E. O., T. L. i Z. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2588/22 w sprawie ze skargi T. L., E. O., T. L. i Z. L. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 235/17 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt 3; 2. przyznaje od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz T. L., E. O., T. L. i Z. L. sumy pieniężne w wysokości po 2.000 (dwa tysiące) złotych dla każdego ze skarżących; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz T. L., E. O., T. L. i Z. L. solidarnie 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 lutego 2023 r. I SA/Wa 2588/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. L., E. O., T. L. i Z. L. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2017 r. I SAB/Wa 235/17:

1. wymierzył Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywnę w wysokości 2000 złotych;

2. stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. oddalił skargę w pozostałej części;

4. zasądził od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy solidarnie na rzecz T. L., E. O., T. L. i Z. L. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

T. L., E. O., T. L. i Z. L. (skarżący) pismem z 29 września 2022 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o:

1. wymierzenie Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywny w wysokości równowartości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim;

2. stwierdzenie uprawnienia skarżących i uczestników do odszkodowania na podstawie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.);

3. stwierdzenie, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;

4. przyznanie na rzecz skarżących od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy sumy pieniężnej w wysokości równowartości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim;

5. zasądzenie na rzecz skarżących od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy kosztów postępowania;

6. zwrócenie się do Wojewody Mazowieckiego o przekazanie Sądowi akt sprawy;

7. przeprowadzenie dowodu z: dokumentów złożonych w aktach sprawy prowadzonej przez Prezydenta m.st. Warszawy, dokumentów złożonych w aktach sprawy o sygn. I SAB/Wa 235/17, dokumentów złożonych w aktach sprawy o sygn. I SA/Wa 304/21 oraz wezwania organu do wykonania wyroku (pismo z 12 września 2022 r.)

- w związku z niewykonaniem przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2017 r. I SAB/Wa 235/17.

Tym ostatnim wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązał Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do rozpoznania wniosku z 27 września 1966 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ulicy [...], ozn. hip. "[...]", w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz skarżących sumę pieniężną w kwocie po 1.000 złotych na rzecz każdego z nich i zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.

Odpis prawomocnego wyroku z 25 kwietnia 2017 r. I SAB/Wa 235/17 wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w 30 sierpnia 2017 r. Termin do rozpoznania wniosku o odszkodowanie, zakreślony przez Sąd w tym wyroku upłynął zatem z dniem 30 listopada 2017 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że 19 listopada 2020 r. wezwali Prezydenta m. st. Warszawy do wykonania wyroku z 25 kwietnia 2017 r. Następnie wnieśli skargę, w wyniku której WSA w Warszawie wydał 19 marca 2021 r. wyrok w związku z niewykonaniem przez organ wyroku z 25 kwietnia 2017 r. Organ mimo wszystko nadal nie wykonał tego wyroku, dlatego też 12 września 2022 r. skarżący ponownie wezwali Prezydenta m.st. Warszawy do wykonania wyroku z 25 kwietnia 2017 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Zdaniem skarżących, bezczynność organu przybrała formę kwalifikowaną, co podważa zaufanie obywatela do Państwa oraz zasady i gwarancje demokratycznego państwa prawa. Dlatego skarga i zawarte w niej wnioski są konieczne i zasadne.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdził, że w toku postępowania gromadził dokumenty niezbędne do jego zakończenia. Zważywszy jednak na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2022 r. I OPS 1/22 oraz biorąc pod uwagę okoliczność, że na mocy aktu z 22 lutego 1947 r. M. i N. małżeństwo L. nabyli sporną nieruchomość od dawnego właściciela hipotecznego J. W., Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z 12 października 2022 r. nr 524/SD/2022 umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

We wspomnianym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o zasadności skargi. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji zauważył, że skoro organ w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z 25 kwietnia 2017 r. sprawy nie załatwił, a rozstrzygnięcie podjął dopiero po wniesieniu rozpoznawanej skargi, to oznacza, że wyroku tego nie wykonał w terminie. Wyrok ten zobowiązywał bowiem organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy (do czego doszło po wniesieniu rozpoznawanej skargi) ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie. Dlatego wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że w realiach rozpoznawanej sprawy wystarczająco represyjną funkcję spełni grzywna w wysokości 2.000 złotych, która to kwota mieści się w granicach wymiaru określonego w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.

Ponadto Sąd I instancji uznał, że bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w wykonaniu wyroku z 25 kwietnia 2017 r. I SAB/Wa 235/17 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ do wniesienia rozpoznawanej skargi nie zakończył bowiem sprawy z wniosku o odszkodowanie, mimo że upłynęło 5 lat od wyznaczonego terminu.

Na koniec Sąd I instancji orzekł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Dlatego we wniosku o przyznanie sumy pieniężnej skarżący winien uzasadnić szkodę wywołaną bezczynnością organu (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2021 r. I SAB/Wa 327/20). W rozpoznawanej skardze skarżący stwierdzili jedynie, że przyznanie sumy pieniężnej jest zasadne z uwagi na skrajne lekceważenie przez organ praw skarżących i ich interesów ekonomicznych, przejawiających się w pozbawieniu skarżących sprawiedliwego odszkodowania za utraconą nieruchomość. Dlatego wniosek złożony w tym zakresie należało uznać za nieuzasadniony, a skarga w tej części została oddalona.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący zaskarżając skargą kasacyjną powyższy wyrok co do pkt 3, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 154 § 7 p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się oddaleniem skargi w odniesieniu do wniosku skarżących o przyznanie na ich rzecz sumy pieniężnej mimo, że w sprawie została stwierdzona bezczynność organu. Skarżący kasacyjnie wnieśli o przyznanie im sumy pieniężnej jako zadośćuczynienia za bezczynność organu i zachodziły przesłanki zasądzenia tej kwoty, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przejawiający się częściowym oddaleniem skargi;

2. art. 154 § 7 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię przejawiającą się przyjęciu, że do zasądzenia sumy pieniężnej konieczne jest uzasadnienie poniesionej szkody, podczas gdy suma pieniężna stanowi rekompensatę za skutki opieszałego i przewlekłego prowadzenia postępowania oraz pełni funkcję prewencyjno-penalizującą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przejawiający się częściowym oddaleniem skargi;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w odniesieniu do wniosku skarżących kasacyjnie o przyznanie na ich rzecz sumy pieniężnej wskutek nieprawidłowego zastosowania wskazanego przepisu przejawiającego się w przeprowadzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wybiórczego postępowania dowodowego z dokumentów zebranych w aktach sprawy, w tym m.in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2017 r., z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżącym kasacyjnie nie należy się suma pieniężna, choć z akt sprawy wprost wynikało, że okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie od organu sumy pieniężnej na rzecz skarżących kasacyjnie oraz lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które uniemożliwia przeprowadzenie należytej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przejawiający się częściowym oddaleniem skargi.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono:

1. o zmianę pkt 3 zaskarżanego wyroku poprzez przyznanie na rzecz skarżących kasacyjnie od organu sumy pieniężnej w wysokości równowartości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;

2. o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent m. st. Warszawy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy.

Skarga kasacyjna w istocie zawiera zarzuty z obu podstaw kasacyjnych, bowiem wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej art. 154 § 7 p.p.s.a. ma charakter materialny. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do kwestii, czy słusznie Sąd I instancji nie przyznał skarżącym sumy pieniężnej z tytułu niewykonania przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2017 r. I SAB/Wa 235/17 w wyznaczonym terminie. Powyższe każe najpierw rozpoznać zarzut naruszenia prawa materialnego.

Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia art. 154 § 7 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przypomnieć należy, że art. 154 § 7 p.p.s.a. stanowi, że uwzględniając skargę [na niewykonanie wyroku – art. 154 § 1 p.p.s.a.] sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jedyną przesłanką warunkującą przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, jest uwzględnienie skargi, o której mowa w § 1 art. 154 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zastosowaniu bądź odmowie przyznania sumy pieniężnej należy do sądu administracyjnego i może być podjęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. Podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii, sąd powinien przede wszystkim mieć na uwadze funkcje, jakie pełni ten środek. W przywołanych wyżej okolicznościach faktycznych, wynikających z akt sprawy, suma pieniężna powinna zostać przyznana ze względu na swoją podstawową funkcję – kompensacyjną.

Wyjaśnić należy, że suma pieniężna jest instytucją całkowicie odrębną od występujących w Kodeksie cywilnym odszkodowania i zadośćuczynienia. W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej wskutek niewykonania orzeczenia sądu (art. 154 § 4 p.p.s.a.). Jak podnosi się też w orzecznictwie, warunkiem przyznania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. jest określenie konkretnego dobra osobistego, które zostało naruszone na skutek przewlekłości postępowania (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z 6 maja 2010 r. II CSK 640/09 i z 24 września 2015 r. V CSK 741/14). Jakkolwiek zatem bezczynność w terminowym rozpoznaniu sprawy lub przewlekłość postępowania administracyjnego z reguły wiąże się z negatywnymi przeżyciami w sferze psychicznej strony, to jednak nie zawsze przyjmują one postać krzywdy doznanej w następstwie naruszenia dóbr osobistych strony, uzasadniającej roszczenie o zadośćuczynienie. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego suma pieniężna przede wszystkim ma na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz za wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu administracji (vide: wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r., I OSK 2156/17; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2018 r., II OSK 1216/18; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2019 r., II OSK 532/19; wyrok NSA z dnia 25 października 2019 r., II OSK 1360/19).

Aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca szczególną uwagę na fakt, że przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej ma jej uświadomić, że nie jest bezbronna, że sąd administracyjny widzi wszystkie dolegliwości i niedostatki jakich doznaje na skutek bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia jej sprawy, i że obejmuje stronę skarżącą swoją ochroną. Przesłanką przyznania w tym przypadku sumy pieniężnej jest bowiem skala uciążliwości wywołanych nieterminowym działaniem organu i poczucia bezsilności na skutek odwlekania zakończenia sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 2230/17; wyrok NSA z dnia: 17 marca 2022 r., I OSK 1320/21; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2021 r., I OSK 613/21; wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., I OSK 468/21).

Europejski Trybunału Praw Człowieka (ETPC) wielokrotnie stwierdzał, że przedłużające się postępowanie administracyjne stanowi naruszenie przez Polskę art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (por. np. sprawa Fuchs przeciwko Polsce, skarga nr 33870/96, wyrok z 11 lutego 2003 r. i sprawa Beller przeciwko Polsce, skarga nr 51837/99 wyrok z 1 lutego 2005 r.). Otóż w swoim orzecznictwie ETPC przyjmuje, że istnieje silne domniemanie, że nadmierna długość postępowania powoduje szkodę moralną (por. sprawa Scordino przeciwko Włochom, 36813/97 wyrok z dnia 29 marca 2006 r.). Jest to co prawda domniemanie możliwe do obalenia, jednak to nie skarżący ma wykazywać fakt poniesienia określonego uszczerbku i jego rozmiary, lecz ciężar wykazania, że uszczerbek taki nie powstał, obciąża podmiot wykonujący władztwo publiczne, jeśli kwestionuje on zasadność roszczeń skarżącego w tym zakresie. Oznacza to, że sąd administracyjny odstępując od przyznania skarżącemu sumy pieniężnej obowiązany jest wyjaśnić, jaki to wyjątkowo uzasadniony przypadek zaistniał, żeby uznać za uzasadnione odstąpienie od zastosowania tego środka (por. wyroki NSA: z 11 maja 2018 I OSK 2230/17; z 10 listopada 2022 r. III OSK 2036/21; z 7.12.2022 r. I OSK 2173/21, LEX nr 3482536).

W okolicznościach tej sprawy organ wydał decyzję w sprawie prawie pięć lat po terminie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 kwietnia 2017 r. I SAB/Wa 235/17. Skoro natomiast Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to w powyższych okolicznościach nie było żadnych przesłanek, aby odstąpić od domniemania, że nadmierna długość postępowania spowodowała szkodę moralną (por. sprawa Scordino przeciwko Włochom, j.w.), co w konsekwencji prowadzić powinno do przyznania odpowiedniej sumy pieniężnej. W świetle wskazanej wyżej funkcji sumy pieniężnej oceny tej nie zmienia fakt, że organ wydał decyzję, ale prawie pięć lat po wyznaczonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił więc skargę kasacyjną w tym zakresie i uchylił pkt 3 zaskarżonego wyroku oraz uznał, że kwotą odpowiednią w takim wypadku będzie suma pieniężna w wysokości po 2000 zł dla każdego ze skarżących (art. 188 w zw. z art. 154 § 7 i art. 193 p.p.s.a.). Kwota ta w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, stanowiąc dla skarżących rekompensatę za uciążliwości, których doznali wskutek niewykonania przez organ wyroku sądu administracyjnego. O powyższym rozstrzygnięto w pkt 1 wyroku.

Niezasadny okazał się natomiast zarzut procesowy naruszenia art. 151 w zw. z 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w wyniku przeprowadzenia wybiórczego postępowania dowodowego. Odnosząc się kolejno do tych zarzutów wypada dostrzec, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K. Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 – 60; wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r. III OSK 3627/21). Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Powodem odmowy przyznania skarżącym sumy pieniężnej była bowiem błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 154 § 7 p.p.s.a. w zakresie funkcji, jakie pełni ten przepis i jakie są przesłanki jego stosowania.

Nie można także potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia owego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów tego rodzaju. Dodatkowo należy zauważyć, że w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011 r., uwaga 7 do art. 141; uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011 r., I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., I OSK 2693/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W skardze kasacyjnej nie wskazano na tego rodzaju wadliwość.

Natomiast art. 151 p.p.s.a. jest przepisem wynikowym i jeśli inne przepisy przywołane w związku z nim nie okazały się skuteczne, to cały zarzut oparty na drugiej podstawie kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.