Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 639/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 ppsa
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjentki do świadczeń zdrowotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], Rzecznik Praw Pacjenta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r., poz. 1127 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej decyzji z [...] października 2019 r., znak [...], w której nie stwierdzono naruszenia prawa pacjentki do świadczeń zdrowotnych, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z [...] marca

2018 r. M. K. (dalej: "wnioskodawca") poinformował, że w dniu [...] grudnia 2016 r. T. K. (dalej: "pacjentka") z powodu silnej duszności spoczynkowej została przetransportowana przez zespół ratownictwa medycznego na Izbę Przyjęć podmiotu leczniczego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: "podmiot leczniczy"). W trakcie hospitalizacji na Oddziale Chorób Wewnętrznych stan pacjentki stale się pogarszał. O godzinie 8:10 doszło do zatrzymania oddechu i zgonu pacjentki. W ocenie wnioskodawcy stan pacjentki wymagał hospitalizacji na Oddziale Intensywnej Terapii. Zgłosił on również zastrzeżenia dotyczące udzielonych świadczeń zdrowotnych, w tym zastosowanego leczenia farmakologicznego (lek Clexane) oraz zaniechania monitorowania stanu zdrowia pacjentki. Do powyższych zarzutów odniósł się Prezes Zarządu Szpitala w piśmie z [...] kwietnia 2018 r., wskazując, że pomimo prowadzonego leczenia doszło do zgonu pacjentki w związku z zatrzymaniem oddechu (niewydolności sercowo-oddechowej) w przebiegu szpiczaka mnogiego powikłanego wtórnym nowotworem złośliwym wątroby. Z kolei konsultant wojewódzki z dziedziny chorób wewnętrznych dla województwa [...] lek. M.Z. – w piśmie z [...] czerwca 2019 r. – stwierdził, że na podstawie dostarczonej mu dokumentacji medycznej działania personelu medycznego podczas hospitalizacji pacjentki było właściwe i skupiało się na leczeniu objawowym ostrej niewydolności krążeniowo-oddechowej pacjentki w zaawansowanym stadium szpiczaka plazmocytowego. Jedyne zastrzeżenie jakie zauważył to brak RTG klatki piersiowej oraz EKG, co jednak nie mogło w zasadniczy sposób wpłynąć na skuteczność leczenia.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego – wyjaśnień podmiotu leczniczego z [...] kwietnia 2018 r., pismach wnioskodawcy z [...] marca, [...] kwietnia, [...] maja, [...] października i [...] listopada 2018 r. oraz [...] czerwca, [...] lipca i [...] września 2019 r., kopii dokumentacji medycznej pacjentki, a także opinii konsultanta wojewódzkiego z [...] czerwca 2019 r. – nie stwierdził naruszenia prawa pacjentki, o którym mowa w art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez podmiot leczniczy. Wniosek ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy złożył wnioskodawca podnosząc, że opinia konsultanta jest nierzetelna i nieobiektywna. Wskazał, że zastosowana tlenoterapia była niewystarczająca, nie wykonano niektórych badań, podane leki były nieodpowiednie, a zachowanie personelu było "karygodne, roszczeniowe i opryskliwe". Wnioskodawca stwierdził, że wskazanie w opinii konsultanta wojewódzkiego jako prawidłowej zaordynowanej pacjentce dawce leku Clexane 0,2 mg oraz 0,4 mg, podczas gdy z dokumentacji medycznej pacjentki wynika, że otrzymała dawkę odpowiednio – 0,2 ml (20 mg) oraz 0,4 ml (40 mg). Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Rzecznik Praw Pacjenta utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w tym art. 8 ustawy. Przepis ten wskazuje, że pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Równocześnie organ wyjaśnił, że przepisy nie zawierają katalogu zasad ostrożnego postępowania czy wskazówek w tym zakresie. Jednakże zachowanie należytej staranności jest kluczowym elementem zasad ogólnej ostrożności, których zachowania wymaga się w trakcie procesu udzielania świadczeń zdrowotnych. Zachowywanie zasad ostrożności ma na celu zapewnienie osiągnięcia pozytywnego skutku podjętych czynności medycznych oraz zminimalizowania ryzyka z nimi związanymi. Przestrzeganie tych zasad ma stanowić dla pacjenta gwarancję, że podjęte wobec niego czynności są bezpieczne. Rzecznik Praw Pacjenta wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że do obowiązków lekarzy oraz personelu medycznego należy podjęcie takiego sposobu postępowania (leczenia), które gwarantować powinno, przy zachowaniu aktualnego stanu wiedzy i zasad staranności, przewidywalny efekt w postaci wyleczenia, a przede wszystkim nie narażenie pacjentów na pogorszenie stanu zdrowia. Pojęcie bezprawności należy zaś rozumieć szeroko jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym, przez który należy rozumieć nie tylko ustawodawstwo, ale również obowiązujące w społeczeństwie zasady współżycia społecznego; wśród nich mieści się działanie zgodne ze sztuką lekarską i z najwyższą starannością wymaganą od profesjonalistów w zakresie medycyny. Co więcej w orzecznictwie przyjęto, że wysokie wymagania stawiane lekarzowi nie oznaczają jego odpowiedzialności za wynik (rezultat) leczenia, ani odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Lekarz odpowiada na zasadzie winy, którą można mu przypisać tylko w wypadku wystąpienia jednocześnie elementu obiektywnej i subiektywnej niewłaściwości postępowania. Element obiektywny łączy się z naruszeniem zasad wynikających z zasad wiedzy medycznej, doświadczenia i deontologii, i w jego ramach mieści się tzw. błąd lekarski, przez który rozumie się naruszenie obowiązujących lekarza reguł postępowania, oceniane w kontekście nauki i praktyki medycznej. Element subiektywny odnosi się do zachowania przez lekarza staranności, ocenianej pod kątem określonego wzorca, standardu postępowania, przy przyjęciu kryterium wysokiego poziomu przeciętnej staranności każdego lekarza, jako jego staranności zawodowej. W nieodłącznym związku z określeniem podstaw odpowiedzialności lekarza pozostaje zjawisko określane mianem ryzyka medycznego. Nawet bowiem przy postępowaniu zgodnym z aktualną wiedzą medyczną i przy zachowaniu należytej staranności nie da się wykluczyć ryzyka powstania szkody. Pojęciem dozwolonego ryzyka jest objęte także niepowodzenie medyczne. Lekarz nie poniesie natomiast odpowiedzialności za wynik operacji, podczas której doszło do powikłań spowodowanych szczególnymi okolicznościami, niezależnymi od jego zachowania.

Rzecznik Praw Pacjenta podkreślił, że rozstrzygając postępowanie obejmujące prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych, najczęściej wymagające zweryfikowania udzielonych świadczeń, zobligowany jest uwzględnić stanowiska podmiotów w tym zakresie władnych. Z kolei na gruncie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, konsultanci wykonują zadania opiniodawcze, doradcze i kontrolne dla organów administracji rządowej, podmiotów tworzących w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, Narodowego Funduszu Zdrowia i Rzecznika Praw Pacjenta (art. 9 pkt 1 ww. ustawy). Zadaniem konsultantów krajowych oraz konsultantów wojewódzkich, wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest w szczególności wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym, leczniczym i pielęgnacyjnym, w zakresie jego zgodności z aktualnym stanem wiedzy, z uwzględnieniem dostępności metod i środków. W tym miejscu Rzecznik Praw Pacjenta wskazał, że w toku prowadzonego postępowania uzyskano opinię konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie chorób wewnętrznych dla województwa [...] lek. M.Z., który stwierdził, że pacjentka nie wymagała konsultacji pulmonologicznej, ani też przewiezienia do podmiotu leczniczego dysponującego tym oddziałem w trybie nagłym, gdyż duszność była objawem niewydolności krążeniowo-oddechowej związanej z progresją choroby zasadniczej z prawdopodobną współistniejącą infekcją układu oddechowego (duszność, gorączka stwierdzona w domu przez zespół ratownictwa medycznego, tachykardia, zmiany osłuchowe nad polami płucnymi, podwyższony nieznacznie CRP). Jednakże brak RTG klatki piersiowej uniemożliwia dokładne odniesienie się do charakteru i zakresu zmian w płucach. Wskazał, że zastosowane w początkowej fazie leczenie w postaci wlewu z nitrogliceryny oraz podanie łącznie 3 ampułek Furosemidu zmniejszało objawy niewydolności serca oraz obniżało podwyższone ciśnienie tętnicze a leki bronchodilatacyjne - Atrovent, Oxodil, Teophillina poprawiały drożność dróg oddechowych. Jednocześnie włączony został antybiotyk- podawano płyny infuzyjne pod kontrolą diurezy, stosowano tlenoterapię. Podanie heparyny drobnocząsteczkowej - Ciexan przy współistniejącej małopłytkowości było ryzykowne (pacjentka otrzymywała ten preparat w ciągu ostatniego tygodnia w dawce 1x0,2mg zgodnie z zaleceniem Kliniki Hematologii USK w [...]). Uzasadnieniem zastosowania heparyny drobnocząsteczkowej mogło być podejrzenie zatorowości płucnej lub zespołu wykrzepiania śródnaczyniowego oraz brak bezwzględnych przeciwskazań w postaci aktywnego krwawienia. Ponadto w ocenie konsultanta nie ulega wątpliwości, że jednorazowa dawka 0,4mg nie wpłynęła negatywnie na stan kliniczny pacjentki, zaś dalsze postępowanie terapeutyczne wiązało się z wystąpieniem objawów wstrząsu - znaczna hipotonia oraz niewydolny oddech, co skutkowało zaintubowaniem pacjentki i stosowaniem oddechu zastępczego i włączenie amin presyjnych Dopaminy. Zdaniem konsultanta zastosowane przez podmiot leczniczy leczenie było właściwe i uzasadnione stanem klinicznym chorej.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Rzecznik Praw Pacjenta stwierdził, że w większości sprowadzają się one do polemiki z ustaleniami organu. Niemniej jednak dawka leku Clexane poddana analizie przez konsultanta wojewódzkiego z jego opinii z dnia [...] czerwca 2019 r. nie była dawką tożsamą z tą podaną pacjentce, stąd organ uzupełnił materiał dowodowy w wymienionym zakresie. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do konsultanta celem wyjaśnienia rozbieżności wynikających z opinii sporządzonej poprzez niego dnia [...] czerwca 2019 r. W odpowiedzi, konsultant pismem z dnia [...] lutego 2020 r. wskazał, że dawka heparyny drobnocząsteczkowej -CIexanu 0,4mg i 0,2 mg podana w poprzedniej opinii jest niewłaściwa i w praktyce nie występuje - powinno być 0,4 ml (lub 40mg) i odpowiednio 0,2ml (lub 20mg). W swojej opinii odnosił się do wskazanej wyżej dawki. Dodał, że podawanie enoksaparyny (Clexanu) w małopłytkowości, szczególnie przy spadku liczby płytek poniżej 30 tysięcy jest obarczone dużym ryzykiem krwawienia i wymaga szczególnej ostrożności. Wyjaśnił również, że w analizowanym przypadku nie było cech skazy małopłytkowej, czy też objawów aktywnego krwawienia, a ryzyko powikłań zakrzepowo - zatorowych pozostawało duże, co mogło uzasadniać taką decyzję terapeutyczną.

Rzecznik Praw Pacjenta dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany własnego rozstrzygnięcia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że zaordynowane pacjentce dawki leków były prawidłowe i brak jest jednoznacznych przesłanek do wysnucia podejrzenia wystąpienia powikłania w postaci poważnego krwawienia po podaniu heparyny drobnocząsteczkowej wobec czego nie można stwierdzić naruszenia prawa pacjentki do świadczeń zdrowotnych.

Skargę na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący powielił argumentację zaprezentowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie zarzucił organowi niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego stwierdził, że stanowią one jedynie polemikę z rozstrzygnięciem organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną działania organu był w niniejszej sprawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127). Przepis ten stanowi, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego RPP może wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta. Jeżeli wnioskodawca jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez RPP, przysługuje mu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 127 § 3 k.p.a. stosuje się odpowiednio (art. 53 ust. 3 cytowanej ustawy).

Z kolei zgodnie z art. 54 ustawy o prawach pacjenta, w zakresie nieuregulowanym w art. 49-53 do postępowania prowadzonego przez Rzecznika Praw Pacjenta stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też RPP zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z zachowaniem procedury wynikającej z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem w szczególności z zachowaniem ustawowych zasad tego postępowania wynikających z przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Rozstrzygnięcie Rzecznika, wydane na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta, powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie Sądu RPP prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i w oparciu o wystarczający materiał dowodowy ocenił, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa pacjenta w badanym zakresie art. 8 ustawy o prawach pacjenta.

Powołany przepis stanowi, że pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

Organ swoją ocenę oparł na dokumentacji medycznej uzyskanej z podmiotu leczniczego "[...]" w [...] sp. z o.o , z opinii konsultanta wojewódzkiego z dziedziny chorób wewnętrznych dla województwa [...] lek. M. Z..

Zaznaczyć przy tym należy, że RPP nie posiada uprawnień pozwalających na merytoryczną ocenę zastosowanego u pacjenta procesu diagnostyczno– leczniczego. Wobec powyższego RPP rozstrzygając w przedmiocie naruszenia praw pacjenta, gdy wymaga to zweryfikowania prawidłowości udzielonych świadczeń, zobligowany jest uwzględnić stanowiska podmiotów uprawnionych do takiej oceny. RPP nie ingeruje w decyzje o charakterze medycznym, jak np. formułowanie zaleceń lekarskich. Przedmiotem jego zainteresowania jest jedynie to, czy w trakcie procesu leczniczego przestrzegane są prawa pacjenta wynikające z obowiązujących przepisów prawa.

Jak wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego, w dniu [...] grudnia 2016 r. około godziny 1:20 T. K. z powodu silnej duszności spoczynkowej została przetransportowana przez zespół ratownictwa medycznego na Izbę Przyjęć podmiotu leczniczego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W trakcie hospitalizacji na Oddziale Chorób Wewnętrznych stan pacjentki stale się pogarszał. O godzinie 8:10 doszło do zatrzymania oddechu i zgonu pacjentki.

Pacjentka była osobą chorującą na szpiczaka mnogiego od roku 2011, po dwóch autoprzeszczepach szpiku w 2012 r. i w 2013 r. z przerzutami nowotworowymi do wątroby, przewlekłą niedokrwistością i ciężką małopłytkowością. W trakcie hospitalizacji w Oddziale Chorób Wewnętrznych u pacjentki stosowano tlenoterapię, pacjentkę zacewnikowano i monitorowano podstawowe parametry życiowe, założono wkłucie dożylne. Wdrożono leczenie farmakologiczne następującymi produktami leczniczymi: Oxodil, Atrovent, Clexane, Theophylina, Augmentin, PWE. 0,9% NaCI, Furosemid, Nitrogliceryna, Dexaven, Corhydron, 5% glukoza, Dopamina, Midanium. Ponadto w czasie pobytu w Oddziale stosowano płynoterapię oraz podano insulinę. Ze względu na znacznie narastającą niewydolność oddechową i krążenia do pacjentki poproszono anestezjologa, chorą zaintubowano oraz podłączono do respiratora.

Doszło do zgonu pacjentki w związku z zatrzymaniem oddechu (niewydolności sercowo-oddechowej) w przebiegu szpiczaka mnogiego powikłanego wtórnym nowotworem złośliwym wątroby.

W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał opinię konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie chorób wewnętrznych dla województwa [...] lek. M. Z., który stwierdził, że pacjentka nie wymagała konsultacji pulmonologicznej, ani też przewiezienia do podmiotu leczniczego dysponującego tym oddziałem w trybie nagłym, gdyż duszność była objawem niewydolności krążeniowo-oddechowej związanej z progresją choroby zasadniczej z prawdopodobną współistniejącą infekcją układu oddechowego (duszność, gorączka stwierdzona w domu przez zespół ratownictwa medycznego, tachykardia, zmiany osłuchowe nad polami płucnymi, podwyższony nieznacznie CRP). Zastosowane w początkowej fazie leczenie w postaci wlewu z nitrogliceryny oraz podanie łącznie 3 ampułek Furosemidu zmniejszało objawy niewydolności serca oraz obniżało podwyższone ciśnienie tętnicze, a leki bronchodilatacyjne - Atrovent, Oxodil, Teophillina poprawiały drożność dróg oddechowych. Jednocześnie włączony został antybiotyk- podawano płyny infuzyjne pod kontrolą diurezy, stosowano tlenoterapię. Uzasadnieniem zastosowania heparyny drobnocząsteczkowej mogło być podejrzenie zatorowości płucnej lub zespołu wykrzepiania śródnaczyniowego oraz brak bezwzględnych przeciwskazań w postaci aktywnego krwawienia. Ponadto w ocenie konsultanta nie ulega wątpliwości, że jednorazowa dawka 0,4mg nie wpłynęła negatywnie na stan kliniczny pacjentki, zaś dalsze postępowanie terapeutyczne wiązało się z wystąpieniem objawów wstrząsu - znaczna hipotonia oraz niewydolny oddech, co skutkowało zaintubowaniem pacjentki i stosowaniem oddechu zastępczego i włączenie amin presyjnych Dopaminy.

W treści opinii lekarz konsultant zawarł zastrzeżenia dotyczące braku badania rtg klatki piersiowej i zapisy EKG, jednocześnie wyjaśniając , że pozostaje to bez wpływu na jego ocenę prawidłowo zastosowanego leczenia , uzasadnionego stanem klinicznym pacjentki. W opinii podkreślono także, że biorąc pod uwagę rozpoznanie zasadnicze oraz brak pomyślnego rokowania ( szpiczak mnogi w stadium rozsiewu) nie było wskazań do hospitalizowania chorej na Oddziale Intensywnej Terapii Medycznej.

Zdaniem konsultanta zastosowane przez podmiot leczniczy leczenie było właściwe i uzasadnione stanem klinicznym chorej.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że jak wynika z pisma Konsultanta dr M. Z. z dnia [...] lutego 2019r., w swojej opinii omyłkowo wskazał dawki heparyny drobnocząsteczkowej Clexanu zamiast 0,4 ml( lub 40mg) podał 0,4 mg i odpowiednio zamiast 0,2ml (lub 20mg) wskazał 0,2 mg. Prostując powyższą omyłkę podtrzymał pozostałe wnioski swojej opinii.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z ustawą z dnia 6 listopada 2008r. o konsultantach w ochronie zdrowia ( Dz.U. z 2019r., poz.886) , konsultanci wykonują zadania opiniodawcze, doradcze i kontrolne dla organów administracji rządowej, podmiotów tworzących w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, NFZ i Rzecznika Praw Pacjenta.

W ocenie Sądu wnioski wynikające z ww. opinii przedłożonej przez Konsultanta Wojewódzkiego oraz dokumentacji medycznej dają jednoznaczną odpowiedź, że postępowanie diagnostyczno-lecznicze u pacjentki było prawidłowe i zgodne z aktualną wiedzą medyczną. Tym samym Rzecznik prawidłowo ustalił, że Szpital nie naruszył prawa pacjentki do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie RPP przeprowadził bowiem w sposób prawidłowy postępowanie wyjaśniające, a na jego podstawie mógł stwierdzić, że nie doszło do naruszenia praw pacjenta. Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie dostrzegł w działaniu organu takiego naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, które mogłyby stanowić o uwzględnieniu skargi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku