Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 220/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku dotyczącego wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...]r. [...] po rozpatrzeniu zażalenia M. O. na postanowienie Gminnej Komisji ds. Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. z [...]r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu oraz piwa, zawierających powyżej 4,5% z wyjątkiem piwa oraz zawierających powyżej 18% przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu "A" ul. [...] w C., działając na podstawie art.17, 18, 21 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2018.570 t.j. dalej: SKO), art. 144 ustawy z 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 t.j. dalej: kpa) w związku z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, art. 18 ust. 3a ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.2016.487 t.j. ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy w P. nr. [...] z [...]r. w sprawie ustalenia liczby punktów oraz określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy

Postanowieniem z [...]r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. działając na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi negatywnie zaopiniowała wniosek strony w sprawie dotyczącej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu oraz piwa , zawierających powyżej 4,5% z wyjątkiem piwa oraz zawierających powyżej 18% przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu "A" w C., ul. [...].

W uzasadnieniu stwierdzono, że punkt sprzedaży położony jest niezgodnie z zasadami usytuowania takich punktów określonymi w uchwale Rady Gminy [...] nr. [...] z [...]r. w sprawie ustalenia liczby punktów oraz określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy [...] ponieważ odległość pomiędzy głównymi wejściami do lokalu, a wejściem głównym do Młodzieżowego Centrum Aktywności Twórczej wynosi 13 m i 19,5 m podczas gdy uchwała wymaga aby była to odległość nie mniejsza niż 30m.

Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, w którym podnosił, że nie zostały naruszone zasady usytuowania punktu sprzedaży ponieważ z posiadanych przez niego informacji wynika, że nie istnieje placówka oświatowo-wychowawcza Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej.

Po rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...]r. postanowiło utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Odwołując się art. 18 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stwierdziło, że zezwolenia takie organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawiera element uznania administracyjnego, które nie polega jednak na całkowitej dowolności i musi bazować na dopuszczalnych bądź nakazanych przez prawo kryteriach. Ustawową przesłanką dopuszczalności wydania zezwolenia jest między innymi wymóg zgodności lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu z uchwałą rady gminy dotyczącą zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W niniejszej sprawie ta przesłanka wyznacza więc materialnoprawne granice uznania organu.

"Uchwała wydana na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi może określać metodę mierzenia odległości między obiektami chronionymi a miejscami podawania i miejscami sprzedaży napojów alkoholowych oraz przewidzieć, w dalszej kolejności, inny, weryfikowalny sposób mierzenia tej odległości, jeśli między tymi miejscami nie ma dróg publicznych."

Z treści § 2 uchwały Rady Gminy [...] nr. [...] z [...]r. w sprawie ustalenia liczby punktów oraz określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy [...] wynika, że punkty sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych musza być oddalone o co najmniej 30 m od wejścia do placówek oświatowo­wychowawczych i obiektów kultu religijnego.

W niniejszej sprawie punkt sprzedaży nie spełnia warunków usytuowania określonych w uchwale Rady Gminy ponieważ odległość pomiędzy punktem sprzedaży, a wejściem do placówki wynosi 19,5m, co jest niezgodne z przytoczoną uchwałą. Odległość ta został stwierdzona podczas wizji w terenie przeprowadzonej 23 października 2017r.

Obecna treść uchwały Rady Gminy nie pozwala Komisji na stosowanie uznaniowych odstępstw od zasady, o której mowa w § 2 uchwały RG, co w obecnym stanie prawnym i faktycznym uniemożliwia wydanie pozytywnej opinii.

Pismem z 29 stycznia 2018r. skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając je w całości i zarzucając:

1. obrazę przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania, a to przepisu art. 18 ust. 3a ustawy z 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz § 2 uchwały Rady Gminy w P. nr [...] z [...] roku w sprawie ustalenia liczby punktów oraz określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy [...] poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że:

a) obiekt Wiejskiego Domu Kultury przy ulicy [...] w C., w którego pomieszczeniach działa Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej w C. jest obiektem "innej placówki oświatowo-wychowawczej" w rozumieniu § 2 Uchwały Rady Gminy, podczas gdy Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej w C. taką placówką nie jest,

b) minimalna odległość 30 m, w jakiej powinien znajdować się punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, może być liczona od głównego wejścia do punktu sprzedaży od dowolnego (najbliższego ) wejścia do obiektu chronionego, w sytuacji, gdy przepis Uchwały Rady Gminy wyraźnie stanowi, że odległość ta powinna być mierzona od lokalizacji głównego wejścia do obiektu, a więc w niniejszej sprawie od głównego wejścia do obiektu Wiejskiego Domu Kultury w C. mieszczącego się od strony północnej, a nie od wejścia do podpiwniczenia mieszczącego się na tyłach tego obiektu od strony południowej,

2. obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to:

a) art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, czego konsekwencją było wydanie wadliwego orzeczenia,

b) art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu przez organ II instancji ponownego rozpoznania sprawy oraz zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu do zarzutu zawartego w odwołaniu,

c) art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia wizji w terenie (oględzin), czym skarżący został pozbawiony możliwości udziału w przeprowadzeniu tego dowodu,

d) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności,

e) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Wskazując na powyższe naruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. skarżący wniósł uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Komisji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że Młodzieżowe centrum Aktywności Twórczej nie mieści się w definicji art. 2 ustawy z 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017r. poz. 59 ze zm.), ani też w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych w tym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z 11 sierpnia 2017r. w sprawie publicznych placówek oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych ośrodków wychowawczych, młodzieżowych ośrodków socjoterapii, specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków wychowawczych, ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (Dz.U. z 2017r. poz. 1606), które stanowi, że placówkami oświatowo-wychowawczymi są: 1) placówki wychowania pozaszkolnego: pałace młodzieży, młodzieżowe domy kultury, międzyszkolne ośrodki sportowe, ogniska pracy pozaszkolnej, ogrody jordanowskie i pozaszkolne placówki specjalistyczne; 2) szkolne schroniska młodzieżowe- całoroczne i sezonowe. Zgodnie z art. 3 ustawy z 15 kwietnia 2011r. o systemie informacji oświatowe (Dz.U. 2017r. poz. 2139 tj) wszystkie dane dotyczące publicznych i niepublicznych placówek wykonujących zadania z zakresu oświaty są gromadzone w systemie informacji oświatowej. W publicznym Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowcy Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej nie figuruje.

Zgodnie z § 2 Uchwały Rady Gminy odległość mierzy się według lokalizacji głównych wejść do obiektów i miejsc sprzedaży. Skoro więc Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej mieści się w pomieszczeniach Wiejskiego Domu Kultury w C. to od wejścia do tego obiektu winien być dokonany pomiar, nie zaś od wejścia tylnego do pomieszczeń piwnicznych, od którego dokonano pomiaru. Pomieszczenia te jednak według wiedzy skarżącego nie mogą być używane na potrzeby Młodzieżowego Centrum Aktywności Twórczej, gdyż nie spełniają wymogów dla jednostek kulturalno-oświatowych. Odległość mierzona zgodnie z zasadami zawartymi w Uchwale rady Gminy jest znacząco większa niż 30 metrów.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący podkreślił, że organ odwoławczy nie dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy czyn naruszył zasadę dwuinstancyjności podstępowania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera odniesienia się do zarzutów strony, w tym podnoszonych w zażaleniu naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organy obu instancji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, co naruszyło zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślono, że akta sprawy zawierają szkic sytuacyjny odzwierciedlający dokonany pomiar odległości podczas wizji lokalnej 23 października 2017r. Na wcześniejszym etapie postepowania strona nie kwestionowała ustalonej tak odległości. Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej jest placówką publiczna, pozaszkolną o charakterze oświatowo-wychowawczą w rozumieniu Uchwały Rady Gminy co wynika z punktu 1 Regulaminu Organizacyjnego Gminnego Ośrodka Kultury w P. z 10 kwietnia 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 dalej: p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Sporna sprawa dotyczy udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu oraz piwa, zawierających powyżej 4,5% z wyjątkiem piwa oraz zawierających powyżej 18% przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu "A" w C.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2012r. poz. 1356 ze zm., dalej: u.w.t. ). W myśl art. 18 ust. 1 u.w.t., sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenia wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwo, 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), 3) powyżej 18% zawartości alkoholu (ust. 3), na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy, po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności proponowanej przez wnioskodawcę lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 2, ust. 3 i ust. 3a ustawy).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 2 u.w.t. rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży, oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych ( art. 12 ust. 4 u.w.t. ).

W kontekście przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie administracyjne i wydając rozstrzygnięcie winien uwzględnić, oprócz przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, także treść uchwał organów samorządu terytorialnego, co do liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych, zasad ich usytuowania i podawania napojów alkoholowych. Uchwały rady gminy dotyczące tych kwestii, mają bowiem charakter przepisów prawa miejscowego, które przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wiążą zarówno przedsiębiorcę, jak i organy władzy publicznej.

Z przytoczonych regulacji prawnych wynika również, że każdy podmiot gospodarczy, spełniający kryteria ustalone ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz uchwałami rady gminy, ma prawo ubiegania się o wydanie zezwolenia na sprzedaż wymienionych wyżej rodzajów napojów alkoholowych, składając stosowny wniosek w tym zakresie. Procedura dokonania wyboru, powinna być transparentna, klarowna oraz oparta na jednakowych zasadach wyboru.

Odnosząc powyższe uregulowania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności należy podkreślić, że wbrew stanowisku SKO już w zażaleniu skarżący negował status Młodzieżowego Centrum Aktywności Twórczej w C. oraz sposób ustalenia odległości pomiędzy tym Centrum a wejściem głównym do budynku Gminnego Ośrodka Kultury. Wobec powyższego w zaskarżonym postanowieniu SKO winno odnieść się do tych kwestii, czego jednak nie uczyniono. Zarzuty podniesione w zażaleniu zostały rozbudowane, co do ich argumentacji prawnej w skardze jednakże również w odpowiedzi na skargę nie zawarto odpowiedzi na te kwestie. Jako podstawę uznania, że Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej posiada status placówki oświatowo-wychowawczej SKO odwołało się do Uchwały Rady Gminy i punktu 1 Regulaminu Młodzieżowego Centrum Aktywności Twórczej w C.. Uczyniono to jednak dopiero w odpowiedzi na skargę, zaś w samym zaskarżonym postanowieniu kwestia nie została poruszona. Organ nie odniósł się również do usytuowania Młodzieżowego Centrum Aktywności Twórczej w przepisach ustawy oświatowej i ich znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do powołanej przez organ argumentacji stwierdzić należy, że w Uchwale nr [...] Rady Gminy w P. z [...] r. w § 2 wskazano, że miejsce sprzedaży i podawania napojów alkoholowych powinno być usytuowane w odległości co najmniej 30 metrów od innych placówek oświatowo-wychowawczych. Treść powołanego przepisu odwołuje się do sformułowań i definicji zawartych w ustawie z 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (Dz.U.2017.59), w tym w art. 2 ust. 3 gdzie wskazano na placówki oświatowo-wychowawcze. Definicje placówek oświatowo-wychowawczych sformułowano w § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 11 sierpnia 2017r. w sprawie publicznych placówek oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych ośrodków socjoterapii, specjalnych ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (Dz.U.2017.1606). Natomiast Regulamin Młodzieżowego Centrum Aktywności Twórczej w C. wprost w punkcie I.1. odwołuje się do charakteru placówki jako publicznej, pozaszkolnej placówki o charakterze oświatowo-wychowawczym. Zasadnie więc skarżący wskazuje na okoliczność, że jeżeli Rada Gminy posługuje się pojęciem zawartym w ustawie oświatowej to placówki te winny spełniać warunki tam określone. Organ do tych argumentów nie odniósł się w zaskarżonym rozstrzygnięciu, kwestia ta nie była przedmiotem analizy, co nie znalazło odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Mimo szczegółowego sformułowania zarzutów w skardze SKO nie odniosło się do nich również w odpowiedzi na skargę. W tym zakresie zarzut skargi 1 a w całości zasługuje na uwzględnienie, a w konsekwencji zasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności zawarte w punkcie 2 a, b, d i e. Podkreślenia wymaga również treść art. 3 ustawy z 15 kwietnia 2011r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U. 2017.2150) zgodnie z którym w systemie informacji oświatowej gromadzi i przetwarza się dane dotyczące publicznych i niepublicznych przedszkoli, szkół i placówek oraz innych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 2 ustawy Prawo oświatowe. Skarżący podkreślił, że w systemie tym nie widnieje Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej, co w ocenie skarżącego budzi wątpliwości, co do charakteru tej placówki, a w konsekwencji zastosowania do tego podmiotu przepisów uchwały Rady Gminy. Kwestia ta również umknęła uwadze organu orzekającego w niniejszej sprawie.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ również nie ustosunkował się do kwestii pomiaru odległości pomiędzy punktem sprzedaży i podawania napojów alkoholowych a obiektów szkolnych i innych placówek oświatowo-wychowawczych zgodnie z § 2 powołanej Uchwały. Przepis ten określa sposób dokonania pomiaru wskazując na odległość co najmniej 30 metrów od obiektów szkolnych i innych placówek oświatowo-wychowawczych, zakładów opieki zdrowotnej i społecznej, obiektów kultu religijnego oraz obiektów zajmowanych przez organy ścigania, mierzoną według lokalizacji głównych wejść do tych obiektów i miejsc sprzedaży. Organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie zweryfikował dokonanych pomiarów zgodnie z powołanym wyżej przepisem. Zasadnie skarżący wskazał, że główne wejście do Gminnego Ośrodka Kultury, w strukturach którego umieszczone jest Młodzieżowe Centrum Aktywności Twórczej, znajduje się od strony drogi powiatowej nr 449S, zaś pomiaru dokonano do wejścia do pomieszczeń piwnicznych znajdujących się na tyłach budynku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia kwestie te nie znalazły odzwierciedlenia, co również podkreślono w skardze. Argumenty zawarte w punkcie 1. b skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego zasługują więc na uwzględnienie, a w konsekwencji zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie punktu 2 a, b, d i e skargi są zasadne.

Organy powinny w sposób przejrzysty i poddający się kontroli przeprowadzić analizę wniosku, tak aby zadośćuczynić zasadom postępowania administracyjnego, także tym z art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 k.p.a. oraz z art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżone postanowienie nie spełnia tych wymogów w wyżej opisanym zakresie, zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie daje podstaw do jednoznacznej oceny zawartego w nim stanowiska. Wobec powyższego zasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie 2 b skargi naruszenia art. 15 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 kpa.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie 2 c skargi zauważyć trzeba, że powołany przepis art. 79 k.p.a. przyznaje stronie uprawnienie wyrażające się, po pierwsze, w prawie do byciu zawiadomionym o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, a pod drugie, w prawie do brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, możliwości zadawania pytań świadkom, biegłym i stronom oraz składaniu wyjaśnień. Obowiązek, o którym stanowi art. 79 § 1 k.p.a. służy zapewnieniu osobistego udziału strony w przeprowadzeniu dowodów, co powoduje, że nie można mówić o istnieniu obowiązku zawiadomienia przez organ strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu w sytuacji, gdy określony środek dowodowy, inny aniżeli dowód ze świadka, z opinii biegłego lub oględzin, nie jest z racji swojego charakteru przeprowadzany przy udziale strony postępowania ani w obecności organu (wyrok NSA z 22.02.2018 r. sygn. akt II OSK 1098/16, wszystkie powołane na: orzeczeniansa.gov.pl). Z akt administracyjnych sprawy nie wynika by skarżący był zawiadomiony o terminie oględzin, wizji lokalnej lub by uczestniczył w niej 23 października 2017r. Wizja ta była elementem wydanego rozstrzygnięcia pierwszo instancyjnego z [...]r. Natomiast skarżący uczestniczył w oględzinach 19 stycznia 2018r. i podpisał protokół oględzin, który zawiera jego stanowisko w sprawie. Akta sprawy nie zawierają wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych, nie wynika z nich dla potrzeb jakiego postępowania oględziny te przeprowadzono, protokół nie zawiera wskazania daty wniosku skarżącego, który to zainicjował powyższe oględziny. Wobec powyższego zarzut przedstawiony w skardze w zakresie naruszenia dyspozycji art. 79 kpa znajduje oparcie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wskazań i zaleceń zawartych w niniejszym wyroku. Z uwagi wyżej wskazane naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, co istotnie mogło rzutować na wynik sprawy, a w konsekwencji również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzec jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.