Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2316/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) postanowieniem z [...] października 2020 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. dalej k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia M. S. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. [...], o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

GINB wskazał, że Prezydent m. K. decyzją z [...] maja 2005 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowego przy ul C. w K. (dz. nr [...],[...],[...]) z terminem rozbiórki do [...] lutego 2008r.

Upomnieniem z [...] października 2019 r. skarżąca została wezwana do wykonania rozbiórki w ciągu 7 dni od otrzymania upomnienia. W odpowiedzi strona wskazała, że upomnienie jest przedwczesne, bowiem posiada ona prawo do korzystania z pasa ul. C. do [...] grudnia 2019 r., na którym posadowiony jest ww. pawilon, przyznane decyzją Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. z [...] grudnia 2018 r.,.

W dniu [...] stycznia 2020 r. organ wystawił tytuł wykonawczy.

Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. Prezydent uznał zarzuty za nieuzasadnione, a Wojewoda postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymał to postanowienie w mocy.

Skarżąca pismem z [...] czerwca 2020 r. wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Organ I instancji w postanowieniu [...] lipca 2020 r. odmawiającym zawieszenia wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie jest dopuszczalne stosowanie w egzekucji administracyjnej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Stanowisko to podzielił GINB. Organ odwołał się do art. 56 § 1 u.p.e.a., podkreślając, że zawieszenie postępowania może nastąpić w przypadkach ustawą przewidzianych. Są to sytuacje, w których ustawodawca wprost wymienia przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w ustawie szczególnej. Takim aktem w stosunku ustawy egzekucyjnej nie jest k.p.a., dlatego w ramach art. 56 § 1 pkt 5 przez pojęcie "inna ustawa" nie należy rozumieć k.p.a. Na poparcie ww. stanowiska organ przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, w konsekwencji stwierdzając, że zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. organ stwierdził, że pomimo lakoniczności uzasadnienia postanowienia nie budzi wątpliwości, że skoro art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znajduje zastosowania, to należało odmówić zawieszenia postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. GINB nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 8 i 11 k.p.a., bowiem to, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza, że wadliwie ustalono stan faktyczny.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła M. S. i wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzuciła naruszenie:

- art. 33 § 1 ust. 1 i ust. 2 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, mimo że w sprawie nie istnieje obowiązek objęty tytułem wykonawczym lub przynajmniej brak wykonalności tego obowiązku;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 u.e.p.a., poprzez jego niezastosowanie i odmowę zawieszenia postępowania na tej podstawie;

- art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz niewytłumaczenie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy wydaniu postanowienia.

Skarżąca podniosła, że we wniosku wyraźnie podstawy prawnej zawieszenia postępowania egzekucyjnego upatrywała w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, a w takim przypadku zawieszenie jest obligatoryjne. Zdaniem strony, nie istnieje bowiem obowiązek objęty tytułem wykonawczym lub nie jest wymagalny. Na poparcie tej tezy skarżąca przytoczyła szereg argumentów, w tym fakt, że organ przez 11 lat (od 2008 do 2019) nie próbował egzekwować rozbiórki (mimo że termin upłynął 20 lutego 2008 r.). Według strony, wynikało to z uzyskiwania w wymaganym trybie kolejnych zezwoleń na zajęcie pasa gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy pawilon. Dlatego, w ocenie strony, oczywiste jest, że dalsze przedłużanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zniweczy konieczność rozbiórki. Obowiązek wynikający z decyzji z 2005 r. zostanie zatem przynajmniej czasowo uchylony przez to zezwolenie, analogicznie jak w przypadku decyzji wydawanych w latach 2008-2019. Oznacza to, że w razie uzyskiwania kolejnych - jak przez 11 lat - decyzji o przedłużeniu zezwolenia na zajęcie pasa obowiązek rozbiórki mojego przestanie być wymagalny i wykonalny, co zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. będzie skutkowało umorzeniem postępowania. Niewątpliwie zatem trwające postępowanie o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ma związek z prowadzoną egzekucją administracyjną. W rezultacie istnieje zagadnienie wstępne - a jest nim kwestia, czy nadal przysługuje skarżącej prawo zajęcia pasa - które ma bezpośrednie przełożenie na to, czy można prowadzić egzekucję rozbiórki pawilonu. Zachodzą zatem przesłanki do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawione stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Poddanym kontroli Sądu postanowieniem z [...] października 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym z [...] stycznia 2020 r.

W niniejszej sprawie wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne mające doprowadzić do wykonania nakazu rozbiórki opisanego tymczasowego pawilonu handlowego nałożonego decyzją Prezydenta m. K. z [...] maja 2005 r. Wbrew jednak stanowisku strony, w postępowaniu egzekucyjnym nie znajduje zastosowania wskazany we wniosku art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w którym skarżąca upatrywała podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że zasadnie organy odmówiły jego zastosowania.

Wskazać bowiem należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje w art. 18 odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w kwestiach nieuregulowanych w ustawie egzekucyjnej. Nie można zatem zakładać, że ustawodawca wprowadził dwukrotnie w tej samej ustawie odesłanie do stosowania przepisów innej ustawy. Przewidziane w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy więc wyłącznie uregulowań szczególnych, a więc innych niż zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 292/12).

W orzecznictwie podkreśla się, że przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. jest niekompletna (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10). W konsekwencji, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania przesłanki jego zawieszenia, wymienione enumeratywnie w przepisach art. 56 u.p.e.a., to nie ma podstaw do stosowania przepisów art. 97 k.p.a., a więc również przesłanki zawieszenia postępowania z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego (zob. P. Pietrasz (w:) red. D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 56, uw. 4.3 i kom. do art. 18 uw. 10.1 - "Zawieszenie postępowania egzekucyjnego" (w:)"System egzekucji administracyjnej" pod. red. J. Niczyporuka; Wyd. C.H. Beck 2004; str. 267).

Z podanych przyczyn, zarzut naruszenia art. 56 § 1 u.p.e.a. okazał się nieuzasadniony, a w konsekwencji nie doszło również do uchybienia zasadom wynikającym z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a, jak wywodziła skarżąca.

W świetle przedstawionej argumentacji, Sąd wyłącznie na marginesie podkreśla, że nawet gdyby czysto teoretycznie założyć, że w postępowaniu egzekucyjnym ma zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to i tak kwestia uzyskiwania kolejnych zezwoleń na zajęcia pasa drogowego nie stanowiłaby zagadnienia wstępnego w stosunku do obowiązku wykonania nakazu rozbiórki wynikającego z powołanej decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej, fakt ten pozostaje bowiem bez wpływu na obowiązek wykonania ww. orzeczenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.