Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 498/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2a-2h
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia del. WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 679/19 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Fundacji [...] z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 679/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. (dalej: Strona, Skarżąca lub Fundacja) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z dnia 27 czerwca 2019 r. w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, opisując we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, Strona wskazała, że jest posiadającą osobowość prawną organizacją pożytku publicznego, działającą na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. 2018 poz.1491 ze zm., dalej: u.f.) i przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450 ze zm., dalej: u.o.p.p.w.) oraz na podstawie statutu Fundacji. Strona jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W świetle statutu celem fundacji jest:

1) rozpowszechnianie Słowa Bożego;

2) rozpowszechnianie myśli Świętych Kościoła Katolickiego;

3) organizowanie spotkań katechizacyjnych;

4) bezpośrednie głoszenie kerygmatu - Jezusa Chrystusa krzyżowanego, zmartwychwstałego i uwielbionego; przygotowanie ewangelizatorów do posługi ewangelizacji w różnych wspólnotach i ruchach oraz formacja wierzących do ewangelizacji.

Fundacja realizuje swoje cele statutowe poprzez:

1) wysyłanie poprzez nowoczesne środki przekazu multimedialnego fragmentów Pisma Świętego;

2) organizowanie koncertów, sympozjów, konferencji, warsztatów, szkoleń, kursów i rekolekcji;

3) promowanie różnych inicjatyw o charakterze chrześcijańskim;

4) organizowanie konkursów;

5) prowadzenie wsparcia osób fizycznych i przedsiębiorstw w zakresie budowania wartości.

Oprócz realizacji inicjowanych przez siebie przedsięwzięć, Fundacja współdziała z innymi instytucjami, organizacjami i osobami dla osiągania wspólnych celów statutowych. Fundacja realizuje cele statutowe także poprzez członkostwo w organizacjach zrzeszających inne organizacje pozarządowe, o celach statutowych zbieżnych lub tożsamych z celem Fundacji. Zgodnie ze statutem, Fundacja może prowadzić działalność gospodarczą w rozmiarach służących realizacji jej celów. Majątkiem Fundacji są środki finansowe, ruchomości i nieruchomości oraz inne aktywa nabyte przez Fundację.

W 2018 r. Fundacja realizowała wydarzenie w formie rekolekcji o nazwie [...] na [...] w W. (dalej: Wydarzenie), które trwało jeden dzień. Celem Wydarzenia była ewangelizacja jak największej liczby osób, ze szczególnym uwzględnieniem młodzieży, co stanowi realizację jednego z celów statutowych Fundacji. Cenę biletów ustalono na [...] zł brutto. Sprzedaż biletów podlegała opodatkowaniu VAT i była realizowana przez firmę zewnętrzną. Fundacja wystawiła fakturę sprzedaży VAT. Wpływy ze sprzedaży biletów na Wydarzenie pokryły tylko część poniesionych przez Fundację kosztów związanych z realizacją Wydarzenia. Pozostała część środków na pokrycie kosztów realizacji Wydarzenia pochodziła ze środków Fundacji w szczególności z darowizn otrzymanych przez Fundację przeznaczonych na działalność statutową oraz z darowizn ze wskazaniem "[...]". W związku z organizacją Wydarzenia Strona nie wykonywała czynności zwolnionych z VAT. Natomiast do wydatków poniesionych przez Fundację w związku z organizacją Wydarzenia należały przede wszystkim: wynajęcie [...], wynajęcie firmy do przygotowania sceny, obsługi ekranu LED, oświetlenia, oprawy muzycznej, wynajęcie prelegentów do prowadzenia wydarzenia oraz inne koszty związane z organizacją wydarzenia wymagane przepisami. Wydatki zostały udokumentowane fakturami VAT i nie dotyczyły żadnej innej działalności Fundacji - były wyłącznie związane z organizacją Wydarzenia. Podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących poniesione koszty, z ostrożności, został odliczony wskaźnikiem, obliczonym na podstawie art. 86 ust. 2a-2h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT). Do wyliczenia prewspółczynnika przyjęto roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie Fundacji z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez Fundację działalności innej niż gospodarcza. Wyliczony w ten sposób prewspółczynnik wyniósł 21% i został zastosowany do odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupach dotyczących organizacji Wydarzenia.

W związku z powyższym zadano pytanie: czy w przedstawionym stanie faktycznym Strona miała prawo do zastosowania odliczenia podatku naliczonego w całości, tj. odliczenia 100% podatku naliczonego VAT z tytułu wydatków poniesionych na organizację wydarzenia, na podstawie art. 86 ust. 1 i następne ustawy o VAT ?

Zdaniem Strony nabyte towary i usługi dla celów organizacji Wydarzenia były wykorzystywane przez Fundację wyłącznie w ramach wykonywanej przez Fundację działalności gospodarczej (nie były wykorzystywane do celów innych niż działalność gospodarcza), a zatem Fundacja nie była zobligowana do stosowania metody określenia proporcji, zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.

1.3. DKIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe.

W ocenie organu przedstawiony opis sprawy wskazuje, że Wydarzenie służyło zarówno działalności gospodarczej jak i realizacji celów statutowych, tj. działalności innej niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji Fundacja nie miała prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na organizację wydarzenia na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, ale wobec braku możliwości przypisania tych wydatków w całości do działalności gospodarczej miała obowiązek stosowania art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT. A zatem kwotę podatku naliczonego zobowiązana była obliczyć zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej zwanym "sposobem określenia proporcji".

1.4. Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że skarga Strony zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca będzie miała obowiązek zastosowania art. 86 ust. 2a ustawy o VAT przy odliczeniu podatku naliczonego od wydatków poniesionych przez Skarżącą na organizację Wydarzenia w całości opodatkowanego VAT.

Sąd pierwszej instancji, odwołując się do brzmienia art. 86 ust. 1 oraz ust. 2a-2h, a także art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stwierdził, że okoliczność prowadzenia przez podatnika różnych rodzajów działalności, czyli zarówno działalności opodatkowanej VAT i nieopodatkowanej VAT nie oznacza automatycznie, że powinien on stosować prewspółczynnik do określenia zakresu prawa do odliczenia VAT wobec wszystkich swoich wydatków. WSA zgodził się ze Skarżącą, że przyporządkowanie wydatków na zakup towarów bezpośrednio do działalności opodatkowanej lub innej działalności, należy oceniać w kontekście prowadzonych działań, a nie w kontekście celów wynikających ze statutu.

Dalej Sąd uznał, że ponoszone przez Skarżącą wydatki związane z wynajmem stadionu, obsługą sprzedaży biletów, kosztami prelegentów, dotyczą w całości Wydarzenia. W tej sytuacji – według Sądu pierwszej instancji - całość wydatków służy organizacji Wydarzenia odpłatnego, opodatkowanego VAT. W konsekwencji tego WSA uznał za zasadne twierdzenie Strony, że możliwe jest całościowe przyporządkowanie wydatków Fundacji na organizację Wydarzenia do działalności opodatkowanej VAT, co da pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Sądu opisane we wniosku wydatki nie dotyczyły żadnej innej działalności, w tym nieopodatkowanej VAT. Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentu organu, zgodnie z którym skoro celem Wydarzenia była ewangelizacja jak największej liczby osób, to wpisywało się ono w realizację celów statutowych Skarżącej. Uznał za zasadne stanowisko Skarżącej, która wskazała, że przyporządkowanie wydatków na zakup towarów i usług, należy oceniać w kontekście prowadzonych działań, a nie tylko w kontekście celów wynikających z jej statutu.

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że wskazane przez Skarżącą wydatki da się powiązać wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną VAT, jaką była organizacja odpłatnego Wydarzenia, której towarzyszyła sprzedaż biletów, a fakt, iż wpływy ze sprzedaży biletów na Wydarzenie pokryły tylko część poniesionych kosztów, a środki na jego organizację pochodziły również z innych źródeł, w tym darowizn, nie ma znaczenia.

Z tych względów Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. DKIS zaskarżył wyżej opisany wyrok Sądu pierwszej instancji, któremu zarzucił:

a) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2a-2h w powiązaniu z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że skoro obowiązuje zasada alokacji bezpośredniej, a poniesione przez Skarżącą wydatki na organizację rekolekcji o nazwie [...] na [...] w W. dotyczą świadczonych przez nią odpłatnych usług (działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), to w całości służą one działalności Skarżącej opodatkowanej VAT, a zatem zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT Skarżąca jest uprawniona do pełnego odliczenia podatku naliczonego w całości z tytułu wydatków na organizację Wydarzenia, a nie z zastosowaniem sposobu określenia proporcji z art. 86 ust. 2a-2h tej ustawy, podczas gdy organizacja Wydarzenia, którego głównym celem była ewangelizacja jak największej liczby osób, ze szczególnym uwzględnieniem młodzieży, służyła zarówno działalności gospodarczej, jak i realizacji celów statutowych, tj. działalności innej niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a więc nie można było przyjąć, że Wydarzenie służyło wykonywaniu wyłącznie czynności opodatkowanych, w konsekwencji czego Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług związanych z jego realizacją, a przy odliczaniu podatku naliczonego związanego z zakupami, których nie można przypisać w całości do działalności gospodarczej, Skarżąca jest zobowiązana do określenia sposobu odliczenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT,

b) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 146 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2a-2h w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi.

Mając na uwadze wyżej sformułowane zarzuty organ podatkowy na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto organ wniósł o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

2.2. Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna organu zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca będzie miała obowiązek zastosowania art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT przy odliczeniu podatku naliczonego od wydatków poniesionych na organizację Wydarzenia.

3.3. Na wstępie należy zauważyć, że problematyka zakresu prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku dokonywania przez podatnika podatku od towarów i usług zarówno czynności opodatkowanych tym podatkiem jak i nie podlegających opodatkowaniu tym podatkiem (związanymi z realizacją celów statutowych) w podmiotach prowadzących szczególny rodzaj działalności, tj. w instytucjach kultury, była już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności należy wskazać na wyroki z dnia 6 lipca 2021 r., I FSK 897/21, z dnia 30 czerwca 2022 r., I FSK 1075/18 oraz z dnia 30 sierpnia 2022 r., I FSK 340/19.). Choć w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z instytucją kultury, to jednak zasadniczy problem stanowiący oś sporu jest tożsamy. We wskazanym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się bowiem zagadnieniem związanym z odpowiedzią na pytanie, czy instytucja kultury jest zobowiązana do odliczania podatku naliczonego od dokonanych zakupów z zastosowaniem współczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a i n. ustawy o VAT.

Dodać należy, że także Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jak i Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odwoływali się do stanowiska sądów administracyjnych zajętego w wyrokach dotyczących zagadnienia związanego z zakresem prawa do odliczenia podatku naliczonego przez instytucje kultury, w tym do wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 178/18, który został uchylony wskazanym powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., I FSK 340/19.

3.4. W pierwszym z powołanych powyżej orzeczeń, odnosząc się do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej złożonego przez instytucję kultury – muzeum, NSA wskazał, że zasady prowadzenia działalności przez muzea określa ustawa o muzeach oraz ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 406 ze zm.). Celem podstawowym działań Muzeum, jako państwowej instytucji kultury, jest realizacja celów statutowych, tj. upowszechnianie kultury w szerokim tego pojęcia znaczeniu, czyli realizacja celów, do których instytucje kultury (w tym Muzeum) zostają powołane. Cele te wyraźnie należy odróżnić od czynności stricte komercyjnych. Muzeum niejako realizuje misję publiczną, kształtuje odpowiednie wzorce osobowe i postawy społeczne rzeszy odbiorców, jest kreatorem kultury. W tym znaczeniu może być traktowane jako swego rodzaju dobro publiczne finansowane, m.in. z publicznych dotacji. Celem Muzeum, jako instytucji kultury jest bowiem przede wszystkim tworzenie, upowszechnienie i ochrona kultury, a więc realizowanie zadań nałożonych ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Analizując przepisy ustawy o muzeach, NSA stwierdził, że działalność gospodarcza nie jest i nie może być działalnością podstawową Muzeum, a jedynie dodatkową, którą może, ale nie musi prowadzić. Środki uzyskane w wyniku tej działalności mogą przy tym służyć wyłącznie finansowaniu zadań, poprzez które realizuje swe ustawowe cele wskazane w art. 1 ustawy o muzeach, a których otwarty katalog zawiera art. 2. Dalej NSA podkreślił, że nie każda działalność statutowa będzie jednocześnie działalnością gospodarczą. Z wniosku strony wynikało, że Muzeum prowadzi działalność odpłatną osiągając przychody ze sprzedaży zbiorowych biletów wstępu do Muzeum, wstępu dla grup zorganizowanych w ramach zajęć związanych z działalnością edukacyjną, ze sprzedaży wydawnictw, katalogów, folderów wystawowych oraz działalność nieodpłatną polegającą m.in. na bezpłatnym indywidualnym wstępie do Muzeum – co wynika z § 12 Statutu. Uregulowanie to ma źródło w art. 10 ust. 1 ustawy o muzeach i ma na celu promowanie dziedzictwa kulturowego oraz edukacji historycznej. Jest to więc obowiązek Muzeum wynikający z ustawy, nienakierowany na osiągnięcie zysku. Podsumowując, zarówno ze wskazanych przepisów ustawy o muzeach, jak również z przedstawionych w opisie sprawy okoliczności wynika, że skarżący prowadzi działalność statutową, ze swej istoty nienastawioną na osiąganie zysków, niebędącą działalnością gospodarczą, jak również prowadzi równocześnie komercyjną (opodatkowaną) działalność gospodarczą.

3.5. Ponownie należy podkreślić, że jakkolwiek przytoczone fragmenty uzasadnienia powołanego wyroku NSA odnoszą się do innego podmiotu niż Skarżąca - do instytucji kultury (muzeum), to tezy w nim sformułowane mają zastosowanie także w stanie faktycznym sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu, w której Skarżąca jest Fundacją.

3.6. Jak wynika ze stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w świetle postanowień statutu celem Fundacji jest: rozpowszechnianie Słowa Bożego, rozpowszechnianie myśli Świętych Kościoła Katolickiego, organizowanie spotkań katechizacyjnych, bezpośrednie głoszenie kerygmatu - Jezusa Chrystusa krzyżowanego, zmartwychwstałego i uwielbionego, przygotowanie ewangelizatorów do posługi ewangelizacji w różnych wspólnotach i ruchach oraz formacja wierzących do ewangelizacji. Cele te Strona realizuje poprzez: wysyłanie poprzez nowoczesne środki przekazu multimedialnego fragmentów Pisma Świętego, organizowanie koncertów, sympozjów, konferencji, warsztatów, szkoleń, kursów i rekolekcji, promowanie różnych inicjatyw o charakterze chrześcijańskim, organizowanie konkursów, prowadzenie wsparcia osób fizycznych i przedsiębiorstw w zakresie budowania wartości, a także współdziała z innymi instytucjami, organizacjami i osobami dla osiągania wspólnych celów statutowych.

3.7. Z powyższego wynika więc, że celem podstawowym działań Fundacji jest realizacja celów statutowych, tj. rozpowszechnianie Słowa Bożego, rozpowszechnianie myśli Świętych Kościoła Katolickiego, organizowanie spotkań katechizacyjnych, bezpośrednie głoszenie kerygmatu, przygotowanie ewangelizatorów do posługi ewangelizacji w różnych wspólnotach i ruchach oraz formacja wierzących do ewangelizacji. Cele te wyraźnie należy odróżnić od czynności stricte komercyjnych. Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji Fundacja niejako realizuje misję publiczną, kształtuje odpowiednie wzorce osobowe i postawy społeczne rzeszy odbiorców. W tym znaczeniu może być traktowana jako swego rodzaju dobro publiczne finansowane, m.in. z darowizn. Działalność tego rodzaju nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów, w tym rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Z opisu stanu faktycznego wniosku wynika więc, że działalność gospodarcza nie jest działalnością podstawową Skarżącej, a jedynie dodatkową – w tym przypadku jednostkową związaną z organizacją Wydarzenia (choć Strona nie wykluczała organizacji podobnych Wydarzeń w przyszłości).

3.8. Podsumowując, z przedstawionych w opisie sprawy okoliczności wynika, że Skarżąca prowadzi działalność statutową, ze swej istoty nienastawioną na osiąganie zysków, niebędącą działalnością gospodarczą, jak również zorganizowała Wydarzenie, stanowiące opodatkowaną działalność gospodarczą. Tym samym prawidłowo organ zakwestionował pogląd Strony, że wszystkie czynności, jakie wykonywała Fundacja w związku z realizacją Wydarzenia będą wpisywać się w ramy działalności gospodarczej, a stąd wszystkie nabywane towary i usługi będą służyły wyłącznie działalności gospodarczej. Wydatki na nabycie towarów i usług ponoszone przez Stronę w celu realizacji opisanego przedsięwzięcia wykorzystywane będą zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza. Rację ma więc organ, twierdząc, że wydarzenie o nazwie "[...]" służyło zarówno działalności gospodarczej jak i realizacji celów statutowych, tj. działalności innej niż działalność gospodarcza w rozrumienieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że Skarżąca zobowiązana była do zastosowania tzw. współczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT.

3.9. W związku z tym, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy oddalił skargę.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Danuta Oleś Marek Olejnik sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA