Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2671/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 1, art. 183, art. 174, art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 89 ust. 2 pkt 1i pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A" Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 99/16 w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "A" Sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 99/16 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:

W dniu 29 maja 2015 r. funkcjonariusze Służby Celnej Wydziału Zwalczania Przestępczości przeprowadzili czynności służbowe w zakresie weryfikacji miejsc, w których organizowane są nielegalne punkty gier hazardowych w lokalu "..." w [...], w którym skarżąca urządzała gry na automatach na podstawie zezwolenia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] października 2009 r.

W wyniku kontroli wyżej wymienionego punktu gry na automatach o niskich wygranych polegającej na przeprowadzeniu eksperymentu na dwóch włączonych do sieci i działających automatach [...], kontrolujący ustalili, że wartość maksymalnej stawki w jednej grze jest wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612), dalej także jako "u.g.h.".

Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. wymierzył A. Sp. z o.o. w R. (dalej: spółka, skarżąca) karę pieniężną w kwocie 24.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 oraz art. 129 ust. 3 u.g.h.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [..] listopada 2015 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. oddalił skargę spółki.

Sąd I instancji na wstępie podkreślił, że w badanej sprawie organy celne prawidłowo ustaliły i przekonująco wyjaśniły, że skarżąca nie może powołać się na korzystanie z uprzednio udzielonego zezwolenia, bowiem automat, na którym prowadzona była gra nie spełniał kryteriów uznania go za automat o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h.

W dacie kontroli skarżąca posiadała zezwolenie udzielone decyzją z dnia 24 listopada 2003 r. obejmujące urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Skontrolowane przez funkcjonariuszy celnych automaty nie spełniały jednak kluczowych warunków definicyjnych automatu o niskich wygranych, bowiem pozwalały na gry, w których jednorazowa maksymalna stawka gry przekraczała 0,50 zł.

Automaty te, przeznaczone pierwotnie do urządzania gier o niskich wygranych, zostały przerobione czy przeprogramowane w taki sposób, że straciły cechy i właściwości automatów o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. Sam fakt zarejestrowania automatów jako automatów o niskich wygranych nie mógł przesądzać o właściwościach automatów, skoro faktycznie nie spełniały one warunków określonych w ustawie, a więc w istocie przestały też spełniać warunki rejestracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uzasadnieniu do wyroku z dnia 18 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 1592/15. Wskazano w nim, że z woli ustawodawcy, od dnia 1 stycznia 2010 r. brak jest możliwości prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w kształcie znanym ustawie o grach i zakładach wzajemnych. Ta dosyć rygorystyczna zmiana prawa umożliwiła jednak dalsze realizowanie dotychczasowych uprawnień do urządzania gier na automatach o niskich wygranych w salonach gier tego typu aż do czasu wygaśnięcia zezwoleń. Wynika to z przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych (art. 129-141).

Ustawodawca określił w nich definicję automatu o niskich wygranych, przede wszystkim precyzując cechy tego urządzenia poprzez określenie wysokości stawki za jedną grę i wysokości jednorazowej wygranej (art. 129 ust. 3 u.g.h.). W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a w konsekwencji również jego ust. 2 pkt 2, mają zastosowanie również do automatów o niskich wygranych tj. w sytuacji urządzania takich gier niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 129 - 140 u.g.h., o czym wprost stanowi art. 141 pkt 2 u.g.h. Wyłączenie we wspomnianym przepisie sankcji określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ma znaczenia tylko potwierdzającego ten fakt i nie jest swego rodzaju ustawowym "ozdobnikiem". To wyłączenie rzeczywiście niweluje karalność z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h, jednakże jest ono skuteczne tak długo, jak długo urządzający wskazane gry na automatach o niskich wygranych czyni to zgodnie z przepisami art. 129 - 140 u.g.h., a więc zgodnie z dotychczasowymi regulacjami. W razie stwierdzenia niezgodności takiej działalności z dotychczasowymi zasadami prawnymi, przysługująca przedsiębiorcy ochrona prawna przestaje obowiązywać i urządzający gry podlega sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przechodząc do oceny zasadności stosowania przepisów u.g.h. pomimo braku notyfikacji przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 14 i art. 2 ust. 5 u.g.h., w świetle art. 1 pkt. 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE podkreślił, że związany jest uchwałą podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi spółka zarzuciła:

- Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

1. naruszenie przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy naruszeniu przepisów postępowania oraz naruszeniu prawa materialnego polegającego na niezbadaniu okoliczności konkretnego przedmiotowego przypadku, a w szczególności dokonanie ustaleń z pominięciem okoliczności dotyczących braku jakiejkolwiek świadomości ze strony spółki i jej władz, że automaty mogą nie spełniać kryteriów ustawowych tj. z pogwałceniem zaleceń zawarty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014r.ozn. SIC 6/12, DZ. U. z 2014r. poz. 926

2. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. dokonanie dowolnych ustaleń przez Sąd, niepopartych zgromadzonym materiałem dowodowym, a przejawiające się w przyjęciu, że wystarczającą przesłanką do ukarania skarżącej karą administracyjną jest uchybienie przez prawidłowo zarejestrowane automaty o niskich wygranych normy maksymalnej stawki za jedną grę lub maksymalnej wygranej, przy braku jakiejkolwiek wiedzy i świadomości pozwanej w tym zakresie. Dowolnym uznaniu, nie mającym poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, że "nie ulega wątpliwości, że automaty te, przeznaczone pierwotnie do urządzania gier o niskich wygranych, zostały przerobione czy przeprogramowane w taki sposób, że straciły cechy i właściwości automatów o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust 3 u.g.h.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organ art. 2 ust 5, oraz art. 2 ust 6 i art. 89 ust 1 i 2 u.g.h., art. 122, 123, 180, 187, 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm), oraz przepisów art. 2, 7, 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

4. naruszenie przepisu art.151 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona.

- Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła ponadto:

1. naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z 14 ust. 1 i 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. nr 201 poz. 1540) wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 marca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do Skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 pkt 2 ustawy o grach hazardowych;

3. art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw z art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 23a u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię rzeczonych przepisów, jak również niewłaściwe ich zastosowanie wskutek a) braku jednoznacznego stwierdzenia "technicznego charakteru" art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz wynikającej z tego niemożności zastosowania jako sprzężonej normy sankcjonującej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) nieprawidłowego uznania, że pomiędzy art. 14 ust. 1 u.g.h., a art. 6 ust. 1 u.g.h. oraz art. 23a i n. u.g.h. nie zachodzi związek wskazujący na "techniczny charakter" tychże norm, uniemożliwiający zastosowanie normy sankcjonującej z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jako urzeczywistniającej nienotyfilcowany zakaz z art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepis z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jako norma sankcjonująca nakaz posiadania koncesji (możliwej do uzyskania wyłącznie na kasyno gry) oraz obowiązek zarejestrowania automatu do gier (procedury możliwej do zainicjowania i dopełnienia wyłącznie przez podmiot posiadający koncesję/udzielanej wyłącznie na kasyno gry) nieuchronnie prowadzi do urzeczywistnienia nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h. jako jego podstawowej, zasadniczej normy sprzężonej sankcjonowanej, co wyklucza zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenie na Skarżącą karę pieniężną na podstawie ust. 2 pkt 1 tego przepisu, w konsekwencji braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, co czyni niezasadnym wymierzenie kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu, zgodnie z wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości UE dokonaną wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C- 214 i C-217/11 (FORTUNA i inni) oraz wyrokiem z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wobec takich regulacji poza sporem pozostaje okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest jedynie zbadanie przez ten Sąd, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy kasacyjne.

Na wstępie należy przypomnieć, że kontroli instancyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. w którym oddalono skargę A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na względzie sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wyjaśnia, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wydanie wyroku oddalającego skargę dowodzi, że w niniejszym postępowaniu Sąd Wojewódzki dokonał kontroli zaskarżonej przez spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] lipca 2015 r. nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zatem zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. nie jest uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał również zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. (pkt 3 skargi kasacyjnej - grupa zarzutów naruszenia prawa procesowego). Skarżąca kasacyjnie nie wykazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem prawa procesowego a wynikiem sprawy, ograniczając się do użycia ogólnikowych twierdzeń, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy konieczne było przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę, a zaniechanie organów w tym zakresie skutkowało istotną niekompletnością materiału dowodowego. Uzasadnienie to nie zawiera żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż gdyby do naruszenia prawa nie doszło można przypuszczać, że inny byłby wynik sprawy. Wymogu tego nie spełnia z pewnością przytoczenie ogólnych wywodów na temat zasad postępowania przed organami administracji oraz powoływanie orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i wywiedzenie w drodze dedukcji wniosku, że Sąd dokonał dowolnych ustaleń bowiem przyjął, że wystarczającą przesłanką do ukarania karą administracyjnego jest uchybienie przez prawidłowo zarejestrowane automaty o niskich wygranych normy maksymalnej za jedną grę lub maksymalnej wygranej, przy braku jakiekolwiek wiedzy i świadomości pozwanej w tym zakresie.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych musi odnosić się do realiów sprawy, a powoływanie się na poglądy orzecznictwa może stanowić wzmocnienie argumentacji skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wywiedzie z tych poglądów wnioski dotyczące sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną (tak np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155).

Natomiast argument odnoszący się do tego, że Sąd pominął zupełnie kwestię, iż automat od momentu prowadzenia badań przez biegłych z jednostki badającej, aż do chwili zabezpieczenia przez Urząd Celny nie był w żaden sposób technicznie modyfikowany, nie przesądza o tym, iż w rzeczywistości taka sytuacja mogła mieć miejsce i nie podważa ustaleń dokonanych przez organy w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji.

Wobec braku skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego przyjąć należy, że w toku kontroli, a także w drodze innych przeprowadzonych w sprawie dowodów wykazano w sposób niewątpliwy, że na spornych automatach gry były urządzane z naruszeniem art. 129 ust. 3 u.g.h., tj. wysokości maksymalnej stawki i wysokości maksymalnej jednorazowej wygranej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 5, art. 2 ust. 6 u.g.h. oraz art. 2, art. 7 i art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3 skargi kasacyjnej - grupa zarzutów procesowych) należy zaznaczyć, że nie zawierają one żadnego uzasadnienia, zatem nie mogły zostać poddane kontroli instancyjnej.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego (opisanych w pkt 1 i 3 grupy zawartych w podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należy przyjąć, że w istocie zbiorczo zmierzają one do wykazania technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem, a art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Wymienione kwestie zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie siedmiu sędziów w uchwale podjętej z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publik. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73), stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie pogląd wyrażony w uchwale z dnia 16 maja 2016r., II GPS 1/16, przyjął jako własny.

Wobec powyższego należy przyjąć, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, a zatem niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).