Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1746/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3  ust. 1, art.  8 ust. 1  i ust. 3, art. 39 ust. 1, art. 41
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 15 września 2022 r. nr SKO.PS/4110/94/2022 w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 15 września 2022 r. nr SKO.PS/4110/94/2022 utrzymało w mocy decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 27 lipca 2022r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania M. K. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie jednorazowego specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków z uwagi na posiadanie własnych zasobów umożliwiających zabezpieczenie tej potrzeby.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 1 lipca 2022r. skarżący zwrócił się do organu l instancji o udzielnie pomocy m.in. na zakup leków. Decyzją z dnia 27 lipca 2022 r., organ l instancji odmówił wnioskodawcy przyznania specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków z uwagi na fakt, że skarżący posiada własne zasoby umożliwiające mu zabezpieczenie tej potrzeby. Organ ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W czerwcu 2022 r. uzyskał dochód z tytułu renty oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 1.351,33 zł (tj. renta 1.217,98 zł oraz dodatek mieszkaniowy 133,35 zł), który przekracza kwotę 776,00 zł, stanowiącą kryterium dochodowe ustalone zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Rozważając zastosowanie w sprawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej organ l instancji stwierdził okoliczności szczególnie trudne takie, jak niepełnosprawność, ograniczenia intelektualne, bezradność w prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz że skarżący jest osobą samotną, a jedyną osoba bliską, na wsparcie której może liczyć jest brat. Jednak w ocenie organu, posiadane dochody w postaci renty inwalidzkiej oraz posiadane zasoby finansowe w postaci środków zgromadzonych na rachunku bankowym w zadeklarowanej kwocie 15.700 zł, pozwalają mu zabezpieczyć podstawową i bieżącą potrzebę, jaką jest zakup leków.

W odwołaniu skarżący podniósł, że organ bezzasadnie odebrał mu prawo do świadczenia. Zwrócił uwagę, że obecnie ze zgromadzonych środków pozostaje mu kwota ok. 14.000 zł. Zdaniem skarżącego, jego jedynym dochodem jest renta i nie godzi się, aby ograniczano jego prawa.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 15 września 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji, W uzasadnieniu decyzji powołano m.in. treść art. 3 ust. 1, art 8 ust. 1 i ust. 3, art. 39 ust. 1, art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm., dalej jako: "u.p.s"). Kolegium wskazało, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W czerwcu 2022r. uzyskał on dochód z tytułu renty w wysokości 1.351,33 zł. W sprawie ustalono również, że w dniu 2 czerwca 2021 r. ww. zbył udział w nieruchomości za kwotę 33.333,33 zł. Kwota ze sprzedaży działki była proporcjonalnie wliczana do dochodu do maja 2022 r. Obecnie dochód z tego tytułu nie jest uwzględniany w dochodzie wnioskodawcy. Ustalono, że miesięczny dochód wnioskodawcy (1.351,33 zł) przekroczył kwotę ustawowego kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej tj. 776,00 zł. Takie ustalenie w ocenie organu, oznacza zaś, że ww. nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 u.p.s. W sprawie nie stwierdzono także, aby wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, który wymagałby uruchomienia szczególnej pomocy doraźnej z art. 41 ust. 1 u.p.s., ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Kolegium powołało się na orzeczenia sądów administracyjnych i uznało, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków, w sytuacji długotrwałego leczenia, jest niezasadne. Wydatki na te cele nie mają bowiem charakteru okazjonalnego, niecodziennego, czy też nadzwyczajnego, lecz statyczny i permanentny. Celem instytucji pomocy społecznej nie jest przejęcie przez państwo na siebie wszystkich kosztów utrzymania osób wnioskujących o świadczenia. Zadaniem pomocy społecznej nie jest sfinansowanie wszystkich potrzeb wnioskodawców, a jedynie udzielenie wsparcia, limitowanego możliwościami finansowymi organu. SKO w Tarnowie podało, że skarżący jest przekonany, że pozostaje w trudnej sytuacji finansowej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że posiada stały dochód oraz zgromadzone środki finansowe na rachunku bankowym, dzięki którym może zaspokoić wnioskowane potrzeby. A zatem skarżący wykorzystując przede wszystkim własne zasoby ma możliwość przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, co jest kolejnym argumentem, przemawiającym za odmową przyznania wnioskowanej pomocy. Kolegium nie przeczy, że sytuacja życiowa i zdrowotna skarżącego jest trudna, jednak wobec uzyskiwanych stałych dochodów nie można

dopatrzeć się, w sprawie okoliczności szczególnych, nadzwyczajnych, które uzasadniałyby przyznanie specjalnego zasiłku celowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podał, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, poprzez ustalenie dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku w wysokości 1.351,33 zł, podczas gdy netto otrzymuje on niecałe 1.250,00 zł miesięcznie z renty, która stanowi jedyne źródło dochodu. Przyznał, że uzyskał dochód ze sprzedaży "pola po mamie", jednak obecnie pozostało mu z tych pieniędzy jedynie 12.000 zł. Pieniądze te pomagają mu w utrzymaniu, jednak szybko się kurczą, a pieniądze, które wydaje na leczenie i leki są bardzo duże. Dlatego też wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego ustalenia dochodu w wysokości 1.351,33 zł zwrócono uwagę, że jego wysokość, to suma dwóch składników, tj. renty w kwocie 1.217,98 i dodatku mieszkaniowego w kwocie 133,35 zł. Wprawdzie Kolegium w uzasadnieniu wymieniło tylko jeden składnik, jednak przeoczenie w dopisaniu tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ocenie SKO pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż jej stan faktyczny wbrew zarzutom skarżącego został prawidłowo ustalony. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 15 września 2022r., nr SKO.PS/4110/94/2022, którą utrzymano w mocy decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 27 lipca 2022r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie jednorazowego specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków z uwagi na posiadanie własnych zasobów umożliwiających zabezpieczenie tej potrzeby.

Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm., dalej: "u.p.s."). W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i

rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Przepis ten przewiduje zastosowanie pomocy społecznej przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek: występowanie trudnej sytuacji życiowej oraz niemożności jej samodzielnego przezwyciężenia. Najczęstsze powody powstania tych sytuacji określa art. 7 cyt. ustawy. Ocena sytuacji należy do pracowników organów pomocy społecznej, którzy zajmują się ukierunkowaniem wsparcia. Przy czym osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Należy podkreślić, że zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 7 omawianej ustawy, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Natomiast rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach instytucji pomocy społecznej. Ocena warunków i możliwości udzielenia określonego rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy, należy do organu administracji, któremu w tym zakresie pozostawiono określony zakres swobody.

Należy mieć na względzie, że pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią się ubiegających, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają bowiem charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej.

Na subsydiarny charakter świadczeń z zakresu pomocy społecznej wskazał także Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r. sygn. akt SK 15/01 (OTK ZU nr. 8, poz. 252) stwierdził, że brak po stronie obywateli roszczenia prawnego do świadczenia pomocy, co wynika w szczególności z zasady indywidualizacji leżącej u podstaw koncepcji pomocy społecznej. Pomoc ta nie może być traktowana, jako stałe źródło dochodu służące zaspokajaniu najbardziej nawet uzasadnionych potrzeb bytowych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że przedmiotem zaskarżonej decyzji była kwestia przyznania skarżącemu zasiłku

celowego specjalnego z przeznaczeniem na zakup leków. Zgodnie z treścią art 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ponadto przyznanie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego. Jest to świadczenie fakultatywne zarówno w zakresie jego przyznania jak i wysokości. Art. 39 ustawy o pomocy społecznej nie może być interpretowany z pominięciem innych przepisów powołanej ustawy, w tym art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 4 omawianej ustawy. W świetle powołanego przepisu, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń.

Wobec stwierdzenia, że skarżący przekroczył kryterium dochodowe, organ prawidłowo rozważył w następnej kolejności możliwość przyznania zasiłku celowego specjalnego na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie przekraczającej kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, który nie podlega zwrotowi. W doktrynie przyjmuje się, że przesłanka "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające

wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008r., s. 202). Taką samą wykładnię art. 41 pkt 1 u.p.s. przyjęto również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. l OSK 1416/07 oraz z dnia 12 maja 2011r., sygn. l OSK 164/11, z dnia 16 maja 2018r. sygn. l OSK 179/18, czy z dnia 16 listopada 2018r. sygn. l OSK 3072/18, publ. w CBOSA).

Sąd podziela pogląd, że specjalny zasiłek celowy powinien być zatem traktowany, jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy, w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności.

W związku z charakterem decyzji uznaniowych dotyczących ww. zasiłków wskazać należy, że kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, tj. czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości, czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016r. sygn. akt III SA/Kr 1325/15, CBOSA).

Kontrola sądowa decyzji uznaniowych sprowadza się zatem wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie może natomiast wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracyjnych, a więc - o ile prawidłowo

przeprowadzono postępowanie - nie może kwestionować wysokości przyznanego świadczenia.

W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionował zasadność odmowy przyznania mu pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego.

Podkreślić należy, że sposób obliczenia dochodu osoby ubiegającej się o pomoc społeczną został określony w art. 8 u.p.s. W odniesieniu do osoby samotnie gospodarującej dochód takiej osoby nie może przekroczyć 776 zł miesięcznie.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W czerwcu 2022 r. uzyskał on dochód z tytułu renty oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 1.351,33 zł (tj. renta 1.217,98 zł oraz dodatek mieszkaniowy 133,35 zł) i przekroczył kwotę 776,00 zł, która stanowi kryterium dochodowe ustalone zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s. W sprawie organy ustaliły również, że w dniu 2 czerwca 2021 r. skarżący zbył udział w nieruchomości za kwotę 33.333,33 zł. Kwota ze sprzedaży działki była proporcjonalnie wliczana do dochodu do maja 2022r. Zauważenia jednak wymaga, że obecnie dochód z tego tytułu nie był uwzględniany w dochodzie wnioskodawcy.

Sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły, że skarżącemu nie może być udzielone wsparcie z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z art. 39 u.p.s. ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego. Prawidłowo zatem organy rozważały możliwość przyznania pomocy w innej formie, a mianowicie w formie specjalnego zasiłku celowego. Sąd zgadza się z organami, że w przedmiotowej sprawie nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek. Słusznie bowiem uznały organy, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków, w sytuacji długotrwałego leczenia, jest niezasadne. Wydatki na te cele nie mają bowiem charakteru okazjonalnego, niecodziennego, czy nadzwyczajnego, lecz permanentny.

Należy zgodzić się z ustaleniami organów, że wbrew twierdzeniom skarżącego, posiada on stały dochód oraz zgromadzone środki finansowe na rachunku bankowym, dzięki którym może zaspokoić wnioskowane potrzeby. A zatem wykorzystując przede wszystkim własne zasoby ma możliwość przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. Słusznie zauważyły organy, że sytuacja zdrowotna skarżącego jest trudna, jednak wobec uzyskiwanych stałych dochodów nie można było dopatrzeć się w sprawie okoliczności szczególnych, nadzwyczajnych, które uzasadniałyby przyznanie specjalnego zasiłku celowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo określiły dochód skarżącego i zasadnie odmówiły przyznania mu zasiłku celowego specjalnego. Oceniając odmowę przyznania skarżącemu pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków, Sąd nie stwierdził, aby organy przekroczyły granice uznania administracyjnego.

Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organów że, brak jest podstaw do uznania, że w sytuacji życiowej skarżącego wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek o którym mowa w art. 41 u.p.s., uzasadniający przyznanie specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków.

Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu przy rozważaniu zasadności przyznania ww. zasiłku, organy pomocy społecznej uwzględniły wszystkie istotne okoliczności. Jeszcze raz podkreślić należy, że pomoc społeczna ma na celu wspieranie w przezwyciężaniu trudności, a nie systematyczne zaspokajanie wszystkich potrzeb. Zasiłek celowy, a tym bardziej specjalny zasiłek celowy nie jest przyznawany na pokrycie pełnych, całomiesięcznych wydatków poczynionych przez osobę objętą pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. akt l OSK 470/21: "nie jest tak, (...) że państwo powinno zapewnić godne życie osobom będącym w trudnej sytuacji, stanowisko to nie uwzględnia takich zasad pomocy społecznej, jak jej subsydiarność czy limitowanie możliwościami pomocy społecznej. Konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej z art. 2 Konstytucji RP wymaga, aby wszystkie osoby znajdujące się w podobnej sytuacji (w tym przypadku: wymagające pomocy w celu przezwyciężenia trudności) były traktowane i wspierane w podobny sposób, co uzasadnia proporcjonalne rozdzielanie środków pomocy społecznej".

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Dlatego pomimo odmiennych odczuć skarżącego należy uznać, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Organy obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, wykazały i wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy w

sposób przewidziany przepisami art 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W sposób wystarczający i spełniający wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły i wyjaśniły podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza akt sprawy pozwala przyjąć, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a organom obu instancji nie można było przypisać zarzutu dowolności w orzekaniu. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, jest wyczerpujący i został należycie oceniony. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organów obu instancji, co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, ze w sprawie nie zaszły przesłanki do uwzględnienia skargi i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.