Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1879/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60  ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Marszałka Województwa [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan faktyczny

1. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Województwa [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...], w pkt I a, stwierdzającej nabycie przez Powiat W. z mocy prawa mienia będącego we władaniu Z. w W., stanowiącego nieruchomość położoną przy ul. [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr KW [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

2. W uzasadnieniu decyzji Minister Skarbu Państwa podał, że decyzją z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził:

I. nabycie przez Powiat W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Z. w W., w skład którego wchodzi:

a) nieruchomość zabudowana położona w W. przy ul. [...], nieuregulowana w księdze wieczystej założonej po 1945 r. oznaczona w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka nr [...],

b) ruchomości w postaci środków trwałych oraz przedmiotów nietrwałych wykazane w karcie inwentaryzacyjnej jednostki nr [...],

c) środki pieniężne wykazane w bilansie jednostki sporządzonym na dzień 31 grudnia 1998 r.,

d) należności i zobowiązania wykazane w karcie inwentaryzacyjnej jednostki nr [...] oraz bilansie jednostki sporządzonym na dzień 31 grudnia 1998 r.,

II. przejęcie przez Powiat W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. jednostki organizacyjnej - szkoły ponadpodstawowej Z. w W.

Wnioskiem z dnia 18 listopada 2008 r. Marszałek Województwa [...] wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r., uzasadniając wniosek tym, że część pomieszczeń wykorzystywana jest przez jednostkę podległą Marszałkowi Województwa [...] – M. w W; przekazanie zatem całej nieruchomości, w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną na rzecz Powiatu W., stanowi, zdaniem Marszałka Województwa [...], rażące naruszenie prawa.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. stwierdził nieważność pkt I a decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r., z uwagi na to, że władającym sporną nieruchomością położoną w W. przy ul. [...], w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...), na dzień 1 stycznia 1999 r. było K. w W., nie zaś Z. w W., który jedynie użytkował tę nieruchomość.

Od decyzji tej odwołał się Prezydent W., twierdząc, iż sporną nieruchomością faktycznie władał Z. w W.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2009 r., co skutkowało zaskarżeniem przedmiotowej decyzji przez Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1508/09 uchylił decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia 21 lipca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 16 czerwca 2009 r. twierdząc w uzasadnieniu, że organ nadzorczy nie zbadał, czy w decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. Wojewoda [...] rażąco naruszył prawo, a zatem, czy wypełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wyrażona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Minister Skarbu Państwa po ponownej analizie sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności pkt I a decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r. z uwagi na to, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...], zaś zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na zasadność stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez dawny Powiat W. spornego mienia.

Od decyzji tej odwołał się Zarząd Województwa [...], którego zdaniem sporna nieruchomość winna być przekazana zarówno Prezydentowi W. z uwagi na fakt prowadzenia na tej nieruchomości Z., jak również Województwu [...] z uwagi na fakt prowadzenia na niej M.; twierdził również, iż umowa najmu zawarta pomiędzy Z. a S. budzi wątpliwości co do swojej legalności.

3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Skarbu Państwa analizując ponownie sprawę stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r.

W świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, właścicielem spornej nieruchomości na dzień 1 stycznia 1999 r. był Skarb Państwa, zaś użytkował ją Z. w W.

Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 1996 r. orzeczono o przekazaniu w zarząd na czas nieokreślony K. w W. spornej nieruchomości użytkowanej przez Z. w W; z sentencji oraz z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie, iż nieruchomość ta znajdowała się w faktycznym użytkowaniu Z.

Zdaniem Ministra Skarbu Państwa, umowa najmu lokalu użytkowego o pow. [...] m², znajdującego się w budynku przy ul. [...] z dnia [...] lutego 1976 r. zawarta pomiędzy Z. a S. świadczy jednoznacznie, iż S. było jedynie najemcą lokalu, co w świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r. III RN 206/01 stanowi przesłankę negatywną nabycia mienia w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...). Niezrozumiały, zdaniem organu, jest również zarzut Województwa [...] co do legalności umowy najmu zawartej pomiędzy Z. a S.

Minister Skarbu Państwa, reasumując, stwierdził, iż odwołujący się nie przedstawił żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na zmianę stanowiska w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r., mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż postępowanie to prowadzone jest w trybie nadzoru, nie zaś w zwykłym postępowaniu odwoławczym od decyzji organu pierwszej instancji.

Minister Skarbu Państwa przywołał zasadę ogólną prawa administracyjnego wyrażoną w art. 16 kpa - zasadę trwałości decyzji oraz art. 156 § 1 kpa, i stwierdził, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r., bowiem decyzja ta nie wyczerpuje w żaden sposób przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa.

Zdaniem organu, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa przez Wojewodę [...] przy wydaniu kwestionowanej decyzji, gdyż w dniu orzekania zachodziły wszystkie przesłanki do stwierdzenia nabycia w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...), przez Powiat W. spornej nieruchomości, będącej we władaniu Z. w W.

Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. II OSK 1032/06 stwierdził, iż "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa."

Z kolei w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. I OSK 996/06, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że "przy ustaleniu cech rażącego naruszenie prawa należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku zatem gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa."

Organ stwierdził, że ważne orzeczenie w kontekście niniejszej sprawy wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2197/06, w którym uznał, iż "stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki, powodującej stwierdzenie nieważności, musi być oczywiste. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa, wskazać trzeba, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny."

W wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2253/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż "rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Skoro rozumienie przepisu powoduje poważne wątpliwości, to nie można mówić o oczywistym naruszenie tego przepisu, a - co za tym idzie - naruszenia tego przepisu nie można traktować jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa".

Minister Skarbu Państwa stoi zatem na stanowisku, iż brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r.

II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu

1. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Marszałek Województwa [...]; zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, zawartych w art. 60 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), oraz w szczególności: art. 7 kpa - zasada prawdy obiektywnej i art. 77 kpa - zasada oficjalności postępowania - wniósł o uchylenie w całości decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.

Skarżący podniósł, że przedmiotowa nieruchomość od dnia [...] września 1945 r. współużytkowana jest przez obecną M. z siedzibą w W., a w pozostałej części przez obecny Z., z siedzibą w W..

M. w W., od dnia 1 stycznia 1999 r. jest jednostką organizacyjną samorządowego Województwa [...], a Z. w W., pozostaje nadal państwową jednostką organizacyjną, nadzorowaną w imieniu Skarbu Państwa przez Prezydenta W.

Zdaniem skarżącego, Minister Skarbu Państwa, bezpodstawnie przyjął, iż zawarta w dniu [...].lutego 1976 r. umowa o najem lokalu użytkowego pomiędzy Z. w W., a ówczesnym S. w W. - była prawnie skuteczna i wywoływała określone w niej skutki prawne, ponieważ, zdaniem skarżącego, umowa ta nie była prawnie skuteczna i nie wywoływała określonych w niej skutków prawnych.

2. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [....] z dnia [...] listopada 1999 r. w pkt I a, stwierdzającej nabycie przez Powiat W. z mocy prawa mienia będącego we władaniu Z. w W., stanowiącego nieruchomość położoną przy ul. [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r., w pkt I a, stwierdzającej nabycie przez Powiat W. z mocy prawa mienia będącego we władaniu Z. w W., stanowiącego nieruchomość położoną przy ul. [...] w W.; w uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że część pomieszczeń wykorzystywana jest przez jednostkę podległą Marszałkowi Województwa [...] – M. w W., a zatem przekazanie całej nieruchomości, w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną na rzecz Powiatu W., stanowi, zdaniem Marszałka Województwa [...], rażące naruszenie prawa.

4. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco.

Jak słusznie zauważył Minister Skarbu Państwa, katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji wyrażony w art. 156 kpa jest katalogiem zamkniętym i ustawodawca nie przewidział możliwości jego modyfikowania o dowolne interpretacje organu. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego – nie ma rażącego naruszenia prawa.

5. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w dniu 1 stycznia 1999 r. był Skarb Państwa, a nieruchomość tę użytkował Z. w W., co potwierdza wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że władającym był Z. w W. z siedzibą przy ul. [...], natomiast z decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w W. o przekazaniu ww. nieruchomości K. w W. w zarząd na czas nieokreślony wynika, że przedmiotowa nieruchomość była użytkowana przez Z. w W.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również "Umowa o najem lokalu użytkowego z dnia [...] lutego 1976 r., zawarta pomiędzy Z., zwanym "wynajmującym", a S., zwanym "najemcą", obejmująca sale szkolne, gabinety, pomieszczenia administracyjne oraz korytarze o łącznej powierzchni [...] m².

Przyznać należy rację organowi, że skarżący - Marszałek Województwa [...] nie przedstawił żadnych nowych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że P. "władało" przedmiotową nieruchomością w części dotyczącej powierzchni [...] m² i aby miało ono charakter "władania" w rozumieniu art. 60 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że interpretacja art. 60 ust. 1 ww. ustawy, stanowiącego podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, jest niejednoznaczna i budzi wątpliwości, czego konsekwencją jest, iż nie można stwierdzić oczywistości jego ewentualnego naruszenia, bowiem, jak stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wtedy, gdy została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie rażącego naruszenia prawa, które niniejszy skład orzekający podziela w zupełności, zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości, a nie zaś z rozbieżności w wykładni przepisu. W wyroku z dnia 26 maja 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny III SA 2347/01 wskazał, że: "O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy wbrew treści przepisu nadano uprawnienia bądź ich odmówiono albo obarczono stronę obowiązkiem bądź obowiązku tego odmówiono; gdy treść wydanej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przy ich prostym zestawieniu ze sobą. Jeżeli norma prawna może być rozumiana przez strony i organy administracji w różny sposób i każdy z tych sposobów nadaje się do uzasadnienia to takiego przepisu nie można naruszyć rażąco." W orzeczeniu z dnia 13 czerwca 2007 r. I OSK 996/06 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku zatem gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa".

Niniejszy skład orzekający podziela również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SAAVa 2253/06 stwierdził, że: "rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygniecie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień."

Skoro zatem art. 60 ust. 1 ww. ustawy stwarza różne możliwości interpretacyjne, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa art. 156 § 1 pkt 2, kpa, obligująca do stwierdzenia nieważności decyzji.

6. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

7. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.