Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1157/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32b ust. 1, art. 32b ust. 5, art. 32f ust. 1 i 2,  art. 39I ,
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 2 lit. a)
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4 i § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 893/18 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 kwietnia 2019r., sygn. VIII SA/Wa 893/18 oddalił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: spółka, strona, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 8 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia przedsiębiorcy wydawania nowych świadectw kierowcy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

GITD decyzją z 16 sierpnia 2018 r., na podstawie art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200; dalej: u.t.d.), w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r.; dalej: rozporządzenie 1072/2009), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego: cofnął świadectwo kierowcy o numerze [...] z 27 czerwca 2017 r. do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od 5 lipca 2017 r. do 18 września 2019 r. w którym jako kierowca został wskazany obywatel Ukrainy I. B. oraz zawiesił wydawanie spółce nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Wskutek ponownego wniosku spółki, GITD ww. decyzją utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. W podstawie powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 4pkt 22, art. 32a, art. 32f ust. 2 u.t.d., art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1072/2009. Wyjaśnił, że przewoźnik, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie kierowcy spoza Unii lub współpracującego z nim kierowcy musi spełnić wymogi z u.t.d. Dlatego wezwano spółkę do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wobec kierowcy wymagań z art. 32b ust. 5 u.t.d.

W wyznaczonym terminie spółka złożyła jedynie: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz imienny raport o należnych składkach, dokument z godłem państwowym Ukrainy nr [...], certyfikat Ministerstwa Infrastruktury Ukrainy.

Organ ustalił, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla kierowcy spółka nie tylko, że nie spełniała warunków określonych w art. 32b ust. 5 u.t.d., to we wniosku potwierdziła spełnianie tych warunków. Wniosek o wydanie kolejnego świadectwa dla ww. kierowcy złożył osobiście Prezes Zarządu spółki w dniu 22 czerwca 2017 r., załączając do wniosku oświadczenie o świadomości grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Z oświadczenia tego wynikało, że dane zawarte w dotychczas złożonych dokumentach, tj. paszporcie, prawie jazdy, dokumencie potwierdzającym ubezpieczenie społeczne, zaświadczeniu o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnianiu przez kierowcę wymagań określonych w art. 39a u.t.d. i licencji wspólnotowej dotyczące kierowcy są nadal aktualne.

Konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 u.t.d.

Organ stwierdził, że spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Świadectwo to zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku nieprawidłowych informacji.

W tej sytuacji, w ocenie GITD, skarżąca niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo, a skutkiem takiego postępowania było, stosownie do treści art. 32f ust. 2 u.t.d., cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD wyjaśnił, że strona nie może tłumaczyć się wprowadzeniem jej w błąd przez kierowcę. Obowiązkiem strony jako pracodawcy bowiem było sprawdzenie czy kierowca spełnia wymogi do zatrudnienia go w tym charakterze, na mocy art. 39I u.t.d., który zobowiązuje przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewozy drogowe do skierowania pracownika na badania lekarskie i badania psychologiczne oraz szkolenie okresowe. Przedsiębiorca na mocy pkt 3 art. 39l u.t.d. ma obowiązek przechowywania przez cały okres zatrudnienia pracownika m. in. orzeczenia lekarskiego i psychologicznego.

Organ podkreślił, że sankcję z art. 32f ust. 2 u.t.d. należy zastosować bez względu na ilość przypadków niewłaściwego wykorzystywania świadectwa kierowcy i niezależnie od tego czy przedsiębiorca rozwiązał stosunek pracy z tym kierowcą. Rozwiązanie stosunku pracy z kierowcą, według u.t.d., nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za niewłaściwe wykorzystywanie świadectwa kierowcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), po rozpoznaniu skargi spółki, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił ją.

Analizując treść art. 32a, art. 32b ust. 1 u.t.d. stanowiących podstawę udzielenia spornego świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej wyjaśnił, że świadectwo takie potwierdza, iż kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, jest legalnie zatrudniony oraz uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe.

Natomiast spółka, wezwana przez GITD na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d., do przedstawienia dokumentów, wymienionych w art. 32b ust. 5 u.t.d., przedłożyła jedynie: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz imienny raport o należnych składkach, dokument z godłem państwowym Ukrainy nr [...], certyfikat Ministerstwa Infrastruktury Ukrainy. Nie przedstawiła natomiast dokumentów: potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, czyli w dacie wydania omawianego świadectwa kierowcy nie spełniała warunków jego wydania. W sprawie znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d.

Sąd nie uznał, aby brak podania w sentencji decyzji podpunktów określonego artykułu ustawy stanowił podstawę do przyjęcia, że skarżąca nie miała możliwości precyzyjnego sformułowania zarzutu. Organ trafnie wskazał na art. 32f ust. 2 u.t.d., który miał w całości zastosowanie w sprawie, a w decyzji wyczerpująco przedstawił zastosowane przepisy: u.t.d., jak i przepisy prawa wspólnotowego.

Nie zgodził się Sąd ze spółką, że została wprowadzona przez obywatela Ukrainy w błąd, co do spełniania wymogów ustawowych wobec kierowcy. Strona, jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe, miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Odpowiadała za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty. Określone w ustawie wymogi bowiem powinny były być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy i nie przewidywała ona konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których spółka nie złożyła na wezwanie organu. Inne okoliczności takie jak: wprowadzenie skarżącej w błąd, zwolnienie kierowcy, brak przesłuchania kierowcy przez organ nie miały znaczenia. Spółka nie może bowiem przenosić odpowiedzialności na inne osoby (kierowcę) czy organ wobec braku spełniania warunków do wydania spornego świadectwa kierowcy.

W ocenie WSA zbędne było przesłuchiwanie kierowcy, który już nie pracuje u skarżącej, jego poszukiwanie, bo spowodowałoby przedłużenie postępowania, a nie doprowadziłoby do odmiennej oceny prawnej, skoro pracodawca odpowiada za zatrudnienie kierowcy.

Podał WSA, że organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32f ust. 2 u.t.d., tj. cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Zdaniem Sądu stan faktyczny ustalony został prawidłowo, GITD wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie w całości. Zarzuciła:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie decyzji GITD, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd I instancji prawidłowo i wnikliwie ocenił przebieg postępowania dowodowego, zgromadzonych w sprawie dowodów oraz przeprowadził kontrolę stanu faktycznego ustalonego przez GlTD, to powinien był stwierdzić, że zaskarżona decyzja (a także poprzedzająca ją decyzja I instancji) podlegałyby uchyleniu, z uwagi na naruszenie przepisów:

1) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niepełne podanie podstawy prawnej wydania decyzji, tj. wskazanie jako podstawy art. 32f ust. 1 i 2 u.t.d., w przypadku, gdy przedmiotowa jednostka redakcyjna składa się z podjednostek, tj. punktów, które nie zostały wskazane przez organ, a tym samym skarżąca nie ma możliwości precyzyjnego sformułowania zarzutu, gdyż organ zaniechał wskazania podstawy w tymże zakresie;

2) art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy poprzez niewezwanie w charakterze świadka kierowcy l.B., którego świadectwo kierowcy o nr [...] z 27 czerwca 2017 r. dotyczyło, celem weryfikacji czy spełniał w dniu przesłania wniosku do organu wymagania, o których mowa w art. 32b u.t.d. w zw. z art. 39a u.t.d.;

3) art. 7, art. 77§ 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż strona w toku postępowania wskazała na przyczyny niemożności dostarczenia dokumentów w piśmie m.in. z 7 września 2018 r., a tym samym pominięcie okoliczności, że w dniu wysłania wniosku w ocenie skarżącej spełniała wszelkie warunki do złożenia wniosku o świadectwo;

4) art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy i niedokonanie ustaleń na podstawie jakich dokumentów strona uznała, że posiada wszelkie dokumenty, które potwierdzają spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a u.t.d., a tym samym pominięcie tejże okoliczności w toku dokonywania ustaleń faktycznych;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32f ust. 2 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doszło do niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy w przypadku, gdy brak było podstaw do zastosowania tejże normy

Mając powyższe zarzuty na uwadze zarzuty spółka wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołała argumenty na poparcie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 25 stycznia 2023 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 10 marca 2023r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron, prawidłowo zawiadomiona, nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego.

Przed oceną skargi kasacyjnej, należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający NSA uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty w sprawie jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, umożliwia przejście do kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego.

Istota sporu prawnego w sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji GITD w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców, uznał decyzję za zgodną z prawem.

Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a., sformułowanych w pkt I ppkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej, podnoszących nieuchylenie decyzji GITD, która naruszyła przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wydanej po przeprowadzeniu postępowania bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także nie zawierającej pełnej podstawy prawnej.

Odnosząc się do ww. zarzutów należy stwierdzić, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie zebranego w sprawie w wyczerpujący sposób materiału dowodowego i w całokształcie rozstrzygniętego, nie naruszała prawa. Była także merytorycznie poprawna i została w niej jednoznacznie określona podstawa prawna rozstrzygnięcia. Wymaga zauważenia, że zarzuty zgłoszone w skardze kasacyjnej są powtórzeniem zarzutów sformułowanych w skardze, do których Sąd I instancji wyczerpująco i prawidłowo się odniósł.

Jednakże z uwagi na obowiązek Sądu odwoławczego odniesienia się do wszystkich zarzutów, przedstawionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09; opubl.: ONSAiWSA z 2010 r. z .1 poz. 1), dokonano oceny zaskarżonego wyroku w opisany sposób.

Zarzut, że nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego w sprawie i nie dokonano jego oceny, skutkujących brakiem wyczerpującej i wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy, jest nieusprawiedliwiony. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 32f ust. 1 u.t.d. GITD może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań, o którym mowa w art. 32b ust. 5 tego aktu (w pkt 1 -5 wymienia: kopię licencji wspólnotowej, zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a, kserokopię dokumentu tożsamości, kserokopię prawa jazdy, kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy). Z kolei art. 39a u.t.d. w ust. 1 wyszczególnia wymagania, jakie musi spełniać kierowca, aby został zatrudniony: musi posiadać odpowiedni wiek i prawo jazdy o określonych kategoriach (pkt 1 i 2), brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3, stwierdzanych orzeczeniami lekarskimi); brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4, stwierdzanych orzeczeniami psychologicznymi); uzyskaną kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną (pkt 5), ukończone szkolenie okresowe (pkt 6, potwierdzone świadectwem kwalifikacji zawodowej potwierdzającym ukończenie szkolenia okresowego).

W świetle powyższych uregulowań, skoro spółka uzyskała wnioskowane świadectwo kierowcy 27 czerwca 2017 r., uprawnione było wezwanie jej przez organ o wspomniane dokumenty na podstawie art. 32f ust. 1u.t.d.

W rozpatrywanej sprawie GITD dwukrotnie wzywał skarżącą kasacyjnie do przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnianie przez kierowcę l. B. wymagań koniecznych do uzyskania świadectwa kierowcy, wynikających z art. 32b ust. 5 u.t.d., których posiadanie potwierdziła oświadczeniem z 22 czerwca 2017 r. (data wpływu wniosku do GITD). W pierwszym wezwaniu z 3 października 2017 r. GITD zażądał kompletu dokumentów wskazanych w art. 32b ust 5 u.t.d. w zw. z art. 39a u.t.d. Skarżąca kasacyjnie w odpowiedzi przedłożyła: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz imienny raport o należnych składkach, dokument z godłem państwowym Ukrainy nr [...], certyfikat Ministerstwa Infrastruktury Ukrainy z 30 października 2017 r. (którego tłumaczenie załączono do akt sprawy) i które organ uznał za prawidłowe. Po uzyskaniu odpowiedzi od spółki, pismem z 12 stycznia 2018 r. GITD ponownie zażądał: dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, kserokopii orzeczenia psychologicznego potwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Mimo kolejnego wezwania, spółka nie przesłała w ogóle organowi żądanych dokumentów. Przedstawiła natomiast oświadczenia z 22 czerwca 2018 r. oraz 7 września 2018 r. Bezsporne jest więc, że skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedłożyła wymaganych dokumentów, które miały wykazywać spełnianie wymagań przez wspomnianego kierowcę w dacie wystąpienia przez spółkę o świadectwo kierowcy. Słusznie organ wystąpił do spółki o wspomniane dokumenty w ramach sprawdzania na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d., gdyż obowiązek strony ich uzyskania i posiadania wynikał nie tylko z art. 32b ust. 2 w zw. z ust. 5 u.t.d., ale i z art. 39l u.t.d., który w ust. 1 w pkt 1 nakłada na przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązek kierowania kierowców na szkolenia okresowe, badania lekarskie i psychologiczne; w pkt 2 – obowiązek pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; w pkt 3- obowiązek przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii wymienionej dokumentacji. Spółka zaś nie zakwestionowała powyższych przepisów, określających obowiązki przedsiębiorstw, o których mówi art. 32a u.t.d., występujących o świadectwo kierowcy w trybie art. 32b u.t.d. dla zatrudnianych kierowców niebędących obywatelami państwa członkowskiego UE. Spółka, tłumacząc brak opisanych dokumentów, próbowała tylko przerzucić odpowiedzialność na kierowcę l.B., od którego miała zażądać omawianych dokumentów (pismo z 7 września 2018 r.), a wcześniej na organ, który miał jej nie informować o warunkach wydawania świadectwa kierowcy (pismo z 22 czerwca 2018 r.).

Stanowisko skarżącej było także niezasadne niezależnie od powołanych uregulowań. Wniosek spółki z 21 czerwca 2017 r. zawierał żądanie kontynuacji świadectwa kierowcy l.B. Zatem nie był pierwszym wnioskiem w tej sprawie. Wniosek złożyła spółka (i tylko ona mogła z nim wystąpić), będąca przedsiębiorcą wykonującym międzynarodowy przewóz rzeczy (art. 32a u.t.d.), od której należy oczekiwać znajomości uregulowań dotyczących jej działalności, w tym u.t.d. i przepisów rozporządzenia 1072/2009 dotyczącego zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. Ponadto we wniosku umocowany reprezentant spółki (Prezes Zarządu), będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, mimo to oświadczył, że kierowca spełnia wymagania z art. 39a u.t.d. Należy też zauważyć, że w wydanym świadectwie kierowcy nr [...] zawarte było pouczenie o skutkach wydania tego świadectwach i sytuacjach, w których może być cofnięte. Jak zaznaczono, nie było to pierwsze świadectwo kierowcy uzyskane przez skarżącą dla tego samego kierowcy. Istotne też było to, że do wniosku o wydanie świadectwa były dołączane tylko dokumenty (art. 32b ust. 5 u.t.d.), które miał skompletować przedsiębiorca i posiadać już w chwili składania wniosku. Jednakże wraz z wnioskiem, nie miał obowiązku złożenia dowodu zatrudnienia kierowcy i dokumentów określonych w art. 39a u.t.d., a tylko był obowiązany przedstawić zaświadczenie o spełnianiu przez kierowcę tychże wymagań, co rozwiązano w ten sposób, że składał oświadczenie pod groźbą odpowiedzialności karnej. Jak wspomniano, wymaganie od przedsiębiorcy dołączenia do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy zaświadczenia o spełnianiu wymagań przez kierowcę, na mocy art. 32b ust. 5 pkt 2 u.t.d., nie zwalniało strony z posiadania dokumentów potwierdzających spełnianie tychże wymagań już w dacie wystąpienia o świadectwo kierowcy. Dlatego ustawodawca przewidział tak surowy rygor złożenia oświadczenia przez wnioskodawcę.

Zatem dowód z zeznań kierowcy nie był przydatny dla wyniku sprawy i słusznie ocenił WSA stanowisko organu w tej kwestii.

Kierując się powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentów spółki z pkt I. ppkt 2-4 petitum skargi kasacyjnej. Poza zakresem zainteresowania GITD bowiem nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości, a WSA prawidłowo tę opinię podzielił. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a., co prawidłowo ocenił WSA. W decyzji została wskazana prawidłowo podstawa rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera, oprócz powołania podstawy prawnej (pkt 4), także m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6), rozumiane przez § 3 art. 107 k.p.a.: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.". Aby ocenić legalność decyzji, należy brać pod uwagę łącznie elementy z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ jednoznacznie wyjaśnił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 32f ust. 2 pkt 1 i 2 u.t.d., co potem analizował WSA i doszedł do takich samych, prawidłowych wniosków. Dlatego zarzut z pkt I.ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny.

Należy również podkreślić, że strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 10 k.p.a.) i uczyniła to, ale ograniczając się do polemiki z organem, nie przedstawiając dowodów na poparcie swoich tez. Organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, realizując w ten sposób wymóg z art. 11 k.p.a.

Dlatego WSA prawidłowo uznał, że nie doszło do naruszenia przez GITD przepisów postępowania w omawianym zakresie. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej z pkt I petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 39f ust. 2 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sformułowany w pkt II petitum skargi kasacyjnej. W świetle niepodważonego stanu faktycznego, prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji, powtarzające za GITD, że spółka niewłaściwie wykorzystywała świadectwo ukraińskiego kierowcy, a naruszenie to przybrało obie formy ujęte w pkt 1 i 2 art. 32f ust. 2 u.t.d., ponieważ w dacie uzyskania świadectwa kierowcy nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 1), a ponadto świadectwo kierowcy zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku nieprawidłowych informacji (pkt 2). Organ, a za nim WSA w podstawie prawnej powołali także art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1072/2009, regulujące również kwestię cofnięcia świadectwa kierowcy, a zastosowania tych przepisów spółka już nie podważała.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.