Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 262/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21b, art. 17, art. 22, art. 63, art. 64, art.5 ust. 6, art. 28a
journal: Dz.U. 2018 poz 1323
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - tekst jedn.
article: art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Energii z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], Minister Energii działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. z późn. zm.) oraz art. 17 ust. 2 i art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1323), dalej: "ustawa o zapasach*', po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. z siedzibą w S. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie wymierzenia P. Sp. z o.o. kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie, za miesiąc marzec 2018 r.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 13 kwietnia 2018 r, do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, wpłynęła deklaracja Spółki, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, za miesiąc marzec 2018 r., w której Spółka wskazała wysokość opłaty zapasowej w kwocie 23 681 zł. W związku z niedopełnieniem obowiązku uiszczenia należnej opłaty zapasowej za marzec 2018 r. w terminie do dnia 30 kwietnia 2018 r. Prezes Agencji pismem z dnia 10 maja 2018 r. wezwał Spółkę do wpłaty kwoty zaległości opłaty zapasowej w wysokości 23 681 zł za marzec 2018 r. wraz z odsetkami w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - stosownie do art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach. Jak wynika z dokumentu zwrotnego poświadczenia odbioru, wezwanie zostało odebrane przez Spółkę 15 maja 2018 r. Opłata nie została jednak uiszczona.

Pismem z [...] maja 2018 r. Prezes Agencji zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z niezastosowaniem się do wezwania do wpłaty opłaty zapasowej.

Pismem z [...] czerwca 2018 r. Prezes Agencji zawiadomił Spółkę o zakończeniu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej.

Decyzją z [...] lipca 2018 r. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 47 362 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie za miesiąc marzec 2018 r., wskazując, że jej wysokość została ustalona na podstawie art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach i stanowi dwukrotność nieuiszczonej przez Spółkę kwoty opłaty zapasowej.

Pełnomocnik Spółki wniósł imieniu odwołanie od ww. decyzji Prezesa Agencji z [...] lipca 2018 r.

W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach - poprzez przyjęcie, że stronie nie przysługiwało prawo do pomniejszenia wielkości przywozu paliw dokonanego w okresie objętym kontrolą stanowiącego podstawę określenia kwoty opłaty zapasowej, o ilość paliw wywiezionych z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej we wskazanym powyżej okresie;

2) art. 7 k.p.a. - z uwagi na fakt. iż organ w prowadzonym przez siebie postępowaniu działał w sprawie bez poszanowania naczelnych norm prawnych przyjętych w polskim systemie prawa;

3) art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez nierozpatrzenie przez organ pierwszej instancji w sposób należyty całego materiału dowodowy.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Energii decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji z [...] lipca 2018 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie za miesiąc marzec 2018 r. - nie znajdując podstaw do uchylenia tej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ naczelny wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 - 3 oraz ust. 4 ustawy o zapasach, w celu zapewnienia zaopatrzenia Rzeczypospolitej Polskiej w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych, tworzy się zapasy ropy naftowej i produktów naftowych, zwane "zapasami interwencyjnymi".

Przepis art. 21 b ust. 1 ustawy o zapasach stanowi, że koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową.

Zgodnie z art. 2 pkt 18 ustawy o zapasach producentem jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie produkcji paliw, w tym także zlecający taką produkcję innym podmiotom, z wyłączeniem usługowej produkcji paliw na rzecz innych podmiotów.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach handlowiec to przedsiębiorca wykonujący samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw lub osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która nie prowadząc działalności gospodarczej w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw, samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu wykonuje działalność polegającą na przywozie ropy naftowej lub paliw i zużywa je na potrzeby własne z wyłączeniem przywozu paliw w standardowych zbiornikach, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, lub rozporządza nimi poprzez jakąkolwiek czynność prawną lub faktyczną.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o zapasach - w związku z treścią art. 2 pkt. 9 i 12 tej ustawy, przywozem jest sprowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w ramach:

- nabycia wewnątrzwspólnotowego czyli przemieszczenia ropy naftowej, produktów naftowych łub gazu ziemnego z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym lub,

- importu rozumianego jako import ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

Organ podał, że wysokość opłaty zapasowej oblicza się przy zastosowaniu wzoru określonego w art. 21 b ust. 2 ustawy o zapasach, przy czym każdy podmiot zobowiązany do uiszczania opłaty zapasowej powinien obliczyć i wpłacić tę opłatę bez wezwania na rachunek Funduszu Zapasów Interwencyjnych, o którym mowa w art. 28a ustawy o zapasach. Opłatę zapasową, producenci i handlowcy zobowiązani są wpłacać w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw (art. 21 b ust. 12 ustawy o zapasach).

Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach, do postępowania przed Prezesem Agencji w sprawach określonych w ustawie, w tym dotyczących opłaty zapasowej, stosuje się przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do należności z tytułu opłaty zapasowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III oraz działu V ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.

Stosownie zaś do art. 21b ust. 14 ustawy o zapasach, organem właściwym w sprawie opłaty zapasowej jest Prezes Agencji, któremu przysługują uprawnienia organu podatkowego, określone w dziale III oraz w dziale V o.p.

Jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach producenci i handlowcy składają Prezesowi Agencji co miesiąc deklarację o:

1) wielkości przywozu ropy naftowej i paliw oraz wielkości produkcji paliw, a także strukturze produkcji i przywozu paliw,

2) ilościach ropy naftowej, paliw lub biokomponentów, o których mowa w art. 5 ust. 6,

3) tworzonych i utrzymywanych zapasach obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, ich strukturze oraz miejscach magazynowania,

4) utrzymywanych zapasach handlowych ropy naftowej lub paliw, ich strukturze oraz miejscach magazynowania,

5) wysokości opłaty zapasowej

- w terminie 20 dni od upływu ostatniego dnia miesiąca, którego dotyczy przekazywana deklaracja.

Jak wynika zaś z art. 22 ust. Ib ustawy o zapasach deklaracje, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, stanowią deklaracje w rozumieniu przepisów o.p.

Zgodnie z art. 21 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania

2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

W przepisie art. 21 § 1 o.p. zostały określone dwa sposoby powstawania zobowiązań podatkowych. Pierwszy z nich sprowadza się do zaistnienia określonego w ustawie regulującej konstrukcję danego podatku zdarzenia, z którym ustawa ta łączy powstanie zobowiązania podatkowego. Jest to więc stan faktyczny, który musi wystąpić, aby mogło powstać zobowiązanie. Związanie powstania zobowiązania z chwilą zaistnienia określonego stanu faktycznego dokonuje się na mocy ustawy, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności dodatkowych przez strony stosunku prawnopodatkowego. Zobowiązania tego typu powstają niejako automatycznie, bez względu na wolę i zamiar podatnika. Jedyną przesłanką decydującą o ich powstaniu jest zaistnienie stanu faktycznego, z którym ustawodawca łączy powstanie zobowiązania. Dlatego też ten rodzaj zobowiązań określa się jako powstające z mocy prawa. Cechą charakterystyczną tego typu zobowiązań, odróżniającą je od zobowiązań powstających poprzez doręczenie decyzji, jest brak działania organów podatkowych .

Ponieważ zobowiązanie w opłacie zapasowej powstaje z chwilą dokonania przywozu lub produkcji paliw przez producenta/handlowca przyjąć należy, iż powstaje z mocy prawa - w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p.

Przepis art. 21 § 2 o.p. stanowi natomiast, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1. podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

Deklaracja podatkowa jest formą obowiązkowego przekazywania informacji przez zobowiązane do ich składania podmioty. Złożenie deklaracji nie jest jednak zwykłą czynnością "techniczną". Konsekwencje prawne jej złożenia nie wynikają z natury deklaracji podatkowej, ale z przepisów prawa. Gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa treścią deklaracji podatkowej jest nie tylko informacja o elementach podatkowego stanu faktycznego urzeczywistnionych przez podatnika, ale również wysokość zobowiązania podatkowego określona przez sam ten podmiot. Organ naczelny zaznaczył, że domniemuje się przy tym. że kwota wykazana w deklaracji podatkowej odpowiada rzeczywistej wielkości zobowiązania podatkowego powstałego w tej wysokości z mocy samego prawa .

Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt la ustawy o zapasach, karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ww. ustawy. Przepis art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt la. kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należna kwota opłaty zapasowej. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o zapasach, karę pieniężną wymierza Prezes Agencji w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw energii.

Ponadto przepis art. 64 ust. 2a stanowi, że przed wymierzeniem kary, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt la. Prezes Agencji wzywa producenta lub handlowca do uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Instytucja wezwania do zapłaty, która została uregulowana art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, pozwala uniknąć zapłaty kary pieniężnej pomimo popełnienia deliktu administracyjnego oraz pomimo tego, że aktualny pozostaje obowiązek zapłaty odsetek od terminowo uiszczonej opłaty zgodnie z przepisami o.p. Obowiązek wyznaczenia dodatkowego terminu w wezwaniu, o którym mowa w art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, nie zmienia faktu, iż przedsiębiorca dopuścił się deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach.

Organ podkreślił, iż wysokość kary za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie została określona w sposób "sztywny" w art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach. Organ administracji nie ma zatem swobody określania wysokości kary pieniężnej wymierzanej za niedopełnienie obowiązku nieuiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21 b ust. 12 ustawy o zapasach, gdyż wymiar kary za ww. zaniechanie jest określony przez ustawodawcę i wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą, a należną kwotą opłaty zapasowej. Od ww. sposobu naliczania kary pieniężnej ustawa o zapasach nie przewiduje wyjątków. Tak więc przepis art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach nie daje możliwości wydania przez organ decyzji uznaniowej co do wysokości kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie. Również wymiar kary za nieziszczenie opłaty zapasowej przepis prawa określa wysokość kary w sposób "sztywny", i organ nie ma prawa obniżenia wysokości tej kary określonej przez ustawodawcę.

W związku z powyższym Minister Energii stwierdził, że Prezes Agencji prawidłowo określił podstawę wymiaru kary pieniężnej, o której mowa w art. 63 ust. Ib ustawy o zapasach, tj. obliczył ją zgodnie z art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach. Podstawę tę stanowi kwota należnej i niezapłaconej opłaty zapasowej - wskazana przez samą Spółkę w deklaracji za marzec 2018 r. Prawidłowa jest również wysokość kary pieniężnej z art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, która została ustalona w zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji, stanowiąca dwukrotność nieuiszczonej kwoty opłaty zapasowej.

Wymierzając tę karę organ administracji nie dysponuje marginesem uznaniowości przy określaniu jej wymiaru.

Minister podkreślił, iż to sama Skarżąca w złożonej deklaracji wskazała wysokość należnej opłaty zapasowej, która stała się następnie podstawą wymiary przedmiotowej kary przez Prezesa Agencji.

W związku z podniesionym zarzutem Minister Energii uznał jednak za celowe odniesienie się od kwestii pomniejszeń podstawy obliczania opłaty zapasowej określonych w art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach (do którego to przepisu w odnosiła się Skarżąca w odwołaniu) - w sytuacji dokonywania wywozu produktów niebędących paliwami lecz wyprodukowanych z paliw.

Minister podał, że stosownie do art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach, wielkość produkcji paliw lub przywozu ropy naftowej lub paliw stanowiąca podstawę obliczenia opłaty zapasowej pomniejsza się odpowiednio o ilości ropy naftowej lub paliw wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem potwierdzenia tych ilości dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6a.

Z powyższego wynika, iż ustawa o zapasach w art. 5 ust. 6 pkt 1 dopuszcza jedynie pomniejszenie wskazanej podstawy o "ropę naftową lub paliwa wywiezione z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", natomiast żaden z przepisów ustawy o zapasach nie kreuje uprawnienia do rozliczania składnika zawartego w wywiezionym produkcie o odmiennych właściwościach fizykochemicznych niż ropa naftowa lub wymienione paliwa.

Stanowisko to było przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Z ww. stanowiskiem zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 maja 2017 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 2317/16). Takie stanowisko znajduje także oparcie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r. (sygn. VI SA/Wa 287/15), w którym Sąd wskazuje, iż przedsiębiorca, który przywozi na terytorium Polski olej napędowy i wykorzystuje go do produkcji oleju smarowego jest handlowcem w rozumieniu ustawy o zapasach. Sąd wskazał również, iż nie można mówić o paliwie, gdy znajduje się ono "w ramach" innego produktu - nie będącego paliwem w rozumieniu ustawy o zapasach - z uwagi na brak koniecznych cech fizykochemicznych i odmienne wykorzystanie.

W ocenie Ministra Energii zarzuty podniesione w odwołaniu były bezzasadne i pozostawały bez związku z niniejszą sprawą dotyczącą kary za nieuisczenie opłaty zapasowej, która została wyliczona przez zainteresowaną Spółkę.

Na powyższą decyzję Ministra Energii z dnia [...] listopada 2018 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa tj.:

1) art. 5 ust. 6 Ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz.U. z 2012r., poz. 1190 - j.t. z póź. zm., dalej zwana ustawą o zapasach) poprzez przyjęcie, że stronie nie przysługiwało prawo do pomniejszenia wielkości przywozu paliw dokonanego w okresie objętym kontrolą stanowiącego podstawę określenia kwoty opłaty zapasowej, o ilość paliw wywiezionych z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej we wskazanym powyżej okresie;

2) art. 7 k.p.a. z uwagi na fakt, iż organ, co zostanie wykazane w dalszej części skargi, w prowadzonym przez siebie postępowaniu działał w sprawie bez poszanowania naczelnych norm prawnych przyjętych w polskim systemie prawa:

3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ w sposób należyty całego materiału dowodowy.

Formułując powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Energii, a także poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych,

W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty wskazując, że decyzja o wymierzeniu kary była nieuzasadniona i niezgodna z prawem.

Odpowiadając na skargę Minister Energii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Należy podkreślić, że przepis art. 21 b ust. 1 ustawy o zapasach ustala, że koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową.

Wysokość opłaty zapasowej oblicza się przy zastosowaniu wzoru określonego w art. 21 b ust. 2 ustawy o zapasach, przy czym każdy podmiot zobowiązany do uiszczania opłaty zapasowej powinien obliczyć i wpłacić tę opłatę bez wezwania na rachunek Funduszu Zapasów Interwencyjnych, o którym mowa w art. 28a ustawy o zapasach. Opłatę zapasową, producenci i handlowcy zobowiązani są wpłacać w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw (art. 21 b ust. 12 ustawy o zapasach).

Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach, do postępowania przed Prezesem Agencji Rezerw Materiałowych w sprawach określonych w ustawie, w tym dotyczących opłaty zapasowej, stosuje się przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do należności z tytułu opłaty zapasowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III oraz działu V ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.

Stosownie zaś do art. 21b ust. 14 ustawy o zapasach, organem właściwym w sprawie opłaty zapasowej jest Prezes Agencji, któremu przysługują uprawnienia organu podatkowego, określone w dziale III oraz w dziale V o.p.

Jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach producenci i handlowcy składają Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych co miesiąc deklarację o:

1) wielkości przywozu ropy naftowej i paliw oraz wielkości produkcji paliw, a także strukturze produkcji i przywozu paliw,

2) ilościach ropy naftowej, paliw lub biokomponentów, o których mowa w art. 5 ust. 6,

3) tworzonych i utrzymywanych zapasach obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, ich strukturze oraz miejscach magazynowania,

4) utrzymywanych zapasach handlowych ropy naftowej lub paliw, ich strukturze oraz miejscach magazynowania,

5) wysokości opłaty zapasowej

- w terminie 20 dni od upływu ostatniego dnia miesiąca, którego dotyczy przekazywana deklaracja.

Jak wynika zaś z art. 22 ust. Ib ustawy o zapasach deklaracje, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, stanowią deklaracje w rozumieniu przepisów ordynacji podatkowej.

Sąd stwierdza, że z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że iż to sama Skarżąca w złożonej deklaracji wskazała wysokość należnej opłaty zapasowej, która stała się następnie podstawą wymiary przedmiotowej kary przez Prezesa Agencji.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach, karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 ww. ustawy. Przepis art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt la. kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należna kwota opłaty zapasowej. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o zapasach, karę pieniężną wymierza Prezes Agencji w drodze decyzji. Ponadto przepis art. 64 ust. 2a stanowi, że przed wymierzeniem kary, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a Prezes Agencji wzywa producenta lub handlowca do uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Instytucja wezwania do zapłaty, która została uregulowana art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, pozwala uniknąć zapłaty kary pieniężnej pomimo popełnienia deliktu administracyjnego oraz pomimo tego, że aktualny pozostaje obowiązek zapłaty odsetek od terminowo uiszczonej opłaty zgodnie z przepisami o.p. Obowiązek wyznaczenia dodatkowego terminu w wezwaniu, o którym mowa w art. 64 ust. 2a ustawy o zapasach, nie zmienia faktu, iż przedsiębiorca dopuścił się deliktu administracyjnego, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organ administracji wykonał obowiązek wezwania Skarżącej do zapłaty należnej opłaty (wyliczonej przez samą skarżącą).

Sąd pragnie podkreślić, że wysokość kary za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie została określona w sposób "sztywny" w art. 63 ust. 2a ustawy o zapasach. Organ administracji nie miała zatem swobody określania wysokości kary pieniężnej wymierzanej za niedopełnienie obowiązku nieuiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21 b ust. 12 ustawy o zapasach, gdyż wymiar kary za ww. zaniechanie jest określony przez ustawodawcę i wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą, a należną kwotą opłaty zapasowej. Od ww. sposobu naliczania kary pieniężnej ustawa o zapasach nie przewiduje wyjątków. Tak więc przepis art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy o zapasach nie dawał możliwości wydania przez organ decyzji uznaniowej co do wysokości kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kara pieniężna z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie, za miesiąc marzec 2018 r., została ustalona prawidłowo.

Podstawę ustalenia wysokości kary stanowiła kwota należnej i niezapłaconej opłaty zapasowej - wskazana przez samą Spółkę w deklaracji za marzec 2018 r.

Sąd zauważa, że Spółka nie dokonywała korekty złożonej deklaracji.

W związku z podniesionym zarzutem naruszenia art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach Sąd stwierdza, że stosownie do art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach, wielkość produkcji paliw lub przywozu ropy naftowej lub paliw stanowiąca podstawę obliczenia opłaty zapasowej pomniejsza się odpowiednio o ilości ropy naftowej lub paliw wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem potwierdzenia tych ilości dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6a.

Z powyższego wynika, iż ustawa o zapasach w art. 5 ust. 6 pkt 1 dopuszcza jedynie pomniejszenie wskazanej podstawy o "ropę naftową lub paliwa wywiezione z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", natomiast żaden z przepisów ustawy o zapasach nie statuuje uprawnienia do rozliczania składnika zawartego w wywiezionym produkcie o odmiennych właściwościach fizykochemicznych niż ropa naftowa lub wymienione paliwa.

Kwestia ta nie była jednak przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie bowiem wysokość opłaty została zadeklarowane przez samą skarżącą Spółkę. Deklaracja ta nie była korygowana, a zatem Spółka była obowiązana do wniesienia opłaty w zadeklarowanej wysokości.

Tym samym, w ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze odnośnie naruszenia art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach są bezzasadne i nie mają związku z niniejszą sprawą dotyczącą kary za nieuisczenie opłaty zapasowej, która została wyliczona przez zainteresowaną Spółkę.

W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.