Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 431/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-07-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego postanawia: 1. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata.


UZASADNIENIE

Dnia [...] czerwca 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego.

Skarżący w skardze złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych oraz ustanowienia adwokata.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 czerwca 2010 r., M.N. został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 23 czerwca 2010 r., natomiast 8 lipca 2010 r. wpłynął do sądu wniosek M.N. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularz PPF wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku

W uzasadnieniu wniosku M.N. podał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Skarżący oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną, utrzymuje się wyłącznie z zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł.

Na wstępie należy wskazać, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF po upływie terminu ustawowego nie powoduje dla skarżącego jakichkolwiek ujemnych skutków prawnych np. w postaci odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Wynika to faktu, że M.N. z mocy ustawy jest zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 a p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz, 1270 ze zm. - dalej zwanej p,p.s.a.).

Z tego względu mając na uwadze zasadę ekonomii procesowej przystąpiono do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak już wyżej wskazano, wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł zostać uwzględniony, już z tej tylko przyczyny, że M.N. z mocy ustawy jest zwolniony od obowiązku uiszczenia tychże kosztów (art. 239 pkt 1 a p.p.s.a.). Dlatego też wniosek skarżącego w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.

Uzasadniony jest wniosek M.N. o ustanowienie pełnomocnika.

Zgodnie z art. 262 p.p.s,a,, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p,p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p,s.a.).

Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).

W świetle faktów przedstawionych przez M.N. i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania dla siebie. Zważyć bowiem trzeba, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Jedynym jego dochodem jest zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł.

Z treści formularza PPF wynika, że skarżący nie posiada wartościowych rzeczy ruchomych ani oszczędności. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność jego oświadczenia w tym przedmiocie.

Uzasadniona jest zatem teza, że M.N. nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.