Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 685/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 2, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. B.- G. oraz P. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 września 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1165/20 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia 2 października 2020 r. nr WIR.VIII.7840.1.81.2020.SB w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O. na rzecz V. B.- G. oraz P. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. kwotę 630 (sześćset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1165/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o. sp.k. w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 października 2020 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 4 czerwca 2020 r.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r. Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla V. B. i P. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [....] s.c. (dalej określani jako Inwestorzy) budynku usługowego z wewnętrzną instalacją gazu i wentylacji mechanicznej w budynku, zewnętrzną instalację wodociągową, kanalizacją sanitarną, gazu, wewnętrzną elektroenergetyczną linią zasilającą WLZ oraz muru oporowego na działkach nr [...] położonych w O.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] sp. z o.o. sp.k. w O., zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodu w postaci uchwały Nr [...] Rady Gminy w O. z dnia 18 września 1997 r., a w konsekwencji uznanie, że uchwała ta pozwala na wybudowanie wjazdu na drodze oznaczonej symbolem KZ4, podczas gdy przepisy miejscowego planu uniemożliwiają lokalizację takiego wjazdu w tym miejscu; 2) art. 7 w zw. z art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pominięcie przy wydawanej decyzji stanowiska Skarżącej z 2 czerwca 2020 r.; 3) art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sporządzonego przez osoby nieposiadające odpowiednich uprawnień; 4) § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) w zw. z § 18 oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) poprzez brak zaprojektowania drogi pożarowej w sytuacji, gdy powstaną lokale świadczące usługi z klasyfikacji pożarowej ZLII; 5) art. 389 pkt 2 i 8 z art. 425 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne poprzez zaniechanie przez wnioskodawcę przeprowadzenia oceny wodno-prawnej inwestycji, a mianowicie pozwolenia wodno-prawnego; 6) art. 10 kpa przez uniemożliwienie zapoznania się z aktami postępowania pomimo istnienia, zgodnie z art. 10 k.p.a., nakazu zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; 7) art. 7 i 77 § 1 kpa przez zaniechanie dokonania czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego; 8) art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, że w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; równocześnie organ pominął w całości zgłaszane przez Skarżącą okoliczności i fakty; 9) art. 107 § 1 k.p.a. przez brak w zaskarżonej decyzji wszystkich składników wymienionych w powyższym przepisie, co w konsekwencji powoduje, że decyzja ta jest wadliwa.

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej powoływana jako Pr. bud. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do treści art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 i 4 Pr. bud. Z przekazanego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że wszystkie wymagania wymienione w ww. przepisach zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pr. bud., o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda wskazał, że skarżąca w swym odwołaniu wskazuje na zarzuty, które podnosiła już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W imieniu Inwestora na te zarzuty odpowiadała jego pełnomocnik. Podobnie również w postępowaniu odwoławczym, na odwołanie wpłynęła odpowiedź Inwestora z 26 lipca 2020 r. Wyjaśniono ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z ustawą - Prawo wodne, nie wymaga uzyskania pozwolenia wodno-prawnego ani oceny wodno-prawnej. Uzyskano również uzgodnienie Wójta Gminy O. z 21 stycznia 2019 r. w zakresie melioracji. Projektowany budynek usługowy będzie zasilany w wodę z gminnej sieci wodociągowej, ścieki bytowe będą odprowadzane do gminnej sieci kanalizacyjnej. Zachowano system odwadniający przewodów drenarskich zlokalizowany na terenie inwestycji poprzez zabezpieczenie w obiekcie studzienki melioracyjnej i zabezpieczenie przewodów rurociągu drenarskiego. Podobnie pozytywnie uzgodniono projekt budowlany z rzeczoznawcą do spraw p.poż. i wskazano jednocześnie, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, projektowany budynek usługowy nie wymaga utworzenia drogi pożarowej. Zgodnie bowiem z ww. przepisami rozporządzenia, budynek niski zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII o powierzchni nie przekraczającej 1000 m2 (powierzchnia zabudowy 684 m2) nie wymaga drogi pożarowej.

Wojewoda wskazał, że przewidziano również wymaganą ilość miejsc postojowych według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W granicach samego terenu przedmiotowej inwestycji wydzielono niezbędną ilość miejsc parkingowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - i tak, dla obsługi projektowanego budynku usługowego składającego się z 12 lokali usługowych zaprojektowano na terenie działek własnych - 13 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych. Natomiast dla obsługi dwunastu lokali usługowych dla potencjalnych klientów, czyli użytkowników przebywających okresowo, zaprojektowano 11 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych, przy racjonalnym założeniu, że tylko część klientów będzie przyjeżdżać pojazdami zmechanizowanymi, a pozostała przybędzie pieszo lub rowerem.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że zostały spełnione wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Pr. bud. Inwestor złożył stosowny wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany ma wymaganą formę, jest kompletny i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzania projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pr. bud., o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a projekt budowlany uzyskał niezbędne opinie, w tym m.in. rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami techniczno-budowlanymi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie strona skarżąca ponowiła zarzuty stawiane w odwołaniu od decyzji Starosty [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że w toku całego postępowania, a w szczególności w odwołaniu, skarżąca kwestionowała zasadność pozytywnego rozpatrzenia wniosku Inwestora o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazał, że Wojewoda w pełnym zakresie nie odniósł się do żadnego z tych zarzutów. Jedynie szczątkowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nawiązał do niektórych z nich. W szczególności Wojewoda w żaden sposób nie wyjaśnił, do jakiej kategorii zagrożenia ludzi, w rozumieniu § 209 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należało zakwalifikować planowaną inwestycję, a w szczególności dlaczego nie można jej zaliczyć do kategorii ZLI lub ZLII. Rozmiar inwestycji może nasuwać wniosek, że nie można wykluczyć, iż nie będzie tam jednocześnie przebywać ponad 50 osób niebędących stałymi użytkownikami (§ 209 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia). Kwestia ta nie została poddana jakiejkolwiek analizie i jako taka nie pozwala na jej ocenę przez Sąd. Podobnie organ nie wyjaśnił, czy rodzaj planowanej w budynku działalności, w szczególności w zakresie służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, nie wypełnia określenia zawartego w § 209 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia (części budynków przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się (...).

Z kolei w zakresie kwestii związanych z uzyskaniem pozwolenia wodno-prawnego organ jedynie arbitralnie stwierdził, że nie jest ono wymagane, nie ustosunkowując się do obszernych wywodów skarżącej w tym zakresie. Zatem również ta kwestia wymyka się możliwości oceny przez Sąd (ale również tym samym przez strony postępowania).

Jeżeli chodzi o ilość miejsc parkingowych, to Wojewoda uznał, że jest ich zapewniona wystarczająca ilość. Przy czym z uzasadnienia decyzji w tym zakresie wynika, że zostało zapewnione 13 miejsc dla osób pracujących w budynku oraz 11 miejsc dla klientów. Jest to w sposób oczywisty sprzeczne z projektem budowlanym, z którego wynika, że łącznie przewidziano 13 miejsc parkingowych (czyli zarówno dla pracowników jak i dla klientów). Już to samo, zdaniem Sądu pierwszej instancji, dyskwalifikuje rozważania organu w tym zakresie, który ustalił, że łącznie zaplanowano 24 miejsca parkingowe. Ponadto, w ocenie Sądu ilość 13 miejsc parkingowych dla zapewnienia obsługi budynku, w którym znajduje się 12 lokali świadczących swoje usługi, budzi uzasadnione wątpliwości. W szczególności gołosłowne i nie poparte żadną logiczną argumentacją jest założenie, że dla pracowników wystarczą 2 miejsca parkingowe, ponieważ będą oni pochodzić z okolic inwestycji. Również założenie, że znaczna grupa klientów będzie docierała do budynku w inny sposób niż samochodem, jest, biorąc pod uwagę uwarunkowania jej lokalizacji, mało prawdopodobne. Budynek, co jest faktem powszechnie znanym, mieści się w centrum gminy O., w której de facto nie ma komunikacji lokalnej, poza autobusami obsługującymi linię podmiejską z B. W bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji brak jest gęstej zabudowy mieszkalnej, która ogranicza się w tym miejscu do rozproszonej, mało intensywnej zabudowy jednorodzinnej. Co najważniejsze jednak, okoliczności te nie wynikają w żaden sposób z analizy akt sprawy. W świetle powyższego istnieje wielce uzasadnione podejrzenie, że obawy Skarżącej co do korzystania przez klientów planowanego budynku usługowego z parkingu należącego do niej, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, mogą być w pełni uzasadnione.

Wojewoda nie odniósł się w żaden sposób do okoliczności związanych z wniesieniem przez Skarżącą pisma z 2 czerwca 2020 r., w szczególności do tego, że nie zostało ono uwzględnione przez Starostę przy wydawaniu decyzji, pomimo że wpłynęło ono do organu przed jej wydaniem. Również Wojewoda w żaden sposób nie uwzględnił, już na etapie postępowania odwoławczego, ww. pisma. Z zarzutem tym koresponduje zarzut związany z brakiem umożliwienia Skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przewidzianego w art. 10 § 1 k.p.a. pomimo pojawienia się po dokonaniu poprzedniego zawiadomienia w tym zakresie z 5 marca 2020 r. nowych dokumentów, w szczególności pism Inwestora.

Wojewoda, podobnie jak Starosta, poza sferą swego zainteresowania pozostawił weryfikację uprawnień projektanta w zakresie instalacji sanitarnych, pomimo szeroko uzasadnianych zarzutów Skarżącej w tej kwestii. Podobnie, nie znalazła żadnego odzwierciedlenia w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji kwestia spełnienia warunku, że powierzchnia biologicznie czynna winna wynosić 30%.

Sąd pierwszej instancji zaakcentował, że Wojewoda nie rozważył w należyty sposób zarzutu związanego z naruszeniem przez Starostę przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. oraz zaniechanie dokonania przez niego czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego. Decyzja organu pierwszej instancji w sposób oczywisty narusza przepisy postępowania. Organ nie uzasadnił jej w prawidłowy sposób wynikający z treści art. 107 § 3 k.p.a., a także, pomijając i nie ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania przez skarżącą, nie zebrał pełnego materiału dowodowego. Nie został też poddany analizie zarzut związany z uniemożliwieniem zapoznania się przez skarżącą z aktami postępowania.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła V. B. i P. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c., zarzucając mu błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. Błędne zastosowanie przepisów doprowadziło do uchylenia decyzji administracyjnych tylko na podstawie niewłaściwego (niewystarczającego) uzasadnienia decyzji organu odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej zawierają usprawiedliwione podstawy.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji, uchylając rozstrzygnięcia organów orzekających w sprawie, nie uwzględnił, iż art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. posługuje się trybem warunkowym - decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy, które determinuje eliminację decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego, należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania nie jest ipso iure podstawą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej przez sąd administracyjny. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest bowiem podstawą uchylenia decyzji lub postanowienia w razie ustalenia, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji, orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie wykazał, aby uchybienia procesowe zarzucane organom orzekającym w sprawie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w ogóle nie wziął pod uwagę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Uwzględnić należy przy tym, że ustrojowym zadaniem sądu administracyjnego jest badanie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny ma obowiązek wydać wyrok na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy. Natomiast zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd administracyjny w ramach dokonywania wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zobowiązany jest ocenić, czy organy administracji publicznej wywiązały się z obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przyjęcie przez sąd określonej podstawy faktycznej jest warunkiem sine qua non kontroli legalności decyzji administracyjnej. W przeciwnym razie w procesie subsumpcji zabrakłoby podstawowego elementu dającego się porównać ze wzorcem ustawowym. Zakładając racjonalność ustawodawcy, należy przyjąć, że obowiązek przedstawienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia mieści się w obowiązku przedstawienia stanu sprawy (T. Woś, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el). Stwierdzając uchybienia przepisom postępowania, Sąd pierwszej instancji zasadniczo w ogóle nie odniósł się do stanu faktycznego sprawy, ani też nie dokonał jego oceny, ograniczając argumentację w sprawie do wymienienia zarzutów odwołania oraz konstatacji, że organ odwoławczy w sposób niewystarczający ustosunkował się do tych zarzutów. Jakkolwiek można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że treść decyzji organu odwoławczego wykazuje istotne braki, co do poziomu szczegółowości analizy niektórych zagadnień podniesionych w odwołaniu, niemniej jednak, jak wyżej wyjaśniono, aby z tej przyczyny sąd administracyjny mógł uchylić wydaną w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., powinien dodatkowo wykazać, że uchybienia w zakresie oceny zarzutów stawianych przez stronę przeciwną mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować należy, że gdyby materiał dowodowy sprawy nie pozwalał Sądowi pierwszej instancji na poczynienie oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz dokonanie kwalifikacji wpływu uchybień organu na wynik sprawy, wówczas możliwe byłoby wydanie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie, a materiał aktowy pozwalał na dokonanie analizy prawnej, czy uchybienia zarzucane organom orzekającym w sprawie można było zakwalifikować, jako takie, które odpowiadają warunkom zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Niewystarczająca jest ogólna refleksja Sądu pierwszej instancji na temat reguł i zasad prowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji publicznej, skoro nie została ona odniesiona do kontrolowanego postępowania i stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Nawet jeżeli orzekające w sprawie organy nie dochowały wszelkich wymogów prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale stan faktyczny sprawy wynikający z materiału dowodowego nie budzi istotnych wątpliwości, nie zwalnia to sądu z obowiązku poczynienia stosownej oceny prawnej. W uzasadnieniu orzeczenia powinno się znaleźć ustalenie, jakie normy obowiązują i jakie jest ich znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisów w odniesieniu do określonej sprawy (T. Woś, op. cit.). Oceniając, że organ w sposób niewystarczający rozważył zarzuty odwołania i na tej podstawie uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie organu, sąd administracyjny powinien dokonać analizy tych zarzutów i wywieść, że odnoszą się one do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy oraz mają charakter istotny dla jej rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylając zaskarżone orzeczenie, Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do rozpoznania skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Pierwszym zarzutem w sprawie, na który powoływała się strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, jest zarzut braku zaprojektowania drogi pożarowej w sytuacji, gdy w budynku powstaną lokale świadczące usługi z klasyfikacji pożarowej ZLII (przeznaczenie lokali na cele np. rehabilitacji wymaga, zdaniem strony, sklasyfikowania do strefy ZLII, co niesie za sobą konieczność oddzielenia tych lokali od pozostałych w strefie ZLIII). W tym zakresie wskazania wymaga, że kwestie objęte zarzutem uregulowane zostały w projekcie architektoniczno-budowlanym w punkt 12 (ochrona przeciwpożarowa). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W aktualnym dla tej sprawy stanie prawnym, i wobec uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Pr. bud., który uprawniał organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Pr. bud., brak jest podstawy prawnej dla dokonywania przez organy administracji oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia związane z zagospodarowaniem działki lub terenu, a dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek odpowiednio opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Pr. bud). W wyniku zmiany art. 35 Pr. bud. przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono bowiem zasadę odpowiedzialności za projekt budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Ustawodawca przyjął jako zasadę, że organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, które nie obejmują badania zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Istotną konsekwencją enumeratywności katalogu czynności sprawdzających, o której mowa w powołanym wyżej art. 35 ust. 1 Pr. bud., jest niedopuszczalność badania projektu budowlanego pod jakimkolwiek innym kątem (A. Fornalik, A. Kociemba, I. Jacieczko, Pozwolenie na budowę – wybrane problemy praktyczne, Warszawa 2022, s. 151). Jeżeli zatem projekt został zaakceptowany przez projektanta, to poza sferą uprawnień organów, a w ślad za tym i sądu kontrolującego wydane przez nie decyzje, pozostaje kwestia merytorycznej jego oceny i analizy. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1323/15, czy z 11 maja 2023 r., II OSK 1631/20). Zarówno projektant, jak i projektant sprawdzający odpowiedzialni za projekt architektoniczno-budowlany przedłożony w sprawie, posiadają uprawnienia w specjalności architektonicznej, co oznacza, że ponoszą wyłączną odpowiedzialność za rozwiązania przewidziane w projekcie, a organ nie posiada kompetencji do badania, ani tym bardziej zakwestionowania, rozwiązań z zakresu ochrony przeciwpożarowej przyjętych w projekcie architektonicznym. Ponadto zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej potwierdził dodatkowo rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (adnotacja na rysunku rzutu parteru nr AR.002).

W projekcie architektonicznym punkt 12.5 (Ochrona przeciwpożarowa) sklasyfikowano kategorię zagrożenia ludzi - dla budynku usługowego ZL III. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku usługowego wynosi poniżej 1000 m2. Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku niskiego zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 1000 m2, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza. Przepis ten nie znajduje zatem zastosowania do przedmiotowego budynku usługowego. Stosownie do punktu 12.7 projektu architektoniczno-budowlanego, cały budynek stanowi jedną strefę pożarową, ZL III. A zatem, jako odrębną strefę pożarową, ZL III, projektant skategoryzował cały budynek, zgodnie z nomenklaturą przyjętą w § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pod względem zagrożenia ludzi stanowiący budynek usługowy użyteczności publicznej, niezakwalifikowany do ZL i ZL II. Przedmiotowy budynek, jako odrębna strefa pożarowa, nie spełnia wymogów klasyfikacji, jako budynek użyteczności publicznej przeznaczony przede wszystkim dla osób z ograniczonymi możliwościami poruszania się (ZL II) - ma bowiem charakter wyłącznie usługowy, bez przewidywania wyspecjalizowania pod kątem odbiorców usług (ZL III). Już te okoliczności stanowią podstawę do uznania stawianych zarzutów za bezskuteczne. W sprawie niniejszej, możliwe jest korzystanie przez osoby z ograniczeniem możliwości poruszania się z niektórych wyodrębnionych w budynku lokali (np. przeznaczonych do świadczenia usług rehabilitacyjnych), nawet te lokale nie stanowią jednak pod względem zaszeregowania dedykowanych przede wszystkim dla osób z ograniczonymi możliwościami poruszania, korzystanie z nich przez te osoby będzie zatem stanowić przypadki sporadyczne na tle klientów obiektu wyodrębnionego jako całość jako budynek usługowy. W gruncie rzeczy powoływany w zarzutach sposób rozumienia § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, stanowiłby obejście wymagań i kryteriów ustanowionych w tym przepisie, w zakresie odniesienia go do poszczególnych lokali i niektórych z ich użytkowników, nie zaś kategorii obiektu sklasyfikowanego jako odrębna strefa pożarowa, pod względem zagrożenia ludzi zaszeregowanego do kategorii budynku użyteczności publicznej (budynek usługowy).

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu ustanowienia zbyt małej ilości miejsc parkingowych i naruszenia § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podnieść w pierwszej kolejności należy, że ust. 1 tego przepisu odnosi się do stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, nie formułuje jednak żadnego konkretnego wskaźnika liczbowego tych miejsc, ma zatem w tym zakresie charakter ogólny. Odniesienie do liczby stanowisk postojowych zawiera wprawdzie ust. 2 tego przepisu, odsyła jednak w tym zakresie do wymagań ustanowionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy relewantny dla przedmiotowej inwestycji ma w tym zakresie nieostry charakter, wskazując w § 9 pkt 4, że: "w granicach działki należy wydzielić niezbędną ilość miejsc parkingowych związanych z prowadzoną działalnością", co oznacza, że przedmiotowy plan, jak wiele innych, nie przewiduje wymogu konkretnej liczby miejsc parkingowych dla działalności usługowej na tym terenie. Uwzględnić należy, że plan miejscowy upoważnia do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej (i graficznej), a wszelka jego rozszerzająca wykładnia na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu (S. Zwolak, Wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ST 20202/5/44-53). Przy wykładni § 9 pkt 4 planu miejscowego, jak i § 13 ww. rozporządzenia w zakresie liczby miejsc parkingowych uwzględnić należy podstawową dyrektywę wykładni prawa, zgodnie z którą tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie wolno ich wprowadzać interpretatorowi (lege non distinguente nec nostrum est distinguere), tym bardziej, gdyby rozróżnienie to miało działać na niekorzyść inwestora. Z projektu budowlanego wynika, że miejsca parkingowe dla obsługi inwestycji zostały wyznaczone, w liczbie 13, na terenie inwestycyjnym. Skoro w § 18 ww. rozporządzenia w związku z § 9 pkt 4 planu miejscowego nie ustanowiono wymogu konkretnej liczby miejsc parkingowych dla inwestycji, nie można stwierdzić, że doszło do naruszenia ww. przepisów w związku z niewystarczającą, w ocenie strony skarżącej, liczbą miejsc parkingowych przeznaczonych dla obsługi przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie mógł ocenić zaskarżonej decyzji pod kątem celowości, czy słuszności rozstrzygnięcia, w tym w zakresie rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym dotyczących liczby miejsc parkingowych dla obsługi inwestycji, skoro nie doszło do naruszenia w tym względzie konkretnych wymogów stawianych przez obowiązujące przepisy prawa.

W dalszej części należy ustosunkować się do zarzutu braku uprawnień projektanta instalacji sanitarnych. W tym zakresie podnieść należy, że z akt sprawy wynika, iż J. K., legitymujący się tytułem zawodowym technika urządzeń sanitarnych, projektant projektu budowlanego w zakresie branży instalacyjnej, uzyskał przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie projektanta, kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie instalacji sanitarnych, na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2, § 5 ust. 2, § 7 i § 13 ust. 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46, ze zm.) i jest uprawniony do:

- sporządzania projektów instalacji sanitarnych w zakresie specjalności zawodowej obejmującej instalacje wodociągowe i kanalizacyjne, gazowe, centralnego ogrzewania i wentylacji – o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych;

- kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów instalacji oraz oceniania i badania stanu technicznego instalacji sanitarnych (...).

Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno – budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie w innych specjalnościach techniczno – budowlanych – w zakresie obiektów budowlanych, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych. Do takich rozwiązań należy zaliczyć rozwiązania projektowe przewidziane dla budynku objętego inwestycją, z uwagi na jego charakter i funkcje. Oznacza to, że w zakresie wykonywania funkcji projektanta uzyskanej na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., projektant nie posiada ograniczeń kubaturowych w sporządzaniu projektów instalacji sanitarnych w zakresie obiektów budowlanych, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych. J. K. jest uprawniony do sporządzania projektów instalacji sanitarnych i w zakresie posiadanego uprawnienia opracował projekt budowlany w zakresie branży instalacyjnej dla przedmiotowej inwestycji. Ograniczenia uprawnień projektowania budynków powyżej kubatury 1000 m3, na które powołuje się strona skarżąca, ustanowione mocą rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, nie dotyczą uprawnień J. K. (w tym jego specjalności techniczno – budowlanej), uzyskanych na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 oraz § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Przy czym uprawnienia do sporządzania projektów instalacji sanitarnych, których zakres podlega ocenie w rozpatrywanej sprawie zostały nadane na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Na podstawie § 5 ust. 2 tego rozporządzenia zostały nadane uprawnienia do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów instalacji oraz oceniania i badania stanu technicznego instalacji sanitarnych, których zakres nie podlega ocenie w niniejszej sprawie.

Powołane w skardze zarzuty odwołujące się do zmian wprowadzonych ww. rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. są bezzasadne, bowiem zmiany te nie obejmują uprawnień nadanych na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 i podlegających ocenie w rozpatrywanej sprawie. Warunki, o których mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., dotyczą osób pełniących funkcje obejmujące kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót. Jakkolwiek J. K. posiada również tego rodzaju uprawnienia, to nie realizował ich w niniejszym procesie inwestycyjnym, ponieważ odpowiadał w nim za opracowanie projektu budowlanego w zakresie branży instalacyjnej, wykonywał zatem uprawnienia w zakresie sporządzania projektów instalacji sanitarnych. Istotne jest również, że J. K. uprawnienia projektowe nabył na mocy § 2 ust. 2 pkt 2 oraz § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., a nie na podstawie § 6 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r.). Natomiast przepis § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. znajduje zastosowanie do uprawnień do projektowania jako pochodnych posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót nadanych osobom z wyższym wykształceniem technicznym, podczas gdy projektant posiada wykształcenie średnie: technik urządzeń sanitarnych i nabył uprawnienie do projektowania na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Przepis § 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. dotyczy natomiast uprawnień do projektowanie nabytych przez osoby ze średnim wykształceniem technicznym, jako pochodnych posiadania przez te osoby uprawnień do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót w zakresie instalacji sanitarnych i elektrycznych, a nie posiadających uprawnień do projektowania nabytych na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r.

W dalszej kolejności należy się odnieść do zarzutu, w którym skarżąca wskazuje, że w sprawie wymagane było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W tym zakresie podnieść należy, że z postanowienia Wójta Gminy O. z dnia 21 stycznia 2019 r. opiniującego wniosek inwestora wynika, że inwestycja jest zlokalizowana w terenie wyposażonym w urządzenia melioracji wodnych szczegółowych w postaci ceramicznych drenowań rurkowych w układzie systematycznym. W zagospodarowaniu terenu działki może wystąpić kolizja z przewodami rurociągu drenarskiego oraz sączków. Zabroniono odprowadzania do napotkanych przewodów drenarskich ścieków bytowych oraz ze zjawisk opadowych, w tym z połaci dachowych.

Odnosząc powyższe wymagania do materiału dowodowego sprawy, podnieść należy, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż zachowano system odwadniający przewodów drenarskich zlokalizowanych na terenie inwestycji poprzez zabezpieczenie w obiekcie studzienki melioracyjnej i zabezpieczenie przewodów rurociągu drenarskiego. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje rozwiązania, które mają przeciwdziałać zniszczeniu lub uszkodzeniu urządzeń melioracji wodnych obecnych na terenie inwestycyjnym. Z istoty uzgodnienia wynika, że zadaniem inwestora ma być przeciwdziałanie naruszeniom stosunków wodnych oraz zapobieganie odprowadzaniu do przewodów drenarskich ścieków i w tym zakresie projekt zagospodarowania terenu przewiduje, że wody opadowe będą odprowadzane rurami spustowymi powierzchniowo do gruntu na teren własnej działki. Odprowadzanie ścieków bytowych ma następować do gminnej sieci kanalizacyjnej sanitarnej poprzez projektowane przyłącze kanalizacji sanitarnej. W związku z różnicą poziomów terenu na sąsiadujących działkach zaprojektowano mur oporowy, który ma pozwolić m.in. na zachowanie stosunków wodnych.

Z uzasadnienia postanowienia uzgadniającego wynika, że odprowadzanie wód opadowych na własny teren można wykonać bez zezwolenia wodnoprawnego. Natomiast zakres zastosowania powoływanych w zarzutach skarżącej przepisów ustawy – Prawo wodne, nie dotyczy tej konkretnej sytuacji faktycznej. W szczególności zgodnie z art. 389 ust. 1 pkt 8 ustawy – Prawo wodne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód, tymczasem grunt inwestycyjny nie przylega bezpośrednio do wód, zatem przepis ten nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Stosownie do punktu 2 ww. przepisu, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód, ale przesłanka zastosowania tego przepisu również nie jest w tej sprawie spełniona, skoro nie dochodzi do korzystania przez inwestora z wód, wykraczającego poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód. W zakresie wymogu uzyskania oceny wodnoprawnej (art. 425 ust. 1 pkt 8 ustawy – Prawo wodne), wskazać należy, że stan faktyczny tej sprawy nie odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu, o którym mowa w tym przepisie, jako że działki objęte inwestycją nie przylegają do wód.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej co do lokalizacji wjazdu na teren inwestycji i niezgodności w tym zakresie z planem miejscowym, należy przede wszystkim wskazać, że w aktach sprawy znajduje się pozytywne uzgodnienie Gminnego Zarządu Komunalnego Zarządu Dróg Gminnych projektu zagospodarowania terenu z dnia 29 listopada 2019 r. w zakresie wjazdu dla nieruchomości inwestycyjnej. W kwestii natomiast podnoszonej przez skarżącą niezgodności z planem miejscowym pozwolenia na zjazd z działek na drogę o symbolu KZ4, należy zauważyć, że drogę zbiorczą o symbolu KZ4 stanowi droga wojewódzka nr [..]; ul. K. (§ 20 ust. 4 pkt 4 planu miejscowego), z którą nie graniczy teren inwestycji. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu obsługa komunikacyjna została ustalona od strony drogi gminnej ul. J. i od placu utwardzonego od strony wschodniej.

W kwestii zarzutu uniemożliwienia zapoznania się skarżącej z aktami sprawy, należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie – przed wydaniem decyzji – administracyjnej z dnia 5 marca 2020 r., w którym Starosta [...] poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zawiadomieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o udostępnieniu akt sprawy i poinformował o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W toku postępowania organy realizowały zatem wymogi stawiane art. 10 k.p.a. Jakkolwiek strona skarżąca podnosi, że organ nie zagwarantował jej możliwości udzielenia odpowiedzi na wyjaśnienia inwestora przedłożone w toku postępowania, zauważyć jednak należy, że uzupełniające stanowisko inwestora miało jedynie charakter ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania, nie obejmowało przedłożenia nowych, istotnych dowodów w sprawie, a z tej przyczyny brak zapewnienia skarżącej możliwości odniesienia się do tych wyjaśnień nie można kwalifikować jako naruszenia art. 10 k.p.a., mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się bowiem, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do argumentu, że nie został spełniony parametr zieleni zgodny z powierzchnią biologicznie czynną – 30%, należy odwołać się do postanowień projektu zagospodarowania terenu w tym zakresie i wskazać, że wynika z niego, iż powierzchnia biologicznie czynna wyniesie 611,51 m2, co odpowiada 30,15% powierzchni działki (min. 30%).

Z powyższych rozważań wynika zatem, że uchybienia procesowe organów prowadzących postępowanie w zakresie braku wszechstronnego rozważenia wszystkich argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, w tym nie wpłynęły na nieprawidłowe ukształtowanie stosunku administracyjnoprawnego.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.