Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 36/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 149 par. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: part. 35 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2021 poz 1390
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie zawiadomienia o dokonanych zmianach danych ewidencyjnych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z 13 marca 2023 r. E. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w przedmiocie złożenia "do Sądu Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych we W. wniosku KW- WPIS wraz

z załącznikami z żądaniem dokonania zmiany zgodnie z decyzją DO. [...] w Księdze Wieczystej nr [...]".

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniosła:

1. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 p.p.s.a. o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do złożenia wniosku KW- WPIS z żądaniem zmiany w księdze wieczystej zgodnie z decyzją [...].

2. o przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że decyzja została wydana 29 marca 2021 r., "a prawomocna została w kwietniu 2021 r." Przewlekłość i bezczynność trwa od kwietnia 2021 r. Strony postępowania oraz podmioty zainteresowane nie złożyły do WSA w Warszawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dnia 24 listopada 2022 r. Starosta złożył do Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych we W. wniosek KW-WPIS, z żądaniem sprostowania oznaczenia/obszaru nieruchomości. Żądanie sprostowania nie jest żądaniem dokonania zmiany zgodnie z decyzją. Ponaglenie zostało złożone 21 listopada

2022 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, względnie jej odrzucenie w całości wyjaśniając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 10 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 965/21 oddalił skargę na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 marca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Ś. z 30 czerwca 2020 r. Informację o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody Ś. Starostwo Powiatowe we W. otrzymało 5 września 2022 r., a dane wynikającej z tej decyzji organ wprowadził 2 listopada 2022 r. Zgodnie z § 35 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r.

w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece Starosta 24 listopada 2022 r. zawiadomił Sąd Rejonowy we W. IV Wydział Ksiąg Wieczystych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9).

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest

w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi, zdaniem Sądu, okoliczność wniesienia skargi na bezczynność organu po dokonaniu czynności, której skarga dotyczy.

W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 (dostępnej na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania). Ponadto NSA

w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnej jak wyżej), przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym

w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet po uprzednim złożeniu ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość nie dającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia.

W obu przywołanych uchwałach jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania), uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ był bezczynny (prowadził postępowanie w sposób przewlekły).

Stanowisko wyrażone w obu przywołanych wyżej uchwałach Sąd orzekający

w sprawie podziela i przyjmuje jako własne.

W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest bezczynność,

a zarazem przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę, w przedmiocie złożenia do Sądu Rejonowego we W. Wydziału Ksiąg Wieczystych "wniosku KW-WPIS wraz z załącznikami z żądaniem dokonania zmiany zgodnie z decyzją [...] w Księdze Wieczystej nr [...]". Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (dołączonych do akt tut. Sądu II SAB/Ke 69/21) oraz z kserokopii dokumentacji przesłanej przez organ wraz z rozpoznawaną aktualnie skargą, decyzja, o jakiej mowa wyżej, wydana 29 marca 2021 r. przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (mająca znak [...]), utrzymała w mocy decyzję Wojewody Ś. z 30 czerwca 2020 r., znak [...], stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat W. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0244 ha

i nr [...] o pow. 0,0060 ha, położonej w obrębie 0200 Pilczyca, gmina K., zajętej pod drogę publiczną nr [...] relacji droga 30433 – Ciemiętniki – Pilczyca (nowy nr [...] T). Działki te powstały w wyniku podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...], oraz działki nr [...] na działki nr [...] i [...].

Zgodnie z § 35 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy

i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1390) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta,

w terminie 14 dni od dokonania zmiany w ewidencji, zawiadamia wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego - w przypadku zmian danych objętych działem I ksiąg wieczystych.

Decyzja z 29 marca 2021 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 10 marca 2022 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa [...] oddalił skargę E. H., K. H. i K. H. na tę decyzję. Zawiadomienie

o tym fakcie (informację ze Ś. Urzędu Wojewódzkiego w K.) Starosta otrzymał 5 września 2022 r., 2 listopada 2022 r. wprowadził do ewidencji gruntów dane wynikające z decyzji Wojewody Ś. z 30 czerwca 2020 r., znak [...], a 24 listopada 2022 r. wpłynęło do Sądu Rejonowego we W. IV Wydział Ksiąg Wieczystych stosowne zawiadomienie. Okoliczności te wynikają z pisma Starosty z 29 listopada 2022 r. (k. 14 akt sądowych), postanowienia Wojewody Ś.

z 13 grudnia 2022 r. (k. 17-19), zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów

z 2 listopada 2022 r. (k. 24 i 25) oraz zawiadomienia – z tej samej daty - do Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego we W. (k. 26). Dwa ostatnie dokumenty wskazują zaś na to, że zawiadomienie do Sądu Rejonowego obejmowało zmianę danych ewidencji gruntów dotyczących oznaczenia/powierzchni nieruchomości opisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność E. H., K. H. i K. H., w zakresie działek nr [...] oraz [...]. Działki te, zgodnie z decyzją Wojewody Ś. z 30 czerwca 2020 r., znak [...], zostały wykreślone z ewidencji gruntów, a w ich miejsce wpisane zostały działki powstałe w wyniku podziału:

nr [...] oraz [...], których własność pozostała przy właścicielach ujawnionych

w księdze wieczystej nr [...]

Na fakt złożenia opisanego wyżej wniosku wskazał również Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., który po rozpatrzeniu ponaglenia w przedmiocie zarzucanej w niniejszej sprawie bezczynności uznał co prawda, że Starosta dopuścił się przewlekłości, ale bez rażącego naruszenia prawa. Organ podniósł, że wniosek do Sądu Rejonowego we W. IV Wydziału Ksiąg Wieczystych został złożony 24 listopada 2022 r., co kończy sprawę.

Nie ma przy tym racji skarżąca podnosząc w uzasadnieniu skargi, że wniosek złożony do Sądu Rejonowego we W. jest "sprostowaniem", a nie "żądaniem dokonania zmiany zgodnie z decyzją". Zawiadomienie dotyczyło bowiem zmiany w oznaczeniu nieruchomości, polegającej wpisaniu numerów ewidencyjnych działek, powstałych z podziału działek nr [...] oraz [...], oraz związanej z tym zmiany w zakresie powierzchni nieruchomości. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zmiana ta wynikała z decyzji Wojewody Ś. z 30 czerwca 2020 r., znak [...], utrzymanej w mocy decyzją Ministra Rozwoju, Pracy

i Technologii z 29 marca 2021 r., znak [...].

Tym samym uznać należy, że Starosta wypełnił obowiązek wynikający z § 35 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii

z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i dokonał nakazanej prawem czynności przed wniesieniem skargi. Mając zatem na uwadze zaprezentowane na wstępie stanowisko owyższe wywody, skargę tę należało uznać za niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak

w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.