Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 350/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 par. 2 pkt 5, art. 31 par. 1 pkt 2, art. 75, art. 78 par. 1, art. 234
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1989 nr 20 poz 104
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach.
journal: Dz.U. 2014 poz 1118
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w G. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na prawach strony oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Stowarzyszenie K. z siedzibą w G. (nazywane dalej: "Stowarzyszeniem", "skarżącym") złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu z wniosku K. o zatwierdzenie Prezesa Zarządu.

Skarżący powołał się na § 5 statutu Stowarzyszenia, zgodnie z którym celem Stowarzyszenia jest inicjowanie, prowadzenie i wspieranie działań na rzecz krzewienia edukacji finansowej, ochrona konsumentów, promocja zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy i zagrożonych zwolnieniem z pracy, rozwijanie kontaktów i współpracy pomiędzy społeczeństwami, promocja i organizacja wolontariatu, reintegracja społeczna i zawodowa, prowadzenie działalności charytatywnej, wspieranie rozwoju kultury polskiej i dziedzictwa narodowego. Zgodnie z § 6 Statutu, Stowarzyszenie realizuje swoje cele w szczególności przez wszechstronne wspieranie społecznych instytucji finansowych o charakterze samopomocowym, prowadzących działalność na zasadzie non-profit i inne działania sprzyjające rozwojowi statutowych celów Stowarzyszenia.

Na poparcie skarżący odwołał się do przepisów ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1450 z późn. zm.), w tym art. art. 42 i art. 44 cyt. ustawy, stwierdzając, że wspieranie działalność Kasy mieści się w ramach statutowych działań Stowarzyszenia.

Celem wykazania ważnego interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony, skarżący wyjaśnił, że będzie mógł wskazywać znane mu okoliczności dotyczące działalności K. jako samopomocowej instytucji finansowej, prowadzonej na rzecz zrzeszonych w niej spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych i ich członków.

W postępowaniu o zatwierdzenie Prezesa Zarządu K. badane są jako przesłanki wydania decyzji administracyjnej okoliczności bezpośrednio związane z oceną prawidłowości wykonywania przez K. (pod kierownictwem Prezesa Zarządu) jej ustawowych zadań na rzecz kas i ich członków, czyli zadań instytucji finansowej o charakterze samopomocowym, a więc okoliczności które bezpośrednio wiążą się ze statutowymi zadaniami Stowarzyszenia.

Nadto przystąpienie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu było uzasadnione z uwagi na jego społeczne znaczenie, albowiem dotyczy ono centrali ruchu spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, których misja społeczna wyraża się w dostarczaniu usług finansowych na rzecz osób mniej zamożnych, w tym na rzecz drobnych przedsiębiorców, na rzecz spółdzielni i podmiotów trzeciego sektora, a także w promowaniu wiedzy finansowej, aktywizacji zawodowej i zapobieganiu wykluczeniu finansowemu oraz nadmiernemu zadłużeniu.

2. Komisja Nadzoru Finansowego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia, na

na podstawie art. 31 § 2 w związku z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 z późn. zm.) i uchwały Nr [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu oraz Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw, odmówiła dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału na prawach strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym z wniosku K. o zatwierdzenie prezesa zarządu K..

W uzasadnieniu postanowienia Komisja Nadzoru Finansowego (nazywana dalej: "KNF"), mając na uwadze art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., podała, że organ administracji publicznej jest obowiązany ustalić z urzędu, czy cele określone w statucie organizacji społecznej uzasadniają jej udział w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby. W tym przypadku powinien ocenić, czy między celami organizacji społecznej a przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej istnieje powiązanie merytoryczne w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym.

Uczestnictwo organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony musi być uzasadnione także interesem społecznym.

Organ musi dokonać oceny, czy interes społeczny ustalony i skonkretyzowany w świetle przedmiotu danego postępowania przemawia za przyznaniem organizacji społecznej uprawnień procesowych w sprawie dotyczącej interesu indywidualnego określonego podmiotu.

KNF ustaliła, że status prawny Stowarzyszenia pozwalał zakwalifikować je do kategorii organizacji społecznych, tj. grupy podmiotów (osób fizycznych i prawnych oraz jednostek nieposiadających osobowości prawnej), które związane są wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, nie wchodząc w skład aparatu państwowego i nie będące zarazem spółkami prywatnymi. Za podstawowe kryterium kwalifikacji podmiotu, jako organizacji społecznej przyjmuje się trwałość zrzeszenia określonej grupy społecznej i strukturę organizacyjną, w której najwyższą pozycję zajmuje ogół członków, wszelkie zaś inne organy są mu bezpośrednio lub pośrednio podporządkowane. Stowarzyszenie jest organizacją społeczną, o której mowa w art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a. i która - co do zasady - może wnosić o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innego podmiotu, w trybie art. 31 § 1 pkt 3 k.p.a., po spełnieniu warunków przewidzianym w tym przepisie.

Stowarzyszenie, działając jako organizacja społeczna, wystąpiło do KNF z wnioskiem o jego dopuszczenie do udziału w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia prezesa zarządu K.. Celem tego postępowania jest ocena prezesa zarządu K. pod względem spełniania przez niego wymogów określonych w art. 51 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 86 ust. 6 oraz 86 ust. 2 pkt 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o skok, zarząd K. składa się z 3 do 5 osób powoływanych przez radę nadzorczą. Powołanie trzech członków zarządu, w tym prezesa, następuje za zgodą KNF. Zgodnie z art. 51 ust. 3 w zw. z art. 86 ust. 6 ustawy, KNF odmawia zatwierdzenia prezesa Zarządu K., jeżeli: był on prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, spowodował udokumentowane straty w miejscu pracy albo w związku z pełnieniem funkcji członka organu osoby prawnej, został wobec niego orzeczony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji repre2,entanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub w spółdzielni, nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania K., nie posiada wykształcenia i doświadczenia zawodowego niezbędnego do kierowania instytucją finansową.

Ponadto KNF może odmówić wyrażenia zgody na powołanie członka zarządu K., jeżeli: jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne lub postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe, był on prawomocnie skazany za przestępstwo inne niż określone powyżej.

Zgodnie z § 5 statutu Stowarzyszenia celem działania tego podmiotu jest: inicjowanie, prowadzenie i wspieranie działań na rzecz krzewienia edukacji finansowej, ochrona konsumentów, promocja zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy i zagrożonych zwolnieniem z pracy, rozwijanie kontaktów i współpracy pomiędzy społeczeństwami, promocja i organizacja wolontariatu, reintegracja społeczna i zawodowa, prowadzenie działalności charytatywnej, wspieranie rozwoju kultury polskiej i dziedzictwa narodowego, inicjowanie, prowadzenie i wspieranie działalności edukacyjno-wychowawczej i opiekuńczej.

Z kolei zgodnie z § 6 Statutu Stowarzyszenie realizuje swoje cele w szczególności przez: wszechstronne wspieranie społecznych instytucji finansowych o charakterze samopomocowym, prowadzącym działalność na zasadzie non-profit, inne działania sprzyjające rozwojowi statutowych celów Stowarzyszenia, prowadzenie działalności doradczej, w tym w szczególności doradztwa konsumenckiego, prawno-obywatelskiego oraz doradztwa w zakresie pozyskiwania środków pomocowych zewnętrznego finansowania projektów, prowadzenie działalności oświatowo-wychowawczej oraz kulturalno-naukowej za pośrednictwem środków komunikacji masowej, prowadzenie, wspieranie działalności placówek oświatowo-wychowawczych i opiekuńczych, promocja, popieranie i podejmowanie przedsięwzięć przyczyniających się do podnoszenia jakości edukacji.

KNF odwołała się do stanowiska Stowarzyszenia, które powiązało cele statutowe Stowarzyszenia z przedmiotem prowadzonego przed KNF postępowania w sprawie zatwierdzenia prezesa zarządu K., wskazując na potrzebę realizacji celów Stowarzyszenia poprzez wspieranie K. w jej działalności, zajmowanie się przez K. w ramach swojej działalności wydawniczej krzewieniem edukacji finansowej, a w szczególności zapobieganiem wykluczeniu finansowemu, badanie w postępowaniu okoliczności bezpośrednio związanych z oceną prawidłowości wykonywania przez K. jej ustawowych zadań o charakterze samopomocowym.

W ocenie KNF uzasadnienie przystąpienia do prowadzonego postępowania celami Stowarzyszenia sformułowane zostało w sposób ogólnikowy, nie zostało racjonalnie uzasadnione powiązania tych celów z przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia prezesa zarządu K.. Prowadzone postępowanie nie miało związku z zakresem oraz celami działalności K. czy możliwością podejmowania lub kontynuowania przez nią współpracy ze Stowarzyszeniem lub innymi podmiotami. Jedynym celem prowadzonego postępowania było ustalenie czy prezes K. spełnia wymogi ustalone przez przepisy prawa, a ostatecznie - zapewnienie, by K. nie zarządzała osoba, która takich wymogów nie spełnia. Bez względu na wynik czy przebieg tego postępowania Stowarzyszenie nadal będzie mogło realizować swoje cele statutowe, wspierać K. w realizacji celów zbieżnych z celami Stowarzyszenia oraz współpracować z K. na dotychczasowych zasadach. KNF wskazała, że udział w postępowaniu w charakterze strony nie jest warunkiem dopuszczalności przedstawienia przez Stowarzyszenie; opinii o prezesie K.. Opinia taka może być przekazana organowi nadzoru przez Stowarzyszenie bezpośrednio lub za pośrednictwem strony postępowania.

KNF uznała, że przytoczona argumentacja Stowarzyszenia nie mogła stanowić należytej podstawy dla wykazania przez tę organizację wymaganego związku pomiędzy działalnością Stowarzyszenia a przedmiotem wzmiankowanego postępowania.

KNF stwierdziła, że Stowarzyszenie w uzasadnieniu wniosku nie określiło również interesu społecznego, jaki miałby przemawiać za dopuszczeniem do prowadzonego postępowania, ograniczając się do przedstawienia przytoczonych wyżej argumentów, z których, w ocenie Stowarzyszenia, interes taki wynikał. Argumenty te odnosiły się do: możliwości wskazania przez Stowarzyszenie na znane mu okoliczności dotyczące działalności K. jako samopomocowej instytucji finansowej, prowadzonej na rzecz zrzeszonych w niej spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz ich członków, doniosłego, w ocenie Stowarzyszenia, znaczenia społecznego prowadzonego postępowania, które dotyczy centrali ruchu spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, których misja społeczna wyraża się w dostarczaniu usług finansowych na rzecz osób mniej zamożnych, w tym na rzecz drobnych przedsiębiorców, na rzecz spółdzielni i podmiotów trzeciego sektora, a także w promowaniu wiedzy finansowej, aktywizacji zawodowej i zapobieganiu wykluczeniu finansowemu oraz nadmiernemu zadłużeniu.

KNF pokreśliła, że postępowanie nie ma żadnego związku z zakresem oraz celami działalności K. ani też w cele te nie ingeruje, a w szczególności w żaden sposób nie dotyczy misji społecznej, jaką ewentualnie realizuje K.. W tym kontekście trudno też doszukiwać się interesu społecznego w tym, by Stowarzyszenie miało możliwość przedstawienia znanych mu okoliczności na temat działalności K.. Ponadto, jak wskazano wyżej, możliwość taka istnieje bez względu na to czy Stowarzyszenie bierze czynny udział w postępowaniu, czy nie. Powoływanie się na znajomość kwestii związanych z postępowaniem jest niewystarczające do udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym. Organ administracji nie jest bowiem zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że charakter rozpoznawanej sprawy ma określony związek z pozycją prawną i faktyczną tej organizacji i że zachodzi konieczność kontroli, czy wręcz pomocy organowi nadzoru przy realizacji jego ustawowych obowiązków. Organ z urzędu jest zobligowany rozpatrywać sprawy z uwzględnieniem wszelkich okoliczności prawnych i faktycznych, stąd musi uwzględniać w prowadzonym postępowaniu wszelkie aspekty prawne i faktyczne działalności K.. Trudno jest przyjąć, iż jedynym dysponentem tej wiedzy jest właśnie Stowarzyszenie i organ nadzoru poprzez dopuszczenie tego podmiotu do udziału na prawach strony pozyska unikatową i specjalistyczną wiedzę oraz rozeznanie w materiale dowodowym, bez której przyszłe rozstrzygnięcie może być nieprawidłowe lub niesłuszne.

Zdaniem KNF należało zatem przyjąć, że argumenty podnoszone przez Stowarzyszenie w żaden sposób nie odnosiły się do obiektywnie istniejącego i realizowanego przez Stowarzyszenie interesu mającego charakter społeczny, a więc dotyczącego wartości lub korzyści istotnych z punktu widzenia ogółu społeczeństwa i uzasadniających udział Stowarzyszenia w prowadzonym przed KNF postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena prezesa K. pod względem spełniania przez niego przytoczonych wyżej wymogów prawnych. Analiza argumentów przedstawionych przez Stowarzyszenie wskazywała, że wniosek o dopuszczenie skarżącego do udziału w prowadzonym przed KNF postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia prezesa K. motywowany jest chęcią realizacji głównie własnego (partykularnego) interesu Stowarzyszenia przejawiającego się w pożądanym przez Stowarzyszenie rozstrzygnięciu sprawy.

KNF zauważyła, że wniosek o to dopuszczenie został złożony po zakończeniu postępowania wyjaśniającego i uznaniu, że zebrany materiał pozwala na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Fakt, że Stowarzyszenie zdecydowało się wystąpić ze swym wnioskiem dopiero na tym etapie postępowania, tuż przed jego zakończeniem, może oznaczać, że rzeczywistą intencją tego wniosku było przedłużenie postępowania i odroczenie jego zakończenia, co godziłoby w realizację podstawowego celu prowadzonego postępowania. Jak wskazano wyżej, celem tym jest ustalenie czy prezes K. spełnia wymogi ustalone przez przepisy prawa, a co za tym idzie - zapewnienie, by K. nie zarządzała osoba, która takich wymogów nie spełnia. Postępowanie to prowadzone jest ponadto w ramach realizacji ustanowionych w art. 61 ust. 2 ustawy celów nadzoru sprawowanego przez KNF nad K.. Celami tymi są: zapewnienie stabilności finansowej K., prawidłowości wykorzystania funduszu stabilizacyjnego oraz innych środków deponowanych przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe w K. oraz zgodności działalności K. z przepisami ustawy.

3. Pismem z dnia [...] września 2014 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie art. 31 § 1 k.p.a.

Stowarzyszenie podkreśliło, że jego zadaniem statutowym jest wspieranie organizacji finansowych o charakterze samopomocowym. Skutkiem postępowania może być zatwierdzenie Prezesa Zarządu K. kierującego jej bieżącą działalnością albo odmowa jego zatwierdzenia, prowadząca ostatecznie do wygaśnięcia mandatu. Decyzja wydana w tym przedmiocie może skutkować zmianą kierownictwa K., wbrew decyzji jej statutowych organów o wyborze Prezesa Zarządu. Dlatego też wspieranie organizacji finansowej o charakterze samopomocowym, jaką jest K., może polegać na ochronie jej prawa do samostanowienia, w tym do wybierania Prezesa Zarządu i uzyskania zatwierdzenia Prezesa Zarządu.

Nadto Stowarzyszenie wskazało jako cel statutowy krzewienie edukacji finansowej, realizowany we współpracy z K. i zrzeszonymi w niej K.. Dla realizacji tego celu nie jest obojętne kto jest piastunem funkcji Prezesa zarządu K. i kto kieruje jej działalnością w zakresie której ta współpraca jest realizowana.

Stowarzyszenie nie zgodziło się z opinią KNF, że motywem złożenia przez skarżącego wniosku była chęć realizacji partykularnego interesu wyrażającego się w pożądanym rozstrzygnięciu sprawy. Organizacja społeczna ma prawo wskazywać za jakim rozstrzygnięciem się opowiada. Stowarzyszenie dąży do zatwierdzenia wypełniającego ustawowe przesłanki Prezesa Zarządu K. w interesie ogólnospołecznym, w celu zapewnienia wykonywania przez K. jej ustawowych zadań w możliwie najlepszy sposób. Taki cel przystąpienia organizacji społecznej leży w interesie ogólnospołecznym.

Skarżący odrzucił jako bezpodstawne twierdzenie KNF, że celem wniosku było przedłużenie postępowania i odroczenie jego zastosowania.

4. KNF postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. zdanie drugie w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 11 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy postanowienie z dnia 1 września 2014 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału na prawach strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym z wniosku K. o zatwierdzenie Prezesa Zarządu.

W uzasadnieniu postanowienia KNF podała, że wskazane przez Stowarzyszenie cele były na tyle generalne i ogólne, że organ nie był w stanie ocenić konkretnego związku z przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia prezesa zarządu K..

5. W skardze z dnia 29 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie KNF z dnia [...] listopada 2014 r. Stowarzyszenie wniosło o jego uchylenie wraz z postanowieniem poprzedzającym .

Zaskarżonemu postanowieniu Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 31 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wykazał w sposób wyczerpujący i precyzyjny, że jego cele statutowe i interes społeczny przemawiają za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu z wniosku K. o zatwierdzenie Prezesa Zarządu.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie, przedstawiając stanowisko KNF zawarte w zakwestionowanych postanowieniach, odrzuciło argument organu, że cele statutowe Stowarzyszenia są zbyt generalne i ogólne, aby na ich podstawie stwierdzić konkretny związek z toczącym się postępowaniem.

Stowarzyszenie podniosło, że statutowy zapis celów każdej organizacji społecznej, czy też jakikolwiek organizacji, spółdzielni czy innego podmiotu zawsze ma charakter generalny i ogólny, albowiem statut lub inny akt założycielski jest dokumentem konstruującym zrzeszenie na przyszłość, mającym znajdować zastosowanie wielokrotnie w różnych sytuacjach.

Stowarzyszenie wykazało wpływ decyzji na prawo członków K., jako instytucji której wspieranie jest statutowym celem Stowarzyszenia, do samostanowienia, do sprawowania demokratycznego kierownictwa nad działalnością spółdzielni, którą jest K., na konstytucyjną wolność zrzeszania się przysługującą członkom K.. Uprawomocnienie się decyzji KNF o odmowie zatwierdzenia Prezesa Zarządu K. powodowałoby wygaśnięcie jego mandatu.

Wspieranie samopomocowych instytucji finansowych będące celem statutowym stowarzyszenia to także ochrona przysługującej członkom takiej instytucji wolności zrzeszania się. Do tak rozumianego związku pomiędzy przedmiotem postępowania a celami statutowymi organizacji społecznej, KNF nie ustosunkowała się w uzasadnieniu postanowienia.

Stowarzyszenie wskazało też na interes społeczny przemawiający za jego dopuszczeniem do udziału w sprawie na prawach strony, polegający na tym, że wiedza i doświadczenie Stowarzyszenia wynikające z wieloletniej współpracy z K., a także wiedza płynąca od członków Stowarzyszenia będących członkami spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, zrzeszonych w K. i będących beneficjentami jej działalności, byłyby przydatne dla realizacji celu postępowania administracyjnego, którym jest wydanie decyzji w oparciu o możliwie wszechstronne i obiektywne ustalenie stanu faktycznego sprawy.

W tym zakresie KNF wskazała, że dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w sprawie byłoby zasadne tylko wtedy, gdyby jego wiedza miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bez której organ nadzoru nie byłby w stanie podjąć właściwego rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu. Takie wymogu, na co zwróciło uwagę stowarzyszenie, nie stawia art. 31 § 1 k.p.a.

Za niezrozumiałe uznało Stowarzyszenie stwierdzenie KNF, że Stowarzyszenie nie reprezentuje interesu społecznego, lecz własny interes i raczej mogłoby być stroną sprawy administracyjnej o zatwierdzenie Prezesa Zarządu K.. Decyzja wydawana w sprawie administracyjnej nie dotyczy bezpośrednio praw i obowiązków Stowarzyszenia, nie jest więc ono stroną takiej sprawy. Decyzja ta, wpływając bezpośrednio na sytuację prawną K., ma znaczenie dla tego, jak realizowane będzie współdziałanie Stowarzyszenia z K.. Udział Stowarzyszenia w sprawie o zatwierdzenie Prezesa Zarządu jest ważny z tego powodu, że Stowarzyszenie skupia członków wielu spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, reprezentuje w konsekwencji nie tylko interes wielu tysięcy członków Kas, dla których działalność K. ma fundamentalne znaczenie, ale również interes członków wszystkich Kas a także wszystkich osób, które mogą stać się ich członkami i odbiorcami. Niezasadne zatem jest twierdzenie KNF, że jest ono wyłącznie wyrazicielem własnego interesu.

6. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

7. Skarżący pismem z dnia 20 lipca 2015 r. odniósł się do odpowiedzi KNF na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W uzasadnieniu pisma skarżący podkreślił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wymagają prawnego i ścisłego związku pomiędzy przedmiotem postępowania administracyjnego a celami statutowymi organizacji społecznej. Cele organizacji społecznej określone w statucie ze swej istoty nie są formułowane w sposób szczegółowy, stanowiąc jedynie kierunkowskazy działalności podmiotu, a nie kazuistyczne wyliczenia okoliczności, których nie można przewidzieć.

Skarżący wyjaśnił, że celem statutowym Stowarzyszenia jest w szczególności wspieranie działań na rzecz szerzenia edukacji finansowej, ochrona konsumentów, a także wspieranie społecznych instytucji finansowych o charakterze samopomocowym, prowadzących działalność na zasadzie non-profit, wspieranie wymienionych instytucji w sprawnym funkcjonowaniu na rzecz ich członków, krzewienie edukacji finansowej poprzez współpracę z takimi podmiotami wiąże się ściśle z ochroną interesów konsumentów - osób zrzeszonych w ramach instytucji non profit w sposób bezpośredni lub pośredni - tak jak ma to miejsce w przypadku K. zrzeszającej pośrednio członków przedstawicieli poszczególnych K.. Aktywne przyczynianie się do zapewnienia stabilnego zarządzania K. poprzez przyczynienie się do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu o zatwierdzenie członków zarządu K. jest z pewnością działaniem ukierunkowanym na ochronę interesu społecznego, a nie interesu partykularnego albowiem decyzja w sprawie zatwierdzenia członków zarządu będzie miała wpływ nie tylko na dalszą współpracę K. ze skarżącym, ale, przede wszystkim na sytuację prawną i faktyczną wszystkich podmiotów zrzeszonych w K..

Wiedza skarżącego na temat funkcjonowania K. nie była przez KNF kwestionowana. W związku z powyższym Stowarzyszenie stwierdziło, że dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony nie może prowadzić do naruszenia sfery prywatności stron postępowania. Członkowie zarządu K. i przedstawiciele Stowarzyszenia znają się i darzą się zaufaniem, co nie oznacza, że przedmiotem postępowania o zatwierdzenie członków zarządu K. są sprawy prywatne.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4. W celu rozstrzygnięcia sprawy, niezbędna jest analiza przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a., które regulują kwestie udziału organizacji społecznych w postępowaniach administracyjnych na prawach strony.

Zgodnie z brzmieniem art. 31 § 1 k.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem:

1) wszczęcia postępowania,

2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,

jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

W myśl art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a., organizacje społeczne to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne.

Przyjmuje się, że organizacje społeczne to takie grupy podmiotów (osób fizycznych i prawnych), które związane są wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, które nie wchodzą w skład aparatu państwowego i nie są zarazem spółkami prywatnymi (por. E. Smoktunowicz, Prawo administracyjne. Pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2000, s. 20).

Pojęcie "organizacji społecznej" na gruncie art. 31 § 1 k.p.a. należy interpretować szeroko, bowiem w przepisie tym chodzi o każdy przejaw zorganizowanej działalności określonej grupy społecznej, w tym także członków grupy spółdzielczej. Podstawowym kryterium pozwalającym zakwalifikować dany podmiot jako organizację społeczną jest trwałość zrzeszenia określonej grupy społecznej i struktura organizacyjna, w której najwyższą pozycję zajmuje ogół członków, wszelkie zaś inne organy są mu bezpośrednio lub pośrednio podporządkowane.

Wnioskodawca jest organizacją posiadającą osobowość prawną, wpisaną do rejestru stowarzyszeń Krajowego Rejestru Sądowego. Z analizy Statutu Stowarzyszenia wynika, iż Wnioskodawca jest stowarzyszeniem działającym na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t. jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.) oraz ustawy o działalności, pożytku publicznego i o wolontariacie (t. jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 118 ze zm.). Członkostwo w Stowarzyszeniu oparte jest na zasadzie dobrowolności (roz. III Statutu), a szczegółowe rozwiązania dotyczące struktury organizacyjnej wewnętrznej wskazują, iż najwyższą pozycję zajmuje ogół członków, wszelkie zaś inne organy są mu bezpośrednio lub pośrednio podporządkowane (roz. IV Statutu). Forma organizacyjnoprawna świadczy, iż Stowarzyszenie należy do kategorii osób o charakterze korporacyjnym. Zgodnie z § 5 celem stowarzyszenia jest: 1) inicjowanie, prowadzenie i wspieranie działań na rzecz krzewienia edukacji finansowej, 2) ochrona konsumentów, 3) promocji zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy i zagrożonych zwolnieniem z pracy, 4) rozwijanie kontaktów i współpracy pomiędzy społeczeństwami, 5) promocja i organizacja wolontariatu, 6) reintegracja społeczna i zawodowa, 7) prowadzenie działalności charytatywnej, 8) wspieranie rozwoju kultury polskiej i dziedzictwa narodowego, 9) inicjowanie, prowadzenie i wspieranie działalności edukacyjno- wychowawczej i opiekuńczej.

Dokonując analizy statutu Wnioskodawcy w ramach prowadzonego postępowania oraz mając na uwadze wypracowane w doktrynie oraz judykaturze poglądy dotyczące zakresu pojęcia "organizacja społeczna" KNF uznała, iż Stowarzyszenie należy do kategorii organizacji społecznych, o których mowa w art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a., tj. organizacji społecznych innych niż zawodowe, samorządowe czy spółdzielcze. Sąd powyższą ocenę podziela.

Dokonując powyższego ustalenia, Sąd w szczególności kierował się poglądami i wskazówkami interpretacyjnymi zawartymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (wydanej w składzie 7 sędziów NSA) z dnia 12 grudnia 2005 r., II OPS 4/05 (lex nr 167966). W rzeczonym judykacie NSA podkreślił, iż brak jest legalnej definicji pojęcia "organizacja społeczna", oraz że nauka prawa administracyjnego, typując cechy organizacji społecznej, ustaliła zakres tego pojęcia szeroko, uznając różnorodność form organizacyjnoprawnych, jakie może przybrać organizacja społeczna. Odwołując się do art. 12 Konstytucji RP, NSA uznał że przy tak określonych celach i założeniach organizacyjnych należy przyjąć, że działalność Stowarzyszenia wyczerpuje kryterium organizacji społecznej (organizacji spółdzielczej), w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a. Zatem przysługujący Stowarzyszeniu status organizacji społecznej pozwala na formułowanie jej wniosków w trybie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., pod warunkiem jednak, że postępowanie administracyjne, do którego chce przystąpić, nie dotyczy praw i obowiązków odnoszących się do niej samej, lecz wiąże się z prawami i obowiązkami innego podmiotu (innej osoby), a także przemawia za tym jej cel statutowy i interes społeczny. Postępowanie nie może więc dotyczyć praw i obowiązków samej organizacji społecznej, bowiem wówczas korzystałaby ona z przymiotu strony (art. 28 k.p.a.), co oznacza, że jej udział w toczącym się postępowaniu musi być determinowany jedynie przesłanką celu statutowego i interesu społecznego.

5. W ocenie Sądu KNF w pełni zasadnie przyjął, że Stowarzyszenie nie może powoływać się na swoje cele statutowe i interes społeczny, o których mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., jeśli upatruje ich jedynie w realizacji własnego interesu w ramach udziału na prawach strony w postępowaniu, do którego miałaby przystąpić. Organizacja społeczna w sprawie dotyczącej innego podmiotu musi działać w interesie społecznym w ramach wyznaczonych celów statutowych. Nie może natomiast dla realizacji tych celów powoływać się na przesłankę interesu społecznego, jeśli z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że jej udział w takim postępowaniu będzie służył zaspokajaniu jej własnego interesu. O tym, że w istocie tak właśnie jest, świadczy zarówno uzasadnienie złożonego wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jak i stanowisko, jakie strona skarżąca prezentuje w całym kontrolowanym przez Sąd postępowaniu. Stowarzyszenie wskazuje bowiem, że jest członkiem Walnego Zgromadzenia K. i bierze czynny udział w tworzeniu i funkcjonowaniu spółdzielczego ruchu Kas, którego celem jest zapewnienie wspólnych korzyści dla ich członków, a sprawność funkcjonowania tego ruchu zależy od podstaw normatywnych, w tym również od treści postanowień statutu K., w którym uregulowane są m.in. kwestie związane z członkostwem w K., prawa i obowiązki członków oraz zagadnienia dotyczące organów K..

Wskazać należy, że organ administracji dokonując weryfikacji, czy udział organizacji społecznej w sprawie dotyczącej innej osoby jest uzasadniony i uprawniony, zobligowany jest kierować się przesłankami wymienionymi w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania ma być uzasadnione jej celami statutowymi oraz za dopuszczeniem organizacji społecznej ma przemawiać interes społeczny. Przy czym dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania uprawnione jest jedynie w sytuacji, kiedy ww. przesłanki spełnione są kumulatywnie, zatem brak spełnienia którejkolwiek z nich uniemożliwia organowi administracji wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału.

6. W ocenie Sądu KNF trafnie uznała, że prowadzone postępowanie nie dotyczy zakresu ani celów działalności K., jak również nie odnosi się do możliwości podejmowania lub kontynuowania przez nią współpracy ze Stowarzyszeniem lub innymi podmiotami.

To, kto jest prezesem zarządu K. nie wpływa na zakres ani cele jej działalności, albowiem wynikają one z ustawy o skok oraz jej statutu, a nie są ustalane przez prezesa zarządu K.. Zarówno ustawa o skok, jak i statut K., mogą podlegać zmianom jedynie w ściśle określonych, sformalizowanych trybach, dla których nie ma znaczenia osoba jej prezesa zarządu.

Zatem przebieg i rezultat prowadzonego postępowania nie są, w ocenie Sądu, czynnikami oddziaływującymi na cele i zakres działalności K.. Tym samym wynik prowadzonego postępowania nie będzie miał wpływu na możliwość osiągania celów statutowych przez Stowarzyszenie, które w dalszym ciągu będzie mogło wspierać K. w realizacji jej celów zbieżnych z celami Stowarzyszenia oraz współpracować z K. na dotychczasowych zasadach.

Stowarzyszenie wykazało, że jego cel statutowy uzasadnia dopuszczenie do udziału na prawach strony w prowadzonym postępowaniu. Jeśli Stowarzyszenie wyraża wolę przedstawienia Komisji opinii o prezesie K., może pisemne wyrazić swoje stanowisko w sprawie i przekazać je organowi nadzoru bezpośrednio lub za pośrednictwem strony postępowania. Na wniosek strony stanowisko to może zostać dopuszczone przez Komisję jako dowód w sprawie (art. 75 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a.). Oprócz tego, Stowarzyszenie może także złożyć skargę, w której wyrazi swoje stanowisko w tej kwestii (art. 234 pkt 2 k.p.a.).

Równorzędną do celu statutowego przesłanką dopuszczenia organizacji społecznej do prowadzonego postępowania na prawach strony, wymagającą zbadania przez organ administracji, jest dokonanie oceny tego, czy przemawia za tym interes społeczny.

Jako argumenty mające przemawiać za istnieniem interesu społecznego w jego dopuszczeniu do prowadzonego postępowania w przedmiocie zatwierdzenia prezesa zarządu K., Stowarzyszenie wskazało: dysponowanie wiedzą o działalności K. jako samopomocowej instytucji finansowej, prowadzonej na rzecz zrzeszonych w niej spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz ich członków, co - w jego ocenie - powinno przyczynić się do obiektywnego, wszechstronnego, wnikliwego ustalenia okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy administracyjnej, doniosłe - zdaniem Stowarzyszenia - znaczenie społeczne prowadzonego postępowania, dotyczącego centrali ruchu spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, których misja społeczna wyraża się w dostarczaniu usług finansowych na rzecz osób mniej zamożnych, w tym na rzecz drobnych przedsiębiorców, na rzecz spółdzielni i podmiotów trzeciego sektora, a także w promowaniu wiedzy finansowej, aktywizacji zawodowej i zapobieganiu wykluczeniu finansowemu oraz nadmiernemu zadłużeniu, prawo do wskazania, za jakim rozstrzygnięciem sprawy opowiada się Stowarzyszenie.

W świetle powyższego, KNF prawidłowo, w ocenie Sądu, stwierdziła, że przedmiotem postępowania, o dopuszczenie do którego wnosi Stowarzyszenie, jest ustalenie, czy prezes K. spełnia wymogi wynikające z ustawy skok. Tym samym, postępowanie nie odnosi się do celów ani kierunków działalności K. jako samopomocowej instytucji finansowej, jak również nie dotyczy jej misji społecznej. Posiadanie przez Stowarzyszenie wiedzy o tych aspektach funkcjonowania K. nie wyczerpuje przesłanki interesu społecznego w prowadzonym postępowaniu.

Zdaniem Sądu wszystkie okoliczności, które odnoszą się do własnego interesu Stowarzyszenia i przemawiały za negatywnym rozpatrzeniem wniosku o dopuszczenie do postępowania o zatwierdzenie prezesa zarządu K. na prawach strony. Wynik postępowania o zatwierdzenie prezesa zarządu K. będzie miał przełożenie na relacje obu podmiotów, a więc Stowarzyszenia i K., sprowadzające się do wspierania K. w określonych aspektach jej działalności przez Stowarzyszenie, czyli będzie wpływał na współpracę między nimi. Istnieje więc związek o charakterze faktycznym pomiędzy wynikiem prowadzonego postępowania a relacją K. i Stowarzyszenia. Przemawia to za uznaniem, że wniosek Stowarzyszenia w istocie motywowany jest jego własnym, partykularnym interesem, a nie interesem społecznym, ogólnym. Stowarzyszenie zamierza oddziaływać na przebieg postępowania dotyczącego obsady personalnej organu zarządzającego podmiotu, z którym ma bliskie związki i współpracuje w pewnych obszarach, po to, aby móc wpływać na jego wynik w pożądanym przez siebie kierunku. Ta ochrona własnych faktycznych interesów wykluczała dopuszczenie Stowarzyszenia do prowadzonego postępowania w sprawie zatwierdzenia prezesa zarządu K. przemawiał interes społecznym.

Sąd podziela przy tym ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., II GSK 588/14 zgodnie z którą rozstrzygając o dopuszczeniu organizacji do postępowania każdorazowo organ ocenia istnienie w sprawie interesu społecznego. Udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych. Wreszcie ocena wystąpienia przesłanki interesu społecznego w dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu należy do organu administracji. Organizacja społeczna powinna wykazać zasadność udziału w postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza, gdy reprezentują przeciwstawne interesy.

7. W ocenie Sądu, to Stowarzyszenie powinno było wykazać, w jaki konkretny sposób jego uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu przyczyniłoby się do realizacji interesu społecznego. Stowarzyszenie widziało interes społeczny mający uzasadniać jego dopuszczenie do prowadzonego postępowania w tym, że dysponuje wiedzą o działalności K. jako samopomocowej instytucji finansowej, prowadzonej na rzecz zrzeszonych w niej spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz ich członków, co powinno, w jego ocenie, przyczynić się do obiektywnego, wszechstronnego, wnikliwego ustalenia okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie w żaden sposób nie rozwinęło ani nie uszczegółowiło tych twierdzeń, pozostając przy wysoce ogólnych i w istocie wieloznacznych sformułowaniach. Stowarzyszenie nie wskazała jednak organowi jakiego rodzaju informacjami dysponuje. Nie wiadomo także, dla oceny spełniania przez prezesa zarządu K., której z przesłanek mogłyby one mieć znaczenie. Stowarzyszenie nie skonkretyzowało interesu społecznego na tyle precyzyjnie, aby stanowiło to wystarczające uzasadnienie dla jego dopuszczenia do toczącego się postępowania w przedmiocie zatwierdzenia prezesa zarządu K.. Organizacja społeczna ubiegająca się o dopuszczenie do postępowania administracyjnego na prawach strony w konkretnym postępowaniu powinna zaś wykazać swoje kwalifikacje merytoryczne mogące mieć wpływ na wynik tego postępowania. W tym celu niezbędne jest przynajmniej uprawdopodobnienie, że organizacja społeczna ma dostateczne rozeznanie w konkretnej sprawie, w której zamierza uczestniczyć na prawach strony. Nie można przyjąć, że wymaganie to spełnia powoływanie się na dysponowanie bliżej nieokreślonymi informacjami, które mogą - w ocenie Stowarzyszenia - mieć znaczenie dla prowadzonego postępowania.

Na podstawie treści wniosku organ nadzoru w żaden sposób nie był w stanie ocenić, czy informacje będące - jak twierdzi Stowarzyszenie - w jego posiadaniu, faktycznie mogą mieć jakiekolwiek znaczenie dla prowadzonego postępowania i czy to ewentualne znaczenie w ogóle można rozpatrywać w kategoriach interesu publicznego. Ponownie należy podkreślić, że aby być dopuszczonym do udziału w prowadzonym postępowaniu na prawach strony, Stowarzyszenie musiałoby precyzyjnie wskazać, jakie informacje, mogące mieć znaczenie dla oceny spełniania przez prezesa zarządu K. przesłanek warunkujących jego zatwierdzenie, są w jego posiadaniu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, m.in. wyrok WSA w Krakowie z 18 lipca 2014 r., II SA/Kr 609/14, organ w ramach oceny, czy żądanie organizacji społecznej jest uzasadnione musi rozważyć, czy pomiędzy celami statutowymi organizacji, a przedmiotem sprawy administracyjnej zachodzi bezpośredni związek w rozumieniu art. 31 § 1 k.p.a. Między celami statutowymi organizacji społecznej a materialnoprawnym przedmiotem sprawy musi zachodzić prawny związek w tym znaczeniu, że cele statutowe tej organizacji mogą mieć wpływ na sposób załatwienia sprawy, w szczególności na treść rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zatem cel statutowy organizacji jest obojętny pod względem prawnym dla sposobu załatwienia sprawy, to zachodzi brak powyższego związku, a tym samym brak przesłanki dopuszczenia organizacji do udziału na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym dotyczącym sprawy innej osoby. Ponadto, to sama strona powinna uzasadnić wystąpienie przesłanki interesu społecznego i udziału jej w postępowaniu. To po jej stronie leży niejako ciężar dowodzenia w tego rodzaju sprawach. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie stowarzyszenie nie wykazało wystąpiania przesłanek dopuszczających jego udział w przedmiotowym postępowaniu.

8. Sąd zauważa ponadto, że KNF przyznała, że rezultat prowadzonego postępowania będzie miał wpływ na funkcjonowanie K., będącej - jak wskazało Stowarzyszenie - centralą ruchu spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych. Z tego faktu w żaden sposób nie wynika jednak wniosek, że za braniem w nim udziału przez Stowarzyszenie na prawach strony przemawia interes społeczny. W ocenie Sądy znaczenie konkretnej obsady personalnej organu zarządzającego K., w tym w szczególności stanowiska prezesa zarządu, nie jest w jakikolwiek sposób powiązane z kwestią wystąpienia przesłanki interesu społecznego i braniem udziału w postępowaniu o zatwierdzenie prezesa zarządu K. przez Stowarzyszenie.

W ocenie Sądu Stowarzyszenie nie wykazało, w jaki sposób, dzięki posiadanym informacjom o funkcjonowaniu K., jego udział w tym postępowaniu miałby przyczynić się do obiektywnego, wszechstronnego, wnikliwego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest ustalenie tego, czy prezes K. spełnia wymogi wynikające z ustawy o skok.

9. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie postanowienia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nietrafne. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

10. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.