Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 719/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 473/23 w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 7 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 listopada 2023 r. (II SAB/Wa 473/23) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), w pkt 1 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku W.D. z 7 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z 7 maja 2023 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie mu w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej "u.d.i.p.") Planu Kontroli Biura Kontroli Komendy Głównej Policji w Warszawie na rok 2023.

W odpowiedzi na ww. wniosek organ poinformował skarżącego, że żądany dokument ma charakter dokumentu wewnętrznego, a zatem nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu. Organ wyjaśnił, że Plan Kontroli jest dokumentem organizacyjnym o charakterze służbowym stosowanym wewnątrz organizacji, nie posiada waloru aktu decyzyjnego organu i nie jest skierowany na zewnątrz organizacji, w tym do obywatela.

Przystępując do rozpoznania skargi na bezczynność Sąd pierwszej instancji zobowiązał organ do przedstawienia Planu Kontroli Biura Kontroli Komendy Głównej Policji na rok 2023 wyłącznie do wglądu Sądu. Potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia żądanego dokumentu została przedstawiona na żądanie Sądu.

W uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ww. dokument przedstawia tematy kontroli, rodzaje i formy kontroli oraz nazwy podmiotów kontrolowanych, którymi są jednostki organizacyjne Policji i ich poszczególne Wydziały na terenie całego kraju w zakresie podejmowanych przez nie: czynności procesowych dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych w oparciu o nowe regulacje prawne, jakości realizowania zadań przez te jednostki Policji, prawidłowości stosowania środków przewidzianych prawem dla funkcjonariuszy Policji, sposobu wdrożenia poleceń Komendanta Głównego Policji w tych jednostkach, prawidłowości stosowania procedur i przepisów co do wykorzystania środków będących w ich dyspozycji stosowanych wobec adresatów zadań Policji, ocena prawidłowości gospodarczego i celowego dysponowania środkami publicznymi w ramach zamówień publicznych.

Oceniając charakter ww. dokumentu Sąd odwołał się do przepisu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i wyjaśnił, że przepis ten zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Wśród tych przykładów wymienia się m. in. "zamierzenia podjęcia czynności przez organy administracji publicznej, treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć oraz dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Sąd wyjaśnił, że plan kontroli na dany rok, który został zatwierdzony przez organ, jak w niniejszej sprawie, nie ma charakteru dokumentu roboczego, a odnosi się do sfery faktów. Powszechną praktyką jest także publikowanie na stronach BIP organów władzy wykonawczej planów kontroli nie tylko wobec podmiotów administrowanych, lecz także wobec jednostek podległych będących organami administracji, czy też jednostkami pomocniczymi. W stanie faktycznym sprawy żądany przez skarżącego Plan Kontroli nie został udostępniony na stronie BIP. Zatwierdzony "Plan Kontroli Biura Kontroli Komendy Głównej Policji na rok 2023" to dokument ustalony przez organ zawierający opisy i informacje na temat struktury i organizacji systemu kontroli urzędowej, szczegółowy zakres i cele poszczególnych kontroli, jakie mają być przeprowadzane w danym okresie w poszczególnych jednostkach podległych. W ocenie Sądu żądanie skarżącego wchodziło zatem w zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc bezspornie również informacja o wewnętrznym funkcjonowaniu jednostek Policji, w tym o kontrolach dotyczących obszarów działań tych jednostek wobec administrowanych.

Ponadto, jak dalej argumentował Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Z kolei dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy - art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zatem zatwierdzony Plan Kontroli na rok 2023 stanowi dokument podlegający udostępnieniu w trybie ww. ustawy.

Powyższe oznacza, że nie rozpoznając wniosku skarżącego w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ dopuścił się bezczynności co uzasadniało zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd szczegółowo wyjaśnił zagadnienia dotyczące bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji, odwołując się m. in. do przepisów art. 13, 14 i 16 u.d.i.p.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do wadliwej kontroli działalności organu administracji, tj.: art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. przez błędne uznanie, iż Komendant Główny Policji pozostaje w bezczynności, co do wniosku

skarżącego, a co za tym idzie zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, podczas gdy Komendant Główny Policji nie pozostaje w bezczynności albowiem żądana przez skarżącego informacja nie może być udostępniona, gdyż nie stanowi ona informacji publicznej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a);

2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz w zw. z art. 6 pkt 4 lit. a tiret drugi u.d.i.p. przez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że żądana informacja, o której mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest informacją publiczną, tj.: że Plan Kontroli Biura Kontroli Komendy Głównej Policji jest dokumentem urzędowym, bowiem m.in. został zatwierdzony przez organ, podczas, gdy dokument ten nie został ani zatwierdzony ani też podpisany przez organ Policji lub uprawnionego funkcjonariusza publicznego, a ponadto - w zakresie kontroli - Plan Kontroli nie jest dokumentem, o którym mowa w art. 6 pkt 4 lit. a tiret drugi (art. 174 pkt 1 P.p.s.a).

W oparciu o tak skonstruowane podstawy organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Organ zrzekł się rozprawy, a skarżący pouczony o możliwości złożenia żądania rozpoznania sprawy na rozprawie takiego wniosku nie złożył.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności, albowiem Plan Kontroli – wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji - jest dokumentem wewnętrznym. Dokument ten w ocenie organu podpadałby pod pojęcie informacji publicznej tylko wówczas gdyby przybrał postać dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten wymaga, aby treść oświadczenia woli lub wiedzy została podpisana przez funkcjonariusza publicznego oraz skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Żądany dokument ww. cech nie spełnia. Wprawdzie, jak argumentował organ, Plan Kontroli został "zatwierdzony" przez Zastępcę Komendanta Głównego Policji ale de facto nie został przez niego podpisany, bowiem znak graficzny w postaci pieczęci oraz nieczytelny podpis na niej nie spełnia wymogów w zakresie prawidłowości składania podpisu. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 30 grudnia 1993 r. III CZP 146/93 organ stwierdził, że podpis powinien umożliwiać identyfikację autora. Tymczasem widniejący na pierwszej stronie Planu Kontroli znak jest jedynie ewentualnie "parafą" i nie ma znaczenia, że został postawiony na imiennej pieczęci. Powyższe oznacza, że Plan Kontroli nie został ani zatwierdzony, ani też podpisany przez Komendanta Głównego Policji lub innego uprawnionego funkcjonariusza publicznego. Nie został też skierowany do innych podmiotów ani załączony do akt jakichkolwiek spraw. Plan Kontroli - jak sama nazwa wskazuje - jest planem przygotowań do podjęcia określonych działań kontrolnych, które mają być dopiero podjęte, a zatem na tym etapie nie jest to dokument o faktach, jak twierdzi Sąd pierwszej instancji. Dokumentem o faktach dotyczących kontroli będzie dopiero raport lub protokół z przeprowadzonych kontroli a nie kontroli planowanych. Organ wskazał, że w świetle art. 6 pkt 4 lit a tiret drugi – w zakresie kontroli – dokumentem urzędowym jest dopiero "dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Inaczej mówiąc, w zakresie kontroli dokumentem urzędowym będzie dokument wytworzony w toku danej kontroli lub stanowiący jej podsumowanie np. protokół z wykonania tej kontroli, który to przybiera postać dokumentu urzędowego, choćby przez jego zatwierdzenie i podpisanie przez uprawnionego funkcjonariusza. Natomiast sam Plan Kontroli jest dokumentem roboczym i wyznacza pewne kierunki działania oraz metodykę prowadzenia kontroli i co istotne nie jest de facto wiążący dla organów Policji ale ma charakter pomocniczy dla określenia porządku prowadzenia kontroli i który jest też projektem działania a nie np. jego rezultatem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Jedynym problematycznym zagadnieniem w sprawie, również na etapie skargi kasacyjnej, jest ocena charakteru dokumentu objętego wnioskiem skarżącego. Z wywodów organu zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i konstrukcji podstaw kasacyjnych wynika, że organ w istocie utożsamia pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z informacjami wymienionymi w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy tj. danymi publicznymi w postaci treści i postaci dokumentów urzędowych. Inny rodzaj informacji zawartej w dokumencie, który nie odpowiada cechom dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. organ traktuje jako "dokument wewnętrzny" lub "roboczy". Tym samym za takowy uznaje "Plan Kontroli Biura Kontroli Komendy Głównej Policji na 2023 rok".

Poglądy organu na tle powołanych w skardze kasacyjnej, również w jej uzasadnieniu, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej są chybione.

Po pierwsze, dla oceny czy dana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie ma większego znaczenia czy jej treść jest utrwalona w dokumencie, który nosi cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Wymienienie danych publicznych zawartych w dokumentach urzędowych w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. jest tylko jednym z wielu rodzajów informacji publicznej. Dodatkowo w doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd co do przykładowego charakteru art. 6 na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Wprowadzenie do ustawy art. 6 określającego rodzaje informacji publicznej pozwala na zminimalizowanie uznaniowości podmiotów dysponujących informacjami publicznymi w procesie weryfikacji zasadności i dopuszczalności ich udostępniania. Oznacza to, że żądanie udostępnienia konkretnie wskazanej w treści art. 6 informacji statuuje po stronie podmiotu ją posiadającego obowiązek jej przekazania. Umożliwia to szybsze zajęcie przez zobowiązany podmiot stanowiska, a co za tym idzie – pełniejszą realizację celu ustawy. Z drugiej strony, wyraźne wskazanie przedmiotowego zakresu informacji podlegających udostępnieniu ułatwia realizację praw podmiotowych zainteresowanych jednostek (por. M. Bidziński w: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck 2023, s. 102-103). Powyższe nie oznacza jednak, że informacja, która nie może być przyporządkowana do katalogu z art. 6 jest informacją nie mającą charakteru publicznego, a zatem wywody organu o kwalifikacji Planu Kontroli jako dokumentu nie posiadającego cech dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.i.d.p. nie podważają oceny Sądu pierwszej instancji, że dokument ten zawiera treści odpowiadające informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ten wyraźnie wskazał na przykładowy charakter art. 6 i ocenił, że żądanie wniosku "[m]ieściło się w obszarze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a wiec bezspornie również informacja o wewnętrznym funkcjonowaniu jednostek Policji, w tym o kontrolach dotyczących obszarów działań tych jednostek wobec administrowanych". Dopiero w dalszej części uzasadnienia Sąd ocenił Plan Kontroli jako dokument urzędowy i nawiązał do art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 6 ust. 2 u.d.p.i. Był to jednak jedynie dodatkowy argument przemawiający za uznaniem, że w rozpoznawanej sprawie chodziło o informację publiczną. Zresztą argument w pełni trafny. Podważanie w skardze kasacyjnej prawidłowości podpisu Zastępcy Komendanta Głównego Policji nadins. [...] na Planie Kontroli odwołaniem się do uchwały SN z 30 grudnia 1993 r. III CZP 146/93 dotyczącej podpisu wystawcy weksla jest nieporozumieniem. Zresztą w uchwale tej nie przesądzono o nieskuteczności "parafy", wskazując jedynie, że podpis nieczytelny powinien być złożony w formie zwykle używanej przez wystawcę weksla.

Po drugie, nie jest także zasadne twierdzenie, że będący przedmiotem sprawy dokument odpowiada doktrynalnemu pojęciu "dokumentu wewnętrznego". Wyjaśnić należy, że pojęcie to, wypracowane już w początkowym okresie stosowania ustawy w orzecznictwie i doktrynie (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 19 i 23), zostało zaakceptowane także przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 listopada 2013 r. sygn. akt P 25/12 wyjaśnił, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumianych jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska. W ich przypadku można mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne służą, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Nie są one wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.

Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem np:

▪ wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2320/13);

▪ korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (wyrok NSA z 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1203/12; wyrok NSA z 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2320/13; wyrok NSA z 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 2770/13; wyrok NSA z 18 września 2014 r. sygn. akt I OSK 3073/13, 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3335/21.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto, że dokumentem wewnętrznym jest "dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu" (wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10). Założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej było zapewnienie w drodze dostępu do informacji publicznej społecznej kontroli nad działalnością m. in. organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. I OSK 1645/14 LEX nr 1770329). Prawo do informacji publicznej to jednak prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. I o ile ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Oznacza to, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że jest związana z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu, np. dokumenty wewnętrzne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10, 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2196/11, 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2320/130, 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2914/19). Organy władzy publicznej przed podjęciem decyzji i działań zbierają niezbędne informacje, uzgadniają stanowiska, wytwarzając w toku tych działań dokumenty robocze. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu - nie stanowią zatem informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe teoretyczne rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę, Plan Kontroli Biura Kontroli KGP na rok 2023 nie ma charakteru dokumentu wewnętrznego. Jest to bowiem oficjalny dokument określający zadania Biura Kontroli zatwierdzony przez przełożonego. Nie jest to żaden dokument roboczy, notatka, projekt wytworzony na wcześniejszym etapie jego opracowywania. Przedstawia plan działań określonej kontrolnej jednostki organu wobec jego jednostek podległych. Informacja ta wprawdzie dotyczy wewnętrznej struktury organu tym niemniej wskazuje na jego organizację w zakresie realizacji zadań publicznych.

W konsekwencji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu ( art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.), orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.