Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1044/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a, 92b, 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. nr BP.500.311.2022.1103.KA12.463933 w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 29 września 2023 r., nr BP.500.311.2022.1103. KA12.463939, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszej instancji) z 8 listopada 2022 r., nr [...], nakładającą na przedsiębiorcę J.N., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą N z/s w S. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 9.000 zł.

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 775, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1, art. 39f ust. 1 i 2, art. 391 ust. 1 i 2, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: u.t.d.), Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.6.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3 oraz Ip. 1.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach od 14 lipca 2022 r. do 8 września 2022 r., z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w przedsiębiorstwie skarżącego przeprowadzono kontrolę, której przedmiotem była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną.

Kontrola obejmowała okres od 14 lipca 2021 r. do 14 lipca

2022 r., w trakcie jej trwania ustalono, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał jednego kierowcę. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół z 8 września 2022 r.

Na podstawie analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów organ pierwszej instancji stwierdził naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, które dały podstawę do wszczęcia wobec skarżącego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z 8 listopada 2022 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężną w wysokości 9.000 zł. Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiło:

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:- o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut;

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin

w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; - o czas do mniej niż 1 godziny; - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin;

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego za każdą rozpoczętą godzinę powyżej

2 godzin;

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny;

- o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej

2 godzin;

- wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy.

Skarżący nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem. W odwołaniu zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 k.p.a. oraz błędny sposób naliczania wysokości kary pieniężnej, a także niewykazanie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń. Podkreślił, że zastosowanie się do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia 561/2006 i rozporządzenia 3821/85 nie może być sprzeczne z wymogami weterynaryjnymi obowiązującymi organizatora transportu odnośnie transportu zwierząt. Ponadto zarzucił organowi naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. poprzez nieprawidłowy sposób naliczania kary pieniężnej polegający na niezasadnym sumowaniu poszczególnych kwot kary,

w wyniku czego skarżący został za to samo przewinienie wielokrotnie ukarany. Organ nie przeprowadził również oceny stanu faktycznego pod kątem istnienia bądź nieistnienia okoliczności egzoneracyjnych, tym samym naruszając przepisy rozporządzenia 561/2006 i 165/2014.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, zaskarżoną decyzją z 29 września 2023 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przytoczył treść przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił uregulowane art. 92a u.t.d. zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a także wskazał na wysokość nakładanych kar za stwierdzone naruszenia. Organ zwrócił także uwagę na określone w art. 92b i art. 92c przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego.

Podkreślił, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., a do dlatego, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., a to oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Podobnie rzecz ma się w przypadku art. 189e i art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Zaakcentował, że kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Następnie organ odwoławczy szczegółowo opisał i odniósł się do wszystkich stwierdzonych w sprawie naruszeń tj.:

I. odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11 załącznika nr 3 u.t.d.) GITD odwołał się do definicji przerwy zawartej w art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którą jest to okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Jednocześnie podkreślił, że kierowcy po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego (art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006)

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2 oraz Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- o czas do mniej niż 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 zł;

- o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 zł;

- za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 350 zł.

W nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że analiza danych cyfrowych, po uwzględnieniu zdarzeń i błędów w postaci przerw napięcia wykazała, że kierowca K.N. w dziesięciu przypadkach przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy,

a jednocześnie przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków tj. wykresówki, wydruki, karty dziennej. Zdarzenia te miały miejsce w dniach:

1. 4 listopada 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godz. 03:36 do godziny 09:57, co skutkowało nałożeniem kary

w wysokości 100 zł,

2. 9 listopada 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 32 minuty, w okresie od godziny 12:57 do godziny 18:09, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł,

3. 20 listopada 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godz. 8:35 do godz. 14:24, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł,

4. 2 grudnia 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godz. 9:30 do godz. 14:37, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł,

5. 11 grudnia 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godz. 10:57 do godz. 16:41, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł,

6. 16 grudnia 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 16 minut. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 46 minut w okresie od godz. 03:49 do godz. 9:21, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł,

7. 22 grudnia 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 23 minuty. Prowadził on pojazd przez 4 godziny i 53 minuty w okresie od godz. 03:35 do godz. 10:34, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł,

8. 26 października 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 53 minuty. Prowadził on pojazd przez 5 godzin i 23 minuty w okresie od godz. 03:35 do godz. 10:29, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 250 zł,

9. 24 listopada 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 24 minuty. Prowadził on pojazd przez 5 godzin i 54 minuty w okresie od godz. 03:36 do godz. 11:11, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 250 zł,

10. 22 listopada 2021 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 9 minut. Prowadził on pojazd przez 7 godzin i 39 minut w okresie od godz. 03:33 do godziny 14:14, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 1400 zł.

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego, zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.600 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

II. odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone (l.p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie art. 4 lit. k rozporządzenia (WE,) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin jednakże może on zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu (art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006).

Z kolei, sankcje za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone zawarte zostały w Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3 oraz Ip. 5.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a ich wysokość uzależniona jest od czasu o jaki norma ta została przekroczona tj.:

- o czas do mniej niż 1 godziny kara pieniężna wynosi 100 zł;

- o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin kara pieniężna wynosi 200 zł;

- za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin kara pieniężna wynosi 250 zł;

- za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut kara pieniężna wynosi 550 zł.

W nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy organ uznał, że analiza danych, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca K.N. w czterech przypadkach przekroczył dzienny okres prowadzenia pojazdu, a przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków tj. wykresówki, wydruki, karty dziennej. Zdarzenia te miały miejsce w dniach:

1. 18 października 2021 r., dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się

o godzinie 03:34, a zakończył o godzinie 20:25. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 22 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin, a to oznacza, że przekroczył on dzienny czas prowadzenia pojazdu o 22 minuty, co skutkuje karą pieniężną w wysokości 100 zł,

2. 4 listopada 2021 r., dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się o godzinie 03:36, a zakończył o godzinie 20:58. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 22 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 22 minuty, co skutkuje karą pieniężną w wysokości 100 zł,

3. 16 grudnia 2021 r., dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się

o godzinie 03:49, a zakończył o godzinie 20:13. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 27 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 27 minut, co skutkuje karą pieniężną w wysokości 100 zł,

4. 29 listopada 2021 r., dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się

o godzinie 03:32, a zakończył o godzinie 21:59. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 54 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 54 minuty, co skutkuje karą pieniężną w wysokości 200 zł.

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego, zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

III. odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku (l.p. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał na art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zgodnie z którym odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Następnie dodał, że stosownie art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku", przy czym "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin.

Ponadto organ odwoławczy zaakcentował, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.6.1, Ip. 5.6.2 oraz Ip. 5.6.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje niespełnienie wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego

- o czas do 1 godziny karę pieniężną w wysokości 100 zł;

- o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karę pieniężną w wysokości 200 zł;

- za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł.

Biorąc pod uwagę analizę danych cyfrowych, po uwzględnieniu zdarzeń

i błędów w postacie przerw napięcia organ odwoławczy stwierdził, że 6 grudnia

2021 r. o godz. 03:32 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca K.N., powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 5 godzin i 24 minuty, tj. od godziny 22:08 dnia 6 grudnia 2021 r. do godziny 03:32 dnia 7 grudnia 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 36 minut. Jednocześnie skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Tym samym, zdaniem GITD, zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 700 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

IV. odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej (lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.

W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Sankcje za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej określone zostały w Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2 oraz Ip. 5.7,3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i tak w przypadku skrócenia:

- o czas do 1 godziny kara pieniężna wynosi 150 zł;

- o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin kara pieniężna wynosi 350 zł;

- za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin kara pieniężna wynosi 550 zł.

Biorąc pod uwagę analizę danych cyfrowych, po uwzględnieniu zdarzeń

i błędów w postaci przerw napięcia organ odwoławczy stwierdził, że kierowca K.N. w dziewięciu przypadkach skrócił dzienny czas odpoczynku,

a jednocześnie przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków tj. wykresówki, wydruki, karty dziennej. Zdarzenia te miały miejsce w dniach:

1. 13 października 2021 r., o godzinie 03:35 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:44 dnia 13 października 2021 r. do godziny 03:35 dnia 14 października 2021 r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 9 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 150 zł.

2. 28 października 2021 r., o godzinie 03:29 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 42 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:47 dnia 28. października

2021 r. do godziny 03:29 dnia 29 października 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 150 zł,

3. 2 grudnia 2021 r., o godzinie 03:33 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 53 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:40 dnia 2 grudnia 2021 r. do godziny 03:33 dnia 3 grudnia 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 7 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 150 zł,

4. 18 października 2021 r., o godzinie 03:34 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 9 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:25 dnia 18 października 2021 r. do godziny 03:34 dnia 19 października 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 51 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 350 zł,

5. 24 listopada 2021 r., o godzinie 03:36 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:02 dnia 24 listopada 2021 r. do godziny 03:36 dnia 25 listopada 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 26 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 350 zł,

6. 15 grudnia 2021 r., o godzinie 20:02 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:25 dnia 15 grudnia 2021 r. do godziny 03:49 dnia 16 grudnia 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 36 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 350 zł,

7. 4 listopada 2021 r., o godzinie 03:36 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:00 dnia 4 listopada 2021 r. do godziny 03:36 dnia 5 listopada 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 24 minuty, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 550 zł,

8. 29 listopada 2021 r., o godzinie 03:32 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 33 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:59 dnia 29 listopada 2021 r. do godziny 03:32 dnia 30 listopada 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 27 minut, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1.100 zł.

9. 22 grudnia 2021 r. o godzinie 03:35 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 10:34 dnia 22 grudnia 2021 r. do godziny 16:41 dnia 22 grudnia 2021 r. czasu UTC + 1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 53 minuty, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 550 zł.

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego, zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.700 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

V. odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (Ip. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał na określone w art. 39a ust. 1 u.t.d. zasady zatrudniania kierowców przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy oraz na określone w art. 39 f ust. 1 i 2 u.t.d. konieczne dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6 u.t.d. Jednocześnie organ odwoławczy zaakcentował, że zgodnie z treścią Ip. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy usankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.500 zł.

Nawiązując do stanu faktycznego sprawy GITD wskazał, że w okresie objętym kontrolą kierowca K.N. wykonywał pojazdem o nr rej. [...] przewóz drogowy rzeczy - przewóz na potrzeby własne w krajowym niezarobkowym przewozie rzeczy przewóz żywych zwierząt. Kontrola dokumentów uprawniających do wykonywania przewozów drogowych wykazała, że kierowca w prawie jazdy nie posiada wpisu w rubryce 12 kodu 95. Natomiast skarżący poza danymi z karty kierowcy oraz kopii prawa jazdy K. N. nie okazał żadnego innego dokumentu poświadczającego fakt ukończenia wymaganego szkolenia.

Zasadnie zatem było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD uznał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nałożona na skarżącego kara została ustalana w sposób prawidłowy i zgodny z art. 92a ust. 5 i 6 u.t.d. Jednocześnie zaakcentował, że organ pierwszej instancji uwzględnił korzystną dla strony interpretację naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie Ip. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. przyjmując w tym przypadku interpretację bazującą na językowej wykładni wskazanych przepisów, która skutkuje brakiem sumowania kar, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełnia hipotezę przewidzianą w kilku punktach. Podkreślił również, że fakt wykonywania przez skarżącego m.in przewozów drogowych żywych zwierząt nie zwalnia z obowiązku stosowania przepisów rozporządzenia 561/2006 w zakresie norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerwy i okresów odpoczynku.

Wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że wykonywał przewozy drogowe korzystające z wyłączenia spod obowiązku stosowania się kierowcy do norm czasu pracy określonych w rozporządzeniu 561/2006 na podstawie przywołanego przepisu art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia 561/2006 lub na podstawie innego wyjątku zawartego w zamkniętym katalogu wyłączeń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła rozstrzygnięciu:

- rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. poprzez nieprawidłowy sposób naliczenia kary pieniężnej poprzez niezasadne sumowanie poszczególnych kwot kary,

- rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na błędnym sposobie naliczania wysokości kary pieniężnej oraz niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń,

- naruszenie Rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz Rozporządzenia WE 165/2014 poprzez nieprzeprowadzenie oceny stanu faktycznego pod kątem istnienia bądź nieistnienia wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.) wskazuje, iż zwierzęta jako istoty żyjące powinny być przez człowieka odpowiednio zaopiekowane. Przewożone przez skarżącego zwierzęta są istotami żyjącymi, nie są rzeczami, a człowiek jest im winien zapewnienie godnych warunków przewożenia i opieki. Spełnienie norm wynikające z transportu o ruchu drogowym w tym konkretnym stanie faktycznym nie mogą stwarzać zagrożenia dla życia transportowanych zwierząt.

W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego ewentualnie

o zmianę decyzji poprzez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Ponadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi odwołał się do przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97, które regulują przewozów komercyjnych zwierząt kręgowych na terytorium Unii Europejskiej. Jednocześnie podkreślił, że zastosowanie się do przepisów wynikających z ustawy o transporcie drogowym oraz Rozporządzenia WE Nr 561/2006 i Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie może być sprzeczne z wymogami weterynaryjnymi obowiązującymi organizatora transportu odnośnie transportu zwierząt. Odmienna interpretacja przepisów prowadziłaby do irracjonalnych konsekwencji w postaci niezapewnienia ochrony i godnych warunków przewożonym zwierzętom.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całej rozciągłości dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022, poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jako podstawę faktyczną orzekania Sąd przyjął ustalenia co do stanu faktycznego przedstawione w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że zostały poczynione prawidłowo i w zakresie umożliwiającym rozstrzygniecie sprawy.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 92 a ust. 1 u.t. d., a wysokość kar za poszczególne naruszenia wynika wprost z załącznika nr 3 do ustawy. Należy przy tym zauważyć, ze odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze bowiem ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz (por. m.in.wyrok NSA z 10 października 2017r., sygn. II GSK 2852/17, CBOiOS).

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności nałożenia na skarżącego jako przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej w łącznej kwocie 9000,-zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym, a w szczególności z tytułu:

- przekroczenia w 10 przypadkach maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:- o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut;

- przekroczenia w czterech przypadkach dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; - o czas do mniej niż 1 godziny; - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin;

- niespełnienia w jednym przypadku wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

- skrócenia w dziewięciu przypadkach wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

- wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy.

Podczas przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego, został zabezpieczony materiał dowodowy w postaci plików z danymi z tachografów cyfrowych, plików z danymi kart kierowcy, ustalono liczbę i dane pojazdów przedsiębiorcy, pojazd zgłoszony do wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne, a także posiadane uprawnienia wymagane przepiami u.t.d.

Skarżący został powiadomiony o wszczęciu przez organ postępowania z urzędu w związku z naruszeniami wskazanych przepisów u.t.d., które stwierdzono w wyniku kontroli. Skarżący został pouczony o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, wniosków dowodowych, a także o prawie do wypowiedzenia się co do istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenia określonych w art., 92 b i 92 c u.t.d. Organ zakreślił stronie termin do złożenia w sprawie wszechstronnych wyjaśnień popartych dowodami na istnienie przesłanek egzoneracyjnych. To przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1 u.t.d., jak i w art. 92c ust. 1 u.t.d. (por. m.in. wyrok NSA z 11 grudnia 2019r., sygn. II GSK 3569/17, CBOiSA). Właściwą organizację pracy oraz właściwe, uwzględniające wymagania z art. 92b ust. 1 u.t.d., zasady wynagradzania mogłyby potwierdzić dowody, z których wynikałoby, że przedsiębiorca dokonuje analizy wykonywanych przewozów, analizy danych zawartych na kartach kierowcy i dostosowuje przewozy do możliwości ich realizacji bez konieczności naruszenia przepisów regulujących czas pracy kierowców.

W toku postępowania administracyjnego Spółka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który złożył pełnomocnictwo i odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie skargę na decyzję organu odwoławczego.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł określonych przepisami prawa. Wbrew postawionym zarzutom organ nie naruszył zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Sąd stwierdził przy tym, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są obszernie, wyczerpująco i przekonująco uzasadnione. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 92 b ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d. W postepowaniu administracyjnym strona, mimo prawidłowego pouczenia, nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych. Należy przy tym zauważyć, że skarżący nie kwestionuje stwierdzonych naruszeń, a nawet je potwierdza, podnosi natomiast, że organ pominął istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W szczególności wskazuje, że skarżący przewozi zwierzęta, którym powinien zapewnić odpowiednie warunki przewożenia i opiekę na czas transportu, w ramach wykonywanego transportu własnego. Czas transportu uzależniony jest od rodzaju transportowanych zwierząt, a maksymalny czas podróży dla bydła dorosłego wynosi 14 h + 1 h odpoczynku + 14 godzin. Należy zatem zauważyć, że obowiązkiem skarżącego było zapewnienie takich warunków transportu bydła, które nie naruszałyby przepisów u.t.d., a jednocześnie pozostawały w zgodzie z zasadami transportu zwierząt określonymi w przepisach szczególnych.

Trzeba w tym miejscu wskazać, że zasady dotyczące załogi, czasu prowadzenia pojazdu oraz przerwy i okresy odpoczynku zostały określone w art. 6-9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. (Dz.U.UE.L.2006.102 z 11 kwietnia 2006 r.). Z kolei, odstępstwa od zasad dotyczących czasu pracy kierowcy zawiera art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym:

Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego, w wyjątkowych okolicznościach kierowca może także odstąpić od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2, przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu odpoczynku.

Na tych samych warunkach kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed tym dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku.

Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju.

Każdy wydłużony okres pracy musi być kompensowany równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że to nie organ prowadzący postępowanie ma poszukiwać z urzędu dowodów na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe naruszenia przepisów u.t.d. To na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania takich okoliczności, ponieważ to on wywodzi z tych okoliczności skutki prawne zwalniające go od odpowiedzialności. Skoro w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U.UE.L 102.1) wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem. Dlatego też ani wyjaśnienia, ani oświadczenia składane w toku postępowania nie mogą posłużyć organom za podstawę ewentualnego uwolnienia od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy (por. wyrok WSA w Krakowie z 23 listopada 2017 r. , sygn. III SA/Kr 1060/17, LEX 2411688, wyrok NSA z 27 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1398/12, LEX 1450636).

Wykładnia językowa, jak i systemowa art. 12 rozporządzenia Nr 561/2006, prowadzi do wniosku, że jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców możliwe jest w szczególnych okolicznościach i przyczyna takiego odstępstwa powinna być zaznaczona odręcznie na wykresówce lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W kontrolowanej sprawie nie stwierdzono adnotacji kierowcy usprawiedliwiających odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców (por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r., sygn.. II GSK 1590/15).

Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego ma obowiązek takiego organizowania pracy kierowców, aby wykluczyć możliwość naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Zdarzenia, takie jak dojazd do kontrahenta, do miejsca postoju, czy przerwy w wykonywaniu transportu, a nawet przedmiot transportu nie mogą być uznane za szczególne okoliczności, gdyż jako takie muszą stanowić normalny element organizacji pracy kierowców.

Organ słusznie zauważa, że kary pieniężne mają charakter sztywny, a zatem nie podlegają stopniowaniu czy miarkowaniu. Organ jest związany wysokością kary pieniężnej przewidzianej za dane naruszenie przepisów. Kara nie zależy od uznania organu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej przedstawiono sposób wyliczenia kary za poszczególne naruszenia oraz wskazano na górne granice sumy kar pieniężnych określone w art. 92 a ust. 5 u.t.d. Sąd nie stwierdził nieprawidłowego naliczenia kary pieniężnej poprzez niezasadne sumowanie poszczególnych kwot kary, a skarżący nie wyjaśnił bliżej tego zarzutu. Organ prawidłowo wskazał na brak w przedmiotowej sprawie przesłanek egzoneracyjnych pozwalających organowi nie wszczynać postępowania bądź nie nakładać kary pieniężnej. Szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, które Sąd orzekający w całości podziela.

Podsumowując, w ocenie Sądu prawidłowo i w wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie zgromadzono i oceniono materiał dowodowy. Organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny zebranych dowodów. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn skargi nie uwzględnił.

Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym do wydania decyzji zakresie, a skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w tym postępowaniu. Wydana decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, a przedstawiona argumentacja jest przekonująca i wyczerpująca. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szeroko i szczegółowo odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, a zaprezentowane stanowisko Sąd podziela. W rozpatrywanej sprawie organy dokonały prawidłowej subsumcji prawa materialnego. Sąd orzekający w sprawie nie stwierdził zarzuconych w skardze naruszeń prawa.

Wobec powyższego Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi, dlatego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił.