Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 347/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 119 par. 4,  120, 149 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Sprawiedliwości do rozpoznania wniosku L. D. z dnia [...] sierpnia 2019 r. co do punktów 2 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Sprawiedliwości miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Ministra Sprawiedliwości na rzecz L. D. sumę pieniężną w kwocie 6 500 (słownie sześć tysięcy pięćset) złotych.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Sprawiedliwości (dalej: "Organ", "Minister") w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej L. D. (dalej: "Skarżący") z dnia [...] sierpnia 2019 r.

II. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Skarżący złożył do Ministra Sprawiedliwości za pomocą ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) Kosztu i jego struktury, wdrożenia w Sądzie Rejonowym dla [...] ul. [...]: protokołu elektronicznego w sprawach cywilnych i wykroczeniowych zrealizowanego w okresie 2011-2015 (dotowanego ze środków UE ramach programu "Dotacje na innowacje" - w Sądzie zawieszona jest tablica informacyjna jak niżej. Nie zawiera ona jednak wnioskowanych informacji).

2) Projektu techniczno-informatycznego realizacji przedmiotowej innowacji, w Sądzie Rejonowym dla [...].

3) Kosztu i jego struktury, wdrożenia w Sądzie Okręgowym w [...], ul. [...] protokołu elektronicznego w sprawach cywilnych i wykroczeniowych zrealizowanego w okres 2011-2015 (dotowanego ze środków UE w ramach programu "Dotacje na innowacje" - w Sądzie zawieszona jest tablica informacyjna jak niżej. Nie zawiera ona jednak wnioskowanych informacji).

4) Projektu techniczno-informatycznego realizacji przedmiotowej innowacji w Sądzie Okręgowym w [...].

5) Czy przedmiotowe innowacje (wdrożone protokoły elektroniczne) stanowią majątek beneficjenta, czy Sądów, w których zostały wdrożone.

Wnioskodawca żądał przesłania ww. informacji na jego skrzynkę ePUAP jako skanów lub e-printów dokumentów. W dniu [...] września 2019 r. Skarżący złożył do Organu ponaglenie, bowiem dnia [...] września 2019 r. odebrał wyłącznie własny wniosek w ramach skrzynki ePUAP, w wiadomości wysłanej przez Organ.

2. W dniu [...] września 2019 r. Skarżący odebrał pismo Organu z dnia [...] września 2019 r. wskazujące, że wniosek jest nieczytelny i otwiera się w sposób nieprawidłowy. W związku z tym Organ prosi o ponowne wysłanie wniosku w formacie "pdf lub Word" na adres mailowy Organu. W tym samym dniu Skarżący przesłał wniosek w formacie "pdf" na wskazany adres e-mail oraz za pomocą platformy ePUAP.

3. Dnia [...] września 2019 r. Organ nadesłał odpowiedź odmowną na wniosek podając w uzasadnieniu, że tematyka wniosku wykracza poza zakres zadań, które realizuje Ministerstwo Sprawiedliwości, a także, że Organ nie posiada informacji zawartych we wniosku, a pytania powinien Skarżący skierować do Sądów, których bezpośrednio dotyczy wniosek.

III. Skarżący dnia [...] października 2019 r. wywiódł do Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra.

1. W skardze L. D., działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił Ministrowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Powołując się na powyższe wniósł o:

1) zobowiązanie Organu do bezzwłocznego załatwienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 roku, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty orzeczenia w niniejszej sprawie;

2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;

3) przyznanie Skarżącemu od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości 5000 zł na pokrycie szkody wywołanej bezczynnością organu, w tym wygenerowania po stronie Skarżącego nieuzasadnionych nakładów, związanych ze sprawą w tym ze skargą.

2. Dnia [...] grudnia 2019 r. Organ złożył odpowiedź na skargę wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu przytoczył, iż informacja wystosowana przez Organ na wniosek była prawidłowa, bowiem zawierała odesłanie do jednostki organizacyjnej, której wniosek dotyczy i która posiada niezbędne informacje, aby na wniosek odpowiedzieć. Organ zauważył, że jednak po ponownym przeanalizowaniu sprawy przez Wydział Ministerstwa Sprawiedliwości – Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych odpowiedział na pytania zawarte we wniosku i przekazał do Biura Komunikacji i Promocji. W konsekwencji dnia [...] listopada 2019 r. za pośrednictwem platformy ePUAP do Skarżącego została wysłana odpowiedź na wniosek. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Organu, skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i powinna zostać oddalona.

3. W dniu [...] stycznia 2020 r. Skarżący złożył replikę na odpowiedź na skargę wskazując, że skarga jest aktualna, zasadna i konieczna. Organ pozostaje w bezczynności do chwili obecnej przez 144 dni z udzieleniem informacji na dwa punkty z pięciu jego wniosku, a tj. pkt 2 i 4 bowiem informacja zawarta w tych punktach pisma Ministra Sprawiedliwości nie odpowiada wnioskowanej informacji. Skarżący podkreślił, że w tych punktach wnioskował o udostępnienie informacji w zakresie:

"2. Projektu techniczno-informatycznego realizacji przedmiotowej innowacji, w Sądzie Rejonowym dla [...]. (...)

4. Projektu techniczno-informatycznego realizacji przedmiotowej innowacji, w Sądzie Okręgowym w [...]";

podczas gdy w piśmie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2019 r. (wysłanego po ponad 37 dniach po przekazaniu skargi i 96 dniach od przekazania wniosku o dostęp do informacji publicznej) Organ przekazał link do strony www, gdzie opublikowano "Opis przedmiotu zamówienia’’ ze wskazaniem, że zawiera on wnioskowany projekt. Tymczasem Skarżący wskazał, że jest wiadomym i oczywistym, że projekt techniczno-informatyczny nie jest elementem ,,opisu przedmiotu zamówienia’’ zamieszczonego pod adresem:

([...]).

Skarżący podkreślił, że we wskazanych ,,Opisach przedmiotu zamówienia’’ nie ma dokumentów posiadających znamiona projektu techniczno-informatycznego. Projekt taki może być przekazywany przez inwestora w dokumentach przetargowych (,,protokół elektroniczny’’) bądź jest wykonywany i uzgadniany z Inwestorem w ramach realizacji przedsięwzięcia – realizacji prac. Skarżący wskazał, że jak wynika z umowy nr [...] z dnia [...] października 2012 r. projekty - zarówno techniczny jak i informatyczny - były przekazane przez Wykonawcę i stanowiły protokół elektroniczny.

Skarżący wskazał, że informacje udzielone przez Organ są nie na temat i zostały udzielone dla pozoru, a zatem Organ nie odpowiedział na jego wniosek w pkt 2 i 4.

Skarżący jednocześnie wskazał, że nie zgadza się z okolicznością, że jego wniosek był nieczytelny i nieprawidłowo się otwierał, na dowód załączył pierwotny plik do skargi celem sprawdzenia jego prawidłowości. Dowód ten załączył na okoliczność, że dokument cyfrowy był technicznie poprawny. Jednocześnie wskazał, że argument ten mógłby być wiarygodny, gdyby informacja o problemach z otwarciem pliku została mu przekazana po kilku dniach od złożenia wniosku, lecz informacja ta pojawiła się na dwa dni przed terminem udzielenia odpowiedzi na wniosek. Skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty i wnioski skargi, z tą jednak modyfikacją, że wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w podwyższonej wysokości 6 500,00 zł, czyli o 1500 zł więcej aniżeli w pkt 3 wniosków skargi. Uzasadnił to tym, że Organ udzielił informacji na pkt 2 i 4 jedynie pozornie, a Skarżący musiał w sposób skomplikowany opisać ten fakt i go wyjaśnić w kolejnym piśmie Sądowi, tj. replice na odpowiedź na skargę.

4. Skarżący powyższe stanowisko potwierdził w piśmie skierowanym do Sądu dnia [...] lutego 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia [...] stycznia 2020 r.

5. Ministerstwo Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. wysłanym do Sądu za pomocą platformy ePUAP na podstawie informacji przekazanych przez Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych wyjaśniło ustosunkowując się do pisma Skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r., że ,,odesłanie pytającego do danych zawartych w dokumentacji postępowania, w tym do opisu przedmiotu zamówienia, jak najbardziej wypełnia obowiązek informacyjny. To na podstawie tego opisu wykonawca przygotował rozwiązania technologiczne oparte o elementy określonych parametrach wskazanych w OPZ i dokonał drożenia rozwiązania w całości. Opis przedmiotu zamówienia szczegółowo opisuje jak ma być zorganizowana sala rozpraw od strony technicznej oraz wskazuje jak od strony informatycznej ma wyglądać komunikacja między elementami systemu. Organ wskazał, że zgadza się z wnioskodawcą, że dokumentacja, do której został odesłany nie zawiera dokumentu o nazwie, którą wskazał w pytaniu. Jeżeli celem wniosku było otrzymanie takiego dokumentu należy wskazać, że dokument o takiej nazwie nie istnieje.

Organ wskazał, że Skarżący błędnie wywodzi swoją tezę o istnieniu projektów z zapisu umowy w § 1.1.a) i 1.1.1.g) mówiących o: ,,Projekcie technicznym’’ i ,,dokumentacji Systemu’’. Organ wskazał, że błędne jest twierdzenie, że są to dokumenty równoważne z projektem techniczno-informatycznym. Po konfrontacji zapisu § 1.1.a) umowy z § 2.5.) oraz rozdziałem 5a OPZ, które doprecyzowują co stanowi projekt techniczny czyli projekt.... rozmieszczenia urządzeń, sposobu ich mocowania i zasilania oraz przebiegu tras kablowych oraz sposobu ich maskowania.... na poszczególnych salach rozpraw sądów. Jest to w ocenie Organu dokument techniczny wewnętrzny, wytworzony na potrzeby danego sądu, zawierający szczegóły techniczne rozwiązania infrastruktury sądu. Podobnie dokumentacja Systemu w ocenie Organu składa się z szeregu dokumentów o charakterze technicznym, związanych z późniejszą eksploatacją systemu i dokumentacja ta jest wewnętrzną dokumentacją dla służb utrzymaniowych Ministerstwa i jednostek sądów. Stąd trudno ją określić projektem informatycznym.

Natomiast, w opinii Organu zakres informacyjny zawarty w dokumentacji przetargowej w całości opisuje projekt rozwiązania techniczno-informatycznego wdrożonego w sądzie. Stąd też Organ wskazał w odpowiedzi, że ,,Projekt techniczno-informatyczny realizacji wdrożenia w .... zawiera dokumentacja postępowania przetargowego...’’, jest to jak najbardziej uprawnione, ponieważ oddaje on istotę projektu w aspekcie techniczno-informatycznym, a również i organizacyjnym.

Organ nadto wyjaśnił rzekome rozbieżności kwotowo ilościowe w odpowiedzi na pytania 1 i 3 wniosku. Wskazał, że zgodnie z umową nr [...] w lokalizacji [...] tego sądu wdrożono 14 zestawów systemu cyfrowej rejestracji sal rozpraw o wartości księgowej 920 834,71 PLN oraz jeden zestaw o wartości 28 524,89 PLN do daje sumaryczną wartości 949 359,60 zł jak w odpowiedzi. Natomiast w przypadku Sądu Okręgowego w [...] Organ nie jest w stanie wydzielić kosztu dla określonego budynku sądu, ponieważ wyposażenie odbywało się etapami na przestrzeni 2011 -2013, a wydatki w projekcie były rozliczane centralnie, zbiorczo dla wszystkich sądów wchodzących w skład apelacji sądowych i nie dysponujemy danymi jednostkowymi.

6. Dnia [..] kwietnia 2020 r. do sprawy zgłosiła swój udział organizacja społeczna, tj. Stowarzyszenie [...]. Organizacja podzieliła stanowisko Skarżącego, wskazując na to, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem człowieka. Ryzyko nieodebrania, czy nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu systemu elektronicznego wniosku, obciąża ten organ zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych. Nie ma żadnego uzasadnienia i usprawiedliwienia Organu w zakresie jego bezczynności ze względu na nieczytelność wniosku, bowiem o problemach technicznych Organ powiadomił dopiero po 12 dniach, a sprawdzenie otwierania się pliku nie wymagało żadnej czynności analitycznej, a jedynie sporządzenia krótkiej notatki. Nagannie w ocenie organizacji społecznej należy ocenić pierwotną odpowiedź organu, który zna swoje kompetencje i działa na zasadach legalizmu. Stowarzyszenie podzieliło argumentację Skarżącego, w zakresie odmienności opisu przedmiotu zamówienia z projektami technicznymi i informatycznymi. Jeśli Organ posiadał w tym zakresie wątpliwości powinien był wezwać Skarżącego do doprecyzowania żądania w celu prawidłowej realizacji wniosku zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. W zakresie oceny, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, organizacja wskazała na to, że:

- od złożenia wniosku Skarżącego minęło pół roku;

- wiele działań Organu było nieuzasadnionych na gruncie prawa, a do dnia dzisiejszego informacja nie została udostępniona.

II. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2020 r. o sygn. akt II SAB/Wa 844/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Minister Sprawiedliwości dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku L. D. z dnia [...] sierpnia 2019 r. (punkt 1 sentencji) oraz że stwierdzona w pkt 1 sentencji bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji). Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. Ponadto zasądził od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w niniejszej sprawie okolicznością niesporną był fakt, że organ, po otrzymaniu skargi strony na swoją bezczynność, udzielił wnioskodawcy żądanej informacji. Świadczy to niezbicie o tym, że na dzień wywiedzenia skargi, organ był w bezczynności. Sąd wskazał, że w realiach sprawy nie zachodziła możliwość zobowiązywania organu do rozpatrzenia wniosku strony. Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ udzielił stronie merytorycznej odpowiedzi na wniosek w dniu [...] listopada 2019 r. Sąd wskazał, że nie dotarło do niego żadne pismo od skarżącego, w którym kwestionowałby on fakt uzyskania pełnej odpowiedzi na swój wniosek. Stąd uznał per facta concludentia, że Skarżący przyznał, iż pismo organu z dnia [...] listopada 2019 r. stanowiło pełną realizację jego wniosku z [...] sierpnia 2019 r. Ponadto, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, Sąd uznał, że bezczynność organu nie jawiła się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ostatecznie nie sposób bowiem przyjąć, aby organ zamierzał pozbawić wnioskodawcę jego prawa do informacji publicznej. Konsekwentnie więc Sąd działając w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był oddalić żądanie strony przyznania sumy pieniężnej.

III. Od ww. wyroku wywiedziona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1. Skargę kasacyjną złożyło Stowarzyszenie [...], dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony. Stowarzyszenie zaskarżyło powyższy wyrok w części, tj. w zakresie punktu 2 i 3 wyroku tj. co do stwierdzenia, że orzeczona w pkt 1 bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszaniem prawa, jak i co do oddalenia skargi w pozostałym zakresie, a zatem co do żądania Skarżącego o zobowiązanie Organu do udzielenia informacji, jak i zasądzenie na jego rzecz od Organu sumy pieniężnej.

Stowarzyszenie w skardze kasacyjnej zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób, który pomija istotne dla sprawy fakty, to jest okoliczność, iż organ w chwili orzekania pozostaje w bezczynności co do punktów 2 i 4 wniosku strony, oraz iż strona nie zajmowała pisemnego stanowisko w toku postępowania przed WSA w Warszawie,

b) art. 149 § 1a p.p.s.a. przez uznanie, iż bezczynność organu w sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, chociaż organ w trakcie postępowania całkowicie zmienił zajmowane przez siebie stanowisko, a więc jego pierwotnie wyrażony pogląd można uznać za bezpodstawne ograniczanie prawa strony do informacji.

Stowarzyszenie wniosło w skardze o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez stwierdzenie, iż bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa i orzeczenie o kosztach postępowania. Wniosło ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.

2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, ponieważ podniesione w niej zarzuty nie są zasadne. Organ odniósł się do wykonania wniosku o dostęp do informacji publicznej, a także do niemożności przedłożenia wnioskowanych projektów technicznego i informatycznego, bowiem takie dokumenty nie istnieją, a elementy projektowe zawarte zostały w opisie przedmiotu zamówienia zawartym w dokumentacji przetargowej. Ponadto, Organ zwrócił uwagę, że nie zlekceważył wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem działał zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i dokonał wymienionych czynności. Organ podkreślił, że czytelny wniosek otrzymał [...] września 2019 r. i jeszcze tego samego dnia nań odpowiedział. Organ nie krył także zmiany stanowiska co do rozpatrzenia wniosku, bowiem po ponownej analizie sprawy uznał, że wniosek powinien zostać załatwiony pozytywnie.

3. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: ,,NSA’’) wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt: III OSK 4113/21, w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok w punktach drugim i trzecim i sprawę w tej części przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a w pkt 2 zasądził od Ministra Sprawiedliwości na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stan faktyczny, jaki został przyjęty przez Sąd i na podstawie którego dokonano oceny skargi na bezczynność, został ustalony z pominięciem całości akt sprawy. Sąd I instancji ustalając stan faktyczny

w sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że "do Sądu po otrzymaniu odpowiedzi na skargę nie wpłynęło żadne pismo od wnioskodawcy, w którym kwestionowałby on fakt załatwienia jego wniosku przez organ pismem z [...] listopada 2019 r." Dalej Sąd ten wyjaśnił, że "jak wynika bowiem z akt sprawy, organ udzielił stronie merytorycznej odpowiedzi na wniosek w dniu [...] listopada 2019 r. Do Sądu nie dotarło zaś żadne pismo od skarżącego, w którym kwestionowałby on fakt uzyskania pełnej odpowiedzi na swój wniosek. Stąd uznać należało, że per facta concludentia skarżący przyznał, iż pismo organu z dnia [...] listopada 2019 r. stanowiło pełną realizację jego wniosku z [...] sierpnia 2019 r." Powyższe okoliczności doprowadziły Sąd I instancji do wniosku, że "w niniejszej sprawie okolicznością niesporną był fakt, że organ, po otrzymaniu skargi strony na swoją bezczynność, udzielił wnioskodawcy żądanej informacji. Świadczy to niezbicie o tym, że na dzień wywiedzenia skargi, organ był w bezczynności". To spowodowało, że Sąd I instancji uznał co prawda, że doszło do bezczynności Ministra w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednak Sąd stwierdził również, iż w realiach niniejszej sprawy, nie zachodziła możliwość zobowiązywania organu do rozpatrzenia wniosku strony, zaś bezczynność, która ustała po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem zaskarżonego wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego Sąd I instancji oddalił też skargę w pozostałej części.

Naczelny Sąd Administracyjny tymczasem zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego L. D. z dnia [...] stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zatytułowane pt. "Replika do odpowiedzi na skargę". Na piśmie tym widnieje prezentata Sądu z datą [...] stycznia 2020 r. W piśmie tym podaje, że w minimalnym stopniu odpowiedź na skargę nie "inaktywuje" żadnego z zarzutów postawionych w skardze i jest ona "zasadna, aktualna i konieczna". Ale co jest najważniejsze, skarżący zarzucił w tym piśmie, że Minister Sprawiedliwości "pozostaje w bezczynności do chwili obecnej, tj. od ponad 144 dni, z udzieleniem informacji publicznej na dwa z pięciu punktów mojego wniosku. Chodzi o punkty 2 i 4. Informacja zawarta w tych punktach pisma MS, nie odpowiada wnioskowanej informacji". Następnie przytoczył bardzo obszerną i rzeczową argumentację przemawiającą według niego za tym, że organ nie udzielił informacji żądanej w punktach 2 i 4 wniosku z [...] sierpnia 2019 r. Przedstawił również szereg okoliczności wskazujących według niego na to, że bezczynność organu ma miejsce

z rażącym naruszeniem prawa, a żądanie przyznania mu od Ministra sumy pieniężnej w jeszcze wyższej kwocie niż żądana w skardze, jest uzasadnione.

Sąd nadto podkreślił, że Skarżący powyższe stanowisko potwierdził także w piśmie skierowanym do Sądu z dnia [...] lutego 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia [...] stycznia 2020 r. A co więcej na to stanowisko Skarżącego powołuje się również uczestnik Stowarzyszenie [...] w piśmie do Sądu z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w tych okolicznościach zaskarżony wyrok w punktach 2 i 3 nie poddaje się kontroli kasacyjnej, ponieważ nie sposób ocenić prawidłowości stanowiska Sądu co do tego, czy organ udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2019 r. w całości, w konsekwencji czy prawidłowe jest stanowisko Sądu: co do trwania bezczynności organu i jej charakteru, niezobowiązania organu do rozpoznania wniosku w punktach 2 i 4 i oddalenia wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej.

Przyjęte przez Sąd założenia, częściowo oparte na okolicznościach niemających miejsca, powodują także, że wymyka się spod kontroli kasacyjnej prawidłowość oceny kwalifikacji bezczynności Ministra z art. 149 § 1a p.p.s.a. jako niemającej miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieprawidłowe było to, że Sąd nie wziął pod uwagę argumentacji skarżącego wskazanej w piśmie z [...] stycznia 2020 r. stanowiącym replikę do odpowiedzi na skargę, w szczególności tego, że organ w trakcie postępowania całkowicie zmienił zajmowane przez siebie stanowisko.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wspomnieć należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 t.j., dalej "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

2. Wyjaśnić należy także, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej.

3. Dla rozpoznania niniejszej sprawy znaczenie ma także art. 190 p.p.s.a., zgodnie

z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA jak i jego wytycznymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 20 września 2006 r., II OSK 1117/05, opublikowano w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd ponownie rozpoznający sprawę powinien rozważyć treść pisma Skarżącego – L. D. z dnia [...] stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zatytułowane "Replika do odpowiedzi na skargę" w zakresie bezczynności organu co do punktu 2 i 4 jego wniosku; rozważyć szereg wskazanych okoliczności wskazujących według Skarżącego, że bezczynność Organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności, że organ w trakcie postępowania całkowicie zmienił zajmowane przez siebie stanowisko, jak i czy żądanie przyznania mu od Ministra sumy pieniężnej jest uzasadnione.

4. Ponownie rozpoznając skargę i mając na uwadze ocenę prawną i wytyczne wyrażone przez NSA, Sąd uznał, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. pozostawania organu

w bezczynności w zakresie części wniosku Skarżącego co do pkt 2 i 4, a w konsekwencji zaistniały podstawy do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązania Organu do załatwienia wniosku w tym zakresie, a także do stwierdzenia, że wystąpiła cecha kwalifikowanej bezczynności o charakterze "rażącym", a także, że zasadnym jest przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego wnioskowanej przez niego w skardze oraz w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. sumy pieniężnej w wysokości 6 500,00 zł.

5. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, t.j., "dalej: u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. Jednakże w piśmiennictwie

i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął

w przewidzianym prawem terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął

w terminie stosownej czynności. Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

6. Wniosek Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2019 r. złożony został na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, t.j., ,,dalej: u.d.i.p.’’), wpłynął do Organu za pośrednictwem ePUAP. Jak wynika z załączonych do akt administracyjnych dokumentów był on czytelny (załączony do repliki na odpowiedź na skargę wydruk-pliku.pdf) znajdował się w aktach sprawy, Sąd nie wyklucza jednak problemów technicznych z jego otwarciem. Organ jednak dopiero po 33 dniach przygotował wezwanie do Skarżącego, iż jego wniosek jest nieczytelny i otwiera się nieprawidłowo. Skarżący po doręczeniu wezwania [...] września 2019 r. przekazał kolejny raz swój wniosek do Organu, a Organ udzielił odpowiedzi niezwłocznie. Błędne jest jednak twierdzenie Organu, że załatwił sprawę w dniu [...] września 2019 r., albowiem nie udzielił wówczas posiadanych informacji Skarżącemu, ani też nie wydał decyzji odmownej, błędnie wskazując, że adresatem wniosku powinny być poszczególne sądy, których dokumenty dotyczą bezpośrednio, podczas gdy projekt ten był realizowany przez Ministra.

Następnie, Organ zweryfikował swoje stanowisko i udzielił informacji Skarżącemu w dniu [...] listopada 2019 r. jednakże w ocenie Skarżącego nie była to pełna odpowiedź na jego wniosek, nie otrzymał informacji publicznej w zakresie punktu 2 i 4, tj. co do ,,Projektu techniczno-informatycznego realizacji przedmiotowej innowacji, w Sądzie Rejonowym dla [...]. (...) oraz Projektu techniczno-informatycznego realizacji przedmiotowej innowacji, w Sądzie Okręgowym w [...].’’. Chociaż Skarżący wnosił w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. uwagi także do odpowiedzi na pytanie 1 i 3 to Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawił w tym zakresie wytycznych dla Sądu ponownie rozpoznającego sprawę. A zatem odpowiedź na te pytania nie jest już analizowana przez Sąd jako objęta prawomocnym rozstrzygnięciem.

Wskazać jednak należy, że organ udzielił częściowej odpowiedzi na wniosek Skarżącego o udzielenie informacji publicznej. po upływie 3 miesięcy od daty jego złożenia, następnie wyjaśniając i doprecyzowując swoją odpowiedź w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., które było odpowiedzią na pismo Skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. i zostało złożone w postępowaniu przed Sądem.

7. Odnosząc się do bezczynności Organu w zakresie przekazania odpowiedzi na punkt 2 i 4 wniosku Skarżącego, należy zwrócić uwagę, na okoliczności sprawy.

Po pierwsze, należy ocenić czy żądane informacje mieszczą się w zakresie informacji publicznej. Po drugie, czy organ był zobowiązany do ich udostępnienia, wreszcie czy nastąpiło to w zakreślonych ustawowo terminach oraz czy działanie organu zostało podjęte w prawidłowy sposób. Zarówno ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie definiują pojęcia bezczynności organu. Lukę tę wypełnia orzecznictwo sądów administracyjnych oraz piśmiennictwo zgodnie wskazując, że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy informacji o takim właśnie charakterze, a jego adresatem jest podmiot ustawowo zobowiązany do udostępnienia żądanych danych lub informacji. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. I co niezwykle istotne, dysponent tejże informacji pozostaje w zwłoce, nie realizując wniosku strony postępowania w zakreślonym przez prawo terminie oraz w przewidzianej formie. Przy czym w pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której organ nie udziela wnioskodawcy żądanej odpowiedzi, bezpodstawnie przyjmując, że takie informacje nie podlegają udostępnieniu. Słowem nie chodzi wyłącznie o bierność organu w dosłownym tego słowa znaczeniu, ale również o sytuację, w której organ zakłada, że wnioskowane informacje nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej nawet jeśli o tym fakcie poinformuje wnioskodawcę.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy odnotowania wymaga i nie jest sporne między stronami postępowania, że Minister – adresat pisma wysłanego w trybie elektronicznym przez Skarżącego - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanych informacji, o czym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Minister za pośrednictwem platformy ePUAP wysłał odpowiedź na wniosek Skarżącego złożony w trybie u.d.i.p.

Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu Minister jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Kolejnym istotnym dla sprawy elementem jest ustalenie, czy żądane przez Stronę informacje stanowią informacje objęte zakresem u.d.i.p.. Analiza zapisów ww. ustawy dowodzi, że pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Wskazaną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot ,,w szczególności". W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia ,,informacja publiczna", co jest wywodzone nie tylko z treści powołanych przepisów ale przede wszystkim z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP.

W pojęciu tym będą się zatem mieściły wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Skarżący domagał się w pkt 2 i 4 projektów technicznych i informatycznych powstałych przy realizacji zadania publicznego finansowanego z środków publicznych zleconego do wykonania przez organ centralny, a zatem projekty takie stanowią informację publiczną, czemu nie zaprzeczał także Organ.

Podkreślenia wymaga, że udzielona odpowiedź zawarta w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. odnosząca się do "Opisów przedmiotów zamówień", jak wskazuje sam Organ nie stanowi wnioskowanych projektów. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. Organ wskazał, że: ,,(...) To na podstawie tego opisu wykonawca przygotował rozwiązania technologiczne oparte o elementy o określonych parametrach wskazanych w OPZ i dokonał wdrożenia rozwiązania jako całości’’. Zatem przyznano, że parametry te co prawda posłużyły do przygotowania rozwiązań technologicznych, nie są jednak konkretnym projektem. Powstanie rozwiązań technologicznych wymagało obróbki, pracy intelektualnej wykonawcy w uzgodnieniu z zamawiającym, w celu ostatecznego ich dostosowania do warunków konkretnych odbiorców. Wewnętrznie sprzeczne jest także uzasadnienie Organu zawarte w piśmie do Sądu z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie tego, że dokumenty projektów tak nazwane nie istnieją, w obliczu powoływania się przez Organ w tym samym piśmie na to, że zgodnie z Umową i przywołanym przez Skarżącego § 1.1.1)a) jak i doprecyzowującymi go §2.5) Umowy oraz rozdziałem 5a ,,Opisu przedmiotu zamówienia’’ istnieje projekt techniczny. W ocenie organu projekt techniczny jest to jednak dokument wewnętrzny, wytworzony na potrzeby danego sądu, zawierający szczegóły techniczne rozwiązań infrastruktury sądu.

Tego rodzaju informacje nie realizują nałożonego u.d.i.p. obowiązku wyjaśnienia wnioskodawcy nieudzielenia informacji z powodu jej braku (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Po64/13, publ. https://cbois.nsa.gov.pl) bądź odmowy, która przybiera postać sformalizowaną decyzji administracyjnej i musi wynikać z ustawowej przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Organ do dnia rozpoznania ponownie skargi na bezczynność nie wydał decyzji odmawiającej Skarżącemu udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 2 i 4 wniosku. Nawiasem mówiąc,

z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają, co prawda, treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje

o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Takiego charakteru nie maja jednak ostateczne projekty będące elementem wykonania umowy

o zamówienie publiczne. Organ powinien w formalnym akcie administracyjnym wykazać, że tego rodzaju akty służyły jedynie wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, a nie realizacji zadania publicznego, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.

Należy jednak podkreślić, że do dnia wniesienia skargi do Sądu, jak i jej ponownego rozpoznania, Organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącego w pkt 2 i 4. Wobec tego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd

w pkt 1 sentencji wyroku stwierdził bezczynność organu i zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Ministra do rozpoznania wniosku L. D. z dnia [...] sierpnia 2019 r. co do pkt 2 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

8. Z mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest stwierdzić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano na wstępie, do szczegółowego zbadania sprawy w tym zakresie - zobligował Sąd ponownie rozpoznający sprawę - Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "rażącego naruszenia prawa", dokonanie w tym zakresie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego, który jednak kieruje się zasadą proporcjonalności i stopniowania naruszenia prawa. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowane w judykaturze stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania

i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, a także jakie czynności podejmowano w sprawie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 5 lipca 2023 r., II SAB/Gd 19/23). Ocena w powyższym zakresie winna być dokonana oczywiście przez pryzmat art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie został złożony dnia [...] sierpnia 2019 r. Co istotne, wiosek w zakresie pkt 2 i 4 nie został rozpoznany ani do dnia wniesienia skargi, ani do dnia jej ponownego jej rozpoznania. Organ nie wydał także decyzji o odmowie udostępnienia żądanych informacji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, w kolejnych pismach procesowych, Organ podejmował próbę doprecyzowania swojej odpowiedzi z dnia [...] listopada 2019 r., wydanej po upływie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku, które jednak nie stanowią właściwego załatwienia sprawy zgodnie z przepisami u.d.i.p. Okolicznościami łagodzącymi nie może być także fakt, że początkowo wniosek Skarżącego nie otwierał się prawidłowo, bowiem Organ dopiero po miesiącu od jego skutecznego doręczenia do Organu, wezwał Skarżącego do nadesłania ponownie wniosku. Nadto, także odpowiedź Organu z dnia [...] września 2019 r., udzielona na kilka godzin po tym, jak zapoznał się z treścią wniosku, w której wskazał, że tematyka wniosku wykracza poza zakres jego zadań oraz że wnioskowanych informacji nie posiada, nie zasługuje na ochronę prawną. Fakt ten stanowi niezbicie o braku podjęcia rzetelnych ustaleń

w zakresie posiadania informacji wnioskowanych przez Skarżącego w swoich zasobach. Tezę tę potwierdza także ponowna odpowiedź Ministra na wniosek Skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r., w której wskazuje, że ponowna weryfikacja wniosku i poczynione ustalenia w Departamencie Informatyzacji i Rejestrów Sądowych pozwoliły na udzielenie informacji publicznej, jednak jak się okazało nie w pełnym zakresie.

Mając na uwadze, że stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna winna zostać udostępniona bez zbędnej zwłoki, ale nie później niż w terminie dni czternastu oraz fakt, że Minister przed złożeniem przez Skarżącego skargi na bezczynność nie podjął w tej sprawie w zasadzie żadnych działań, mających na celu wyjaśnienie sprawy i udostępnienie informacji publicznej, w ocenie Sądu należy uznać, że bezczynność

w sprawie miała charakter rażący, czemu Sąd dał wyraz w pkt 2 wyroku.

9. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stosownie zaś do art. 154 § 7 p.p.s.a. sumę pieniężną wymierza się do połowy kwoty wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie zaś z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2022 r. i w drugim półroczu 2022 r. (M.P. z 2023 r. poz. 218) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2022 r. wyniosło 5540, 25 zł, a w drugim półroczu 2022 r. wyniosło 5783, 75 zł.

10. Sąd, biorąc pod uwagę poczynione w sprawie ustalenia, uznał za uzasadnione przyznanie od Ministra wnioskowanej przez Skarżącego, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej w wysokości 6 500, 00 zł. Zasadniczą przesłanką do przyznania takiej sumy jest upływ terminu do załatwienia sprawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że Skarżący od [...] sierpnia 2019 r. czeka na udostępnienie wnioskowanych informacji bądź odmowę ich udostępnienia, a Organ pozostaje w bezczynności, która, co wykazano wyżej, ma charakter rażącego naruszenia prawa. Zasądzana na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. suma pieniężna poza rolą dyscyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim również funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma właśnie szczególne znaczenie (wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2021 r., II SA/Wa 1480/20, LEX nr 3161335). Skarżący wielokrotnie, rzetelnie i obszernie analizował pisma i odpowiedzi Organu celem wykazania braku rozpoznania jego sprawy, co uzasadnia przyznanie mu stosownej kompensaty.

11. Końcowo należy wyjaśnić, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

12. Reasumując, Sąd w punkcie pierwszym wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku Skarżącego w punkcie 2 i 4 orzekając w tym zakresie na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. W punkcie drugim wyroku stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyniąc za podstawę tegoż rozstrzygnięcia przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. W punkcie trzecim wyroku, Sąd przyznał od Organu na rzecz Skarżącego na podstawie przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. sumę pieniężną w wysokości 6 500, 00 (słownie: sześć tysięcy pięćset) zł.