Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1702/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 1 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. i L. M. - wspólników O. s.c. B. B., L. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 337/21 w sprawie ze skargi B. B. i L. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od B. B. i L. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach), wyrokiem z 26 maja 2021 r., sygn. III SA/Gl 337/21, oddalił skargę B. B. i L. M. (dalej zwanych skarżącymi) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], w przedmiocie wymiaru należności celnych.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach wnieśli skarżący, zaskarżając w całości wyrok WSA w Gliwicach.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 270, ze zm.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne i niejasne uzasadnienie rozstrzygnięcia sądowego poprzez brak odniesienia się do zamieszczonych w skardze zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organy celno-skarbowe dowodów w postaci wniosku o opinię biegłego, dowodu z przedstawionej opinii oraz przedstawionych decyzji WIT, których uwzględnienie mogło skutkować korzystnym rozwiązaniem dla skarżącej,

b. art. 144 § 5, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 08, poz. 60, z późn. zm., dalej zwanej Ordynacją podatkową) poprzez niepodjęcie przez organ celno-skarbowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także niewyczerpujące, wybiórcze i tendencyjne rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędną ocenę stanu faktycznego polegająca na tym, że towary objęte skarżoną decyzją wypełniają przesłanki wyłączające klasyfikację w kategorii CN 9021, uchybienie prawu sprowadzało się do bezwarunkowego przyjęcia przez Sąd I instancji ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organy celno-skarbowe, co winno budzić wątpliwości,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną interpretację treści pozycji 9021 skutkującą zastosowaniem wobec importowanych towarów kodów CN 6307 90 10 oraz CN 6212 90 00 oraz poprzez uznanie, że dla klasyfikacji towaru nie mają znaczenia jego cechy funkcjonalne,

b. niewłaściwe zastosowanie uwagi 1b do działu 90 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1925 z dnia 12 października 2017 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędne uznanie, iż towary objęte skarżoną decyzją wypełniają przesłanki wyłączające klasyfikację w kategorii CN 9021, podczas gdy zarówno funkcja jaką pełnią te towary (usztywnienie zamiast podtrzymywania) jak i konstrukcja z której wynikają ich właściwości (usztywnienie zamiast elastyczności) nie pozwalają na zastosowanie tej reguły,

c. niewłaściwe zastosowanie reguły 3 ust. b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2017/1925, poprzez błędne określenie zasadniczego charakteru przedmiotowych produktów z uwagi na zastosowany materiał,

d. art. 1 ust. 1 oraz zasady ogólne UKC poprzez niejednolite zastosowanie kodeksu w przypadku niemal tożsamych stanów faktycznych, tj. poprzez odmienną od niemieckich organów administracji celnej klasyfikację podobnych lub tożsamych towarów, szczegółowo określonych w dokumentach WIT, wskazanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 193 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej organu, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.

Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.

W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podnieśli zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

W zakresie tych pierwszych, w zarzucie oznaczonym w petitum skargi kasacyjnej numerem 1) a w pierwszej kolejności podniesiono naruszenie przez WSA w Gliwicach art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z niejasnym i niepełnym uzasadnieniem wydanego przez niego wyroku, a następnie w związku z nieodniesieniem się do zawartego w skardze zarzutu odnośnie niezasięgnięcia opinii biegłego oraz decyzji WIT.

Odnosząc się to tej postaci zarzutu stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw.

I tak na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach spełnia te wszystkie wymogi. W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że w jego motywach Sąd I instancji wskazał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia oraz zamieścił należyte jej wyjaśnienie. Z jego treści w sposób jednoznaczni wynika z jakich względów Sąd I instancji uznał wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach skargę za niezasadną. Przeciwne twierdzenia skarżących kasacyjne w tym zakresie uznać należy za gołosłowne.

Również nie można zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, że uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach jest niepełne. Wbrew ich twierdzeniom Sąd I instancji wyjaśnił przyczyny niezasięgnięcia opinii biegłego (niesporny stan towaru w sytuacji, w której spór dotyczył jego klasyfikacji) jak również odniósł się do argumentacji opartej na decyzjach WIT, wskazując na ich niewiążący charakter.

Końcowo, w ramach przedmiotowego zarzutu, skarżący kasacyjnie podkreślili, że uwzględnienie ich wniosku dowodowego mogło skutkować korzystnym dla nich rozstrzygnięciem. Ustosunkowując się do tego rodzaju argumentacji stwierdzić jednak należy, że prawidłowości przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego nie można oceniać z punktu widzenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., który odnosi się wyłącznie do formalnych wymogów uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tak więc tej postaci zarzut, oparty na wskazanym wyżej przepisie, zmierzający w istocie do wykazania braków postępowania dowodowego, nie mógł zostać uznany za zasadny.

W ramach drugiego z procesowych zarzutów skarżący kasacyjnie podnieśli naruszenie przez WSA w Gliwicach art. 144 § 5, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej przede wszystkim poprzez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tendencyjne rozpatrzenie zebranych dowodów, co doprowadziło ich zdaniem do błędnego przyjęcia, że towary objęte zgłoszeniem, o których mowa w okolicznościach sprawy nie powinny zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 9021.

Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń w pierwszej kolejności zauważyć należy, że choć postać tego zarzutu, wynikająca z jego prawnych podstaw, rzeczywiście odnosi się do kwestii procesowych, to jednak z konkluzji jego twierdzeń wynika, że w istocie skarżącym chodzi o podważenie przyjętej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji klasyfikacji celnej spornych towarów. Tymczasem klasyfikacja celna konkretnych towarów nie jest jedynie pochodną poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co do cech i właściwości tych towarów. Wynika ona również z zastosowania odpowiednich regulacji prawa materialnego, tj. poszczególnych pozycji taryfowych, wykładanych w świetle uwag do nich oraz wyjaśnień.

W niniejszym przypadku, jak wynika z tego zarzutu, prawidłowość klasyfikacji autor skargi kasacyjnej wiąże wyłącznie z przeprowadzonymi ustaleniami faktycznymi, w dodatku w tym zakresie ogranicza się do ogólnikowych stwierdzeń w tej materii.

Jeżeli chodzi o wskazywane przez niego niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, to w tym aspekcie powtórzyć należy, co już wyżej zasygnalizowano, że stan faktyczny towarów na gruncie niniejszej sprawy był niesporny. Ich odmienna, od tej proponowanej przez skarżących kasacyjnie klasyfikacja, wynikała z wykładni i zastosowania regulacji materialnoprawnych, dotyczących poszczególnych pozycji taryfowych.

W związku z powyższym w sprawie brak było podstaw do zasięgania opinii biegłego, co do stanu towarów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest w tym zakresie pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem przepisów Nomenklatury Scalonej (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 228/16; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 701/17; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 485/16 – wszystkie dost. w CBOiS). W tym kontekście należy więc kategorycznie podkreślić, że klasyfikacji towaru do konkretnej pozycji dokonuje organ na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o cechy, właściwości i stan danego towaru, w momencie dokonywania zgłoszenia celnego, a nie biegły, w opinii mogącej stanowić jeden z dowodów w sprawie. Organ zaś – co należy stanowczo podkreślić – jest uprawniony, a nie zobowiązany zasięgnąć opinii na etapie czynionych przez siebie ustaleń. Tak więc ewentualnej wadliwości samej klasyfikacji celnej towaru nie można przypisać niesięgnięciu przez organ do opinii biegłego, który nie jest władny wiążąco wypowiadać się w tym przedmiocie. Jego ewentualna rola ogranicza się do zajęcia stanowiska co do stanu towaru i jego cech faktycznych, co podlega jednakże ocenie organu.

Podobne uwagi odnieść należy do decyzji WIT. O ile bowiem nie są one wiążące, na gruncie danej sprawy, to organ może zając odmienne stanowisko od tego w nich wyrażonego .

W niniejszym przypadku Sąd I instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organów w tym zakresie. Wskazały one bowiem, że nie były one związane tymi decyzjami, oraz uzasadniły swoją odmienną ocenę. Nie można więc w tym wypadku mówić o tym, że w tym zakresie WSA w Gliwicach uchybił art. 144 § 5, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przechodząc do zarzutów opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego, również należy stwierdzić, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw.

W pierwszym z pośród nich skarżący kasacyjnie wytknęli Sądowi I instancji błędną interpretację pozycji 9021 Wspólnej Taryfy Celnej poprzez uznanie, że dla klasyfikacji celnej towaru nie mają znaczenia ich cechy funkcjonalne. Z treści tego rodzaju stwierdzeń wynika, że skarżący kasacyjnie, choć nie zostało to wyraźnie wyartykułowane, kwestionują zaakceptowaną przez Sąd I instancji wykładnię regulacji składającej się na opis pozycji 9021 Wspólnej Taryfy Celnej, sprowadzającą się do zbagatelizowania czy też zupełnego pominięcia cech funkcjonalnych towarów.

Mając na względzie postać tego rodzaju zarzutu stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż WSA w Gliwicach nie dokonał wykładni wymienionych w zarzucie regulacji, która skutkowałaby pominięciem cech funkcjonalnych towarów. Innymi słowy Sąd I instancji nie wyraził takiego poglądu, co więcej to właśnie w oparciu o funkcje poszczególnych towarów, rozpatrywane w kontekście takich ich właściwości jak przejęcie lub zastąpienie przez nie funkcji uszkodzonej lub niepełnosprawnej części ciała, wypracował swoje stanowisko w sprawie. Tym samym więc twierdzenia przedmiotowego zarzutu nie znajdują uzasadnionych podstaw, co czyni go niezasadnym.

W ramach zarzutu 2) b skarżący zarzucili niewłaściwe zastosowanie uwagi do działu 90 rozporządzenia 2658/87. W tym zakresie ograniczyli się do zaprzeczenia prawidłowości wykluczenia zasadności klasyfikacji do pozycji 9021, z powołaniem się na funkcję i konstrukcję towarów. Same twierdzenia przedmiotowego zarzutu nie są dostatecznie jasne i precyzyjne, w dodatku odwołują się do cech poszczególnych towarów objętych zgłoszeniem, wywodząc z nich odmienne od przyjętych przez organy wniosków. Te natomiast zostały ustalone przez organy w ramach prowadzonego przez nie postępowania, które to ustalenia nie zostały przez skarżących skutecznie podważone. W związku z tym przedmiotowy zarzut nie może być uznany za zasadny. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego, dla swej skuteczności, co do zasady, wymaga uprzedniego podważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, z czym w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia (zob.. wyroki NSA z 5 września 2014 r., I OSK 1119/13,; z 15 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 181/21 - dost. w CBOiS). Wobec więc niespełnienia tego warunku, jak również niezakwestionowania przeprowadzonej wykładni znajdujących zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przepisów, niniejszy zarzut uznać należy za niezasadny.

Z podobnych względów nie można podzielić kolejnego zarzutu, oznaczonego numerem 2) c. W tym bowiem wypadku jego autor podniósł naruszenie reguły 3 ust. b ORINS, w związku z błędnym, jego zdaniem, określeniem charakteru produktów, o których mowa na gruncie przedmiotowej sprawy. Tak więc analogicznie, jak w przypadku poprzedniego zarzutu, nie można przyjąć naruszenia prawa materialnego, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, wobec niepodważenia ustaleń faktycznych sprawy, jak również wykładni konkretnych regulacji.

Niezależnie jednak od powyższego dodać należy, że poprzez ten zarzut skarżący kasacyjnie w istocie dąży nie do wykazania uchybienia regulacjom prawa materialnego, ale poddaje w wątpliwość prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Tymczasem zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem nie można podważać prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, poprzez zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego (zob. np. wyroki NSA: z 13 lutego 2009 r., sygn. I OSK 414/08, z 29 kwietnia 2014 r., II OSK 2887/12, z 13 maja 2014 r., sygn. I GSK 482/12, z 23 września 2014 r., sygn. II FSK 2327/12, z 11.01.2024 r., sygn. III FSK 3460/21 – wszystkie dost. w CBOiS). W związku z tym nie można uznać zasadności przedmiotowego zarzutu.

Nie można się zgodzić ze skarżącymi kasacyjnie również co do ich twierdzeń zawartych w ramach ostatniego z materialnoprawnych zarzutów. W tym wypadku bowiem należy zaznaczyć, że skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 UKC nie rozwinęli swojego stanowiska. Zarzut ten sformułowany ogólnikowo i enigmatycznie, nie został rozwinięty i wyjaśniony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony ani tym bardziej zobowiązany do domniemywania czy też uzupełniania za strony ich zarzutów.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć również należy, że przepis art. 1 ust. 1 zd. 2 UKC, do którego autor skargi kasacyjnej się odwołuje stanowi, że nie naruszając prawa międzynarodowego i konwencji międzynarodowych oraz prawodawstwa unijnego w innych dziedzinach, kodeks stosowany jest w sposób jednolity na całym obszarze celnym Unii. Przepis ten statuuje zasadę nakazującą jednolite stosowanie UKC na terenie całej Unii Europejskiej, niemniej jednak, ze swej istoty, nie może on stanowić samodzielnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Jego ogólność oraz charakter, wykazujący cechy swoistego rodzaju reguły interpretacyjnej jego szczegółowych przepisów, stoi na przeszkodzie wywodzeniu z niego związania rozstrzygnięciami organów celnych innych krajów, w indywidualnych sprawach, do czego zdają się dążyć skarżący kasacyjnie.

Tak więc mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) w zw. z Naczelny Sąd Administracyjny zasądził solidarnie od skarżących kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 675 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.