Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 6/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 614/09 odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi T.W. na pisemną interpretację Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 614/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił T. W. przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na pisemną interpretację Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2009 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 17 września 2009 r. pełnomocnik strony skarżącej wezwany został, pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni, do uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie to, zostało odebrane przez pełnomocnika strony skarżącej w dniu 24 września 2009r. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu 1 października 2009 r. W tym terminie wpis nie został jednak uiszczony.

W dniu 8 października wpłynął do sądu wniosek pełnomocnika strony skarżącej - dor. pod. M.S. - o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z kserokopią dowodu uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu złożonego wniosku pełnomocnik wskazała, że przed udaniem się na tygodniowy wyjazd do Hiszpanii, w dniu 25 września 2009 r., w systemie bankowości elektronicznej zdefiniowała przelew tytułem wniesienia opłaty w wysokości 200 zł za wpis od wniesionej skargi. Po powrocie z wyjazdu, tj. w dniu 6 października 2009r. po sprawdzeniu wszystkich operacji na koncie stwierdziła, że zdefiniowany przez nią przelew nie został zrealizowany przez bank. Po stwierdzeniu braku wpisu w dniu następnym uiściła wpis, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu.

Na wezwanie sądu o nadesłanie bankowego potwierdzenia, iż w dniu 25 września 2009r. zdefiniowała przelew kwoty 200 zł w systemie bankowości elektronicznej oraz podania przyczyn niezrealizowania przelewu przez bank, pełnomocnik wskazała, że w systemie bankowości elektronicznej bank nie potwierdza zdefiniowania przelewu. Jedynym potwierdzeniem jest wydruk z systemu bankowości elektronicznej. Konsultantka Banku NORDEA SA, podczas rozmowy telefonicznej, poinformowała pełnomocnika, iż powodem niezrealizowania zdefiniowanego przelewu były przyczyny techniczne - przerwa w transmisji w czasie akceptowania przelewu. Na monitorze pełnomocnika przelew został potwierdzony i zaakceptowany kodem, natomiast kod ten nie dotarł do serwera banku. Sąd I instancji, analizując powyższe okoliczności, uznał, że należycie dbający o swoje interesy pełnomocnik, dokonując zlecenia przelewu w dniu 25 września 2009 r., powinien sprawdzić, czy został on przyjęty przez bank i ewentualnie w razie stwierdzenia jego nieprzyjęcia przez bank winien powtórzyć zlecenie przelewu. Pomimo wezwania przez sąd do wskazania przyczyn niezrealizowania przelewu przez bank pełnomocnik w odpowiedzi powołała się jedynie na telefoniczną rozmowę z konsultantem banku. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 10 oraz art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz.U. Nr 169, poz. 1385 ze zm.) pełnomocnik strony skarżącej, na podstawie umowy o usługi bankowości elektronicznej powinien w takim przypadku niezwłocznie wszcząć procedurę reklamacyjną odnośnie do tej operacji. Z akt sprawy nie wynika, aby tego rodzaju procedura została wszczęta, a jej wynik doprowadził do ustalenia, że w tym wypadku niezrealizowanie transakcji z zastosowaniem pieniądza elektronicznego nastąpiło bez winy posiadacza (pełnomocnika skarżącego). Nie można zatem było uznać, że do uchybienia terminu doszło bez winy zobowiązanego do jego uiszczenia.

W złożonym zażaleniu, pełnomocnik strony wskazała, że nie mogła stwierdzić, czy dyspozycja przelewu została zrealizowana, gdyż przelew zdefiniowała "w dniu 25 września 2009r., tj. w piątek przed wyjazdem na urlop, razem z innymi przelewami. Przelew ten mógł wyjść z banku najwcześniej w poniedziałek rano". Nie zgodziła się ze stanowiskiem sądu, że jedynym dowodem wszczęcia procedury reklamacyjnej jest dokument pisemny. Zaznaczyła, że w bankowości internetowej, procedury reklamacyjne załatwia się również za pomocą telefonu. Zaś wydruk z systemu bankowości elektronicznej nie wymaga uwierzytelnienia ani podpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), na mocy którego sąd przywróci stronie termin, o ile uchybienie było niezawinione przez stronę. Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się ściśle z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Kwestią kluczową w sprawie, jest zatem ustalenie, czy uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło bez winy pełnomocnika strony skarżącej.

Nie ulega wątpliwości, że przy ustaleniu terminu dokonania opłat w drodze przelewu istotna jest data złożenia dyspozycji, jego zaś realizacja ma znaczenie drugorzędne. Stanowisko to wynika z utrwalonej od wielu lat linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, według której, w razie uiszczenia opłaty sądowej przelewem, za dzień jej uiszczenia uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający ma rachunek, jeżeli przelew w dniu jego przyjęcia lub w terminie do uiszczenia opłaty miał pokrycie na rachunku zleceniodawcy. Okoliczność, kiedy bank wykonał polecenie przelewu, nie ma w tym wypadku znaczenia; por. np. postanowienie z dnia 27 stycznia 1969 r. I PZ 76/68 (OSNCP 1969, nr 9, poz. 167), uchwała z dnia 16 grudnia 1983 r., III PZP 47/83 (OSNC 1984, Nr 7, poz. 110, postanowienie z 30 listopada 2000 r., I CZ 11/00 (niepublikowane). Stanowisko to, należy stosować odpowiednio do sytuacji, w której dyspozycja przelewu została złożona za pomocą elektronicznego środka komunikacji (sieci internetowej); por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 127/03 (OSNC 2005, nr 1, poz. 12) i z dnia 22 kwietnia 2004 r., II CZ 38/04 (OSNC 2005, nr 5, poz. 84; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt I FSK 1157/05 (dostępne na stronie internetowej NSA w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że dla potrzeb postępowania w zakresie przywrócenia terminu istotne było, aby pełnomocnik strony uprawdopodobniła, że w dniu 25 września 2009 r. rzeczywiście wydała stosowną dyspozycję przelewu bankowi, mającą pokrycie na rachunku zleceniodawcy. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, żeby w ogóle doszło do wydania takiej dyspozycji, gdyż zarówno zaprezentowana przez pełnomocnika argumentacja, jak i dokumenty przedstawione na jej poparcie, uznać należy za niewiarygodne.

Przede wszystkim należy odnieść się do wydruku załączonego przez pełnomocnik strony do wniosku o przywrócenie terminu (k. 25 akt sądowych). Nie jest on z pewnością ani odpisem, ani wyciągiem, ani też wydrukiem z historii transakcji prowadzonych na rachunku - mogącym potwierdzić, że dyspozycja polecenia przelewu została wydana bankowi faktycznie w dniu 25 września 2009 r. Dokument ten jest niczym więcej jak wydrukiem ze strony internetowej należącej do banku, w momencie wprowadzania danych do dokonania przelewu i nie świadczy on w żaden sposób, że dyspozycja w tym zakresie została faktycznie w dniu 25 września 2009 r. wydana.

Zresztą, nawet jeśliby przyjąć, że pełnomocnik strony wydała taką dyspozycję bankowi w dniu 25 września 2009 r., to winna dla celów niniejszego postępowania przedłożyć odpowiednie pismo z banku, mogące poświadczyć, że w owym dniu bank miał problemy techniczne związane z przyjęciem tego zlecenia. To, że w przypadku usług bankowości elektronicznej, jak wskazuje autorka zażalenia, korzysta się czasem z telefonu, nie zmienia faktu, że jako profesjonalny pełnomocnik, powinna zdawać sobie sprawę ze szczególnej roli pisma jako środka dowodowego w postępowaniu prowadzonym przed sądem. Wszelkie oświadczenia o problemach technicznych banku w dniu 25 września 2009 r., wobec braku pisemnego oświadczenia ze strony banku w tym zakresie, uznać należy zatem za gołosłowne.

Mając powyższe na uwadze, za zasadne należało uznać stanowisko Sądu I instancji, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.