Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2825/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.16 pkt 16 i art.22 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwiecińska sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Miasto Rzeszów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 438/22 w sprawie ze skargi Gminy Miasto Rzeszów na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 18 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Gminy Miasto Rzeszów (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 18 lutego 2022 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zwróciła się do Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzeniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych nr 86 i 447 do potoku Mikośka w Rzeszowie.

Decyzją z 7 stycznia 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Krośnie udzielił skarżącej pozwolenia wodnoprawego na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych wskazanych we wniosku.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z 7 stycznia 2021 r. Decyzją z 26 lutego 2021 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Prawomocnym wyrokiem z 20 lipca 2021 r. II SA/Rz 682/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie z 26 lutego 2021 r.

Decyzją z 27 września 2021 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie z 7 stycznia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z 31 grudnia 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Krośnie udzielił Gminie Miasto Rzeszów pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie organ I instancji ustalił zakres korzystania z wód, w tym maksymalną i średnią ilość odprowadzanych wód wyrażoną w m3/s i m3/rok (pkt I decyzji) oraz ustalił warunki udzielonego pozwolenia wodnoprawnego (pkt II decyzji).

Organ I instancji przyjął maksymalną ilość wód opadowych wyliczoną przez skarżącą w oparciu o najwyższą dobową ilość wód opadowych odnotowaną przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w dniu 4 czerwca 2010 r. na stacji pomiarowej Rzeszów - Jasionka.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji w zakresie ustalającym, że usługa wodna, na którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego, obejmuje odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód potoku Mikośka. Potok Mikośka nie spełnia definicji śródlądowej wody płynącej w rozumieniu art. 22 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.), bowiem nie posiada linii brzegowej. Nie może zatem zostać uznany za grunt pokryty wodami w rozumieniu art. 16 pkt 16 w związku z art. 220 Prawa wodnego.

Decyzją z 18 lutego 2022 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Zarządu Zlewni w Krośnie z 31 grudnia 2021 r. podzielając w całości stanowisko organu I instancji.

Skarżąca wniosła skargę na decyzję z 18 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w osnowie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie z 31 grudnia 2021 r. pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej, do wód potoku Mikośka. W ten sposób określony rodzaj usługi wodnej odpowiada w pełni treści podania złożonego przez skarżącą oraz załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, co oznacza że organ związany jest treścią złożonego żądania i nie może udzielić zgody wodnoprawnej w postaci pozwolenia wodnoprawnego w sposób niezgodny z treścią zgłoszonego żądania, szczegółowo opisanego w załączonym operacie wodnoprawnym. Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego należy załączyć operat z oznaczeniem daty jego wykonania wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych. W części operatu powinny znaleźć się informacje obejmujące charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym. Ponadto, operat stanowi podstawowy dowód, w oparciu o który wydaje się pozwolenie wodnoprawne.

Z treści znajdującego się w aktach sprawy pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, że przedmiotowego potoku nie należało kwalifikować jako jednego ze znanych ustawie cieków naturalnych. Zgodnie z art. 16 pkt 5 Prawa wodnego, przez ciek naturalny rozumieć należy rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Cieki naturalne, a więc w tym potoki, stanowią śródlądowe wody płynące. Skarżąca na etapie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego używała na określenie miejsca wylotu systemu kanalizacji wyrażenia "potok", kwalifikując ten ciek do śródlądowych wód płynących. Z charakterystyki wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym wynika, że wody opadowe z omawianych zlewni odprowadzane są do potoku Mikośka przez dwa odrębne kolektory zbiorcze o nr 86 i średnicy ∅ 150 oraz 447 i średnicy ∅ 200. Odbiornik wód opadowych i roztopowych został w operacie wodnoprawnym opisany jako lewostronny dopływ rzeki Wisłok o długości 7,1 km i powierzchni zlewni 8,36 km². Wydane przez organ I instancji pozwolenie wodnoprawne odpowiada treści operatu wodnoprawnego, w którym wyjaśniono, że potok Mikośka zaliczany jest do śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części, stanowiących własność publiczną, istotną dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa. Znajduje to odzwierciedlenie w treści rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003 r. nr 16, poz. 149). Rozporządzenie kwalifikowało potok Mikośka do śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części, stanowiących własność publiczną, istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, znajdujących się w Województwie Podkarpackim z odbiornikiem Wisłok. Ponadto, potok Mikośka nie jest uznawany za urządzenie wodne w aktach prawa miejscowego, czego dowodem jest § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta Rzeszowa z 26 stycznia 2016 r. nr XXII/453/2016 w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr 140/11/2006 - II Staroniwa Północ w Rzeszowie (Dz. Woj. Podka. z 2016 r., poz. 681).

W ocenie Sądu I instancji, skarżąca nie może skutecznie zarzucać organom, że nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego co do okoliczności wykazanych przez skarżącą w sposób dostateczny we wniosku oraz w operacie wodnoprawnym. Wobec jednoznacznej oceny skarżącej, w tym zwłaszcza wyrażonej na stronie 5 operatu wodnoprawnego, jak również przytoczonych wyżej przepisów prawa, nie było potrzeby, żeby wobec kwestii opisanych i udowodnionych przez skarżącą prowadzić pogłębione działania wyjaśniające wobec kwestii niebudzących wątpliwości.

Sąd I instancji wskazał, że jak wynika ze skargi, potok Mikośka nie jest ciekiem naturalnym ponieważ jest to rów, w którym znajduje się betonowa rura. Dokładny opis potoku Mikośka zawiera operat wodnoprawny na stronie nr 14 w pkt 7.1 Ogólna charakterystyka odbiornika wód opadowych. Wynika z niego, że "potok na odcinku pomiędzy torami PKP Rzeszów - Staroniwa, a wylotem do rzeki Wisłok jest zabudowany jako kolektory deszczowe KD1200, następnie w znacznej części jest przesklepiony jako dzwonowy. Od torów PKP Rzeszów – Staroniwa do źródła tj. Kielanówka, potok stanowi koryto otwarte. Potok Mikośka nie posiada istotnych, wyróżnionych na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski dopływów". W dalszej części autorzy operatu wodnoprawnego wskazują, że potok Mikośka jest jednym z głównych odbiorników wód opadowych odprowadzanych kolektorami miejskimi z terenu miasta Rzeszowa. W ocenie Sądu I instancji, częściowe uregulowanie potoku nie wyklucza jego charakteru jako cieku naturalnego, a tym samym jako śródlądowej wody płynącej. Ciek naturalny to również woda płynąca w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami.

Sąd I instancji podkreślił, że opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Kluczowe znaczenie regulacja ta kładzie na to, czy wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do wód, czyli m.in. do wód śródlądowych. Potok Mikośka według operatu wodnoprawnego stanowi dopływ rzeki Wisłok, co powoduje że nawet przy uznaniu go za urządzenie wodne, obowiązek ponoszenia opłaty obciąża adresata pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usług wodnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz w związku z art. 400 ust. 8 Prawa wodnego przez oddalenie skargi, zamiast zastosowania "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c" p.p.s.a. i uchylenia decyzji organu odwoławczego. W ocenie skarżącej, organy nie zgromadziły dowodów potwierdzających, że "potok Mikośka" to śródlądowe wody płynące.

Po drugie, art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez podjęcie rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie, pomimo, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ odwoławczy nie został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej, tym samym nie mógł stanowić oparcia dla ustaleń faktycznych Sądu I instancji. Ponadto polegało to na wykroczeniu przez Sąd I instancji poza ustalenia przyjęte przez organ, polegające na przyjęciu, że "potok Mikośka" był ujęty w treści rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną. Skarżąca wskazała, że potok Mikośka, o którym mowa w tym akcie prawnym znajduje się na terenie Łańcuta.

Po trzecie, art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi, tj. z protokołów z przeglądów technicznych oraz umowy, świadczących, że "potok Mikośka" nie jest śródlądowa wodą płynącą. Skarżąca utrzymywała i utrzymuje "potok Mikośka" i nie był on utrzymywany przez Marszałka Województwa Podkarpackiego, w którego kompetencjach do 31 grudnia 2017 r. było utrzymanie wód publicznych.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. został błędnie sformułowany. Wynika to z tego, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej polega na badaniu zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) - a rozstrzygnięcie sprawy wyrokiem następuje "na podstawie akt sprawy", o czym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przekazane wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu akta administracyjne. W konsekwencji naruszenie normy prawnej z art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na oddaleniu skargi pomimo niekompletnych akt sprawy, pominięciu istotnej części akt sprawy, przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem art. 106 § 3 p.p.s.a., ewentualnie oparciu wyroku na dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2020 r. II OSK 1277/18 oraz z 3 października 2019 r., II GSK 591/17). Żadne z tych naruszeń nie miało miejsca w tej sprawie. Sąd I instancji wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a więc badając legalność zaskarżonej decyzji powinien ocenić jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, co w tej sprawie Sąd I instancji uczynił. Nie można zatem uznać, aby Sąd I instancji wydał wyrok pomimo niekompletnych akt sprawy czy też pominął istotną część akt sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego, do czego sprowadzają się argumenty skargi kasacyjnej w tym zakresie. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ramach tej kontroli Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez skarżącą w skardze. Ponownie podkreślenia wymaga, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować kontrolowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych organu, jak i zaprezentowanej w ramach tej kontroli wykładni prawa. Okoliczność, że Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, nie może stanowić uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z kolei ewentualne nieprawidłowe przyjęcie jako podstawy argumentacji Sądu I instancji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, powinno być przedmiotem zarzutu naruszenia przepisów tego rozporządzenia, a nie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 lub art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezależnie jednak od powyższego, posłużenie się przez Sąd I instancji przepisami cytowanego rozporządzenia i ewentualne omyłkowe odwołanie się do innego potoku Mikośka, nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ argument ten miał charakter wyłącznie pomocniczy i nie stanowił zasadniczej podstawy argumentacji zaskarżonego wyroku.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przede wszystkim podkreślić należy, że skarżąca nie składała wniosku o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, stąd też brak było podstaw do formalnego rozpoznania tego rodzaju wniosku. Jednocześnie Sąd I instancji z urzędu był zobowiązany zapoznać się z załączonymi do skargi dokumentami, ponieważ obowiązek taki wynika bezpośrednio z cytowanego wyżej art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił szczegółowo, z jakich powodów nie podzielił argumentacji skargi, a w konsekwencji brak wyraźnego odniesienia się do dokumentów załączonych do skargi, wobec braku wniosku w tym przedmiocie, nie stanowił naruszenia, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także w związku z art. 400 ust. 8 Prawa wodnego przez oddalenie skargi, zamiast zastosowania "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c" p.p.s.a., został również częściowo błędnie sformułowany. Norma z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie jest normą o charakterze procesowym, ale ustrojowym i stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, co w tej sprawie niewątpliwie miało miejsce. Ewentualne naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie oznacza jeszcze, niejako "automatycznie", że doszło do naruszenia ustrojowej funkcji tego sądu określonej w art. 3 § 1 p.p.s.a. Ponadto nie ma takiego przepisu jak "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c" p.p.s.a. Należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i wymaga precyzyjnego sformułowania zarzutów, które wyznaczają granice kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei, norma z art. 400 ust. 8 Prawa wodnego stanowi normę prawa materialnego, a nie procesowego.

Niezależnie od powyższych uchybień formalnych, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia charakteru przedmiotowego cieku wodnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że organy są organami wyspecjalizowanymi w sprawach z zakresu gospodarki wodnej i brak jest podstaw do kwestionowania a limine przydatności dowodowej przedstawionych przez nie informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2021 r. II OSK 261/21). Natomiast wydania decyzji potwierdzającej, że dany odcinek potoku nie jest ciekiem wodnym, co w konsekwencji ma się przełożyć na brak konieczności uiszczenia opłat za usługi wodne, powinno być kwestionowane w postępowaniu zmierzającym do ustalenia tej opłaty, a nie przez złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto skarżąca jest w tym przypadku niekonsekwentna. Z jednej bowiem strony składa wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wraz z operatem wodnoprawnym, z którego wynika, że przedmiotowy potok Mikośka jest ciekiem wodnym, natomiast z drugiej strony oczekuje od organu przeprowadzenia dowodu przeciwnego. Jednocześnie jednak na taki dowód nie pozwala zarówno złożony operat wodnoprawny, jak i inne dane uzyskane przez organ w toku postępowania administracyjnego i w związku z argumentacją skarżącej. Stanowisko skarżącej przedstawione w skardze kasacyjnej stanowi w istocie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi organów, które zaaprobował Sąd I instancji. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza charakter spornego odbiornika, do czego w sposób wyczerpujący odniósł się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 22 pkt 1 Prawa wodnego, śródlądowymi wodami płynącymi są wody w ciekach naturalnych oraz źródłach, z których te cieki biorą początek. Przepis ten nie formułuje kryterium uznania danych wód za ciek naturalny, które odnosiłoby się do podmiotu wykonującego uprawnienia właścicielskie względem danego cieku. Skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzeniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych do potoku Mikośka. Jak prawidłowo przyjął za organami Sądu I instancji, potok Mikośka spełnia wszelkie ustawowe wymagania do uznania go za śródlądowe wody płynące, a odcinkowe zarurowanie potoku nie zmienia jego statusu jako cieku naturalnego w rozumieniu art. 16 ust. 5 Prawa wodnego. Wynika to przede wszystkim w sposób niebudzący wątpliwości ze złożonego przez skarżącą operatu wodnoprawnego. Istotne jest również, że skarżąca uzyskała wcześniej analogiczne pozwolenie wodnoprawne, a charakter potoku zaczęła kwestionować dopiero obecnie.

W konsekwencji zarzuty kasacyjne należy uznać za nieuzasadnione, szczególnie uwzględniając, że opiera się one w istocie wyłącznie na kwestionowaniu ustaleń faktycznych organów, podczas gdy stanowisko Sądu I instancji wynikało również z wykładni przepisów Prawa wodnego znajdujących zastosowanie w tej sprawie.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.