Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1080/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 110
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 195 ust. 4, art. 195a ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego R. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013r. [...], orzekającą o zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomości R.L. (dalej także: "skarżący") kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku ze skargą z dnia [...] lutego 2012r. współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...] w L., oraz skargami z dnia [...] i [...] listopada 2012r. współwłaścicieli nieruchomości położonych przy ul. [...] i ul. [...] w L., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec zarządcy nieruchomości R.L.. Stronie zostały postawione wynikające ze skargi następujące zarzuty:

Ad. I skargi – dot. Nieruchomości położonej przy ul. [...]:

• Nienaliczanie i niepobieranie opłat czynszowych z tytułu wynajmowanych lokali w nieruchomości;

• Aprobowanie działań w sprawach funkcjonowania nieruchomości, podejmowanych wyłącznie przez jednego współwłaściciela,

• Brak realizacji remontów wskazanych w przeglądzie technicznym budynku w 2010r. oraz niepoinformowanie o powyższym wszystkich współwłaścicieli nieruchomości,

• Brak ubezpieczenia nieruchomości w latach 2010-2011

• Pobieranie wynagrodzenia za zarzadzanie nieruchomością niezgodnie z postanowieniami zawartych umów o zarządzie nieruchomością

Ad. II skargi – dot. Nieruchomości położonej przy ul. [...]:

• Działanie bez zgody współwłaścicieli nieruchomości w zakresie zawierania umów najmu lokali i przedłużanie ważności tych mów

• Wykorzystanie funkcji zarządcy do osiągania korzyści z najmu lokali dla członków swojej rodziny

• Brak nadzoru nad realizacją obowiązków najemcy i doprowadzenie do strat finansowych dla współwłaścicieli z tytułu najmu lokali

Ad. III skargi – dot. Nieruchomości położonej przy ul. [...]:

• Wykonywanie czynności zarządzania nieruchomością i pobieranie za to wynagrodzenia bez podstawy prawnej, tj. bez umowy o zarządzie.

W dniu [...] września 2013r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie wyniku postępowania wyjaśniającego, decyzją Nr [...] orzekł o zastosowaniu wobec zarządcy nieruchomości R.L. kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie.

Pismem z dnia [...] października 2013r. Pan R.L. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem art. 7,8,9 i 77 k.p.a. Podniósł, że decyzja organu I instancji jest oparta na błędnych ustaleniach stanu faktycznego w przedmiotowej decyzji zostały bowiem przyjęte jako istniejące fakty, które nigdy nie miały miejsca lub zostały błędnie ustalone. Skarżący wskazał, iż Komisja błędnie przyjęła za fakty nieprawdziwe twierdzenia osób wnoszących skargę. Ze względu na obszerność błędnie ustalonego stanu faktycznego i konieczność punkt po punkcie jego prostowania, skarżący wskazał, że całość materiału faktycznego przedstawi w toku ponownego postępowania wyjaśniającego. Dla przykładu Skarżący wskazał, że były zawierane umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej a także że wszelkie rozliczenia z właścicielami były dokonywane i przekazywane właścicielom. Podniósł również, że gdyby Komisja dopuściła do sprawy dowody, w których jest posiadaniu tj. pisemnego protokołu, to wykazałby, że kwotę 19 zł za metr kwadratowy wynajmu lokalu na piętrze budynku przy ul. [...] w L. zaakceptowali wszyscy współwłaściciele tego budynku .

Ze względu na nie wniesienie przez skarżącego w załączeniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, żadnych dodatkowych dokumentów w sprawie, działając na podstawie art. 195a ust.2 u.g.n. organ odstąpił od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i po analizie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz po zapoznaniu się z całością akt sprawy w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznano, że skarżący nie wypełnił obowiązków określonych w art. 186 u.g.n., poprzez:

• niewykonywanie osobiste czynności zarzadzania nieruchomościami oraz brak bezpośredniego nadzoru nad innymi osobami wykonującymi czynności pomocnicze co stanowi naruszenie art. 185 ust.1 b u.g.n;

• wieloletnie wykonywanie czynności zarządzania nieruchomością bez umów o zarządzanie nieruchomością zawartych ze wszystkimi współwłaścicielami nieruchomości , co stanowi naruszenie dyspozycji przepisu art. 185 ust.2 u.g.n;

• nieprawidłowe przekazywanie wszystkim współwłaścicielom nieruchomości rozliczeń, nieubezpieczenie nieruchomości, co sanowi naruszenie par. 2 ust.4 , ust. 5 i ust. 6 zawartych umów o zarządzanie nieruchomością;

• niepodejmowanie działań w celu realizacji napraw budynku, wynikających z protokołów przeglądu technicznego, co stanowi naruszenie art. 185 ust.1 pkt 2 i pkt 5 u.g.n.;

• pobieranie zawyżonego wynagrodzenia, co stanowi naruszenie art. 185 ust. 5 u.g.n.;

• dopuszczenie do zawarcia niekorzystnych dla współwłaścicieli nieruchomości umów najmu lokali użytkowych przez osoby do tego nieuprawnione, co stanowi naruszenie art. 186 ust. 1 u.g.n. i art. 185 ust.1 pkt 1 u.g.n.;

• brak stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych co stanowi naruszenie dyspozycji przepisu art. 186 ust.2 u.g.n.;

• brak obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania co stanowi naruszenie art. 186 ust. 3 u.g.n.

Organ uznał, że kara winna być adekwatna do stwierdzonej winy. Z tego też względu mając na względzie, że wykazane uchybienie i błędy pracy zarządcy były bardzo istotne, bowiem miały realny wpływ na funkcjonowanie nieruchomości a zarządca nie respektował prawa wszystkich współwłaścicieli do udziału w zarządzie nieruchomościami i podejmowania decyzji a w przypadku nieruchomości przy ul. [...], przedłożył interes prywatny nad interesem zleceniodawców naruszając tym samym etykę zawodową i standardy zawodowe obowiązujące zarządców nieruchomości, organ uznał że kara określona w art. 188 ust.2 pkt 4 u.g.n. tj. kara pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie jest karą adekwatną do udowodnionej winy. Organ wskazał również, że orzeczenie kary łagodniejszej nie spełni celu, jaki kara dyscyplinarna winna osiągnąć.

Na powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2013r., Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji w całości. W skardze zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 193 ust.3a pkt 2 i art. 195a ust.3 u.g.n. a także art. 7,8,9,77 par. 1 , 207, 156 par. 1 pkt 5 k.p.a. oraz wskazał w uzasadnieniu, że:

- decyzja z dnia [...] grudnia 2013r. wyczerpuje dyspozycje przepisu art. 156 par. 1 pkt 5 k.p.a. w ten sposób, że ze względu na datę jej wydania oraz wejście w życie zmiany do u.g.n. , skarżona decyzja jest niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały, bowiem centralne rejestry pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości zostały zamknięte według stanu na dzień 31 grudnia 2013r. a z mocy nowego brzmienia art. 193 i 195 u.g.n. minister został pozbawiony po tym dniu możliwości wykreślania z rejestru osób, którym nadano stosowne licencje zawodowe, co oznacza że nie ma on możliwości wykonania swej decyzji w stosunku do R.L..

- wątpliwości budzi czy skarżona decyzja została faktycznie wydana w dniu [...] grudnia 2013r., gdyż cyfry dot. dnia zostały wpisane odręcznie a nadto decyzja została wysłana z organu dopiero w dniu [...] stycznia 2014r. co dokumentuje datownik poczty zamieszczony na kopercie. Powyższe zdaniem skarżącego nie pogłębia zaufania obywatela do organów Państwa (naruszenie art. 8 k.p.a).

- wprawdzie skarżona decyzja nosi datę [...] grudnia 2013r. jednakże została skarżącemu doręczona w dniu [...] lutego 2014r. a zatem w dniu gdy minister nie posiadał już uprawnień dot. zarządców nieruchomościami.

- organ prowadząc postępowanie naruszył przepisy proceduralne odnoszące się do zasad prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, skutkiem czego było wydanie decyzji w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego. Skarżący w tym zakresie podkreślił, że w skierowanym do ministra wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosił kwestię błędnego ustalenia przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej stanu faktycznego sprawy i wnosił o umożliwienie przedstawienia dowodów pominiętych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Z uwagi na specyfikę przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego gdzie postępowanie dowodowe prowadzone jest nie przez organ administracji wydający decyzję a przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej wszelkie środki dowodowe skarżący chciał przedstawić tej Komisji. Lecz mimo stosownego wniosku w tym zakresie minister wydał decyzję bez przeprowadzenia dowodów czym zdaniem skarżącego naruszył przepis art. 7, 77 par. 1 k.p.a. Jako przykład błędnych ustaleń dokonanych przez organ skarżący wskazał:

-błędne ustalenie że nie posiadał w okresie 2008-2012 ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej co nie jest prawdą, gdyż takie ubezpieczenia skarżący posiada na dowód czego kopie dołączył do skargi.

-błędne ustalenie, że pobierał on zawyżone wynagrodzenie za zarządzanie nieruchomościami. Błąd ten wynika z braku analizy zasad zatrudnienia zarządcy nieruchomościami R.L. w firmie zarządzającej nieruchomościami tj. Zrzeszeniu Właścicieli i Zarządców Domów w L. (dalej: Zrzeszenie). R.L. był bowiem pracownikiem zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę w w/w firmie zarządczej. Umowy o zarządzanie poszczególnymi nieruchomościami były zawierane pomiędzy właścicielami nieruchomości a Zrzeszeniem a nie miedzy zarządcą a właścicielami a zatem R.L. nie był uprawniony do reprezentowania Zrzeszenia a tym samym nie był on również uprawnionym do podpisywania umów z zewnętrznymi podmiotami. Dlatego zarzut nie wykonywania osobistych czynności zarządzania przez zarządcę jak i pobierania zawyżonego wynagrodzenia za zarządzanie nieruchomościami jest chybiony i wynika z braku dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wysokość wynagrodzenia dla R.L. była i jest bowiem określana przez Zarząd Zrzeszenia, jako organ statutowy a nie przez zarządcę.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo wskazał i wyjaśnił, że datę wydania decyzji wpisuje osoba upoważniona do podpisania decyzji w chwili dokonywania tej czynności. R.L. do skargi ponownie załączył kopie umów o odpowiedzialności cywilnej za okres [...] marca 2008r. do [...] lutego 2012r. pomimo że organ nie kwestionował ubezpieczenia za ten okres. Organ wskazywał na brak ubezpieczenia za okres od marca 2012 do marca 2013r. Podniósł również, że w kwestii ostatniego zarzutu dot. osobistego wykonywania czynności zarządu oraz pobierania zawyżonego wynagrodzenia przez zarządcę był przedmiotem rozważań NSA w wyroku z dnia 6 maja 2008r. sygn. II GSK 90/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd po rozpoznaniu sprawy podzielił słuszność niektórych zarzutów skargi.

Sąd zauważa bowiem, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada ta jest naczelną zasadą postępowania, albowiem ma kapitalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

Z przepisu art. 7 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany:

1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego,

2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W myśl natomiast art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ wydaje decyzję, którą powinien uzasadnić zgodnie z regułami, zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Wszelkie więc zarzuty postawione stronie winny być dokładnie zbadane przez organ albowiem od wyniku tego postępowania uzależnione było nałożenie jednej z kar dyscyplinarnych, w niniejszej sprawie bardzo dotkliwej bo polegającej na pozbawieniu licencji zawodowej. Istniejące zaś niejasności w sprawie powinny być tłumaczone na korzyść obwinionego. Tymczasem organ, jak słusznie podnosi w skardze skarżący mimo zgłoszenia we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z dnia [...] października 2014r.) wniosku o umożliwienie złożenia dodatkowych dokumentów w sprawie celem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy – nie umożliwił stronie przedłożenia tych dokumentów, czyniąc samemu ustalenia w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy i wyciągając wnioski tym samym w sposób dowolny, bowiem bez wyjaśnienia całości sprawy.

Należy wskazać, że racje ma skarżący podkreślając, iż był pracownikiem Zrzeszeniem, a skoro tak to otrzymywane przez niego wynagrodzenie wynikało z łączącego go ze Zrzeszeniem stosunku pracy. Tymczasem organ akceptując zarzut skargi w zakresie pobierania zawyżonego wynagrodzenia za zarzadzanie nieruchomością niezgodnie z postanowieniami zawartych umów o zarządzie- z których wynika wynagrodzenie dla Zrzeszenia, będącego stroną umów a nie dla Pana R.L. - w sposób błędny odniósł wynagrodzenie wynikające z umów zarządu zawartych ze Zrzeszeniem (karty 70-83) do wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez Pana L. w ramach stosunku pracy.

Organ nie wyjaśnił i nie wezwał skarżącego do przedłożenia umowy ubezpieczenia za okres marzec 2012 do marzec 2013 mimo, że skarżący podkreślał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że taką umowę posiada, co wskazuje na niezebranie pełnego materiału dowodowego. Rozpoznając sprawę nie wziął również pod uwagę i nie rozważył wszystkich złożonych dokumentów w tym m. in. pisma Zrzeszenia z dnia [...] sierpnia 2012r. oraz pisma Pani M.F. z dnia [...] sierpnia 2012r. mimo, iż te dokumenty znajdowały się w aktach sprawy i przemawiały na korzyść skarżącego. Jeżeli organ nie dał wiary wskazanym dokumentom winien był odnieść się do nich w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, poprzez wskazanie dlaczego odmawia im wiarygodności i mocy dowodowej aby można było uznać, iż został w sprawie uwzględniony i rozważony cały materiał dowodowy.

Podkreślić również wypada, że w sposób dowolny organ przyjął, że udowodniony został zarzut niedokonywania rozliczeń przychodów i kosztów ze wszystkimi współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...], mimo że z nadesłanych dokumentów przez Zrzeszenie, wynika że takie rozliczenia były sporządzane i dokonywane m. in. z gminą. Organ w tym zakresie nie żądał dodatkowych dokumenty i wyjaśnień a przecież mógł wezwać Zrzeszenie do nadesłanie dodatkowych dokumentów oraz mógł przesłuchać na wskazaną okoliczność zarząd lub poszczególnych członków zarządu Zrzeszenia lub współwłaścicieli nieruchomości, co być może pozwoliłoby na jednoznaczne wyjaśnienie powyższej kwestii.

Nadto wypada dodać, że wątpliwości organ ma obowiązek rozpoznawać na korzyć strony a nie na jej niekorzyść. Tym samym przyjęcie w oparciu o nie pełen materiał dowodowy, bez dogłębnego wyjaśnienia, czy faktycznie takie rozliczenia nie były dokonywane, należy uznać co najmniej za przedwczesne.

Dogłębnego wyjaśnienia i rozważenia wymaga również okoliczność nieopłacania ubezpieczenia za nieruchomość. Z akt sprawy wynika bowiem, że ubezpieczenie takie było płacone w latach 2010-2012. (wyjaśnienia karta 84-87, 64-65).

W tym miejscu wypada dodać, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej prowadząc postępowanie wyjaśniające może zgodnie z art. 195 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami zwracać się celem uzyskania niezbędnych informacji do organów administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości oraz innych instytucji i osób. A zatem ciało to zostało wyposażone w mechanizm pozwalający na wyjaśnienie sprawy i prowadzenie takiego postępowania a nie tylko oczekiwanie na dokumentację którą przedłoży lub nie strona w stosunku do której takie postępowanie się toczy. Nadto wypada w tym miejscu wskazać, że skoro we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący deklarował chęć przedłożenia dokumentów wskazujących na inny stan rzeczy niż ustalony przez komisję, to zastosowanie przez organ II instancji w tym zakresie zapisu art. 195a ust.2 u.g.n. i odstąpienie od skierowania sprawy do Komisji Odpowiedzialności zawodowej należy uznać za naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 10 par. 1 k.p.a., gdyż strona w istocie została pozbawiona możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, obrony swych racji poprzez wypowiedzenie się w sprawie i przedłożenie stosownych dokumentów potwierdzających jej stanowisko.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów Skargi sad uznał, że są one niezasadne. Należy bowiem podnieść, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżona decyzja została wydana w innej dacie niż wskazana w jej treści tj. [...] grudnia 2013r. Sąd zauważa, że wstawienie daty dziennej odręcznie przez osobę umocowaną do podpisu decyzji jest praktyką powszechnie stosowaną w organach administracji. W niniejszej sprawie organ wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że projekt rozstrzygnięcia jest przygotowywany przez pracownika merytorycznego organu. Jednak podpis pod orzeczeniem może złożyć tylko osoba umocowana a ta może złożyć go w innej dacie niż data sporządzenia projektu, stąd na projekcie na ogół nie są wpisywane daty dzienne. A data odręcznie wpisywana jest w momencie złożenia podpisu przez osobę umocowaną.

Sąd wskazuje również w tym miejscu, na treść art. 110 k.p.a. z którego wynika, że nie można identyfikować wydania decyzji administracyjnej z jej doręczeniem lub ogłoszeniem. Od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej, decyzja administracyjna wiąże organ który ją wydał. Aby jednak decyzja mogła być doręczona, musi być wcześniej wydana, czyli podpisana przez właściwy organ. Sąd w tym zakresie podziela i wskazuje m. in. na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 16 lipca 2010r. sygn.. akt. I OSK 216/10 ( CBOSA), w którym podniesiono: "Przypomnieć zatem trzeba że decyzja niewątpliwie wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą wprowadzenia jej do obrotu prawnego w drodze doręczenia lub jej ogłoszenia (...) Nie oznacza to jednak że w pojęciu "wydanie decyzji mieści się również doręczenie tego aktu. Wynika to m. in. z unormowania zawartego w art. 107 par. 1 k.pa. Zgodnie z tym przepisem do konstytutywnych elementów omawianej formy działania organu administracji publicznej zalicza się bowiem: oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie, podpis piastuna funkcji organu administracji publicznej lub osoby działającej w imieniu organu, a także datę wydania decyzji. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego nie data doręczenia stronie lecz data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji zawierającej prawem wymagane składniki. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy równe skutki tak procesowe jak i materialne (por. E.Frankiewicz "Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej" PiP 2002/2/70)".

W zakresie zarzutu, że skarżona decyzja jest niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały (co zdaniem skarżącego spełnia przesłankę nieważności zawartą w przepisie art. 156 par. 1 pkt 5 k.p.a). Należy przede wszystkim wskazać, na treść wskazywanego przepisu, który stanowi: "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: (...) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały". Brzmienie wskazanego wyżej przepisu wskazuje zatem, że niewykonalność decyzji musiałaby istnieć już w dniu [...] grudnia 2013r. i mieć charakter trwały. Tymczasem we wskazanej dacie obowiązywała ustawa o gospodarce nieruchomościami, która w swym brzmieniu pozwalała ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej. Tym samym nie można mówić o niewykonalności skarżonej decyzji w dniu jej wydania ze względu na to, że organ po uostatecznieniu się decyzji nie będzie mógł dokonać czynności materialno-technicznej w postaci skreślenia z listy.

Na zakończenie Sąd wskazuje również, że aczkolwiek wysłanie decyzji do strony postepowania kilkanaście dni po jej wydaniu nie jest z całą pewnością prawidłowym działaniem organu, jednak nie godzi to w zasady wyrażone w art. 7 oraz 8 k.p.a., a przynajmniej nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi jednak na wykazane wyżej braki w postępowaniu dowodowym oraz sprzeczności, zaskarżona decyzja nie mogła się ostać i podlega uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.