Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 268/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2024 r.; sygn. akt V SA/Wa 818/23 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej i odmowy uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w Ł. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2023 r.; nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

23 maja 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 818/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A sp. z o.o. w Ł. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] lutego 2023 r. w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w punkcie 1. sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 818/23 w ten sposób, że na stronie trzynastej, w linijce dziewiętnastej od góry wykreślił słowa "oraz poprzedzającą ją decyzję", a w linijce dwudziestej od góry wykreślił słowa "w zw. z art. 135 p.p.s.a."; w punkcie 2. odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 818/23; w punkcie 3. oddalił wniosek o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 818/23.

W uzasadnieniu, Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 818/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...], a w pkt 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu

4 kwietnia 2024 r.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. (data Prezentaty) pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku, poprzez uchylenie także decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dofinansowania za okresy: październik 2015 r. – luty 2017 r. oraz czerwiec 2017 r. i sierpień 2017 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że na stronie trzynastej uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, że uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, oznacza to, że Sąd znalazł podstawę do zastosowania art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej "p.p.s.a."), a co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sentencji wyroku, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Pełnomocnik strony skarżącej w powyższym wniosku wskazał, że gdyby tut. Sąd uznał, iż nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku to wnosi o jego wykładnie na podstawie art. 158 p.p.s.a.

WSA wskazał, że przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 1 lutego 2024 r. doszło do oczywistej omyłki poprzez wpisanie na stronie trzynastej, w linijce dziewiętnastej od góry słów "oraz poprzedzającą ją decyzję" oraz w linijce dwudziestej od góry słów "w zw. z art. 135 p.p.s.a." podczas, gdy w sentencji wyroku Sąd orzekł, że uchyla tylko zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Konieczne zatem stało się sprostowanie treści uzasadnienia ww. wyroku.

Natomiast odnośnie wniosku pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie wyroku tut. Sądu z dnia 1 lutego 2024 r., Sad wskazał, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 1 lutego 2024 r. o uchylenie także decyzji organu I instancji, a to z uwagi na fakt, że w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd wskazał, że uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Jak to już jednak zostało powyżej wyjaśnione zamieszczenie w uzasadnieniu ww. wyroku stwierdzenia, że Sąd uchyla decyzję organu I instancji stanowiło oczywistą omyłkę, która została sprostowana w pkt 1 niniejszego postanowienia.

Poza tym WSA wskazał, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a. przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W ocenie WSA, brak było w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że Sąd nie orzekł o całości skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części obejmującej jego pkt 1. i 2. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. naruszenie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię, a więc niewłaściwe zastosowanie, tj. dokonanie sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lutego 2024 r., sygn. akt: V SA/Wa 818/23 w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki do dokonania sprostowania rzeczonego wyroku, gdyż doprowadziło to w gruncie rzeczy do zmiany treści rozstrzygnięcia z pokrzywdzeniem Skarżącego;

2. naruszenie art. 157 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, tj. odmowę uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lutego 2024 r., sygn. akt: V SA/Wa 818/23 w sytuacji, kiedy Sąd I instancji w istocie pominął w sentencji ww. wyroku rozstrzygnięcie o części wniosków skargi odmawiając zamieszczenie w pkt 1. sentencji orzeczenia rozstrzygnięcia o uchyleniu (na podstawie art. 135 p.p.s.a.) decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w części dotyczącej ustalenia dofinansowania za okresy: październik 2015 r. - luty 2017 r. oraz czerwiec 2017 r. i sierpień 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2).

Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GZ 7/09). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w art. 156 p.p.s.a. odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r. sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwe jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki.

Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, co również wprost wynika z treści uzasadnienia wyroku z 1 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 818/23 wydanego w przedmiotowej sprawie, przy sporządzaniu uzasadnienia tego wyroku doszło do oczywistej omyłki poprzez wpisanie na stronie trzynastej, w linijce dziewiętnastej od góry słów "oraz poprzedzającą ją decyzję" oraz w linijce dwudziestej od góry słów "w zw. z art. 135 p.p.s.a." podczas, gdy w sentencji wyroku Sąd prawidłowo orzekł, że uchyla tylko zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Konieczne zatem stało się sprostowanie treści tego fragmentu uzasadnienia ww. wyroku, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Dokonane sprostowanie nie prowadzi do zmiany ww. rozstrzygnięcia.

Odnośnie natomiast zażalenia na punkt 2 zaskarżonego postanowienia, dotyczącego odmowy uzupełnienia ww. wyroku o uchylenie również decyzji organu I instancji, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Strona może zatem domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 3502/14; komentarz do art. 157 - Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019).

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 1 lutego 2024 r. o uchylenie także decyzji organu I instancji, a to z uwagi na fakt, że w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd wskazał, że uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Jak to już jednak zostało wyjaśnione w punkcie 1 zaskarżonego postanowienia, zamieszczenie w uzasadnieniu ww. wyroku stwierdzenia, że Sąd uchyla decyzję organu I instancji stanowiło oczywistą omyłkę, która została sprostowana w tym właśnie punkcie.

Nadto podkreślenia wymaga, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a. przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

Za Sądem I instancji podnieść należy, co wprost wynika z treści całego uzasadnienia wyroku, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że Sąd nie orzekł o całości skargi.

Co do drugiej przesłanki uzupełnienia wyroku należy wskazać, że wojewódzki sąd administracyjny z mocy art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Niewątpliwie również przepis art. 135 p.p.s.a. przewiduje możliwość objęcia kontrolą sądu administracyjnego, poza zaskarżonym aktem, także innych aktów lub czynności wydanych lub objętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, pod warunkiem, że jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Jednakże dyspozycja zawarta w powyższej normie odnosi się do fazy orzekania przez sąd administracyjny i kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi, zatem zastosowanie w konkretnej sprawie art. 135 p.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu. Skorzystanie z możliwości rozszerzenia orzeczenia sądu także do innych aktów administracyjnych wydanych w granicach danej sprawy nie zależy więc od woli strony. Sąd może skorzystać z regulacji art. 135 p.p.s.a niezależnie od tego, czy domagano się takiego rozstrzygnięcia, czy to w skardze, innym piśmie procesowym czy ustnie na rozprawie – a jednocześnie nie jest związany żądaniem strony ingerencji także w inne akty wydane w danej sprawie (uchylenia ich na podstawie art. 135 p.p.s.a.). Oznacza to, iż w sytuacji, gdy sąd nie korzysta z omawianego przepisu, to po prostu nie uchyla lub nie stwierdza nieważności rozstrzygnięć wydanych w granicach rozpoznawanej sprawy. Nie można zatem uznać, że nie zamieszcza w sentencji wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien tam zamieścić z urzędu.

Wobec powyższego, jak prawidłowo podniósł Sąd I instancji, nieuwzględnienie żądania skargi w przedmiocie uchylenia, w trybie art. 135 p.p.s.a., wszystkich wydanych w postępowaniu administracyjnym orzeczeń lub ich części, w tym także rozstrzygnięcia I instancji, nie podlega uzupełnieniu wyroku w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. To czy wydane w sprawie orzeczenie odpowiada prawu podlega wyłącznie kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Takim środkiem nie jest natomiast wniosek o uzupełnienie wyroku.

Tym samym, słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że brak było przesłanek do uzupełnienia wyroku we wskazanym zakresie. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.