Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 519/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 59 , 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 88 n ust 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. H. kwotę [...]zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 519/17

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 10.05.2016 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku K. H. wyznaczył

warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami w bryłach

budynków, niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem tersnu na działce nr [...] obr[...] oraz zjazdem z ul. [...] na

części działki nr [...], obr jw. przy ul.[...] W sprawie ustalono, że teren objęty wnioskiem nie został

objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w

art. 59 i następnych ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiono rys historyczny sprawy.

Wskazano, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, pozwoliło na stwierdzenie, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wydania

decyzji o warunkach zabudowy z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji sporządzony został

przez osobę uprawnioną do sporządzania projektu, stosownie do treści art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym. Wymieniono uzyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia. Ustosunkowano się także do uwag i zastrzeżeń zgłoszonych

przez strony w toku postępowania.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła M. B. wskazując na rozbieżności w zakresie określenia dopuszczalności realizacji

inwestycji w strefie ochronnej wału przeciwpowodziowego podając, że w załączniku nr 1 do decyzji stwierdza się, że zamierzenie

inwestycyjne zlokalizowane jest poza strefą ochronną prawego wału przeciwpowodziowego rzeki zaś w pkt. II b warunków zabudowy wskazuje

się, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w pasie 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego i dalej stwierdza się, że niewskazana

jest zabudowa na tym obszarze, z uwagi na zakazy wynikające z art. 88n ustawy Prawo wodne. Zaskarżona decyzja jest więc wewnętrznie

sprzeczna, zaś organ nie wskazał jednoznacznie warunków w zakresie odległości planowanej inwestycji od wału przeciwpowodziowego. Z

kolegi zgodnie z art. 88n ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo wodne, wykonywanie obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m do stopy

wału jest zabronione, a nie jak stwierdził organ I instancji w decyzji, jedynie niewskazane. Tym samym decyzja narusza art. 61 ust. 1

pkt. 5 ustawy. W dalszej części odwołania strona zarzuciła naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt. 1

ustawy, wskazując na wybiórcze przeprowadzenie analizy urbanistyczno -architektonicznej, w szczególności pominiecie, że w badanym

obszarze dominuje zabudowa jednorodzinna i dopuszczenie realizacji przedmiotowej inwestycji wielorodzinnej z dostosowaniem ustalonych w

decyzji warunków, głównie do działek zagospodarowanych budynkami wielorodzinnymi. Takie działanie narusza zasadę dobrego sąsiedztwa.

Z kolei Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. w odwołaniu zarzuciła, że przedmiotowa decyzja narusza prawa Wspólnoty w

ustalaniu powierzchni biologicznie - czynnej, bowiem opiera się na ocenie terenów zielonych sąsiednich, niebędących jednak własnością

inwestora (a należących do Wspólnoty), zaś ustalone w niej, na podstawie tej oceny warunki, ograniczać będą z kolei w przyszłości

możliwość wykorzystania przez Wspólnotę należących do niej terenów (np. w przypadku ewentualnej przebudowy, czy rozbudowy na ich

działce). Nieuprawnione jest także wskazanie w decyzji działki nr [...] (należącej do Wspólnoty), jako terenu, przez który będzie

przebiegała infrastruktura techniczna i komunikacyjna. Inwestor nie uzyskał bowiem zgody właściciela tej działki na realizację na niej

infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Ponadto organ I instancji ustalając linię nowej zabudowy, powinien nawiązywać do

usytuowania budynków tego samego rodzaju tj. budynków wielorodzinnych, a nie do sąsiedztwa budynków jednorodzinnych. Strona zarzuciła

też, że zastosowanie przedziałów dla ustalenia poszczególnych warunków i odejście od konkretnego jego ustalenia tj. od wskazania jednej

wartości, pozostaje niezgodne z rozporządzeniem. Na koniec strona wskazała na nieprecyzyjne ustalenie kwestii przebudowy drogi

dojazdowej. W decyzji organ I instancji powołuje się na zawartą przez inwestora z zarządcą drogi umowę o przebudowę której treść nie

jest jednak znana stronie odwołującej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14.02.2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w

związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 §

1 pkt 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanego zamierzenia

inwestycyjnego. W uzasadnieniu organ podniósł, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Określony w tym przepisie warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi

mającymi normatywny wpływ na możliwość ustalenia warunków zabudowy dotyczy między innymi regulacji ujętych w ustawie z dnia 18.07.2001

r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469 t.j. ze zm.). W myśl art. 88n ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w celu zapewnienia szczelności i

stabilności wałów przeciwpowodziowych zabrania się wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w

odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej. Ustawodawca przewidział jednak w art. 88n ust. 3 ww. ustawy

zwolnienie od opisanego wyżej zakazu, jeżeli nie wpłynie to na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych. Zwolnienia takiego

może dokonać marszałek województwa. Skoro zaś ustawodawca w art. 88n ust. 1 pkt 4 Prawo wodne wprowadza generalny zakaz wykonywania

obiektów budowlanych na wskazanym wyżej terenie, to przyjąć należy, że dopóki inwestor nie uzyska decyzji Marszałka Województwa, o

której stanowi art. 88 n ust. 3 Prawo wodne, istnieć będzie stan niezgodności z przepisami odrębnymi, a ściślej z powołanym wyżej

przepisem art. 88n ust. l pkt 4 omawianej ustawy. Marszałek Województwa, do którego obowiązków należy utrzymanie wałów

przeciwpowodziowych w należytym stanie, będąc organem wyspecjalizowanym w tym zakresie, w oparciu o przedłożoną przez Inwestora

niezbędną dokumentację (wymaganą przepisami prawa wodnego) określa, czy w odniesieniu do planowanej inwestycji istnieją podstawy do

zwolnienia z ww. zakazu, a w przypadku pozytywnego ustalenia w tym zakresie, określa też ewentualnie, szczegółowe warunki, jakie

inwestor musi spełnić przy realizacji inwestycji, dla zachowania szczelności i stabilności wałów. Warunki te włączone następnie do

decyzji o warunkach zabudowy stają się wiążące dla organu wydającego rozstrzygnięcia w dalszych fazach procesu inwestycyjno-budowlanego.

W ocenie Kolegium, nie może zwalniać z potrzeby uzyskania decyzji zwalniającej z tego zakazu, samo oświadczenie inwestora,

(przybierające przecież na tym etapie inwestycyjnym jedynie formę wstępnej koncepcji), że nie planuje on realizacji budynków i obiektów

budowlanych czy podejmowania innych robót (tj. kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów) w tej części terenu inwestycji, która objęta

jest zakazami z art. 88n ust. 4 ustawy Prawo wodne. Nie można wykluczyć, że na kolejnym etapie inwestycyjnym, konieczne mogą okazać się

odmienne rozwiązania, również w zakresie lokalizacji inwestycji czy realizacji robót objętych zakazem wynikającym z tejże ustawy. Ażeby

organ I instancji, mógł zatem z całą pewnością stwierdzić, że realizacja inwestycji, w tak formalnie wyznaczonych granicach pozostaje w

zgodzie z przepisami odrębnymi - tu przepisem art. 88n ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne - winien żądać od inwestora, również w takim

przypadku, przedłożenia stosownej decyzji Marszałka Województwa zwalniającej z zakazów. Jeżeli więc, w przedmiotowej sprawie inwestor

ustalił granice terenu inwestycji w ten sposób, iż obejmują one działkę nr [...] [...], w tym także tą jej część, która podlega

rygorom z art. 88n ust. 1 pkt. 4 Prawa wodnego (w związku z bezpośrednim sąsiedztwem stopy prawego wału przeciwpowodziowego rzeki [...]

stanowiącego urządzenie wodne), to w odniesieniu do tak wyznaczonego terenu inwestycji, który częściowo z mocy ustawy, wyłączony

pozostaje z możliwości zabudowy, winien on legitymować się udzielonym przez Marszałka Województwa zwolnieniem z zakazu określonego w

wyżej wymienionym przepisie.

Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji, wbrew treści art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy w zw. art. 88 n ust. 3 ustawy

Prawo wodne, zaniechał wezwania inwestora do przedstawienia decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu i Melioracji Wodnych w K.., w

przedmiocie zwolnienia planowanej inwestycji z zakazów określonych art. 88n ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, Kolegium w celu

uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wystosowało do inwestora wezwanie w tym przedmiocie. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik

inwestora, oświadczył, że wobec wskazanej we wniosku lokalizacji planowanej inwestycji oraz zawartego w decyzji organu I instancji,

jednoznacznego stwierdzenia, co do lokalizacji inwestycji i prac budowlanych poza strefą ochronną prawego wału przeciwpowodziowego rzeki

[...] nie widzi konieczności przedkładania decyzji o zwolnienie z zakazów wynikających z ustawy prawo wodne. Takie oświadczenie

należało odczytać, jako odmowę przedstawienia żądanego dokumentu i w oparciu o powyższe organ SKO stwierdziło, że inwestor nie wykazał,

że planowana przez niego inwestycja w granicach określonych we wniosku, pozostaje zgodna z przepisami art. 88n ust. 1 pkt. 4 Prawa

wodnego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie, nie dało zatem podstaw do stwierdzenia, że w sprawie

spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy. W sprawie zachodzi tym samym niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołań organ stwierdził m.in., że w oparciu o sporządzoną do akt analizę urbanistyczno

–architektoniczną Organ I instancji, dokonał szczegółowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej

podstawie, uwzględniając zasady zachowania ładu przestrzennego oraz uwarunkowania prawne stwierdził, że w obszarze analizowanym istnieją

działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie

kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy

architektonicznej obiektów budowlanych, wymieniając wśród nich działki nr [...] , nr [...]. Zgodzić się należy, że działki te zarówno w

zakresie funkcji (mieszkaniowej) jak i poszczególnych parametrów mogłyby stanowić punkt dowiązania, na potrzeby ustalenia poszczególnych

parametrów, w tym parametrów dotyczących wysokości budynków. W przedmiotowej sprawie funkcja planowanej zabudowy (mieszkaniowa)

pozostała tożsama z funkcją istniejącą w badanym obszarze (również mieszkaniową). W sytuacji więc, gdy wykazane zostało, że nowa

zabudowa stanowić będzie kontynuację funkcji istniejącej na tym terenie, podnoszona przez odwołujących się okoliczność, że objęta

zamierzeniem inwestycja posiada odmienny rodzaj zabudowy (wielorodzinny) od dominującego w badanym obszarze (jednorodzinnego), nie

mogłaby bezpośrednio ograniczać dopuszczalności realizacji inwestycji. W sytuacji wykazania kontynuacji funkcji, to rzeczą osoby

sporządzającej projekt decyzji, w oparciu o wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej, jest zauważenie istniejącego zróżnicowania

w rodzaju zabudowy, formie architektonicznej, sposobie zagospodarowania działek, i uwzględnienie tej okoliczności przy ustalaniu

poszczególnych parametrów, z wykazaniem dbałości o dopuszczenie realizacji tylko takiej nowej zabudowy, która nie będzie godzić w

ukształtowany ładu przestrzenny w całym obszarze analizy.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. H. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt

5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 88 n ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego poprzez uznanie, że w niniejszym

postępowaniu koniecznie było uzyskanie decyzji Marszałka Województwa zwalniającej z zakazów o których mowa w art. 88 n ust. 1 pkt 4

Prawa wodnego. W uzasadnieniu podniósł, że powołane przez SKO przepisy nie przewidują konieczności wydawania decyzji przez marszałka

województwa w przypadku objęcia wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy terenu w pasie 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej w

każdym przypadku. Konieczność wydania decyzji występuje tylko i wyłącznie wtedy jeżeli w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po

stronie odpowietrznej przewiduje się wykonanie obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów. Zatem w niniejszej

sprawie nie było podstawy prawnej do wydawania decyzji o której mowa w art. 88 n ust. 3 Prawa wodnego. W konkluzji wniesiono o uchylenie

zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej

decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku,

jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje bowiem swą kontrolę pod względem zgodności z

prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z

2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), zakres tej kontroli wyznacza zaś przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga

w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocenia legalności decyzji SKO w K. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta

K. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z

garażami w bryłach budynków, niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem tersnu na działce nr [...] obr. [...]. Zdaniem organu

odwoławczego fakt, iż część terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w odległości do 50 m. od wału

przeciwpowodziowego po stronie odpowietrzanej, skutkuje koniecznością uzyskania przez wnioskodawcę zezwolenia Marszała Województwa

[...] zwalniającego z zakazu realizacji obiektów budowalnych w tym obszarze, którym to zezwoleniem wnioskodawca się nie

legitymował. Bez znaczenia dla organu była ta okoliczność, iż wnioskodawca deklarował pisemnie, że na obszarach objętych zakazem nie ma

zamiaru realizować obiektów, których zakaz dotyczy oraz faktu, że teren objęty zakazem stanowi jedynie część obszaru, którego decyzja

organu I instancji o ustalenia warunków zabudowy dotyczy. Stanowisko organu odwoławczego, zdaniem sądu jest wadliwe.

Zgodnie z dyspozycja art. 59 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.

1073 z późn. zm.(dalej; ustawa). zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu

budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z

zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się

odpowiednio. Istotą decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie zagospodarowania terenu jest

ustalenie, uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla przedsięwzięcia inwestycyjnego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy

określa urbanistyczno-architektoniczne ramy w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane. Nadrzędnym celem dla jakich decyzje tego

rodzaju w procesie inwestycyjnym są wymagane, jest kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy (art. 3 ust 1

ustawy) i dążenie do zachowania ładu przestrzennego rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz

uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe

oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego.

Sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie przesądza o tym czy dana inwestycja będzie w przyszłości realizowana, przy czym

hipotetyczny brak realizacji przedsięwzięcia, dla której warunki zabudowy ustalono, może wynikać tak z przyczyn subiektywnych (brak woli

inwestora by przedsięwzięcie realizować – odstąpienie od zamiaru realizacji zamierzenia) jaki i z przyczyn obiektywnych tj. sytuacji

kiedy pomimo ustalenia warunków zabudowy podmiot dla którego w decyzji warunki te ustalono, nie ma prawnej możliwości uzyskania

pozwolenia na budowę. Niemożność ta może wynikać z różnych przyczyn jak choćby nieposiadania przed adresata decyzji o ustaleniu warunków

zabudowy, prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz

nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust 1 ustawy) a w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach

zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi

lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (art. 63 ust 1 ustawy). Wnioskodawcą o wydanie decyzji i jej adresatem może być zatem

podmiot nie mający prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, który po wydaniu decyzji prawa tego nie uzyska.

Brak prawnej możliwości realizacji inwestycji objętej ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy może wynikać także z niespełnienia przez

inwestora warunków określonych przepisami prawa budowlanego. Warunkami takimi są określone w art. 35 ust 1 pkt oraz pkt 2 oraz pkt 3

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.). wymóg zgodności zgodność projektu

zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, oraz wymóg posiadania przez inwestora wymaganych opinii,

uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, spełnienie których to wymogów obligatoryjnie obowiązany jest poddać kontroli organ administracji

architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Prawdą jest, że zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy, jednym z warunków do jej wydania jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi. Na

tle rozpoznawanej sprawy należy odpowiedzieć na pytanie, czy przepisem tym jest także art. 88n ust 1 pkt.4 ustawy z dnia 18 lipca 2001

r. - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.) i czy jedynie posiadanie przez inwestora zgody marszałka województwa, o

której mowa w art. 88n ust 3 tej ustawy uprawnia go do uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przepisy te stanowią, iż w celu

zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zabrania się wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek,

dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej (art. 88n ust 1 pkt. 4). Jeżeli nie wpłynie to

na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych, marszałek województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w

ust. 1. (art. 88n ust 3).

Zdaniem sądu, odpowiedz na to pytanie dla stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu jest negatywna.

Otóż jak wynika z załącznika graficznego nr 2 decyzji organu I instancji, teren położony w strefie do 50 m. od wału przeciwpowodziowego

zajmuje niecałą 1/3 całej powierzchni obszaru wnioskowanego o ustalenie warunków zabudowy. Pozostały teren działki nr [...] (teren

inwestycji) ma długość około 115 m. Wydaje się (aczkolwiek nie jest to ustalenie sądu a brak w tym zakresie ustaleń organu II

instancji), że jest to znaczny obszar, na którym można realizować zmierzenie inwestycyjne bez konieczności lokalizowania jej na części

terenu objętym zakazem, o którym mowa w art. 88n ust 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne. Także linia zabudowy jest sytuowana po przeciwnej

stronie obszaru wyznaczonego przez strefę 50 m. od wału przeciwpowodziowego. Jeżeli cały teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków

zabudowy znajdował by się na obszarze objętym zakazem, o którym mowa w 88n ust 1 pkt 4, lub taka jego część, że nie byłaby możliwa

realizacja wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego na części znajdującej się poza strefą o której mowa w tym przepisie a inwestor nie

dysponował zgodą marszałka województwa o której mowa w art. 88n ust 3 ustawy Prawo wodne, organ uprawniony byłby do odmowy ustalenia

warunków zabudowy dla takiego zamierzenia inwestycyjnego. W sytuacji, kiedy możliwa jest jednak realizacja zamierzenia na terenie nie

objętym zakazem, brak podstaw do wydawania decyzji negatywnych. Organ winien ustalić warunki zabudowy, pozostawiając kontrolę

przestrzegania zakazów o których mowa w wyżej przytoczonych przepisach ustawy Prawo wodne organom administracji

architektoniczno-budowlanej na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Etapem tym jest konieczność uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z przytoczonym już przepisem art. 35 ust 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę

lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu

zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie

wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20

ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7(pkt 3).

Jeżeli projekt budowlany w szczególności plan zagospodarowania działki lub terenu, który stanowi integralną część projektu budowlanego

zakładał by realizację obiektów budowlanych lub wykonanie innych instalacji o których mowa w art. 88n ust 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne,

inwestor musiał by wykazać się decyzją marszałka województwa zwalniająca od zakazów określonych w ust. 1. W przeciwnym razie organ

zobligowany byłby do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Zwolnienie od zakazów określonych w

art. 88n ust. 1 udzielone przez marszałka województwa w formie decyzji jest w ocenie sądu rodzajem pozwolenia, o którym mowa w art. 35

ust 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane a nakaz badania przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami,

odnosi się także do przepisów ustawy Prawo wodne w tym art. 88n ust 4. Oczywiście, jeżeli projekt budowalny – plan zagospodarowania

działki lub terenu nie zakładał by jakiejkolwiek ingerencji w teren o której mowa w art. 88n ust 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, zgoda o

której mowa w art. 88n ust 3 ustawy Prawo wodne także na etapie pozwolenia na budowę nie byłaby wymagana.

Względy o których mowa wyżej – naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa materialnego, determinują konieczność wyeliminowania

decyzji tego organu z obrotu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny odwołań, uwzględniając powyższe wskazania.

Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 oraz 205 § 2 P.p.s.a. a

także § 14 ust 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(Dz. U. poz. 1800 z późn. zm).