Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2247/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 29 ust. 3, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
article: § 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1344/18 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 kwietnia 2018 r., znak: DOA.7210.102.2017.JWO, znak: DOA/ORZ/7201/210/14/18 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1344/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r., znak: WI-I.7840.13.54.2013.BK, Wojewoda Małopolski uchylił w całości decyzję Starosty Olkuskiego z dnia 23 lipca 2013 r., znak: WA.6740.3.39.2013, i orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżącą Spółkę zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nowych urządzeń oraz demontażu istniejących, zainstalowaniu konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnej – 3 szt. anten sektorowych – wraz z niezbędną infrastrukturą na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej B., na budynku usytuowanym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w B..

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody wystąpiło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., który to wniosek w związku wyrokami Sądów Administracyjnych (WSA w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 1520/14; NSA o sygn. akt II OSK 1409/15) podlegał merytorycznej ocenie organu nadzorczego.

Decyzją z dnia 5 stycznia 2018 r., znak: DOA.7210.102.2017.KKL, DOA/ORZ/7201/210/14/18, GINB, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody.

Organ, powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 29 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zwanej dalej "P.b", stwierdził, że w dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia brak jest jakichkolwiek informacji w zakresie potencjalnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zaś w oparciu o nadesłaną "Analizę środowiskową" i Kwalifikację przedsięwzięcia" i z powołaniem się na art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm. – według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zwanej dalej "ustawą środowiskową", § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397 ze zm.), organ wskazał, że uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponadto organ analizując "Kwalifikacje przedsięwzięcia" zauważył, że przy ukierunkowaniu anteny sektorowej nr 3 (o mocy 16624 W) na azymut 190° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 2°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 300 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 7,8 m nad powierzchnią działki nr [...], dla której zgodnie z planem miejscowym przewiduje się zabudowę siedliskową (zagrodową) oraz rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych; a wysokość zabudowy - do 10,5 m. Wynika z tego, że oś główna wiązki promieniowania będzie przechodzić przez miejsca dostępne dla ludzi, czyli miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Wobec tego, w świetle zgromadzanego materiału dowodowego, zasadnym było wniesienie sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Zatem weryfikowana decyzja Wojewody z 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Rażąco zostały także naruszone przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia.

Organ wyjaśnił, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała, aby osi wiązek głównych promieniowania pozostałych anten sektorowych, w odległościach określonych w ww. rozporządzeniu, przechodziły przez miejsca dostępne dla ludności oraz aby kontrolowana decyzja Wojewody była obarczona jakąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca Spółka.

Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy ww. własną decyzję o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody.

Rozpoznając ponownie sprawę GINB, podzielił ustalenia zawarte w swojej wcześniejszej decyzji z dnia 5 stycznia 2018 r. i dodatkowo wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej sprzeciw ocenie podlega jednak inwestycja w jej zaprojektowanym kształcie, która przewiduje w niniejszej sprawie maksymalne pochylenie osi głównej wiązki promieniowania - 4°. Uwzględniając pochylenie 4° (7%) osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej nr 3, w odległości 200 m, wysokość osi wiązki ulegnie obniżeniu o 14 m. Pochylenie 7% oznacza bowiem, że na każde 100 m odległości następuje obniżenie o 7 m. Mając na uwadze, że antena zostanie zawieszona na wysokości 21 m (zob. Projekt budowlany - Widok masztu z boku - Stan projektowany - nr rys. 4), gdyby teren wzdłuż osi wiązki promieniowania był płaski, w odległości 200 m od środka elektrycznego, oś głównej wiązki promieniowania znajdowałaby się na wysokości 7 m n.p.t. Jak wynika natomiast z rys. 02 ww. "kwalifikacji (...)" teren wzdłuż osi wiązki ulega podwyższeniu wraz ze wzrostem odległości od anteny. Zatem wysokość osi wiązki w odległości 200 m od anteny jest nawet mniejsza niż 7 m n.p.t. Zauważyć należy jednocześnie, że teren w odległości 150-200 m od anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest również oznaczony symbolem R, czyli przez miejsca dostępne dla ludności.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka, formułując zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 § 1 K.p.a.; art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 29 ust. 3 P.b.; art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a. i art. 77 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1344/18, oddalając skargę, wskazał na charakter postępowania nieważnościowego, jak i wyjaśnił na czym polega przesłanka "rażącego naruszenia prawa" z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Kwestią zasadniczą było w niniejszej sprawie ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwala zaś na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru. W tym zaś zakresie Sąd I instancji ocenił, że GINB trafnie stwierdził, iż przy ukierunkowaniu anteny sektorowej nr 3 na azymut 190° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 2°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 300 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 7,8 m nad powierzchnią działki nr [...]. Takie zaś rozwiązanie techniczne w związku z treścią planu miejscowego implikuje konieczność stwierdzenia, że oś główna wiązki promieniowania w odległości mniejszej niż 300 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 7,8 m nad powierzchnią działki nr ew. [...], tj. przez miejsce dostępne dla ludności. Tym bardziej będzie to miało miejsce przy projektowanym pochyleniu wiązki 4°. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232) przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, że oceniając miejsca dostępne dla ludności trzeba mieć na uwadze nie tylko to, jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (tak m.in. NSA w wyroku z 7 sierpnia 2014 r., II OSK 419/13 j.w .)

Sąd podzielił stanowisko organu nadzorczego, że sporna inwestycja – w dacie wydania ww. decyzji Wojewody – wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia), zaś wykonanie zgłoszonych robót budowlanych uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd zgłoszenie sprzeciwu przez Starostę Olkuskiego decyzją z dnia 23 lipca 2013 r. było w pełni uprawnione. Zasadniczy sens instytucji stwierdzenia nieważności decyzji polega na tym, że w każdym przypadku decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym powinny być zniesione skutki prawne, które decyzja taka wywołała. Przy czym nie do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa jest pozostawienie decyzji zezwalającej na realizacje robót bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, a przede wszystkim bez przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.

a) art. 156 § 1 K.p.a. przez uznanie, że przy wydaniu ww. decyzji Wojewody doszło do rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b.;

b) art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 29 ust. 3 P.b. przez uznanie, że inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia;

c) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a. i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej:

- odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia;

- poprzez uznanie, że w dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia brak jest jakichkolwiek informacji w zakresie potencjalnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, podczas gdy inwestor przedłożył dokumenty pozwalające na weryfikację inwestycji.

W związku z zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2022 r. uczestnik postępowania – Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. przestawiło swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, brak jest podstaw do twierdzenia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. Nie miał bowiem w sprawie zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, lecz na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę "zwykłą", potwierdzając legalność zaskarżonej decyzji GINB o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji WINB. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Co więcej, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia skłania do stwierdzenia, że w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który zaaprobował rozstrzygnięcie GINB niewadliwie stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja kwalifikowała do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy środowiskowej, co się tyczy: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; bądź planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W sprawie wskazano i oceniono z jakich konkretnie względów przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, co oznacza, że inwestor nie mógł też skutecznie dokonać zgłoszenia realizacji przedmiotowej inwestycji. Uwzględniono charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności w odniesieniu do anteny nr 3, czyli jej moc, możliwość pochylenia wiązki promieniowania o 2 i 4 stopnie (tilt), prawne możliwości zagospodarowania nieruchomości znajdującej się na kierunku promieniowania tej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w stosownej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W tych warunkach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, zgodnie z którą przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia. W zasadzie w skardze kasacyjnej nie przedstawiono logicznego wywodu, z którego można by wyprowadzić przeciwny wniosek w okolicznościach tej konkretnej sprawy. W szczególności do takich przeciwnych wniosków nie prowadzi argumentacja skargi kasacyjnej oparta na treści art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b., ponieważ w sprawie nie chodziło tyle o to czy przepisy te budzą wiele kontrowersji, lecz w istocie o zasadę wynikającą z art. 29 ust. 3 P.b. Zgodnie z tą zasadą niezależnie od możliwości dokonania zgłoszenia i tak te spośród inwestycji, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, mogą być realizowane w oparciu o pozwolenie na budowę, a więc nie o zgłoszenie. W tym zakresie treść wyrażonej w art. 29 ust. 3 P.b. zasady jest jasna, także w kontekście brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. Ponadto oczywiście w postępowaniu dotyczącym "zgody budowlanej" organ architektoniczno-budowlany, dostrzegając rygor wynikający z art. 29 ust. 3 P.b., powinien w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. wnieść sprzeciw, jeżeli mamy do czynienia z inwestycją wymagającą udzielenia pozwolenia na budowę, chyba, że inwestor przedstawiłby postanowienie właściwego organu środowiskowego o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wtedy inwestor mógłby skorzystać z możliwości realizacji inwestycji w oparciu o zgłoszenie. W skardze kasacyjnej tego jednak nie wykazano, podobnie jak i tego, z jakich względów w oparciu o treść art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej i przepisów ww. rozporządzenia oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883) przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie samo przedstawienie w skardze kasacyjnej tezy, że "przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do ww. przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko", to za mało do podważenia oceny Sądu Administracyjnego, który oparł się w tej mierze nie tylko na "tezie", lecz – przepisach prawa, a przede wszystkim konkretnych ustaleniach stanu faktycznego sprawy, tj. charakterystycznych parametrach przedsięwzięcia oraz tego jak prawnie przedstawia się sposób zagospodarowania sąsiednich nieruchomości w uwzględnieniem przepisów planu miejscowego, w tym w odniesieniu do pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi" z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Przy tej ocenie nie chodzi o to czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, na co wskazuje się w skardze kasacyjnej, lecz to, że możliwie zagospodarowanie nieruchomości sąsiedniej zgodnie z planem miejscowym pozwala na stwierdzenie, że oś główna anteny będzie przechodzić przez miejsca dostępne dla ludności. Ponadto na uwagę zasługuje, że i w tym zakresie skarga kasacyjna zawiera wyłącznie "negację" oceny jaką sformułował GINB w zaskarżonej decyzji. Próba zaś podważenia tej oceny samym wskazaniem, że pismem z dnia 30 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył dokumenty pozwalające na weryfikację przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów nakładających obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – nie podważa skutecznie oceny, że oś główna anteny będzie przechodzić przez miejsca dostępne dla ludności. W konsekwencji powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, że ww. decyzja WINB została wydana z jedną z kwalifikowanych wad, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a., tj. rażącym naruszeniem prawa (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b.). Nie wykazano bowiem z jakich względów w okolicznościach niniejszej sprawy treść art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 29 ust. 3 P.b. miałaby uprawniać do stwierdzenia, że błędnie Sąd Administracyjny ocenił, iż inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako należącej do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia. Oznacza to, że brak jest także podstaw do stwierdzenia, że w sprawie naruszono przepisy postępowania, tj. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a. i art. 77 K.p.a. Poza tym tego rodzaju zarzut nie mieści się w podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz ewentualnie – prawa procesowego. Nadto Sąd Administracyjny nie wyrokuje na podstawie przepisów procedury administracyjnej, lecz przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, nie mógł naruszyć ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowe sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia ewentualnie prawa procesowego wymaga w pierwszej kolejności przywołania odpowiednich przepisów procedury sądowoadministracyjnej, która została uregulowana w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchybienia w tym zakresie czynią przedmiotowy zarzut skargi kasacyjnej błędnie sformułowanym, a tym samym pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Dlatego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a.; art. 156 § 1 K.p.a.; art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 29 ust. 3 P.b.; oraz art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a. i art. 77 K.p.a.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.