Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1978/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 31
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15 ust. 7
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] marca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. S. kwotę 1540 ( jeden tysiąc pięćset czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2009 r., na mocy której nałożono na skarżącego – R. S. prowadzącego przedsiębiorstwo "C." w W. karę pieniężną w wysokości 8500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, a także wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Powyższe okoliczności zostały stwierdzone na skutek kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej na drodze krajowej [...] w K., potwierdzonej protokołem kontroli z dnia [...] stycznia 2009r.

Pismem z dnia 2 marca 2009 r. zatytułowanym " wyjaśnienie" skarżący w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń prawa podał, iż pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. zgłosił do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń samochód ciężarowy [...] o nr rej. [...] do licencji nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, na dowód czego przedstawił kopię zgłoszenia wraz z pocztowym dowodem nadania ww. pisma w dniu 1 sierpnia 2008 r. (kopia poświadczona za zgodność z oryginałem przez skarżącego). Nadto podał, iż nieposiadanie przez kierowcę stosownego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu spowodowane było niespodziewanym urlopem pracownika P. P. w dniu 16 stycznia 2009 r., co skutkowało brakiem możliwości wyposażenia kierowcy w wymagane zaświadczenie. Skarżący podkreślił, iż z uwagi na prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej związanej z pracą kierowców w terenie (skarżący nie posiada biura firmy), widuje się z zatrudnionymi kierowcami 1-2 razy miesięcznie. Zmuszanie pracodawcy do częstszych niż konieczne dla działalności przedsiębiorstwa kontaktów z pracownikami jest, w jego ocenie, sprzeczne z zapisami ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Podniósł, iż wykazane w czasie kontroli nieprawidłowości nie miały wpływu na bezpieczeństwo

ruchu drogowego i nie uszczupliły dochodów budżetu Skarbu Państwa. Podniósł nadto, że kierowca został już z tego samego tytułu ukarany mandatem karnym w wysokości 500 zł.

Organ I instancji, nakładając kary z tytułu stwierdzonych naruszeń uznał, że argumentacja podnoszona w wyjaśnieniach skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty organ stwierdził, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest organizowanie prowadzonej przez siebie działalności w taki sposób, aby przestrzegać i stosować obowiązujące przepisy prawa. Organ podkreślił, iż na przedsiębiorcy spoczywa odpowiedzialność za osoby trzecie, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, w tym kierowców oraz, że odpowiedzialność administracyjna nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, w niniejszej sprawie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (nazywanej dalej u.t.d.) w zw. z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (...). Konkretyzacją wyżej wskazanych norm jest przepis l.p. 1.7. załącznika do u.t.d.

Uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji organ stwierdził, iż ze zgromadzonych dowodów bezsprzecznie wynika niezgłoszenie pojazdu do posiadanej licencji. Podkreślił, iż przesłano do Urzędu W., Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń kopię pisma, o którym mowa w wyjaśnieniach skarżącego, lecz Urząd ten w odpowiedzi stwierdził, iż takie pismo do niego nie wypłynęło. Spełniona jest zatem przesłanka z l.p. 1.2. załącznika do u.t.d.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2009 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

GITD w zaskarżonej decyzji podtrzymał powyższą argumentację, powołując się dodatkowo na brak pewności, co do tego, że pismo z dnia 1 sierpnia 2008 r., na które powołuje się skarżący, stanowi wystarczający dowód dokonania zgłoszenia pojazdu do licencji. Zdaniem organu, potwierdzenie nadania pisma w tym dniu przez skarżącego może dotyczyć innego pisma. Nadto organ zarzucił, iż skarżący nie podjął od dnia 1 sierpnia 2008 r. żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy jego pojazd został skutecznie zgłoszony do licencji. W ocenie organu, takie zaniechanie musiało skutkować uznaniem, że strona dopuściła się naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Organ stwierdził również, że brak pewności po stronie skarżącego co do faktu zgłoszenia pojazdu winien skutkować zaniechaniem wykonywania transportu tym pojazdem. Organ podkreślił, iż w trakcie 14 - dniowego terminu na zgłoszenie zmian w licencji, określonego w art. 14 u.t.d., przedsiębiorca nie powinien wykonywać swojej działalności przy użyciu pojazdu niezgłoszonego do licencji. Transport drogowy jest wykonywany zgodnie z prawem tylko wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd został zgłoszony organowi właściwemu do wydania licencji. Nie ma znaczenia dla odpowiedzialności strony późniejsze usunięcie stanu niezgodnego z prawem.

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie uwzględnił argumentacji skarżącego, iż nie miał on technicznej możliwości wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty z uwagi na pracę w terenie i okresowe przebywanie w siedzibie firmy. W ocenie organu, zła organizacja pracy przedsiębiorstwa nie może być przesłanką do zastosowania art. 92a ust. 4 u.t.d.

Pismem z dnia 1 października 2009 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 14 ust. 1 u.t.d. i art. 57 § 5 ust 2 k.p.a. oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 , art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Kwestionując wskazane przez organ naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, skarżący podkreślił, że pismem z dnia 5 lutego 2009 r. Urząd W. przesłał potwierdzoną kopię wniosku o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wraz z informacją dotyczącą faktu niezgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanej przez przedsiębiorcę licencji (pojazd [...] o nr rej. [...] nr [...]). Wskazał, iż do pisma z dnia 2 marca 2009 r. zawierającego wyjaśnienia, została załączona kopia pisma z dnia 1 sierpnia 2008 r. skierowanego do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z informacją o nabyciu pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz zgłoszeniem wskazanego pojazdu do posiadanego uprawnienia (licencji) oraz potwierdzenie nadania przesyłki poleconej.

Zdaniem skarżącego, dopełnił on wszystkich obowiązków wymienionych w art. 14 ust 1 u.t.d., gdyż w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia (w przedmiotowej sprawie w terminie 5 dni) zgłosił organowi udzielającemu licencji (Urzędowi W. - Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń) na piśmie (pismem wysłanym listem poleconym w dniu 1 sierpnia 2009 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej nr przesyłki poleconej [...]) zmianę danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. Za absurdalny skarżący uznał argument organu odwoławczego zawarty w treści uzasadnienia decyzji, jakoby w przedmiotowej sprawie nie było pewności, czy pismo wysłane listem poleconym do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń było w istocie pismem zgłaszającym pojazd marki [...] o nr rej. [...] nr [...]. Skarżący wskazał, że Urząd Miasta W. – Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń stwierdził, że nie otrzymał żadnej korespondencji od skarżącego w przedmiotowej dacie. W związku z wszczętym postępowaniem reklamacyjnym organ odwoławczy dwukrotnie przedłużał termin rozstrzygnięcia sprawy - pismami z dnia 2 czerwca 2009 r. i z dnia 31 lipca 2009 r. – potwierdzając swoim działaniem, że powyższe stanowi ważny dowód w przedmiotowej sprawie i może stanowić przesłankę uwolnienia skarżącego od negatywnych skutków niewpłynięcia pisma z dnia 1 sierpnia 2008 roku do Urzędu W.

Skarżący podkreślił, że zgłoszenie zmian nie tylko zostało dokonane z zachowaniem terminu określonego w art. 14 u.t.d., ale również w sposób, o którym mowa w art. 57 § 5 ust 2 k.p.a. W ocenie skarżącego, nie może on ponosić negatywnych skutków niewłaściwego działania pocztowego operatora publicznego lub organu, który udzielił licencji. Tym samym, nieuprawniony jest zarzut organu o bezczynności skarżącego w powyższej kwestii. Skarżący nie podejmował czynności polegającej na kolejnym dokonywaniu zgłoszenia, gdyż zgłoszenie pojazdu [...] o nr rej. [...] zostało przez niego już dokonane.

Skarżący podkreślił, że organy obu instancji, na podstawie art. 77 § 1 k.p.a., były zobowiązane do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie. Organ I instancji nie zastosował się do powyższego obowiązku w związku z zaniechaniem przeprowadzenia pocztowego postępowania reklamacyjnego, które pozwoliłoby wyjaśnić, jakie były losy pisma złożonego przez przedsiębiorcę organowi udzielającemu licencji za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego. Natomiast organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszczętej reklamacji.

Skarżący wskazał, że organ, wbrew stanowisku wyrażonemu w treści decyzji z dnia 20 marca 2009 r., mógł, na podstawie art. 92a ust 4 u.t.d., nie wszczynać postępowania, gdyż dowody w sprawie jednoznacznie wskazywały, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, skarżący podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę, że kierowca nie wykonywał i nie mógł wykonywać przewozów w dniach: 11, 16, 17 i 18 stycznia 2009 r., co zostało wskazane przez samego kierowcę w trakcie kontroli z dnia 21 stycznia 2009 r. Żądanie przedstawienia dodatkowych dowodów było niezasadne i mijało się z celem przepisów. Ponadto, jak wynika z pisma skarżącego z dnia 2 marca 2009 r., pracodawca nie ma możliwości organizowania częstych spotkań z pracownikami, w związku z czym brak jest fizycznej możliwości wyposażenia ich w oświadczenia o przebywaniu na urlopie na żądanie. W zaistniałej sytuacji organ I instancji mógł na podstawie art. 92a ust 4 u.t.d., nie wszczynać postępowania, gdyż dowody w sprawie jednoznacznie wskazywały, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zatem działanie organu I instancji było sprzeczne z treścią art. 7 i art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. skarżący złożył pismo z dnia 25 stycznia 2010 r. zawierające wniosek o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. decyzji II instancji Centrali Centrum P. S.A. z dnia 28 grudnia 2009 r. znak: [...] wraz z załącznikami w przedmiocie pozytywnego rozpatrzenia reklamacji pocztowej dotyczącej niedoręczenia przesyłki, którą skarżący przesłał do Urzędu W. – Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń (pismo z dnia 1 sierpnia 2008 r. zawierające informację o nabyciu pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz o nabyciu wskazanego pojazdu do licencji). Sąd dopuścił dowód z załączonych dokumentów.

W rozstrzygnięciu reklamacji z dnia 28 grudnia 2009 r. P. przyznała, że stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wykonywania usługi doręczenia przesyłki z dnia 1 sierpnia 2008 r. Wskazany fakt, zdaniem skarżącego, potwierdza, że dopełnił obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d., zaś z przyczyn niezależnych od niego i przez niego niezawinionych, sporna przesyłka nie została doręczona, w konsekwencji czego organy I oraz II instancji w sposób niezasadny nałożyły na skarżącego karę pieniężną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu sąd administracyjny dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji, w tym drugim aspekcie, Sąd musi więc odnieść się do ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym. W tym sensie Sąd zajmuje się zatem kwestią ustaleń faktycznych sprawy i weryfikuje ich prawidłowość. Tylko bowiem gdy stan faktyczny w sprawie jest wyczerpująco i prawidłowo ustalony (i strony go nie kwestionują) możliwe jest stwierdzenie czy prawo materialne zostało właściwie zastosowane.

Skarga analizowana stosownie do podanych kryteriów kontroli decyzji administracyjnych zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut wymagający omówienia w pierwszej kolejności dotyczy naruszenia prawa określonego w zaskarżonej decyzji jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 u.t.d. "Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (...)", przy czym w myśl ust. 4 ww. przepisu "wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy". Lp.1.2. załącznika przewiduje karę w wysokości 8000 zł za "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji".

W stanie faktycznym niniejszej sprawy przedsiębiorca wyjaśnił, iż pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. zgłosił do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń samochód ciężarowy [...] o nr rej. [...] do licencji nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, na dowód czego przedstawił kopię zgłoszenia wraz z pocztowym dowodem nadania z dnia 1 sierpnia 2008 r. Jak wynika z pisma Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z dnia [...] marca 2009 r. stanowiącego odpowiedź na stosowne zapytanie organu, zgłoszenie nie wpłynęło jednak do Urzędu. Organy I jak i II instancji uznały ten fakt za równoznaczny z niedopełnieniem przez skarżącego obowiązku zgłoszenia używanego samochodu do posiadanej licencji. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż argument strony, jakoby wysłane pismo stanowiło jasny dowód na to, że pojazd został zgłoszony do licencji – nie jest wystarczający. Zdaniem GITD w sytuacji braku reakcji Urzędu W. na pismo zawierające zgłoszenie – skarżący powinien powstrzymać się od wykonywania transportu. Jednocześnie organ stwierdził, iż brak jest pewności co do tego, czy dowód nadania pisma skarżącego jako nadawcy do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z dnia 1 sierpnia 2008 r. dotyczy załączonej kopii zgłoszenia. Fakt nie wpłynięcia ww. pisma do Urzędu powoduje zdaniem organu taki skutek, że skarżącego obciąża ciężar udowodnienia tego, że pismo zostało faktycznie wysłane.

Ostatecznie zostało udowodnione (vide – postępowanie dowodowe na rozprawie przed WSA w dniu 27 stycznia 2010 r.), iż po stronie P. zaistniała nieprawidłowość w zakresie wykonania usługi doręczenia przesyłki z dnia 1 sierpnia 2008 r.

Zdaniem Sądu powyższe ustalenia wskazują na to, że przedsiębiorca R. S. pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. nadanym listem poleconym zgłosił do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń samochód ciężarowy [...] o nr rej. [...] do licencji nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, jednakże zgłoszenie to nie otrzymało właściwego biegu z uwagi na niedoręczenie przez Pocztę Polską adresatowi listu poleconego zawierającego przedmiotowe zgłoszenie. Brak jest zatem podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Argument organu dotyczący nie udowodnienia przez skarżącego, iż nadanym przez niego w dniu 1 sierpnia 2008 r. pismem do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń jest zgłoszenie samochodu do licencji – jest bezpodstawny. Przede wszystkim jest równoznaczny z postawieniem skarżącemu zarzutu sfałszowania dokumentu, poprzez podrobienie pisma z dnia 1 sierpnia 2008 r. ("dopasowanie" go do posiadanego dowodu nadania z tej samej daty, w rzeczywistości dotyczącego innego pisma) i użycia go jako autentycznego. Do takich ustaleń organ nie jest uprawniony. Nawet przed otrzymaniem informacji o niedoręczeniu organowi pisma przez pocztę, organ nie był władny wnioskować, iż twierdzenie skarżącego o pisemnym zgłoszeniu pojazdu do licencji listem poleconym, poparte dokumentami, stoi w sprzeczności z odpowiedzią o niedoręczeniu tego pisma do Urzędu W. - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń. Nasuwającym się w tej sytuacji rozwiązaniem, uwzględniającym prawdziwość obydwu informacji: zarówno Urzędu W., jak i skarżącego, jest właśnie nieprawidłowość doręczenia listu poleconego przez pocztę. Brak jest podstaw do stawiania tak poważnego zarzutu, zakrawającego wręcz na złamanie norm prawa karnego, skarżącemu.

O ile w wyżej opisanym stanie faktycznym i prawnym brak jest przesłanek do nałożenia kary skarżącemu z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, gdyż pojazd był przez niego zgłoszony w formie pisemnej, to powinna być przedmiotem analizy organów administracyjnych kwestia nie uzyskania przez niego wypisów z licencji – zawierających dane nowego pojazdu skarżącego. Przesłanka powyższa zdaniem Sądu ma bowiem znaczenie dla ustalenia, czy brak stosownych wypisów w pojeździe w czasie kontroli wypełnia dyspozycję 1.7 załącznika do u.t.d. t.j. czy jest równoznaczne z wykonywaniem transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Jednocześnie należy zauważyć, iż nałożona na przedsiębiorcę kara w łącznej wysokości 8500 zł obejmuje oprócz kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji karę z tytułu stwierdzonego naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W przypadku ustalenia, iż brak w pojeździe wypisów z licencji kontrolowanego pojazdu stanowi naruszenie prawa, o którym mowa w l.p. 1.7 załącznika do u.t.d. wymaga następnie analizy okoliczność, czy naruszenie to stanowi – czy też nie stanowi – podstawę nałożenia odrębnej kary, czy też mieścić się ona będzie w zakresie objętym naruszeniem sformułowanym jako "naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty", za które nałożono karę w wysokości 500 zł.

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani istnienia jakichkolwiek istotnych uchybień proceduralnych, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w zakresie nałożenia kary z tytułu naruszenia normy zawartej w l.p.1.7. na przedsiębiorcę. Przeciwnie – okoliczności, na które powołuje się skarżący; wskazujące, iż niewyposażenie kierowcy w stosowne dokumenty (zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach 11.01.2009 r. i 16-18.01.2009 r.) wynika z wadliwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie skarżącego, uniemożliwiającej wykonanie zobowiązań nałożonych z mocy przepisów ustawowych na przedsiębiorcę potwierdzają, iż naruszenie jest skutkiem okoliczności, za które odpowiedzialny jest przedsiębiorca. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661). W myśl art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców:

"1.Kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

2a. W przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje."

Jak wynika z powyżej przedstawionego stanu prawnego, obiektywnie stwierdzony oraz bezsporny, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, fakt nieokazania inspektorowi transportu drogowego podczas kontroli drogowej zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu skutkuje nałożeniem kary zgodnej z l.p. 1.7. załącznika do u.t.d. Brak stosownych rozwiązań organizacyjnych wskazywany jako przyczyna naruszenia prawa przez skarżącego nie może natomiast stanowić okoliczności wyłączającej nałożenie na niego kary, na co trafnie wskazały organy administracyjne.

Przy ponownym badaniu sprawy na skutek niniejszego wyroku, powtórnej analizy będzie wymagał opis naruszenia prawa sformułowanego w kontrolowanych decyzjach jako "naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty" pod kątem ewentualnego objęcia nim również braku wypisu z licencji obejmującego samochód ciężarowy [...] o nr rej. [...].

Mając powyższe względy na uwadze i uznając, że naruszenia wskazanych przepisów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.