Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 113/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2, art. 61 ust. 1, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 49
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 25 marca 2015 r. do Urzędu Gminy A

wpłynął wniosek pełnomocnika inwestorów Z. R. i s. R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu w miejscowości A w gminie A (działki ewidencyjne nr "[...]") w województwie A. Z uwagi na fakt, że planowana inwestycja należy z mocy prawa do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do wniosku dołączono Raport oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą zaplecza, przeznaczonej do hodowli brojlerów kurzych w ilości powyżej 210 DJP, planowanego na terenie miejscowości A, położonej w gminie A, powiat A.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Wójt Gminy A zawiadomił strony o

wszczęciu postępowania w wyżej określonej sprawie. Dalszymi pismami organ pierwszej instancji zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wyrażenie swojego stanowiska w sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił realizację inwestycji oraz określił warunki przedsięwzięcia. Z uwagi na powyższe Wójt Gminy zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie.

Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu w miejscowości A w gminie A (działki ewidencyjne nr "[...]") powiat A, województwo A.

Przedmiotowa decyzja została wydana na materialnoprawnej podstawie art. 71 ust.1 i ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie

przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Od ww. decyzji odwołanie w terminie wniósł pełnomocnik strony K. S.. Powołał się na uchybienie wymogom prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Na tej podstawie zażądał uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przedmiot zaskarżenia dotyczył jednak jedynie wydanej decyzji. Wraz z odwołaniem nie zaskarżono postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]".

Uwzględniając jeden z zarzutów odwołania co do pominięcia w dotychczasowym

postępowaniu jednej ze stron, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło do postępowania w charakterze strony I. S.- współwłaścicielkę nieruchomości sąsiedniej i umożliwiło jej wypowiedzenie się w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z jego art. 64 § 4 i art. 10 wobec dopuszczenia do postępowania w charakterze strony I. S., nie pozostaje aktualny. Zasada czynnego udziału stron w postępowaniu nie może być traktowana jako pryncypium absolutne. Możliwe jest zatem konwalidowanie naruszenia przez organ pierwszej instancji tej zasady w postępowaniu odwoławczym, co uczyniono.

Kolejne zastrzeżenie dotyczyło naruszenia przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 29 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska w związku z jej art. 79 ust. 1. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zostało w przepisany sposób publicznie ogłoszone. Podnoszone przez jedną ze stron uwagi nie mają istotnego znaczenia dla meritum sprawy. Są wyrazem niezadowolenia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest jednak wydawana w ramach uznania administracyjnego. Względy słuszności i celowości nie mogą być brane pod uwagę. Podobnie jak dalsze wskazania zawarte w odwołaniu od decyzji.

Zawodowy pełnomocnik skarżącego podnosi istnienie "luki prawnej" w zakresie emisji tzw. odorów. W ocenie Kolegium usunięcie tej luki nie jest możliwe w toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach. Wykracza bowiem poza granice zasady ustawowego związania

administracji i dopuszczalnej wykładni przepisów prawa tej rangi w ramach jurysdykcji

administracyjnej. Kwestia ta może zostać rozpoznana na etapie wydawania decyzji o

udzieleniu pozwolenia zintegrowanego.

Dokonując kontroli instancyjnej Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie

zachowano wymogi przewidziane prawem. W szczególności uzyskano stanowiska i opinie organów wyspecjalizowanych. Wobec niezaskarżenia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" pozostaje ono wiążące w sprawie. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja została wydana w następstwie podjętego postanowienia oraz wyrażonej opinii i przez pryzmat tych wypowiedzi jest prawidłowa.

Zdaniem Kolegium przedstawiony przez inwestorów Raport oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą zaplecza, przeznaczonej do hodowli brojlerów kurzych w ilości powyżej 210 DJP, planowanego na terenie miejscowości A, położonej w gminie A, powiat A, jest prawidłowy. Szczegółowo charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wszystkie wymagane elementy.

Ponadto, uzasadnienie weryfikowanej decyzji zawiera informacje o uwzględnionych uwarunkowaniach takich jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. Z załączonej do tej decyzji charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że skutki planowanego zamierzenia inwestycyjnego są znane i przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie oraz ewentualne następstwa realizacji przedsięwzięcia zamkną się na obszarze, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Skargę na ww. decyzję wywiódł K. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, jak również o uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 kpa w związku z art. 28 kpa, art. 61 § 4 kpa, art. 9 i art. 10 oraz art. 15 kpa przez przyjęcie, że zawiadomienie skierowane do I. S. nie wyczerpało zasady dwuinstancyjności postępowania w sprawie,

- art. 97 § 1 pkt 1 w związku z art. 30 § 4 kpa w związku ze śmiercią F. B. i K. B. jako stron postępowania.

Postanowieniu RDOŚ z dnia "[...]" zarzucono naruszenie przepisów prawa w postaci art. 77 § 5 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu i nie zgadzając się z zarzutami skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W okolicznościach sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco

oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 u.o.u.i.ś.

W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 tej ustawy. (m. in. decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73). Organem właściwym do wydania takiej decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a w jej ramach dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jest Burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (...); 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...) (ust. 2). Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu tym regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (ust. 3 i 4). W stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, regionalny dyrektor ochrony środowiska lub Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 18a, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności określone w ust. 5 pkt 1-3. W myśl art. 77 ust. 6 i 7 ustawy środowiskowej uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się oraz opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 u.o.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację i prowadzenie inwestycji (to następuje na etapie m.in. uzyskiwania decyzji w wyżej przywołanych sprawach). Postępowanie to dotyczy - co należy podkreślić - planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09 oraz z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09 - dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczególny cel postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którym jest określenie wymagań i parametrów planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska powoduje, że decyzja powyższa musi zawierać szczególne elementy, określone w art. 82 ust. 1 u.o.u.i.ś.

Istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie dopuszczalności i zakresu kontroli postanowienia wydanego w dniu "[...]" przez RDOŚ w ramach uzgodnienia warunków realizacji spornej inwestycji przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, czy i w jakim zakresie pozytywna treść tego postanowienia, mogła przesądzić o pozytywnej treści rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku inwestora.

Odnosząc się do kluczowego zagadnienia dopuszczalności kontroli postanowienia uzgodnieniowego wydanego przez RDOŚ na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, 4, 7 u.o.u.i.ś., Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie prezentuje pogląd, że jest uprawniony, aby dokonać kontroli takiego postanowienia przy okazji rozpatrywania skargi na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, poprzedzoną postanowieniem uzgodnieniowym RDOŚ (art. 135 p.p.s.a.).

Należy podkreślić, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie jest postanowieniem, które podlegałoby odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a (vide: postanowienie NSA z 15 grudnia 2009 r., II OSK 1886/09, LEX nr 580969). Pogląd ten został wyrażony na tle stosowania art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. w związku z art. 153 ust. 2 pkt 2 u.o.u.i.ś., w aspekcie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. NSA wskazał, że do kontroli przedmiotowego postanowienia będzie mogło dojść na etapie kontroli decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując przy tym na art. 142 k.p.a., wedle którego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. NSA, przywołując treść art. 135 p.p.s.a. podkreślił, że w przypadku skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, sąd dokonując kontroli decyzji w granicach zakreślonych ww. przepisem, obowiązany będzie uwzględnić również ewentualne uchybienia w zastosowaniu przepisów prawa materialnego czy procesowego, jakich mógł się dopuścić organ współdziałający przy wydawaniu swego postanowienia.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy, stanowisko to zachowuje pełną aktualność. Zgodnie z regulacją art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia, służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W k.p.a. sytuacja, w której przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, uregulowana jest w art. 106, który w § 5 stanowi, że zajęcie stanowiska przez organ opiniujący (uzgadniający) następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Stosownie jednakże do przepisu art. 77 ust. 1 pkt. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy środowiskowej, do postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Oznacza to, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Nie zostało jednocześnie wyłączone stosowanie w tym przypadku normy art. 142 k.p.a., w konsekwencji postanowienie RDOŚ w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Należy zauważyć, że choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji, to jednak powinno ono podlegać kontroli organu odwoławczego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej (por. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1886/09, WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 435/10 i z 9 grudnia 2010 r., II SA/Ol 755/10, LEX nr 969441).

Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że postanowienie RDOŚ wydane na podstawie art. 77 u.o.u.i.ś., jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, rozstrzygniętej decyzją Wójta o określeniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, utrzymanej z kolei w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium. Stosując art. 135 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może więc, w granicach niniejszej sprawy, dokonując sądowej kontroli powyższych decyzji, oceniać również legalność postanowienia RDOŚ, na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się organy, uzasadniając wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia RDOŚ wskazał m.in., że planowane do realizacji przedsięwzięcie polegać będzie na budowie 4 kurników o

powierzchni użytkowej 2400 m kw. każdy, przeznaczonych do chowu brojlerów kurzych. Będą to obiekty wolnostojące, parterowe, niepodpiwniczone. Podłogi będą szczelnie wybetonowane i uszczelnione. Budynki kurników składać się będą z hali produkcyjnej i pomieszczenia gospodarczo-socjalnego, w którym zlokalizowana zostanie m.in. sterownia. Wszystkie kurniki zostaną wyposażone w linie paszowe i do pojenia drobiu, a także instalację wentylacyjną, grzewczą, elektryczną, wodną i kanalizacyjną. Ponadto w ramach inwestycji przewiduje się budowę dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki z mycia hal produkcyjnych, a także posadowienie przy każdym budynku dwóch silosów paszowych.

Wskazano, że realizacja i eksploatacja przedmiotowej inwestycji wiązać się będzie z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, wytwarzania odpadów oraz obornika. Raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia przedstawia analizę tych zagadnień z uwzględnieniem oddziaływania skumulowanego, wynikającego z sąsiedztwa dwóch budynków chowu trzody chlewnej o łącznej obsadzie ok. 196 DJP, należących do jednego z inwestorów i znajdujących się w kierunku północnym.

Podniesiono, że z analizy wyników obliczeń akustycznych, wykonanych z uwzględnieniem emisji hałasu ze wszystkich budynków inwentarskich oraz ruchu pojazdów po terenie fermy wynika, że hałas emitowany z terenu inwestycji, zarówno w porze dnia jak i w nocy, będzie niższy od normatywnego i nie przekroczy określonych przepisami prawa wartości dopuszczalnych dla najbliższych terenów zabudowy zagrodowej, zlokalizowanej po stronie południowej.

Ze względu na bliskie sąsiedztwo planowanej fermy chowu brojlerów kurzych z

istniejącymi po stronie zachodniej dwoma budynkami inwentarskimi do chowu trzody chlewnej, przeanalizowano oddziaływanie skumulowane w zakresie emisji hałasu z przedmiotowych instalacji. Z analizy wyników obliczeń akustycznych wynika, że przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej, hałas emitowany z terenu tych inwestycji, zarówno w porze dnia jak i w nocy, będzie niższy od normatywnego i nie przekroczy określonych wartości dopuszczalnych, które zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014r., poz. 112), dla terenów zabudowy zagrodowej wynoszą 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy.

Z lotnych substancji zanieczyszczających w pobliżu budynków inwentarskich największe zagrożenie dla środowiska naturalnego stanowią zanieczyszczenia pyłowe i gazowe (głównie amoniak i pył zawieszony). W prowadzonej prawidłowo hodowli, siarkowodór występuje w ilościach śladowych, w niewielkim stopniu oddziałując na lokalne warunki aerosanitarne. Z uwagi na wrażliwość ptaków na

obecność zanieczyszczeń, wprowadzanych do powietrza ze znajdującego się w budynkach obornika, istnieje konieczność wentylacji pomieszczeń hal hodowlanych. Emisja zanieczyszczeń z budynków inwentarskich będzie ograniczana poprzez zastosowanie samoczynnego systemu karmienia i pojenia ptaków, stosowanie żywienia fazowego (odpowiednio dobranych rodzajów pasz w zależności od wieku zwierząt), utrzymywanie budynków chowu w czystości oraz zapewnienie odpowiedniej temperatury i wilgotności wewnątrz budynków poprzez sprawny system wentylacji. Stosowane będą również preparaty do suchej dezynfekcji, umożliwiające

wiązanie azotu i jego związków w ściółce, zapewniając tym samym co najmniej 50% redukcję amoniaku zawartego w gazach odlotowych wprowadzanych do powietrza z obiektów hodowlanych. Ponadto planowane jest wykonanie w obrębie inwestycji nasadzenia zieleni średnio - i wysokopiennej w celu stworzenia naturalnego filtra sanitarnego i ograniczenia uciążliwości zapachowej. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że emisja amoniaku, siarkowodoru oraz pyłu PM10 i PM2,5 z procesów hodowlanych, a także dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenku węgla i pyłu z procesu ogrzewania obiektów, nie będą przekraczać dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu dla obszarów poza terenem inwestycji.

W analizie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń z przedmiotowego obiektu

inwentarskiego uwzględniono również oddziaływanie skumulowane w zakresie tej emisji z istniejących w sąsiedztwie chlewni. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że emisja amoniaku z emitorów wszystkich instalacji nie będzie przekraczać dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu dla obszarów poza terenem inwestycji.

Podkreślono, że funkcjonowanie przedsięwzięcia wiązać się będzie z powstawaniem odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, które magazynowane będą selektywnie w specjalnie do tego celu wyznaczonym miejscu na terenie inwestycji, a następnie przekazywane podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia.

Miejsce lokalizacji przedsięwzięcia nie jest objęte formą ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn o zm.). Najbliższe obszary Natura 2000 to obszar o znaczeniu dla Wspólnoty Ostoja A PLH2800016, znajdujący się w odległości ok. 3,4 km od miejsca lokalizacji inwestycji, a także obszar specjalnej ochrony ptaków Puszcza Borecka PLB2800016, oddalony o ok. 4,2 km. Przewidywane uciążliwości

wynikające z realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia będą ograniczone jedynie do terenu stanowiącego własność inwestora, nie zachodzi więc prawdopodobieństwo znaczącego oddziaływania na przedmiot i cele ochrony ww. obszaru chronionego.

RDOŚ stwierdził, że z uwagi na fakt, iż posiadane na etapie niniejszego uzgodnienia informacje na temat przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco ocenić jego wpływ na środowisko, realizacja inwestycji nie spowoduje negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po przeanalizowaniu kryteriów określonych w art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008. r. o udostępnianiu informacji o środowisku ... , stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że stanowisko RDOŚ, a zwłaszcza wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium, w odniesieniu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest trafne. Tym samym zadośćuczynił wymogom skontrolowania przedmiotowego uzgodnienia w trybie art. 142 k.p.a.

W ocenie Sądu zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez RDOŚ art. 77 § 5 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest bezpodstawny. W skardze podniesiono m.in. kwestię prawidłowego przechowywania i zagospodarowania gnojowicy i obornika. Jednakże w postanowieniu RDOŚ wyraźnie wskazano, że hodowla drobiu w budynkach inwentarskich prowadzona będzie na ściółce ze słomy, w związku z tym powstawać będzie nawóz naturalny w postaci obornika, który usuwany będzie z budynków po zakończeniu cyklu hodowlanego. Inwestorzy we własnym zakresie planują zagospodarowywać obornik w ilości ok. 1450 Mg (ok. 75%). Do tego celu niezbędny będzie areał użytków rolnych o powierzchni ok. 227 ha. Inwestorzy posiadają własne areały o łącznej powierzchni wynoszącej ok. 230 ha. Pozostała ilość wytworzonego podczas chowu drobiu obornika, w ilości ok. 468 Mg, przekazywana będzie do rolniczego wykorzystania pobliskim rolnikom indywidualnym, którzy posiadają areał gruntów ornych wynoszący łącznie ok. 80ha. W okresie pozawegetacyjnym, po zakończeniu cyklu chowu, w przypadku niemożliwości wykorzystania obornika do nawożenia, będzie on przechowywany na płycie obornikowej, która

zostanie zrealizowana poza terenem przedmiotowej fermy drobiu oraz poza zwarta zabudową. Jej powierzchnia wyniesie ok. 186 m2. Powyższa metoda usuwania i zagospodarowania nawozu naturalnego powstającego na terenie fermy zapewni jego minimalne oddziaływanie na sąsiednie obszary pod względem rozprzestrzeniania się odorów złowonnych, jak również nie będzie stanowiło źródła związków azotu, mogącego stworzyć zagrożenie dla wód podziemnych.

RDOŚ szczegółowo przedstawił mechanizm i metodę usuwania i zagospodarowania nawozu naturalnego powstającego na terenie fermy. Zarzuty zaś skarżącego są w tej kwestii ogólnikowe i nie wskazują żadnej realnej przesłanki podważającej wykazaną przez organ uzgodnieniowy metodologię.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skargi mówiącym, że skoro ani Puszcza A, ani Ostoja A nie posiadają zatwierdzonego planu zadań ochronnych, to nikt nie może jednoznacznie stwierdzić, czy ferma wielkoprzemysłowa, która ma być wybudowana we wsi A, nie wpłynie negatywnie na naturalne walory wskazanych obszarów przyrodniczych. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji określonego przedsięwzięcia jest wydawana w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa. Tym samym brak zatwierdzonego planu zadań ochronnych nie może skutkować blokadą realizacji inwestycji mogących oddziaływać na walory przyrodnicze. Kwestia uchwalenia takiego planu nie jest zaś przedmiotem niniejszego postępowania. Warto przy tym pamiętać, że ustalenia planu mają charakter kierunkowy i określają pewne wytyczne co do kierunków zadań ochronnych w zakresie przyrody.

Przechodząc do szeroko poruszonej w skardze kwestii prawidłowości ustalenia stron niniejszego postepowania, w pierwszej kolejności należy wskazać na dyspozycję przepisu art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku...Zgodnie z tym przepisem, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do wspomnianego przepisu art. 49 kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Odwołując się do po postanowień art. 74 ust. 3 ustawy, należy także zwrócić uwagę na fakt, że nawet zgłoszenie przez konkretny podmiot swojego udziału w sprawie w charakterze strony i aktywne uczestniczenie w rozpoznawaniu sprawy w niczym nie zmienia jego pozycji prawnej, gdyż bez względu na to, czy podmiot ten weźmie aktywny udział w sprawie, czy nie, nie może on być pozbawiony przymiotów strony postępowania. Organ administracji nie ma zatem obowiązku informowania stron nawet aktywnie uczestniczących w postępowaniu o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a.

Dodać należy że, w ocenie Sądu, powiadamianie stron w sposób wskazany w art. 74 ust. 3 ustawy o uioś i art. 49 k.p.a., nie może być traktowane jako naruszenie wynikającej z art. 9 k.p.a. zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej. Obowiązek organu administracji, o którym mowa w art. 9, należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie obejmuje tych praw i obowiązków, które podlegają ustaleniu w innym postępowaniu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., II GSK 188/06, LEX nr 287931).

Stwierdzić także trzeba, że zastosowanie ww. przepisów, jakkolwiek realizuje postępowanie uproszczone, nie pozbawia stron w żaden sposób możliwości uzyskania informacji o toczącym się postępowaniu i zapewnia im możliwość udziału w tym postępowaniu, pod warunkiem wykazania zainteresowania informacją zamieszczaną w obwieszczeniach, co z kolei jest obowiązkiem każdego członka wspólnoty samorządowej, czy obywatela państwa.

Bez wątpienia na gruncie niniejszej sprawy stron postępowania było więcej niż 20, co wynika z końcowej adnotacji na decyzji organu I instancji. Zaznaczyć należy, że małżeństwo należy traktować odrębnie jako dwie strony postepowania. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie umieszczenia spornej decyzji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Z adnotacji na decyzji wynika również, że została ona umieszczona na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz skierowana do Sołtysa Wsi A.

W tym stanie rzeczy, nie sposób uznać za słuszny argument strony skarżącej jakoby organ I instancji pominął I. S. jako stronę przedmiotowego postępowania. Ponadto dostrzec trzeba, że Kolegium dopuściło I. S. do udziału w postępowaniu w charakterze strony, umożliwiając jej wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów.

Niesłuszny jest również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 1 w związku z art. 30 § 4 kpa w związku ze śmiercią F. B. i K. B. jako stron postępowania. Według strony skarżącej pominięto następców prawnych wspomnianych wyżej osób. Nie jest to według Sądu argument zasługujący na aprobatę. Z uwagi na wspomniany powszechnie dostępny sposób informowania o toczącym się postepowaniu, przyjąć należy, że ewentualni zainteresowani następcy prawni wspomnianych nieżyjących osób mogli bez trudu dowiedzieć się o rzeczonym postępowaniu i mieli możliwość przystąpienia do niego. Poza tym nie można przesądzać, że osoby te z całą pewnością chciały wziąć udział w tym postepowaniu. Nie ma na to żadnych dowodów, ani nie została ta okoliczność w żaden sposób uprawdopodobniona. Są to jedynie dywagacje strony skarżącej, która przecież nie wykazała jakiegokolwiek związku ze wspomnianymi nieżyjącymi osobami.

W ocenie Sądu postępowanie prowadzone przez organy obydwu instancji doprowadziło do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i podjęcia rozstrzygnięć zgodnych z prawem. Dostrzec trzeba, że organ odwoławczy odniósł się do każdego zarzutu odwołania. Natomiast zupełnie bezzasadne są dywagacje poczynione w odwołaniu co do rzekomych kontrowersji w kwestii wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przez właściwy organ. Nie ma żadnych wątpliwości, że to Wójt Gminy A, a nie Marszałek Województwa, był podmiotem właściwym do wydania niniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację spornego przedsięwzięcia.

Nie można zatem mówić o naruszeniu jakichkolwiek zasad prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Wyjaśnić ponadto należy stronie skarżącej, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.o.u.i.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 u.o.u.i.ś.), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.o.u.i.ś.).

Wspomniane okoliczności na gruncie niniejszej sprawy nie wystąpiły.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.