Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 278/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 23 ust. 4, art. 23 ust. 5, art. 57 ust. 1, art. 58 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 857/19 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 16 kwietnia 2019 r., nr DKO-420/166/2018/kb w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 października 2021 r., IV SA/Wa 857/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) na skutek skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 16 kwietnia 2021 r. nr DKO-420/166/2018/kb w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, oddalił skargę.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca kasacyjnie i w skardze kasacyjnej opartej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi:

- obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 23 i art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r" o odpadach (tekst jednolity: Dz.U. 2021, nr 779, dalej jako "ustawa "), poprzez ich nieprawidłową wykładnię lub zastosowanie, a polegającą na uznaniu, iż przetwarzanie przez skarżącą stłuczki szklanej pochodzącej ze szklanych odpadów opakowaniowych, polegające na mieleniu, a następnie na dodawaniu takiej stłuczki do produkowanej przez nią galanterii betonowej, nie stanowi procesu "recyklingu" względem odpadów o kodzie 15 01 07, zaś powstały w ten sposób produkt, nie traci statusu odpadu, w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów,

podczas gdy w sprawie ustalono, że odpad o kodzie 15 01 07, tj. opakowania szklane będące "innym materiałem nieorganicznym" - poddawano procesowi mielenia

i przerabiano na kruszywo stanowiące dodatek do materiałów budowlanych (powszechność stosowania do konkretnych celów), na które to istnieje realny popyt, produkt ten spełnia wymagania techniczne do jego zastosowania oraz zastosowanie tegoż produktu nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska, a zatem proces zastosowany przez skarżącą należy uznać za proces recyklingu, zaś powstały w ten sposób produkt utracił status odpadu w rozumieniu art. 14 ustawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to Rozporządzenia Komisji (UE) NR 1179/2012, z dnia 10 grudnia 2012 r., ustanawiające kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przestaje być odpadem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (dalej jako "rozporządzenie'), poprzez jego zastosowanie w realiach niniejszej sprawy,

podczas, gdy rozporządzenie to znajduje zastosowanie wyłącznie do stłuczki szklanej przeznaczonej do przetopienia w hutach szkła, gdyż art. 1 rozporządzenia wskazuje w bezpośrednio, iż rozporządzenie ustanawia kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przeznaczona do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesach przetapiania przestaje być odpadem.

W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie co do istoty sprawy, czego skutkiem będzie uchylenie nałożonej na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 5.000, 00 zł, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, względnie jeżeli w ocenie Sądu orzeczenie reformatoryjne, w realiach niniejszej sprawy okazało się być niemożliwe, na zasadzie art 185 § 1 p.p.s.a.., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Uzasadniając skargę kasacyjną spółka podkreśliła m.in., że w procesie odzysku kwalifikowanego, czyli recyklingu, mamy do czynienia z przekształceniem odpadów, bezpośrednio w tym procesie, w nowy, pełnoużyteczny produkt, który dopiero później jest odpowiednio wykorzystywany. Ten produkt już nie jest odpadem, wobec czego podmiot go wykorzystujący nie podlega przepisom ustawy o odpadach". Zdaniem skarżącej kasacyjnie WSA w Warszawie z przytoczonych przez siebie analiz wynikających z piśmiennictwa tematu, wyprowadza nieprawidłowe wnioski, w kontekście definicji "recyklingu" oraz chwili utraty statusu odpadu, w związku z działaniami, jakie podejmowane były przez spółkę, wobec odpadów w postaci szkła opakowaniowego. Zdaniem skarżącej spółki, postępowanie które prowadziła ona wobec odpadów szkła opakowaniowego, o kodzie 15 01 07, należy uznać za recykling, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy, zaś powstały w ten sposób produkt, utracił status odpadu w rozumieniu art. 14 ustawy, na co wskazują następujące okoliczności, poparte również aktualnym orzecznictwem sądowym. Spółka wskazała, że zgodnie z aktualną i utwierdzoną linią orzeczniczą już samo poddanie szkła opakowaniowego procesowi rozdrabniania, spełnia wymagania definicji recyklingu, zaś powstały z tego procesu materiał, traci status odpadu, w rozumieniu art. 14 ustawy. Dlatego też, według skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 23 i art. 14, poprzez ich nieprawidłową wykładnie, lub zastosowanie, a polegającą na uznaniu, iż przetwarzanie przez skarżącą stłuczki szklanej pochodzącej ze szklanych odpadów

opakowaniowych, polegające na mieleniu, a następnie na dodawaniu takiej stłuczki do produkowanej przez nią galanterii betonowej, nie stanowi procesu "recyklingu" względem odpadów o kodzie 15 01 07, zaś powstały w ten sposób produkt, nie traci statusu odpadu, w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów. Ponadto, zdaniem skarżącej, przy założeniu iż odpad o kodzie 15 01 07 tj. opakowania szklane będące "innym materiałem nieorganicznym" - poddano procesowi mielenia i przerabiano na kruszywo stanowiące dodatek do materiałów budowlanych (powszechność

stosowania do konkretnych celów), na które to istnieje realny popyt, zaś produkt ten spełnia wymagania techniczne do jego zastosowania oraz zastosowanie tegoż produktu nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub

środowiska - to proces ten należy uznać za proces recyklingu R5, zaś powstały w ten sposób produkt utracił status odpadu w rozumieniu art. 14 ustawy, co uprawniało skarżącą do wystawiania stosownych zaświadczeń DPR, potwierdzających tenże proces recyklingu. W opinii skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, a to Rozporządzenia Komisji (UE) NR 1179/2012, z dnia 10 grudnia 2012 n, ustanawiającego kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przestaje być odpadem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE, poprzez jego bezpośrednie zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, w sytuacji w której rozporządzenie to znajduje zastosowanie wyłącznie do stłuczki szklanej przeznaczonej do przetopienia w hutach szkła, co wynika już z literalnego brzmienia art. 1, zgodnie z którym iż rozporządzenie to "ustanawia kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przeznaczona do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesach przetapiania przestaje być odpadem".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej p.p.s.a.., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Stosownie zaś do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a.. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art.

183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie tych przesłanek brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej,

a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący kasacyjnie miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.

Powyższe zastrzeżenia można odnieść do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, albowiem zarzut ten dotyczy między innymi naruszenia art. 14 ustawy

o odpadach. Podkreślić należy, że przepis ten składa się z wielu jednostek redakcyjnych. Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać

wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd I instancji, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Powyższy zarzut nie spełnia tego wymagania w odniesieniu do art. 14 ustawy o odpadach. W odniesieniu do konstrukcji tego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić ponadto należy, że zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Tymczasem zarzut skargi kasacyjnej został

sformułowany jako nieprawidłowa wykładnia lub zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa

do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego. Korzystając z przedstawionej powyżej możliwości Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w odniesieniu do tego zarzutu.

Za pomocą powyższego zarzutu skarżąca kasacyjnie zmierza do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że przetwarzanie przez spółkę stłuczki szklanej pochodzącej ze szklanych odpadów opakowaniowych, polegające na mieleniu, a następnie dodawaniu takiej stłuczki do produkowanej przez spółkę galanterii budowalnej, nie stanowi procesu recyklingu, zaś powstały w ten sposób produkt nie traci statusu odpadu. Zdaniem skarżącej kasacyjnie proces przez nią zastosowany należy uznać za recykling, a powstały w ten sposób produkt traci status odpadu.

Stanowiska skarżącej kasacyjnie nie można podzielić.

Przez odzysk, jak wynika z definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy, rozumie się przez to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy recykling natomiast to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje

odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być

wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk. Z porównania definicji odzysku i recyklingu wynika, iż recykling jest specjalnym rodzajem odzysku (por. NSA

z dnia 7 grudnia 2010 r., II OSK 1790/09, CBOSA). Zwrócić należy uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 19 czerwca 2003 r. w sprawie C-444/00, w którym stwierdzono, że "Recykling w rozumieniu art. 3 pkt 7 dyrektywy 94/62 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, definiowany jako "powtórne przetwarzanie materiałów odpadowych w procesach produkcyjnych w celu uzyskania materiałów o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, z wyjątkiem odzysku energii, należy interpretować w ten sposób, że odpady opakowaniowe muszą być przerobione w celu wytworzenia nowego materiału lub nowego produktu wykazującego właściwości porównywalne do właściwości materiału, z którego składają się odpady, w celu umożliwienia jego ponownego wykorzystania do produkcji opakowań lub do innych celów, tak długo jak powtórne przetwarzanie nie przybierze formy odzyskiwania energii i nie odbywa się za pomocą unieszkodliwiania odpadów".

W rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić, że stłuczka szklana została wykorzystana do nowego materiału lub nowego produktu wykazującego właściwości porównywalne do właściwości materiału z którego pierwotnie się składała, albowiem stłuczka szklana została wykorzystana do produkcji galanterii betonowej. Istotą odróżniająca recykling od zwykłego procesu odzysku odpadów, co wynika wprost z ustawowych definicji odzysku i definicji recyclingu, jest to, że w procesie zwykłego odzysku odpady tracą charakter odpadów po ich wykorzystaniu. Natomiast w procesie odzysku kwalifikowanego, czyli recyklingu dochodzi do bezpośredniego przekształcenia w tym procesie odpadów w nowy, pełnoużyteczny produkt, który dopiero później jest odpowiednio wykorzystywany. Recykling więc jest procesem w wyniku, którego odpad jest pozbawiany cech odpadu. Inaczej mówiąc produkt w ten sposób uzyskany nie jest już odpadem, a podmiot go wykorzystujący nie podlega przepisom ustawy o odpadach (por. M. Górski, Prawo ochrony środowiska, Gospodarka odpadami i zasady jej prowadzenia, [w:] M. Górski, Prawo ochrony środowiska, 2018, s. 406 – 407).

W związku z powyższym stłuczkę szklaną powstającą w procesie odzysku odpadów nie można zakwalifikować jako pozbawioną cech odpadu, a co za tym idzie proces odzysku prowadzony przez skarżącą kasacyjnie nie ma charakteru recyklingu. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach utrata statusu odpadu następuje, jeżeli w wyniku poddania odpadów recyklingowi lub innemu odzyskowi zostaną spełnione łącznie następujące warunki:

a) przedmiot lub substancja mają zostać wykorzystane do konkretnych celów,

b) istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie,

c) przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone w przepisach, w szczególności dotyczących chemikaliów i produktów mających zastosowanie do danego przedmiotu lub danej substancji, i w normach mających zastosowanie do danego produktu,

d) zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska;

oraz szczegółowe wymagania określone przez przepisy Unii Europejskiej.

Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wymagania, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach zostały określone w rozporządzeniu Komisji UE nr 1179/2012 z 10 grudnia 2012 r. ustanawiającym kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przestaje być odpadem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej rozporządzenie to nie dotyczy tylko i wyłącznie ustanawiania kryteriów, kiedy stłuczka szklana przeznaczona do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesie przetapiania przestaje być odpadem. Świadczy o tym, po pierwsze sama nazwa rozporządzenia nr 1179/2012, która odnosi się ogólnie do kryteriów, kiedy stłuczka szklana przestaje być odpadem, nie ogranicza się więc jedynie do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesie przetapiania. Po wtóre wynika to także

z preambuły do tego rozporządzenia. Punkt 1 preambuły wskazuje, że "Z oceny szeregu strumieni odpadów wynika, że z punktu widzenia rynków recyklingu stłuczki szklanej korzystne byłoby opracowanie szczegółowych kryteriów określających, kiedy stłuczka szklana uzyskana z odpadów przestaje być odpadem. Takie kryteria powinny zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska. Powinny także pozostawać bez uszczerbku dla klasyfikacji stłuczki szklanej jako odpadu w państwach trzecich". Punkt 3 preambuły stanowi zaś, że "Kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przestaje

być odpadem, powinny gwarantować, że stłuczka szklana otrzymana w wyniku

procesu odzysku spełnia wymogi techniczne przemysłu szklarskiego, jest zgodna z istniejącymi przepisami i normami, które mają zastosowanie do produktów, oraz nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzkie". Odczytanie treści art. 1 rozporządzenia nr 1179/2012 powinno więc nastąpić łącznie

z treścią preambuły, a także postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. (art. 6 dyrektywy). Ponadto z art. 3 rozporządzenia nr 1179/2012 określa warunki kiedy stłuczka szklana przestaje być odpadem, chodzi o stłuczkę szklaną, a nie jak wywodzi skarga kasacyjna tylko stłuczkę szklaną przeznaczoną do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesie przetapiania. W zawiązku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 rozporządzenia nr 1179/2012 należy uznać za niezasadny.

Wracając do określenia - zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach - warunków jakie musi spełnić stłuczka szklana, aby przestała być odpadem należy kierować się postanowieniami zawartymi w art. 3 rozporządzenia nr 1179/2012.

Zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia stłuczka szklana przestaje być odpadem jeżeli spełnia wszystkie następujące warunki:

- stłuczka szklana otrzymana w wyniku procesu odzysku jest zgodna

z kryteriami określonymi w załączniku I sekcja 1;

- odpady stosowane jako wsad w procesie odzysku są zgodne z kryteriami określonymi w załączniku I sekcja 2;

- odpady stosowane jako wsad w procesie odzysku poddano obróbce zgodnie

z kryteriami określonymi w załączniku I sekcja 3;

- producent spełnił wymogi określone w art. 4 i 5;

- stłuczka szklana przeznaczona jest do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesach przetapiania.

Jednym z niezbędnych warunków, aby stłuczka szakala przestała być odpadem jest

by była ona przeznaczona do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesie przetapiania. Ponownego podkreślenia wymaga, że aby stłuczka szklana przestała być odpadem, a co za tym idzie aby proces odzysku prowadzony przez skarżącą kasacyjnie mógł zostać uznany za recykling, warunkiem jest przeznaczenie jej do produkcji substancji lub przedmiotów szklanych w procesie przetapiania.

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, a więc nie można mówić

o procesie recyklingu.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach oraz art. 3 rozporządzenia 1179/2012 mielenie, a następnie dodawanie takiej stłuczki do galanterii budowalnej nie stanowi procesu recyklingu, a ponadto nie spełnia wymagań ustawowej definicji tego pojęcia zawartej w art. 3 ust.

1 pkt 23 ustawy o odpadach.

Odnosząc się zaś przywołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1747/20, stwierdzić należy, że w orzeczeniu tym w sposób lakoniczny, a co za tym idzie mało przekonujący wyjaśniono, że "stłuczka szklana powinna tracić cechy

odpadu poprzez przetworzenie w kruszywo łamane". Powyższa argumentacja przesądza o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 23 i art. 14 ustawy o odpadach.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.