Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1916/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art.  161 § 1 pkt 1 w zw.  z art. 60 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: asystent sędziego Paulina Słonecka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1788/20 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 9 czerwca 2020 r. nr KR VI R 46b/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (KR VI R 46b/19) postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. zwrócić ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1788/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej Komisja) z dnia 9 czerwca 2020 r. nr KR VI R 46b/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji(k. 48, 67-78v akt I SA/Wa 1788/20).

Skargę kasacyjną wywiodło Miasto stołeczne Warszawa (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowane przez Prezydenta m.st. Warszawy, zastępowane przez adw. Ł.S. w substytucji adw. Z.G., zaskarżając wyrok I SA/Wa 1788/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 151 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 zw. z art. 134 § 1 i 2 [(Dz.U. z "2012 r. poz. 270 ze zm." [winno być "2019 r. poz. 2325, zm. poz. 2200, 2294" - uw. NSA] ppsa zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. "234 ze zm." [winno być "2267" - uw. NSA], dalej ustawa o Komisji) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa przez niewłaściwe określenie kompetencji orzeczniczych i uznanie, że sąd administracyjny nie może uchylić fragmentów uzasadnienia decyzji, w sytuacji gdy nie mają one wpływu na wynik sprawy, podczas gdy oceniane w toku kontroli sądowej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, należy rozumieć również także takie uchybienie przepisom, które może przesądzić o treści przyszłej decyzji organu administracji publicznej w następstwie wydania kontrolowanej decyzji, lecz które nie podważa samej zasadności wydania kontrolowanej decyzji;

2. art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa przez oddalenie skargi skarżącego w sytuacji, gdy z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten podzielił postawiony przez skarżącego zarzut, co też uzasadniało uchylenie uzasadnienia decyzji Komisji w zaskarżonym zakresie, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że pomiędzy sentencją wyroku I instancji, a uzasadnieniem tego wyroku istnieje niespójność i oczywista niezgodność;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 ppsa przez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niespójny, sprzeczny z sentencją orzeczenia, tj. mimo że skarga skarżącego została oddalona, z treści uzasadnienia wyroku wynika, że argumentacja skarżącego została przez ten Sąd podzielona i uwzględniona.

Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku I SA/Wa 1788/20 w całości i uwzględnienie skargi przez uchylenie (w zaskarżonej części) fragmentów uzasadnienia decyzji z 9 czerwca 2020 r. nr KR VI R 46b/19; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku I SA/Wa 1788/20 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie na rzecz skarżącego [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie (k. 92-106 akt I SA/Wa 1788/20).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zastępowana przez adw. B.M., wniosła o: oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw; zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz Komisji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; przeprowadzenie rozprawy (k. 118-125 akt I SA/Wa 1788/20).

Pismem z 4 grudnia 2024 r. skarżący kasacyjnie skargę kasacyjną w całości. Na rozprawie dnia 6 grudnia 2024 r. pełnomocnik Miasta Stołecznego Warszawy wniósł o umorzenie postępowania (k. 149-150, 155 akt I OSK 1916/21)

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie jest pogląd, że zgodnie z art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednak sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych (art. 193 ppsa).

Skarżący kasacyjnie może rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu (wyrok NSA z 23.8.2016 r. II FSK 2216/16, cbosa). Cofnięcie skargi kasacyjnej jest dla NSA wiążące i skutkuje umorzeniem postępowania. Z uwagi na zasadę związania granicami skargi kasacyjnej sąd ten nie jest władny badać zasadności cofnięcia skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 23.3.2007 r. II FSK 400/06). Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej (wyrok z 6.2.2016 r. II FSK 3777/13, aprobowany przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 919, nb 10). Wykładnię tę wzmacnia wejście w życie art. 178a ppsa. Wojewódzki sąd administracyjny, orzekając na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego - co oczywiste - nie jest władny badać, czy w sprawie doszło do nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 ab initio ppsa związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że ustawodawca zarówno jej wniesienie, jak i zakres rozpoznania, uzależnił od woli wnoszącego skargę kasacyjną. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie jest dopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ppsa, umorzył postępowanie kasacyjne. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in fine ppsa.