Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 229/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi L. N., K. N. na decyzję Wojewody z dnia 06 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda W. i decyzją z dnia 3 marca 2023 r. umorzył postępowanie po rozpatrzeniu odwołania L. N. oraz K. N. od decyzji Starosty M. nr [...] z 5 grudnia 2022 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki i udzielającej pozwolenia na budowę obejmujące budowę budynku handlowo-usługowego z drogą wewnętrzną oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Dnia 8 lipca 2022 r. A. S. złożył wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z drogą wewnętrzną oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...]. Do wniosku załączono m.in. 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Burmistrza Gminy S. z 10 lutego 2020 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyższego przedsięwzięcia.

Zawiadomieniem z 5 sierpnia 2022 r. Starosta M. poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania, a także o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Pismami z 30 sierpnia 2022 r. organ I instancji przesłał skarżącym kopię akt sprawy i projektu budowlanego.

Postanowieniem z 9 września 2022 r. Starosta M. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. Pismem z 2 grudnia 2022 r. inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika M. M., odpowiedział na postanowienie, przedkładając m.in. pełnomocnictwo oraz kopię pisma Burmistrza Gminy S. z 5 października 2022 r. (znak: [...]).

Starosta M. decyzją nr [...] z 5 grudnia 2022 r. (znak: [...]) zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki i udzielił pozwolenia na budowę obejmujące budowę budynku handlowo-usługowego z drogą wewnętrzną oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...].

Odwołanie od decyzji z 5 grudnia 2022 r. wnieśli: L. N. i K. N..

Akta sprawy wraz z odwołaniem zostały przekazane przez organ I instancji pismem z 3 stycznia 2023 r. i wpłynęły do W. Urzędu Wojewódzkiego w P. 5 stycznia 2023 r.

Wezwaniem z 10 stycznia 2023 r. Wojewoda zobowiązał skarżących do uzupełnienia braku formalnego odwołania w zakresie podpisu. Pismem z 17 stycznia 2023 r, odwołujący przedłożyli podpisanie odwołanie.

Dnia 25 stycznia 2023 r, do organu odwoławczego wpłynęło pismo A. S. wnoszące o utrzymanie w mocy decyzji z 5 grudnia 2022 r.

Zawiadomieniem z 6 lutego 2023 r. organ odwoławczy poinformował strony postępowania o przewidzianym terminie załatwienia sprawy do 6 marca 2023 r.

Wojewoda decyzją z dnia 6 marca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 5 grudnia 2022 r.

Organ wskazał, że działka o nr. ewid. [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...]), wobec której skarżący posiadają tytuł prawny, nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, stąd L. N. i K. N. nie mogą zostać uznani za strony postępowania w rozpatrywanej sprawie.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) - dalej "warunki techniczne", przepisem, który w sposób bezsprzeczny nakłada obowiązek objęcia sąsiedniej działki obszarem oddziaływania, jest § 12 ust. 5. Z tego przepisu wynika, że lokalizacja budynku w odległości 1,5 m od granicy albo też bezpośrednio przy tej granicy powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu. Powyższa sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca, ze względu na zaprojektowaną lokalizację budynku w oddaleniu od granicy z dz. o nr. ewid. [...]. Zgodnie z części graficzną projektu zagospodarowania terenu najbliższa odległość ściany zaprojektowanego budynku od granicy działki będących własnością skarżących wynosi 11,81 m. Ściana ta będzie miała wysokość 4,04 m (nr rys. A-03, str. 143 akt sprawy). Ponadto w załączniku graficznym do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 września 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części miasta S. (Dz. U. Woj. [...]. z 2021 r., poz. [...]) - dalej "plan miejscowy", ustalono pas o szerokości 5 m przy granicy działki skarżących, określony symbolem 2Z oznaczającym tereny zieleni dla którego ustalono realizację zieleni w formie zieleni izolacyjnej (§ 22 pkt 1 lit. b planu miejscowego) z zakazem realizacji dojazdów (§ 22 pkt 1 lit. d planu miejscowego) oraz budynków (§ 22 pkt 1 lit. g planu miejscowego). Inwestor, zgodnie z informacją zawartą w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 65 akt sprawy), na terenie zieleni izolacyjnej "projektuje się zieleń izolacyjną w postaci szpaleru drzew i krzewów zimozielonych w zwartej formie np. tuje (żywotnik). Teren IZ posiadać będzie 100% nawierzchni biologicznie czynnej, teren 2Z posiadać będzie 709,32 m2 powierzchni biologicznie czynnej co stanowi 97,77% powierzchni terenu (725,50m2)".

W ramach inwestycji zaplanowano w budynku "6 agregatów chłodniczych o pozie mocy akustycznej do 80 dB każdy, 1 centralę wentylacyjną z wyrzutnią o poziomie mocy akustycznej do 80dB, 8 wentylatorów dachowych wywiewnych o poziomie mocy akustycznej do 65 dB każdy, 4 agregaty skraplające klimatyzację o poziomie mocy akustycznej do 80dB każdy, 1 agregat chłodniczy centrali klimatyzacyjnej o poziomie mocy akustycznej do 80 dB" (część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego, str. 129 akt sprawy). Zgodnie z informacją zawartą w pkt. 9.4. części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (str. 129 akt sprawy) inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, a dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone. Warto zauważyć, że "strefa montażu urządzeń chłodnictwa klimatyzacji, agregatów" zaznaczona została na elewacji północno-wschodniej (nr rys. A-07, str. 147 akt sprawy), która nie jest skierowana w stronę działki będącej własnością skarżących. Na elewacji południowo- wschodniej skierowanej w stronę nieruchomości odwołujących na rys. nr A-07 (str. 147 akt sprawy) zaznaczono realizację klimatyzacji, jednak jak już zostało wyjaśnione wyżej, odległości tej ściany od granicy z dz. o nr. ewid. [...] wynosi minimum 11,81 m. Dodatkowo zaprojektowano zieleń izolacyjną o szerokości 5 m. Planowana przez inwestora obsługa komunikacyjna projektowanego budynku, w tym lokalizacja dojazdu, parkingu, głównego wejścia do obiektu nie będzie odbywać się od strony nieruchomości będących własnością skarżących. Również projektant, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu w punkcie 8. (str. 17, 18 części opisowej projektu zagospodarowania terenu) uznał, że inwestycja obszarem oddziaływania obejmuje jedynie teren nieruchomości objęty wnioskiem pozwolenia na budowę, tj. dz. o nr. ewid.: [...], [...], [...].

Znaczenie dla sprawy ma również wejście w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Jak wskazane zostało w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r. (sygn. akt II OSK 34/19) "nowelizacja ta wśród wielu zmian mających na celu usprawnienie i uproszczenie procesu inwestycyjnego wprowadziła także zmianę o charakterze fundamentalnym, mającą wpływ na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Dnia 19 września 2020 r., tj. wraz z wejściem w życie nowelizacji, uległa zmianie dotychczasowa definicja obszaru oddziaływania obiektu. W poprzednim stanie prawnym, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewody [...], przez obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, należało rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. W nowym brzmieniu przepis ten stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

W związku z powyższym działka wobec której skarżący posiadają tytuł prawny nie jest objęta obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. W razie, gdy organ odwoławczy ustali, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, która rozstrzyga tylko, co do legitymacji wnoszącego odwołanie. Postępowanie odwoławcze w myśl art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. zakończy się decyzją o umorzeniu, ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe.

L. N. i K. N. pismem z dnia 20 marca 2023 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia 6 marca 2023 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. Art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowania, poprzez określenie kręgu stron postepowania w sposób węższy niż przyjął projektant określając strefę oddziaływania obiektu;

2. § 3 ust. 1 pkt 56 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r., poz. 916) poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do przyjęcia, iż nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oddziaływania oceny na środowisko dla inwestycji o całkowitej powierzchni 9.182,41m2 na terenie objętym wzmożoną ochroną przyrody, tj. na terenie S. ,

3. Art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 i art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyznanie skarżącemu statusu strony i rozpatrzenie odwołania musiałoby doprowadzić do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub § 2 k.p.a.,

4. Art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie powiadomienia skarżących o zakończeniu postępowania odwoławczego i zamiarze wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 24 sierpnia 2023 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 3 marca 2023 r. umarzająca postępowanie po rozpatrzeniu odwołania L. N. oraz K. N. od decyzji Starosty M. nr [...] z 5 grudnia 2022 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki i udzielającej pozwolenia na budowę obejmujące budowę budynku handlowo-usługowego z drogą wewnętrzną oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...].

Należy wskazać, że materialnoprawną podstawę decyzji Starosty M. nr [...] z 5 grudnia 2022 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U z 2021, poz. 2351 ze zmianami).

W niniejszej sprawie istotą sporu jest to, czy skarżący powinni zostać uznani przez organ za stronę i czy organ powinien rozpoznać ich odwołanie merytorycznie, zamiast umorzyć postępowanie odwoławcze.

Bezsporne jest, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę budynku handlowo – usługowego. Skarżący są natomiast właścicielami działki nr [...], która sąsiaduje z działką na której realizowana jest inwestycja.

Należy wskazać, że zgodnie z § 15 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225): "Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane."

Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia: "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.".

W niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał, że skoro projektowany budynek zlokalizowany został w odległości 11,81m od granicy działki [...], to nie ma konieczności obejmowania sąsiedniej działki obszarem oddziaływania na podstawie ww. regulacji.

Należy wskazać, że krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określa się na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. Z przepisu tego wynika, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Powyższy przepis wyróżnia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę:

– po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości;

– po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu.

Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

Analiza argumentacji skargi prowadzi do wniosku, że skarżący prezentują stanowisko, że przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone normy, lecz wynika on z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich.

Z tak kategorycznym poglądem nie sposób się zgodzić. Sąd wskazuje, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, których możliwość zagospodarowania zostanie ograniczona przez projektowaną inwestycję.

Należy jednak podkreślić, że nie chodzi o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zagospodarowanie, w tym zabudowę.

Niezbędne jest zatem wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., II OSK 403/21, z 16 maja 2019 r., II OSK 1655/17, czy z 25 września 2018 r., II OSK 2352/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2022 r., II OSK 2043/19, LEX nr 3392388).

Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę (na co powołuje się strona skarżąca) nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., czyli powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Takich ograniczeń nie można upatrywać tylko w potencjalnym wzroście obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu (por. II OSK 2013/20).

Organ odwoławczy wskazał na różne immisje projektowanej inwestycji podkreślając, że nie przekraczają one dopuszczalnych norm (m.in. powierzchnia biologicznie czynna, jako zieleń izolacyjna od działki skarżącej, agregaty klimatyzatorów umieszczone z drugiej strony budynku, poziomy hałasu, które nie zostaną przekroczone, obsługa komunikacyjna, parking, dojazd do inwestycji od innej strony, niż ta gdzie zlokalizowana jest nieruchomość skarżących).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazali w jaki sposób potencjalne oddziaływanie inwestycji może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości.

Sąd nie znalazł podstaw do ustalenia, że nieruchomość skarżących mogłaby znaleźć się w obszarze, na którym przepisy szczególne, w związku z planowaną inwestycją wprowadzałyby związane z nią (prawne) ograniczenia w zagospodarowaniu, czy zabudowie, tego terenu.

Skarżący w motywach skargi wiele uwagi poświęcają kwestii znaczenia uciążliwości, jakie inwestycja będzie generować na otoczenie. Sposób rozumowania M. sp.j. i P. S. zdaje się w tym zakresie bazować na art. 28 K.p.a. Skarżący jednak nie dostrzegają, że stroną w sprawie o pozwolenie na budowę jest tylko ten, którego prawa ze względu na inwestycję w sąsiedztwie nie tyle są zagrożone, ale które to prawa są realnie ograniczone.

Ocena kręgu stron postępowania ze względu na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. jest stosunkowo prosta. Znając parametry inwestycji określone w projekcie i znając jej relację przestrzenną w stosunku do nieruchomości należących do innych osób, należy dokonać przeglądu przepisów – zwłaszcza techniczno-budowlanych oraz z zakresu ochrony środowiska – i ustalić, czy którykolwiek z nich powoduje, że właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości dozna pewnych ograniczeń w prawie do zagospodarowania czy zabudowy swojego gruntu.

W skardze zarzucono, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji nie odnosi się do kwestionowanej przez skarżących decyzji Burmistrza Gminy S. z 10.02.2020 r. stwierdzającej brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sąd wskazuje, że ta decyzja nie była przedmiotem zaskarżenia i jej prawidłowość nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Odwołanie wniesiono bowiem od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, a nie od decyzji o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Z tego samego powodu nie może odnieść skutku zarzut dotyczący tego, że w załączniku ww. decyzji o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko wskazano, że lokalnie wystąpi podwyższona emisja tlenków węgla, tlenków azotu i węglowodorów, a oddziaływanie to będzie krótkotrwałe i ograniczone do niewielkiej strefy wokół inwestycji. Sąd podkreśla, że z projektu budowlanego wynika, że oddziaływanie inwestycji ogranicza się do nieruchomości, na której będzie zrealizowana.

Podsumowując należy wskazać, że skarżący nie wykazali, żeby planowana inwestycja mogła oddziaływać na ich nieruchomość w sposób powodujący ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. W ocenie Sądu niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy.

W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.