Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 664/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 2 sierpnia 2024 r. M. W. (dalej: skarżąca) reprezentowana przez adw. A. T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (dalej: organ, PPIS) w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 1 sierpnia 2023 r. doręczony organowi 6 sierpnia 2024 r. w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych.

Organowi zarzucono naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych, który doręczono organowi 6 sierpnia 2024 r. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił innych informacji poza zawartymi w piśmie z dnia 13 sierpnia 2024 r. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej. Tymczasem udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a. i uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem strony organ winien był udostępnić informację publiczną na jej żądanie albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie ją uzasadniając.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 2 sierpnia 2024 r. M. i P. W. wystąpili do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o udzielenie informacji publicznej. Organ otrzymał wniosek w dniu 6 sierpnia 2024 r.

Wnioskodawcy w piśmie poinformowali, że nie są osobami uchylającymi się od szczepień. Celem wykonania nałożonego obowiązku poddania ich dziecka A. W. obowiązkowym szczepieniom ochronnym, wniesiemy o udostępnienie badań bezpieczeństwa szczepionek, które mają być podane naszemu dziecku lub wskazanie, która instytucja nam je udostępni dla każdej szczepionki oraz dla całego schematu szczepień, a także udostępnienie charakterystyk produktu leczniczego szczepionek. Wniesiemy o udostępnienie szczepionek pojedynczych, niezawierających związków glinu i rtęci, zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych oraz szczepionek etycznych (nie produkowanych w oparciu o ludzkie linie komórkowe z aborcji i niezawierających ludzkiego DNA). Wniesiemy o przeprowadzenie wszelkich badań, na podstawie których można wykluczyć u naszego dziecka przeciwwskazania do podania poszczególnych szczepionek, w tym wymienionych przez producentów w treści ulotek, którymi ma być zaszczepione nasze dziecko, wykluczenie alergii na składniki szczepionki oraz wykluczenie niedoborów odporności. Szczegółowe badania są konieczne szczególnie z uwagi na fakt, że w Polsce nie stworzono wiarygodnego i sprawiedliwego systemu odszkodowawczego dla dzieci i rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi, co narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. A to wszystko celem zminimalizowania ryzyka wystąpienia u naszego dziecka niepożądanych objawów po szczepieniu i wykonania przez lekarza ciążącego na nim obowiązku.

Ponadto wniosą o wystawienie przez lekarza kwalifikującego do szczepienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym zgodnego ze wzorem, stanowiącym załącznik numer 1 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 18 sierpnia 2011 r., do którego załącznikiem będą wyniki badań przeprowadzonych w celu wykluczenia przeciwwskazań do podania szczepionek.

Powodem tych działań jest troska o zdrowie i bezpieczeństwo naszego dziecka. Wnioskodawcy zdają sobie sprawę, że szczepienia ochronne pełnią rolę prewencyjną i zapobiegają groźnym chorobom zakaźnym, jednakże z wielu publikacji i badań wynika, że nie są w stu procentach bezpieczne. Sam fakt istnienia Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania świadczy o tym dobitnie. Rozumieją, że szczepionki te są dopuszczone do stosowania przez Ministerstwo Zdrowia, jednak nie można stwierdzić, że nie niosą żadnego zagrożenia życia czy zdrowia.

Z uwagi na powyższe obawy, na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wnieśli o udzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem:

1. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

2. Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

3. Czy szczepionki stosowane w Polsce są całkowicie bezpieczne? Co jakiś czas pojawiają się w mediach informacje o wycofaniu niektórych partii szczepionek przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Wycofania te odbywają się także po podaniu tych szczepionek. Czy moje dziecko może otrzymać taką szczepionkę, która potem zostanie wycofana?

4. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

5. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

6. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

7. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

8. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

Pismem z 13 sierpnia 2024 r., organ w odpowiedzi na powyższy wniosek, w związku z wezwaniem skarżącej jako opiekuna prawnego do zaszczepienia swojego dziecka małol. A. W. przeciwko chorobom zakaźnym udzielił informacji na każde z postawionych pytań.

Skarżąca, jak już wskazano, pismem z 2 września 2024 r. złożyła skargę na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie.

Organ przyznał, że 6 sierpnia 2024 r. otrzymał pismo skarżącej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zawierające 8 pytań.

Dalej wskazał, że pismem z 13 sierpnia 2024 r. odpowiedział na każde z pytań, wobec czego nie dopuścił się zarzucanej mu w skardze bezczynności. W ocenie organu skarga jest bezzasadna. Ponadto strona skarżąca nawet nie odniosła się bezpośrednio do udzielonych informacji i nie uzasadniła dlaczego uważa je za niesatysfakcjonujące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc wówczas, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosowanie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przedmiotem skargi jest bezczynność PPIS w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej datowany na dzień 2 sierpnia 2024 r., doręczony organowi 6 sierpnia 2024 r. złożony w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.)

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo też przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.

Ponadto udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia w przypadku ziszczenia się jednej z następujących przesłanek: 1) organ nie dysponuje żądaną informacją publiczną, 2) żądana informacja została już wcześniej udostępniona, 3) żądana informacja nie posiada cech informacji publicznej. Tym samym dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i co najistotniejsze – nie funkcjonuje w obiegu publicznym (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 711/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji. Z akt sprawy oraz treści skargi wynika, że organ udzielił odpowiedzi na postawione pytania pismem z 13 sierpnia 2024 r., z zachowaniem ustawowego, 14-dniowego terminu, bowiem wniosek z 2 sierpnia 2024 r. został mu doręczony 6 sierpnia 2024 r. (data prezentaty). A zatem organ nie pozostawił wniosku bez rozpatrzenia i nie pozostał wobec niego bierny.

Skarżąca zarzuca jednak, że informacje zwarte w piśmie organu są niewystarczające.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Powyższe oznacza, że nie wszystko to, o co się wnioskodawcy zwracają do organów władzy publicznej stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest również pogląd, który Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane w indywidualnych, własnych sprawach wnioskodawcy nie mają charakteru informacji publicznych, nie służą bowiem ogółowi lecz jedynie interesom pytającego. Wolą ustawodawcy było bowiem zapewnienie społecznej kontroli władzy publicznej poprzez umożliwienie obywatelom dostępu do informacji publicznych, a nie publicznego dostępu do każdej informacji w indywidualnych celach. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny.

W orzecznictwie sądów administracyjnych za informację publiczną uznaje się co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 416), w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por.: wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 119/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dalej: "u.z.z.ch.z.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (dalej: "r.n.o.p"). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.). Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań.

W punkcie 1. wniosku strona sformułowała pytanie "w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności". W odpowiedzi organ wskazał, że przed szczepieniem lekarz kwalifikuje dziecko do szczepienia i to z nim należy wyjaśnić wymienioną kwestię. Należy stwierdzić, że pytanie dotyczyło medycznej wiedzy lekarza, a nie informacji publicznej.

W punkcie 2. wniosku strona zadała pytanie "kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce i kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?", a w punkcie 3. postawiła pytanie "Czy szczepionki stosowane w Polsce są całkowicie bezpieczne? Co jakiś czas pojawiają się w mediach informacje o wycofaniu niektórych partii szczepionek przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Wycofania te odbywają się także po podaniu tych szczepionek. Czy moje dziecko może otrzymać taką szczepionkę, która potem zostanie wycofana? W odpowiedzi na te pytania organ wyjaśnił skarżącej, że dokładne badania szczepionek przeprowadzone są przez firmy farmaceutyczne produkujące preparaty szczepionkowe w związku z tym należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego. Lekarz przeprowadza badanie kwalifikacyjne przed szczepieniem, które ma wyeliminować przeciwwskazania do szczepień. Organ udzielił zatem informacji, chociaż pytanie nie dotyczyło jego działalności.

W punkcie 4. wniosku strona zapytała "ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?". Pytanie w powyższym zakresie można zakwalifikować jako pytanie o informację publiczną, bowiem dotyczy ono zasad funkcjonowania organu, w tym informacji o prowadzonych rejestrach i ewidencjach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Organ, poinformował stronę, że do tutejszej stacji nie zostały zgłoszone zgony osób do 19 roku życia, po wykonanym szczepieniu ochronnym przez ostatnie 5 lat.

W punkcie 5. strona zawarła następujące pytania: "ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? W odpowiedzi, organ wskazał, że jest to informacja przetworzona, należy więc wykazać istnienie interesu publicznego, dla którego udzielenie jej jest istotne.

W punkcie 6. postawiono pytanie " Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?". Organ odpowiedział, że nie wypłaca odszkodowań, zatem pytanie jest skierowane do niewłaściwego adresata.

W punkcie 7. postawiono pytanie dotyczące Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania, które wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? Organ odpowiedział, że realizuje działania wynikające z ustawy o PIS oraz innych obowiązujących przepisów prawa. Należy stwierdzić, że pytanie to nie stanowiło informacji publicznej, lecz stanowiło żądanie udzielenia opinii prawnej w zakresie wykładni przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi natomiast wątpliwości, że wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 517/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzut bezczynności w zakresie stawianego pytania nie jest tym samym zasadny.

W punkcie 8. wniosku strona zawarła pytanie dotyczące sposobu możliwości ubiegania się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. W odpowiedzi, organ wskazał, że istnieje Fundusz Kompensacyjny Szczepień Ochronnych utworzony 22 stycznia 2022 r., a podstawa prawna dochodzenia roszczeń to przepisy kodeksu cywilnego o odpowiedzialności Skarbu Państwa (art. 417).

Podsumowując powyższe rozważania podkreślić należy, że po pierwsze, pytania objęte wnioskiem skarżącej dotyczyły jak wynika wprost z wniosku i odpowiedzi organu sprawy prywatnej skarżącej, która jako opiekun została wezwana do zaszczepienia swojego dziecka. Skarżąca postawiła pytania we własnej indywidualnej sprawie, a nie w interesie ogółu, mimo, że powołała się na przepisy u.d.i.p. Organ w odpowiedzi na skargę słusznie zauważył, że w większości pytania zawarte we wniosku nie dotyczą informacji publicznej odnoszącej się do organu, bowiem nie dotykają działalności PPIS w W. Odnoszą się ewentualnie do posiadanej wiedzy, świadomości czy umiejętności. Co więcej nie stanowią informacji publicznej pytania dotyczące opinii PPIS na określone kwestie.

Informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów, a nie poglądów adresata. Konkretna informacja, aby posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji, względnie przekonań tegoż podmiotu. Nie może ona też odnosić się do subiektywnej świadomości osób pełniących funkcje organu, czy ich wiedzy na temat orzecznictwa sądów, trybunałów lub też fachowej literatury bądź publikacji. Poza zakresem pojęcia informacji publicznej mieści się również wiedza organu o zapisach prawa krajowego i ich właściwej interpretacji. Ponadto, organ nie jest powołany do udzielania pomocy prawnej i medycznej. Mimo, że skarżąca wystąpiła z pytaniami we własnej sprawie, nadużywając tym samym prawa do informacji publicznej mimo, że pytania w większości nie miały waloru informacji publicznej (poza pytaniem 4 i 5) lub nie dotyczyły działalności organu, organ nie pozostał bierny wobec postawionych mu pytań i udzielił na każde z pytań odpowiedzi w ustawowym terminie.

Wobec tego postawiony przez skarżącą zarzut bezczynności organu jest w ocenie Sądu całkowicie pozbawiony racji.

W tym stanie rzeczy, zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.