Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 833/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 28a, art. 33, art. 59 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 4 października 2022 r. nr 994/2022 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej nakazu rozbiórki wagi samochodowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy nr 73/2022 z dnia 16 sierpnia 2022 roku, oddalono zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 29 lipca 2022 roku. Pismem z dnia 13 czerwca 2019 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB) zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budowli - wagi samochodowej zagłębionej, posadowionej na działce nr [...] w R., Gmina M. W motywach decyzji wskazano, że dnia 29.07.2019 r. organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego wydał postanowienie nr 59/2019, wstrzymujące roboty budowlane polegające na samowolnej budowie budowli - wagi samochodowej zagłębionej, posadowionej na działce nr [...] w R., Gmina M. i nakładające na inwestora J. C. obowiązek przedłożenia do dnia 30.11.2019 r. wskazanych w nim dokumentów. Zażalenie na to postanowienie w ustawowo przewidzianym terminie wniosły A. C. oraz D. K., reprezentowane przez P. K. DWINB w wyniku rozpoznania zażalenia wydał postanowienie nr 1128/2019 z dnia 18.09.2019 r., którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na to postanowienie DWINB wniosła J. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20.12.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 754/19 odrzucił skargę. Następnie PINB, po otrzymaniu akt sprawy, zawiadomił strony o możliwości skorzystania z prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów - art. 10 Kpa. Żadna ze stron nie skorzystała z ww. prawa. Wobec powyższego PI NB decyzją nr 76/2020 z dnia 17 listopada 2020 roku nakazał inwestorowi – J. C. rozbiórkę samowolnie wybudowanej budowli - wagi samochodowej zagłębionej, posadowionej na działce nr [...] w R., Gmina M. Odwołanie od decyzji wniosła J. C. DWINB decyzją nr 14/2021 z dnia 7 stycznia 2021 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została zaskarżona do WSA we Wrocławiu przez J. C. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 roku o sygn. akt II SA/Wr 149/21 WSA we Wrocławiu odrzucił skargę. Dalej trzeba powiedzieć, że z protokołu kontroli z dnia 15 marca 2022 roku wynika, że: "Pan M. S. nie brał udziału w sprawie dotyczącej rozbiórki wagi samochodowej i będzie składał wniosek o wznowienie postępowania, doręczy odpis wniosku organowi nadzoru budowlanego i wnosi o nienakładanie grzywny w celu przymuszenia rozbiórki wagi. Wykonano dokumentację fotograficzną. Stwierdzono, że nie została do dnia dzisiejszego dokonana rozbiórka wagi." Następnie dnia 27 czerwca 2022 roku PINB wydał upomnienie nr [...] skierowane do M. S., którym wezwał go do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr 76/2020 z dnia 17.11.2020 r. (utrzymaną w mocy decyzją DWINB nr 14/2021 z dnia 7.01.2021 r.). Dalej dnia 29 lipca 2022 roku PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] (PINB.4200.MI. 12.2019.15) skierowany do M. S. Kolejno, dnia 1 sierpnia 2022 roku PINB wydał postanowienie nr 68/2022, którym nałożył na M. S. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10 000 zł. Pismem z dnia 9 sierpnia 2022 roku, które wpłynęło do PINB dnia 10.08.2022 r., M. S., wniósł zarzuty do tytułu wykonawczego. Postanowieniem nr 73/2022 z dnia 16 sierpnia 2022 roku PINB oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 29.07.2022 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oprotestowane przez M. S., poprzez wniesienie zażalenia. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr 994/2022 z dnia 4 października 2022 roku, na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), po rozpatrzeniu zażalenia M. S. na opisane postanowienie utrzymał je w mocy. Na uzasadnienie wskazał, że po zapoznaniu się z zażaleniem i analizie materiału dowodowego organ stwierdził, że podstawowym celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania nałożonego decyzją ostateczną obowiązku. Stosowane przez organ administracyjny na tę okoliczność środki egzekucyjne, przewidziane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), nie są zatem karą, lecz formą przymusu, ukierunkowaną na nakłonienie zobowiązanego, poprzez określoną dolegliwość, do pożądanego zachowania się. Tym niemniej stronie przysługują w przypadku podjęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego przewidziane ustawą środki zaskarżenia. Jednym z takich środków są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego. Ustawodawca przyznał zobowiązanemu uprawnienie do wniesienia zarzutów wyłącznie na podstawach skatalogowanych w art. 33 u.p.e.a. Podstawą zarzutów mogą być tylko przyczyny enumeratywnie wyszczególnione w przepisie art. 33 § 2 u.p.e.a. Takie stanowisko aprobowały wielokrotnie sądy administracyjne w swoim orzecznictwie (por. m. in. wyrok NSA z dnia 2.02.2012r., II FSK 1469/10, LEX nr 1113607; wyrok NSA z dnia 6.05.2010r., II FSK 2175/08, LEX nr 785804; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20.01.2011r., I OSK 1741/10, LEX nr 951992). Zobowiązany przy wnoszeniu zarzutu może oprzeć się na jednej lub kilku podstawach wyczerpująco wyliczonych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zobowiązany wskazał jako podstawę zarzutów art. 33 § 2 pkt 2 lit. a oraz 33 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pierwszy z zarzutów dotyczy określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4. Wskazać zatem w tym miejscu ponownie trzeba, iż PINB decyzją nr 76/2020 z dnia 17 listopada 2020 roku nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanej budowli - wagi samochodowej zagłębionej (wymiary ok. 3,20m x 8,10 m), posadowionej na działce nr [...] w R., Gmina M. W tytule wykonawczym nr [...] (PINB.4200.MI.12.2019.15) z dnia 29.07.2022 r. skierowanym do M. S., PINB wskazał jako treść obowiązku: "nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanej na działce nr [...] w R., gmina M. budowli - wagi samochodowej zagłębionej o wymiarach ok. 3,20 m x 8,10 m." Z wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2022 roku o sygn. akt I SA/Gd 1606/21 wynika, że: "W przypadku zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia bada się, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania." Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że prawidłowe jest stanowisko PINB w zakresie zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a., ponieważ przedmiot postępowania egzekucyjnego ujawniony w tytule wykonawczym nie odbiega od obowiązku określonego w decyzji. Zmiana szyku zdania nie zniekształciła bowiem przedmiotu postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy zarówno pod względem rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów jest zgodny z orzeczeniem PINB. Ponadto tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących zobowiązanego, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania. W konsekwencji należało przyjąć, że zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, jest bezzasadny. Kolejny zarzut wskazany przez skarżącego dotyczył błędu co do zobowiązanego. Z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2022 roku o sygn. akt I SA/Po 1098/21 wynika, iż zarzut błędu co do osoby zobowiązanego należy rozumieć w taki sposób, że jeżeli w tytule wykonawczym jest wskazany zobowiązany i podjęto czynności egzekucyjne do tego zobowiązanego, to nie występuje błąd co do osoby. Jeśli w tytule wykonawczym byłby zobowiązany, a zostałyby podjęte czynności do innej osoby to wystąpiłby błąd co do osoby. Mając to na względzie uznać należy, iż w tej sprawie nie wystąpił błąd co do zobowiązanego, zatem również ten zarzut jest bezzasadny. W tym miejscu organ podkreśla także, że z wyroku NSA z dnia 6 lipca 2006 roku o sygn. akt II OSK 1070/05 wynika, iż: "okoliczność, że inwestor i właściciel obiektu budowlanego, który był stroną w postępowaniu, w którym została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę zbył nieruchomość, nie oznacza, że obowiązek wykonania decyzji nie obciąża już ani inwestora, ani aktualnego właściciela nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zwrócił uwagę na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w takich przypadkach obowiązek wykonania decyzji obciąża także aktualnego właściciela nieruchomości i także w stosunku do niego może być prowadzone postępowanie egzekucyjne." Biorąc to pod uwagę zauważyć należy, iż jak wynika z akt sprawy M. S. jest aktualnie właścicielem nieruchomości stanowiącej dz. nr [...] w R., nabył ową nieruchomość od następców prawnych J. C., w związku z czym to na nim obecnie spoczywa obowiązek wykonania decyzji. Konkludując zarzuty podniesione przez M. S. są bezzasadne, wobec czego PINB prawidłowo oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, zatem zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.

Skargę na ostateczne postanowienie w sprawie złożył zobowiązany, działając przez profesjonalnego pełnomocnika pisząc, iż strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.; dalej w skrócie: "P.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 P.u.s.a.). Szczegółowy zakres przedmiotowy kontroli sądowoadministracyjnej został sformułowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem, nadanym przez art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r., zmieniającej p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), które weszło w życie z dniem 30 lipca 2020 r., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie została złożona skarga na postanowienie wierzyciela oddalające zarzut zgłoszony przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przystępując do merytorycznej analizy sprawy wskazać przyjdzie, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. - wnosi się do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Z kolei procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Przedstawione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez wierzyciela i następnie organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r., z dnia 18.08. 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18.11. 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13). Jak wynika z akt sprawy, zobowiązany, w zgłoszonym zarzucie wskazał na błąd co do osoby zobowiązanego. Jak wcześniej zasygnalizowano, w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie daje organowi egzekucyjnemu podstaw do ich rozpatrzenia. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności (w zakresie przywołanego przepisu) zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. W tym zakresie organy egzekucyjne prawidłowo ustaliły, że wystawienie tytułu wykonawczego było następstwem niezastosowania się skarżącego do obowiązków, o których mowa prawomocnej i ostatecznej decyzji. W analizowanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę, dnia 27 czerwca 2022 roku PINB wydał upomnienie nr [...] skierowane do M. S., którym wezwał go do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr 76/2020 z dnia 17.11.2020 r. (utrzymaną w mocy decyzją DWINB nr 14/2021 z dnia 7.01.2021 r.), następnie dnia 29 lipca 2022 roku PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] (PINB.4200.Ml. 12.2019.15) skierowany do M. S. Wezwano także skarżącego do wykonania, w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, obowiązku pod rygorem skierowania decyzji na drogę postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutów, zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w pierwszym rzędzie, zdaniem sądu, należy wskazać, że organ egzekucyjny w żadnym zakresie nie może dokonywać (nie ma kompetencji) badania decyzji ostatecznej, na podstawie której jest obowiązany prowadzić postępowanie wykonawcze; nie może badać okoliczności innych, niż wykonanie obowiązku i tylko ta okoliczność mogłaby prowadzić do umorzenia egzekucji. Zatem, skoro decyzja jest w obrocie prawnym to organ egzekucyjny z mocy prawa jest obowiązany do egzekucji jej postanowień. W sprawie mamy do czynienia z prawomocną decyzją nakazową, zatem należy doprowadzić do realizacji wynikającego z jej treści obowiązku, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym. Wprawdzie skarżący oświadczył, że będzie dążył do eliminacji decyzji, stanowiącej podstawę prawną obowiązku, ale z akt nie wynika, aby zobowiązany czynił jakiekolwiek kroki zmierzające do eliminacji decyzji ostatecznej z obrotu prawnego. Nie dopatrzył się sąd naruszenia prawa ze względu na błąd co do osoby zobowiązanego. Przepis art. 59 § 1 pkt 4 p.e.a. stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego zachodzić może jedynie wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana osoba, na której nie ciążył obowiązek egzekucyjny wynikający z orzeczenia nakładającego tenże obowiązek. Zasadą jest bowiem zgodność tytułu wykonawczego z decyzją stanowiącą podstawę jego wystawienia. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z której wywodzi się obowiązek egzekucyjny wykonania rozbiórki wagi samochodowej i obowiązek z niej wynikający nie został wykonany dobrowolnie. To zaś oznacza, iż nie ma podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, iż zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego nie może w praktyce zmierzać do ponownego ustalenia osoby zobowiązanego. (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 24/14; wyrok NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2494/12; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2539/14; wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2658/12, dostępne w: CBOIS). Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Do prowadzenia szerszych ustaleń, czy wręcz weryfikacji osoby zobowiązanego w kierunku ustalenia zasadności obciążenia jego egzekwowanym obowiązkiem organ egzekucyjny nie ma prawa (T. Lewandowski, P. Ostojski, Błąd co do osoby zobowiązanego jako podstawa zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Przegląd Prawa Publicznego 2011, z. 9, s. 79-85). Innymi słowy, zarzut co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać do merytorycznego ustalenia osoby zobowiązanego. W przeciwnym wypadku sprowadzałby się do badania zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co zostało zabronione przez ustawodawcę w art. 29 § 1 p.e.a. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zatem, dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków z uwagi na zmianę właściciela nieruchomości, na której zlokalizowany jest obiekt objęty nakazem rozbiórki, z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanej. Dodać jeszcze można, że zgodnie z art. 28a u.p.e.a., w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może zaś nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego. Ugruntowane jest przy tym stanowisko, że przepis art. 28a u.p.e.a. nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę, lecz wprowadza możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby niż ta, przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego, przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym (patrz m.in.: wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 243/11; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1071/05, ONSA i wsa 2007/1/15). Przejście obowiązku administracyjnego następuje, gdy wskutek czynności cywilnoprawnych dochodzi do przekształcenia zobowiązanego w nowy podmiot prawa albo do zmiany właściciela rzeczy, z którą jest związany egzekwowany obowiązek. Ta ostatnia sytuacja może wystąpić gdy dojdzie do sprzedaży (czy też darowizny) obiektu budowlanego, w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki (Piotr Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", WKP 2018, pkt 1 do art. 28a; Cezary Kulesza (w:) "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz", pod red. Dariusza Ryszarda Kijowskiego, LEX 2015, pkt 3-6 do art. 28a; wyrok WSA w Opolu z dnia 24 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 39/03, ONSA i wsa 2005/6/138). Jeśli zaś chodzi o niewykonalność obowiązku (art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) oznacza to taką sytuację, w której brak możliwości wykonania obowiązku jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków, zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por.m.in. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1082/17). Reasumując, zmiana przez następstwo prawne zobowiązanego nie powoduje, że postępowanie egzekucyjne staje się bezprzedmiotowe. Czynności prowadzone są wobec następcy prawnego zobowiązanego- zatem organ zgodnie z prawem prowadzi postępowanie egzekucyjne. Nie ma podstaw w razie następstwa prawnego do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przed wejściem w obowiązek poddany egzekucji następcy prawnego (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1032/17, LEX nr 2648345). W dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżący był obowiązany do rozbiórki obiektu budowlanego, który wybudowali jego poprzednicy prawni. Stąd czynności egzekucyjne wykonane w stosunku do nich pozostają, zgodnie z przepisem art. 28a u.p.e.a., nawet po zbyciu nieruchomości, w mocy (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1510/12, LEX nr 1559427). W zaistniałym stanie faktycznym nie zachodzi okoliczność, która uniemożliwiałaby dalsze prowadzenie postępowania wykonawczego w zgodzie z przepisami ustawy o postępowania egzekucyjnym w administracji oraz przepisami innych ustaw. Należy w tym miejscu zaakcentować, że użyty przez ustawodawcę w art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. zwrot "w innych przypadkach przewidzianych w ustawach" odnosi się tylko do takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania.

Zdaniem sądu, wobec .powyższego skarga podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.

Jednocześnie w myśl art. 119 ust. 3 p.p.s.a. sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym.