Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 9/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Referent-stażysta Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 13 listopada 2023 r. nr PSIII.8641.135.2023 w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 13 października 2023 r. [...]


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 listopada 2023r., znak PSIII.8641.135.2023 Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) nr; [...] z dnia 13 października 2023 r. o uznaniu K. S. (dalej: Skarżąca) z dniem 4 października 2023 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku.

Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zrn.; dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.).

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z 13 października 2023 r. Nr: [...] Prezydent orzekł o uznaniu Skarżącej z dniem 4 października 2023 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku.

Wydane rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że Skarżąca jako obywatelka Ukrainy posiadająca status uchodźcy wojennego spełnia warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Natomiast z uwagi na nieposiadanie tytułu pobytowego niezbędnego do przyznania prawa do zasiłku, który wskazany został w art. 1 ust. 4 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia, odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od tej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego wnosząc o jego przyznanie. Podniosła, że pracę wykonywała ponad rok w ostatnich 18 miesiącach przed rejestracją. Na mocy szczególnych przepisów dotyczących konfliktu zbrojnego na Ukrainie jest w Polsce legalnie i ma status UKR, a jako cudzoziemiec korzysta z ochrony dotyczącej bezrobotnych.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia 13 października 2023 r. w części dotyczącej odmowy przyznania Skarżącej prawa do zasiłku.

W jej uzasadnieniu wskazał na znajdujące się w aktach sprawy powiadomienie o nadaniu numeru PESEL w dniu 23 marca 2022 r. z adnotacją o przyznanym statusie UKR oraz na wygenerowany w dniu 5 października 2023 r. raport z rejestru Wjazdów i Złożonych Wniosków Straży Granicznej z RWiZW potwierdzający dane osobowe Skarżącej, datę wjazdu 10 marca 2022 r. oraz jej status: obywatel Ukrainy - uchodźca wojenny. Stwierdził, że w katalogu osób wymienionych w art. 1 ust. 4 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia tj. osób, którym przysługują zasiłki i inne świadczenia, ustawodawca nie uwzględnił art. 22 ust.6 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103 z póżn. zm.; dalej: ustawa o pomocy). Przepis ten stanowi, że obywatel Ukrainy, o którym mowa w ust. 1, może zarejestrować się oraz zostać uznany jako osoba bezrobotna albo poszukująca pracy, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 albo 22 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia.

W ocenie Wojewody Skarżąca wprawdzie była zatrudniona w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jednakże nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 1 ust. 4 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Nabyła bowiem status osoby bezrobotnej na podstawie art. 22 ust.6 ustawy o pomocy, a nie na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy promocji zatrudnienia.

Podkreślił przy tym, że zgodnie z ww. przepisami ustawy o pomocy każdy obywatel Ukrainy, który przebywa legalnie może zarejestrować się jako osoba bezrobotna bez względu na posiadany tytuł pobytowy. Jednak dla uzyskania świadczeń z tytułu bezrobocia obywatel Ukrainy musi spełniać już wszystkie warunki ustawy o promocji zatrudnienia wskazane w art. 1 ust. 4-5 oraz art. 71 tej ustawy. Skoro Skarżąca nabyła status osoby bezrobotnej na podstawie art. 22 ust. 6 ustawy o pomocy, tym samym nie spełnia przesłanek art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia do nabycia prawa do zasiłku.

Wnosząc skargę Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego,

2. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny niepełnego materiału dowodowego,

3. art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym,

4. art. 15 k.p.a. w zw z art. 75 § 1 k.p.a. w zw z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji.

Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 75 w zw. z art 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zachodzą wobec Skarżącej okoliczności uzasadniające odmowę wypłaty świadczenia dla bezrobotnych, przewidzianego w/w aktem prawnym,

2. art. 1 ust. 3 pkt 2 lit d ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 22 ust 6 ustawy o pomocy poprzez błędne uznanie, że w stosunku do mojej osoby zachodzą prawnie istotne okoliczności uzasadniające odmowę wypłaty świadczenia dla bezrobotnych,

3. art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r., poprzez nieuprawnione i godzące w prawa podstawowe różnicowanie osób pozostających po ochroną prawa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na status uchodźcy wojennego nadany lex specjalis, to jest ustawą o pomocy i odmówienie prawa do otrzymania świadczenia - zasiłku dla bezrobotnych, pomimo spełnienia wszelkich prawnych przesłanek do jego otrzymania.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta w części odmawiającej jej prawa do zasiłku i uznanie, że prawo to jej przysługuje oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę podkreśliła, że Prezydent, a potem Wojewoda prawidłowo ustalili, że jest osobą bezrobotną i spełnia warunki stawiane w art 71 ustawie o promocji zatrudnienia. W jej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wskazane w art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia, to jest okoliczności uzasadniające odmowę wypłaty świadczenia z tytułu utraty pracy i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Z kolei art. 1 ust. 3 pkt 2 lit d wymienionej ustawy przewiduje się zastosowanie regulacji tego aktu prawnego do cudzoziemców mających w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy. Jednocześnie ustawa o pomocy w art. 1 ust. 1 w zw z art. 2 ust. 1 reguluje legalność pobytu Skarżącej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Bezsprzecznym jest, że pobyt ten związany jest z konfliktem zbrojnym trwającym na terenie Ukrainy. Już w art. 1 ust. 1 wskazane zostało, że motywem jej zastosowania jest konieczność uregulowania prawnego statusu cudzoziemców - obywateli Ukrainy, przybyłych na terytorium RP "w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa". Określenie to koresponduje z definicją uchodźcy (wojennego) zawartą w art. 1 Konwencji Genewskiej z 1951r., oraz Protokole Nowojorskim z 1967 r., gdzie wskazano, że uchodźcą jest osoba przebywającą poza krajem swojego pochodzenia, którego obywatelstwo posiada, a kraj ten opuściła z obawy o możliwe prześladowanie z uwagi na narodowość, rasę, religię, poglądy polityczne, czy przynależność do określonej grupy. Dodatkowo, na mocy art. 22 ust. 1 ustawy o pomocy Skarżąca uzyskała możliwość legalnej pracy na terytorium RP.

W ocenie Skarżącej czynienie różnicy pomiędzy bezrobotnym "uchodźcą" z ustawy o promocji zatrudnienia a "uchodźcą" z ustawy o pomocy stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. w zakresie równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne. Czynienie sztucznego różnicowania nie znajduje oparcia w przepisach prawa i zasadach współżycia społecznego, jest dalece krzywdzące i w mojej ocenie uzasadnia konieczność poszukiwania ochrony moich praw na drodze postępowania sądowo administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten obliguje sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 839/20).

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny, rozpatrujący skargę na orzeczenie organu administracji publicznej orzeka na podstawie akt sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Nie prowadzi - co do zasady - postępowania dowodowego, dokonując subsumpcji prawnej na podstawie analizy tych aktów organów i dokumentów, które stanowią owe "akta sprawy".

W badanej sprawie Wojewoda decyzją 13 listopada 2023r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia 13 października 2023 r. o uznaniu Skarżącej z dniem 4 października 2023 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku.

Istota sporu w przeprowadzonej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Skarżącej, będącej obywatelką Ukrainy, która przybyła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Według Wojewody nie, ponieważ Skarżąca nie ma uregulowanego statusu prawnego o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt. 4 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Odmienne stanowisko w tek kwestii ma Skarżąca, wywodząc je z faktu że będąc uchodźcą wojennym została przyjęta przez Rzeczpospolitą Polską i ma legalny w niej pobyt.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona część aktu została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Materialnoprawne podstawy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zawarte zostały w art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnieni. Oznaczone w nim zostały przesłanki uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. I tak, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Jednocześnie – stosownie do art. 1 ust. 3 pkt. 2 lit j ustawy o promocji zatrudnienia ustawa ma zastosowanie do cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej.

W sprawie nie jest sporną kwestią, że sytuację prawną Skarżącej regulują przepisu ustawy o pomocy. O tym, że jest ona beneficjentką tych przepisów świadczą umieszczone w aktach administracyjnych dokumenty urzędowe, a mianowicie powiadomienie o nadaniu numeru PESEL w dniu 23 marca 2022 r. z adnotacją o przyznanym statusie UKR (karta 10 akt administracyjnych) oraz wygenerowany w dniu 5 października 2023 r. raport z rejestru Wjazdów i Złożonych Wniosków Straży Granicznej z RWiZW potwierdzający dane osobowe Skarżącej i datę wjazdu 10 marca 2022 r. (karta 12 akt administracyjnych). Wypada tutaj podkreślić, że o statusie Skarżącego nie mogą decydować informacje na wydruku z systemu Straży Granicznej, ale obowiązująca Skarżącą regulacja prawna określająca zasady jej pobytu w Polsce.

Konsekwentnie więc Wojewoda – po zastosowaniu art. 22 ust.6 ustawy o pomocy - stwierdził status bezrobotnej Skarżącej. Przytoczony przepis – według brzmienia obowiązującego w dacie wydania decyzji - stanowił, że obywatel Ukrainy, o którym mowa w ust. 1, może zarejestrować się oraz zostać uznany jako osoba bezrobotna albo poszukująca pracy, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 albo 22 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zauważyć tutaj wypada, że regulacja art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy promocji zatrudnienia wyznacza zakres podmiotowy pojęcia bezrobotnego. Oznacza ono osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole (...)

Nie jest zagadnieniem spornym okoliczność, że Skarżąca była zatrudniona w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wojewoda odmawia Skarżącej jednak prawa do zasiłku dla bezrobotnych z tego powodu, że nie spełnia ona przesłanki wynikającej z art. 1 ust. 4 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Nabyła bowiem status osoby bezrobotnej na podstawie art. 22 ust.6 ustawy o pomocy, a nie na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy promocji zatrudnienia. (s. 3 zaskarżonej decyzji).

Tymczasem pobyt Skarżącej w Rzeczypospolitej Polskiej został zalegalizowany w art. 2 ust. 6 ustawy o pomocy. Jak wynika z jego brzmienia "Obywatela Ukrainy, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za osobę korzystającą w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej." Na gruncie tego przepisu obywatele Ukrainy w sposób generalnego aktu prawnego, a nie indywidualnego aktu administracyjnego zostali uznani za osoby korzystające w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej. Z kolei według art. 1 ust. 3 pkt. 2 lit. j ustawy o promocji zatrudnienia, ustawa ta ma zastosowanie do cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej. Ta grupa cudzoziemców ma status bezrobotnego według art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Natomiast Wojewoda nie wyjaśnił, dlaczego odmawia zastosowania art. 2 ust. 6 ustawy o pomocy jako podstawy legalizującej pobyt Skarżącej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a domaga się aby był to któryś z wymienionych w art. 1 ust. 3 pkt. 4 lub 5. Nie wyjaśnił także dlaczego – mimo że literalnie Skarżąca spełnia wymagania określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, bo uznany został jej status osoby bezrobotnej – odmawia jej przyznania zasiłku. Jeśli do Skarżącej ma zastosowanie ustawa o promocji zatrudnienia, co wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy promocji zatrudnienia – to z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w kwestiach najistotniejszych dla rozpoznania sprawy, nie spełnia wymogu z art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy elementem koniecznym uzasadnienia każdej decyzji administracyjnej jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Warunki te w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. W odniesieniu do zasady z art. 11 k.p.a., jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego, powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. W uzasadnieniu decyzji należy przedstawić - w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie w postępowaniu sądowym weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. (wyr. WSA w Opolu z 17 stycznia 2023 r., II SA/Op 327/22; Wyrok WSA w Krakowie z 6 czerwca 2024 r., sygn.. akt III SA/Kr 1306/23). Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Uchybienia przepisom postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia i wskazania, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Jednocześnie Sąd nie przesądza, czy Skarżącej przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.