Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 970/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b   par.  1, art. 14 j  par. 1,  art. 14c  par. 3,  art. 214
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3  par. 2  pkt 4a,  art. 52  par. 3,  art. 58  par. 1  pkt 6  art. 58  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Tyszkiewicz- Ziętek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej - interpretacja postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 października 2007 r. Z. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...].

W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia, w ramach którego udzielono podatnikowi interpretacji art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), wskazano art. 14 j § 1, art. 14 c, d i f i art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Powyższe postanowienie opatrzono pouczeniem, że służy od niego skarga do sądu administracyjnego, którą należy wnieść za pośrednictwem Prezydenta Miasta B. w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone postanowienie stanowi interpretację indywidualną prawa podatkowego, wydaną na zasadach określonych w rozdziale 1 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 14b § 1 w zw. z art. 14 j § 1 powołanej ustawy wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa (stosownie do swojej właściwości) na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Art. 14 c § 3 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że wspomniana interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają formy indywidualnej interpretacji podatkowej, jest ona zatem odrębną od decyzji i postanowień formą działania właściwego organu. Dyspozycja przywołanego powyżej art. 14 c § 3 tej ustawy w sposób jednoznaczny poddaje indywidualne interpretacje prawa podatkowego kontroli sądów administracyjnych, a art. 3 § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dodany z dniem 1 lipca 2007 r. poprzez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1590), stanowi, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje kognicję w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Skarżący nie dopełnił wymogu wezwania Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa, wskutek czego jego skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.

Nadmienić należy, iż w myśl art. 214 Ordynacji podatkowej błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie. Strona, która nie ponosi winy w niedokonaniu lub nieterminowym dokonaniu czynności procesowej może wystąpić (we wniosku skierowanym do Prezydenta Miasta B. w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia) o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym, orzeczono jak w sentencji.