Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1655/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 10, art. 79a
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr SKO.IV/424/1630/2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy w S. z dnia 15 grudnia 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr SKO.IV/424/l 630/2023, działając na podstawie art. 17, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390) - dalej: "u.ś.r.", art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 775) - dalej: "k.p.a.", po rozpoznaniu odwołania K. K. (dalej: "strona" lub "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. (dalej: "Wójt Gminy" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 15 grudnia 2021 r., nr [...], odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wójt Gminy decyzją z dnia 16 września 2021 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku strony, odmówił przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad żoną – R. K. W jej uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie spełnia warunków, o których mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Zdaniem organu pierwszej instancji, żona strony jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, jednak nie da się ustalić daty powstania jej niepełnosprawności.

Strona złożyła odwołanie od powyżej decyzji do Kolegium, które decyzją z 2 listopada 2021 r., nr SKO.IV/424/1040/2021, uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia 16 września 2021 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że żona strony jest osobą niewidomą, przestała widzieć w późniejszym okresie życia, wskutek nieszczęśliwego wypadku. Ze względu na stan zdrowia jest niezdolna do samodzielnej egzystencji i funkcjonowania w miejscu zamieszkania, jak również poza nim. Wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji zgodnie z przedłożonym orzeczeniem. Opiekę tą sprawuje samodzielnie strona. Wyżej wymienieni są małżeństwem od ponad 22 lat, nie mają dzieci. Ze względu na konieczność sprawowania stałej opieki nad żoną strona nie podejmowała i nie podejmuje żadnej pracy zarobkowej. Jest uprawniona i pobiera z ZUS rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Organ pierwszej instancji poinformował stronę pisemnie, "mimo, że nie jest to jedyna przeszkodą", o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie renty do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji organu emerytalno-rentowego o wstrzymaniu wypłaty wyżej wymienionego świadczenia. Strona powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 (Dz. U. z 2019 r. poz. 1257) oświadczyła, iż nie ma obowiązku zrzekania się świadczenia rentowego.

W konsekwencji przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy decyzją z 15 grudnia 2021 r., nr [...], powołując się na art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., odmówił stronie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną - żoną. Wskazał, że ustawodawca nie podjął działań legislacyjnych, które eliminowałyby stan niekonstytucyjności wskazany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.

W odwołaniu z dnia 14 stycznia 2022 r. strona zakwestionowała prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania strona uzasadniła swoje stanowisko powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego.

W wyniku wniesionego odwołania, Kolegium decyzją z dnia 18 lutego 2022 r. nr SKO.IV/424/86/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w motywach swojego rozstrzygnięcia stwierdziło, że przeszkodą do przyznania stronie świadczenia jest fakt pobierania przez niego renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i brak zawieszenia prawa do tej renty.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę i prawomocnym wyrokiem z 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 564/22 tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z 18.02.2022 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej obowiązane były do rozpoznania wniosku strony przy uwzględnieniu brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. nadanego na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 (Dz. U. z 2019 r. poz. 1257). W wytycznych skierowanych do organu odwoławczego Sąd wskazał, że "Zgodnie z treścią art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uwzględni uwagi poczynione przez Sąd, a w szczególności obowiązki wynikające z art. 15zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, obligujące organ do zawiadomienia strony o uchybieniu terminu i wyznaczeniu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Następnie organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie, w pierwszej kolejności rozpoznając ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania."

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2023 r., nr SKO.IV.424/2125/2022, Kolegium odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 15 grudnia 2021 r.

W wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej przez stronę tut. Sąd wyrokiem z 11 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 256/23 uchylił zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 18 sierpnia 2023 r. Kolegium, przywróciło skarżącemu termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z 15 grudnia 2021 r.

Kolegium ponownie rozpoznając na nowo wniesione odwołanie strony, decyzją z dnia 18 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujący stan prawny w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie organ odwoławczy wskazał na istotę problemu prawnego w rozpatrywanej sprawie, sprowadzającą się do wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Wskazał na aktualną linię orzeczniczą sądów sprowadzająca się do stanowiska, że w przypadku zbiegu prawa do świadczenia określonego w tym przepisie i prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, osoba wnioskująca o to świadczenie powinna mieć możliwość wyboru jednego ze świadczeń. W przypadku zbiegu np. prawa o renty z prawem do świadczenia pielęgnacyjnego, wnioskodawca może zawiesić prawo do pobierania renty otwierając sobie tym sposobem prawo do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, oczywiście pod warunkiem spełnienia pozostałych przesłanek warunkujących jego otrzymanie.

W ocenie Kolegium pomimo szczegółowej informacji udzielonej w decyzji kasatoryjnej Kolegium strona nie zawiesiła prawa do renty, pomimo że w treści decyzji Kolegium wskazało, iż jeżeli strona doprowadzi do zawieszenia renty, możliwe będzie płynne przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalno-rentowych do systemu świadczeń rodzinnych. Podkreśliło, iż kwestia renty była po przeprowadzeniu ponownego postępowania jedyną przeszkodą do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego przez stronę. Kolegium stwierdziło, że pomimo pouczenia o prawie do zawieszenia prawa do renty strona w oświadczeniu z dnia 7 grudnia 2021 r. zaznaczyła, że nie zamierza rezygnować z jej pobierania. W podsumowaniu swoich rozważań Kolegium stwierdziło, że przeszkoda ta nie została usunięta, zatem brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia.

W skardze z dnia 7 sierpnia 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 10 k.p.a. przez pozbawienie skarżącego, przed wydaniem decyzji, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 79a k.p.a. przez zaniechanie wskazania przesłanek zależnych od skarżącego, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem, przez co skarżący został pobawiony możliwości złożenia dowodów wskazujących spełnienie przesłanek do przyznania świadczenie, w szczególności decyzji o zawieszaniu prawa do pobierania emerytury;

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz.1634) - dalej: "p.p.s.a.", przez zignorowanie zaleceń zawartych w wydanym w sprawie, prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 564/22, dotyczących skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, wskazujących na obowiązek rozpoznania sprawy z pominięciem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w stosunku do skarżącego, pobierającego do 22 czerwca 2023 r. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 75 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w zw. z art. 190 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania świadczenie pielęgnacyjnego za okres od złożenia wniosku do nabycia prawa do emerytury (to jest za okres, w którym skarżący pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy).

W związku z wniesionymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

- rozważenie przez Kolegium uwzględnienia skargi w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy oraz argumenty uzasadniające jego zarzuty.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 17 u.ś.r. Zgodnie z jego ust. 1 tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 poz. 2492) wykazała, że decyzja ta narusza wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz.1634) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje na podstawie art. 17 u.ś.r. Zgodnie z powołanym przepisem świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje między innymi innym osobie, na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm.) – dalej: "k.r.i.o." ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Należy zatem podkreślić, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2020 r., I OSK 1148/20). Trafnie również wskazuje się, że zakres faktycznie sprawowanej opieki, wynikający z innych przyczyn niż potrzeby osoby legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w zakresie opieki, może wskazywać na to, czy rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie pozostają z sobą w związku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r., I OSK 691/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., I OSK 1544/19).

Na podstawie ust. 1b art. 17 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Przepis ten został jednak wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz.U.2014.1443) uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Pomimo braku zmian przepisów, które winno mieć miejsce po wyroku Trybunału, organy administracji powinny zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych stosować powyższy wyrok z uwzględnieniem jego treści i skutków jakie wywołuje on w obszarze stosowania prawa. Dało temu wyraz również Kolegium w uzasadnieniu decyzji z 2 listopada 2021 r.

Kluczowe w sprawie znaczenie w sprawie ma inny przepis prawa materialnego tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli:

1) osoba sprawująca opiekę:

a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia,

Nie ulega wątpliwości, że organy orzekające w sprawie, dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu prawa, pominęły okoliczność, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r., SK 2/17 (OTK-A 2019, nr 36), art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, został uznany za niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Utracił on moc w zakresie ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy z dniem 9 stycznia 2020 r., natomiast w pozostałym zakresie pozostał w mocy. Zastosowana wykładnia przez organy orzekające w sprawie pominęła całkowicie ten wyrok, pomimo, iż strona powoływała się permanentnie w swoich pismach na jego treść a tut. Sąd w wyroku z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt. II SA/Gl 564/22 wskazywał na konieczność jego uwzględnienia w dalszym procedowaniu sprawy, czego organ odwoławczy nie zrobił. Kolegium w motywach zaskarżonej decyzji przywołało wprawdzie treść wyroku Trybunału, ale bez refleksji co do jego skutków i znaczenia w rozpatrywanej sprawie.

Sąd stwierdza ponadto, że w chwili orzekania przez Kolegium tj. 18 sierpnia 2023 r., zmienił się stan faktyczny sprawy, ponieważ skarżący – zgodnie z jego oświadczeniem zawartym w skardze - pobierał rentę do [...] czerwca 2023 r., a od [...] lipca 2023 r. decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z [...] r., nr [...], przyznane zostało mu prawo do emerytury. Nie powiadamiając skarżącego zgodnie z art. 10 i art. 79a k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ odwoławczy uniemożliwił stronie m.in. poinformowanie Kolegium o zmianie jego sytuacji dochodowej związanej z pobieraniem świadczenia emerytalnego.

W sprawie pozostaje poza sporem fakt opieki skarżącego nad niepełnosprawną żoną i jej zakres. Kwestie te nie były kwestionowane przez organy orzekające w sprawie. Ponieważ w swojej decyzji z dnia 15 grudnia 2021 r., nr [...] organ pierwszej instancji powołał się, odmawiając skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, na przesłankę wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. sąd wyjaśnia, że wskazany przepis prawa nie stanowi przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego mężowi w związku z opieką nad żoną. Przywołany przepis dotyczy tylko innych osób, na których zgodnie z przepisami k.r.i.o. w stosunku do osoby niepełnosprawnej ciąży obowiązek alimentacyjny wynikający z pokrewieństwa, a nie małżonka ubiegającego się oświadczenie pielęgnacyjne na współmałżonka będącego osobą niepełnosprawną. Wynika z niego, że z uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego mogą skorzystać krewni dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, co uniemożliwia mu wypełnianie we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok z dnia 28 sierpnia 2023 r. WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 646/23, LEX nr 3600287).

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są uzasadnione. Organy orzekające w sprawie organy dokonały błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a) u.ś.r. a organ odwoławczy nie zrealizował wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt. II SA/Gl 564/22. Ponadto w postępowaniu doszło do naruszania przepisów postepowania, które miały wpływ na istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy tj. art. 7, art. 10, art. 77, art. 79 a, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji uwzględni stanowisko sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku i przeprowadzi ponownie postępowanie z uwzględnieniem faktu pobierania przez skarżącego świadczenia emertytalnego od dnia [...] lipca 2023 r. Organ prowadząc postępowanie powinien również uwzględnić stanowisko sądów administracyjnych, z którym identyfikuje się Sąd orzekający w sprawie, iż w sytuacji zbiegu prawa do emerytury i prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżący ma prawo do wyboru tego świadczenia poprzez zawieszenie prawa do emerytury, o czym powinien zostać pouczony.