Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3210/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 a ust. 3 i art. 37 ust. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Lubelskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 76/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia L. z siedzibą w B. na bezczynność Zarządu Województwa Lubelskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 lipca 2023 r., II SAB/Lu 76/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia L. z siedzibą w B. na bezczynność Zarządu Województwa Lubelskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z 3 kwietnia 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądził od organu na rzecz stowarzyszenia kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 22 maja 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła przekazana przez Zarząd Województwa Lubelskiego skarga Stowarzyszenia L. z siedzibą w B. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Strona skarżąca zarzuciła, że organ naruszył art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p.") w ramach rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 3 kwietnia 2023 r. Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniosło, że w dniu 3 kwietnia 2023 r. zwróciło się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. wykazu wszystkich podpisanych umów przyznania pomocy z beneficjentami II naboru wniosków w ramach poddziałania 19.1 "Wsparcie przygotowawcze" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 wraz z podaniem nazwy beneficjenta oraz daty zawarcia umowy;

2. wskazanie, jaki był zakres wezwań do uzupełnień/wyjaśnień Wnioskodawcy Stowarzyszenie [...]? (dotyczy wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.1 Wsparcie przygotowawcze), proszę o podanie terminu wezwania, jego zakresu [treści], terminu udzielenia odpowiedzi przez wnioskodawcę oraz zakresu udzielonej odpowiedzi;

3. wyjaśnienia, czy i ewentualnie w jaki sposób zostało rozpatrzone pismo z dn. 23.06.2022 r., wysłane przez [...] i [...] do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego w zakresie wadliwości dokumentacji wnioskodawcy Stowarzyszenia [...];

4. udostępnienia treści wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.1 Wsparcie przygotowawcze złożonego przez Stowarzyszenie [...] - w przypadku, jeśli została podpisana umowa przyznania pomocy ze Stowarzyszeniem [...] na "Wsparcie przygotowawcze".

Stowarzyszenie zażądało przekazania informacji publicznej na podany adres poczty elektronicznej w formie skanów. Podniosło, że na powyższy wniosek nie uzyskało satysfakcjonującej odpowiedzi, gdyż organ nie udostępnił informacji w zakresie żądania zawartego w punkcie 2 i 4 wniosku. Zdaniem stowarzyszenia organ błędnie w swojej odpowiedzi z 18 kwietnia 2023 r. stwierdził, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, a stanowi dokument prywatny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że w przedmiotowej sprawie niezasadne jest udostępnianie informacji publicznej z uwagi na regulację art. 30a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2020 r., poz. 818 ze zm.; dalej także "ustawa z 11 lipca 2014 r."), która odsyła do art. 37 ust. 6 tejże ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 6 powyższej ustawy dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429). Zdaniem organu powołany przepis wyklucza możliwość udostępnienia żądanej przez stowarzyszenie informacji.

Uwzględniając skargę, sąd I instancji wskazał, że organ na wniosek stowarzyszenia z 3 kwietnia 2023 r. odpowiedział pismem z 18 kwietnia 2023 r., jednakże udzielona odpowiedź organu nie wyczerpywała całego zakresu żądania zawartego we wniosku. Zarząd odpowiedział na zawarte we wniosku żądanie określone w punkcie 1 i 3, w zakresie zaś punktu 2 i 4 wyjaśnił, że wnioskowana dokumentacja nie może być udostępniona, gdyż stanowi ona dokument prywatny i nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Zdaniem sądu z powyższym stanowiskiem organu, jak i z poglądem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, sugerującym, że żądana informacja publiczna nie może być udostępniona z uwagi na regulację zawartą w art. 30a w zw. z art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r., nie można się zgodzić.

Sąd wskazał, że twierdzenia organu zawarte w piśmie z 18 kwietnia 2023 r. o tym, że wnioskowana w punkcie 2 i 4 wniosku informacja nie jest informacją publiczną, gdyż stanowi dokument prywatny, są bezpodstawne. Stowarzyszenie wystąpiło o dokumentację odnoszącą się do postępowania przed organem władzy publicznej w zakresie odnoszącym się do przyznawania i wydatkowania środków publicznych w odniesieniu do działania 19.1 Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER, poddziałanie Wsparcie przygotowawcze objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2014-2020. Informacja żądana przez wnioskodawcę nie odnosiła się do sfery prywatności, ale do trybu działania organu władzy publicznej oraz dysponowania przez niego majątkiem publicznym – art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 u.d.i.p.

W zakresie przedmiotowym wniosek odnosił się niewątpliwie do zadań o charakterze publicznym, a informacja o tego typu aktywności organów stanowi informację publiczną, nawet jeżeli środki publiczne mają trafić do podmiotów prywatnych.

Sąd podkreślił, że za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niej. W zakresie dokumentacji konkursowej – wniosków o udzielenie wsparcia publicznego składanych przez podmioty chcące uzyskać wsparcie w ramach realizowanych przez organy województwa samorządowego polityk – w orzecznictwie podkreśla się, że o ile można byłoby uznać je za dokumenty prywatne przed rozstrzygnięciem danego konkursu, o tyle wniosek o dofinansowanie z funduszy europejskich staje się informacją publiczną po podpisaniu z wnioskodawcą umowy o dofinansowanie (por. wyrok NSA z 16 października 2015 r, I OSK 2022/14, CBOSA). Od momentu zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie, dokumentacja związana z konkursem lub jego określoną turą, nie korzysta już z ochrony przepisanej przepisami prawa, co oznacza, że treść dokumentacji związanej z danym konkursem może po zawarciu umowy o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, stanowić przedmiot informacji publicznej, a jej udostępnienie powinno następować zgodnie z regułami u.d.i.p.

Z powyższych względów sąd nie uznał stanowiska zarządu, że żądana w punkcie 2 i 4 wniosku nie jest informacją publiczną za uzasadnione. W przypadku, gdyby organ uznał, że informacje żądane przez stowarzyszenie nie mogą być udostępnione ze względu na prywatność osoby fizycznej – art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – konieczne byłoby wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Dlatego też teoretycznie organ na podstawie przepisów szczególnych może być zwolniony od obowiązku udzielania informacji publicznej w określonych zakresie. W realiach przedmiotowej sprawy nie można jednak zasadnie uznać, że powołany w odpowiedzi na skargę art. 37 ust. 6 ustawy z 11 lipca 2014 r. może stanowić podstawę do nieudostępnienia żądanej informacji publicznej. Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w niniejszej sprawie.

W ocenie sądu I instancji wniosek stowarzyszenia dotyczył dokumentacji odnoszącej się do postępowania w przedmiocie wniosków o przyznanie pomocy na działania 19.1 Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER, poddziałania Wsparcie przygotowawcze objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2022. Tego rodzaju wsparcie stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2422 ze. zm.; dalej także "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich") nie jest realizowane na podstawie ustawy z 11 lipca 2014 r. Do wsparcia dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER, w tym wsparcia przygotowawczego stosuje się przepisy ustawy regulujące wsparcie w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wspieranie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, o którym mowa w części drugiej w tytule III w rozdziale II rozporządzenia nr 1303/2013, zwanego dalej "rozwojem lokalnym kierowanym przez społeczność", w ramach działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 14, odbywa się na zasadach określonych w przepisach o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, a w zakresie nieuregulowanym w tych przepisach - na zasadach określonych w niniejszej ustawie. W ustawie odnoszącej się do przyznawania środków pieniężnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich nie ma odpowiednika art. 37 ust. 6 ustawy z 11 lipca 2014 r. Dlatego też nieprawidłowe jest stanowisko organu o braku obowiązku udostępniania informacji publicznej z uwagi na istnienie przepisu szczególnego, gdyż powołany przepis nie będzie miał zastosowania do wsparcia udzielanego w ramach inicjatywy LEADER, poddziałania Wsparcie przygotowawcze.

W związku z powyższym, zdaniem sądu I instancji, organ nie udzielił w sposób właściwy odpowiedzi na wniosek stowarzyszenia z 3 kwietnia 2023 r., a zatem dopuścił się bezczynności. Konieczne było więc zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z 3 kwietnia 2023 r. Sąd nie przesądził jednocześnie, czy wnioskowana informacja powinna być udostępniona, jednakże uznał, że żądanie dotyczyło informacji publicznej i brak jest przepisu szczególnego, który zwalnia organ z rozpatrzenia wniosku. Forma i sposób załatwienia wniosku pozostaje jednak do decyzji organu, który powinien załatwić wniosek w jednej ze wskazanych przez sąd form przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem sądu bezczynności organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie organ niezwłocznie odpowiedział na wniosek stowarzyszenia – w dniu 18 kwietnia 2023 r. Wprawdzie odpowiedź była niepełna i wynikała z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz powołanych ustaw szczególnych, jednakże w działaniu organu nie można doszukiwać się złej woli, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok

w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Lublinie. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

przez błędną wykładnię art. 3 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2422 z późn. zm), polegającą na stwierdzeniu, że w ww. ustawie nie ma odpowiednika art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 z późn. zm.), wobec czego brak jest podstawy prawnej do nieudostępnienia żądanej w punkcie 2 i 4 wniosku informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Tymczasem prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich powinna prowadzić do wniosku, że właśnie brak w ustawie o rozwoju lokalnym regulacji dotyczącej udostępniania dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców (w niniejszej sprawie wniosków o dofinansowanie projektów ze środków unijnych, ich korekt/uzupełnień, wezwań organu do uzupełnienia wniosku/wyjaśnienia jego treści), powoduje, że poprzez treść art. 30a ustawy z 11 lipca 2014 r. ma zastosowanie jej art. 37 ust. 6, a zatem istnieje podstawa prawna do nieudostępnienia żądanej w punkcie 2 i 4 wniosku informacji w trybie dostępu do informacji publicznej;

przez niezastosowanie art. 37 ust. 6 i 30a ustawy z 11 lipca 2014 r. skutkujące uznaniem, że żądane w punkcie 2 i 4 wniosku informacje są informacjami, do których nie mają zastosowania przepisy art. 37 ust. 6 i art. 30a z 11 lipca 2014 r., wobec czego nie zachodzi wynikająca z tych przepisów podstawa prawna do nieudostępniania żądanych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Tymczasem wobec braku regulacji kwestii nieudostępniania dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców w ustawie o rozwoju lokalnym i ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, przepisy art. 37 ust. 6 i art. 30a ustawy z 11 lipca 2014 r. mają zastosowanie i stanowią podstawę do nieudostępniania przez wnioskodawcę [organ] [zawartych] w pkt 2 i 4 informacji w trybie dostępu do informacji publicznej;

przez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5, art. 5 ust 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. polegające na stwierdzeniu, że informacje żądane w punkcie 2 i 4 wniosku są informacjami publicznymi oraz że w zakresie informacji żądanych w punkcie 2 i 4 wniosku organ nie rozpoznał w sposób właściwy wniosku stowarzyszenia z 3 kwietnia 2023 r., wobec czego organ dopuścił się bezczynności. Tymczasem informacje żądane w punkcie 2 i 4 wniosku nie są informacjami publicznymi, wobec czego organ nie był zobowiązany do ich udostępnienia jako informacji publicznej, ani do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w konsekwencji w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy wystarczającym było poinformowanie wnioskodawcy zwykłym pismem, że informacje żądane w punkcie 2 i 4 wniosku nie są informacjami publicznymi i nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej;

II. na podstawie art. 174 pkt p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt li 3 oraz § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 6 i art. 30a ustawy z 11 lipca 2014 r. poprzez orzeczenie o bezczynności organu

i zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z 3 kwietnia 2023 r.

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wobec braku podstaw do takiego uznania.

W piśmie procesowym z 6 września 2024 r. – nazwanym odpowiedzią na skargę kasacyjną – strona skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (por. postanowienie NSA z 8 września 2004 r., FSK 363/04, publ. ONSAiWSA 2005/2/41). Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a., jest wskazanie właściwych przepisów, które zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało (tj. jasne określenie, czy zarzuca się błąd wykładni, czy błąd niewłaściwego zastosowania), powiązanie zarzutu ich naruszenia z właściwą podstawą kasacyjną (tzn. naruszenia przepisów prawa materialnego na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.,

a przepisów procesowych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak również wskazanie jaki mogło mieć wpływ ich naruszenie na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r., I FSK 1560/11, opubl. CBOSA). W tym zakresie nie jest zasadniczo możliwe zastąpienie autora skargi kasacyjnej przez sąd II instancji. Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom uniemożliwia zasadniczo a limine Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności.

Powyższe uwagi były konieczne, gdyż treść zarzutów I.1 i I.2 nie była sformułowana precyzyjnie. Art. 30a ustawy z 11 lipca 2014 r. jest wewnętrznie rozbudowany i składa się z 3 ustępów. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwoliła jednak w sposób jednoznaczny ustalić wolę autora skargi kasacyjnej i poddać oba powyżej wskazane zarzuty ocenie merytorycznie. Zarzuty te są nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 37 ust. 6 ustawy z 11 lipca 2014 r. dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429). Z kolei z art. 30a ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. rozwój lokalny kierowany przez społeczność, zwany dalej "RLKS" jest instrumentem rozwoju, o którym mowa w części drugiej w tytule III w rozdziale II rozporządzenia ogólnego, a z ust. 3 wynika, że realizacja RLKS odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1167; dalej "ustawa o rozwoju lokalnym" lub ustawą z 20 lutego 2015 r.), a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie - na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Kluczowym z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest wykładnia przepisu art. 30a ust. 3 ustawy z 11 lipca 2014 r., gdyż to ona przesądzi, czy przepisy tej ustawy znajdą w zakresie nieuregulowanym przez ustawę o rozwoju lokalnym zastosowanie. Zastosowanie dyrektyw wykładni językowej do przepisu art. 30a ust. 3 ustawy z 11 lipca 2014 r. pozwala ustalić, iż zakres odesłania do stosowania ustawy

o rozwoju lokalnym związany jest z realizacją RLKS. Inaczej to ujmując, ustawodawca nie odsyła w zakresie wszystkich spraw nieuregulowanych w ustawie z 11 lipca 2014 r. do stosowania ustawy o rozwoju lokalnym, lecz tylko w części, wskazując, że realizacja RLKS odbywa się na zasadach określonych w ustawie o rozwoju lokalnym, a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie - na zasadach określonych w niniejszej ustawie, czyli ustawie z 11 lipca 2014 r.

Udzielanie informacji publicznej nie jest realizacją RLKS. Analiza treści przepisów zawartych w Rozdziale 3 i 4 ustawy z 11 lipca 2014 r. wskazuje, iż ustawodawca pod pojęciem realizacji obejmuje działania wskazane w tych przepisach, które zasadniczo odpowiadają czynnościom, które przypisuje się semantycznemu znaczeniu zwrotu "realizacji" w języku potocznym. Udzielenie informacji publicznej nie jest więc w świetle przyjętych rozwiązań prawnych realizacją RLKS. Oznacza to, że jeśli w ustawie o rozwoju lokalnym nie zostały uregulowane kwestie dostępu do informacji publicznej, to w tej części nie znajduje zastosowania przepis art. 37 ust. 6 ustawy z 11 lipca 2014 r., gdyż ustawa ta nie znajduje zastosowania do programu LEADER realizowanego na podstawie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie – na podstawie ustawy z 11 lipca 2014 r. Zastosowanie tej ostatniej ustawy jest bowiem tylko częściowe – w zakresie realizacji RLKS, a pojęciem tym nie obejmuje się udzielania informacji publicznej. To zaś oznacza, że w razie braku przepisów określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej zastosowanie na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. znajdują przepisy u.d.i.p. Z tych względów zarzuty I. 1 i 2 są nieuzasadnione.

Zarzut I.3 jest nieuzasadniony. Treść skargi kasacyjnej wskazuje, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów wskazanych w tym zarzucie jest konsekwencją błędnej wykładni przepisów szczegółowo wskazanych w zarzutach I.1 i 2. To zaś oznacza, iż w przypadku bezzasadności dwóch pierwszych zarzutów całość założenia konstrukcyjnego wyrażonego w zarzucie I. 3 staje się bezprzedmiotowa. Przepisy wskazane w zarzucie I.3 mogłyby bowiem zostać naruszone tylko, gdyby u.d.i.p. nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z tym, iż decyzja walidacyjno-interpretacyjna przyjęta przez sąd I instancji jest prawidłowa, zarzut ten jest nieuzasadniony.

Zarzut II. jest nieuzasadniony. Jego konstrukcja oparta została na podobnym założeniu, co zarzut I. 3. Zarzut II. mógłby okazać się skuteczny tylko w przypadku zasadności zarzutów I. 1 i 2. Brak sukcesu procesowego w tym zakresie czyni zarzut ten również nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, których domagał się pełnomocnik w piśmie procesowym z 6 września 2024 r. Zgodnie z art. 179 p.p.s.a. termin na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną wynosi 14 dni od doręczenia stronie odpisu skargi kasacyjnej, zaś odpis ten doręczono pełnomocnikowi skarżącego 10 października 2023 r. (k. 65). Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to staje się zwykłym pismem procesowym, a zawarty w takim piśmie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania jest nieskuteczny.