Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 953/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 801/18 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na akt Stowarzyszenia [...] z dnia 4 maja 2018 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 801/18, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] na akt (pismo) Stowarzyszenia [...] z dnia 4 maja 2018 r. ustalający opłatę za udostępnienie informacji publicznej, uchylił zaskarżony akt.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wnioskiem z dnia 15 lutego 2018 r. (data wpływu 22 lutego 2018 r.) Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Stowarzyszenia [...] o udostępnienie informacji publicznej:

1. Dotyczącej dotacji przekazanych Stowarzyszeniu [...] przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, tj. skanów lub kserokopii umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło z rachunkami w latach 2016-2017 (z pozostawieniem imienia i nazwiska a anonimizacją danych takich jak adres zamieszkania, NIP, itp.);

2. Dotyczących dotacji innych niż przekazane Stowarzyszeniu [...] przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w 2013-201 r. tj. skanów lub kserokopii : wniosków o przyznanie dotacji, umów na realizacje zadania, sprawozdań z realizacji zadania , protokołów z kontroli dotyczących dotacji, umów o pracę, umów zlecenia i umów o dzieło z rachunkami (z pozostawieniem imienia i nazwiska z anonimizacją danych takich jak adres zamieszkania, NIP, itp.).

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 marca 2018 r. Stowarzyszenie [...] poinformowało wnioskodawcę, że wnioskowanych dokumentów w punkcie 1) jest 500 szt. (załącznik 1), przy czym część z umów jest dwustronna, więc sumaryczną liczbę stron można szacować na 700. W Stowarzyszeniu brak jest osób mogących wykonać wnioskowane czynności w ramach pracy społecznej, w związku z czym Stowarzyszenie zleci wykonanie czynności technicznych niezbędnych do realizacji przedmiotowego wniosku podmiotowi zewnętrznemu -firmie specjalizującej się w tego typu usługach. Wykonawca zostanie wyłoniony w konkursie ofert, a na podstawie rozeznania rynku (załącznik nr 2) stwierdzono, że spodziewana cena tego typu usług (wykonanie skanu oraz anonimizacji danych wrażliwych) wynosi około 700 zł. za wnioskowany zbiór. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, kosztem tym zostanie obciążony wnioskodawca, który ma 14 dni na zmianę lub wycofanie wniosku o uzyskanie informacji o kosztach realizacji wniosku.

Podano, że w braku zajęcia przez wnioskodawcę stanowiska, dokumenty przygotowane w ww. sposób zostaną przesłane wraz z rachunkiem za poniesione koszty oraz wezwaniem do ich pokrycia przez wnioskodawcę. Jednocześnie poinformowano, że z uwagi na obszerny zakres wniosku oraz inne wnioski w sprawie informacji publicznej, wniosek zostanie zrealizowany w terminie nieprzekraczającym 2 miesiące.

Stowarzyszenie podało nadto, że nie prowadzi ewidencji, ani katalogu dokumentów wymienionych w punkcie 2 wniosku. Część dotacji otrzymanych przez Stowarzyszenie we wnioskowanym przedziale czasowym pochodzi ze środków zagranicznych i Stowarzyszenie nie jest w stanie ustalić, które i w jakim procencie pochodzą ze środków publicznych. O wszystkich dotacjach i sponsorach informacja zamieszczana jest na stronie internetowej Stowarzyszenia ([...]), w związku z czym informacja ta jest powszechnie dostępna. Zwrócono się o uściślenie, o jakie konkretnie źródła finansowania lub dokumenty wnioskowano.

Pismem z dnia 4 maja 2018 r. Stowarzyszenie [...], w odpowiedzi na wniosek z dnia 15 lutego 2018 r. przesłało wnioskodawcy zbiór dokumentów na płycie DVD. Jednocześnie wezwano wnioskodawcę do pokrycia kosztów, jakie poniosło Stowarzyszenie w związku z realizacją przedmiotowego wniosku w kwocie 600 zł (w załączeniu faktura VAT), na wskazane konto Stowarzyszenia, w terminie 7 dni od otrzymania pisma.

Na powyższe pismo Stowarzyszenie [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie [...] wniosła o odrzucenie skargi w całości ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji przyjął, że pismo z dnia 4 maja 2018 r. skierowane do skarżącego Stowarzyszenia stanowiło akt, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 4 P.p.s.a. W piśmie tym bowiem ustalona została ostateczna opłata mająca stanowić równowartość poniesionych dodatkowych kosztów związanych z udostępnieniem żądanej informacji. Opłatę tę ustalono na podstawie faktury wystawionej przez wykonawcę zewnętrznego (zgodnie z zapowiedzią z dnia 5 marca 2018 r.) za "skanowanie i anonimizację dokumentów (650 stron A4)" na łączną kwotę 600 zł. Oprócz powołania się na ten dokument w piśmie nie zawarto żadnego innego wyjaśnienia dotyczącego żądanej kwoty opłaty.

Dalej Sąd wskazał, że w przepisie art. 7 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiona została zasada bezpłatnego dostępu do informacji publicznej. Przewidziany w art. 15 wyjątek od tej zasady dotyczy poniesienia przez podmiot zobowiązany dodatkowych kosztów i znajduje zastosowanie w dwóch przypadkach. Pierwszy z nich obejmuje koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji, innym niż jedna z form określonych w art. 12 ust. 2 pkt 2, zaś drugi wiąże się z koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Zdaniem Sądu, podmiot zobowiązany w rozumieniu ustawy, zwłaszcza, jeśli jest to podmiot spoza kręgu szeroko rozumianych organów władzy, może żądać zwrotu kosztów poniesionych na przygotowanie żądanej informacji na wniosek, jeżeli wiąże się to ze skanowaniem znacznej ilości dokumentów wymagających dodatkowo przygotowania, poprzez niekiedy czasochłonny proces zabezpieczenia danych objętych ochrona prawną. Kwestią wymagającą rozważenia jest natomiast wysokość opłaty naliczonej z tego tytułu przez organ.

Przepis art. 15 ustawy nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku przedstawienia wnioskodawcy kalkulacji kosztów związanych z udostępnieniem żądanej informacji, jednak wyjątkowy charakter opłaty i rodzaj aktu, którym opłata ta jest ustalana, wskazują na konieczność jej udokumentowania i wykazania poszczególnych wydatków. Opłata określona w art. 15 ust. 1 musi wynikać z konieczności poniesienia kosztów realizacji wniosku, możliwych do zweryfikowania pod względem prawidłowości ich wyliczenia. Przewidziany w powołanym przepisie wyjątek od zasady bezpłatnego dostępu do informacji publicznej nie może służyć innym celom niż sfinansowanie sposobu jej udostępnienia w indywidualnym przypadku. Podmiotowi zobowiązanemu nie służy też prawo pobrania takich kosztów, które co prawda zostały poniesione, ale dla realizacji wniosku nie były niezbędne (np. za sporządzenie kolorowych skanów dokumentów bez wyraźnego żądania wniosku, o ile te są droższe od czarno-białych).

Sąd I instancji podał, że ustalona kwota opłaty 600 zł. obejmuje łącznie koszty skanowania i anonimizacji – bez rozdzielenia kosztów każdej z tych operacji. W ramach zaś operacji wymienionej jako druga opracowano żądaną informację zarówno zgodnie z wnioskiem - przez zmazanie takich danych jak adres, NIP, jak i sprzecznie z wyraźnym żądaniem wnioskodawcy – przez zamazanie danych osobowych. Nadto skany sporządzono w wersji kolorowej.

W ocenie Sądu I instancji, w sytuacji, w której wspólny "rachunek" obejmuje niewydzielony koszt czynności, co do prawidłowości których istnieje spór, uznać należy, że ustalenie ostatecznej kwoty opłaty równej temu rachunkowi jest co najmniej przedwczesne. Sąd zauważył bowiem, że podmiot zobowiązany objął ustaloną opłatą czynność, której efekt ma ścisły związek z zakresem udzielonej informacji. Dopóki zatem nie zostanie ostatecznie ustalone, czy ograniczenie informacji (o dane osobowe) było zgodne z prawem, dopóty weryfikacja prawidłowości wyliczonej opłaty nie będzie możliwa. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia z dnia 27 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Stowarzyszenie "[...] do dokonania czynności lub wydania aktu w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 15 lutego 2018 r. w zakresie tożsamości lub nazwy kontrahentów. To, w jaki sposób wniosek w tym zakresie zostanie załatwiony, będzie stanowić dopiero podstawę prawidłowego naliczenia opłaty.

Ponadto Sąd podkreślił, iż z żadnego dokumentu w sprawie nie wynika, aby wykonawca zlecenia Księgarnia [...] stosował taką samą stawkę dla skanów kolorowych i czarno-białych. Dołączone do akt wydruki cenników nie są cennikami firmy "[...] ".

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., Sąd I instancji uchylił zaskarżony akt.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie "[...], zaskarżając go w całości zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zaskarżony akt ustalający opłatę za udostępnienie informacji publicznej w kwocie 600 zł jest przedwczesny w sytuacji, w której wspólny rachunek obejmuje niewydzielony koszt czynności, co do prawidłowości których istnieje spór, podczas gdy uchylony akt o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej dotyczył kosztów koniecznych i rzeczywiście poniesionych przez zobowiązanego do udostępnienia informacji.

Ponadto skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 145a § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 zd. drugie P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy uzasadniały wskazanie w treści uzasadnienia wyroku terminu oraz sposobu załatwienia sprawy.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie [...] wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skontrolował więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie okazała się częściowo uzasadniona.

Artykuł 7 ust. 2 u.d.i.p. wprowadza zasadę bezpłatnego dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może żądać opłaty m.in. za skorzystanie z Biuletynu Informacji Publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) oraz za uczestnictwo w posiedzeniach kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 u.d.i.p.). Niedopuszczalne jest także pobranie opłaty w sytuacji, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 10 ust. 2 u.d.i.p., tj. w przypadku, gdy informacja publiczna może być niezwłocznie udostępniona lub jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Nie powinno się także pobierać, co do zasady, dodatkowych opłat za informacje znajdujące się w zasobach elektronicznych podmiotu zobowiązanego.

Od zasady bezpłatności informacji publicznej ustawodawca przewidział jednak wyjątki. W myśl art. 15 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Możliwość żądania opłaty za informację publiczną dotyczy tylko udzielenia takiej informacji na wniosek zainteresowanej osoby. Wysokość przedmiotowej opłaty odpowiadać ma kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Przez "formę" należy rozumieć zarówno szczególny kształt utrwalenia informacji wymagający dodatkowych starań (np. przekształcenie posiadanych dokumentów w formę cyfrową i ich obróbka), jak i szczególny zakres ich udostępnienia, np. kompilację danych pochodzących z rozproszonych zbiorów (T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 159-160). W związku z powyższym kosztami tymi mogą być koszty osobowe (koszty pracy) lub koszty rzeczowe (wartość materiałów lub też nośników informacji). Zawsze jednak musi być to koszt wykraczający poza normalne koszty funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Koszty pracy mogą być brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy przygotowanie informacji wymaga pracy dodatkowej, poza godzinami pracy, a koszty materiałowe muszą być dokładnie określone w indywidualnej sprawie (patrz Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wydanie III, LEX oraz P. Szustakiewicz, Praktyka udostępniania informacji przez sądy na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych WPP 2017/4/76-96).

Żaden przepis ustawy nie sprzeciwia się uprawnieniu odzyskania kosztu pracy związanej z udostępnieniem informacji publicznej, pod warunkiem jednak, że zostanie wykazane, iż ów koszt przekracza normalny koszt funkcjonowania bazy technicznej i zasobów ludzkich (pracowniczych) organu. Nie chodzi tu zatem o wszelkie koszty związane z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, ale koszty, które niejako przekraczają "zwykłe koszty" funkcjonowania podmiotu zobowiązanego, które wynikają z postawionych przed nim zadań. Kosztem dodatkowym jest zatem wydatek rzeczywiście poniesiony ponad koszt funkcjonowania podmiotu zobowiązanego związany z realizacją wskazanego we wniosku sposobu udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 1302/17). Koszty osobowe mogą być natomiast potraktowane jako dodatkowe, jeżeli konieczność zatrudnienia dodatkowej osoby do udzielenia informacji lub zapłacenia za nadgodziny pracownikowi wynika tylko ze specjalnej, szczególnej formy lub sposobu jej udzielenia wskazanej we wniosku (por. wyroki NSA z 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 662/16, 28 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1302/17, 7 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 547/18 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl, a także I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie III – komentarz do art. 15, LEX/el; M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2018).

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca zażądał skanów lub kserokopii dokumentów w postaci umów o pracę, umów zlecenia, umów o dzieło z rachunkami, dotyczących dotacji przekazanych Stowarzyszeniu przez MSWiA w latach 2016 - 2017 ( z pozostawieniem imienia i nazwiska , a zamazaniem danych osobowych takich jak adres, NIP ) oraz dotacji innych niż przekazane Stowarzyszeniu przez MSWiA w latach 2013 – 2017 – których jak wynika z informacji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji było 700 ( k. 3 akt adm. ). Wnioskodawca został poinformowany, że podmiot zobowiązany nie dysponuje zasobami osobowymi, mogącymi wykonać prace związane z przygotowaniem żądanej informacji i dlatego zmuszony jest zlecić pracę firmie specjalizującej się w tego typu usługach. Jednocześnie wskazano, że orientacyjny koszt realizacji wniosku wyniesie od 600 do 700 zł.

Istotne jest i to, że wnioskodawca został poinformowany o konieczności anonimizacji danych osobowych ( imion i nazwisk ) wskazanych w dokumentach oraz pouczony, że ma 14 dni na ewentualną zmianę zakresu wniosku lub jego wycofanie, co niewątpliwie wpłynęłoby na wysokość kosztów udzielenia informacji publicznej.

W zakreślonym terminie, ani później wnioskodawca nie zareagował na powyższe informacje. Dopiero po przekazaniu żądanej informacji publicznej ( płyta DVD ) i wezwaniu do zapłaty za wykonaną usługę ( faktura ), zaskarżył akt ustalający opłatę.

Zdaniem Sądu I instancji z uwagi na fakt, iż nie zostało prawomocnie rozstrzygnięte ( wyrok z dnia 27 lipca 2018r. sygn. II SAB/Kr 99/18 ), czy podmiot zobowiązany zasadnie, czy też nie zanonimizował dane osobowe, co negatywnie wpłynęło na wysokość opłaty za udzielenie informacji publicznej ( ustalona opłata nie rozdziela kosztów skanowania i kosztów anonimizacji ), weryfikacja ustalonej opłaty nie jest możliwa i dlatego uchylił zaskarżony akt.

Z powyższą argumentacją, a jest to jedyny powód uwzględnienia przez Sąd I instancji skargi na akt ustalający opłatę, nie można się zgodzić, co uzasadnia zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Przepis art. 15 ust. 1 u.d.i.p. jako przesłankę do jego zastosowania wymienia jedynie warunek w postaci poniesienia dodatkowych kosztów związanych z realizacją wniosku. W niniejszej sprawie koszty te zostały faktycznie poniesione i jest to fakt bezsporny. Okoliczność, iż celowość poniesienia kosztów związanych z anonimizacją danych osobowych jest kwestionowana przez wnioskodawcę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wnioskodawca mógł w stosownym czasie zakwestionować w niniejszej sprawie zasadność ponoszenia kosztów na anonimizację danych, skorygować swój wniosek w tym zakresie, aby nie generować zbędnych kosztów. Brak reakcji wnioskodawcy na pismo podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej z dnia 5 marca 2018r. oznaczało, że wnioskodawca godzi się na warunki wynikające z powyższego pisma.

Zagadnienie dotyczące bezczynności, będące przedmiotem sprawy II SAB/Kr 99/18 wprawdzie potwierdza stanowisko wnioskodawcy co do tego, że anonimizacja nie była dopuszczalną formą ograniczenia dostępu do żądanych informacji, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy ( poniesienie kosztów przez podmiot zobowiązany wobec braku wcześniejszego sprzeciwu wnioskodawcy ), pozostaje bez wpływu na jej rozstrzygnięcie.

Skoro wnioskodawcy zależało na uzyskaniu informacji co do imion i nazwisk osób będących stronami żądanych umów ( co stało się przedmiotem skargi na bezczynność w sprawie II SAB Kr 99/18), to wnioskodawca winien bezpośrednio po dniu 5 marca 2018r. skorygować swój wniosek, aby nie narażać się na nieuzasadnione koszty anonimizacji.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydaje się niedopuszczalne zaakceptowanie tezy, aby przesłanką umożliwiającą ocenę wysokości opłaty za udzieloną informację publiczną miało stanowić orzeczenie sądu administracyjnego, wydane w innej sprawie, a dotyczące prawidłowości udzielenia samej informacji.

Trzeba wyjaśnić, że to do podmiotu udzielającego informacji publicznej należy ocena, czy przekazanie informacji o danych osobowych osób będących stronami zawartych umów nie naruszy ich prywatności. Przy czym w niniejszej sprawie nie jest istotne, czy uznając iż taka potrzeba ochrony prywatności istnieje, podmiot zobowiązany dokonał tego w formie anonizmizacji, czy tak jak zgodnie z prawem powinien postąpić, wydając decyzję w trybie art. 16 ust. 1 ustawy - o odmowie udzielenia informacji w zakresie obejmującym dane osobowe – wyrok NSA z dnia 3 marca 2020 I OSK 165/19.

Nie bez znaczenia jest okoliczność, że sam wnioskodawca żądał anonimizacji pewnych danych – adres zamieszkania, NIP itd., co bezspornie generowało dodatkowe koszty.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie faktycznym sprawy, z którego wynika że wnioskodawca był informowany o rozmiarze pracy koniecznej do udzielenia informacji publicznej, o przewidywanych kosztach jej udzielenia, a w końcu o tym, że dane dotyczące imienia i nazwiska będą anonimizowane, nie można powiedzieć iż opłata została ustalona przedwcześnie i nie można jej zweryfikować.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Podmiot zobowiązany dokonał stosownego powiadomienia, zaś wnioskodawca, o czym była mowa wcześniej nie zareagował na nie, czym pozbawił się wpływu na wysokość opłaty. Milczenie wnioskodawcy prawidłowo zostało odebrane przez podmiot zobowiązany jako przyzwolenie na realizację wniosku na warunkach wskazanych w piśmie z dnia 5 marca 2018r.

Nietrafny okazał się natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145a § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 zd. drugie P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie został wykazany ewentualny wpływ zarzucanego uchybienia na wynik rozpoznawanej sprawy, podczas gdy zgodnie a art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. jest to warunek konieczny do spełnienia przy podniesieniu w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt. 2 P.p.s.a.