Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 733/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1, art. 67 § 2-2a, art. 80 § 1-3
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi L. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 lipca 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.178.2024.DW w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lipca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "K.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 54 § 1-7, art. 67 § 1-6, art. 80 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), art. 11 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 556), po rozpatrzeniu zażalenia L. L. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z dnia 24 kwietnia 2024 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. Naczelnik US będący jednocześnie organem egzekucyjnym prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzycieli:

- Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 30 kwietnia 2019 r. (obejmującego należność z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych w kwocie należności głównej w wysokości 856 zł),

- Prezydenta Miasta Kielce: z 18 maja 2023 r. (obejmującego należność z tytułu nieuiszczonego podatku od nieruchomości w kwocie należności głównej w wysokości 600 zł) oraz z 18 maja 2023 r. (obejmującego należność z tytułu nieuiszczonego podatku od nieruchomości w kwocie należności głównej w wysokości 547 zł).

Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącemu na etapie wcześniejszym, tj. 7 czerwca 2023 r. (wydruki tytułów wykonawczych z 18 maja 2023 r.) oraz 17 maja 2019 r. (odpis tytułu wykonawczego z 30 kwietnia 2019 r.).

Naczelnik US w toku postępowania egzekucyjnego w oparciu o wszystkie ww. tytuły wykonawcze dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. w W. (zawiadomieniem z 20 lutego 2024 r.). Odpis zawiadomienia doręczono Skarżącemu 15 marca 2024 r.

Z odpowiedzi dłużnika zajętej wierzytelności z 20 lutego 2024 r. wynika, że pojawiła się przeszkoda w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową.

Pismem z 19 marca 2024 r. Skarżący wniósł skargę na czynności egzekucyjne. Z uzasadnienia skargi wynika, że - według Skarżącego - organ egzekucyjny dokonał zajęcia kwoty wolnej od zajęcia, co narusza przepisy ustawy Prawo bankowe. Na poparcie swojej argumentacji wskazano wyrok Sądu Rejonowego w Zambrowie z 25 kwietnia 2017 roku o sygn. akt I C 659/16.

2.2. Postanowieniem z 24 kwietnia 2024 r. Naczelnik US oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonaną zawiadomieniem z 20 lutego 2024 r.

2.3. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 8 lipca 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, a podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga ta jest środkiem zaskarżenia czynności wykonawczych i może być wnoszona na czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny - pomocniczy. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Dlatego też podniesione przez Skarżącego kwestie dot. istnienia obowiązku, w tym błędnej podstawy naliczenia podatku od nieruchomości nie mogą być przedmiotem oceny w toku postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną, bowiem wychodzą poza jej zakres.

Analizując dokonaną czynność egzekucyjną organ nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przez Naczelnika US. Z akt sprawy wynika, iż w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a. Organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go u.p.e.a. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a tej ustawy, tj. egzekucja z rachunków bankowych. Regulują go przepisy wskazane w art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a.

W ramach podjętej czynności organ egzekucyjny 20 lutego 2024 r. doręczył dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie, zaś Skarżącemu (jako zobowiązanemu) jego wydruk - prawidłowo i skutecznie - doręczył 15 marca 2024 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki). Odpisy tytułów wykonawczych, w oparciu o które dokonano skarżonej czynności zostały Skarżącemu doręczone na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego, tj. 17 maja 2019 r. (odpis tytułu wykonawczego z 30 kwietnia 2019 r.) oraz 7 czerwca 2023 r. (wydruki tytułów wykonawczych z 18 maja 2023 r.).

Z odpowiedzi dłużnika zajętej wierzytelności wynika, że pojawiła się przeszkoda w realizacji zajęcia ze względu na zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Bank wskazał, że zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na niewykorzystaną kwotę wolną, przy jednoczesnym saldzie nieprzekraczającym tej kwoty.

Dyrektor IAS wskazał, że tytułem realizacji zajęcia bank nie przekazał organowi egzekucyjnemu żadnych kwot. Co prawda, organ egzekucyjny ma obowiązek kontrolować czy przekazane mu przez bank środki nie obejmują składników majątku zobowiązanego zwolnionych spod zajęcia z mocy ustawy, jednak w sprawie bank nie przekazał na poczet dokonanego zajęcia organowi egzekucyjnemu żadnych kwot.

W ocenie organu zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a, w tym organ egzekucyjny dopełnił wymogów wynikających z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a.

Organ nie dopatrzył się również uchybień formalnych. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. w W. z 20 lutego 2024 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 i art. 67 § 2a u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") w związku z: art. 32 u.p.e.a., art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., art. 21 § 1 pkt 1-2 Ordynacji podatkowej, art. 3 ust. 1 pkt 1-2 oraz art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (powstania obowiązku podatkowego), art. 4 ustawy o podatku od nieruchomości (który stwierdza, że podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów i budynków – powierzchnia).

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS.

5.3. Istota sprawy dotyczy oceny, czy wymieniona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z prawem.

Na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, zaś podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wobec tego, na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego.

Skład orzekający w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyroki NSA z dnia 17 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 583/21, z dnia 4 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 112/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępnej na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję zawarto w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego.

W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2966/17, czy z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1098/18).

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że do kategorii czynności egzekucyjnych należy zaliczyć zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, wskazane w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., a uregulowane w art. 80 § 1-3 u.p.e.a.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że w ramach podjętej czynności organ egzekucyjny prawidłowo doręczył Skarżącemu w dniu 15 marca 2024 r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Odpisy tytułów wykonawczych, w oparciu o które dokonano skarżonej czynności zostały Skarżącemu doręczone na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego, tj. 17 maja 2019 r. (odpis tytułu wykonawczego z 30 kwietnia 2019 r.) oraz 7 czerwca 2023 r. (wydruki tytułów wykonawczych z 18 maja 2023 r.). Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał ww. zawiadomienie w dniu 20 lutego 2024 r. Z odpowiedzi dłużnika zajętej wierzytelności wynika, że pojawiła się przeszkoda w realizacji zajęcia ze względu na zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Bank wskazał, że zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na niewykorzystaną kwotę wolną, przy jednoczesnym saldzie nieprzekraczającym tej kwoty. A zatem tytułem realizacji zajęcia bank nie przekazał organowi egzekucyjnemu na poczet dokonanego zajęcia żadnych kwot.

Odnosząc się do treści złożonej przez Skarżącego skargi na czynność egzekucyjną wskazać należy, za organem pierwszej instancji, że skierowanie zajęcia do wierzytelności z rachunku bankowego nie oznacza dokonania zajęcia wszystkich bieżących oraz przyszłych kwot znajdujących się na rachunkach bankowych posiadacza tego rachunku. Ustawodawca zarówno w u.p.e.a., jak i innych przepisach, w tym m.in. o zaopatrzeniu emerytalnym, czy prawie bankowym, określił kwoty, które nie podlegają zajęciu lub z tego zajęcia są wyłączone. Są to m.in. kwoty pochodzące ze świadczeń alimentacyjnych, świadczeń rodzinnych, dodatków rodzinnych, pielęgnacyjnych, świadczeń z pomocy społecznej i innych.

W zawiadomieniu o zajęciu, które skierowano w formie odpisu również do Skarżącego, umieszczone jest pouczenie dla banku, w zakresie kwot niepodlegających zajęciu.

Nadto, także ustawa Prawo bankowe reguluje kwestie realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i określa kwoty niepodlegające egzekucji w przypadku skierowania zawiadomienia sporządzonego na podstawie administracyjnego bądź sądowego tytułu wykonawczego. Znajdujące się na rachunku bankowym, do którego skierowano zajęcie, środki pieniężne są wolne od zajęcia, w każdym miesiącu kalendarzowym, do wysokości 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2488). Nie oznacza to, że organ egzekucyjny nie może skierować zajęcia do wierzytelności z rachunku bankowego, na którym znajdują się wyłącznie kwoty podlegające ochronie. Bowiem z mocy ww. przepisu, kwoty te pozostają do dyspozycji posiadacza rachunku, z uwagi na ustawową ochronę tych środków. Przepis ten stanowi źródło ograniczenia w egzekucji, nie stanowi natomiast zakazu skierowania egzekucji do takiego rachunku, na którym znajdują się wyłącznie kwoty podlegające ustawowym zwolnieniom.

Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił stanowisko organu odnośnie prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Wszelkie podjęte działania w tym zakresie odpowiadają wymogom określonym w art. 80 § 1-3 u.p.e.a. Ponadto, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 20 lutego 2024 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienie nie zawiera podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 67 § 2a u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz pieczęci organu egzekucyjnego. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienie sporządzone jest według wzoru określonego przez Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej rozporządzeniem z 1 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 26), którym określono m.in. wzór zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Jako że Skarżący nie podnosił kwestii uciążliwości środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, zagadnienie to pozostaje poza zakresem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie.

Mając zaś na uwadze argumenty podniesione w uzasadnieniu skargi, a dotyczące kwestii istnienia obowiązku, w tym błędnej podstawy naliczenia podatku od nieruchomości i naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Sąd stwierdza, że nie mogą być one przedmiotem oceny w toku postępowania w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjną, jako wychodzące poza jej zakres. Jak już wskazano powyżej, kognicja organów nadzoru przy rozpatrywaniu skargi na czynność egzekucyjną jest ograniczona wyłącznie do oceny prawidłowości i zgodności z prawem dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

W świetle powyższej argumentacji, wbrew zarzutom skargi, zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Tym samym bezpodstawny okazał się zarzut naruszenia przepisów u.p.e.a. Przy czym podkreślenia wymaga, że przywołany w petitum skargi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. dotyczy elementów składowych tytułu wykonawczego, tj. prawa do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji, a zatem dotyczy innego postępowania, aniżeli objęte rozpatrywaną przez Sąd skargą, tym samym nie mogło dojść do jego naruszenia przez organy. Powyższe dotyczy również wskazanego w petitum skargi przepisu art. 32 u.p.e.a., stanowiącego o doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Nie mogło również dojść do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, nie stanowiły one bowiem podstawy dokonania przez organ czynności egzekucyjnej. Jednocześnie zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie organów egzekucyjnych, ujętych w K.p.a. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Organy zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i na tej podstawie dokonały prawidłowej analizy sytuacji faktycznej, którą następnie poddały prawidłowej subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Zaskarżone postanowienie zawiera wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś jego uzasadnienie faktyczne wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

5.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.