Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2519/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 30/15 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 30/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Szczecinie oddalił skargę L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta Kamieński decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30 poz. 151 ze zm., dalej jako: "u.k.p.") oraz na podstawie art. 114 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2012 r., poz. 1137, dalej jako: "u.p.r.d."), po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 19 lutego 2014 r. skierował L. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wynika, iż w okresie od dnia 13 września 2012 r. do dnia 26 stycznia 2013 r. L. S. wielokrotnie przekroczył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 26 punktów w tym okresie. Wielokrotne naruszenie przepisów w ruchu drogowym potwierdzone uzyskaniem 26 punktów oznacza spowodowanie wielokrotnego zagrożenia w ruchu drogowym, co rodzi uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy w zakresie kierowania pojazdami.

W odwołaniu od decyzji L. S. zarzucił, że postępowanie prowadzone było przewlekle, a wnioski spóźnione.

SKO w Szczecinie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podstawą prawną decyzji wydanej w I instancji był wyłącznie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. Skutek niespełnienia obowiązku o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b u.p.r.d. określa art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy, a jest nim cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami. Zarówno przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b jak i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r.d. nadal pozostają w systemie prawnym, na mocy przepisu art. 139 pkt 3 u.k.p. przewidującego ich uchylenie dopiero z dniem 4 stycznia 2016 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. było nieuprawnione, jednak znalazł się tam też art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., a organ orzekł w zakresie nim objętym, zatem wystarczająca była korekta w tym zakresie dokonana przez organ odwoławczy.

Dalej organ odwoławczy wskazuje, że zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej jako: "rozporządzenie"), wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Tylko wpis ostateczny może stanowić podstawę do wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem do starosty o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia (§ 7 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia).

Pismem z dnia 19 lutego 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie zwrócił się do Starosty Kamieńskiego o sprawdzenie kwalifikacji strony powołując się na otrzymanie łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wniosku Komendant wymienił naruszenia ruchu drogowego popełnione przez odwołującego się w okresie od 13 września 2012 r. do 26 stycznia 2013 r. skutkujące uzyskaniem przez niego 26 punktów. Starosta, działający na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. jest związany wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji w zakresie wskazanej w nim liczby punktów karnych i nie ma uprawnień do badania zasadności i legalności wpisów dokonanych w ewidencji kierowców. Ewidencję tę prowadzi komendant wojewódzki Policji (§ 3 ust. 1 ww. rozporządzenia) i jedynie ten organ w formie czynności materialno-technicznej ujawnia w niej punkty karne i dokonuje wykreśleń, a zainteresowany kierowca może złożyć do tego organu wniosek o podjęcie w tym zakresie stosownego działania. Zdaniem tegoż organu w tej sytuacji kwestionowanie wskazanej we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie liczby punktów, jak też objęcia nimi określonych naruszeń, nie może być dokonane w przedmiotowym postępowaniu.

W skardze na tę decyzję do WSA w Szczecinie L. S. wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji. W ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie zastosowały błędną podstawę wydanych rozstrzygnięć, a organ odwoławczy niezasadnie przyjął, że jedyną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., pomijając przy tym art. 99 u.k.p. Zdaniem skarżącego decyzja kierująca skarżącego na badanie psychologiczne powinna zakończyć postępowanie w sprawie. Jednak organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. wydał drugą decyzję kierującą skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czym naruszył art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Decyzja ta była ponadto pozbawiona podstawy prawnej, ponieważ nie zachodziły uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego. Organ odwoławczy powinien był stwierdzić nieważność drugiej decyzji wydanej w tej samej sprawie. SKO w Szczecinie rozpoznając sprawę naruszyło art. 7 K.p.a. ponieważ nie wzięło pod uwagę słusznego interesu strony która musi pozostawać pod opieką lekarską, do czego potrzebne jest jej uprawnienie do kierowania pojazdami, bo miejsce zamieszkania skarżącego oddalone jest od ośrodków medycznych.

SKO w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Szczecinie stwierdził, że nie było żadnych wątpliwości, iż skarżący w okresie od dnia 13 września 2012 r. do dnia 26 stycznia 2013 r. przekroczył 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 u.p.r.d. Uzasadniało to złożenie wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie o poddanie go kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy.

Skargą kasacyjną L. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, względnie zmianę w całości zaskarżonego wyroku, na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") poprzez uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, jak też decyzji organów obu instancji i stwierdzeniu, że obie decyzje w całości nie podlegają wykonaniu. Wnosi także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.

Jako podstawy prawne skarżący kasacyjnie przytacza:

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez brak uwzględnienia skargi na decyzję SKO w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. i oddalenia jej, czego przyczyną był brak dostrzeżenia przez Sąd naruszenia przez organy administracyjne obu instancji przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., które to naruszenie polegało na wydaniu decyzji na podstawie trzech przepisów odrębnych ustaw, tj. przepisu art. “114 ust. 1 pkt lit. b" u.p.r.d. oraz przepisów art. 49 ust. 1 pkt 2 i art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., które to przepisy zawierają odrębne i kolidujące ze sobą podstawy kierowania kierujących pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 tej ustawy, poprzez brak uwzględnienia skargi na decyzję SKO w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. i oddalenia jej, w sytuacji gdy Sąd ten powinien stwierdzić nieważność decyzji organu I i II instancji, wobec zaistnienia przyczyn określonych w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., tj.: wydania decyzji na podstawie trzech przepisów odrębnych ustaw tj. przepisu art. 114 ust. 1 pkt lit. b u.p.r.d. (brak powołania stosownego punktu) oraz przepisów art. 49 ust. 1 pkt 2 i art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., które to przepisy zawierają odrębne i kolidujące ze sobą podstawy kierowania kierujących pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, co stanowi naruszenie przepisów art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i w konsekwencji rażące naruszenie prawa oraz powoduje, że decyzja jest nieważna z mocy prawa.

3. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisu "art. 114 ust. 1 pkt lit. b" u.p.r.d. (brak powołania stosownego punktu) oraz przepisu art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w tym, że Sąd rozpoznający sprawę nie zinterpretował norm wynikających z tych przepisów w powiązaniu ze sobą (nie zestawił ich razem), lecz dokonał jedynie wykładni językowej tych przepisów w oderwaniu do siebie, i orzekł jedynie na podstawie art. 114 ust. 1 pkt lit. b u.p.r.d., co doprowadziło Sąd do błędnego przekonania, że przekroczenie dozwolonej liczby punktów karnych za wykroczenia drogowe, bez zbadania czy jest to wystarczająca przesłanka oraz bez uwzględnienia czy zachodzą inne uzasadnione podstawy do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w postaci egzaminu państwowego, o których mówi przepis art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnosi, że sąd pierwszej instancji doszedł do błędnego przekonania, iż jedyną podstawą do skierowania skarżącego na ponowny egzamin na prawo jazdy jest przekroczenie dozwolonej liczby punktów karnych za wykroczenie drogowe, bez zbadania czy jest to wystarczająca przesłanka oraz bez uwzględnienia czy zachodzą inne uzasadnione podstawy do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w postaci egzaminu państwowego, o których mówi przepis art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej zarzuty, zarówno w zakresie naruszenia prawa procesowego jak i materialnego, okazały się niezasadne.

Mając na uwadze, że istota skargi kasacyjnej dotyczy zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy prawo o ruchu drogowym oraz przepisu art.99 ust.1 pkt 1 ustawy o kierującymi pojazdami , polegającą na tym, że Sąd nie zinterpretował norm wynikających z tych przepisów w powiązaniu ze sobą , lecz dokonał ich wykładni w oderwaniu od siebie i orzekł jedynie na podstawie art.114 ust.1 pkt 1 lit.b , należy w pierwszej kolejności odnieść się do tego zarzutu.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych przez WSA w Szczecinie decyzji stanowił obowiązujący w czasie wydania tych rozstrzygnięć art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy P.r.d. sformułowanie "podlega" dowodzi, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący oraz że nie daje on organowi uprawnień do uznaniowego traktowania i rozstrzygania o skutkach naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że osoba kierująca pojazdem, która za naruszenie przepisów związanych z bezpieczeństwem na drogach otrzymała ponad 24 punkty wpisane do wskazanej ewidencji, musi być bezwzględnie skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Takie skierowanie następuje przy tym w formie decyzji starosty podejmowanej na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Tym samym jedynymi przesłankami skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest posiadanie przez osobę naruszającą przepisy ruchu drogowego uprawnień do kierowania pojazdami, przekroczenie przez nią ustalonego limitu punktów wpisanych do ewidencji, o jakiej mowa w art. 130 ust. 1 ustawy P.r.d. oraz złożenie stosownego wniosku przez wskazany organ Policji. W dniu 5 stycznia 2011r. została uchwalona ustawa o kierujących pojazdami, która w art.99 zawiera między innymi regulację podobną do problematyki, zawartej w przepis art.114 ust.1 pkt 1 lit b ustawy o ruchu drogowym, a która dopiero w przyszłości ma całkowicie zastąpić art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy o ruchu drogowym, albowiem art.114 ust.1 pkt 1 lit.b obowiązuje nadal, tj. do 4 czerwca 2018r.. Zgodnie z art.99 ust.1 ustawy o kierujących pojazdami, Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na:

1) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji;

2) badanie lekarskie, jeżeli:

a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia;

3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli:

a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

c) w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

d) kierując pojazdem spowodowała wypadek drogowy, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4) kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli:

a) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

b) w okresie próbnym popełniła co najmniej dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Z treści art.99 ust.1 pkt 1 wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Zaś z treści art.99 ust.1 pkt 4 wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Z rozwiązania przyjętego w art.99 ust.1 pkt 1 i pkt 4 jednoznacznie wynika, że przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym nie jest traktowane jako uzasadnione zastrzeżenie co do kwalifikacji, albowiem skutkiem przekroczenia 24 punktów jest wydanie decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny, a nie decyzji na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

Jednak rozwiązanie zawarte w art.99 ust.1 pkt 4, a więc możliwość wydania decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie weszło jeszcze w życie, rozwiązanie to ma wejść w życie w dniu 4 czerwca 2018r. Wynika to z art.139 ustawy o kierujących pojazdami, który to przepis określa różne daty wejścia poszczególnych rozwiązań zawartych w tej ustawie Zgodnie z art.139 Ustawa wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem:

1) art. 125 pkt 9, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2) art. 110, który wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2014 r.;

2a) art. 99 ust. 1 pkt 5 i, w ramach kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, art. 100, art. 101 oraz art. 102 ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2015 r.;

3) art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 91-95, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3, art. 100, art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 2, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, art. 105 ust. 1 i 2, art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pkt 13 oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 136 ust. 1-3, które wchodzą w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Dla rozważanego zagadnienia istotny jest pkt 3 art.139 ustawy , z którego miedzy innymi wynika, że art.99 ust.1 pkt 4 ustawy ..w zakresie art.114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy prawo o ruchu drogowym wchodzą w życie w dniu 4 czerwca 2018r. Z powyższego przepisu wynika, że art.114 ust.1 pkt 1 lit.b obowiązuje do 4 czerwca 2018r., czyli przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego rodzi skutek określony w tym przepisie. Natomiast po dniu 4 czerwca 2018r. przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego będzie wywoływało skutek określony w art.99 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, czyli wydaniu decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny.

Tym samym dla wykładni obowiązującego nadal art.114 ust.1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma żadnego znaczenia art.99 ust.1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, rozwiązania te mają odrębny samodzielny charakter. Nie zachodzi tym samym kolizja pomiędzy tymi ustawami. Natomiast z dniem 4 czerwca 2018r. rozwiązanie zawarte w art.114 ust.1 lit.b ustaw Prawo o ruchu drogowym, zostanie zastąpione rozwiązaniem zawartym w art.99 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym dokonana przez Sąd I instancji wykładnia wskazanych przepisów jest prawidłowa, a zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny.

Nie zasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności zarzut, że Sąd oddalił skargę zamiast stwierdzić nieważność decyzji organu I i II jako wydanych na podstawie trzech przepisów tj art. 114 ust.1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz art.49 ust.1 pkt 2 i art.99 ust.1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, które to przepisy zawierają odrębne kolidujące ze sobą podstawy kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Przede wszystkim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazało i wyjaśniło podstawę prawną decyzji, którą jest przepis art.114 ust.1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym, równocześnie zwracając uwagę, że w decyzji organu I instancji nieprawidłowo podano podstawę prawną, albowiem powołano wskazane wyżej przepisy obu ustaw. Zasadnie tym samym ocenił Sąd I instancji, zaskarżoną decyzję i oddalił skargę, brak bowiem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.