Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 90/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 7 ust. 8d pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 716
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (pięćset), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 7 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej jako: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. ( dalej jako: "skarżąca", "spółka") od decyzji Wójta Gminy (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 15 września 2022 r. dotyczącej odmowy ustalenia na wniosek skarżącej warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,70 ha, zlokalizowanej na części działki nr [...], obręb geodezyjny N., gmina E., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:

Wnioskiem z dnia 9 grudnia 2021 r. spółka zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej, zlokalizowanej na części działki zlokalizowanej na części działki nr [...], obręb geodezyjny N., gmina E. Powierzchnia zabudowy wskazana została na 0,70 ha, a zapotrzebowanie na energię elektryczną na potrzeby własne określono jako 10 kW. Pismem z 17 marca 2022 r. organ I instancji (po wcześniejszym pozostawieniu podania bez rozpoznania) zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a następnie postanowieniem z 29 marca 2022 r. wezwał spółkę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, przedłożenia dokumentu potwierdzającego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia i przedłożenia załącznika graficznego w formie mapy. Skarżąca złożyła wniosek na obowiązującym formularzu wskazując powierzchnię maksymalnej zabudowy na 4900 m2 a powierzchnię podlegającą przekształceniu na maksymalnie 7000m2, dołączyła do wniosku wymaganą mapę oraz (ponownie) pismo E. SA z 9 sierpnia 2021 r. w przedmiocie dostaw energii elektrycznej dla projektowanej elektrowni fotowoltaicznej, wskazujące na obowiązujące w tym zakresie uwarunkowania prawne.

Decyzją z dnia 15 września 2022 r. organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,70 ha, zlokalizowanej na części działki nr [...] obręb geodezyjny N., gmina E. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie przesłanek koniecznych do wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. wykazała, że nie została spełniona przesłanka określona w ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Dla potrzeb wnioskowanej inwestycji niezbędne jest bowiem (planowane bądź istniejące) uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. W odniesieniu do spełnienia tego wymagania, inwestor dołączył do wniosku pismo "E.", jako odpowiedź na wniosek inwestora o wydanie oświadczenia o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej dla realizacji przedmiotowego obiektu, jakim jest farma fotowoltaiczna w N. W ocenie organu I instancji, treść załączonego pisma nie spełnia warunku koniecznego do wydania wnioskowanej decyzji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p. Wójt Gminy stanął na stanowisku, iż w przedłożonym przez inwestora piśmie brak jest prawnie oczekiwanego przepisami ustawy planistycznej potwierdzenia, że istniejące bądź planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia. Pismo E. z dnia 9 sierpnia 2021 r. nie stanowi prawnie żądanego zapewnienia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w energię elektryczną jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Przedłożony dowód to instrukcja postępowania związanego z możliwością przyłączenia wytworzonej przez funkcjonującą farmę fotowoltaiczną energii elektrycznej - czyli postępowania, które ma miejsce w następnym etapie procesu inwestycyjnego, kiedy inwestor występuje o umowę o przyłączenie zakładu produkcji energii elektrycznej, jakim jest farma fotowoltaiczna, do urządzeń Spółki E., związanych z odbiorem wytworzonego produktu. Podkreślono następnie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w zakresie odpowiednim do rodzaju wnioskowanej inwestycji, co w przedmiotowej sprawie oznacza m. in. zapewnienie zaopatrzenia w energię elektryczną. Organ wyraził przekonanie, że procedura opisana w piśmie Spółki E. dotyczy warunków przyłączenia źródła wytwarzanej energii, zatem dotyczy odrębnego postępowania prowadzonego przez inny organ, a którego prowadzenie jest uwarunkowane przedłożeniem, wcześniej uzyskanej przez wytwórcę energii, decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo organ I instancji podkreślił, że wniosek spółki jest niezgodny z kierunkami rozwoju wyznaczonymi w uchwalonym dnia 24 czerwca 2021 r. uchwałą nr XXXII/248/2021 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy E., gdzie planowana jest zabudowa mieszkaniowa jedno - i wielorodzinna.

W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, spółka zarzuciła organowi I instancji:

- naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że inwestycja wskazana we wniosku (elektrownia fotowoltaiczna), wymaga zapewnienia uzbrojenia w instalacje elektroenergetyczne, podczas gdy wnioskodawca we wniosku wyraźnie wskazał, że zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej nie występuje, a ewentualne zapotrzebowanie wnioskodawca pokryje we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego;

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dla przedsięwzięcia w postaci elektrowni fotowoltaicznej musi być zapewnienie operatora sieci elektroenergetycznych o tym, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla budowy elektrowni, podczas gdy przy budowie wnioskowanej elektrowni nie wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci, a zatem zapewnienie takie nie było wymagane.

W uzasadnieniu decyzji 7 listopada 2022 r. Kolegium podniosło, że ponieważ wnioskowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii (w rozumieniu ustawy o odnawialnych źródłach energii) w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-2 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Dla inwestycji nie ma więc zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, nie jest ponadto wymagany dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Bezsporne jest ponadto spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4-6 u.p.z.p. W kwestii "spornej", związanej z niespełnieniem przez inwestora warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 (w związku z ust. 5) u.p.z.p., organ odwoławczy uznał natomiast stanowisko organu I instancji za uzasadnione, a tym samym za wykluczające ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Wskazał, że art. 61 ust. 1 (tu: pkt 3) u.p.z.p. nakazuje, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym, przy badaniu spełnienia tegoż warunku przez organy administracji, winna zostać uwzględniona treść art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Przepis ten stanowi z kolei, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Kolegium wskazało, że podziela stanowisko organu I instancji, sprowadzające się m. in. do stwierdzenia, iż przedłożone do akt sprawy pismo Spółki "E." z 9 sierpnia 2021 r. kierowane do skarżącej, nie może być uznane za takie, które gwarantuje przyszłe zawarcie umowy zapewniającej dostawę energii dla terenu inwestycji. Treść tego pisma wskazuje jedynie na wnioskowy tryb określenia warunków przyłączenia źródła energii elektrycznej - z uwzględnieniem wymagań określonych w art. 7 Prawa energetycznego oraz w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. W piśmie tym wskazano również na konieczność zawarcia umowy o przyłączenie elektrowni do sieci energetycznej, jednakże żadne ze sformułowań zastosowanych w powyższym piśmie nie stanowi zapewnienia (gwarancji) zawarcia takiej umowy pomiędzy inwestorem a gestorem sieci w odniesieniu do działki nr [...] w obrębie N., w gminie E. Nie sposób tym samym przyjąć, aby pismo to potwierdzało, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej farmy fotowoltaicznej. Jest ono natomiast instrukcją dotyczącą postępowania w sprawie wniosku o umowę o przyłączenie, która nie jest i nie może być wymagana przez organ I instancji na etapie prowadzonego postępowania. Przedstawiony przez inwestora dowód w sprawie nie czyni więc zadość wymaganiom z art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.z.p. Organ odwoławczy podkreślił także, że treść odwołania jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ skarżąca z jednej strony wskazuje, że dla inwestycji w ogóle nie występuje zapotrzebowanie na energię elektryczną, a z drugiej strony podnosi, że w razie konieczności zapotrzebowanie to zostanie zaspokojone we własnym zakresie przez agregat prądotwórczy.

Powyższą decyzję spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając:

I. naruszenia prawa procesowego, tj.:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i brak uznania, że wnioskodawca nie przedstawił odpowiedniego zapewnienia od operatora energii, w czasie gdy w uzupełnieniu wniosku przedłożono oświadczenie operatora z dnia 28 czerwca 2021 r., z treści którego wynika, że przyłączenie ww. obiektu nastąpi na podstawie warunków przyłączenia wydanych na wniosek inwestora i zawartej umowy o przyłącze ustalającej podział obowiązków stron, wysokość opłaty za przyłączenie, co należało uznać za spełnienie warunku przedstawienia przez spółkę oświadczenia operatora, wskazującego na zapewnienie możliwości dostawy energii elektrycznej do wnioskowanej inwestycji;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest przedłożenie zapewnienia dystrybutora o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, podczas gdy wnioskodawca wskazał, iż na żadnym etapie realizacji inwestycji nie przewiduje zapotrzebowania na energię elektryczną.

II. Naruszenia prawa materialnego, tj.:

art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i nieprawidłowe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści przedmiotowej normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2;

art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku, gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem; jedyne do czego był zobowiązany organ w rzeczonym stanie faktycznym było zbadanie, czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej a nie do urzeczywistnienia w decyzji odmawiającej abstrakcyjnej polityki gospodarki przestrzennej, pomimo konieczności w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego indywidualnego rozpatrzenia treści wniosku – jedynie pod kątem treści art. 61 u.p.z.p.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z 15 września 2022 r., adresując ten wniosek do organu odwoławczego. Wniosła także o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało także na błędnie podaną w skardze datę pisma spółki "E." (28 czerwca zamiast 9 sierpnia) oraz wniosło o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259., dalej jako: "p.p.s.a.") na wniosek organu. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2023 poz. 259) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,70 ha zlokalizowanej na części działki nr [...] obręb N. , gm. E. Tymczasem spółka w skardze wskazuje powierzchnię zabudowy 0,49 ha. Być może wynika to z przyjęcia, tak jak w zmodyfikowanym wniosku, maksymalnej powierzchni zabudowy 4900 m2 bez uwzględnienia powierzchni podlegającej przekształceniu – 7000 m2 , albo jest to wynikiem omyłki.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2022 poz. 1378) o odnawialnych źródłach energii. W myśl tego unormowania instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.

Objęta wnioskiem inwestycja ma polegać na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,70 ha. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, a dokładnie z energii słonecznej. Nie ulega więc wątpliwości, że zamierzona inwestycja zalicza się do instalacji odnawialnych źródeł energii określonych w tym przepisie.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów.

Z kolei art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

We wniosku skarżąca wskazała, że wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną na potrzeby własne w ilości około 10 kW i dwukrotnie przedłożyła pismo spółki "E." z 9 sierpnia 2021 r., w którym wskazano, że możliwość przyłączenia jakiekolwiek źródła energii elektrycznej rozpatrywana jest dopiero po wpłynięciu kompletnego wniosku o określenie warunków przyłączenia spełniającego wymagania określone w art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 755) oraz w § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Natomiast w odwołaniu spółka wskazała, że dla zamierzenia budowlanego nie występuje m.in. zapotrzebowanie na energię elektryczną, a w razie wystąpienia takiej konieczności zostanie ono zaspokojone we własnym zakresie przez agregat prądotwórczy. Dodała także, że sam charakter inwestycji wskazuje, że zamierzenie realizowane jest w celu produkcji energii elektrycznej , a nie jej poboru.

W ocenie organów obu instancji inwestor nie wykazał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie energii elektrycznej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a oświadczenie inwestora, z którego wynika, że zapotrzebowanie na energię elektryczną nie występuje, a w razie konieczności zostanie zaspokojone przy użyciu agregatu prądotwórczego, zostało przez organ odwoławczy ocenione jako niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.

Tymczasem, jeśli organy powzięły wątpliwość w powyższym zakresie, powinny wskazać z jakich względów uznają twierdzenia inwestora za niewiarygodne. Podkreślić bowiem należy, że stwierdzenie, iż nie występuje zapotrzebowanie na energię elektryczną (co do zasady), a jedynie w razie wystąpienia takiej konieczności użyty zostanie agregat, nie jest wewnętrznie sprzeczne, a jedynie wskazuje na wyjątek od wskazanego założenia ogólnego. Organy orzekające w sprawie powinny dążyć do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii i wskazać, czego oczekują od inwestora, aby uznać deklarowany sposób korzystania z energii elektrycznej na etapie budowy i eksploatacji farmy za wystarczający. Organ odwoławczy w ramach własnej inicjatywy dowodowej nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia, czy wykorzystanie agregatu prądotwórczego jest wystarczające dla etapu budowy farmy, a także czy na etapie jej dalszego funkcjonowania dostarczenie energii elektrycznej z zewnętrznego źródła będzie konieczne, przy uwzględnieniu, że farma fotowoltaiczna będzie producentem takiej energii.

Podkreślić także należy, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385) należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i należało je poddać dokładnej analizie.

W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. Zatem w przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia, przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 2 lutego 2023 r., sygn. II SA/Sz 1037/22, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

Odnosząc się natomiast do stanowiska organu I instancji w zakresie niezgodności wniosku ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przytoczyć należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 26 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21 (CBOSA), który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela, a zgodnie z którym "studium jest (...) aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Poza tym ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (określanym mianem aktu polityki planowania przestrzennego oraz aktem kierownictwa wewnętrznego i niebędącym, w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p., aktem prawa miejscowego, wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (zob. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), nie mogą z uwagi na ich wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących". Zatem stanowisko organu I instancji w tym zakresie nie jest zasadne.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał za zasadne zarówno zarzuty dotyczące naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi, Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a.