Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 689/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 169, art. 14h, art. 14g, art. 14c, art. 14b
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R.D. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Krakowie z dnia 17 maja 2023 r. nr 0115-KDIT3.4011.177.2023.4.DP w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

R.D. (dalej: Skarżący) wnioskiem z dnia 28 lutego 2023 r. zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z siedzibą w Bielsku Białej (dalej: DKIS, organ) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku przedstawił następujący stan faktyczny:

"W 2020 roku zostałem właścicielem 1/8 nieruchomości, w drodze dziedziczenia, po śmierci matki położonej w W. ul. [...]. W 2015 roku odziedziczyłem 5/8 nieruchomości, po śmierci ojca. Tym samym zostałem właścicielem 6/8 w/w nieruchomości.

Będąc jedynym faktycznym posiadaczem nieruchomości, przeprowadziłem remont. Nie będąc w pełni posiadaczem nieruchomości, nie otrzymałem kredytu hipotetycznego.

Dnia 13.07.2015 zaciągnąłem pożyczkę NR [...] w Banku X. S.A na pokrycie remontu budynku. Wskazaną pożyczkę spłacam do marca 2023 roku. W 2018 roku będąc zmuszony spłacić pozostałych 2/8 udziałowców, sprzedałem nieruchomość. Brak współfinansowania udziałowców.

Uzyskałem dochód w wysokości 187 500 - zł. W 2019 roku zakupiłem nieruchomość za 125 000 -zł., Koszt nabycia nieruchomości 8 179 -zł, Spłata na rzecz pozostałych osób w czasie posiadania nieruchomości 11 775 -zł oraz spłatę pożyczki w/w w wysokości 42 546 -zł.

W kosztach uzyskania przychodu wskazałem spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez mnie przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Wymienione koszty wskazałem w okresie od sprzedaży nieruchomości, tj. od 07.02.2018 do końca 2020 roku.

Zgodnie z treścią ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.). spełniłem warunki, poprzez zachowanie terminu, rodzajów środków /ustawa wymieniona określa kredyt/pożyczka / oraz miejsce zawarcia pożyczki.

Ponosząc koszty w 2015 roku, nie miałem wiedzy o sprzedaży nieruchomości w 2018 roku.

Ustawodawca określił udokumentowanie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, ponadto wskazał możność zaliczenia pożyczki do kosztów pozyskania przychodu.

Po ośmiu latach nie posiadam innej dokumentacji, dot. nieruchomości, nie będące już w moim posiadaniu.

Obligatoryjne żądanie w/w dokumentów czyni przepis, o spłacie kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, martwym.

Tym samym, ustawa definiując taki koszt przychodu, określa mój przypadek, kiedy remontując własny budynek mieszkalny, lub jego część, nie myślałem o jego późniejszej sprzedaży."

W związku z powyższym opisem Skarżący sformułował następujące pytanie: "Czy mój przypadek spełnia normy

Art 21 pkt 21, 25,2)a) USTAWY z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz.U.2020 poz. 1426 "wydatki poniesione na:

a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki)

b) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu

c) z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na

d) cele określone w pkt 1,"

e) ".

Organ wezwaniem z dnia 10 marca 2023 r. wezwał Skarżącego o uzupełnienie wniosku wskazując:

"Prosimy, żeby:

doprecyzował Pan przedmiot wniosku, tj. podał czy zamiarem Pana jest otrzymanie interpretacji indywidualnej w zakresie:

a) możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów - na podstawie art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poniesionych przez Pana nakładów na remont nieruchomości sfinansowanych środkami z uzyskanej pożyczki?

b) możliwości skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej - na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - z tytułu spłaty pożyczki zaciągniętej na remont domu?

doprecyzował Pan opis sprawy, tj. podał:

a) Kiedy (prosimy żeby podał Pan daty) zmarli Pana rodzice?

b) Kiedy faktycznie (prosimy żeby podał Pan datę) nabył Pan w drodze dziedziczenia po matce 1/8 udziału w nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]? W opisie sprawy wskazał Pan, że nabył ww. udział w 2020 r., a sprzedaży nieruchomości dokonał w 2018 r.

c) Wobec wskazania w treści wniosku "W 2018 roku, będąc zmuszony spłacić pozostałych 2/8 udziałowców, sprzedałem nieruchomość." - prosimy żeby podał Pan datę zniesienia współwłasności opisanej we wniosku nieruchomości.

d) Co oznacza zawarte we wniosku stwierdzenie "Będąc jedynym faktycznym posiadaczem nieruchomości, przeprowadziłem remont". Skoro w dalszej kolejności podaje Pan "Nie będąc w pełni posiadaczem nieruchomości, nie otrzymałem kredytu hipotecznego".

e) Czy w domu, którego remont został sfinansowany środkami pochodzącymi z zaciągniętej 13 lipca 2015 r. pożyczki realizował Pan własne cele mieszkaniowe? Jeżeli tak, to od kiedy (prosimy żeby podał Pan datę) cele te były przez Pana realizowane?

doprecyzował Pan - w kontekście pkt 1 i 2 tego wezwania - pytanie w taki sposób, aby było przyporządkowane do przedmiotu wniosku, opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu oraz odpowiedniego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mamy Panu wyjaśnić w interpretacji.

sformułował Pan własne stanowisko tak by stanowiło ono jednoznaczną odpowiedź na postawione (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) pytanie, odnosiło się do przepisów prawa podatkowego mających podlegać wykładni w sprawie i było tak sformułowane abyśmy mogli je ocenić w sposób jednoznaczny - na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - jako prawidłowe bądź nieprawidłowe.

Dlaczego doprecyzowanie przedmiotu wniosku oraz pytania jest konieczne

W opisie sprawy podaje Pan, że spłatę pożyczki wraz z odsetkami ujął Pan w kosztach uzyskania przychodów. Natomiast wskazane przez Pana w pytaniu przepisy dotyczą tzw. ulgi mieszkaniowej. Tym samym treść pytania nie koreluje z opisem stanu faktycznego, co z kolei powoduje, że Pana żądanie jest niedookreślone.

Dlaczego uzupełnienie treści wniosku jest konieczne

W opisie okoliczności faktycznych sprawy nie ma wszystkich informacji, które są potrzebne, żeby ocenić jego skutki podatkowe. Opis nie jest wyczerpujący.

Dlaczego przedstawienie własnego stanowiska w sprawie jest konieczne

Nie przedstawił Pan własnego stanowiska w sprawie.

Natomiat to stanowisko wnioskodawcy zakreśla ramy naszej wypowiedzi, gdyż nasze stanowisko przedstawione w interpretacji, jest ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. W interpretacji, to właśnie stanowisko uznajemy za prawidłowe lub nieprawidłowe. Z tego też względu nie możemy go domniemywać. Do takiego działania nie jestśmy bowiem upoważnieni."

Skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał:

"Uzupełnienie Wniosku

Zgodnie z wezwaniem moim zamiarem jest otrzymanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej - na podstawie art 21 ust. 1 pkt. 131 w zw. Z art.21 ustawy. 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - z tytułu spłaty pożyczki zaciągniętej na remont domu. odp.la - poniesionych przeze mnie poprzez spłatę kredytu (pożyczki) /NR [...] w Banku X. S.A / oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez mnie przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości

odp.lb Nie miałem pełnej wiedzy o możliwości skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej. Zasięgając ustnej informacji w US W., przy składaniu PIT 39 za rok 2018, otrzymałem odpowiedź, że mój sposób rozliczenia będzie prawidłowy. Zastosowanie ulgi mieszkaniowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, uznałem za koszt przychodu. W roku 2023 stał się problematyczny. odp.2a J.D. zmarła 24.01.2000 J.D.2 zmarł 19.06 2015 odp.2b Udział 1/8 nieruchomości po matce odziedziczyłem w 2000. / Błąd literowy w wniosku, napisałem 2020 zamiast 2000/

odp.2c W 2018 nie mając środków na spłatę pozostałych udziałowców tj.2/8 doprowadziłem do sprzedaży całej nieruchomości, otrzymując 6/8 jej wartości. odp.2d W 2015 podejmując remont nieruchomości nie mając własnych środków zaciągnąłem pożyczkę. Kwestia braku kredytu hipotetycznego pojawiła się w wymaganiach US w W.. Pragnę wyjaśnić, że o taki kredyt czyniłem starania, ale z powodu nie pełnej własności, kredytu nie otrzymałem. Prowadząc remont w latach 2015-2017 przy braku uczestnictwa pozostałych 2/8 udziałowców, zdałem sobie sprawę, że inwestuję w całą nieruchomość. Nie sposób było wydzielić 2/8 nieremontowanej nieruchomości. W roku 2018 podjąłem decyzję o sprzedaży nieruchomości.

odp.2e Remont był sfinansowany środkami pochodzącymi z pożyczki z 13.07.2015 w latach 2015-2017 na własne cele mieszkaniowe.

odp.3 Sprzedawca nieruchomości ma jedynie 3 lata licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła sprzedaż nieruchomości na wydatkowanie części lub całości przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na własne cele mieszkaniowe. Wydatki na własne cele mieszkaniowe definiuje art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.).

Moje wydatki na własne cele mieszkaniowe to min.:

1. Nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu, lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu, lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem, lub lokalem.

2. Spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości

odp.4 Wnioskuję o uznanie, że spłata pożyczki NR [...] w Banku X. S.A z dnia 13.07.2015 spełnia normę przywołanych wyżej przepisów dot. ulgi mieszkaniowej."

DKIS postanowieniem z dnia 23 marca 2023 r. nr 0115-KDIT3.4011.177.2023.3.AD pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że Skarżący nie uzupełnił wniosku w sposób pozwalający na ocenę stanowiska Skarżącego i w konsekwencji wydanie interpretacji.

Na postanowienie z dnia 23 marca 2023 r. Skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł m.in. brak uznania Jego stanowiska dotyczącego możliwości skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych z tytułu spłaty pożyczki zaciągniętej na remont domu i wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej.

DIAS postanowieniem z dnia 17 maja 2023 r., nr 0115-KDIT3.4011.177.2023.4.DP utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 23 marca 2023 r.

Organ po przytoczeniu kolejno art. 14b § 1, § 2, § 3, art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.) wskazał, że interpretacja indywidualna jest rozstrzygnięciem, które dotyczy wnioskodawcy, a ściślej jego praw i obowiązków wynikających z interpretowanych przepisów prawa podatkowego. Kwintesencją tego postępowania jest więc interpretacja przepisów materialnego prawa podatkowego na gruncie przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Z przepisów O.p. wynika, że istotnym elementem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Pełni on bowiem następujące funkcje:

- jest podstawą faktyczną dla rozstrzygnięcia problemu prawnego będącego tematem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;

- określa "indywidualną sprawę" wnioskodawcy, służąc tym samym wykazaniu jego "zainteresowania" wydaniem interpretacji indywidualnej;

- wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne.

Opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za odpowiadający wymaganiom określonym przepisami O.p., jeżeli pozwala na realizację ww. funkcji. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia organu, musi być, stosownie do art. 14b § 3 O.p., przedstawiony wyczerpująco. Zgodnie z językowym znaczeniem tego pojęcia, "wyczerpująco" oznacza "wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie", a "wyczerpany" to m.in. "skończony".

Prowadzi to do wniosku, że opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji. Ta cecha opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) jest związana z merytoryką wniosku, jest pochodną zakresu żądania wnioskodawcy i treści interpretowanych przepisów.

Jako jeden z elementów definiujących "indywidualną sprawę wnioskodawcy" (tj. sprawę właściwą tylko dla wnioskodawcy, osobistą, jednostkową, swoistą, odrębną, pojedynczą sprawę wnioskodawcy), stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe, powinny być ponadto zindywidualizowane. "Zindywidualizowanie" przejawia się przypisaniem stanu faktycznego do osoby wnioskodawcy, a także wskazaniem na takie cechy stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, które są właściwe (wyróżniające) dla zdarzenia, w którym uczestniczy lub będzie uczestniczył wnioskodawca i o którego skutki podatkowe pyta. Sposób przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ma jednocześnie zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Aby móc prawidłowo wypowiedzieć się o skutkach podatkowych zaistnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), organ musi wiedzieć, co jest jego treścią. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny, niespójny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej.

Prawidłowe opisanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) warunkuje ponadto możliwość pełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej (ochronnej) i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem.

Na poparcie powyższych twierdzeń organ przywołał dwa wyroki sądów administracyjnych.

Organ podniósł, że przewidzianym w ramach procedury wydawania interpretacji narzędziem służącym "ustaleniu" przez organ podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest wezwanie wnioskodawcy - na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. do uzupełnienia braków wniosku. Wezwanie do uzupełnienia wniosku jako narzędzie służy takiej jego modyfikacji, aby opis sprawy, pytanie wyznaczające zakres wniosku i stanowisko wnioskodawcy mogło skutecznie spełniać omówione powyżej funkcje. Przy tym, z uwagi na pisemną formę postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (art. 126 w zw. z art. 14h O.p.), precyzyjność i jednoznaczność treści pism wnioskodawcy ma istotne znaczenie dla przebiegu tego rodzaju postępowania.

Następnie organ stwierdził, że "Mając zatem na uwadze powyższe rozważania, w wyniku ponownej analizy Pana wniosku oraz jego uzupełnienia stwierdzam, że treść Pana uzupełnienia wniosku jakkolwiek odnosiła się do poszczególnych punktów wezwania, nie uzupełniała jednak jego braków.

Nie udzielił Pan odpowiedzi na pkt 2 lit. c) wezwania. Wobec wskazania w treści wniosku:

W 2018 roku, będąc zmuszony spłacić pozostałych 2/8 udziałowców, sprzedałem nieruchomość.

- poproszono żeby podał Pan datę zniesienia współwłasności opisanej we wniosku nieruchomości.

Na powyższe pytanie oświadczył Pan:

W 2018 nie mając środków na spłatę pozostałych udziałowców tj.2/8

doprowadziłem do sprzedaży całej nieruchomości, otrzymując 6/8 jej wartości. Tym samym udzielona przez Pana odpowiedź na ww. pytanie odbiegała od jego zakresu i dotyczyła kwestii nie związanej z jego treścią.

Nie udzielił Pan również jednoznacznej odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 2 lit. d) wezwania co oznacza zawarte we wniosku stwierdzenie:

Będąc jedynym faktycznym posiadaczem nieruchomości, przeprowadziłem remont".

Skoro w dalszej kolejności podał Pan:

Nie będąc w pełni posiadaczem nieruchomości, nie otrzymałem kredytu hipotecznego.

W tym zakresie oświadczył Pan:

W 2015 podejmując remont nieruchomości nie mając własnych środków zaciągnąłem pożyczkę. Kwestia braku kredytu hipotetycznego pojawiła się w wymaganiach US w W.. Pragnę wyjaśnić, że o taki kredyt czyniłem starania, ale z powodu nie pełnej własności, kredytu nie otrzymałem. Prowadząc remont w latach 2015-2017 przy braku uczestnictwa pozostałych 2/8 udziałowców, zdałem sobie sprawę, że inwestuję w całą nieruchomość. Nie sposób było wydzielić 2/8 nieremontowanej nieruchomości. W roku 2018 podjąłem decyzję o sprzedaży nieruchomości.

W podobny sposób udzielił Pan odpowiedzi na pkt 2 lit. e) wezwania, gdzie poproszono Pana o wskazanie czy w domu, którego remont został sfinansowany środkami pochodzącymi z zaciągniętej 13 lipca 2015 r. pożyczki realizował Pan własne cele mieszkaniowe? Jeżeli tak, to od kiedy (prosimy żeby podał Pan datę) cele te były przez Pana realizowane?

Odpowiadając na powyższe pytanie ograniczył się Pan wyłącznie do wskazania:

Remont był sfinansowany środkami pochodzącymi z pożyczki z 13.07.2015 w latach 2015-2017 na własne cele mieszkaniowe.

Nie rozwiał Pan również w sposób jednoznaczny wątpliwości organu co do przedmiotu (zakresu) postawionego we pytania.

W odniesieniu bowiem do sformułowanego przez Pana pytania zwrócono się z prośbą o jego doprecyzowanie - w kontekście pkt 1 i 2 wezwania - w taki sposób, aby było przyporządkowane do przedmiotu wniosku, opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu oraz odpowiedniego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mamy Panu wyjaśnić w interpretacji, (pkt 3 wezwania)

W odpowiedzi na powyższe wskazał Pan:

Sprzedawca nieruchomości ma jedynie 3 lata licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła sprzedaż nieruchomości na wydatkowanie części lub całości przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na własne cele mieszkaniowe. Wydatki na własne cele mieszkaniowe definiuje art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.). Moje wydatki na własne cele mieszkaniowe to min.:

1. Nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu, lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu, lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem, lub lokalem.

2. Spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Tak udzielona odpowiedź w kontekście wcześniejszych wskazanych przez Pana w uzupełnieniu informacji, że Pana zamiarem jest otrzymanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej - na podstawie art 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ustawy. 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - z tytułu spłaty pożyczki zaciągniętej na remont domu. (odpowiedź na pkt 1 wezwania) - spowodowała, że zakres Pana żądania jest nadal był niedookreślony.

Również oświadczenia Pana o treści:

Wnioskuję o uznanie, że spłata pożyczki NR [...] w Banku X. S.A z dnia 13.07.2015 spełnia normę przywołanych wyżej przepisów dot. ulgi mieszkaniowej.

- będące odpowiedzią na pkt 4 wezwania, gdzie poproszono Pana o sformułowanie przez Pana własnego stanowiska w sprawie, nie można było uznać za takowe. Stanowisko zaprezentowane bowiem przez wnioskodawcę winno stanowić jednoznaczną odpowiedź na postawione pytanie, odnosić się do przepisów prawa podatkowego mających podlegać wykładni w sprawie i było tak sformułowane abyśmy mogli je ocenić w sposób jednoznaczny - na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - jako prawidłowe bądź nieprawidłowe. O powyższym wymogu został Pan poinformowany w wezwaniu z 10 marca 2023 r.

W świetle powyższego stwierdzam, że zasadnie organ I instancji uznał, że opis okoliczności sprawy był niekompletny, niejasny, niejednoznaczny i nie pozwalał na wydanie interpretacji indywidualnej. Zakres wniosku wyznaczony pytaniem był niedookreślony, a Pana stanowisko nie można było uznać za spełniające wymóg określony przepisem art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Tym samym w analizowanej sprawie istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Również Pana zarzuty podnoszone w zażaleniu nie znajdują uzasadnienia.

Nie można zgodzić się z Pana oświadczeniem, że odpowiadając na pkt 2 lit. c) wezwania wskazał Pan datę zniesienia współwłasności. Oświadczył Pan bowiem:

W 2018 nie mając środków na spłatę pozostałych udziałowców tj. 2/8

doprowadziłem do sprzedaży całej nieruchomości, otrzymując 6/8 jej wartości. Tym samym wskazał Pan datę sprzedaży nieruchomości, a nie datę zniesienia współwłasności.

Nie znajduje również uzasadnienia Pana argument, że udzielona przez Pana odpowiedź na pkt 2 lit e) wezwania o treści:

Remont był sfinansowany środkami pochodzącymi z pożyczki z 13.07.2015 w

latach 2015-2017 na własne cele mieszkaniowe.

wyczerpuje znamiona odpowiedzi na pytanie o treści:

Czy w domu, którego remont został sfinansowany środkami pochodzącymi z zaciągniętej 13 lipca 2015 r. pożyczki realizował Pan własne cele mieszkaniowe? Jeżeli tak, to od kiedy (prosimy żeby podał Pan datę) cele te były przez Pana realizowane?

Z udzielonej bowiem przez Pana informacji wynika tylko z jakich środków sfinansował Pan remont. Nie podał Pan natomiast czy i od kiedy realizował Pan własne cele mieszkaniowe w opisanej we wniosku nieruchomości.

Jednocześnie wskazane przez Pana w treści zażalenia informacje:

Będąc współudziałowcem nieruchomości prowadził remont w latach 20152017, który finansował z środków z udzielonej pożyczki z dnia 13.07.2015, bez zamiaru zniesienia współwłasności poprzez sprzedaż nieruchomości. Z wcześnie podanych powodów wraz z współudziałowcami sprzedał nieruchomość dnia 07.02.2018.

Dnia 26.02.2019 roku wnioskodawca zakupił nieruchomość położoną w I., [...].

- nie zostały przez Pana wskazane ani we wniosku ani w jego uzupełnieniu.

Z kolei Pana oświadczenie, że:

Wnioskodawca na pytanie pkt 3 wyczerpująco i jednoznacznie przedstawił stan faktyczny.

jest błędne i odbiega od zakresu pkt 3 wezwania z 10 marca 2023 r.

W pkt 3 zwrócono się bowiem do Pana z prośbą aby doprecyzował Pan pytanie

w kontekście pkt 1 i 2 wezwania - w taki sposób, aby było przyporządkowane do przedmiotu wniosku, opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu oraz odpowiedniego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mamy Panu wyjaśnić w interpretacji.

Zatem w pkt 3 wezwania poproszono Pana, żeby Pan sfomułował pytanie a nie uzupełnił stan faktyczny.

Nie jest również prawdą, że Pana pytanie było dookreślone.

W odpowiedzi na pkt 3 wezwania, gdzie poproszono Pana o doprecyzowanie pytania wskazał Pan:

Sprzedawca nieruchomości ma jedynie 3 lata licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła sprzedaż nieruchomości na wydatkowanie części lub całości przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na własne cele mieszkaniowe. Wydatki na własne cele mieszkaniowe definiuje art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2020 r. poz. 1426 z póżn. zm.). Moje wydatki na własne cele mieszkaniowe to min.:

1. Nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu, lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu, lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem, lub lokalem.

2. Spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Tym samym z tak udzielonej odpowiedzi nie wynikało jednoznacznie, że zakres Pana żądania dotyczył możliwości skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej - na podstawie art 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ustawy 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - z tytułu spłaty pożyczki zaciągniętej na remont domu. Nie zadał Pan bowiem konkretnego pytania. Przytoczył Pan wyłącznie treść przepisu.

Wskazana natomiast przez Pana w zażaleniu treść pytania:

Czy spłata pożyczki oraz odsetek od tego pożyczki zaciągniętej przez

wnioskodawcę przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia

nieruchomości, dotyczy tzw. ulgi mieszkaniowej.

nie znajduje odzwierciedlenia ani we wniosku ani w jego uzupełnieniu.

Analogicznie nie można zgodzić się również z Pana twierdzeniem, że:

Wnioskodawca jednoznacznie przedstawił swoje stanowisko w sprawie oceny zaistniałego, opisanego przez niego stanu faktycznego.

Wydatki na własne cele mieszkaniowe definiuje art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm. ). tj.

Wydatki poniesione w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo- kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub winnym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej na:

1. Spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego

przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia

nieruchomości.

2. Spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego

przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia

nieruchomości na spłatę kredytu (pożyczki), o której mowa w punkcie 1.

Ulga mieszkaniowa stanowi dochód wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości poza działalnością gospodarczą.

W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pkt 4 wezwania, w którym zwrócono się z prośbą do Pana o przedstawienie przez Pana własnego stanowiska (we wniosku nie przedstawił go Pan) oświadczył Pan bowiem:

Wnioskuję o uznanie, że spłata pożyczki NR [...] w Banku X. S.A z dnia 13.07.2015 spełnia normę przywołanych wyżej przepisów dot. ulgi mieszkaniowej.

Tym samym udzielonej odpowiedzi nie można uznać za własne stanowisko w sprawie. Nie stanowi ono bowiem Pana zdania na temat możliwości skorzystania przez Pana ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast stanowisko zaprezentowane przez wnioskodawcę winno stanowić jednoznaczną odpowiedź na postawione pytanie, odnosić się do przepisów prawa podatkowego mających podlegać wykładni w sprawie i było tak sformułowane abyśmy mogli je ocenić w sposób jednoznaczny - na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - jako prawidłowe bądź nieprawidłowe. O powyższym wymogu został Pan poinformowany w wezwaniu z 10 marca 2023 r.

W dalszej kolejności mając na uwadze Pana stwierdzenie:

Decyzje o charakterze uznaniowym nie mogą być bowiem dowolne, muszą mieć związek ze sprawą oraz opierać się na przesłankach o charakterze prawnym.

podkreślić należy odrębność postępowania w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych od innych postępowań administracyjnych. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji organ podatkowy nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, nie wydaje decyzji. Interpretacji nie można postrzegać jako stanowienia norm prawa podatkowego, co należy jedynie do władzy ustawodawczej i jest dodatkowo obwarowane zapisami Konstytucji. Organ w interpretacji niczego nie ujmuje ani nie dodaje do systemu obowiązujących norm, a jedynie ocenia przedstawione przez pytającego stanowisko (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej).

Uwzględniając powyższe - wobec bezzasadności stawianych przez Pana zarzutów i braku podstaw do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia - postanawiam jak w sentencji."

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wskazał, że główną przesłanką odmowy wydania indywidualnej interpretacji było nie podanie zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w W. ul. [...]. Współwłasność można znieść na trzy sposoby: Podzielić nieruchomości fizycznie pomiędzy właścicieli, przekazać nieruchomości w ręce jednej osoby lub sprzedać. W wniosku informowałem o sprzedaży w/w nieruchomości 7 lutego 2018 r. Tym samym należy uznać datę sprzedaży nieruchomości za datę zniesienia współwłasności nieruchomości oraz akt zniesienia współwłasności. Stan faktyczny współwłasności nieruchomości został przedstawiony wyczerpująco dot. moich udziałów własności nieruchomości tj. 2/8 i 6/8 w kontekście wydatków na własne cele mieszkaniowe art.21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Z 2020 r. poz.1426 z późn.zm.) Podobnie informacja o terminie prowadzonego remontu części nieruchomości w latach 2015-2017, poprzez podanie daty udzielenia pożyczki 13.07. 2015 do końca 2017 jest dookreślonym terminem prowadzonego remontu. Nie prowadziłem szczegółowego harmonogramu robót, ale z uwagi na charakter czynności, podany okres wyczerpuje znamiona terminu. W trybie uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ może pytać wyłącznie o elementy, bez których nie jest możliwa ocena stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę. Nieuzasadnionym jest przenoszenia ciężaru dokonania oceny tych okoliczności na podatnika, co w istocie uniemożliwia mu uzyskanie ochrony, gwarantowanej przez interpretacje indywidualną prawa podatkowego. Prowadziłoby to do wypaczenia jej roli.

Zdaniem Skarżącego organ zobowiązany jest do precyzyjnego sformułowania wezwania, z którego będzie wynikać, dlaczego braki uniemożliwiają dokonanie organom podatkowym oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Wezwanie do sprecyzowania wniosku nie może prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził o charakterze wydatków na własne cele mieszkaniowe. Według Skarżącego DKIS dysponował kompletem informacji niezbędnych do wydania na Jego rzecz indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako przykład rażącego naruszenia procesowego prawa podatkowego.

Podnosząc powyższe Skarżący zarzucił "naruszenie ustaleń stanu faktycznego oraz przepisów prawa" i wniósł "o przywrócenie wydania interpretacji indywidualnej - w sprawie, która dotyczyła ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych."

DKIS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone wart. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż oceniając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 23 marca 2023 r. z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena, czy organy podatkowe właściwie zastosowały w sprawie przepisy art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 O.p. i w konsekwencji zasadnie pozostawiły bez rozpoznania wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z treści skargi wynika bowiem, że Skarżący stoi na stanowisku, iż złożony przez Niego wniosek wraz z nadesłanym na wezwanie organu uzupełnieniem był kompletny i wyczerpująco przedstawiał Jego stanowisko własne.

Natomiast zdaniem organu pomimo wezwania Skarżącego do sprecyzowania stanu faktycznego i własnego stanowiska w sprawie, Skarżący nie odpowiedział na wszystkie pytania oraz nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego w odniesieniu bezpośrednio do zadanego we wniosku pytania oraz konkretnych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które mają być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Z uwagi na tak zarysowany przedmiot sporu na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej, jednakże na mocy art. 14h tej ustawy ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p.). Natomiast zgodnie z przepisem 14g § 1 O.p., w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a O.p.) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Jak wskazano powyżej, na podstawie art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne - w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji.

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przyszły), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniaiacy żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi wiec być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny (por, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r.. sygn. akt I SA/Kr 1803/13 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sadów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Organ, na podstawie wyczerpująco przestawionego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, winien udzielić odpowiedzi kategorycznej, ti. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym (podkreślenie Sądu).

Funkcją przypisaną interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę jest bowiem dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazanie powodów dlaczego taki, a nie inny przepis znajdzie zastosowanie w konkretnie opisanej sytuacji. Interpretacja wydana w indywidulanej sprawie nie może natomiast stanowić ogólnych rozważań nad ewentualnymi konsekwencjami podatkowymi, jakie mogą zaistnieć na gruncie stanu faktycznego zarysowanego ogólnikowo lub w sposób niedomknięty. Zadane pytanie zatem musi w sposób bezpośredni odnosić się do przedstawionego stanu faktycznego i także nie może być sformułowane w sposób ogólnikowy, gdyż to zakres pytania z kolei wyznacza zakres oceny prawnej, ocena prawna natomiast jest przedmiotem analizy organu interpretacyjnego. Pomiędzy stanem fatycznym, zadanym pytaniem i oceną wnioskodawcy występuje ścisły związek polegający na tym, że w stanie fatycznym musi zawierać się zdarzenie do którego odnosi się zadane pytanie, natomiast stanowisko własne wnioskodawcy powinno zawierać odpowiedź na postawione pytanie.

Sąd podkreśla, że indywidualna interpretacja podatkowa ma jednocześnie pełnić dwie funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną. Celem ustanowienia instytucji prawa do uzyskania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego było nie tylko zapewnienie podmiotom wymienianym we wskazanym przepisie (podatnikom, płatnikom i inkasentom) poczucia pewności co do prawidłowości stosowania przez nich ściśle wskazanych przepisów podatkowych, stwarzających istotne wątpliwości interpretacyjne, lecz także pewności co do skutków zastosowania się do określonej interpretacji tych przepisów. Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane.

Jak to zasadnie stwierdził w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FSK 864/12 Naczelny Sąd Administracyjny: "(...) ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku, jak również to że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale zupełnie już nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej".

Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane w art. 14b-14s O.p., stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega m.in. na tym, że organ wydający interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w normach prawnych zastosowanych w granicach konkretnie wskazanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże musi wskazywać szczegółowo stan sprawy oraz zastosowane doń konkretne przepisy. Przy odpowiedniej "precyzyjności" bowiem tego stanu, obowiązkiem uprawnionego organu jest udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który budzi wątpliwości, ani też w oparciu o stanowisko własne strony nieodnoszące się bezpośrednio do postanowionego pytania, gdyż w takiej sytuacji intencje wnioskodawcy nie są dla organu do końca czytelne. Interpretacja nie może polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów.

Sąd w pełni zgadza się z DKIS, że Skarżący we wniosku z dnia 28 lutego 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, stan faktyczny przedstawił w sposób niekompletny i nie zawarł własnego stanowiska w sprawie, w związku z czym organ działając na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. zasadnie zobowiązał Skarżącego do uzupełnienia stanu fatycznego, poprzez jednoznaczną odpowiedź na szereg pytań i przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. Wbrew stanowisku Skarżącego pytania w wezwaniu zostały sformułowane precyzyjnie i wprost odnosiły się do stanu faktycznego opisanego we wniosku z dnia 28 lutego 2023 r., a przede wszystkim zmierzały do skonkretyzowania stanu faktycznego w taki sposób, aby możliwe było wydanie interpretacji. Organ w wezwaniu pouczył Skarżącego o skutkach nie uzupełnienia wniosku. Mało tego poinformował Skarżącego o możliwości udzielenia dodatkowych wyjaśnień wskazując "Jeśli ma Pan jakieś wątpliwości lub pytania, które dotyczą tego wezwania, prosimy o kontakt".

Zdaniem Skarżącego udzielił On odpowiedzi na sformułowane pytania dotyczące stanu faktycznego i przedstawił własne stanowisko w sprawie, jednak organ odpowiedzi te uznał za niewystarczające.

Sąd w pełni podziela dokonaną przez organ w zaskarżonym postanowieniu ocenę udzielonych odpowiedzi przez Skarżącego, którą celowo dosłownie przytoczył powyżej. Sąd przyjmuje tę ocenę za własną, stąd nie ma potrzeby kolejny raz szczegółowo ją przedstawiać. W szczególności Sąd zgadza się z organem, że Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania i że nie przedstawił w sposób jednoznaczny własnego stanowiska w sprawie.

Wbrew twierdzeniu Skarżącego, organ nie dysponował kompletem informacji niezbędnych do wydania na Jego rzecz indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na podstawie bowiem złożonego wniosku oraz jego uzupełnienia DKIS nie miał możliwości skonstruowania uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej. Ocena skutków podatkowych przedstawionego we wniosku opisu sprawy nie mogła zostać dokonana prawidłowo wskutek niesprecyzowania informacji, które determinują określone skutki podatkowe.

W powyższych okolicznościach za całkowicie chybiony Sąd uznał zarzut skargi, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako przykład rażącego naruszenia procesowego prawa podatkowego. Wręcz przeciwnie, DKIS dokonał wszelkich starań, aby umożliwić Skarżącemu uzyskanie interpretacji indywidualnej. Sąd jeszcze raz podkreśla, że w tym celu organ sporządził i doręczył Skarżącemu wezwanie, w którym wyjaśnił zasady uzyskania przez Skarżącego interpretacji indywidualnej. Wyraźnie wskazano sposób usunięcia braków formalnych wniosku oraz poinformowano z jakich przyczyn należy uzupełnić treść wniosku. Wezwano Skarżącego do uzupełnienia wniosku o ściśle określone elementy.

Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że w realiach rozpoznawanej sprawy DKIS prawidłowo odstąpił od wydania oczekiwanej przez Skarżącego interpretacji. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując innych naruszeń prawa, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

Na marginesie Sąd wskazuje, że pozostawienie wniosku Skarżącego bez rozpoznania nie zamyka Skarżącemu drogi do wystąpienia do organu z kolejnym wnioskiem o wydanie oczekiwanej interpretacji. W przypadku takiej sytuacji Skarżący winien precyzyjniej opisać stan faktyczny sprawy, następnie powinien należycie sformułować pytanie (z treści którego będzie jednoznacznie wynikać o wykładnię jakiego przepisu prawa podatkowego występuje) oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie, tj. wskazać jak on sam rozumie wykładnię tego przepisu w swojej sytuacji.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 689/23

2

Sygn. akt I SA/Kr 689/23

20

Sygn. akt \ SA/Kr 689/23

3