Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 502/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 11
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 lutego 2024 r. nr SKO.F/41.4/19/2024/555 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Przedmiotem skargi K. S. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) nr SKO.F/41.4/19/2024/555 z dnia 29 lutego 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. (dalej: Prezydent) nr [...] z dnia 28 listopada 2023 r, określającą wysokość podatku od nieruchomości za okres od stycznia do czerwca 2022 rok w kwocie 11 944,00 zł, od nieruchomości położonej w Z. przy [...] [...].

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. W 2022 roku Skarżąca i Przedsiębiorstwo P Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w B. (dalej: Przedsiębiorstwo) złożyli w Urzędzie Miasta Z. deklaracje na podatek od nieruchomości na rok 2021 (odpowiednio 15.07.2021 r. i 03.02.2021 r.), wykazując w nich do opodatkowania tylko część nieruchomości, zgodną z posiadanym udziałem, położonej w Z. przy [...] [...] (działki nr [...] i [...], objęte księgą wieczystą nr [...], [...]).

W złożonej w dniu 03.02.2022 r. przez Przedsiębiorstwo deklaracji wykazano:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1 662,57 m2,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 313,50 m2,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 173 533,00 zł.

Z kolei Skarżąca w deklaracji złożonej 25.05.2022 r. wykazała:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1 730,43 m2,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 325,79 m2,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 23 315,00 zł.

Dodatkowo, zgodnie z aktem notarialnym z 8 czerwca 2022 r. Rep. A nr [...], Skarżąca dokonała sprzedaży swojego udziału w ww. nieruchomości i oboje współużytkownicy wieczyści/współwłaściciele nieruchomości złożyli korekty deklaracji obowiązujące od lipca 2022 r. każdy w zakresie swojej części.

Mając na uwadze fakt, że w złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości każdy ze współużytkowników wieczystych/współwłaścicieli nieruchomości wykazał tylko część zgodną z posiadanym udziałem, Prezydent wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do czerwca 2022 r. Następnie decyzją nr [...] z dnia 28 listopada 2023 r.. Prezydent określił wysokość podatku od nieruchomości za ww. okres w kwocie 11 944,00 zł, od całej nieruchomości położonej w Z. przy [...] [...].

2.2. Od powyższej decyzji Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, złożyła odwołanie. W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, iż decyzja winna być adresowana do obu współwłaścicieli, a kwestia solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli nieruchomości powinna znaleźć wyraz w sentencji decyzji, a nie tylko w jej uzasadnieniu, a także że decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony.

2.3. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało obowiązujące przepisy prawne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia oraz przedstawiło stan faktyczny sprawy.

Dalej Kolegium zgodziło się z pełnomocnikiem strony, że w zaskarżonej decyzji, tj. w jej sentencji organ określając wysokość zobowiązania podatkowego dotyczącego nieruchomości położonej w Z. przy [...] [...] wymienił wyłącznie Skarżącą, nie wskazując w niej Przedsiębiorstwa. Jednakże zdaniem organu odwoławczego uchybienie to nie stanowi uzasadnienia do uchylenia przez tutejszy organ decyzji Prezydenta, gdyż pomimo tego braku, treść decyzji, w sposób jednoznaczny wyjaśnia, że dotyczy współwłaścicieli nieruchomości, tj. Skarżącej i Przedsiębiorstwa, a także kwestię odpowiedzialności solidarnej współwłaścicieli za zobowiązanie podatkowe. Decyzja również została doręczona obu współwłaścicielom (współużytkownikom wieczystym gruntu).

Wyjaśnione zostało, że w przypadku, gdy nieruchomość jest we współwłasności osoby fizycznej wraz z osobą prawną, to w myśl art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, w skrócie upoi (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 z póżn.zm., dalej: upol), osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

W związku z tym, że w złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości każdy ze współwłaścicieli nieruchomości wykazał tylko część zgodną z posiadanym udziałem, organ podatkowy I instancji zobowiązany był w oparciu o art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. Dz.U.2025,111, dalej: O.p.), określić łączną wysokość podatku od całej nieruchomości położonej w Z. przy [...] [...], uwzględniając w całości przedmiot opodatkowania tej nieruchomości, wykazany w deklaracjach podatkowych zarówno przez Skarżącą, jak i Przedsiębiorstwa, a także sposób jego klasyfikacji, tj. związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, skutkujący opodatkowaniem przez organ przedmiotowej nieruchomości według stawek dla działalności gospodarczej wraz z opodatkowaniem wykazanych budowli.

A zatem decyzja Prezydenta zawiera wszystkie wymagane elementy i dotyczy określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do czerwca 2022 r., w związku z czym taka informacja znalazła się w sentencji decyzji.

Biorąc pod uwagę fakt, iż wysokość zobowiązania określona w decyzji i wskazana w jej sentencji stanowi sumę kwot podatku wyliczonych przez współwłaścicieli w złożonych przez nich deklaracjach na podatek od nieruchomości, nieuzasadnione jest twierdzenie pełnomocnika strony, że Skarżąca jest jedynym adresatem ww. decyzji. Tym bardziej, że organ podatkowy I instancji wskazał na istnienie konieczności wydania jednej wspólnej decyzji, skierowanej do obu współwłaścicieli i zawarł w decyzji stosowne zapisy zarówno odnoszące się przepisów prawa, jak i obowiązującego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe.

W myśl bowiem art. 91 O.p. do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Do istoty zobowiązania solidarnego należy to, że każdy z dłużników solidarnych odpowiada za całość zobowiązania niezależnie od sytuacji prawnej pozostałych współdłużników. Wyjaśnić przy tym należy, iż norma stanowiąca, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach nieruchomości oznacza, że organ podatkowy ustala wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla całej nieruchomości w jednej decyzji, której adresatami są wszyscy współwłaściciele (wyrok WSA w Gdańsku I SA/Gd 1193/15).

Reasumując, zarzuty pełnomocnika strony w zakresie naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.o.l., art. 91 O.p. oraz art. 366-378 Kc nie są zasadne.

Odnosząc się do naruszenia art. 145 O.p. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi podatnika, należy wskazać, że również nie jest on zasadny.

Decyzja Prezydenta określająca wysokość zobowiązania za 2021 rok nr [...] została wydana w dniu 28.11.2023 r. Z kolei, jak wynika z akt sprawy, oryginał pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania Skarżącej wpłynął do organu podatkowego 1 instancji w dniu 14.12.2023 roku.

Wprawdzie w oparciu o art. 145 § 2 O.p., jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Jednakże w myśl art. 138i § 2 O.p., ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa szczególnego wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu podatkowego. Oznacza to, iż złożenie pełnomocnictwa szczególnego po wydaniu decyzji przez organ nie rodzi po stronie organu podatkowego konieczności ponownego wysłania ww. decyzji do pełnomocnika, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących obowiązku doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony.

Odnosząc się jednocześnie do wysłanego w dniu 29.11.2023 r. na adres e-maila sekretariatu Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Miejskiego w Z. skanu pełnomocnictwa szczególnego, czyli już po wydaniu przedmiotowej decyzji, należy zauważyć, że zgodnie z art. 138e § 3 O.p., pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu w przypadku, gdy zostały utrwalone w postaci papierowej, składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Natomiast w oparciu o art. 138a § 4 adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa (...). W tej sytuacji pełnomocnictwo w formie jego skanu, wysłane na adres email nie może zostać uznane za prawidłowo złożone. Oznacza to, iż złożenie skanu (kopii) pełnomocnictwa szczególnego po dniu wydania decyzji nie rodzi po stronie organu podatkowego konieczności ponownego wysłania ww. decyzji do pełnomocnika.

2.5. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca reprezentowana przez adwokata, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 3 ust. 4 u.p.o.l., art. 91 O.p. oraz art. 366-378 kc przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że współwłaściciele nieruchomości objętej podatkiem od nieruchomości są zobowiązani solidarnie do jego zapłaty; 2) art. 145 O.p. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi podatnika.

Uwzględniając powyższe wniesiono o uchylenie decyzji Kolegium oraz o utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta, ewentualnie o uchylenie decyzji Kolegium i o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta ze względu na jej nieważność.

2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna, albowiem dokonana w granicach art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 965 ze. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu skutkującym koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego.

3.2. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja określająca solidarną odpowiedzialność Skarżącej wraz z Przedsiębiorstwem jako współużytkowników wieczystych/współwłaścicieli.

3.3. Podstawę prawną wymiaru podatku, od nieruchomości stanowią przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych brzmieniu obowiązującym w 2022 roku, oraz uchwały Rady Miasta Zabrze Nr XXXIX/642/21 z dnia 15 listopada 2021 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Zabrze na 2022 rok (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2021 r., poz. 7280).

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub, ich części związane z działalnością gospodarczą (art. 2 ust. 1 upoi). Podstawę opodatkowania (art.4 ust. 1 upol) stanowi;

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość (...).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 upol, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z kolei w myśl ust. 4 jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.

Zatem podatnikami podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności (współużytkowania) są, co do zasady, wszyscy współwłaściciele/współużytkownicy wieczyści. Na wszystkich z nich ciąży solidarnie obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności/współposiadania wieczystego, co oznacza, że organ podatkowy może żądać uiszczenia całości lub części podatku od nieruchomości od kilku z nich lub każdego z osobna, a uiszczenie podatku od nieruchomości przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych z obowiązku. Jednocześnie aż do uiszczenia całej kwoty należnego podatku od nieruchomości od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności/współposiadania wieczystego, wszyscy współwłaściciele (współużytkownicy wieczyści) pozostają zobowiązani (por. art. 91 o.p. w zw. z art. 366 k.c.). Powyższe oznacza, że - jak wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z 13 grudnia 2011 r., I SA/Rz 717/11 - "każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, bez względu na to z jakiej części nieruchomości oraz w jaki sposób faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem, że jego uiszczenie przez jednego ze współwłaścicieli - zwalnia pozostałych. W praktyce oczywiście spotykane jest, że każdy ze współwłaścicieli płaci podatek jedynie w części odpowiadającej posiadanemu przez niego udziałowi w nieruchomości wspólnej, jednakże praktyka ta nie wpływa na ogólne zasady odpowiedzialności solidarnej. Charakter odpowiedzialności podatkowej jest bowiem uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów, ewentualnego podziału nieruchomości quoad usum" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2019 r. I SA/Bd 425/18).

Oznacza to również, że organy podatkowe nie ustalają podatku od nieruchomości częściowo poszczególnym współwłaścicielom. Decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości dotyczą całej nieruchomości (bez wyszczególniania udziałów współwłaścicieli) i doręczane są wszystkim współwłaścicielom (współużytkownikom wieczystym). W wyroku WSA w Szczecinie z 24 kwietnia 2013 r., I SA/Sz 927/12, Sąd wskazał, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, to postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności gruntu. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych działek i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tych gruntów. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całej nieruchomości.

Sąd w składzie orzekającym podziela przedstawione wyżej stanowisko prawne, prezentowane dotąd w orzecznictwie sądowym i przyjął je za własne.

Dalej wskazać trzeba, iż z odesłania zawartego w art. 91 O.p. do art. 366 § 1 i art. 369 k.c. wynika, że po powstaniu solidarnego zobowiązania, a zatem po wydaniu decyzji organ podatkowy może dokonać wyboru dłużnika (współuczestnika wieczystego gruntu), od którego będzie dochodził zaspokojenia wierzytelności, postąpiwszy stosownie do art. 366 § 1 k.c. Od chwili wydania decyzji kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, iż wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników); do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (art. 366 § 2 k.c.). Wierzyciel może więc dokonać wyboru dłużnika (współużytkownikom wieczystym gruntu), od którego będzie dochodził zaspokojenia wierzytelności, dopiero po powstaniu solidarnego zobowiązania, nie może zatem dokonać tego przez wydanie decyzji tylko wobec niektórych z nich.

Ponadto w myśl art. 6 ust. 11 upol, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą uważa się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Ponadto zgodnie z art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

3.4. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu strony w zakresie naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.o.l., art. 91 O.p. oraz art. 366-378 Kc wskazać należy, iż zasadnie twierdzi Dyrektor, że treść decyzji Prezydenta w sposób jednoznaczny wyjaśnia, że dotyczy współwłaścicieli nieruchomości, tj. Skarżącej i Przedsiębiorstwa, a także kwestię odpowiedzialności solidarnej współwłaścicieli za zobowiązanie podatkowe. Decyzja została doręczona obu współwłaścicielom (współużytkownikom wieczystym gruntu).

Sąd podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 26 marca 2013 r. II FSK 1618/11, zgodnie z którym odpowiednie stosowanie do zobowiązań podatkowych - z mocy art. 91 O.p. - art. 369 k.c. oznacza, że skoro zasada odpowiedzialności solidarnej wynika z przepisu ustawy, to brak jej wskazania w sentencji decyzji podatkowej jest naruszeniem prawa materialnego, ale niemającym istotnego wpływu na wynik sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło bowiem, powołując również treść art. 6 ust. 11 u.p.o.l., że w związku z tym, że w złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości każdy ze współwłaścicieli nieruchomości wykazał tylko część zgodną z posiadanym udziałem, organ podatkowy I instancji zobowiązany był w oparciu o art. 21 § 3 O.p., określić łączną wysokość podatku od całej nieruchomości położonej w Z. przy [...] [...], uwzględniając w całości przedmiot opodatkowania tej nieruchomości, wykazany w deklaracjach podatkowych zarówno przez Skarżącą, jak i Przedsiębiorstwo, a także sposób jego klasyfikacji, tj. związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, skutkujący opodatkowaniem przez organ przedmiotowej nieruchomości według stawek dla działalności gospodarczej wraz z opodatkowaniem wykazanych budowli.

W konsekwencji ww. decyzja Prezydenta zawiera wszystkie wymagane elementy i dotyczy określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 rok, w związku z czym taka informacja znalazła się w sentencji decyzji.

Wysokość zobowiązania określona w decyzji i wskazana w jej sentencji stanowi sumę kwot podatku wyliczonych przez współwłaścicieli w złożonych przez nich deklaracjach na podatek od nieruchomości. Ponadto organ podatkowy I instancji wszczynając postępowanie w sprawie wskazał na istnienie konieczności wydania jednej wspólnej decyzji, skierowanej do obu współwłaścicieli i zawarł w decyzji stosowne zapisy zarówno odnoszące się do przepisów prawa, jak i obowiązującego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe.

W świetle powyższego zarzut pełnomocnika strony w zakresie naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.o.l., art. 91 O.p. oraz art. 366-378 Kc nie jest zasadny.

3.5. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 145 O.p. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi podatnika, należy wskazać, że również nie jest on zasadny.

W tych ramach wskazać trzeba, iż decyzja Prezydenta określająca wysokość zobowiązania za 2021 rok została wydana w dniu 28.11.2023 r. Z kolei, jak wynika z akt sprawy, oryginał pełnomocnictwa szczególnego do reprezentowania Skarżącej wpłynął do organu podatkowego I instancji w dniu 14.12.2023 r.

Zgodnie z art. 145 § 2 O.p. jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Jednakże w myśl

art. 138i § 2 O.p. ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa szczególnego wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu podatkowego. W konsekwencji złożenie pełnomocnictwa szczególnego po wydaniu decyzji przez organ nie rodzi po stronie organu podatkowego konieczności ponownego wysłania ww. decyzji do pełnomocnika, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących obowiązku doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony.

Odnosząc się również do twierdzenia pełnomocnika strony, że w dniu 29.11.2023 r. na maila organu podatkowego zostało wysłane pełnomocnictwo, które następnie zostało uzupełnione o brak formalny w zakresie przedłożenia oryginału w dniu 14.12.2023 r., wskazać trzeba, że zgodnie z art. 138e § 3 O.p. pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie, gdy zostało utrwalone w postaci papierowej, składa się do akt sprawy w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Natomiast w oparciu o art. 138a § 4 adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa (...).

Oznacza to, że organ podatkowy wiąże pełnomocnictwo złożone w oryginale co miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu 14.12.2023 r. W związku z tym złożenie skanu (kopii) pełnomocnictwa szczególnego po dniu wydania decyzji nie skutkuje obowiązkiem organu podatkowego ponownego wysłania decyzji do pełnomocnika.

Sąd, rozpoznając sprawę w granicach art. 134 p.p.s.a., nie doszukał się również naruszenia innych niż podniesione w skardze naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 a p.p.s.a. skargę oddalił.