Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 64/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 10, (art. 17 ust. 9b,  art. 21 ust. 1,
journal: Dz.U. 2023 poz 1284
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)
article: art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] I SAB/Sz 64/24 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. T. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), powołując się na art. 2

w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j. ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), pismem z 26 marca 2024 r. zwróciła

się do Inspektor Sanitarny (dalej: "Organ") o udostępnienie informacji publicznej, poprzez podanie (cyt.):

1. "Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno

dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka

to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P. - S. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie.

Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne

z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?".

Organ, odpowiadając na wniosek Strony, przesłał do niej pismo z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr EP.967.3.34.225.2024, w którym:

- w części wstępnej przedstawił m.in. podstawy prawne nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym, schemat obowiązkowych szczepień ochronnych dla małoletniego A. D., wskazał na uprawnienia lekarza przeprowadzającego badanie kwalifikacyjne do odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, wymienił kompetencje Państwowej Inspekcji Sanitarnej

co do prowadzenia działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, wyjaśnił przebieg dopuszczania szczepionek do obrotu;

- ustosunkował się do pytań zawartych we wniosku.

W odniesieniu do zagadnień enumeratywnie wymienionych we wniosku strony, organ wskazał, że:

Ad 1. [...]IS w Ś. nie dokonuje analiz utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenza, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na nadzorowanym terenie.

Ad 2. [...]IS w Ś. nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia, uchylających się od szczepień ochronnych. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia

27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U.2023.2077; dalej: "rozporządzenie o szczepieniach"), stanowiące akt wykonawczy do art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U.2023.1284 ze zm.; dalej: "ustawa o zapobieganiu"), określa w § 3 ust. 1 grupy osób obowiązanych do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem, osoby które ukończyły 19 roku życia nie podlegają obowiązkowi poddania się szczepieniom ochronnym, w związku

z powyższym nie mogą się one uchylać się od obowiązku szczepień ochronnych.

Ad 3. [...]IS w Ś. dokonuje corocznego sprawozdania z realizacji szczepień ochronnych dotyczącego stanu zaszczepienia oraz liczby przeprowadzonych szczepień ochronnych (druk MZ-54 zgodnie z ustawą o statystyce publicznej). Dane uzyskuje się od świadczeniodawców na podstawie posiadanych kart uodpornienia uwzględniają stan zaszczepienia według jednostki chorobowej, schematu dawek, wieku, płci (dotyczących szczepień przeciwko odrze, śwince, różyczce). Nie prowadzi się statystyk dotyczących narodowości.

Ad 4. [...]IS w Ś. nie prowadzi ewidencji dotyczącej szczepień, które zostały odroczone przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat. Do sporządzania i przekazywania państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnego raportu o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych osób małoletnich oraz danych osób sprawujących prawną pieczę nad osobą małoletnią, zobowiązani są lekarze sprawujący opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią (art. 17 ust. 9b ustawy

o zapobieganiu). Zgodnie z rozporządzeniem o szczepieniach raport o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, o którym mowa w art. 17 ust. 9b ustawy, jest sporządzany i przekazywany przez osoby przeprowadzające obowiązkowe szczepienia ochronne państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu. Podmiot leczniczy jest zobowiązany do przygotowania sprawozdania dotyczącego przeprowadzonych szczepień ochronnych i sporządzenia imiennego wykazu osób, które się od szczepień ochronnych uchylają, by umożliwić Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprawowanie nadzoru nad wypełnianiem tego obowiązku oraz jego efektywną egzekucję. Wskazać bowiem należy, że przestrzeganie ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu, jak również udzielenie informacji dotyczących jego realizacji zabezpieczone zostało przymusem administracyjnym. Świadczeniodawca w ww. raporcie nie zgłasza osób, u których stwierdzono przeciwskazania do szczepień ochronnych, zgodnie z aktualną wykładnią prawną osoba taka nie uchyla się od obowiązku szczepień ochronnych, z uwagi

na stwierdzone przeciwskazania.

W przeciągu ostatnich 5 lat [...]IS w Ś., działając jako wierzyciel w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2023.2505 ze zm.) wystosował do organu egzekucyjnego 2 wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na zaistnienie w czasie prowadzonej egzekucji administracyjnej długotrwałych przeciwskazań od szczepień ochronnych u osoby małoletniej.

Ad 5. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zapobieganiu lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia zgłoszenia takiego przypadku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego

dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia. W przypadku odnotowania w dokumentacji medycznej pacjenta wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego przez lekarza i jednocześnie niezgłoszenia tego faktu do właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarny, organ państwowej inspekcji sanitarnej podejmuje czynności wobec osoby, na której ciążył obowiązek zgłoszenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ciągu ostatnich 5 lat [...]IS w Ś.

nie stwierdził podczas realizacji zadań wynikających z art. 5 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. 2024.416), aby w dokumentacji medycznej pacjenta dotyczącej szczepień ochronnych, lekarz rozpoznał niepożądany odczyn poszczepienny i nie zgłosił tego faktu do właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W związku z tym w przeciągu 5 lat [...]IS w Ś.

nie nałożył żadnej grzywny na lekarza sprawującego opiekę zdrowotną.

Ad 6. [...]IS w Ś. w ramach prowadzonej działalności nad zgłaszalnością Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (dalej: "NOP") nie odnotował w przeciągu ostatnich 5 lat zgonu z powodu przyjęcia szczepienia ochronnego wśród dzieci

i młodzieży do 19 roku życia.

Ad 7. W analizowanym okresie nie odnotowano NOP o klasyfikacji ciężkiej.

2024 r. (do dnia 2 kwietnia 2024 r.) – 0

2023 r. – 2 (klasyfikacja NOP poważny): szczepionka MMR Vax Pro/Synflorix, Priorix

2022 r. – 3: (klasyfikacja NOP łagodny) DTP/ActHib/lmovax Polio, Gardasil 9, Hexacima/Synflorix/Rotateq

2021 r. – 7 (klasyfikacja NOP 1 poważny, pozostałe łagodny): AstraZeneca AB, Moderna, Pfizer

2020 r. – 0, 2019 r. – 0.

Ad 8. [...]IS w Ś. nie prowadzi ewidencji dotyczących wypłaconych odszkodowań za wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego.

Ad 9. Zgodnie z art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej władze publiczne

są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych (w tym zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi), natomiast art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi,

że w demokratycznym państwie prawa konstytucyjne wolności i prawa mogą

być ograniczane w drodze ustawy, m.in. gdy jest to niezbędne dla ochrony zdrowia.

Ad 10. Na podstawie art. 17a ustawy o zapobieganiu w przypadku, gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, w wyniku których osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres

nie krótszy niż 14 dni albo u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć

albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni, przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Postępowanie w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego prowadzone

jest przez Rzecznika Praw Pacjenta, przy którym działa Zespół do spraw Świadczeń

z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych (art. 17d ust. 1 i ust. 2 ustawy o zapobieganiu). Wniosek o przyznanie Świadczenia Kompensacyjnego wnosi

się do Rzecznika Praw Pacjenta.

Ad 11. Do zakresu zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy nadzór nad realizacją szczepień ochronnych, w tym nadzór nad terminowością wykonywania szczepień ochronnych wskazanych w załączniku 1 rozporządzenia o szczepieniach. W przypadku niedopełnienia w oznaczonym terminie ww. obowiązku państwowy powiatowy inspektor sanitarny wszczyna postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Informacje o osobach, u których nie wykonano szczepień ochronnych przekazywane

są przed osoby przeprowadzające obowiązkowe szczepienia ochronne państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu. [...]IS w Ś. nie dokonuje kwalifikacji do szczepień ochronnych, w tym nie dokonuje wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionek przed szczepieniem. To lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne decyduje o możliwości przeprowadzenie danego szczepienia ochronnego

oraz o ewentualnych czasowych/stałych przeciwskazaniach do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych.

Ad 12. Nie stanowi informacji publicznej.

Ad 13. Ustawa o zapobieganiu i akt wykonawczy do tej ustawy – rozporządzenie o szczepieniach, które określa m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddania

się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy

ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia, sposób przeprowadzanie szczepień ochronnych oraz tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznej dla osób w przypadku, których lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. Schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i termin ich podania wymagane dla danego szczepienia, z uwzględnieniem, wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia określa załącznik

nr 1 do ww. rozporządzenia.

Skarżąca, pismem z 16 kwietnia 2024 r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Organu w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej, o którą wnosiła pismem z 26 marca 2024 r. W złożonej skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej i wniosła o:

1) zobowiązanie [...]IS w Ś. do rozpoznania wniosku Skarżącej udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 marca 2024 r. i udzielenia informacji publicznej,

2) orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.,

4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej do [...]IS w Ś. w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z 2 kwietnia 2024 r. [...]IS w Ś. odpowiedział

na ww. wniosek, udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając

do publikacji. Do dnia złożenia skargi Skarżąca nie uzyskała od organu żadnych innych informacji. Według Skarżącej przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia Skarżącej informacji publicznej. Organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie Skarżącej albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, stosownie uzasadniając decyzję. Organ pozostaje zatem w bezczynności.

Organ, pismem z 26 kwietnia 2024 r., udzielił odpowiedzi na skargę Strony wnosząc o jej oddalenie w całości, wskazując, że jest ona całkowicie nieuzasadniona, a przywołane w niej okoliczności faktyczne nie polegają na prawdzie.

Organ podniósł, że w piśmie z 2 kwietnia 2024 r. udzielił wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie 13 pytań zawartych we wniosku z 26 marca 2024 r. Zaznaczył przy tym, że formułując odpowiedź w zakresie pytania nr 12 (tj. poprzez wskazanie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej), także podjął czynności prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U.2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2024.935 t.j.; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu

lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny,

czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo

do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił

się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto,

na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd

na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie

jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność [...]IS

w Ś. w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej z 26 marca 2024 r. złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi dotyczącej bezczynności Organu, Sąd wskazuje, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również

nie musiało być poprzedzone ani żadnym środkiem zaskarżenia, ani ponagleniem. Stąd skarga wniesiona w niniejszej sprawie była dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną

w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych

w niniejszej ustawie.

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie

o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie

jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy lub przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 oraz

w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna

jest odmowa udostępnienia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udostepnienia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu

na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, Ustawa

o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r.,

str. 314 – 315).

Z bezczynnością organu w sprawie udzielenia informacji publicznej mamy

do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia

lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Inspektor Sanitarny należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.

Należy wskazać, że w piśmie z 2 kwietnia 2024 r. organ udzielił Skarżącej szczegółowej odpowiedzi na wniosek, przekazując posiadane informacje, co zostało powołane na wstępie niniejszego uzasadnienia i co będzie jeszcze analizowane w jego dalszej części.

Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Organ z uwagi

na udzieloną Skarżącej odpowiedź zawartą w ww. piśmie z 2 kwietnia 2024 r. - pozostaje w bezczynności.

Oceniając tę kwestię, stwierdzić należy, że Organ nie pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi.

Wskazać należy na istotne dla rozstrzygnięcia sprawy daty. Wniosek Skarżącej

z 26 marca 2024 r. (wpływ do Organu 27 marca 2024 r.), wobec odpowiedzi Organu udzielonej pismem z 2 kwietnia 2024 r. i doręczonej Skarżącej 5 kwietnia 2024 r. - został załatwiony przez Organ w ustawowym terminie i w przewidzianej przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej formie. W odpowiedzi na wniosek Organ udostępnił Skarżącej posiadane informacje publiczne (odpowiedź na pytania nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, i 13). Organ poinformował jednocześnie, że pytanie 12 nie stanowi informacji publicznej.

Istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że Organ poinformował Skarżącą zgodnie z wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej,

że nie dysponuje częścią żądanych informacji, o których udostępnienie Skarżąca wnioskowała. Brak jest również podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 16

ust. 1 u.d.i.p., bowiem charakter części żądanych informacji wskazuje na to, że nie mają one charakteru informacji publicznej tj. pytanie 12.

Skarżąca zarzuciła organowi bezczynność przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, przy czym w istocie nie sprecyzowała na czym miałoby polegać nieprawidłowe działanie Organu, poza ogólnikowym stwierdzeniem,

że udzielona przez organ informacja jest "nikła".

Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd w tym postępowaniu nie rozstrzyga

o zasadności przymusowych szczepień dzieci lecz o obowiązkach organu wynikających z przepisów u.d.i.p.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa

w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej

i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności

ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach

oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych,

w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów

ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym.

Wskazać należy, że art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odnosi się w pierwszym rzędzie

do informacji publicznej dotyczącej sfery faktów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 35). Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi

na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną

jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne

w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych

jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych

i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA

z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Powyższe oznacza, że nie wszystko to o co się wnioskodawcy zwracają do organów władzy publicznej stanowi informację publiczną

w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Na tym tle w orzecznictwie ustalono, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie

z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej

dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez organ dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia

2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2016.1866 ze zm.; dalej: "u.z.z.ch.z.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. 2010 r. Nr 254 poz. 1711) - por. wyrok WSA

w Poznaniu z 6 września 2017 r., II SAB/Po 96/17.

Zgodnie z art. 30 ust.1 u.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Powyższe dane stanowią więc informację publiczną w rozumieniu

art. 6 u.d.i.p.

Odnosząc przytoczony stan prawny do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku Skarżącej pytań, tylko niektóre podniesione kwestie mogą być uznane za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą

się do publicznej sfery działalności tego organu, wytworzone lub posiadane

przez ten organ. Zdecydowana większość podnoszonych kwestii dotyczy informacji ogólnych dotyczących ochrony zdrowia w aspekcie związanych z problematyką szczepień.

Podkreślić należy, że Organ udzielił odpowiedzi (informacji) na większość zadanych pytań, w tym w odniesieniu do jednego z nich wskazał, że nie zapytanie

to nie stanowi informacji publicznej. Nie sposób więc uznać, aby w przekazywanej

na wniosek informacji publicznej, udzielanej na podstawie przepisów u.d.i.p., Organ obowiązany był do przytaczania (powielania) szczegółowych wiadomości bądź streszczania publikacji naukowych odnoszących się tylko pośrednio do zadanych pytań. W szczególności nie można też uznać aby takie wiadomości spełniały ustawową definicję informacji publicznej i miały bezpośredni związek z działalnością organu, wynikającą

z przytoczonych przepisów.

Nie można więc podzielić zarzutu skargi (w istocie jedynego), że Organ udzielił odpowiedzi w stopniu "nikłym". Odpowiedź organu bowiem zawiera się na 9 stronach

i poprzedzona jest szerokimi informacjami wstępnymi w doniesieniu do szczepień ochronnych.

Jak przedstawiono powyżej, Organ udzielił ("uprzejmie poinformował") szczegółowych informacji i dodatkowo wskazywał ("serdecznie zachęcił") na możliwość uzyskania dodatkowych wiadomości, mogących zaspokoić poszukiwaną wiedzę Skarżącej w zakresie szczepień.

Sąd wskazuje, że jakkolwiek co do zasady przy udzielaniu informacji publicznej

na wniosek nie jest wystarczające opublikowanie informacji na jakiejkolwiek stronie internetowej lub w jakimkolwiek innym niż Biuletyn Informacji Publicznej systemie informacji – co znajduje uzasadnienie w przepisach art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 10

ust. 1 u.d.i.p., jednakże w przedmiotowej sprawie Organ nie odsyłał do stron internetowych zamiast udostępnienia wnioskowanej przez Skarżącą informacji,

lecz wskazywał na możliwość uzyskania dodatkowych wiadomości (wiedzy)

o interesujących Skarżącą problemach.

Co do wiadomości, które według organu nie stanowią informacji publicznej

w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a więc zawartego w punkcie 12 tj.: "Czy prawdą jest,

że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?" sąd podziela stanowisko Organu, że w istocie nie stanowiło ono zapytań o informację publiczną w ramach przepisów u.d.i.p., nie dotyczyło przede wszystkim działań Organu. Zapytanie

to dotyczyło w istocie wiedzy Organu na różne tematy, wykraczający poza zakres

art. 6 u.d.i.p.

W konsekwencji zatem sąd uznał, że Organ w terminie wywiązał się ze swojego ustawowego obowiązku udostępnienia informacji publicznej i udzielił odpowiedzi

na zadane przez Skarżącą pytania zawarte w ww. wniosku z 26 marca 2024 r.

Odnosząc się do powoływanego w skardze orzecznictwa stwierdzić należy,

że poglądy wyrażone w tych wyrokach sąd w pełni podziela, jednak zauważyć należy,

że poglądy te nie dotyczą bezpośrednio kwestii spornej w rozpoznawanej sprawie.

W tym miejscu Sąd ponownie wskazuje i dodatkowo podkreśla, że w skardze złożonej w przedmiotowej sprawie Skarżąca w istocie nie wykazała w jakim zakresie Organ nie udzielił wyczerpującej informacji na ww. wniosek z 26 marca 2024 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie Organ dopuścił się zarzucanej

w skardze bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek Skarżącej z 26 marca 2024 r.

W związku z powyższym Sąd uznał skargę za niezasadną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).