Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 649/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) asesor WSA Nina Beczek Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO/I/I/2566/2022 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 27 stycznia 2023 r., nr SKO/I/I/2566/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie (dalej: "Kolegium", organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania J. Z. (dalej:, "skarżąca") - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] (dalej: "organ I instancji") z 14 listopada 2022 r., nr DE.5301.4.3.34.2022, w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego.

Decyzja Kolegium została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

W dniu 14 września 2022 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji o dodatek węglowy, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. poz. 1692, ze zm., dalej również jako "ustawa"). Skarżąca wskazała, że prowadzi wieloosobowe gospodarstwo domowe, które znajduje się pod adresem - ul. [...]. Skarżąca podała we wniosku, że gospodarstwo domowe znajduje się w budynku, w którym ogrzewanie jest realizowane przez lokalną sieć ciepłowniczą, obsługiwaną z kotła na paliwo stałe zainstalowanego w innym budynku. Do akt sprawy dołączyła deklarację dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, wypełnioną dla wszystkich lokali mieszkalnych przez Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] - zarządzającego w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej budynkiem przy ulicy [...] w [...].

Powołaną wyżej decyzją z 14 listopada 2022 r., Burmistrz Gminy i Miasta [...] odmówił J. Z. przyznania dodatku węglowego tłumacząc to tym, że mieszkańcy budynku przy ulicy [...] w [...], w tym skarżąca, nie dokonują samodzielnego zakupu opału, jak również zakupu nie dokonuje w ich imieniu zarządca nieruchomości na podstawie dedykowanego zlecenia lub uchwały celowej ogółu właścicieli lokali. W konsekwencji powyższego organ I instancji stwierdził, że Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. zajmuje się zawodowo wytwarzaniem i dostarczaniem energii cieplnej, w związku z czym dodatek węglowy skarżącej nie przysługuje.

Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w piśmie z 15 grudnia 2022 r. kierowanym do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, Gmina i Miasto [...] wyjaśniła, że Przedsiębiorstwo Budowlane [...] sp. z o.o. oraz [...] S.A. – obie spółki w [...] złożyły do urzędu wnioski o rekompensatę przysługujące przedsiębiorstwom energetycznym stosującym średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą. Jeśli chodzi o Przedsiębiorstwo Budowlane [...] sp. z o.o. - z wniosku z 16 listopada 2022 r. - dokonano w dniu 30 listopada 2022 r. wypłaty rekompensaty na kwotę 42.834,21 zł. W dniu 9 grudnia 2022 r. złożono drugi wniosek na łączną kwotę 62.636,85 zł, która to miała być wypłacona do dnia 20 grudnia 2022 r.

J. Z. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Kolegium, ww. decyzją z 27 stycznia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że podstawową przesłanką pozytywną przyznania dodatku węglowego jest dokonanie w określonej dacie, tj. do dnia 11 sierpnia 2022 r. zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania do Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (CEEB). Wskazany termin nie dotyczy tylko źródeł ciepła zgłaszanych lub wpisanych do CEEB po raz pierwszy, tj. w ciągu 14 dni od dnia pierwszego uruchomienia tego źródła. Organ odwoławczy wskazał więc, że o dodatek węglowy wystąpić mogą gospodarstwa domowe, jeśli ogrzewają lokal np. piecem węglowym i samodzielnie kupują opał.

Następnie Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, iż Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. zawodowo wytwarza ciepło z lokalnych źródeł ciepła, które jest dostarczane lokalną siecią ciepłowniczą w postaci nośnika ciepła bezpośrednio do instalacji centralnego ogrzewania w sezonie grzewczym, a przez cały rok przygotowuje ciepłą wodę dla odbiorców z danego budynku wielorodzinnego. Samo przygotowanie, podgrzanie ciepłej wody użytkowej w danym budynku wielorodzinnym następuje w ilości i w sposób niezależny od innych budynków. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. w rozliczeniach za ciepło występuje zarówno jako dostawca jak i zarządca nieruchomości wspólnych reprezentujących na zewnątrz wspólnoty mieszkaniowe. Dostawca obciąża poszczególne wspólnoty mieszkaniowe (w tym Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w [...]) za pobrane ciepło, a zarządca obciąża poszczególnych odbiorców na podstawie odczytu indywidualnych liczników. Rozliczenia comiesięcznego dokonuje zarządca Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. w imieniu osobno dla każdej z siedmiu zarządzanych wspólnot mieszkaniowych. W konsekwencji czego właściciele lokali otrzymują co miesiąc pisemne rozliczenie na podstawie zużyć wynikających z odczytów liczników i naliczone opłaty uiszczają na dedykowane rachunki bankowe wspólnot mieszkaniowych, które to dokonują rozliczeń finansowych z dostawcą czyli Przedsiębiorstwem Budowlanym "[...]" sp. z o.o. Z oświadczeń firmy Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. wprost wynika, że spółka zajmuje się zawodowo wytwarzaniem i sprzedażą ciepła na rzecz poszczególnych Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] i ul. [...]. Rozliczanie i pobieranie opłat następuje na podstawie wskazań liczników, dostawca obciąża poszczególne Wspólnoty Mieszkaniowe za pobrane ciepło, natomiast zarządca obciąża poszczególnych odbiorców. Wskazano także, iż energia cieplna dostarczana jest lokalną siecią ciepłowniczą. Nominalna moc lokalnych źródeł ciepła wynosi 1,98 MW, a w ich skład wchodzą dwa kotły na paliwo stałe węglowe, każdy o mocy 0,99 MW.

Organ odwoławczy, opierając się na ustaleniach organu I instancji, stwierdził, że Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. złożyło wniosek o rekompensatę przysługującą przedsiębiorstwom energetycznym stosującym średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą, a cześć rekompensaty została już wypłacona.

Tym samym, zdaniem Kolegium, nie została spełniona przesłanka w postaci samodzielności nabycia przez skarżącą opału na potrzeby gospodarstwa domowego, ponieważ za czynności te odpowiada podmiot zewnętrzny, czyli Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o., które wytwarza i dostarcza energię cieplną dla celów centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody w budynku przy ulicy [...] w [...].

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, w omawianym stanie faktycznym, przyznanie skarżącej dodatku węglowego stanowiłoby dublowanie wsparcia, które zostało już udzielone Przedsiębiorstwu Budowlanemu "[...]" sp. z o.o. w związku z zastosowaniem systemu rekompensat ustanowionego w ustawie z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1967 ze zm.). Sam zaś dodatek węglowy służy zrekompensowaniu kosztów zakupu w tym wypadku węgla kamiennego, brykietu lub peletu zawierającego, co najmniej 85% węgla kamiennego.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 77, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1962 ze zm.).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości, podobnie jak poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zarządca budynku przy ul. [...] w swoim oświadczeniu (znajdującym się w aktach sprawy) jednoznacznie stwierdził, że ciepło (energia cieplna) dostarczane jest do wskazanego pod tym adresem budynku wielorodzinnego rurami ciepłowniczymi z lokalnej ciepłowni znajdującej się w innym budynku niż adres Wspólnoty Mieszkaniowej, której to moc nominalna źródeł ciepła nie narzuca obowiązku prawnego wystąpienia do Urzędu Regulacji Energetyki celem zatwierdzenia taryfy na ciepło, ponieważ moc nominalna nie przekracza wartości 11,6 MW. Nominalna moc lokalnych źródeł ciepła wynosi 1,98 MW. Natomiast rozliczenie za ciepło z poszczególnymi odbiorcami następuje na podstawie kalkulacji kosztów wytworzenia ciepła w taki sposób, żeby zgromadzone środki finansowe z wpłat od Wspólnot Mieszkaniowych zapewniły pokrycie kosztów wytworzenia ciepła wraz z przewidywanymi i nieprzewidywanymi kosztami awarii i napraw lokalnych źródeł ciepła. Organ odwoławczy podtrzymując decyzję organu I Instancji powołał się na "Poradnik dla samorządów" opracowany przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska, w którym wskazano, że mieszkańcy budynku kwalifikują się do otrzymania dodatku węglowego jeśli nie zakupują ciepła od podmiotu zajmującego się zawodowo wytwarzaniem ciepła.

Skarżąca stwierdziła, że wbrew twierdzeniom organów Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. nie zajmuje się zawodowo wytwarzaniem ciepła, które jest dostarczane przez lokalną sieć ciepłowniczą. Wskazała, że organ odwoławczy przytaczając taki argument jako odmowę do przyznania dodatku węglowego nie opiera się na kwestiach ściśle związanych z literalnym brzmieniem treści ustawy o dodatku węglowym. W ustawie tej nie ma zapisu, zdaniem skarżącej, z którego wynikałoby, że to mieszkańcy budynku, którego źródłem ogrzewania jest lokalna sieć ciepłownicza mieliby samodzielnie kupować opał. Skarżąca dodała, że zarządca budynku w ostatnim okresie podniósł drastycznie ceny energii cieplnej i obciążył tymi kosztami mieszkańców. Tak więc dodatkowe koszty w związku z podwyżką energii cieplnej jakiej dokonał rekompensują zarządcy koszty, jakie musi ponieść na zakup opału. W ocenie skarżącej, zarządca dostał podwójną rekompensatę. Z jednej strony od Burmistrza Gminy i Miasta [...] jako przedsiębiorca na podstawie ustawy z dnia 15 września 2022r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.U. z 2022r. poz. 1961 ze zm.) a z drugiej od mieszkańców budynków, którego jest zarządcą. Organ obu instancji nie odniosły się w najmniejszym stopniu do faktu czy rekompensata dla Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] sp. z o.o. w ogóle przysługiwała.

Zdaniem skarżącej, spełnia ona wszystkie przesłanki do przyznania dodatku.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, pomimo częściowo błędnych uzasadnień, nie naruszają obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z Kolegium z 27 stycznia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z 14 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej dodatku węglowego.

Powodem odmowy przyznania dodatku węglowego była okoliczność wytwarzania ciepła, nabywanego przez skarżącą jako członka Wspólnoty Mieszkaniowej, przez Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. w [...], które w ocenie organów jest podmiotem zewnętrznym, zawodowo wytwarzającym energię cieplną oraz samodzielnie dokonującym zakupu paliwa stałego na potrzeby wytworzenia tego ciepła. Powyższe świadczy, zdaniem organów, o braku spełnienia przez skarżącą przesłanki samodzielnego zakupu opału służącego do ogrzania gospodarstwa domowego. Ponadto, zgodnie z stanowiskiem orzekających w sprawie organów, objęcie wsparciem przewidzianym w ustawie o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na runku paliw, wyklucza możliwość jednoczesnego przyznania dodatku węglowego.

Podstawę materialnoprawną przyznania przedmiotowego dodatku określają przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. poz. 1692, ze zm., dalej również jako "ustawa").

Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 ustawy, dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 ustawy, przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się:

1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo

2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).

Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 ustawy).

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 ust. 3 ustawy).

Zgodnie natomiast z przepisem art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1967, dalej również jako "ustawa o szczególnych rozwiązaniach"), przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję i wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania ciepła, które jest dostarczane do odbiorców ciepła, o których mowa w art. 4 ust. 1, dla:

1) każdego źródła ciepła lub

2) grupy źródeł ciepła stosujących ten sam rodzaj paliwa, z których żadne nie przekracza 5 MW zainstalowanej mocy cieplnej

- ustala na podstawie taryfy dla ciepła zatwierdzonej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo energetyczne cenę ciepła, cenę za zamówioną moc cieplną i cenę nośnika ciepła lub stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną i stawkę opłaty za ciepło z rekompensatą wynikające ze średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą, o której mowa w ust. 3, uwzględniając planowane wielkości uwzględnione w zatwierdzonej taryfie, i wprowadza ustalone ceny z rekompensatą do stosowania w rozliczeniach z odbiorcami, o których mowa w art. 4 ust. 1, w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r.

Natomiast przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania ciepła, które jest dostarczane do odbiorców ciepła, o których mowa w art. 4 ust. 1, która nie wymaga uzyskania koncesji, lub zwolnione z obowiązku przedkładania taryf dla ciepła do zatwierdzania Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, dla każdego źródła ciepła lub grupy źródeł ciepła stosujących ten sam rodzaj paliwa, z których żadne nie przekracza 5 MW zainstalowanej mocy cieplnej, kalkuluje ceny lub stawki opłat zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 46 ust. 5 i 6 ustawy - Prawo energetyczne oraz ustala składniki średniej ceny wytwarzania ciepła wynikające ze średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą, o której mowa w ust. 3, i wprowadza je do stosowania w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. w rozliczeniach z odbiorcami, o których mowa w art. 4 ust. 1.

Stosownie zaś do brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą ustala się dla wspólnot mieszkaniowych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), albo spółdzielni mieszkaniowych, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1208 oraz z 2022 r. poz. 1561), które są uprawnione lub zobowiązane do zapewnienia ciepła w lokalach mieszkalnych na potrzeby zużycia przez gospodarstwa domowe albo w lokalach podmiotów, o których mowa w pkt 4, w zakresie, w jakim zużywają ciepło na potrzeby określone w tych przepisach.

A zatem, jak wynika z brzmienia powyższych przepisów, wspólnoty mieszkaniowe, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, zobowiązane do zapewnienia ciepła w lokalach mieszkalnych na potrzeby zużycia przez gospodarstwa domowe, należą do podmiotów wobec których przedsiębiorstwa energetyczne stosują w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą, według przedstawionej w art. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach kalkulacji opłat.

Jak stanowi natomiast art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przedsiębiorstwom energetycznym, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2, stosującym średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą wobec odbiorców, o których mowa w art. 4 ust. 1, przysługuje z tego tytułu rekompensata określona zgodnie z ust. 3. Rekompensata przysługuje za okres od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. i jest wypłacana podmiotowi uprawnionemu za każdy miesiąc kalendarzowy stosowania średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą.

Jak wynika przy tym z uzasadnienia projektu ustawy ustawa o szczególnych rozwiązaniach, intencją ustawodawcy było, by rekompensata ograniczyła wzrost ceny ciepła dla wskazanych w art. 4 odbiorców, pomimo rosnących kosztów przedsiębiorstw energetycznych wytwarzających ciepło w związku z sytuacją na rynku surowców energetycznych. Zarówno przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesję i wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania ciepła, jak i wytwórcy ciepła niemający obowiązku posiadania koncesji na wytwarzanie ciepła, które dostarczane jest do odbiorców końcowych ciepła z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe lub użyteczności publicznej, stosują średnią cenę ciepła z rekompensatą. Wskazanym wytwórcom, z tytułu obniżenia średniej ceny wytwarzania ciepła, przysługuje rekompensata, która spowoduje ograniczenie wzrostu opłat ponoszonych przez wskazane w art. 4 podmioty na ogrzewanie i przygotowanie ciepłej wody użytkowej (zob: rządowy projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw, druk sejmowy nr 2543).

Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd stanął na stanowisku, że choć pomoc państwa w formie rekompensaty jest skierowana dla przedsiębiorstw energetycznych, to jednak rzeczywistym beneficjentem tejże pomocy jest odbiorca ciepła, w tym wspólnoty mieszkaniowe, a przez pryzmat art. 6 ustawy o własności lokali - ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. A zatem, członkowie wspólnot mieszkaniowych z mocy samego prawa korzystają z preferencyjnej średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą. Co istotne, z woli ustawodawcy nie przewidziano w tym zakresie jakiejkolwiek uznaniowości ze strony odbiorcy ciepła. Innymi słowami, niezależnie od woli odbiorcy ciepła, średnia cena ciepła jest ustalana w obniżonej wysokości (z uwzględnieniem rekompensaty dla przedsiębiorstwa energetycznego). Ponadto zauważyć należy, że z treści przepisów ustawy o dodatku węglowym nie wynika uprawnienia odbiorcy ciepła (członka wspólnoty mieszkaniowej) do wyboru formy pomocy udzielanej gospodarstwu domowemu (por. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 15 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 754/22).

Jak wskazano w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o dodatku węglowym (druk sejmowy nr 2471): "Projektowana regulacja ma na celu zapewnienie wsparcia dla dużej grupy gospodarstw domowych w Polsce, w tym również gospodarstw najuboższych energetycznie, w pokryciu części kosztów wynikających ze wzrostu cen na rynku energii, w tym kosztów opału. (...) Zgodnie z przyjętym rozwiązaniem dodatek przysługuje gospodarstwu domowemu, gdy jego głównym źródłem ciepła jest jedno z tych, które zostały wskazane w ustawie. Oznacza to, że przysługuje ono każdemu z gospodarstw domowych, także w sytuacji gdy wspólnie korzystają z jednego źródła ciepła, np. w domach wielorodzinnych, wspólnotach, czy spółdzielniach mieszkaniowych."

Nie można zatem wykluczyć, że w praktyce może dojść do sytuacji gdy to sama wspólnota mieszkaniowa, czyli jej członkowie (właściciele wyodrębnionych lokali), która nie korzysta z usług przedsiębiorstwa energetycznego, dokonuje zakupu paliwa stałego dla lokalnego źródła ciepła, z którego ciepło jest dostarczane następnie do budynków wspólnoty za pośrednictwem lokalnej sieci ciepłowniczej.

Taka możliwość przewidziana została zresztą we wzorze wniosku o wypłatę dodatku węglowego określonego w drodze rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 16 sierpnia 2022 r. w sprawie wzoru wniosku o wypłatę dodatku węglowego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1712, dalej jako "rozporządzenie"), w którym wskazano, iż gospodarstwo domowe wnioskodawcy może znajdować się w budynku ogrzewanym przez lokalną sieć ciepłowniczą obsługiwaną z kotła na paliwo stałe zainstalowanego w innym budynku (punkt 4 wzoru wniosku wraz z przypisem 11). Natomiast, w przypadku gdy ogrzewanie budynku realizowane jest przez lokalną sieć ciepłowniczą, obsługiwaną z kotła na paliwo stałe w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym, do wniosku należy załączyć oświadczenie właściciela lub zarządcy budynku o takim sposobie ogrzewania budynku zgodnie ze zgłoszeniem lub wpisem do centralnej ewidencji emisyjności budynków na potrzeby ogrzania budynków wspólnoty w prowadzonej we własnym zakresie lokalnej (punkt 3 wzoru wniosku wraz z przypisem 8).

Przez lokalną sieć ciepłowniczą należy rozumieć sieć dostarczającą ciepło do budynków z lokalnych źródeł ciepła (zasilanych węglem kamiennym, brykietem lub peletem zawierającymi co najmniej 85% węgla kamiennego): kotłowni lub węzła cieplnego, z których nośnik ciepła jest dostarczany bezpośrednio do instalacji ogrzewania i ciepłej wody w budynku lub ciepłowni osiedlowej lub grupowego wymiennika ciepła wraz z siecią ciepłowniczą o mocy nominalnej do 11,6 MW, dostarczającego ciepło do budynków - w rozumieniu art. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Przez lokalną sieć ciepłowniczą nie należy rozumieć miejskiej sieci ciepłowniczej.

W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...], a tym samym właściciele lokali wchodzących w skład tejże nieruchomości, czyli również skarżąca, korzysta z ciepła dostarczanego przez zarządcę nieruchomości, którym jest Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zob: oświadczenia zarządcy z 9 września 2022 r. - w aktach sprawy). Oświadczenie zarządcy nieruchomości skarżąca załączyła do wniosku o wypłatę dodatku węglowego, zgodnie z pouczeniem zawartym we wzorze wniosku określonym w rozporządzeniu. Ponadto, Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. jako zarządca budynku przy ulicy [...] w [...] dokonało w imieniu wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych (łącznie 60 lokali mieszkalnych) zgłoszenia do CEEB, że ogrzewanie przedmiotowego budynku realizowane jest przez lokalną sieć ciepłowniczą, w funkcji: ogrzewania c.o., ciepłej wody c.w.u. zainstalowaną i eksploatowaną. Z oświadczenia wynika, że do wytworzenia ciepła w lokalnej sieci ciepłowniczej wykorzystywane jest stałe paliwo węglowe (węgiel-miał węglowy).

Z powyższego wynika więc, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] nie korzysta, wbrew stanowisku organów obu instancji, z ciepła dostarczanego przez przedsiębiorstwo energetyczne, natomiast ponosi samodzielnie koszty zakupu paliwa stałego. Taki zaś sposób ogrzewania gospodarstw domowych w ww. Wspólnocie Mieszkaniowej niewątpliwie uprawniałby członków tej Wspólnoty, w tym skarżącą, do uzyskania dodatku węglowego.

Niemniej jednak, należy mieć na uwadze, że odbiorca ciepła (w tym przypadku członek wspólnoty mieszkaniowej), który został objęty pomocą państwa w formie średniej ceny ciepła ustalanej w obniżonej wysokości (z uwzględnieniem rekompensaty dla wytwórcy ciepła) - nie jest uprawiony jednocześnie do otrzymania dodatku węglowego. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby, jak słusznie podniosły organy, dublowaniem pomocy dla jednego i tego samego podmiotu (odbiorcy ciepła), oraz doprowadziłoby do wydatkowania środków publicznych w sposób naruszający zasady określone w ustawie o finansach publicznych, gdzie w art. 44 tej ustawy wskazano, że wydatki publiczne powinny być dokonywane przede wszystkim w sposób celowy i oszczędny.

W takiej zatem sytuacji dla odmowy przyznania dodatku węglowego dla Skarżącego wpływ ma okoliczność objęcia Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wsparciem rządowym w formie rekompensaty przewidzianej ustawą o szczególnych rozwiązaniach.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium powołało się w tym zakresie na pismo Burmistrza Gminy i Miasta [...] z 15 grudnia 2022 r. nr IBGKiOŚ.7000.2.7.2022, w którym stwierdzono, że Przedsiębiorstwo Budowlane [...] sp. z o.o. złożyło wniosek o rekompensatę przysługującą przedsiębiorstwom energetycznym stosującym średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą, stwierdzając jednocześnie, iż dokonano wypłaty rekompensaty w zakresie pierwszego wniosku złożonego przez ww. Spółkę. I tak, W dniu 30 listopada 2022 r. otrzymało rekompensatę w kwocie 42.834,21 zł, natomiast, do dnia 20 grudnia 2022 r. – miało otrzymać rekompensatę w kwocie 62.636,85 zł.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odnośnie rekompensaty dla spółki [...] twierdząc, że zarządca budynku w ostatnim okresie podniósł drastycznie ceny energii cieplnej i obciążył tymi kosztami mieszkańców.

Sąd wyjaśnia, że sama zasadność przyznania przedmiotowej rekompensaty Przedsiębiorstwu Budowlanemu [...] sp. z o.o. nie stanowi przedmiotu oceny w niniejszym postępowaniu, podobnie jak kwestia ewentualnego nie stosowania przez ww. Przedsiębiorstwo ceny średniej wytwarzania ciepła z rekompensatą, o czym podniesiono w skardze. Wskazać należy jedynie, że zgodnie z art. 59 oraz 59a ustawy o szczególnych rozwiązaniach, wytwórca ciepła oraz jego sprzedawca powiadamia odbiorcę ciepła o okoliczności objęcia go wsparciem poprzez podanie mu ceny z rekompensatą w formie rozliczenia, także w formie informacji zamieszczonej na stronie internetowej. Z kolei, z tytułu niedopełnienia obowiązku kalkulowania stawek opłat za ciepło z uwzględnieniem rekompensaty, przedsiębiorstwo energetyczne może zostać ukarane karą pieniężną w wysokości nie niższej niż 1 000 000 zł i nie wyższej niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorstwa osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna jest związana z działalnością wykonywaną na podstawie koncesji, to wysokość tej kary nie może być niższa niż 1 000 000 zł i nie wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorstwa, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym (art. 37 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach). Niezależnie od kary pieniężnej określonej w ust. 1-1b, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może nałożyć karę pieniężną na kierownika przedsiębiorstwa energetycznego, o którym mowa w ust. 1 i 1a, oraz kierownika sprzedawcy ciepła, o którym mowa w ust. 1b. Kara nałożona na kierownika może być wymierzona w kwocie nie większej niż 300% jego miesięcznego wynagrodzenia (art. 37 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach).

W świetle powyższych wniosków Sąd stanął na stanowisku, że odmowna przyznania skarżącej dodatku węglowego jest prawidłowa.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.