Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1316/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 189c ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 189d ust. 1 pkt 1, art. 189e ust. 1 pkt 1, art. 189e ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2110
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 31 ust. 3, art. 65 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 200 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 17
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 679/23 w sprawie ze skargi D.S. na czynność Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej im. płk. Karola Bacza w Gdańsku z dnia 19 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia negatywnych przesłanek do uzyskania dostępu do strefy zastrzeżonej lotniska oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 14 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 679/23, oddalił skargę D.S. na czynność Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej im. płk. Karola Bacza w Gdańsku z 19 września 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia negatywnych przesłanek do uzyskania dostępu do strefy zastrzeżonej lotniska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył D.S. (dalej jako: "skarżący"), wnosząc o uchylenia zaskarżonego wyroku, uchylenie czynności Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej im. płk. Karola Bacza w Gdańsku (dalej jako: "organ") oraz zasądzenie kosztów sądowych w wysokości 300 zł, a także kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 720 zł za obie instancje.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 189d ust. 1 pkt 1 w związku z art. 189c ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku - Prawo lotnicze (Dz. U. 2023, poz. 2110 ze zm.; dalej jako: "Prawo lotnicze") poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów w uwagi na ich niezgodność z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w części obejmującej skarżącego jako osobę mającą dostęp bez eskorty do strefy zastrzeżonej lotniska (osobę uczestniczącą w przeładunku bagażu w transporcie lotniczym), podczas gdy objęcie skarżącego ograniczeniami zatrudnienia nie jest niezbędne w demokratycznym państwie prawa dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w konsekwencji stanowi naruszenie zasady proporcjonalności ograniczeń konstytucyjnych wolności skarżącego;

2. naruszenie prawa materialnego - art. 189e ust. 1 pkt 1 Prawo lotnicze poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu z uwagi na jego niezgodność z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w części obejmującej skazanie prawomocnym wyrokiem w związku z przestępstwem przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, którego górna granica ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności za to przestępstwo wynosi co najmniej 3 lata, a w konsekwencji stanowi naruszenie zasady proporcjonalności ograniczeń konstytucyjnych wolności skarżącego.

Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Skarżący oparł skargę kasacyjną wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (choć w petitum skargi kasacyjnej błędnie wskazał również pkt 2 art. 174 p.p.s.a.), tj. na naruszeniu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzuty te zakreśliły zakres niniejszego postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona.

Przystępując do analizy rozpoznanej skargi kasacyjnej na wstępie ocenić należy, że przedstawione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie spełniają dostatecznie wymogów prawnych wynikających z unormowań art. 174 pkt 1 i art. 176 u.p.p.s.a. Wskazane poniżej wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej w sposób istotny ograniczyły zakres kontroli przeprowadzonej przez NSA w tej sprawie.

Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym. Wymagania materialnoprawne skargi kasacyjnej zostały precyzyjnie wskazane w art. 176 p.p.s.a. Do wymagań tych należy oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany. Wskazać trzeba, że wypełniając nakazy cyt. wyżej ustawy w zakresie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony, a ponadto konieczne jest jeszcze sprecyzowanie, do jakiego naruszenia prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polega.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego wymagają należytej precyzji w ich konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12).

Formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej nie powiązał ich z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać, jakie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Zauważyć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie zarzutów w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 31 marca 2013 r., II FSK 925/10).

Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie powiązano zarzucanego naruszenia prawa materialnego z jakimkolwiek przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Nie sprecyzowano zatem wyraźnie, na czym – zdaniem skarżącej spółki – polegało naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji. Dodać należy, że wzorcami kontroli wyroku sądu pierwszej instancji, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądu administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej; por. uzasadnienie uchwały I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39). Normy te należy powołać łącznie.

W tym miejscu – w odniesieniu się do konstrukcji zarzutów kasacyjnych odnoszących się do niewłaściwego zastosowania przepisów art. 189d ust. 1 pkt 1 w związku z art. 189c ust. 2 pkt 1 lit a prawa lotniczego z uwagi na ich niezgodność z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji wskazać należy, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany. Zarzut ten polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny rozumiane jest więc jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny albo wręcz przeciwnie – na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

W odwołaniu do przywołanego powyżej rozumienia naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy strona skarżący podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tego rodzaju zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane w sprawie lub nie zostały skutecznie podważone. Podstawy tej oceny nie może więc stanowić stan faktyczny, który jest uznawany za miarodajny przez wnoszącego skargę kasacyjną.

W doktrynie i orzecznictwie ukształtował się też jednolity pogląd, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na pierwszą z podstaw kasacyjnych (błędne zastosowanie lub niezastosowanie przepisów materialnoprawnych), jeżeli nie zostaną jednocześnie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (por. wyroki NSA z 1 grudnia 2005 r., I FSK 397/05, z 14 października 2004 r., sygn. FSK 568/04, z 06 maja 2005 r., sygn. FSK 692/04, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, wyd. 6, str. 1053). Tym samym, zasadniczo oznacza to brak możliwości aby można zasadnie twierdzić, że wskazane w zarzucie skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego zostały wadliwie zastosowane.

W rzeczywistości skarga kasacyjna kwestionuje prawidłowość sądowej oceny zastosowania przywoływanych unormowań w zakresie dokonania "kontroli konstytucjonalności przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania polegającego na rozszerzeniu kręgu osób podlegających rozszerzonemu sprawdzeniu przeszłości jak i zakresu zagrożeń i przestępstw jakimi należy kierować się przy ocenie przeszłości osób sprawdzanej". W opinii autora skargi kasacyjnej nie zachodziła konieczność objęcia skarżącego zakresem kontroli rozszerzonej, gdyż krajowa regulacja wykracza "poza minimum zakresu niezbędnego do implementowania rozporządzenia wykonawczego Komisji 2015/1998 z 5 listopada 2015 r. ustanawiającego szczególne środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego. Pkt 11.1 nie obejmuje bowiem swoim zakresem osób, do których zaliczony został skarżący." Objęcie skarżącego ograniczeniami zatrudnienia "nie jest niezbędne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w konsekwencji stanowi naruszenie zasady proporcjonalności ograniczeń konstytucyjnych wolności skarżącego."

Sedno błędu niewłaściwego zastosowania przepisów art. 189d ust. 1 pkt 1 w związku z art. 189c ust. 2 pkt 1 lit a prawa lotniczego przejawia się więc w podważaniu ich konstytucyjności w świetle art. 65 ust. 1 Konstytucji. Należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje samej możliwości ograniczenia wolności wyboru i wykonywania zawodu w drodze ustawy, jednakże uważa, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło do naruszenia art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Według autora skargi kasacyjnej skarżący jako osoba skazana za czyn z art. 200 § 3 k.k. nie stanowi takiego poważnego zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, by automatycznie pozbawiać go możliwości wykonywania pracy fizycznej w strefie zastrzeżonej lotniska.

Przewidziana w art. 65 ust. 1 Konstytucji wolność wyboru i wykonywania zawodu jest jedną z podstawowych praw i wolności człowieka, która oznacza brak ograniczeń dla każdego, kto ma wolę prowadzenia aktywności w zakresie wykonywania pracy zarobkowej.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego uznaje się za rzecz oczywistą, że wolność wykonywania zawodu "może być poddana reglamentacji prawnej, w szczególności jeśli chodzi o uzyskanie prawa wykonywania określonego zawodu, wyznaczenie sposobów i metod jego wykonywania, a także określenie relacji wobec państwa czy samorządu zawodowego. Przesłanki kwalifikujące do wykonywania zawodu powinny być określone w sposób jasny, przewidywalny oraz adekwatny do istoty i charakteru danego zawodu oraz służyć zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony słusznych interesów konsumentów usług czy dóbr wytwarzanych przez osoby uprawnione do wykonywania zawodu, a więc odpowiedniej fachowości ze strony osób świadczących dane usługi (wyrok TK z 23 czerwca 2005 r. K 17/04).

NSA uznał, że podobnie jak większość praw i wolności ( np. swoboda działalności gospodarczej ), w tym także wolność wyboru i wykonywania zawodu, nie ma charakteru absolutnego. Oznacza to, że ustawodawca może w drodze ustawy reglamentować zarówno kwestie wyboru, jak i wykonywania pracy (zawodu), ale zakres dopuszczalnych ograniczeń trzeba rozpatrywać z uwzględnieniem ogólnych wymagań, jakie wynikają z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Chodzi o to, aby wszelkiego rodzaju ingerencja państwa w sferę wolności lub prawa podmiotowego spełniały wymóg niezbędności (proporcjonalności).

Ograniczenie wolności wyboru i wykonywania zawodu należy uznać za uprawnione, jeżeli jest to konieczne w demokratycznym państwie prawa w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że bezpieczeństwo lotniska cywilnego powinno podlegać szczególnej ochronie prawnej ze względu na konieczność ochrony przed zagrożeniem zdrowia i życia pasażerów. Istnieje bowiem legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych związanych z bezpieczeństwem pasażerów na lotniskach cywilnych, które pozwolą zminimalizować ryzyka wynikające z funkcjonowania określonych osób w strefach zastrzeżonych lotniska. Zagrożenia te nie mogą pozostać obojętne dla Państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości jak zdrowie i życie. Zagrożenia wynikające z działalności lotnisk cywilnych z natury rzeczy wynikają z różnorodnych okoliczności, w tym też związanych z działalnością osób, które w przeszłości karane były w związku z popełnieniem czynów zabronionych, których - jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji - wybór należy do ustawodawcy krajowego.

Proporcjonalnym środkiem prawnym w celu osiągnięcia zamierzonego celu, tj. bezpieczeństwa lotnisk cywilnych, jest wykluczenie z zatrudnienia w charakterze osób upoważnionych do dostępu bez eskorty do stref zastrzeżonych lotniska, osób które zostały skazane za przestępstwa wymienione w art. 189e ust. 1 pkt 1 i 2 prawa lotniczego. Zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego na lotniskach cywilnych wymaga zatem zwiększonego rygoryzmu w zakresie ustawowej regulacji dotyczącej ograniczenia wolności wyboru i wykonywania zawodu.

Zazwyczaj ograniczenia wolności pracy (wykonywania zawodu) mające źródło w normach konstytucji mogą wpadać w kolizje z innymi prawami lub wolnościami jednostki. Racje ma Sąd pierwszej instancji, że w kwestii wagi dobra chronionego, bezpieczeństwo lotnictwa cywilnego jest dobrem, które powinno być wyżej chronione od prawa wywodzonego z art. 65 ust. 1 Konstytucji.

Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność związana z rodzajem wykonywanych obowiązków przez skarżącego w strefie zastrzeżonej lotniska nie dyskredytuje powyższego poglądu. Argumentacja skarżącego, że "sam fakt przekroczenia norm prawa karnego nie może być wystarczający do przyjęcia reguły wykluczenia danej osoby od pracy w strefie zastrzeżonej lotniska", całkowicie pomija istotę kontroli rozszerzonej sprawdzania przeszłości określonej w art. 189d prawa lotniczego polegającej na wyeliminowania wynikających z funkcjonowania lotniska cywilnego różnorodnych zagrożeń, w szczególności związanych z wykonywaniem pracy w strefach zastrzeżonych lotniska przez osoby skazane prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych wymienionych w art. 189e prawa lotniczego.

Ustawodawca słusznie wprowadził ograniczenia wolności pracy, których zakres wynika przede wszystkim ze specyfiki lotnictwa cywilnego. Omawiane ograniczenie związane jest z podwyższeniem wymagań w stosunku do pracowników lotniska wykonujących pracę w strefach zastrzeżonych lotniska cywilnego. Chodzi o uniemożliwienie dostępu osób skazanych prawomocnymi wyrokami za popełnienie czynów zabronionych wymienionych w art. 189e prawa lotniczego do miejsc szczególnie wrażliwych ze względów zapewnienia bezpieczeństwa na lotniskach cywilnych, w tym zwłaszcza w strefach zastrzeżonych, które niewątpliwie mają bardzo poważny wpływ na funkcjonowania lotniska jako całości. Chodzi o uniknięcie zagrożenia ze strony tych osób w stosunku do innych osób uprawnionych do korzystania w strefie zastrzeżonej lotniska, a nie wyłącznie o zagrożenie jakie stwarza ta osoba w stosunku do bagażu podczas jego przeładunku w transporcie lotniczym. Niewątpliwie intencją ustawodawcy jest to, aby w strefach zastrzeżonych lotniska znajdowały się wyłącznie osoby, które dają nie tylko rękojmie prawidłowego wykonywania obowiązków pracowniczych, ale również przestrzegania porządku prawnego.

Swoboda dostępu do pracy (zawodu) wyznaczana jest, co oczywiste, z jednej strony kwalifikacjami zawodowymi oraz warunkami psychofizycznymi kandydata, a z drugiej właściwościami samej pracy. Ograniczenia prawa wynikającego z art. 65 ust. 1 Konstytucji mogą wynikać także z potrzeby ochrony interesów osób, na rzecz których zawód jest wykonywany. Ważny jest też wymiar społeczny świadczonej pracy, który sprawia, że dla odbiorców jej efektów nie jest obojętne, kto pracę świadczy" ( Z. Góral, Podstawowe zasady indywidualnego prawa pracy [w:] K.W. Baran (red.), Zarys systemu prawa pracy. Tom I. Część ogólna prawa pracy, Warszawa 2010, s. 562-563).

Za niekonstytucyjne można byłyby natomiast uznać zaproponowane przez autora skargi kasacyjnej rozwiązanie, że organ uznaniowo w postępowaniu dotyczącym rozszerzonego sprawdzania przeszłości pracowników lotniska, o której mowa w art. 189c ust. 1 prawa lotniczego dokonywałby oceny okoliczności związane z popełnieniem czynu zabronionego, warunków i właściwości sprawcy w celu ustalenia, czy osoba taka stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pasażerów na lotniskach cywilnych. Skoro – jak powiedziano – wolność wykonywania zawodu to "wolność od zewnętrznej ingerencji", to sugestia skarżącego kasacyjnie, aby organ arbitralnie określał przesłanki, od których zależy wykonywanie pracy w strefach zastrzeżonych lotniska przez osobę, która popełniła przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, musi być uznana jako naruszająca wartości konstytucyjne wyrażone w art. 65 ust. 1 Konstytucji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjnych uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej w żaden sposób nie podważyły prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w Gdańsku jest zgodna z prawem

Z tych powodów NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawionych usprawiedliwionych podstaw, oddalił.