Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1132/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 2 pkt 3a
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1132/23. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: sędzia WSA Paweł Dąbek sędzia WSA Piotr Glowacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2024 r. spraw ze skarg: G.Sp. z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17.10.2023r. nr 1201-IEW-2[1].7113.18.2023.5, G.1 Sp. z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17.10.2023r. nr 1201-IEW-2[1].7113.17.2023.5, G.2 Sp. z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17.10.2023r. nr 1201-IEW-2[1].7113.16.2023.5, G.3 Sp. z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17.10.2023r. nr 1201-IEW-2[1].7113.14.2023.6 i G.4 Sp. z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17.10.2023r. nr 1201-IEW-2[1].7113.15.2023.7, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych skargi oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach, działając w oparciu o przepis art. 154 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystawił dla skarżącej G. Sp. z o.o. w likwidacji w W., zarządzenia zabezpieczenia z 22.06.2023r.:

- nr 1225-SEW.4250.6.2023.1.ZZ oraz nr 1225-SEW-4250.6.2023.2.ZZ w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.018r., których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach. Podstawę do wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczeń stanowiły decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23.03.2023r., nr DKPl.8011.5.2020 oraz nr DKPl.8011.24.2021 wydane w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 1.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.2018r.,

- nr 1225-SEW.4250.5.2023.1.ZZ oraz nr 1225-SEW-4250.5.2023.2.ZZ w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.018r., których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach. Podstawę do wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczeń stanowiły decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23.03.2023r., nr DKPl.8011.4.2020 oraz nr DKPl.8011.23.2021 wydane w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.2018r.,

- nr 1225-SEW.4250.4.2023.1.Z2 oraz nr 1225-SEW-4250.4.2023.2.ZZ w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r oraz od 1.01.2018r. do 15.04.018r., których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach. Podstawę do wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczeń stanowiły decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23.03.2023r. nr DKPl.8011.10.2020 oraz nr DKPl.8011.20.2021 wydane w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.2018r.,

- nr 1225-SEW.4250.3.2023.1.ZZ oraz nr 1225-SEW-4250.3.2023.2.ZZ w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2Ó17r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.018r., których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach. Podstawę do wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczeń stanowiły decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23.03.2023r. nr DKPl.8011.9.2020 oraz nr DKPl.8011.22.2021 wydane w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.0i.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.2018r.,

- nr 1225-SEW.4250.2,2023.1.22 oraz nr 1225-SEW-4250.2.2023.2.22 w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.018r,, których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach. Podstawę do wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczeń stanowiły decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23.03.2023r. nr DKPl.8011.8.2020 oraz nr DKPl.8011.21.2021 wydane w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.2018r.

29.06.2023r. doręczono skarżącej ww. zarządzenia wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Skarżąca wniosła zarzuty przeciwko postępowaniom zabezpieczającym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wadowicach na podstawie wydanych przez ten organ zarządzeń zabezpieczeń z 22.06.2023r. zarzucając naruszenie:

- art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 154 § 1 u.p.e.a. i art. 166 b u.p.e.a. oraz w zw. z art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i w zw. z art. 21 § 1 pkt 2) i art. 119a § 1-3 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zarządzeń zabezpieczenia pomimo tego, że nie istnieją należności pieniężne, które miałyby zostać zabezpieczone, bowiem decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS") z dnia 23 marca 2023r., zostały wydane po upływie 3-letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017 do 31.12.2017 oraz od 1.01.2018 do 15.04.2018, który to termin powinien znajdować zastosowanie do rozstrzygnięć Szefa KAS opartych na art. 119a § 1-3 Ordynacji podatkowej, z uwagi na ich konstytutywny charakter, przez co nie zaistniała przesłanka do dokonania zabezpieczenia.

Wierzyciel tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach 31.07.2023 r. wydał postanowienia nr 1225-SEW.7113.1.2023.1, 1225-SEW.7113.2.2023.1, 1225-SEW.7113.3.2023.1, 1225-SEW.7113.4.2023.1 i 1225-SEW.7113.5.2023.1, w których stwierdził niedopuszczalność zarzutu w sprawie zabezpieczenia należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT za okres od 1.01.2017r. do 31.12.2017r. oraz od 1.01.2018r. do 15.04.2018r.

Skarżąca wniosła zażalenia na ww. postanowienia, zarzucając naruszenie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a oraz art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 166 b u.p.e.a. oraz w zw. z art. 68 § 1, art. 21 § 1 pkt 2) i art. 119a § 1-3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu ze względu na fakt, iż zarzut ten jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym pomimo tego, że spółka oparła zarzuty o prawidłową przesłankę do wniesienia zarzutu w sprawie ze względu na nieistnienie obowiązku objętego zabezpieczeniem, a tym samym Naczelnik miał obowiązek rozpoznania sprawy co do istoty.

W uzasadnieniach zaznaczono, że do decyzji Szefa KAS wskazanych w zarządzeniach zabezpieczenia, z uwagi na ich konstytutywny charakter, powinien znaleźć zastosowanie 3-letni termin, o którym mowa w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcia te zostały wydane już więc po upływie terminu umożliwiającego skuteczne ustalenie zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okresy: od 1.01.2017 do 31.12.2017 oraz od 1.01.2018 do 15.04.2018. Zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. jest w sprawie w pełni uzasadniony, skoro należności pieniężne (obowiązki) wymienione w zarządzeniach zabezpieczenia nie istnieją, a w zasadzie - nigdy nie powstały, wobec wydania Decyzji Szefa KAS już po upływie terminu przedawnienia, który zakreśla granicę czasową co do możliwości skutecznego ustalenia zobowiązań podatkowych. Naczelnik powinien był odnieść się merytorycznie do sformułowanego zarzutu, gdyż podniesienie kwestii przedawnienia przez skarżącą w pełni koresponduje z dyspozycją art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Tym samym należy uznać, że skarżąca powołała się na skuteczną podstawę do wniesienia zarzutu (nieistnienie obowiązku), po wniesieniu którego sprawa powinna była zostać rozpoznana co do istoty. Podniesienie zarzutu tego typu wymaga zatem od organu szczególnie dogłębnego zbadania sprawy. Naczelnik w postanowieniach natomiast nie odniósł się w żaden sposób do treści prawidłowo skonstruowanego przez skarżącą zarzutu twierdząc, że jest on niedopuszczalny powołując się na art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., zgodnie z którym wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.

Postanowieniami z 17.10.2023r. nr 1201-IEW-2[1].7113.18.2023.5, 1201-IEW-2[1].7113.17.2023.5, 1201-IEW-2[1].7113.16.2023.5, 1201-IEW-2[1].7113.15.2023.7 i 1201-IEW-2[1].7113.14.2023.6 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 17, art. 18 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniach podkreślono, iż w sprawie mamy do czynienia z sytuacją wydania 23.03.2023r. przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w/w decyzji w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 1.01.2018 r. do 15.04.2018 r. Od ww. decyzji zostały złożone przez skarżącą odwołania do Szefa KAS, w których podniesiono szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa, w tym w pierwszej kolejności, zarzut, że decyzje zostały wydane już po upływie 3-letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 1.01.2018 r. do 15.04.2018 r., który to termin - zdaniem skarżącej - zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej powinien znajdować zastosowanie do rozstrzygnięć Szefa KAS opartych na art. 119a § 1-3 Ordynacji podatkowej, z uwagi na ich konstytutywny charakter. Tożsama okoliczność, iż nie Istnieją należności pieniężne, które miałyby zostać zabezpieczone, bowiem decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23 marca 2023r., zostały wydane po upływie 3-letnlego terminu przedawnienia prawa do ustalenia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017 r, do 31.12.2017 r. oraz od 1.01.2018 r, do 15.04.2018 r. została podniesiona w ramach zarzutów w sprawie zarządzeń zabezpieczeń, a następnie w zażaleniu złożonym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie oraz aktualnie w ramach skargi do sądu administracyjnego. Zatem w postępowaniu prowadzonym w związku z wniesionymi zarzutami w sprawie zarządzeń zabezpieczeń brak było podstaw do analizy po raz kolejny kwestii, czy decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zostały wydane już po upływie-3 letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Zostanie to bowiem rozstrzygnięte w postępowaniach dotyczących odwołań od decyzji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej podatkowych.

Na powyższe postanowienia zostały wniesione przez spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których zarzucono naruszenie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a oraz art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. oraz w zw. z art. 68 § 1, art. 21 § 1 pkt 2) i art. 119a § 1-3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne uznanie, że w sprawie zaistniała okoliczność, w której stwierdza się niedopuszczalność zarzutu ze względu na fakt, iż zagadnienie stanowiące istotę zarzutu jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, podczas gdy jedną z podstaw do wniesienia skutecznego zarzutu jest nieistnienie obowiązku objętego zabezpieczeniem (o czym stanowi art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), na którą to podstawę wprost powołuje się Spółka, co powinno więc skutkować merytorycznym rozpoznaniem tej kwestii w niniejszym postępowaniu, niezależnie od toczącego się postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Szefa KAS.

Podkreślono, iż jedną z podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (w sprawie zabezpieczenia) jest nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Organ nie wziął pod uwagę szczególnego rodzaju zarzutu nieistnienia obowiązku (poprzez podniesienie zarzutu przedawnienia). W zaskarżonym postanowieniu stwierdzono, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) mogą być konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a., a nie jakiekolwiek niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Dyrektor lAS powinien był więc uwzględnić, że zarzut przedawnienia (nieistnienia obowiązku) jest jednym z najdalej idących zarzutów, które mogą zostać podniesione w toku postępowania egzekucyjnego (a zatem poprzez odpowiednie stosowanie przepisów - również w toku postępowania zabezpieczającego). Z tego względu orzecznictwo uznaje, że w przypadku konieczności jego uwzględnienia, organu nie będzie obejmował nawet zakaz badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym wynikający z art. 29 § 1 u.p.e.a.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonych postanowień, oraz postanowień je poprzedzających.

W odpowiedziach na skargi skarżony organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 ustawy o p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skargi są nieuzasadnione.

Przedmiotem kontroli sądowej są postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutu z powodu zaistnienia okoliczności, o której mowa w art. 34 § 2 pkt 3a u.p.e.a. (zarzut jest, albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym).

Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi kryteriami należało uznać, zaskarżone postanowienia nie są dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia.

W świetle art. 34 § 2 pkt 3a u.p.e.a. wierzyciel, jako organ rozpatrujący i rozstrzygający zarzut, może stwierdzić niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.

W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż 23.03.2023r. wydane zostały przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej decyzje podatkowe w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 1.01,2018 r. do 15.04.2018 r. Od ww. decyzji zostały złożone przez skarżącą odwołania, w których podniesiono szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa, w tym w pierwszej kolejności, zarzut, że decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zostały wydane już po upływie 3-letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 1.01.2018 r. do 15.04.2018 r., który to termin - zdaniem skarżącej- zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej powinien znajdować zastosowanie do rozstrzygnięć Szefa KAS opartych na art. 119a § 1-3 Ordynacji podatkowej, a to z uwagi na ich konstytutywny charakter.

Skoro tak, to niewątpliwie w kontrolowanych postępowaniach zabezpieczeniowych w ramach zarzutów w sprawie zarządzeń zabezpieczeń, skarżąca podniosła tożsamą okoliczność, tj. iż nie istnieją należności pieniężne, które miałyby zostać zabezpieczone, bowiem decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23 marca 2023r., zostały wydane po upływie 3-letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2017 r. do 31.12.2017 r. oraz od 1.01.2018 r. do 15.04.2018 r. Trafna więc była ocena organów podatkowych, że w sytuacji zgłoszenia zarzutu, który był rozpatrywany wcześniej w postępowaniu podatkowym, organ (wierzyciel) stosownie do art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. jest zobligowany do wydania postanowienia o niedopuszczalności jego zgłoszenia. W postępowaniu prowadzonym w związku z wniesionymi zarzutami w sprawie zarządzeń zabezpieczeń brak było podstaw do analizy po raz kolejny kwestii, czy decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zostały wydane już po upływie 3 letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Zostanie to bowiem rozstrzygnięte w postępowaniach dotyczących odwołań od decyzji podatkowych Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Sama strona skarżąca zarówno we wniesionych zarzutach w sprawach zarządzeń zabezpieczeń, tudzież w zażaleniach potwierdza, że w odwołaniach od decyzji Szefa KAS podniosła zarzut, że decyzje Szefa KAS zostały wydane już po upływie 3-letniego terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Wbrew argumentacji powołanej w skardze, akcentującej wagę zarzutu przedawnienia (nieistnienia obowiązku), jako jednego z najdalej idących zarzutów, które mogą zostać podniesione w toku postępowania egzekucyjnego, uregulowanie powyższe nie przewiduje żadnych wyjątków i ma na celu wyeliminowanie powielania postępowań w odniesieniu do tego samego zagadnienia, czy problemu - w ramach różnych postępowań. Rozstrzygnięcie danej kwestii w ramach jednego postępowania, tj. głównego, stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego pozbawia zobowiązanego możliwości ponownego jego zgłoszenia w ramach postępowania wykonawczego, czy egzekucyjnego. Norma ta ma także na celu wykluczenie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego, wskazanego w powyższym przepisie postępowaniu (vide: wyrok NSA z 18.01.2018 r., sygn. akt II FSK 3478/15). Istotą regulacji art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego - przepis ten pozbawia wierzyciela możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Jest to wyrazem niekonkurencyjności środków zaskarżenia, będącej jednocześnie podkreśleniem odrębności postępowania administracyjnego (wymiarowego) i egzekucyjnego. Powyższa kwestia była już wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie – por. wyroki NSA: z 4.06.2014 r. sygn. akt II FSK 1535/12; z 8.03.2018 r. sygn. akt II FSK 503/16, II FSK 748/16, z 7.06.2018 r. sygn. akt II FSK 1473/16; z 16.01.2019 r. sygn. akt II FSK 297/17 z 16.01.2019 r.

Jak wynika z powyższego zaskarżone postanowienia okazały się prawidłowe, dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.