Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2204/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a, art. 134 § 1, art. 150, art. 141  § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2831/21 w sprawie ze skargi Gminy Miasta Łodzi na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 28 września 2021 r. nr DO.1.7614.219.2021.AŁ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Fundacji [...] na rzecz Gminy Miasta Łodzi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2831/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi Gminy Miasta Łodzi na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 28 września 2021 r. nr DO.1.7614.219.2021.AŁ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości : 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 lutego 2021 r. nr GN-IV.7533.154.2016.BW; 2. zasądził od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącej Gminy Miasta Łodzi kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Rozwoju Pracy i Technologii (dalej też: Minister) utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 lutego 2021 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę Miasto Łódź prawa własności nieruchomości, położonej w obr. B - 49, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 45 m2. W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że działka nr [...] nie była zajęta 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Powołana w sprawie dokumentacja, a w szczególności umowa użyczenia z 30 września 2005 r. dowodzą, że nieruchomość była cały czas we władaniu właściciela. Tym samym zarządca drogi nie mógł swobodnie i bez ograniczeń dysponować przedmiotową nieruchomością.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Gmina Miasto Łódź.

Sąd I instancji uznał, że skarga jest uzasadniona. Sąd wskazał, że organ badając przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy powołał operat geodezyjno - prawny z liniami rozgraniczającymi pas drogowy. Jednakże nie wiadomo o jaki operat w niniejszej sprawie chodzi. W aktach administracyjnych nie ma takiego operatu. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organów dowodem na brak zajęcia nieruchomości pod drogę nie jest decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych na działce nr [...]. Otóż jak wynika z wyrysu z mapy z ewidencji gruntów z dnia 11 maja 1995 r. budynek oznaczony na tej mapie nr 6 nie przylegał do granicy działki od strony ul. [...]. Pomiędzy budynkiem, a granicą działki jest wyraźny pas gruntu. Przeczy to stanowisku, że budynek nr 6 położony był w granicy działki, w miejscu obecnego chodnika. Także niewystarczającym dowodem na brak zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną jest umowa użyczenia z dnia 30 września 2005 r. Umowa ta odwołuje się do umowy o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia 7 października 2002 r. dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. [...] od ul. [...] do ul. [...]. W aktach sprawy nie ma tej decyzji i załączonych do niej map i szkiców planowanej inwestycji. Zawarcie umowy użyczenia mogło być związane z faktem, że w dacie umowy nie była wydana decyzja na podstawie art. 73 ustawy. Z kolei przepisy prawa budowlanego wymagają zgody właściciela na wykonanie określonych prac. Konieczne jest sporządzenie przez uprawnionego geodetę mapy określającej przebieg drogi na 31 grudnia 1998 r., a tym samym, ustalenia czy sporna działka była zajęta pod drogę publiczną.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła Fundacja Europejskie Centrum Budo zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego , które to naruszenie miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 150 w zw. z art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez błędne uchylenie zaskarżonych decyzji, pomimo, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wprost wynika, że nieruchomość Uczestnika nie pozostawała do 31 grudnia 1998 r. we władaniu Gminy. A także, że Gmina nie przedstawiła żadnych dowodów na tę okoliczność. A zatem, wszystkie uwagi dot. rzekomych wad procesowych nie powinny mieć znaczenia w świetle okoliczności, że Gmina nie była we władaniu nieruchomości do dnia 31 grudnia 1998 r. Ponadto, Sąd I instancji nie dostrzegł, iż to Gmina nie sprostała ciężarowi dowodów a nie Organy administracyjne, odwracając regułę ciężaru dowodów, która wynikała z natury art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 150 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że Organy administracyjne naruszyły art. 76 § 1 K.p.a. w ten sposób, iż w obu decyzjach powoływały się na operat geodezyjno-prawny, który w ocenie Sądu nie znajduje się w aktach sprawy, w sytuacji gdy dokumenty wskazane w obu decyzjach, stanowiące podstawę wydania decyzji, a kwestionowane przez Sąd, znajdują się w aktach sprawy, a zatem Sąd nie powinien był uchylać zaskarżonych decyzji oraz decyzji poprzedzającej ją.

2. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 150 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, poprzez błędne uznanie, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dawały podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje są prawidłowe, w sytuacji gdy materiał dowodowy wskazuje, iż Organy wyciągnęły prawidłowe wnioski z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a zatem, że wydane przez nie decyzje są prawidłowe.

3. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 150 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, w zw. z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z 9 lipca 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz.U. z 2011 r., poz. 1572) poprzez błędne uznanie, że uwadze Organu uszło, że powołane rozporządzenie nie miało zastosowania do uprawnień osoby sporządzającej zaświadczenie z dnia 2 lipca 2015 r. w sytuacji gdy rozporządzenie to miało do tej osoby zastosowanie.

Wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzeczono się rozprawy.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła Gmina Miasto Łódź dochodząc jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Jednocześnie na gruncie realizowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy również przypomnieć, że przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 612–620).

W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywanego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862)

Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy, przychylając się do stanowiska, że nie każde nieprawidłowe przedstawienie podstaw kasacyjnych wynikających z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. dyskwalifikuje skargę kasacyjną (zob. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poczynienie powyższych uwag było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada w pełni omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie środek odwoławczy wskazuje na naruszanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 150 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z – ogólnie – rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz.U. z 2011 r., poz. 1572). Powyższy zarzut jest wadliwie skonstruowany, bowiem nie zostały przywołane (wskazane) konkretne normy (przepisy) w/w rozporządzenia naruszone przez Sąd wojewódzki.

Ponadto w ramach sformułowanych zarzutów wielokrotnie artykułowane jest niezasadnie naruszenie art. 150 p.p.s.a. Tym samym wskazać również należy na błędne sformułowanie zarzutów, w których (w każdym zarzucie) przywołano jako naruszony art. 150 p.p.s.a. Sąd wojewódzki nie mógł tego przepisu naruszyć bowiem go w niniejszej sprawie nie stosował. Przywołany przepis dotyczy skarg na akty i czynności, tymczasem w niniejszej sprawie skarga do Sądu I instancji dotyczyła decyzji administracyjnej.

Sąd odwoławczy – co wskazywano wyżej – nie jest uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych. Powyższe zmniejsza skuteczność wniesionej skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie można się zgodzić z żadnym z podnoszonych zarzutów skargi kasacyjnej, które należało rozpoznać łącznie z uwagi na ich konstrukcję i wzajemne przenikanie się.

Utrzymana w mocy przez Ministra decyzja Wojewody Łódzkiego o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości położonej w obr. B - 49, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 45 m2 - została wydana na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.: Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie tego przepisu następuje zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione łącznie następujące trzy przesłanki:

- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

oraz

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Określenie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. W świetle tej regulacji podstawowe znaczenie ma jedynie to, czy Skarb Państwa lub gmina przez swoje jednostki organizacyjne w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę wykonywały faktyczne czynności związane z jej utrzymaniem (zarządzaniem). Przepis 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. daje podstawę do przejęcia jedynie nieruchomości faktycznie zajętych pod drogi publiczne, przy czym przestrzenny zasięg działania tego przepisu w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną jest determinowany możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego, jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej.

Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że na gruncie niniejszej sprawy nie zostały bezspornie wyjaśnione, stosownie do wymogów zawartych w art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., okoliczności faktyczne: 1) tzw. zajętości nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz 2) pozostawania działek we władaniu publicznoprawnym w rzeczonym okresie. Aby ustalić bezspornie te informacje w aktach sprawy winny znajdować się choćby wskazane przez organ operat geodezyjno-prawny wraz ze wskazaniem przez kogo i kiedy został sporządzony, a także mapy, szkice i wyrysy z map - jednak zawierające daty, opis i potwierdzenie zgodności z oryginałem. Skoro zaś zabrakło kompletnego materiału dowodowego do bezspornego ustalenia wymienionych i niezbędnych przesłanek - to i nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Trudno się zgodzić ze skarżącą kasacyjnie, że zebrany przez organy materiał dowodowy jest wystarczający. Z akt sprawy wynika, że organy oparły swoje motywy jedynie na dowodach pośrednich, z których wiedza nie wynika wprost, nadto na materiale dowodowym, który trudno uznać za dokumenty czyli materiał źródłowy. Niektórych dowodów do akt nie dołączono (organ powołuje operat geodezyjno - prawny z liniami rozgraniczającymi pas drogowy - jednak w aktach sprawy go brak), te które dołączono są kserokopiami bez poświadczeń ich zgodności z oryginałem (fragmenty map i szkiców, i wyrysu z mapy), bądź nie zawierają podstawowych dla dokumentu informacji jak data, wskazanie osoby sporządzającej, podpis osoby sporządzającej, a jednocześnie brak w aktach sprawy dokumentów, z których fakty i informacje dla danej sprawy mogą być wywiedzione wprost. Jeżeli nie ma możliwości zebrania materiału źródłowego, w ewidencjach brakuje stosownych dokumentów potwierdzających stan faktyczny dla danego okresu, organ winien był powołać biegłego w celu określenia istnienia i przebiegu drogi na spornej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz stanu władania. Za niesłuszne uznać zatem należało zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Jak przeprowadzona analiza wykazała, organy orzekające w sprawie naruszyły zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego, co słusznie zauważył i wytknął Sąd I instancji.

Odnosząc się do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że nie jest zasadny zarzut ich naruszenia. Żaden z tych przepisów nie pozwala na skuteczne podważenie oceny stanu faktycznego i prawnego dokonanego przez Sąd I instancji, co, wskazując na powyższe przepisy, zarzucał skarżący kasacyjnie. Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku i wskazuje, że uzasadnienie winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zostały zawarte w uzasadnieniu Sądu I instancji. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że spełnia ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a dostatecznie zwięźle przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Sąd I instancji nie jest również obowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia w sprawie (por. wyrok NSA z: 8 kwietnia 2008 r. II FSK 1965/06; 19 stycznia 2012 r. I OSK 62/11, aprobowane przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 746, nb 22). Z kolei, zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. byłby skuteczny wtedy, gdyby Sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi nie zauważając na przykład naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można jednak kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym i faktycznym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Z uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie nie wynika aby taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Nie ma zasadnego usprawiedliwienia, co przedstawiono wyżej, powiązanie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz. U. z 2011 r., poz. 1572).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie przyjął, że materiał dowodowy był niewystarczający do podjęcia wydanego w sprawie orzeczenia, i przedwcześnie organy orzekły o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości.

W świetle powyższego niezasadne okazały się wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd wojewódzki wskazanych w niej zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.

Rozstrzygniecie o kosztach postępowania oparto na art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.