Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 287/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: § 3 pkt 13
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: § 3 pkt 13
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2022 r. nr SKO.415/435/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – skargę oddala –


UZASADNIENIE

II SA/Rz 287/23

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E.W. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 6 grudnia 2022 r. nr SKO.415/435/2022 wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej: "k.p.a.").

Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Wójt Gminy [...], po rozpoznaniu wniosku K Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w D., decyzją z dnia 12 września 2022 r. nr IiGK.6730.171.2021 ustalił warunki zabudowy na inwestycję polegającą na zmianie sposobu użytkowania budynku na budynek produkcyjno-magazynowy z instalacją do powierzchniowej obróbki metali na działce nr ewid. [...] w B.

Organ wskazał, że warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego i komunikacji pozostają bez zmian. W zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi podał, że inwestycja nie może powodować zanieczyszczenia ziemi, wód ani powietrza atmosferycznego ponad poziomy dopuszczalne określone w przepisach o ochronie środowiska, nie może powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach akustycznie chronionych (zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna) znajdujących się w sąsiedztwie. W ocenie organu zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. – dalej "u.p.z.p.").

Odwołanie (jednym pismem) od powyższej decyzji złożyli P.W., E.W., M.S., K.N., B.N., D.S., D.C. i Z.C. Odwołujący nie zgodzili się z decyzją organu I instancji i wnieśli o jej wstrzymanie. W ich ocenie istnieje wiele niejasności związanych z powstaniem linii do fosforowania cynkowego, która jest przedmiotem sprawy i która powstała z naruszeniem prawa. Inwestycja zagraża ich zdrowiu, zanieczyszcza środowisko. Inwestor posługuje się decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 20 października 2021 r., która jest ostateczna, jednak nie jest prawomocna, gdyż złożyli od niej skargę do WSA w Rzeszowie. Wyjaśnili także, że prowadzona przez zakład całodobowa produkcja jest dla nich uciążliwa ze względu na hałas, drgania, używanie wielu niebezpiecznych środków chemicznych. Inwestor w 2016 r. zobligowany był do budowy ekranów dźwiękochłonnych z czego do tej pory się nie wywiązał.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 6 grudnia 2022 r. SKO w Rzeszowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium wyjaśniło, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a powoływanie się jedynie na wymagania ładu przestrzennego czy walory architektoniczne i krajobrazowe nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków. Wskazało, że decyzje o warunkach zabudowy stanowią typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa i jeśli nie stwierdzi niezgodności ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy.

Wyjaśniło, że złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy jest kompletny i pozwalał na przeprowadzenie analizy. Wydana decyzja jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w sporządzonej analizie urbanistycznej. Analiza jest kompletna, wewnętrznie spójna i jasna, w szczególności uwzględniając okoliczność, że postępowanie dotyczy zmiany sposobu zagospodarowania istniejącego budynku.

Kolegium wskazało, że niezależnie od odczuć społecznych związanych z planowaną inwestycją, skutki wybudowania obiektu, czy też jego przyszłego użytkowania, po wydaniu decyzji w sprawie warunków zabudowy, nie mają prawnego znaczenia dla bytu tej decyzji. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie uprawnia też do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych podlegających przepisom prawa budowlanego, lecz nakłada obowiązek wykonania projektu zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na tym etapie weryfikowane są okoliczności związane z urbanistyczną oceną zamierzeń inwestora. Kwestie przewidywanych przez strony uciążliwości związanych z realizacją lub eksploatacją inwestycji nie są przedmiotem postępowania.

SKO podało, że z ww. powodów pominęło rozważania na temat "przestępczego" działania inwestora (te kwestie są rozpatrywane przez właściwe organy w stosownych postępowaniach). Odnośnie zarzutu braku prawomocności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 20 października 2021 r. nr GP.6220.10.2020.GJ o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji do powierzchniowej obróbki metali na działkach [...], [...], [...] obr. [...] gm. [....]. Decyzja zawiera urzędowe poświadczenie ostateczności decyzji datowane na 27.04.2022 (poświadczenie z dnia 27.05.2022). Decyzji ta obejmuje zakresem przedmiot planowanej inwestycji. Stosownie do art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Co do zasady decyzja ostateczna jest wykonalna (stanowi podstawę orzeczenia w przedmiotowym przypadku). Kwestie trwającego postępowania sądowego nie mają wpływu na jej wykonalność. Sąd administracyjny wykonalności decyzji nie wstrzymał. Kolegium nie stwierdziło powodu do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła E.W. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, wstrzymanie wykonania decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła:

1. brak uwzględnienia okoliczności związanej z wydaniem zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji braku prawomocności decyzji środowiskowej dotyczącej planowanej inwestycji,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art 61 ust 1 w zw. z art 53 ust 3 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przejawiające się uznaniem, że przedmiotowa decyzja została wydana zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony środowiska,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a to art. 7, art. 77, art. 107 ust. 3 k.p.a. w szczególności poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak wnikliwego, prawidłowego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie przejawiającego się:

- nie uwzględnieniem braku prawomocności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji której dotyczy zaskarżona decyzja,

- przyjęciem, że planowana inwestycja nie powoduje zanieczyszczenia ziemi, wód ani powietrza atmosferycznego ponad poziomy dopuszczalne określone w przepisach o ochronie środowiska,

- przyjęciem, że planowana inwestycja nie powoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach akustycznie chronionych (zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna) znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i uciążliwości z tym związanych,

- błąd w oznaczeniu znaku (sygnatury) decyzji Wójta Gminy [...] - decyzja o wskazanej przez SKO w Rzeszowie sygnaturze nie istnieje.

Skarżąca zarzuciła, że Kolegium wydało decyzję pomimo braku rozpatrzenia skargi wniesionej do WSA w Rzeszowie na decyzję Burmistrza Miasta [...] z 20 października 2021 r. nr GP.6220.10.2020.GJ o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji do powierzchniowej obróbki metali na działkach [...], [...], [...] obr. [...] gm. [....]. Ww. decyzja obejmuje zakresem przedmiot planowanej inwestycji dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy bez uprzedniego uprawomocnienia się decyzji środowiskowej, która może zostać uchylona, jawi się jako wysoce nieodpowiedzialne i w konsekwencji doprowadzić może do powstania chaosu prawnego. Skarżąca wskazała na możliwość zawieszenia przez organ postępowania do czasu rozpoznania przez WSA w Rzeszowie skargi na decyzję środowiskową. W dalszej części skarżąca wskazała na łamanie przez inwestora przepisów prawa w zakresie ochrony środowiska, na zmianę stosunków wodnych na skutek podniesienia terenu, na składowanie niebezpiecznych substancji we wkopanej w ziemię starej cysternie. Zdaniem skarżącej brak prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie decyzji środowiskowej przez WSA w Rzeszowie powoduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uprzedniego rozstrzygnięcia ww. kwestii środowiskowej jawi się jako niedopuszczalne i sprzeczne z normami obowiązującego prawa materialnego oraz przepisami procedury administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę SKO w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 27 marca 2023 r. K. Sp. z o.o. Sp. k. wniosła o oddalenie skargi, gdyż wydana decyzja jest zgodna z prawem.

Postanowieniem z 23 maja 2023 r., sygn. II SA/Rz 287/23 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

NSA postanowieniem z 5 października 2023 r., sygn. II OZ 548/23 oddalił zażalenie złożone na powyższe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. , poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, wszczętego na wniosek K. sp. z o.o. sp. komandytowa było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku na budynek produkcyjno-magazynowy z instalacją do powierzchniowej obróbki metali na działce nr ewid. [...] w B.

Sąd zwraca uwagę, że po złożeniu wniosku przez inwestora weszła w życie nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) wprowadzona ustawą z dnia 17 września 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986), zmieniająca m. in. art. 61 u.p.z.p.. Podobnie zmianie uległo rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na mocy rozporządzenia zmieniającego Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 2399). Przepisy przejściowe w obu tych aktach - art. 4 ustawy nowelizującej i § 2 rozporządzenia zmieniającego nakazują jednak stosowanie do spraw ustalenia warunków zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów – stosowanie przepisów dotychczasowych.

I tak art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w obowiązującym poprzednio brzmieniu umożliwiał wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5).

Natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. to określało w szczególności wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu.

Jak wynika z analizy oraz decyzji organu I instancji w rozpoznawanej sprawie zmiana sposobu użytkowania polegać ma na zmianie rodzaju produkcji, a zabudowa jest zgodna z dotychczasowym zagospodarowaniem i nie uległy zmianie jej cechy i parametry – takie jak linie zabudowy, intensywność wykorzystania terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu, stąd też spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podobnie nie uległy zmianie warunki w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej, wystarczającego uzbrojenia terenu, czy braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a zatem spełnione zostały pozostałe warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2-4 u.p.z.p.

Jeśli chodzi o spełnienie ostatniego z warunków z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., wskazać należy, że do przepisów odrębnych w nim wymienionych zalicza się unormowania systemu ochrony środowiska, w tym przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094; dalej "u.i.ś.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedsięwzięcie dotyczące instalacji do powierzchniowej obróbki metali o łącznej pojemności wanien procesowych – 22,8 m³ wyczerpuje znamiona § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia, co kwalifikuje je do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających zgodnie z art. 71 ust. 2 u.i.ś. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obejmujący instalację do powierzchniowej obróbki metali m. in. na działce nr ewid. [...] w B. został złożony przez U. sp. z o.o.(poprzedniego inwestora) 30.11.2018 r. i z tego względu, z mocy § 4 obecnie obowiązującego rozporządzenia, zastosowanie znajdują przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Przedsięwzięcie dotyczące instalacji do powierzchniowej obróbki metali lub tworzyw sztucznych z zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych, o całkowitej objętości wanien procesowych do 30 m3 kwalifikowało się, tak samo jak w obecnie obowiązującym rozporządzeniu, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (§ 3 pkt 13 rozporządzenia z 2010 r.).

W rozpoznawanej sprawie poprzedni inwestor U. sp. z o.o. decyzję taką uzyskał w dniu 20 października 2021 r. Była ona przedmiotem postepowania odwoławczego, które zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzji z dnia 27 kwietnia 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Z tym też dniem decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2022 r. prawa i obowiązki wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 20.10.2021 r. zostały przeniesione na K. Sp. z o.o. sp. komandytowa.

Skarżąca zarzuca wadliwe przyjęcie przez organy orzekające w sprawie ustalenia warunków zabudowy, że inwestycja nie spowoduje zanieczyszczenia ziemi, wód ani powietrza atmosferycznego ponad poziomy dopuszczalne określone w przepisach o ochronie środowiska, a także przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach akustycznie chronionych (zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna) znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i uciążliwości z tym związanych. Zarzuty skargi dotyczą też relacji postepowania "środowiskowego" i postepowania objętego kontrolą Sądu, akcentując brak prawomocności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która została zaskarżona do WSA w Rzeszowie. Kolegium odpiera te zarzuty, wskazując, że decyzja środowiskowa obejmuje swoim zakresem przedmiot planowanej inwestycji, a jej wydanie, stosownie do art. 72 ust. 1 u.i.ś następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Co do zasady też decyzja ostateczna jest wykonalna, a kwestie trwającego postępowania sądowego nie mają wpływu na jej wykonalność.

Stanowisko Kolegium jest słuszne.

Toczące się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi podstawy do zawieszenia zarówno postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, jak i postępowania przed sądem administracyjnym w tejże sprawie. WSA w Rzeszowie w nie wydał jeszcze wyroku w sprawie o sygn. II SA/Rz 1100/22, natomiast postanowieniem z dnia 20 czerwca 2023 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2022 r. .

Sąd zwraca jednak uwagę, że decydującym przy ocenie legalności jest stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przekładając to na realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić wypadnie, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 20 października 2021 r. nr GP.6220.10.2020.GJ o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymana w mocy decyzją SKO w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2022 r., wywołuje ona skutki prawne.

Skutki te są w kontrolowanej sprawie istotne, bowiem decyzja środowiskowa określa szczegółowo warunki wykorzystania terenu w fazie eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (w 16 –tu punktach) oraz ustala wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

Należy także podkreślić, że w decyzji z dnia 12 września 2022 r. Wójt Gminy [...] w zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi wskazał, że inwestycja nie może powodować zanieczyszczenia ziemi, wód ani powietrza atmosferycznego ponad poziomy dopuszczalne określone w przepisach o ochronie środowiska, nie może powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach akustycznie chronionych (zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna) znajdujących się w sąsiedztwie..

W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organów o zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, tj. spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Należy podkreślić, co zresztą eksponowało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z dnia 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, wyrok NSA z dnia 12.10.2010 r., II OSK 1542/09). Wiąże się to z podstawową zasadą prawa zagospodarowania przestrzennego - określoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - wolności zagospodarowania terenu, do którego ma się tytuł prawny. Wolność tę można ograniczyć jedynie w granicach określonych ustawą i z uwagi na przeciwdziałanie naruszeniom interesu prawnego innych osób lub jednostek organizacyjnych i ochronę interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 17.03.2022 r, II OSK 831/21).

Zaznaczyć te z należy, ze celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Przy tej ocenie organy wzięły pod uwagę zadeklarowane przez inwestora i wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach parametry przedsięwzięcia.

Odrębną kwestia jest natomiast przestrzeganie warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o warunkach zabudowy, w tym nie przekraczanie norm dopuszczalnego hałasu oraz zanieczyszczenia gleby, wód oraz powietrza ponad dopuszczalne w przepisach poziomy. Na etapie ustalenia warunków zabudowy organy nie są w stanie przewidzieć jakie będą w tej kwestii zachowania inwestora ani założyć, że normy te będą z pewnością przekraczane. Założenie takie nie może być też podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy, jak zdaje się sugerować treść skargi..

Reasumując, Sąd uznał, że wydanym w sprawie decyzjom oraz przeprowadzonemu przez organy postępowaniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. W takim stopniu nie narusza prawa także błędne oznaczenie numeru decyzji organu I instancji, które niewątpliwie stanowi uchybienie, lecz należy je uznać za oczywistą omyłkę pisarską.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.