Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 756/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par 1, art. 18
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 57 par 1, art. 44
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 9 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 lipca 2023 r. nr 1001-IEE-2.7192.48.2023.6.JS w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu A. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 756/23

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że zażalenie P. B. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, ze Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wskazanych w uzasadnieniu postanowienia tytułów wykonawczych.

W oparciu o tytuły wykonawcze organ egzekucyjny protokołem z 1 lutego 2023 r. dokonał zajęcia ½ udziału w prawie własności samochodu osobowego VW Passat 1,9 TDI nr rej. [...]. Skarżący protokół odebrał w dniu 21 lutego 2023 r.

W dniu 28 lutego 2023 r. podatnik złożył pismo zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne".

Postanowieniem z 14 marca 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia ½ udziału w prawie własności samochodu osobowego

Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 30 marca 2023 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. - dalej k.p.a.).

W dniu 11 kwietnia 2023 r. podatnik złożył za pośrednictwem operatora Poczta Polska S.A. – zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w postanowieniu z dnia 12 lipca 2023 r. wskazał, że co do zasady w sprawach, które dotyczą postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny i wierzyciel wydają rozstrzygnięcie w formie postanowienia. Jeśli przepisy tak przewidują, na to postanowienie przysługuje zażalenie, w terminie 7 dni od jego doręczenia (art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm. - dalej u.p.e.a)

Powołując się na zawarte w art. 18 u.p.e.a odwołanie do stosowania przepisów k.p.a. organ podkreślił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej, która zawierała zaskarżone rozstrzygnięcie wynika, że 16 marca 2023 r. z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi lub dorosłemu domownikowi (który podjął się oddania pisma adresatowi), przesyłkę pozostawiono do dyspozycji skarżącego w agencji pocztowej, na okres 14 dni. O powyższym fakcie skarżący został poinformowany w pozostawionych awizach z 16 marca 2023 r. oraz z 24 marca 2023 r. Ponieważ skarżący nie odebrał korespondencji przez okres 14 dni, od pierwszego awizo, doręczenie postanowienia z 14 marca 2023 r. nastąpiło w sposób określony w art. 44 k.p.a.

Organ podkreślił, że termin na wniesienia zażalenia na postanowienia z dnia 14 marca 2023 zakończył się w dniu 6 kwietnia 2023 r. Natomiast skarżący zażalenie na postanowienie z 14 marca 2023 r. wniósł 11 kwietnia 2023 r. , a więc po upływie ustawowego terminu.

Kończąc podkreślono, że ustalenie przez organ odwoławczy, iż zażalenie wniesiono po upływie ustawowego terminu nakłada na ten organ obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.

Na postanowienie z dnia 12 lipca 2023 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący wniósł o:

1. zmianę wydanego postanowienia z 12 lipca 2023 r. oraz rozpatrzenie zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r.

2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu "z całości zgromadzonych akt w niniejszej sprawie biorąc pod uwagę wszystkie wydawane w tej sprawie decyzje administracyjne"

3. przeprowadzenie "postępowania przygotowawczego i rozprawy również pod nieobecność pozwanego. Powód zastrzega sobie prawo wnioskowania o przeprowadzenie dowodów w odniesieniu do stanowiska strony pozwanej.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono (cyt):

– "naruszenie Art. 51 1. Dz.U.2021.162; Art. 6 k.p.a., Art. 156. § 1.1); 2); 6); 7) k.p.a., Art. 7 KRP; Art. 73 Dz.U.2023.775";

– naruszenie przepisów k.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów w postępowaniu administracyjnym,

– błędy proceduralne w związku z prowadzonym postępowaniem zarówno przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, a tym samym naruszenie przepisów postępowania,

– naruszenie przepisów prawa materialnego wnioskodawcy, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o błędną Interpretację przepisów w postępowaniu administracyjnym".

Ponadto skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 lipca 2023 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano że prawidłowo złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r., w którym: wniósł o zawieszenie egzekucji, wniósł o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej, zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzucił stosowanie zbyt uciążliwego środka.

W ocenie skarżącego, rozpatrując zażalenie z 11 kwietnia 2023 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi "błędnie określa daty wpływu dokumentów do skarżącego na dzień 30 marca 2023 r.; gdyż po pierwsze nie wskazuje on numeru właściwej przesyłki, której dotyczy wskazana wcześniej data wpływu, po drugie faktyczna przesyłka otrzymana w przedmiotowej sprawie wpłynęła do skarżącego w dniu 4 kwietnia 2023 r. Skarżący zauważył również, że organ odwoławczy nie wskazał na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty "dokonał analizy ustalenia pozostawionych awiz przez pracownika poczty polskiej, a to 16.03.2023 r. oraz 24.03.2023 r., a jednocześnie nie wskazuje nr przesyłki, której to dotyczy w związku z przedmiotową sprawą."

W ocenie skarżącego, naruszono art, 73 ustawy k.p.a. W konsekwencji skarżący wskazał, że wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowienie z 12 lipca 2023 r. jest niedopuszczalne oraz narusza przepisy postępowania , w tym art. 6,156 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem procesowym z dnia 8 stycznia 2024 . pełnomocnik skarżącego (ustanowiony w sprawie z urzędu) poparł skargę i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu oświadczając, że opłata nie została w całości lub w części uiszczona. W dalszej części pisma zwrócił uwagę, że organ wydając zaskarżone rozstrzygniecie oparł się na niepełnych ustaleniach faktycznych, dotyczących daty doręczenia przesyłki przesądzającej o momencie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.)

Na wstępie rozważań należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego tryb ten mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Ustawodawca przekazanie sprawy rozpoznawanej w trybie uproszczonym do rozpoznania na rozprawie pozostawił uznaniu sądu (art. 121 p.p.s.a.).

Sąd nie uznał, aby taka potrzeba zaistniała w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości (wbrew zarzutom skargi i późniejszej argumentacji pełnomocnika), a istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości liczenia terminu do wniesienia zażalenia.

Sposób sformowania zarzutów skargi obliguje Sąd, przede wszystkim, do wskazania, że podczas badania legalność zaskarżonego aktu nie jest on związany zarzutami skargi. Jednocześnie, zważywszy na zakres wniosków zwartych w skardze, wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a nie przebieg całego postępowania egzekucyjnego.

Podlegająca zakresowi badania Sądu istota sporu sprowadza się natomiast do oceny prawidłowości stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenie skarżącego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną

Zgodnie art. 17 § 1 u.p.e.a. , o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Stosownie do dyspozycji art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy k.p.a. Zatem prawidłowo organ w swoim rozstrzygnięciu wskazuje, że zasady doręczania pism, obliczania terminów do wniesienia zażalenia, zostały uregulowane w k.p.a.

W myśl art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (§ 5 pkt 2).

Zgodnie z art. 134 k.p.a. odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Natomiast w myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwoływań.

Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o ten przepis organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Nie jest to zależne od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Ustawodawca nie przewidział odstępstwa od tej reguły. W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.

Sednem sprawy, w której organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jest więc ustalenie, w jakim dniu miało miejsce doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji.

Zgodnie z art. 44 k.p.a.

§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Przepis art. 44 k.p.a. ustanawiając zastępczy tryb doręczenia korespondencji umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia terminu. Innymi słowy, zastępcza forma doręczenia pism przewidziana w art. 44 k.p.a. rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Co ważne, domniemanie prawne, o jakim mowa w art. 44 § 4 k.p.a., rodzi wyłącznie prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze. W świetle brzmienia art. 44 § 4 i § 1 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi należy wiązać z upływem 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce odbiorczej strony pierwszego "awizo".

Mając na uwadze fakt, że strona skarżąca podkreśla fakt, że przedmiotową przesyłkę otrzymał w dniu 4 kwietnia 2023 r. wskazać należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. z 2017 r, poz. 1481 ze zm.) - dalej jako "Prawo pocztowe", co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem, jeżeli zostało prawidłowo sporządzone. W innym razie nie może zostać uznane za dowód.

Dokument urzędowy spełniający wymogi k.p.a. ma zwiększoną (szczególną) moc dowodową. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe.

Nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 76 § 1 k.p.a. Treść dokumentu urzędowego podlega jednak pewnego rodzaju ocenie organu. Wszak organ musi zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć znaczenie dla sprawy.

W ocenie Sądu prawidłowość dokonanego doręczenia zastępczego nie budzi wątpliwości. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej (nr [...]), która zawierała zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie z 14 marca 2023 r. wynika, że 16 marca 2023 r. z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi lub dorosłemu domownikowi (który podjął się oddania pisma adresatowi), przesyłkę pozostawiono do dyspozycji pana skarżącego w agencji pocztowej, na okres 14 dni.

Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 24 marca 2023 r. a następnie zwrócono do nadawcy w dniu 3 kwietnia 2023 r.

Powyższe dane wynikają nie tylko z informacji zwartych na stemplach i opisie koperty i wypełnienia poszczególnych rubryk zwrotnego potwierdzania odbioru przesyłki poleconej o nr [...], ale również są zbieżne z informacjami wynikającemu z elektronicznego systemu śledzenia przesyłek pocztowych poczty polskiej - znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (k. 99-100).

Ponieważ skarżący nie odebrał korespondencji przez okres 14 dni od pierwszego awizo, doręczenie postanowienia z 14 marca 2023 r. nastąpiło w sposób określony w art. 44 k.p.a. w dniu 30 marca 2023 r., tj. z upływem ostatniego dnia tego 14 - dniowego okresu.

Organ prawidłowo wskazuje, że termin do złożenia zażalenia rozpoczął swój bieg 31 marca 2023 r. - tj. od dnia następnego po dniu, w którym nastąpiło skuteczne doręczenie stronie ww. postanowienia organu egzekucyjnego.

Natomiast ostatnim dniem do złożenia środka zaskarżenia w postaci zażalenia był 6 kwietnia 2023 r.

Tym samym prawidłowo uznał, że zażalenia nadane w dniu 11 kwietnia 2023 r. jest wniesione z uchybienie terminu.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty określono datę doręczenia stronie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 14 marca 2023 r. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną.

Sąd jednocześnie zauważa, że przepis art. 134 k.p.a. nie uzależnia obowiązku wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi od tego, czy uchybienie było zawinione. Zakres kognicji organu ogranicza się jedynie do ustalenia daty doręczenia postanowienia, prawidłowości tego doręczenia, daty wniesienia zażalenia i porównania daty doręczenia postanowienia z datą wniesienia zażalenia. Innymi słowy, w ramach sprawy ze skargi na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia Sąd bada tylko fakt uchybienia terminowi, nie zaś jego przyczyny

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 tej ustawy w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku. Sąd uwzględnił przy tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. w sprawie SK 66/19 i uznał, że analiza statusu radcy prawnego oraz jego roli w postępowaniu, w którym występuje jako podmiot powołany i zobowiązany do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie jego wynagrodzenia, tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia.

ds