Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 203/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 stycznia 2024 r. nr BP.501.2921.2023.2409.BD2.513586 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M.M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł z powodu wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, zgodnie z lp. 18 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.").

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 20234 r. Inne utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] lipca 2023 r. (piątek) o godz. 18:43, na autostradzie A1 w miejscowości N. W. , kontroli poddano pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki VOLVO oraz naczepy marki SCHMITZ, którym kierował A. K.. Ww. zespołem pojazdów był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy (puszki stalowe) z miejscowości T. do miejscowości K., w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa "M. L. P. M.". W trakcie kontroli drogowej ustalono, że rodzaj pojazdu samochodowego oraz charakter wykonywanego nim przewozu drogowego nie podlegały żadnemu wyłączeniu z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, stanowiące naruszenie ujęte pod lp. 18 załącznika nr 4 do u.t.d. Kierowcę przesłuchano w charakterze świadka. Przebieg i ustalenia kontroli drogowej zostały udokumentowane w protokole z dnia [...] lipca 2023 r. Na podstawie informacji pozyskanych ze Starostwa Powiatowego w G. ustalono, że osobą pełniącą funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "M. L. P. M." jest M. M..

Odnośnie stwierdzonego naruszenia organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec strony jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. W niniejszej sprawie doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez M. M. jako osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie "M. L. P. M.". Organ podał, że przepis § 2 pkt 3 lit. a) ww. rozporządzenia Ministra Transportu wprowadza okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na obszarze całego kraju dla pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h - od godziny 18.00 do godziny 22.00 w piątek. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, w dniu [...] lipca 2023 r. (piątek) o godzinie 18:43. W związku z powyższym strona poruszała się z naruszeniem ww. zakazu. Jednocześnie na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że nie zachodzi wyłączenie z § 3 ww. rozporządzenia. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wskazał, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącą przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach i materiał dowodowy w zakresie tego naruszenia został zgromadzony należycie już w momencie kontroli drogowej. Organ podał, że wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego. Sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia przepisów w transporcie drogowym. Obowiązki zarządzającego transportem wynikają z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (dalej: "rozporządzenie nr 1071/2009").

Organ odwoławczy wskazał, że obowiązkiem strony jest nadzór nad realizowanymi operacjami transportowymi w sposób rzeczywisty i ciągły. Organizacja działalności przedsiębiorstwa powinna uwzględniać sytuacje, które mogą wydarzyć się podczas przewozu drogowego i umożliwiać adekwatne reagowanie, tak by respektować obowiązujące przepisy prawa. Organ wskazał, że w ciągniku samochodowym zamontowany jest system lokalizacji GPS, a osoby upoważnione mają stały nadzór nad położeniem pojazdów. Zarządzający transportem co do zasady posiada więc wiedzę o ewentualnych naruszeniach przepisów dotyczących wykonywania przewozów w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach przez zatrudnianych kierowców, a pracodawca może wyciągać wobec nich stosowne konsekwencje. Trudno więc, w ocenie organu, przyjąć wyjaśnienia strony, iż kierowca samowolnie podjął decyzję o kontynuowaniu jazdy w okresie ograniczeń.

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. W niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 2 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie brak jest również podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy, w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącą, przy jednoczesnym braku istnienia okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 4 pkt 22 lit. d) i l) u.t.d. przez jego zastosowanie, podczas gdy do art. 92a ust. 2 u.t.d. będącego również podstawą rozstrzygnięcia ma zastosowanie art. 92a ust. 8 u.t.d.,

2) art. 7, art, 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") przez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. błędnego ustalenia miejsca zdarzenia, które nie odpowiada rzeczywistości, zaniechanie przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sposób wyczerpujący, przejawiające się niedokonaniem analizy umowy, na podstawie której skarżąca wykonuje zadania zarządzającego transportem, która to analiza doprowadziłaby do potwierdzenia, iż skarżąca nie naruszyła obowiązków spoczywających na niej jako zarządzającej transportem,

3) art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 4 k.p.a, przez zaniechanie rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, przejawiające się brakiem odniesienia przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów strony, przemawiających na gruncie niniejszego postępowania za jego umorzeniem bez nakładania kary,

4) art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1071/2009 przez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się na gruncie niniejszego postępowania nałożeniem sankcji administracyjnej za niedopełnienie obowiązków, które mocą przywołanej tu normy prawnej nie leżą w kompetencji osoby wykonującej obowiązki zarządzającego transportem, co skarżąca postrzega również jako naruszenie zasady praworządności, zasady legalizmu oraz zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa,

5) § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j) rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach przez niezbadanie i nieustalenie, czy zachodzi wyłączenie spod zakazu ruchu pojazdów ciężarowych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym,

6) art. 92c ust. 1a w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie, podczas gdy zarządzająca transportem wykonała wszelkie obowiązki wynikające z łączącej jej umowy z przedsiębiorcą, a zatem okoliczności sprawy i dowody, przy prawidłowym przeprowadzeniu postępowania wskazywać powinny, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszeń przez kierowcę,

7) art. 136 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, podczas gdy bezsprzecznie wynikała konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczność ustalenia jej obowiązków wynikających z pełnienia funkcji osoby zarządzającej transportem w rozumieniu rozporządzenia nr 1071/2009,

8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie pisemne wypowiedzenie się w sprawie, wyznaczając jej 10-dniowy termin.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2023 r. (piątek) o godzinie 18.43 funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli pojazd marki VOLVO wraz z naczepą. Pojazdem kierował A. K., który wykonywał transport w imieniu i na rzecz firmy "M. L. P. M.". Pojazdem był transportowany ładunek – puszki stalowe, na trasie T. - K.. Organ nałożył na skarżącą jako osobę zarządzającą transportem we wskazanej firmie karę pieniężną w wysokości [...] zł, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. w zw. z lp. 18 załącznika nr [...] do u.t.d. z tytułu wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach.

Należy zauważyć, że zgodnie z w myśl art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Jednocześnie przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że przedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009.

Stosownie natomiast do art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Osobą zarządzająca może być zarówno osoba, o której mowa w art. 4 ust. 1, jak i osoba określona w art. 4 ust. 2 wymienionego rozporządzenia. Jeżeli chodzi o osobę w rozumieniu art. 4 ust. 1, to jest nią osoba, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa, przy czym ma ona faktyczny związek z tym przedsiębiorstwem polegający na tym, że jest jej np. pracownikiem, dyrektorem, właścicielem, udziałowcem. Istotne jest to, aby ze stanowiska pracy tej osoby lub powierzonego jej zakresu obowiązków wynikało, że pełni ona obowiązki przypisane do zarządzającego transportem, tj. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi w firmie. Natomiast osoba wymieniona w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jest uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z przedsiębiorcą. W zawartej umowie powinny być sprecyzowane zadania, które ma wykonywać ta osoba w sposób rzeczywisty i ciągły oraz należy określić zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Powyższe rozważania wskazują, że osoba o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 nie jest tożsama z osobą o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Są to dwie różne osoby.

Według lp. 18 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł.

Na podstawie zaś § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach wprowadzono okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h: a) od godziny 18.00 do godziny 22.00 w piątek, b) od godziny 8.00 do godziny 14.00 w sobotę, c) od godziny 8.00 do godziny 22.00 w niedzielę.

W rozpatrywanej sprawie pojazd został zatrzymany w dniu [...] lipca 2023 r. (piątek) o godzinie 18.43, a zatem w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Fakt ten potwierdza protokół kontroli drogowej z dnia [...] lipca 2023 r. (k. 31-32 akt adm.). Nie budzi zatem wątpliwości, że doszło do naruszenia ograniczeń ruchu pojazdów wynikających ze wskazanego rozporządzenia.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ wymierzył skarżącej karę za ujawnione w toku kontroli naruszenie prawa jako osobie zarządzającej na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Jak to już wskazano na mocy tego przepisu osobą zarządzająca jest osoba, która ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, udziałowcem. W zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił jaką funkcję pełni skarżąca w przedsiębiorstwie "M. L. P. M.", tzn. czy jest jego np. pracownikiem czy dyrektorem, a zatem nie wykazał jej rzeczywistego związku z tym przedsiębiorstwem. W rezultacie organ nie uzasadnił w należyty sposób zastosowania w odniesieniu do skarżącej art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr [...].

Osobą zarządzającą może też być osoba wskazana w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr [...], a zatem osoba, z którą przedsiębiorca zawarł umowę o zarządzanie transportem. Umowa taka określa wówczas zakres zadań i obowiązków osoby mającej zarządzać transportem. Na podstawie tej umowy osoba taka może zarządzać wszystkimi sprawami transportowymi w danym przedsiębiorstwie bądź tylko ich częścią (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia [...] stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 631/20).

Należy zauważyć, że w aktach sprawy (k. 4 akt adm.) znajduje się umowa zlecenia z dnia [...] lipca 2021 r. zawarta pomiędzy "Firmą P. M." (zleceniodawcą) a "F. M. M. M. (zleceniobiorcą), na podstawie której zleceniobiorca zobowiązał się do zarządzania transportem. W § 5 tej umowy postanowiono, że "wszelkie grzywny, kary oraz sankcje finansowe nałożone na Zleceniobiorcę w związku z działalnością wykonywaną przez Zleceniodawcę ponosi Zleceniodawca. Zleceniobiorca nie odpowiada za naruszenie przepisów dot. czasu pracy, odpoczynków kierowcy, norm tonażowych, instalacji, urządzeń pomiarowych, badań technicznych itp. Zleceniodawca odpowiada za (...) naruszenia w przepisach drogowych oraz w Prawie Pracy. W przypadku nałożenia kary finansowej na Zleceniobiorcę za w/w naruszenia, Zleceniodawca obowiązuje się pokryć je w całości."

Zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w decyzji organu odwoławczego brak jest jakichkolwiek wywodów na temat powyższej umowy. Organy całkowicie tę umowę pominęły. Ponownie rozpatrując sprawę organ wyjaśni, czy na podstawie wskazanej umowy skarżącą można uznać za osobę zarządzającą na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009, a jeśli tak, to organ oceni jakie znaczenie dla odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej i wymierzenia jej kary za ujawnione w toku kontroli naruszenie prawa ma wymieniony § 5 umowy zlecenia z dnia [...] lipca 2021 r.

Zdaniem Sądu, wymierzenie skarżącej kary pieniężnej bez wyjaśnienia powyższych kwestii narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, natomiast art. 80 k.p.a. wskazuje, że ocena, czy dana okoliczność została udowodniona powinna być dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W konsekwencji, organ odwoławczy przedwcześnie uznał skarżącą za osobę zarządzającą transportem na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Nie wyjaśnił też, czy skarżąca jako osoba zarządzająca transportem ponosi odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie prawa w oparciu o art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009.

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j) rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Zgodnie z tym przepisem, wskazane w tym rozporządzeniu ograniczenia i zakazy nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. W toku postępowania administracyjnego strona nie wykazała, że transport puszek stalowych, wskazanym pojazdem, służył zapewnieniu niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Z protokołu przesłuchania kierowcy – A. K. (k. 20 akt adm.), wynika, że naruszenie przez niego zakazu ruchu było spowodowane tym, że chciał szybciej zakończyć przewóz drogowy i był niedaleko miejsca zamieszkania.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącej, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a., poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego, które obejmują wpis sądowy w wysokości [...] zł.