Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2612/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 189 poz 1159
law: Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe - tekst jednolity.
article: art. 150 par. 3 art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. S. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. orzekł o odpowiedzialności W. S. (dalej jako Skarżący) za zaległości C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 6-12/2005r., w łącznej kwocie 98.512,90 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 54.258,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie 3.148,20 zł.

W dniu 14 marca 2011 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w W. - 17 marca 2011 r.) pełnomocnik Skarżącego złożył odwołanie od w/w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania pełnonocnik Skarżącego wskazał, iż Skarżący o wydaniu w/w decyzji dowiedział się w dniu 7 marca 2011 r. podczas zapoznawania się z aktami niniejszej sprawy podatkowej. W tym dniu pełnomocnik Skarżącego uzyskał - z akt sprawy - informację, że przedmiotowa decyzja została uznana za doręczoną przez organ podatkowy w trybie art. 150 O.p.,. Na powyższą okoliczność (zapoznania się z aktami) sporządzono notatkę w aktach sprawy, którą podpisał pełnomocnik strony adwokat P. R. Od powyższej daty należy liczyć 7 - dniowy termin, o którym mowa w art. 162 § 1 O.p.

Skarżący podniósł, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji było to, iż nie otrzymał żadnego dokumentu (awiza) potwierdzającego próbę doręczenia w/w decyzji (zarówno pierwszego awiza, jak i drugiego awiza) w miejscu swego zamieszkania (pod adresem dla doręczeń). Wskazał, że w rejonie jego zamieszkania wielokrotnie zdarzały się sytuacje, że nie otrzymywał w różnych sprawach dokumentów awizo, co wskazuje na wadliwe działanie pracowników poczty. Zaznaczył ponadto, iż o wadliwości działania poczty w sprawie przedmiotowego doręczenia świadczy także znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci "potwierdzenia doręczania" przedmiotowej decyzji, w treści którego doręczyciel nie zaznaczył zarówno faktu drugiego awizowania jak i miejsca pozostawienia awizowanej powtórnie przesyłki. Podkreślił, że informacja o pozostawieniu przesyłki po próbie pierwszego awizowania jest nieczytelna.

Zaznaczył, iż o niezaniedbywaniu podejmowania przesyłek w tym okresie świadczy fakt, iż w okresie próby rzekomego doręczenia przedmiotowej decyzji strona lub jej dorośli domownicy odbierali przesyłki polecone w innych sprawach.

Zdaniem Skarżącego pracownik poczty w ogóle nie dostarczył przesyłki, a prawdopodobnie nawet nie podjął próby jej doręczenia, o czym świadczy brak awizo ( I i II awizo). Okoliczność ta wyłącza winę w niezachowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Pismem z dnia 23 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał organowi pierwszej instancji w/w wniosek, celem zajęcia stanowiska w sprawie.

W dniu 4 kwietnia 2011 r. organ pierwszej instancji przekazał wniesione odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lica 2010 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. została wysłana za pośrednictwem poczty na adres zamieszkania Skarżącego. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki przez pocztę (odpowiednio w dniu 15 lipca 2010 r. oraz w dniu 23 lipca 2010 r.), w konsekwencji nie podjęcia jej przez adresata, została ona zwrócona do nadawcy w dniu 2 sierpnia 2010 r., z którym to uznano ją za doręczoną w sposób określony w art. 150 § 2 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż organem właściwym do wniesienia podania o przywrócenie terminu jak też do dopełnienia czynności, dla której zakreślony był termin, tj. do wniesienia odwołania jest organ podatkowy pierwszej instancji w tym przypadku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 23 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał organowi pierwszej instancji rzeczony wniosek, celem zajęcia stanowiska w sprawie. W dniu 4 kwietnia 2011 r. organ podatkowy przekazał wniesione odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu.

Organ stwierdził, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. została wysłana za pośrednictwem poczty na prawidłowo ustalony adres zamieszkania Skarżącego. Skarżący nie kwestionował poprawności swojego adresu zamieszkania, którym posługują się organy podatkowe. Dodatkowo ustalenia w tej mierze potwierdza Zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej nieprowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej (NIP-3), złożone w dniu 28 marca 2006 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.

Zaznaczył, iż z uwagi na brak możliwości doręczenia decyzji adresatowi albo innej osobie, która oddałaby przesyłkę adresatowi, doręczyciel pozostawił na okres 14 dni korespondencję do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym W., co znalazło stosowne odzwierciedlenie w postaci informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Dokonane na kopercie przez pracownika poczty adnotacje, wskazują na dwukrotne awizowanie przesyłki (odpowiednio w dniu 15 lipca 2010 r. oraz w dniu 23 lipca 2010 r.). Z powodu niepodjęcia przesyłki przez adresata, została ona zwrócona do nadawcy w dniu 2 sierpnia 2011 r. (data wpływu do organu podatkowego – 13 sierpnia 2010 r.).

Za nieuzasadnione uznał twierdzenie pełnomocnika Skarżącego, o wadliwości działania poczty w sprawie doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, z powodu braku właściwych adnotacji na przesyłce. Zaznaczył, iż zarówno fakt pierwszego jak i drugiego awizowania przesyłki, a także informacja o miejscu pozostawienia przesyłki jak i pozostałe niezbędne do uznania za prawidłowo doręczoną przesyłkę informacje znajdują się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak i na kopercie.

Stwierdził, że zaistniały przesłanki do uznania za skuteczne doręczenia w/w decyzji w trybie art. 150 O.p. Podkreślił, że:

• przesyłka została skierowana na aktualny adres zamieszkania Strony,

• właściwie zastosowano dyspozycję art. 150 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem doręczyciel nie miał możliwości doręczenia przesyłki w sposób określony w przepisach art. 148 § 1 i art. 149 tej ustawy,

• w myśl art. 150 § 1 pkt 1 niniejszej ustawy poczta przechowała pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (od 15 lipca 2010 r. do 2 sierpnia 2010 r.),

• stosownie do art. 150 § 1a O.p., adresat został dwukrotnie zawiadamiany o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej (w dniu 15 lipca 2010 r. oraz 23 lipca 2010 r.),

• z powodu niepodjęcia pisma w ciągu 7 dni (tj. do dnia 23 lipca 2010 r.) w dniu 23 lipca 2010 r. nastąpiło powtórne zawiadomienie adresata o możliwości odbioru przesyłki,

• adekwatnie do postanowień art. 150 § 2 O.p., zawiadomienie o pozostawieniu pisma do odbioru w placówce pocztowej, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata,

• zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1O.p., po upływie 14 dni (w tej sprawie w dniu 2 sierpnia 2010 r.) nastąpił zwrot do adresata niepodjętej przesyłki.

W związku z powyższym uznał, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. została doręczona, po upływie 14 dni od pierwszego awizowania, tj. z dniem 30 lipca 2010 r.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie można kwestionować uznania jako dowód w sprawie zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty, którą przesłano skarżoną decyzję. Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na to, że skarżona decyzja, jak i inne przesyłki pod jej adresem zamieszkania były doręczane wadliwie w tym, że pracownicy poczty nie pozostawiali żadnych dokumentów potwierdzających próbę doręczenia (awizo).

W ocenie organu placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać, zaś o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy adresat został zawiadomiony w sposób określony w art. 150 § 2 O.p.

Zaznaczył, iż pouczenie o możliwośći złożenia odwołania za pośrednictwem właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie zostało zawarte w uzasadnieniu decyzji organu podatkowego.

Stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, w związku z doręczeniem dokonanym w dniu 30 lipca 2010 r., 14-dniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął w dniu 13 sierpnia 2010 r. W związku z powyższym uznał, że złożenie w dniu 14 marca 2011 r. odwołania, nastąpiło z uchybieniem terminowi do dokonania tej czynności.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., złożony przez pełnomocnika Skarżącego wniosek o przywrócenie terminu nie spełnia przesłanki złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny jego uchybienia ani też przesłanki braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi.

Zaznaczył, iż pełnomocnik Skarżącego, wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 14 marca 2011 r., z naruszeniem siedmiodniowego terminowi na jego złożenie od ustania przyczyny uchybienia terminowi. W ocenie organu nie można uznać daty zapoznania się pełnomocnika Skarżącego z aktami sprawy podatkowej (7 marca 2011 r.) za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Wskazana data zapoznania się z aktami sprawy podatkowej przed organem pierwszej instancji, nie jest potwierdzeniem dla organu podatkowego, iż Strona co najmniej w tej dacie niezaprzeczalnie powzięła wiedzę o wydaniu decyzji. W dniu 22 lutego 2011 r. w [...] Urzędzie Skarbowym W. złożono osobiście pełnomocnictwo z dnia 21 lutego 2011 r. udzielone pełnomocnikowi Skarżącego do zapoznania się z aktami sprawy dotyczącej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki C. Sp. z o. o. w podatku dochodowym. Zdaniem organu z zakresu sporządzonego pełnomocnictwa wynika, że już w dniu 21 lutego 2011 r. Skarżący wiedział o prowadzonej przez ten organ podatkowy sprawie o orzeczenie odpowiedzialności za zaległości C. Sp. z o. o. w podatku dochodowym. Skarżący wiedział jaki organ podatkowy jest właściwy do prowadzenia postępowania, jaki był tytuł zaległości i jakiej Spółki one dotyczyły, wiedział też o prowadzonym postępowaniu, którego jest Stroną. W ocenie organu treść złożonego do organu podatkowego w dniu 22 lutego 2011 r. pełnomocnictwa, pozwala uznać, że w dniu jego sporządzenia (21 lutego 2011 r.) ustała przyczyna nie dochowania terminowi do złożenia odwołania, czyli ustał brak wiedzy o wydanej decyzji. W związku z powyższym od tego dnia należałoby liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu, który upłynął w dniu 28 lutego 2011 r.

Podkreślił, iż Skarżący był już w dniu 21 lutego 2011 r. w posiadaniu tylu informacji (we wskazanym wyżej zakresie) o prowadzonym wobec niego postępowaniu, do tego podjął się istotnych czynności w tejże sprawie (m.in. ustanowił pełnomocnika do zapoznania się z aktami omawianej sprawy, a dokument będący podstawą tego umocowania złożono osobiście w dniu 22 lutego 2011 r. do organu podatkowego), jednocześnie nie podjął niezwłocznego działania w celu dokładnego i zupełnego wyjaśnienia odnośnie przesłanek postępowania, jego aktualnego etapu, a w tym przypadku nie dążył do uzyskania wiedzy o wydanej decyzji. W związku z powyższym zdaniem organu nie sposób uznać, że zachowanie to świadczy o należytej staranności, a raczej o niedbalstwie w prowadzeniu swoich spraw. Stwierdził, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że wskazywana przeszkoda istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zakres wiedzy o prowadzonym wobec Skarżącego postępowaniu (co wynika z treści pełnomocnictwa z dnia 21 lutego 2011 r.) w odniesieniu do zaniechania niezwłocznego wyjaśnienia sprawy, prowadzi ponadto do ustaleń, że od dnia 21 lutego 2011 r., czyli od dnia sporządzenia pełnomocnictwa nie mógł wystąpić brak zawinienia Skarżącego w uchybieniu terminowi, a tym samym nie został dochowany termin 7 dni na wniesienie podania o przywrócenie terminu, określony w art. 162 § 2 O.p.

W ocenie organu podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego okoliczności o braku winy w uchybeniu terminowi do złożenia odwołania nie zostały uprawdopodobnione ani tym bardziej udowodnione. Skarżący nie podjął się próby uprawdopodobnienia, że przesyłki pod jego adresem zamieszkania były doręczane wadliwie, a pracownicy poczty nie pozostawiali żadnych dokumentów potwierdzających próbę doręczenia (awizo). Strona nie podniosła też, że podejmowała jakiekolwiek środki w celu reklamowania jakości usług świadczonych przez pocztę lub ustalenia przyczyn nieprawidłowości w działalności operatora pocztowego oraz ich usunięcia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., wyjaśnienia zaprezentowane we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, nie uprawdopodabniają naruszenia art. 150 O.p. w toku doręczenia decyzji organu podatkowego w trybie zastępczym, w konsekwencji czego nie wykazano ani nie uprawdopodobniono braku zawinienia Strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie na to, że Strona bez usprawiedliwionego powodu nie odbierała korespondencji w toku postępowania zakończonego skarżoną decyzją, doręczanej prawidłowo przez operatora pocztowego, za każdym razem przechowywanej na poczcie przez okres 14 dni, a w tym:

• postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. o wszczęciu postępowania podatkowego, awizowane w dniu 19 kwietnia 2010 r., oraz powtórnie w dniu 27 kwietnia 2010 r., zwrot do nadawcy w dniu 6 maja 2010 r.,

• postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. o wyznaczeniu Stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, awizowane w dniu 24 maja 2010 r. oraz w dniu 1 czerwca 2010 r., zwrot do nadawcy w dniu 10 czerwca 2010 r.,

• postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy, awizowane w dniu 17 czerwca 2010 r. oraz w dniu 25 czerwca 2010 r., zwrot do nadawcy w dniu 5 lipca 2010 r.

Odnosząc się do domniemanych nieprawidłowości urzędu pocztowego w doręczeniu zastępczym przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję, wskazał, iż kwestia ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zachowany został tryb doręczenia korespondencji określony w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, co jest oparte na właściwych dokumentach doręczyciela. Zdaniem organu w/w fakty mogą wskazywać, że Skarżący nie zachował wymaganej należytej staranności w dbałości o swoje interesy, ponieważ nie odbierał żadnej korespondencji kierowanej do niego w toku postępowania w pierwszej instancji, o której próbie doręczeń był powiadamiany (dwukrotne awizo każdej z przesyłek). Nie podejmowanie korespondencji przez Skarżącego w długim okresie czasu (tutaj w czasie postępowania podatkowego w pierwszej instancji), zwłaszcza kiedy było już wobec niego prowadzone postępowanie orzekające o odpowiedzialności nie zasługuje na aprobatę. W ocenie organu nie podejmowanie przez Skarżącego, bez uzasadnionej przyczyny żadnej korespondencji w toku postępowania podatkowego w pierwszej instancji, czyli w okresie od pierwszego awiza, tj. od dnia 19 kwietnia 2010 r. do dnia 2 sierpnia 2010 r. - czyli do dnia zwrotu ostatniej przesyłki - decyzji, jest oczywistym i ewidentnym brakiem należytej staranności wymaganej od osoby dbającej o swoje interesy. Zaznaczył, iż nie można uznać, że przeszkoda, na którą się powołuje Skarżący, była od niego niezależna, nie do przezwyciężenia i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Podsumowując stwierdził, iż Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia niezależnej, istniejącej cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz uniemożliwiającej jej działanie przeszkody do złożenia w terminie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym Skarżący nie wykazał przyczyn, czy powodów wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminowi, stąd nie może uwolnić się od konsekwencji uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu - zarzucił naruszenie:

1. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu w postępowaniu odwoławczym, co spowodowało nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i nie umożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

2. art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zastosowanie wskazanego przepisu w postępowaniu odwoławczym i nie wyznaczenie Skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

3. art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zastosowanie wskazanego przepisu i nie przywrócenie Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.

4. art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i doręczenie Skarżącemu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nie w jego miejscu zamieszkania,

5. art. 150 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że doręczenie Skarżącemu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nastąpiło w dniu 2 sierpnia 2010 r. w trybie tzw. awizo, z zastosowaniem art. 150 Ordynacji podatkowej, podczas gdy z akt sprawy podatkowej, tj. z formularza potwierdzenia odbioru wynika, iż nie dochowano wymogów określonych przez art. 150 Ordynacji podatkowej, pozwalających na przyjęcie, iż dokonano doręczenia wskazanej decyzji w tym dniu w trybie doręczenia zastępczego,

6. art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu i stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż organ naruszył art. 123 § 1 O.p. w związku z art. 235 O.p., poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu w postępowaniu odwoławczym. Naruszenie to polegało na nie zapewnieniu Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i nie umożliwieniu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zaznaczył, że organ odwoławczy przed rozstrzygnięciem sprawy pozyskiwał nowe dowody, na co wskazuje treść postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu do załatwienia.

Skarżący podniósł, że organ dopuścił się naruszenia art. 200 § 1 O.p. w związku z art. 235 O.p. n poprzez nie zastosowanie wskazanego przepisu w postępowaniu odwoławczym i nie wyznaczenie Skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W ocenie Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w W. naruszył art. 162 § 1 i § 2 O.p., poprzez nie zastosowanie wskazanego przepisu i nieprzywrócenie Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2010 r. w sytuacji, gdy Skarżący uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia przedmiotowego odwołania nastąpiło bez jego winy, oraz złożył podanie o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Skarżący stwierdził, że uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Wskazał, że jedynym powodem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania było nie pozostawienie przez doręczyciela (listonosza) żadnego dokumentu (awiza) potwierdzającego próbę doręczenia decyzji (zarówno pierwszego awiza, jak i drugiego awiza) w miejscu zamieszkania Skarżącego (pod adresem dla doręczeń). Wskazał, że w rejonie jego zamieszkania wielokrotnie zdarzały się sytuacje, że nie otrzymywała w różnych sprawach dokumentów awizo, co wskazuje na wadliwe działanie pracowników poczty. Zaznaczył, iż na uprawdopodobnienie wadliwego działania pracowników pocztowego operatora publicznego (a zatem także uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu) wskazuje formularz potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji. W dokumencie potwierdzenia doręczania przedmiotowej decyzji, doręczyciel nie zaznaczył zarówno faktu drugiego awizowania jak i miejsca pozostawienia awizowanej powtórnie przesyłki (pkt 3 tego dokumentu, strona verte). Informacja o pozostawieniu przesyłki po próbie pierwszego awizowania jest nieczytelna (pkt 2 tego dokumentu, strona verte). Zdaniem Skarżącego trudno ustalić w jakim Urzędzie Pocztowym przesyłkę po pierwszej próbie awizo pozostawiono. Ponadto zasadniczym błędem w doręczeniu przedmiotowej korespondencji jest adres Skarżącego zapisany na kopercie oraz na potwierdzeniu doręczenia. Zaznaczył, iż Urząd Skarbowy podejmując próbę doręczenia przedmiotowej przysyłki używał błędnego adresu strony w zakresie numeru ulicy. Prawidłowy adres Skarzącego to ulica C. i jest to adres, który w rozumieniu art. 148 Ordynacji podatkowej jest adresem do doręczeń. Organ posługiwał się nr [...], co nie pozwala stwierdzić, czy podjęta próba doręczenia miała miejsce pod nr [...] czy [...], albo [...] lub [...] m. [...], bądź [...]. W ocenie Skarżącego powyższa okoliczność uprawdopodobnia brak jego winy, a z drugiej wskazuje na zasadniczą wadliwość w próbie doręczenia przesyłki.

Zdaniem Skarżącego jego twierdzenia o niepozostawieniu przez listonosza dokumentów awizo są uprawdopodobnione w świetle osnowy formularza doręczenia, którego wadliwe wypełnienie potwierdza, że w rejonie jego zamieszkania dochodzi do nieprawidłowego doręczania pism, zarówno w zakresie awizacji, jak i prawidłowego wypełniania dokumentacji z tym związanej. Ponadto twierdzenia Skarżącego są wspierane poprzez niemożność ustalenia pod jakim konkretnie adresem podjęto próbę doręczenia, albowiem adres którym posługiwały się urzędy jest wadliwy i w istocie nieistniejący [...]. Ostatnia ze wskazanych okoliczności w sposób dobitny wskazuje na prawdopodobieństwo twierdzeń Skarżącego w tym zakresie.

Podniósł iż organ w sposób chybiony zakłada i jednocześnie wymaga od strony aby dokonała reklamacji usługi o istnieniu, której nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła wiedzieć. Skoro listonosz nie pozostawiał awiza i Skarżący nie wiedział o awizowaniu przesyłek, a nadto trudno ustalić - wobec błędnego adresu podanego przez urząd na kopercie zawierającej decyzję - pod jakim numerem listonosz awizował przesyłki, tj. czy podjęta próba doręczenia miała miejsce pod nr [...] czy [...], albo [...] lub [...] m. [...], bądź [...] - to nielogicznym jest wymaganie, aby składał reklamacje odnośnie czynności, o których istnieniu lub braku istnienia nie wiedział.

W ocenie Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w W. wadliwie uznał, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 22 lutego 2011 r. Skarżący stwierdził, że dniem ustania przyczyny uchybienia terminowi jest dzień 7 marca 2011 r., tj. dzień, w którym powziął informacje o wydaniu wobec niego decyzji oraz o błędach proceduralnych urzędu związanych z próbą doręczenia przesyłki w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Skarżącego nie jest natomiast tym dniem dzień ustalenia, że toczy się postępowanie, w szczególności - co wynika z akt sprawy, iż akta sprawy zostały udostępnione pełnomocnikowi strony dopiero w dniu 7 marca 2011 r. Powyższe oznacza, że przed tym dniem nie mając dostępu do akt nie mógł wiedzieć, że wydano wobec niego decyzję. Skoro zatem przyczyną uchybienia terminu było wadliwe doręczenie decyzji i związana z tym niewiedza strony o wydaniu decyzji, dniem ustania przyczyny może być tylko i wyłącznie dzień, w którym powziął wiedzę o decyzji i o okolicznościach związanych z jej wadliwym doręczenie. Dniem tym zatem nie może być dzień wcześniejszy, niż 7 marca 2011 r., bowiem dopiero w tym dniu pełnomocnikowi Skarżącego udostępniono akta, których lektura ujawniła wydanie decyzji oraz okoliczności związane z wadliwym doręczeniem przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym w ocenie Skarżącego termin do złożenia podania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upłynął w dniu 14 marca 2011 r., albowiem Skarżący poprzez swego pełnomocnika w dniu 7 marca 2011 r. powziął wiedzę o wydaniu decyzji i o okolicznościach stanowiących podstawę podania o przywrócenie terminu. Od powyższej daty należy liczyć 7 - dniowy termin, o którym mowa w art. 162 § 1 O.p.

Skarżący stwierdził, że pracownik poczty w ogóle nie dostarczył przesyłki zawierającej w/w decyzję organu bowiem dysponował nieprawidłowym adresem Skarżącego, a prawdopodobnie nawet nie podjął próby jej doręczenia, o czym świadczy brak awizo ( I i II awizo). Okoliczność ta wyłącza winę Skarżącego w niezachowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Wskazał, iż naruszenie art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i doręczenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2010 r. nie w jego miejscu zamieszkania.

Zaznaczył, iż organ pierwszej instancji dokonywał doręczeń w/w decyzji nie w miejscu zamieszkania Skarżącego, a na inny wadliwy adres "ul C.", co nie pozwala stwierdzić, czy próby doręczeń miały miejsce pod nr [...] czy [...], albo [...] lub [...] m. [...], bądź [...]. W ocenie Skarżacego okoliczność ta czyni doręczenie bezskuteczne i nie rodzące skutków procesowych, tj. skutku w postaci rozpoczęcia w dniu 31 lipca 2010 r. biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 150 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że doręczenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nastąpiło w dniu 2 sierpnia 2010 r. w trybie tzw. awizo, z zastosowaniem art. 150 Ordynacji podatkowej, podczas gdy z z formularza potwierdzenia odbioru wynika, iż nie dochowano wymogów określonych przez art. 150 Ordynacji podatkowej, pozwalających na przyjęcie, iż dokonano doręczenia wskazanej decyzji w tym dniu w trybie doręczenia zastępczego. Wskazał, że doręczenie decyzjji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w trybie zastępczym (przez awizo) - było bezskuteczne, albowiem nie spełniono wszystkich przesłanek określonych w powołanym przepisie. W konsekwencji - wbrew stanowisku organu - w dniu 31 lipca 2011 r. (ewentualnie błędnie również 2 sierpnia 2011 r.) nie rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Zaznaczył, iż nie otrzymał żadnego dokumentu (awiza) potwierdzającego próbę doręczenia opisanej decyzji (zarówno pierwszego awiza, jak i drugiego awiza) w miejscu swego zamieszkania (pod adresem dla doręczeń - ul. C.).

W ocenie Skarżącego potwierdzeniem niespełnienia warunków pozwalających na zastosowanie art. 150 Ordynacji podatkowej jest znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci "potwierdzenia doręczania" przedmiotowej decyzji, w treści którego doręczyciel popełnił następujące błędy, dyskwalifikujące przedmiotowe doręczenie:

1. informacja o pozostawieniu przesyłki po próbie pierwszego awizowania jest nieczytelna (pkt 2 tego dokumentu, strona verte) - nie wiadomo w jakim Urzędzie Pocztowym skarżący miałby odebrać przedmiotową przesyłkę. Nastąpiło także zamazanie przez doręczyciela pierwotnie wpisanej daty, nadto zaznaczenie miejsca pozostawienia awizo jest trudne do ustalenia, albowiem nie wiadomo czy doręczyciel podkreślił "umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata" czy też skreślił "innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności",

2. brak zaznaczenia zarówno faktu drugiego awizowania jak i miejsca pozostawienia awizowanej powtórnie przesyłki (pkt 3 tego dokumentu, strona verte),

3. posługiwanie się sformułowaniem "awizowano", co nie spełnia wymogów powołanego przepisu oraz nie daje podstawy do przyjęcia że spełnione zostały przesłanki skutecznego doręczenia pisma,

4. doręczenie pod adres W., ul. C., podczas gdy adresem Skarżącego jest W., ul. C.

Powyższe oznacza, że pracownik poczty w ogóle nie dostarczył przesyłki dla strony, a prawdopodobnie nawet nie podjął próby jej doręczenia, o czym świadczy brak awizo ( I i II awizo). Wobec powyższego wykluczył możliwość zastosowania art. 150 o.p.,

Zdaniem Skarżącego należy przyjąć, że dopiero w dniu 14 marca 2011 r. nastąpiło skuteczne w rozumieniu przepisów Ordynacji Podatkowej doręczenie przedmiotowej decyzji do rąk jego pełnomocnika i od tej daty należy liczyć termin wskazany w art. 223 § 2 o.p. Akta sprawy nie przedstawiają dowodów, aby organ podatkowy doręczał decyzje stronie skutecznie w innej dacie, niż data 14 marca 2011 r.

Skarżący stwierdził, że organ naruszył 228 § 1 pkt 2 O.p., gdyż skuteczne doręczenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Skarżącemu (pełnomocnikowi Skarżącego ustanowionemu w toku postępowania podatkowego) nastąpiło w dniu 14 marca 2011 r., a nie jak wadliwie i błędnie przyjął organ w dniu 31 lipca 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósl o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 j.t.).

W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna.

Ocenie Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. dnia [...] lipca 2011 r. oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Organ uznał, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. dnia [...] lipca 2011 r. została doręczona W. S. w sposób prawidłowy przy zastosowaniu instytucji tak zwanego doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.).

W ocenie Sądu, wbrew wywodom organu odwoławczego, nie można było w niniejszej sprawie stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona Skarżącemu przez pocztę w dniu 30 lipca 2011 r. w trybie art. 150 powołanej wyżej ustawy.

Zasady wykonywania działalności pocztowej reguluje ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), która w art. 37 ust. 1 ustanawia dla właściciela lub współwłaścicieli nieruchomości, której częścią składową jest budynek lub budynku stanowiącego odrębna własność, obowiązek umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej, o parametrach określonych w przepisach wykonawczych, zapewniających m.in. bezpieczeństwo obrotu pocztowego. Taka skrzynka jest miejscem wydania adresatowi ze skutkiem doręczenia przesyłek nierejestrowanych (art. 26 ust. 2 ust. 2 prawa pocztowego). W niej także pozostawia się zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, jeżeli w chwili ich doręczania stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru. Obowiązek ten wynika z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.) wydanego na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 46 ust. 3 Prawa pocztowego i ma na celu określenie sposobu świadczenia powszechnych usług pocztowych przy uwzględnieniu ochrony interesów podmiotów korzystających z tych usług.

Należy zauważyć, że z uwagi na ustanowienie w art. 150 Ordynacji podatkowej. tzw. fikcji prawnej doręczenia, wymienione w nim warunki muszą być spełnione w sposób nie nasuwający wątpliwości z uwagi na fakt, że stanowi ona wyjątek od zasady bezpośredniego doręczania pism adresatowi. Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej). Przepis art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata (...). W przypadku, gdy adresatem pisma jest osoba fizyczna doręczenie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w jego mieszkaniu, bądź miejscu pracy albo przy nieobecności adresata, gdy nie można doręczyć go pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, w sytuacji gdy osób takich nie ma lub osoby te nie podjęły się oddania pisma adresatowi. Innymi słowy doręczenie z art. 150 Ordynacji podatkowej musi poprzedzać próba doręczenia z art. 148 § 1 lub art. 149 Ordynacji podatkowej (patrz wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2194/04).

Stwierdzić należy, że zarówno na kopercie jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki nadanej w dniu 12 lipca 2011 r. (k. 10- 11 akt admin.) i zawierającej decyzję z dnia 5 lipca 2011 r. błędnie wskazano adres Skarżącego, mianowicie zamiast "ul. C." podano "ul. C.". Nie pozwala to stwierdzić, gdzie w rzeczywistości miały miejsce próby doręczeń czy pod nr [...] czy [...], albo [...] lub m. [...], bądź [...] oraz czy ostatecznie doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce.

Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, dla uznania, iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", jakkolwiek oznacza zawiadomienie odbiorcy, nie można z niego jednak wywieść sposobu zawiadomienia takiego, aby mieścił się on w wymogach art. 150 Ordynacji podatkowej. Koniecznym jest zatem zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać (podobne stanowisko zostało zawarte w orzeczenia na tle art. 44 k.p.a. porównaj np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 5 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 470/96, niepubl., wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2008 r. I SA/Op 314/07, LEXnr 437617, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r. V SA/Wa 417/07, LEX nr 345717).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 565/05 "dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać."

W niniejszej sprawie, wobec faktu błędnego zaadresowania przesyłki pocztowej, zawierającej kierowaną do Skarżącego decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., należy uznać, że organ podatkowy nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że Skarżący był zawiadomiony o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać. Wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy, dysponując wyłącznie wadliwie zaadresowaną przesyłką i dokumentem potwierdzającym doręczenie, w którym zawarto błędny adres Skarżącego, nie mógł zasadnie twierdzić, że przesyłka była dwukrotnie awizowana i że spełnione zostały wymogi z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, od których wypełnienia uzależniona jest możliwość uznania doręczenia za dokonane z upływem okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy nie podjął żadnej próby wyjaśnienia tej okoliczności. Nie zwrócił się do urzędu pocztowego o informację w jakim miejscu pozostawiono przedmiotowe zawiadomienia, ani czy zawiadomienia takie zostały w ogóle sporządzone i gdziekolwiek umieszczone. Skoro zaś dane adresowe wynikające z koperty i dowodu doręczenia były nieprawidłowe i uniemożliwiały stwierdzenie skuteczności przedmiotowego doręczenia, to zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w tym art. 150 § 2, art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe oznacza również, że organ nie mógł uznać, iż decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] została skutecznie doręczona jej adresatowi w trybie, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie udowodnił również, że doszło w sprawie do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a w konsekwencji na obecnym etapie postępowania organ nie mógł odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż nie wykazał jednej z przesłanek art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Tak więc, nie mógł w dniu 30 lipca 2011 r. rozpocząć się bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu dotyczy bowiem terminu uchybionego a zatem takiego, który rozpoczął bieg i upływał przed dokonaniem wyznaczonej dla niego czynności. Warunkiem niezbędnym dla merytorycznego rozstrzygnięcia tak określonej sprawy jest więc ustalenie, że dany termin procesowy zaistniał w określonej dacie w sposób zgodny z prawem. W przypadku odwołania od decyzji, termin do jego wniesienia liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie (pełnomocnikowi). Prawidłowe doręczenie decyzji ma więc istotne znaczenie dla określenia terminu do wniesienia odwołania. Nieskuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, a więc sytuacja, w której decyzja nie weszła do obrotu prawnego (art. 212 Ordynacji podatkowej) powoduje niedopuszczalność odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaś, gdy doręczenie było prawidłowe, a odwołanie złożono po terminie, organ odwoławczy wydaje postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Ustalenie, że decyzja podatkowa została doręczona, oraz że upłynął termin do wniesienia odwołania, ciąży na organie odwoławczym skoro zaistnienie tych okoliczności obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia, w formie postanowienia, tego faktu oraz warunkuje możliwość rozstrzygania sprawy o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu, nie można również przyjąć w rozpoznawanej sprawie, iż skuteczne doręczenie pełnomocnikowi Skarżącemu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2010 r. miało miejsce w dniu 14 marca 2011 r. (k. 35 akt admin.), kiedy będąc w organie podatkowym otrzymał kopie akt postępowania w sprawie ustalenia odpowiedzialności podatkowej płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych C. Sp. z o.o. i odpowiedzialności solidarnej Skarżącego, a jednoczenie odebrał kopię przedmiotowej decyzji. Skoro bowiem organ stoi na stanowisku, iż skuteczne doręczenie miało miejsce w dniu 30 lipca 2010 r., to udostępnienie kopii spornej decyzji mogło mieć jedynie informacyjny charakter.

Rozważając zarzut dotyczący naruszenia art. 123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu podatkowego. Z przepisu art. 219 O.p. wynika, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, art. 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1 stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Zastosowanie wykładni językowej prowadzi do wniosku, że nie ma podstawy do wywodzenia obowiązku wynikającego z art. 200 O.p. wyznaczania 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem postanowienia, w tym postanowienia o odmowie przywrócenia terminu.

Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając naruszenie prawa w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądził koszty postępowania działając na podstawie art. 200 tej ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające na okoliczność spełnienia warunków określonych w art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa dla przyjęcia skuteczności doręczenia w tym trybie przesyłki nadanej do Skarżącego w dniu 12 lipca 2010 r., bądź też podjąć kolejną próbę skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji z dnia [...] lipca 2010 r.