Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 417/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz trójką dzieci a w skład jego majątku wchodzi również prawo własności nieruchomości rolnej o pow.0,5 ha. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych, a wśród przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro wymienił samochód marki [...] z [...] r. Źródłem dochodu rodziny strony jest działalność gospodarcza, z która przynosi średnio 3.000 zł miesięcznie.

Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:

- udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp.,

- przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość dochodu uzyskiwanego przez wnioskodawcę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w ciągu ostatnich trzech miesięcy,

- przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego, że małżonka skarżącego jest osobą bezrobotną, pozbawiona prawa do zasiłku,

- podania do kogo należy i jakiej powierzchni jest budynek mieszkalny, w którym zamieszkuje z rodziną.

W wyznaczonym terminie dokumenty nie zostały nadesłane, natomiast w niepodpisanym piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2015 r. bliżej niezidentyfikowana osoba oświadczyła, że ze względu a nieobecność K.K. nie ma możliwości skompletowania dokumentów, a wobec tego rezygnuje z adwokata z urzędu.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Przede wszystkim, przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zasadnicze znaczenie mają informacje uzyskane od strony na temat jej statusu materialnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie jest wezwanie, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a. Uzyskanie dodatkowego oświadczenia strony lub dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego w trybie art. 255 P.p.s.a. służy uzupełnieniu stanu wiedzy sądu o sytuacji strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 332/08 – System Informacji Prawniczej Lex nr 551914). Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA np. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208, w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504, w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 sygn. akt I OZ 184/12 - 1136769 oraz w postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 182/12 - Lex 1136768).

W niniejszej sprawie informacje na temat sytuacji materialnej skarżącego są skąpie i niekompletne. Nie wiadomo bowiem nic na temat ewentualnych dochodów jego małżonki, bieżących kosztów utrzymania i ich relacji do dochodów, tytułu prawnego do zajmowanej nieruchomości, czy wreszcie rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji, nie można obiektywnie ocenić, czy rzeczywiście strona nie jest w stanie samodzielnie opłacić kosztów postępowania sądowego. W tym kontekście oświadczenie o cofnięciu wniosku w części nie mogło odnieść skutku, gdyż brak jest jakichkolwiek informacji, kto złożył to oświadczenie, a z jego treści wynika, że nie mógł być to sam skarżący.

Wobec tego , działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.