Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 740/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 9 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 111 par. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant referent Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dowódca [...] w G. (zwany dalej: Dowódcą) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] odmówił st. szer. M.K. zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 2, art. 14 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 111 pkt 8, art. 115 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1414 ze zm.) dalej jako: u.s.w.ż.z., § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2014r. poz. 670).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że złożony przez żołnierza wniosek dotyczący zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nie uzyskał akceptacji Dowódcy, który po przeanalizowaniu dokumentów personalnych, a w szczególności negatywnych opinii służbowych przełożonych żołnierza dołączonych do wniosku, nie wyraził zgody na zawarcie kolejnego kontraktu. Ponadto w stosunku do żołnierza zostało wszczęte postępowanie karne o trzy zarzuty z art. 58 ust. 1 Kodeksu karnego. Tym samym nie spełnia on wymogów określonych w art. 2 u.s.w.ż.z. w zakresie dotyczącym nieposzlakowanej opinii do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Postanowieniem z dnia [...] Dowódca uzupełnił co do rozstrzygnięcia powyższy rozkaz personalny oraz sprostował wykryte omyłki pisarskie. Postanowieniem sprostowano nadany numer rozkazu z [...] na [...], uzupełniono podstawę prawną wydanej decyzji o art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 50a ust. 1 i 2 u.s.w.ż.z. Nadto uzupełniono uzasadnienie decyzji poprzez wskazanie, iż przy podejmowaniu decyzji dotyczącej podpisania kolejnego kontraktu bierze się pod uwagę to w jaki sposób żołnierz zawodowy wywiązywał się ze swoich obowiązków, m.in. obowiązku wskazanego w art. 50a ust. 1 u.s.w.ż.z., tj. utrzymywania sprawności fizycznej zapewniającej wykonywanie przez niego zadań służbowych, której miarą jest ocena z rocznego sprawdzianu sprawności fizycznej. W trakcie trwania

24-miesięcznego kontraktu M.K. przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie 208 dni, a w roku 2015 nie podszedł do sprawdzianu rocznego z wychowania fizycznego mimo możliwości wynikającej z ustalenia dodatkowych terminów. W tej sytuacji za niecelowe uznano podpisanie kolejnego kontraktu z żołnierzem, który jest niedyspozycyjny i którego zdolność fizyczna jest niewystarczająca do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Od powyższej decyzji M.K. wniósł odwołanie, uzupełnione pismem z dnia 15 lutego 2016r., domagając się jej uchylenia i zawarcia z nim kolejnego kontraktu. Wniósł również o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i przesłuchanie go na okoliczność rzeczywistych przyczyn odmowy przedłużenia kontraktu oraz przedłożenie do akt wszystkich jego opinii służbowych. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą warunki formalne wskazane w art. 2 u.s.w.ż.z., w szczególności, że nie spełnia on warunku nieposzlakowanej opinii;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że sam fakt prowadzenia postępowania przeciwko żołnierzowi prowadzi do możliwości ustalenia, że utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wydano w stosunku do skarżącego negatywne opinie służbowe, chociaż posiada on wyłącznie pozytywne opinie służbowe;

- naruszenie przepisu art. 111 ust. 8 u.s.w.ż.z. poprzez nieuzasadnioną odmowę zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej;

- naruszenie przepisu art. 111 § 1 ustawy z dnia ustawy 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) dalej jako: k.p.a., poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo braku wniosku strony oraz uzupełnienie w tym trybie rozstrzygnięcia o nową podstawę prawną i faktyczną, które przekraczają zakres rektyfikacji orzeczenia;

- naruszenie przepisu art. 111 § 1a k.p.a. poprzez wydanie postanowienia rektyfikującego bez wniosku strony, co stanowi działanie bez podstawy prawnej i oznacza, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w E. (dalej jako: Dowódca JW) decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr [...] na podstawie kontraktu obowiązującego od [...] 2014r. do [...] 2016r. Skarżący złożył wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu z zachowaniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 15 u.s.w.ż.z. Decyzja w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu albo odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. Przepisy materialnego prawa administracyjnego nie przyznają skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W niniejszej sprawie wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu został oceniony negatywnie. Dowódca obsługi, plutonu, baterii startowej, dywizjonu ocenili negatywnie wniosek złożony przez skarżącego. Dowódca obsługi wskazał, że skarżący sprawia problemy dyscyplinarne, nie potrafi dostosować się do norm obowiązujących w jednostkach wojskowych, podważa autorytet dowódców i obniża morale baterii. Wobec skarżącego toczy się postępowanie dyscyplinarne, a Żandarmeria Wojskowa prowadzi postępowanie karne dotyczące posiadania, dystrybucji i zażywania środków odurzających. Mimo wielokrotnych rozmów żołnierz nie zmienił swojego zachowania i podejścia do służby wojskowej. Dowódca plutonu podał, że skarżący sprawia problemy dyscyplinarne, obowiązki służbowe wykonuje bez zaangażowania i opieszale. Dowódca baterii startowej stwierdził, że skarżący jest osobą niezdyscyplinowaną, nietaktowną w stosunku do przełożonych, zachowuje się arogancko, podważa ich autorytet. Dowódca dywizjonu stwierdził, że mając na uwadze postawę skarżącego, negatywną opinię przełożonych, oceny uzyskiwane podczas szkolenia, opiniowania służbowego i egzaminu sprawności fizycznej, proponuje nie zawierać z nim kolejnego kontraktu.

Organ odwoławczy podniósł, że skarżący w trakcie trwania kontraktu przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie 250 dni. Wykazana niedyspozycyjność żołnierza zawodowego dyskwalifikuje go jako żołnierza posiadającego zdolność fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Poza tym fakt posiadania przez skarżącego oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej nie obliguje dowódcy jednostki wojskowej do zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Organ wyjaśnił również, że negatywne opinie służbowe dotyczące skarżącego zostały dołączone do jego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu. W ocenie Dowódcy JW., skarżący swoją postawą i osiąganymi wynikami w służbie nie gwarantuje, że będzie należycie wywiązywał się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym. Odnosząc się do wniosku skarżącego o uzupełnienie materiału dowodowego o dowód z przesłuchania skarżącego, organ wyjaśnił, iż ze skarżącym została przeprowadzona rozmowa, podczas której miał on możliwość wypowiedzenia się. Organ przyznał również, że niedopuszczalne jest uzupełnianie rozstrzygnięcia poprzez dodanie podstawy prawnej oraz faktycznej, jednakże nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Bez wskazania tych podstaw prawnych, zaskarżony rozkaz personalny również wywołuje skutki prawne. Poza tym nie doszło do naruszenia art. 111 § 1a k.p.a., bowiem na podstawie tego przepisu organ może uzupełnić lub sprostować z urzędu decyzję, którą wydał w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Termin ten nie został przez organ I instancji przekroczony.

Na powyższą decyzję M.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki do zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej wskazane w art. 2 u.s.w.ż.z. , w szczególności, że nie spełnia on warunku nieposzlakowanej opinii;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że sam fakt prowadzenia postępowania przeciwko żołnierzowi zawodowemu prowadzi do możliwości ustalenia, że utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wydano w stosunku do skarżącego negatywne opinie służbowe, chociaż posiada on wyłącznie pozytywne opinie służbowe;

- naruszenie przepisu art. 111 ust. 8 u.s.w.ż.z. poprzez nieuzasadnioną odmowę zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, choć w stosunku do skarżącego nie zachodziły żadne okoliczności faktyczne pozwalające na podjęcie takiej decyzji;

- naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego;

- wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji;

- naruszenie przepisu art. 111 § 1 k.p.a., poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo braku wniosku strony oraz uzupełnienie w tym trybie rozstrzygnięcia o nową podstawę prawną i faktyczną, które przekraczają zakres rektyfikacji orzeczenia;

- naruszenie przepisu art. 111 § 1a k.p.a. poprzez wydanie postanowienia rektyfikującego bez wniosku strony, co stanowi działanie bez podstawy prawnej i oznacza, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo.

W uzasadnieniu podniesiono, że w stosunku do skarżącego w toku jego służby nie zostały wydane żadne opinie negatywne. Toczące się postępowanie w sprawie nie zostało zakończone żadną decyzją ustalającą odpowiedzialność skarżącego za stawiane mu zarzuty. Dotychczasowa postawa skarżącego w toku służby nie dawała organowi I instancji podstawy do odmownego rozpatrzenia wniosku o zawarcie nowego kontraktu.

W odpowiedzi na skargę Dowódca JW wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 września 2016r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że w jego ocenie całe postępowanie związane jest z wszczęciem postępowania karnego, a nie z innymi okolicznościami związanymi z wydaniem opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją Dowódca Jednostki Wojskowej

Nr [...] w E. utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy [...] nr [...]

z dnia [...] o odmowie zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej.

Przypomnieć należy, że służbę kontraktową, o której mowa w ustawie z dnia

11 września 2003 r. o służbie żołnierzy zawodowych, charakteryzuje zawarcie kontraktu o charakterze cywilnym, który jest koniecznym warunkiem przystąpienia do służby. Kontrakt ten zawęża pełnienie służby do określonej jednostki, wyznaczonego stanowiska służbowego oraz ściśle określonego czasu. Według art. 13 ust. 2 u.s.w.ż.z. powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od dwóch do sześciu lat. Z kolei art. 15 ust. 1 u.s.w.ż.z. stanowi, że żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub o powołanie do służby stałej. Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową (art. 15 ust. 2 u.s.w.ż.z.). Odmowa zawarcia kontraktu jest dokonywana w formie decyzji administracyjnej, jednakże żaden przepis materialnego prawa administracyjnego w trybie administracyjnym nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2006r., sygn. I OSK 1348/05, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) dalej jako: CBOSA.

Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewiduje automatycznego przedłużenia kontraktu. Podmiotem, który decyduje o zawarciu nowego kontraktu jest organ danej służby zmilitaryzowanej. Podstawową przesłanką zawarcia kontraktu są, zgodnie z art. 9 ust. 2 u.s.w.z.ż., potrzeby Sił Zbrojnych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a u.s.w.z.ż. Decyzja o zawarciu nowego kontraktu lub jego odmowie ma charakter uznaniowy. Uznanie stwarza organowi administracji publicznej możliwość działania na własną odpowiedzialność, jakkolwiek na podstawie upoważnienia udzielonego przez ustawodawcę. Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie samo przez się jej sądowej kontroli, ale oznacza, że kontrola ta sprowadza się zasadniczo do badania czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszelkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli czy nie nosi ona cech dowolności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie, nie stwierdził aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że ma on prawo wyboru odpowiednich kandydatów do zajmowania określonych stanowisk służbowych i jest to jego wyłączna kompetencja. Pomimo złożenia wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu, nie jest zobligowany do jego zawarcia. Podkreślić należy, że mianowanie w służbie kontraktowej ma podobny charakter do umowy o pracę na czas określony, a zatem żołnierz powinien liczyć się z tym, iż kontrakt może nie zostać przedłużony (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2014r., sygn. I OSK 81/14, dostępny w CBOSA).

Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił przyczyny odmowy podpisania kolejnego kontraktu ze skarżącym. Wskazał, że do wniosku skarżącego zostały dołączone opinie służbowe sporządzone przez przełożonych skarżącego, które były negatywne. Dowódca obsługi wskazał, że skarżący sprawia problemy dyscyplinarne, nie potrafi dostosować się do norm obowiązujących w jednostkach wojskowych, podważa autorytet dowódców i obniża morale w baterii. Wobec skarżącego toczy się postępowanie dyscyplinarne, a Żandarmeria Wojskowa prowadzi postępowanie karne dotyczące posiadania, dystrybucji i zażywania środków odurzających. Mimo wielokrotnych rozmów żołnierz nie zmienił swojego zachowania i podejścia do służby wojskowej (k. 38 akt personalnych skarżącego). Dowódca plutonu podał, że skarżący sprawia problemy dyscyplinarne, obowiązki służbowe wykonuje bez zaangażowania i opieszale (k. 38 akt personalnych skarżącego). Dowódca baterii startowej stwierdził, że skarżący jest osobą niezdyscyplinowaną, nietaktowną w stosunku do przełożonych, zachowuje się arogancko, podważa ich autorytet (k. 39 akt personalnych skarżącego). Dowódca dywizjonu uznał, że mając na uwadze postawę skarżącego, negatywną opinię przełożonych, oceny uzyskiwane podczas szkolenia, opiniowania służbowego i egzaminu sprawności fizycznej, proponował nie zawierać z nim kolejnego kontraktu (k. 40 akt personalnych skarżącego). Na podstawie powyższych opinii została podjęta decyzja o odmowie wyrażenia zgody na zawarcie kolejnego kontraktu ze skarżącym. Zasadnie uznano, że skarżący swoją postawą i osiąganymi wynikami w służbie nie gwarantuje, że będzie należycie wywiązywał się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym.

Organ odwoławczy wskazał również, że skarżący w trakcie trwania kontraktu przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie 250 dni. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że brak dyspozycyjności skarżącego wynikający z ciągłego przebywania na zwolnieniach lekarskich, wypełnia znamiona braku odpowiedniej zdolności fizycznej do pełnienia służby. Przepis art. 2 u.s.w.z.ż. stanowi, że żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zatem żołnierze przyjęci do służby mają obowiązek swoim stanem zdrowia gwarantować profesjonalne wykonywanie zadań. Przepisy pragmatyczne przewidują tylko jeden sposób weryfikacji stanu sprawności żołnierza, tj. coroczny sprawdzian sprawności fizycznej (art. 50a ust. 2 u.s.w.z.ż.). Tymczasem, jak wskazał organ I instancji w postanowieniu z dnia [...], skarżący w roku 2015 nie podszedł do sprawdzianu rocznego z wychowania fizycznego mimo możliwości wynikającej z ustalenia dodatkowych terminów.

W art. 2 u.s.w.z.ż. ustawodawca zawarł również wymóg posiadania przez kandydata na żołnierza zawodowego nieposzlakowanej opinii. Wobec braku w powołanej ustawie definicji tego pojęcia, wskazać należy, iż w języku polskim "poszlaka" oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny (por. Słownik języka polskiego PWN). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje jednak wyłącznie karalność danej osoby. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016r., sygn. I OSK 2460/14, dostępny w CBOSA). Jak wskazał organ I instancji, wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie karne dotyczące posiadania, dystrybucji i zażywania środków odurzających. W tej sytuacji za zasadne należy uznać stanowisko organów, że skarżący nie spełniał określonej w art. 2 u.s.w.z.ż. przesłanki nieposzlakowanej opinii.

Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia przepisu art. 111 § 1 k.p.a. należy wskazać, że na podstawie tego przepisu strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W literaturze wskazuje się, że decyzja wymaga uzupełnienia, gdy jest niekompletna, czyli zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne oraz nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie weryfikacji decyzji lub zamieszczone w niej pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 453).

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] uzupełnił wydany w dniu [...] rozkaz personalny nr [...] dodając nową podstawę prawną oraz faktyczną. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że uzupełnienie w taki sposób rozstrzygnięcia jest niedopuszczalne, jednak nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Wskazane przez organ I instancji w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] przyczyny odmowy zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej były wystarczającą podstawą do podjęcia takiej decyzji.

Za niezasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia przepisu art. 111

§ 1 i 1a k.p.a. poprzez wydanie postanowienia rektyfikującego pomimo braku wniosku strony. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Zatem postanowienie rektyfikujące może być wydane na wniosek strony, jak stanowi art. art. 111 § 1 k.p.a., ale również organ z urzędu ma prawo do uzupełnienia lub sprostowania wydanej przez siebie decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.