Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2510/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, 7a, 7b, art. 8, 77 § 1 i 4, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, Sędzia WSA, Mirosław Montowski, , Sędziowie: Sędzia WSA, Asesor WSA, Grzegorz Rudnicki (spr.), Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2022 r. nr 1057/22 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z 29 września 2022 r., nr 1057/22, znak: WOP.7721.535.2022.FA, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpoznaniu odwołania Z.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: "PINB") z [...] maja 2022 r., nr [...]- uchylił ww. decyzję w części wyznaczającej termin dokonania rozbiórki przedmiotu postępowania, zaś w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że M.K., pismem z 12 maja 2019 r. zwrócił się do PINB w sprawie ogrodzenia zlokalizowanego wzdłuż ulicy [...] w P.. W wyniku oględzin 31 lipca 2019 r. ustalono, że na nieruchomości przy ul. [...] w P.. działka nr ewid. [...], wzdłuż granicy istnieje nowo pobudowane ogrodzenie połączone ze starym, istniejącym ogrodzeniem. Szerokość drogi w najwęższym punkcie wynosi 2,66 m., w najszerszym punkcie od słupa energetycznego do ogrodzenia 3,33 m. Wysokość ogrodzenia ok. 1,60 m. Ogrodzenie wykonane z siatki stalowej – ażurowej, zamocowane na słupach betonowych. W trakcie kontroli nie były prowadzone żadne roboty budowlane.

Organ powiatowy, pismem z [...] października 2020 r., zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ogrodzenia na ww. nieruchomości i decyzją z [...] października 2020 r., nr [...] nakazał Z.P. przedstawienie w wyznaczonym terminie oceny technicznej tego ogrodzenia, wykonanej przez uprawnionego geodetę, dot. zgodności wykonanych robót budowlanych z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP") w szczególności z obowiązującą linią rozgraniczającą od strony ulicy [...] w P., zawierającą powykonawczą inwentaryzację geodezyjną z naniesionymi zmianami i linią rozgraniczającą ulicę [...].

Do organu powiatowego wpłynęło 9 listopada 2020 r., pismo Prezydenta Miasta P. z 4 listopada 2020 r., przy którym przesłano wypis i wyrys z MPZP obszaru "[...]" w P. - Obszar I, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z [...] października 2011 r.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. rozstrzygnięcia PINB z [...] października 2020 r., nr [...], MWINB decyzją z 14 grudnia 2020 r., nr 1422/20, uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Organ I instancji pismami z 12 maja 2021 r. i 15 listopada 2021 r., poinformował strony postępowania o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Następnie decyzją z [...] maja 2022 r., nr [...]nakazał Z.P. dokonanie rozbiórki ogrodzenia nieruchomości położonej na działce o nr ewid. [...] obręb [...] wzdłuż ulicy [...] w P. - droga nr [...] w terminie 90 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Od powyższego rozstrzygnięcia Z.P. złożył odwołanie.

MWINB uznał, że decyzja organu powiatowego w części nakazującej dokonanie rozbiórki powinna zostać utrzymana w mocy, gdyż organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. Wyjaśnił też, że zgodnie art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 Pr. bud. (w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r.), budowa ogrodzeń o wysokości mniejszej niż 2,20 m została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Stwierdził, że z ustaleń dokonanych podczas oględzin przeprowadzonych 31 lipca 2019 r., wynika, że wysokość kwestionowanego ogrodzenia nie przekracza podanej wyżej wartości (ogrodzenia posiada ok. 1,60 m wysokości). Również aktualnie obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę.

Powyższe okoliczności nie wykluczają jednak ingerencji organów nadzoru budowlanego. Brak obowiązku uzyskania zgody organu na wykonanie prac nie zwalnia organów nadzoru budowlanego od zbadania, czy inwestycja jest zgodna z przepisami, o czym stanowi art. 50 ust. 1 pkt 4 Pr. bud., jak również, czy nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 50 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.

PINB dokonał analizy zapisów MPZP obszaru "[...]" w P. - Obszar I, zgodnie z którym działka nr ewid. [...] obręb [...] znajduje się na terenie drogi wewnętrznej (ulicy [...]), oznaczonej na wyrysie planu symbolem 133KDW. Dla ww. terenu obowiązują ustalenia powyższej uchwały zawarte w § 1 - 15 oraz ustalenia szczegółowe z § 27.

Zgodnie z:

- § 9.4 MPZP wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych: Zakazuje się lokalizacji ogrodzeń w obrębie przestrzeni publicznych oraz na terenach położonych w liniach rozgraniczających dróg/ulic, przy czym nie uważa się za ogrodzenia elementów detalu urbanistycznego takich jak: pachołki, słupki, pojemniki na rośliny, okresowe ogródki kawiarniane;

- § 10.10 MPZP parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz parametry, wskaźniki i warunki zagospodarowania terenu ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy: Ustala się zasady lokalizowania ogrodzeń: 1) nakazuje się lokalizowanie ogrodzeń w liniach rozgraniczających ulic, przy dopuszczalnym wycofaniu projektowanych bram w głąb działki maksimum 1m; 2) nakazuje się stosowanie ogrodzeń ażurowych o minimalnym prześwicie w przęśle stanowiącym 60% jego powierzchni lub żywopłotów; 3) na terenach MN nakazuje się stosowanie ogrodzeń w formie żywopłotów lub elementów ażurowych, umożliwiających migracje drobnej zwierzyny; bez podmurówki, lub stosując w niej przy powierzchni terenu przejścia ekologiczne; 4) ogrodzenia realizowane na terenie objętym planem muszą odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach odrębnych oraz spełniać następujące warunki: a) nie mogą być wyższe niż 2 m od poziomu terenu, przy dopuszczeniu lokalnego podwyższenia dla organizacji bram, furtek, wjazdów, b) wysokość cokołu nie może być większa niż 0,6 m, c) muszą być realizowane zgodnie z § 9 ust. 4 niniejszej uchwały. 5) zakazuje się ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych (za wyjątkiem słupków i cokołów) i ogrodzeń pełnych, zwłaszcza od strony widocznej z dróg publicznych;

- § 27 MPZP wyznacza się tereny dróg wewnętrznych KDW, dla których ustala się: 7) Symbol terenu: 133KDW, Nazwa obiektu: [...], Funkcja ulicy: Wewnętrzna. Szerokość w liniach rozgraniczających: 6m, Zasady zagospodarowania przekroju poprzecznego: Przekrój 1x2, wydzielone: jezdnia, chodniki lub jednoprzestrzenna.

Z akt sprawy (mapa pobrana z Systemu Informacji Przestrzennej Powiatu P., wyrys z MPZP, protokół oględzin z 31 lipca 2019 r.) wynika, że ogrodzenie będące przedmiotem postępowania przekracza linię rozgraniczającą teren oznaczony symbolem 133KDW - ulica [...], a teren oznaczony symbolem 27MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej tj. zlokalizowane jest w obrębie ulicy [...]. Na powyższe wskazuje również pismo Prezydenta Miasta P. z 4 listopada 2020 r., w którym zaznaczono, że "lokalizacja ogrodzenia na działce ew. nr [...], obręb [...], wzdłuż ul. [...] nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ogrodzenie powinno być zlokalizowane wzdłuż ustalonej na rysunku planu linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu między działkami ew. nr [...] i [...]".

Organ odwoławczy podkreślił, że linia rozgraniczająca definiowana jest w uchwale Rady Miejskiej w P. nr [...] jako linia, wyznaczająca tereny przeznaczone dla różnych funkcji lub o różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny komunikacji (§ 4.1 pkt 9). Organ powiatowy słusznie zauważył, że ogrodzenie uniemożliwia skorzystanie z przewidzianego w miejscowym planie miejsca do zawracania samochodów, zlokalizowanego na końcu ulicy [...].

Zdaniem MWINB, decyzja organu powiatowego w części nakazującej rozbiórkę została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak było podstaw do podważania jej treści. Ogrodzenie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego MPZP. Zatem zasadnie organ powiatowy (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud.), nakazał jego rozbiórkę. Nakazanie inwestorowi doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (stan poprzedni na gruncie to stan bez spornego ogrodzenia), byłoby de facto nakazaniem rozbiórki wykonanego ogrodzenia, zaś nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych przy ogrodzeniu (art. 51 ust. 1 pkt 2 P. bud.) nie usunęłoby stanu niezgodności jego usytuowania z przepisami planistycznymi i również musiałoby polegać na rozbiórce ogrodzenia i jego wybudowaniu w innym miejscu, co nie odpowiada dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że celem uchwalania MPZP jest uporządkowanie procesów urbanistycznych, zachodzących w obszarze nim objętym. Z tego względu w jego treści ustala się m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, do których inwestor przystępujący do realizacji określonego zamierzenia budowlanego musi się dostosować. Organ uznał za nieznaczące dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podnoszone przez skarżącego okoliczności "faktycznego zaprzestania" wykonania ulicy [...] w P. (rezygnacja z określonej inwestycji nie oznacza, że na danym terenie przestaje obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i wynikające z niego nakazy/zakazy. Podobnie, na powyższe nie mają wpływu zmiany granic działek czy też stosunków własnościowych). W ocenie organu okoliczność ta nie wynika z załączonego do odwołania pisma Urzędu Miasta P. z 22 lutego 2022 r. Podniesiono bowiem w nim, że "niezmiennym zamierzeniem Miasta jest wykonanie przebudowy ulicy [...] w sposób umożliwiający swobodną komunikację".

MWINB (odnośnie podstaw uchylenia decyzji organu powiatowego w części wyznaczającej termin dokonania rozbiórki), wyjaśnił, że dyspozycja art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., będąca podstawą decyzji, nie przewiduje takiej możliwości, tj. wyznaczania terminu rozbiórki. Rozbiórki należy dokonać z chwilą uzyskania przez decyzję waloru ostateczności.

Z tą decyzją nie zgodził się Z.P., wnosząc pismem datowanym na 31 października 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości.

Ww. rozstrzygnięciu zarzucił:

"- naruszenie reguł i norm postępowania administracyjnego t.j. w szczególności art. 7.7a i 7b. art.8. art.77par. 1 i 4. art.80 KPA poprzez rozpatrzenie sprawy bez wszechstronnego uwzględnienia stanu taktycznego i prawnego związanego z realizacją przewidzianej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego modernizacji drogi wewnętrznej - ul. [...] w P. i niewyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego skutkujące nieprawidłową oceną sprawy i wydaniem decyzji z naruszeniem mojego słusznego interesu, jako właściciela działki ew.[...] (przewidzianej w mpzp na poszerzenie ul. [...])".

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i "dopuszczenie dowodu z dokumentów - pism powołanych w treści uzasadnienia potwierdzających zarzut niewyjaśnienia istoty sprawy mającego wpływ na treść zaskarżonej decyzji". Jako dowód wymienił i załączył: kserokopię decyzję Wojewody Mazowieckiego z 29 maja 2020 r., nr 52/SPEC/2020 (uchylająca w całości i przekazującą do ponownego rozpatrzenia decyzję Starosty P. z [...] lutego 2020 r., nr [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, dot. ul. [...], a także kserokopię pisma Starosty P. z [...] września 2020 r., znak: [...](zawiadamiającą strony o wydaniu decyzji nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację omawianej inwestycji drogowej).

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że postępowanie zostało wszczęte z wniosku M.K. - właściciela sąsiedniej działki, niezadowolonego z kwestionowanego ogrodzenia wybudowanego przez skarżącego od strony drogi wewnętrznej - ul. [...]. Organ I Instancji odmówi M.K. udziału w sprawie, uznając brak jego interesu prawnego i [...] października 2020 r., z urzędu wszczął postępowanie w niniejszej sprawie. PINB (po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego) stwierdził, że skarżący nie naruszył przepisów prawa budowlanego, lecz inne przepisy prawne, bowiem wybudował ogrodzenie na działce [...] niezgodnie z warunkami określonymi w MPZP, powołując się na informację Prezydenta Miasta P. zawartą w treści pisma z 4 listopada 2020 r. Powyższą ocenę podzielił MWINB.

W ocenie skarżącego, MWINB niesłusznie uznał za nieistotne argumenty podnoszone przez niego, dotyczące zdarzeń prawnych po dacie uchwalenia w 2011 r. MPZP, którego postanowienia w zakresie działek [...] i [...] (stanowiących własność skarżącego) konsekwentnie od tego czasu kwestionuje i zgłasza wnioski o jego zmianę. Dotychczasowe działania prawne skarżącego spowodowały wydanie przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji z 29 maja 2020 r., uchylającej decyzję Starosty P. z [...] lutego 2020 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, drogi gminnej ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, która bezpodstawnie została wydana na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych. Powyższa decyzja została uznana przez Wojewodę jako naruszająca obowiązujące przepisy prawa. Fakt ten był znany organowi odwoławczemu, bowiem był on podnoszony w postępowaniu przed organem I instancji, lecz organ odwoławczy uznał go za nieistotny dla rozstrzygnięcia. Wskutek powyższego rozstrzygnięcia Wojewody Mazowieckiego, postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej ul. [...] zostało umorzone, a Miasto P. zaprzestało realizować przedmiotową inwestycję w kształcie i zakresu, wynikającym z MPZP (jako drogę gminną).

Wskazywanie naruszenia przez skarżącego warunków MPZP jest niezrozumiałe, skoro inwestycja nie będzie realizowana w zaprojektowanym dotychczas zakresie i nie ma zatwierdzonego projektu realizacyjnego oraz uregulowania prawa własności gruntu.

Kwestionowane ogrodzenie skarżący wybudował po zakończeniu postępowania sądowego, potwierdzającego zakres jego prawa własności. Działki [...] i [...] od kilkudziesięciu lat stanowiły i stanowią nadal całość gospodarczą. Wybudowane przez niego ogrodzenie na działce nr [...] stanowi kontynuację w linii prostej ogrodzenia na obszarze zabudowanej części działki nr [...]. MPZP powstał bez uwzględnienia stanu prawnego działek, na których przewidziana została droga wewnętrzna - ul. [...]. Działka nr [...] będąca jego własnością jest istotnie przewidziana w miejscowym planie na poszerzenie ul. [...]. Działka ta jednak obecnie stanowi jednolitą z działką nr [...] całość gospodarczą i nie była dotychczas wykorzystywana jako droga.

Słusznie konstatuje organ odwoławczy, że inwestor ma obowiązek realizować zamiary inwestycyjne na gruncie, mając prawo dysponowania nieruchomością. Jednakże takiego prawa do gruntu pod drogę publiczną przewidzianą w uchwalonym w 2011 r. MPZP Gmina Miasta P. do chwili obecnej jeszcze nie posiada. Ww. akt prawa miejscowego w zakresie inwestycji dot. ul. [...] stanowi kontynuację ustaleń planu zatwierdzonego w 2006 r.

Skarżący stwierdził, że do czasu rozpoczęcia procesu inwestycyjnego i realizacji ul. [...], jako właściciel działki nr [...], która jest integralnie gospodarczo związana z jego działką nr [...] - ma prawo zabezpieczyć swoją własność dla bezpieczeństwa jego rodziny, poprzez budowę ogrodzenia w granicy jego własności. W przeprowadzanych dotychczas z organami Miasta P. rozmowach i ustaleniach nie sprzeciwiał się i w dalszym ciągu nie kwestionuję oddania na potrzeby Miasta działki nr [...]. Jednak, do czasu gdy nie nastąpi realizacja uregulowań w zakresie stanu prawnego projektowanej ul. [...], posiada konstytucyjne prawo ochrony swojej własności i słusznego interesu, poprzez wybudowanie ogrodzenia w miejscu stanowiącym granicę jego własności.

Nie zgodził się też ze stwierdzeniem MWINB, że wybudował ogrodzenie na swojej nieruchomości w sposób bezprawny, a także, że nie są istotne podnoszone przez niego okoliczności "faktycznego zaprzestania" wykonania ulicy, czy stosunki własnościowe. Dodał, że w państwie prawa powinno mieć miejsca na akceptację dowolnych decyzji organów samorządowych w kwestiach realizacji uchwalanych przez nie aktów prawnych, bez uwzględnienia słusznego interesu właściciela miejscowej nieruchomości. Nie grodzi cudzej, w tym gminnej własności i nie dopuszcza się żadnej samowoli budowlanej w tym zakresie. Za bezpodstawną uznał więc decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego. Decyzje te podważają jego zaufanie do organów, które powinny stać na straży słusznych interesów obywatela.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że – jak trafnie wyjaśnił MWINB w uzasadnieniu swej decyzji – organ nadzoru budowlanego ma ustawowy obowiązek przestrzegania legalności wykonywanych robót budowlanych. Owa "legalność" nie polega jedynie na tym, że roboty budowlane prowadzone są na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę lub po dokonaniu zgłoszenia zamiaru ich wykonywania i braku sprzeciwu właściwego organu administracji architektoniczno budowlanej. Takie roboty budowlane muszą być zgodne z prawem, w tym także miejscowym – a więc miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z § 9 pkt 4 planu miejscowego dla obszaru "[...]" w P. - Obszar I (obejmującego nieruchomość, na której skarżący wybudował ogrodzenie -nr ewid. [...] obręb [...] na terenie drogi wewnętrznej ulicy [...], oznaczonej na wyrysie planu symbolem 133KDW), zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z [...] października 2011 r., zakazana została "lokalizacja ogrodzeń w obrębie przestrzeni publicznych oraz na terenach położonych w liniach rozgraniczających dróg/ulic, przy czym nie uważa się za ogrodzenia elementów detalu urbanistycznego takich jak: pachołki, słupki, pojemniki na rośliny, okresowe ogródki kawiarniane". Prawo miejscowe określiło też zasady, których należy przestrzegać przy budowie ogrodzeń; z § 10 pkt 10 ppkt 1 planu miejscowego wynika wprost, że mogą być one wybudowane "w liniach rozgraniczających ulic", co oznacza, że linii rozgraniczających przekraczać nie mogą.

Ulica [...], będąca drogą wewnętrzną, wyznaczona została zgodnie z § 27 planu miejscowego przy uwzględnieniu funkcji - ulicy: Wewnętrzna, szerokości w liniach rozgraniczających: 6m, z wydzieleniem jezdni, chodników (lub jednoprzestrzenna).

Z akt sprawy (protokół oględzin PINB, dokumentacja fotograficzna, mapa z Systemu Informacji Przestrzennej Powiatu P., wyrys z planu miejscowego, a nawet stanowisko skarżącego) wynika w sposób niewątpliwy, że przedmiotowe ogrodzenie posadowione zostało przez skarżącego w pasie – już istniejącej zgodnie z planem miejscowym i funkcjonującej zgodnie z przeznaczeniem - drogi wewnętrznej 133KDW. Wynika z nich również, że ogrodzenie to przekracza linię rozgraniczającą teren oznaczony symbolem 133KDW - ulica [...] od terenu oznaczony symbolem 27MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej -0 a tym samym zlokalizowane jest w obrębie ulicy [...]. Potwierdza to pismo Prezydenta Miasta P. z 4 listopada 2020 r., że "lokalizacja ogrodzenia na działce ew. nr [...], obręb [...], wzdłuż ul. [...] nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ogrodzenie powinno być zlokalizowane wzdłuż ustalonej na rysunku planu linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu między działkami ew. nr [...] i [...]".

W takim zakresie słuszne były spostrzeżenia organów obu instancji, że tak posadowione ogrodzenie uniemożliwia niezakłócony przejazd tą drogą i skorzystanie z przewidzianego w miejscowym planie miejsca do zawracania samochodów, zlokalizowanego na końcu ulicy [...].

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie taki stan faktyczny wypełniał przesłanki zastosowania art. 51 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, gdyż budowa ogrodzenia w sposób naruszający ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłą wykonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w tym planie (art. 51 ust. 1 pkt 4 Pr. bud.).

Wprawdzie zasadą jest – przed nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego – prowadzenie postępowania, zmierzającego na usunięcia naruszeń prawa (w tym wypadku naprawczego), ale – jak trafnie zauważył MWINB – w niniejszej sprawie nie było możliwe doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 1 – 2 Pr. bud.) przez nakazanie robót innych, niż rozbiórka ogrodzenia.

MWINB prawidłowo też uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części określającej termin rozbiórki, słusznie zauważając, że stanowiący podstawę rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 4 Por. bud. nie przewiduje wyznaczenia takiego terminy, zaś obowiązek staje się wykonalny z chwilą uzyskania prze decyzję nakazową przymiotu ostateczności.

Niezasadne więc były zarzuty skarżącego naruszenia "reguł i norm postępowania administracyjnego", w tym art. 7, 7a i 7b. art. 8. art.77 § 1 i 4, 80 k.p.a. Po pierwsze, organa obu instancji ustaliły stan sprawy w sposób uwzględniający cel prowadzonego postępowania (art. 7 k.p.a.). Po drugie, w tej sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości co do treści normy prawnej, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.), zaś art. 7b k.p.a. nie był przez organa stosowany, gdyż nie było konieczności w tym postępowaniu współdziałania organów administracji publicznej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Po trzecie, ocena prawna tut. Sądu prowadząca do wniosku, że zaskarżona decyzja była prawidłowa powoduje, że nie można uznać, aby poprawny akt władzy publicznej naruszał zaufanie do niej obywateli (art. 8 § 1 k.p.a.). Po czwarte, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że MWINB prawidłowo orzekał na podstawie prawidłowo zebranego, pełnego materiału dowodowego, nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

Należy też wyjaśnić, w odniesieniu do twierdzeń zawartych w skardze, że prawo miejscowe może ograniczać sposób korzystania z własności i to zgodnie z Konstytucją RP (art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Tym niemniej, nie jest przedmiotem sprawy niniejszej kwestia prawidłowości planu miejscowego, a jedynie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji rozbiórkowej.

Ponadto, skoro (o czym by la już mowa) plan miejscowy przewidział, że część nieruchomości skarżącego stanowić będzie droga wewnętrzna, to nieistotnym staje się, czy "inwestycja będzie realizowana w zaprojektowanym dotychczas zakresie", ani, że "nie ma zatwierdzonego projektu realizacyjnego oraz uregulowania prawa własności gruntu". Droga wewnętrzna nie jest drogą publiczną, a więc taką drogą, której własność musi należeć do podmiotu państwowego (samorządowego), rozumianego, jako statio fisci.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.