Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1200/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust.1 pkt 2, art. 93 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1668
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stypendium dla osób niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 października 2019 r. G. B. (dalej: "skarżący") zwrócił się o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych na rok akademicki [...].

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] Prodziekan ds. studenckich Wydziału T. Z. Uniwersytetu [...] w S., działając z upoważnienia Rektora Z. Uniwersytetu [...] w S. , na podstawie art. 86 ust. 2 i art. 89 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm., dalej: "u.p.s.w.")oraz § 4, § 11 Regulaminu przyznawania świadczeń pomocy materialnej studentom Z. Uniwersytetu [...] w S. wprowadzonego zarządzeniem nr 60 Rektora Z. Uniwersytetu [...] w S. z dnia 26 września 2019 r. (dalej: "Regulamin") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego stypendium.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 89 u.p.s.w. stypendium dla osób niepełnosprawnych może otrzymać student posiadający orzeczenie

o niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, albo orzeczenie,

o którym mowa w art. 5 oraz art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511, 1000, 1076). Po analizie wniosku wraz z dołączonymi do niego dokumentami, stwierdzono, iż skarżący w dniu 15 lipca 2014 r. ukończył studia II stopnia i zgodnie z § 5 ust. 2 Regulaminu uzyskał już tytuł magistra, magistra inżyniera lub równorzędny. Z dokumentów wynika również, iż łączny czas studiowania przekroczył okres 6 lat. Z przedstawionego orzeczenia o niepełnosprawności wynika natomiast, iż niepełnosprawność istnieje od 2005 r. a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 16 lipca 2008 r. Stypendium dla osób niepełnosprawnych może otrzymać student z tytułu niepełnosprawności powstałej w trakcie studiów bądź po uzyskaniu tytułu zawodowego tylko na jednym kolejnym kierunku jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat (§ 11 ust. 8 Regulaminu).

Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W odpowiedzi na skargę Rektor [...] w S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne skargi ewentualnie o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu organ przytoczył teść przepisów art. 86 ust. 1 i art. 93 ust. 2 u.p.s.w. oraz § 5 ust. 2 Regulaminu i wskazał, że datą ukończenia studiów jest dzień złożenia egzaminu dyplomowego. Stąd tytuł magistra skarżący powinien uzyskać

z dniem 15 lipca 2014 r., kiedy to obronił pracę dyplomową. Ponadto okres studiów skarżącego wynosił dłużej niż 6 lat.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2020 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne skargi oraz wniósł o jej uwzględnienie, tj. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem rozpoznania wniosku skarżącego.

Wskazał, że odmowa przyznania stypendium dla niepełnosprawnych pozbawia go dostępu do studiów dziennych w trybie dziennym, a w konsekwencji do uzyskania kwalifikacji, które zapewniłby mu możliwość podjęcia zatrudnienia. Zdaniem skarżącego sytuacja taka narusza art. 70 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Brak jest uzasadnienia dla różnicowania sytuacji osób, które już wcześniej uzyskały tytuł zawodowy lub pobierały stypendium przez okres dłuższy niż 6 lat.

Stanowisko to pełnomocnik skarżącego podtrzymał na rozprawie w dniu

10 września 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").

Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów wykazała, że akt ten odpowiada prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy prawo o szkolnictwie wyższym oraz wydanego na jej podstawie Regulaminu.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 2 u.p.s.w., student może ubiegać się o pomoc materialną w formie stypendium dla osób niepełnosprawnych.

Przepis w art. 93 ust. 2 u.p.s.w., że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1:

1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia

i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat;

2) nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy:

a) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny,

b) licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia.

Zapis o identycznej treści znalazł się w § 5 ust. 2 Regulaminu.

W rozpoznawanej sprawie jest nie sporne, że podejmując studia stacjonarne na Wydziale T. Z. Uniwersytetu [...] w S. skarżący był już absolwentem Uniwersytetu S. Wydziału Z. W dniu [...] lipca 2014 r. uzyskał tytuł magistra na kierunku Finanse i rachunkowość.

Skarżący nie przeczy temu faktowi.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że posiadanie przez studenta ubiegającego się o stypendium socjalne tytułu magistra, czyli ukończenie studiów drugiego stopnia, wyklucza możliwość przyznania wskazanej we wniosku skarżącego z dnia 7 października 2019 r. pomocy materialnej. Prawidłowo zatem organ zastosował w sprawie ww. przepisy i orzekł o odmowie przyznania skarżącemu stypendium socjalnego.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że takie działanie organu pozbawia go prawa do nauki. W istocie skarżącemu nie chodzi o prawo do nauki lecz o możliwość uzyskania dofinansowania do dalszej nauki. Prawo do takiej pomocy finansowej nie jest jednak nieograniczone. Skarżący ukończył już jeden kierunek studiów, na którym mógł otrzymać pomoc finansową w formie stypendium. Ograniczenie pomocy finansowej do jednego kierunku studiów nie narusza konstytucyjnych praw obywatela do nauki ani nie narusza zasady równości wobec prawa. Do naruszenia tej ostatniej odchodzi w sytuacji, gdy podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej różnie traktowane są przez prawo. Student uczący się na pierwszym kierunku studiów nie jest w takiej samej sytuacji jak student podejmujący naukę na kolejnym kierunku po ukończeniu jednego kierunku, na którym uzyskał już tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera lub równorzędny, albo po uzyskaniu tytułu zawodowego ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł

o oddaleniu skargi.