Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 295/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 697/22 w sprawie ze skargi D.P. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 697/22, oddalił skargę D. P. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Olsztyna z [...] lipca 2022 r., nr [...], którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych związanych z budową ujęcia śródlądowego wód powierzchniowych z jeziora X ([...]) do celów przeciwpożarowych dla budynku zamieszkania zbiorowego - Y przy ul. (...) w O. oraz zobowiązano inwestora do przedstawienia określonych dokumentów.

W skardze kasacyjnej D. P., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:

- art. 29 ust. 1 pkt 22 i ust. 2 pkt 1aa w zw. z art. 3 pkt 4 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186), zwanej dalej Prawem budowlanym, poprzez błędne uznanie, że wybudowane ujęcie wody stanowiące de facto kawałek rury zakończonej końcówką, który służy do podłączenia węża strażackiego, stanowi obiekt budowlany i tym samym, zgodnie z zasadą zawartą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i bezpodstawne przyjęcie, że wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego nie zostało wymienione w art. 29-31 Prawa budowlanego, a tym samym nie podlega zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy wskazany obiekt ma charakter obiektu małej architektury i "dobudowanie" tego obiektu stanowiło jedynie uzupełnienie już obiektu istniejącego - hotelu w niezbędną infrastrukturę przeciwpożarową, podczas gdy prawidłowa analiza wskazanych przepisów w związku z § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109 poz. 719), zwanego dalej rozporządzeniem, wskazywałaby, że przedmiotowe ujęcie wody nie mieści się w pojęciu obiektu budowlanego, albowiem po pierwsze, stanowi urządzenie służące do zwalczania pożaru, które przynależy do obiektu budowlanego, którym jest użytkowany hotel, jak i po drugie, urządzenie to stanowi co najwyżej obiekt małej architektury, a nie jako ujęcie wody w kategorii obiektu budowlanego, którego celem jest zaopatrywanie ludności czy gospodarki w wodę w sposób gospodarczy, jak wskazują na to przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.), zwane dalej Prawem wodnym, co w konsekwencji doprowadziło, że Sąd nie zauważył, że doszło do nieuzasadnionego wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 Prawa budowlanego i wydania bezpodstawnie zaskarżonego postanowienia.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:

- art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność uzyskania przez inwestora, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, odpowiedniej decyzji od organu administracji architektoniczno-budowlanej wykonania ujęcia wody dla celów przeciwpożarowych pomimo, że obiekt ten mógł być wykonany na podstawie pozwolenia na budowę, na co pozwalał art. 36a ust. 5 pkt 1 i ust. 5a pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż ujęcie wody jako nieistotne odstąpienie od już istniejącego projektu było jedynie uzupełnieniem użytkowanego obiektu - hotelu, o urządzenie budowlane, stanowiące nawet obiekt małej architektury, w tym także dla celów przeciwpożarowych, jeżeli odstąpienie zostało uzgodnione pod względem ochrony przeciwpożarowej, co było uzgadniane z Państwową Strażą Pożarną i tym samym brak jest wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności w niniejszej sprawie i brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w całości.

W oparciu o powyższe zarzuty zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (aktualny t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw (wskazane naruszenia przepisów prawa) i wniosków (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości).

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Przedmiotowa sprawa dotyczy wybudowanego w listopadzie 2019 r. ujęcia śródlądowego wód powierzchniowych z jeziora X do celów przeciwpożarowych dla budynku hotelu. W toku postępowania, w tym na podstawie przeprowadzonych oględzin, organy nadzoru budowlanego ustaliły, że wskazane ujęcie wód składa się z utwardzonego stanowiska poboru wody oraz złącza do wozu przeciwpożarowego i punktu czerpania wody. W oparciu o powyższe ustalenia ww. ujęcie zakwalifikowano jako obiekt służący do korzystania z zasobów wodnych, wymieniony w Załączniku do Prawa budowlanego (kategoria XXX), wypełniający jednocześnie ustawową definicję budowli, na której wykonanie, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, wymagane było pozwolenie na budowę.

Wobec ustalenia, że inwestor wykonał przedmiotowe ujęcie wód bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego, co zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji.

Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił legalność zaskarżonego postanowienia Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego trafnie akceptując ustalenia faktyczne i oceny, których wynikiem było stwierdzenie prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. To uzasadniało wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., tj. przed zmianą wprowadzoną ustawą nowelizującą z 13 lutego 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 471, wszczynającego postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do budowy opisanego ujęcia wód powierzchniowych.

Niezasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego pozwolił na ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla kwalifikacji prawnej zrealizowanej przez skarżącego kasacyjnie inwestycji i zastosowania właściwych przepisów Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skarżącego organy orzekające w sprawie nie pominęły okoliczności faktycznych, które z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego, miały znaczenie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu niepodważone ustalenia faktyczne, uznał, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej, zmierzających do podważenia prawidłowości dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji prawnobudowlanej kwalifikacji ujęcia wód jako budowli, nie okazał się skuteczny.

Zresztą sam sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej odnoszący się do kwalifikacji prawnej obiektu i ich uzasadnienie, świadczy o tym, że skarżący nie zajął jednoznacznego stanowiska odnośnie kwalifikacji ujęcia wód w świetle Prawa budowlanego. Podjęte przez skarżącego próby konkurencyjnej w stosunku do stanowiska organów kwalifikacji ujęcia wód stanowią wyraz jego dążenia do wykazania, że wykonanie ujęcia wód nie wymagało ani uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia. Skarżący starał się wykazać, że ujęcie wód stanowi obiekt małej architektury zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego twierdząc jednocześnie, że stanowi ono w istocie urządzenie techniczne związane z hotelem, zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem jako niezbędna infrastruktura przeciwpożarowa. W tym ostatnim wypadku uzgodnienie ze Strażą Pożarną wyłączało potrzebę uzyskania pozwolenia na budowę, na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 1aa Prawa budowlanego. Dodatkowo skarżący twierdził, że budowa tego urządzenia nie wymagała odrębnego pozwolenia na budowę, albowiem uzupełnia ono infrastrukturę hotelową i stanowi nieistotne odstąpienie od projektu budowlanego hotelu w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odniesienie się do argumentacji skarżącego kasacyjnie wymaga uporządkowania relacji pomiędzy używanymi w Prawie budowlanym pojęciami: "obiekt budowlany", "budowla" i "urządzenie budowlane".

Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei w zawartej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego legalnej definicji pojęcia budowli ustawodawca stwierdził, że są to wszelkie obiekty budowlane nie należące do kategorii budynków albo małej architektury, przy czym ograniczył się tylko do niepełnego wyliczenia obiektów, które mogą być uznane za budowle, pozostawiając uzupełnienie zakresu desygnatów tego pojęcia organom stosującym prawo i nauce prawa z wykorzystaniem wnioskowania przez podobieństwo (argumentum a simile), uzupełniająco z wykorzystaniem wykładni funkcjonalnej lub systemowej. Podsumowując, pojęcie budowli stanowi dopełnienie lub uzupełnienie wszystkich obiektów budowlanych, stąd też wskazanie zamkniętego katalogu jego elementów jest niemożliwe.

Ujęcie wód powierzchniowych nie zostało wymienione w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego niemniej jednak w § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2007 nr 86, poz. 579), prawodawca zaliczył ujęcia śródlądowych wód powierzchniowych do budowli hydrotechnicznych służących m.in. korzystaniu z zasobów wodnych. Przywołane rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do Prawa budowlanego, wydany na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, co oznacza, że w języku prawnym prawa budowlanego rozumianego jako dział prawa ujęcie takie jest budowlą.

Dodatkowo wskazać należy, że za budowlę może być również uznane urządzenie budowlane, przez które, zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, rozumie się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Potwierdza to zestawienie definicji urządzenia budowlanego w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego z innymi przepisami tej ustawy. Z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego wynika, że urządzeniami budowlanymi są m.in. przyłącza oraz ogrodzenia. Z kolei z art. 29 ust. 1 pkt 20 i 23 Prawa budowlanego wynika, że ustawodawca uznaje przyłącza oraz ogrodzenia za obiekty budowlane, gdyż w powołanych przepisach ich budowę zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Kwalifikacja ujęcia wód powierzchniowych jako urządzenia budowlanego nie wyklucza kwalifikacji jako obiektu budowlanego stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Uwzględniając zatem przepisy art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jak również treść Załącznika do Prawa budowlanego, określającego kategorie obiektów budowlanych, w którym ujęcia wód śródlądowych sklasyfikowano jako obiekty (budowlane) służące do korzystania z zasobów wodnych (kategoria XXX), należało uznać, że kwalifikacja spornego ujęcia wód powierzchniowych z jeziora X jako obiektu budowlanego wypełniającego ustawową definicję budowli jest prawidłowa i dostatecznie uzasadniała zastosowanie przepisów Prawa budowlanego (art. 1 Prawa budowlanego).

Zastosowaniu przepisów Prawa budowlanego nie stała na przeszkodzie jednoczesna kwalifikacja przedmiotowego ujęcia wód powierzchniowych jako urządzenia wodnego, czyli urządzenia, budowli służącej do korzystania z zasobów wodnych, która w przedmiotowej sprawie przybrała postać obiektu służącego do ujmowania wód powierzchniowych, na podstawie art. 16 pkt 65 lit. d ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 624), zwanej dalej Prawem wodnym. Zalegalizowanie obiektu z punktu widzenia wymogów Prawa wodnego, dokonana decyzją Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Olsztynie z dnia [...] września 2021 r. nie oznacza wypełnienia rygorów wynikających z Prawa budowlanego. Przesądza o tym treść art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych. Wobec tego objęcie obiektu w postaci ujęcia wód powierzchniowych reżimem Prawa wodnego nie wyłącza go spod działania Prawa budowlanego.

Odnosząc się do nietrafnej argumentacji skargi kasacyjnej przypisującej ujęciu wód charakter obiektu małej architektury wskazać należy, że definicja obiektu małej architektury, wynikająca z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, łączy kryteria konstrukcyjne oraz funkcjonalne. Obiekty te mają mieć względnie niewielkie wymiary, a jednocześnie określone funkcje. Obiektami małej architektury są bowiem takie konstrukcje, które służą kultowi religijnemu lub stanowią elementy architektury ogrodowej, albo wreszcie służą rekreacji codziennej bądź utrzymaniu porządku na określonej nieruchomości. Funkcje obiektów małej architektury nie obejmują zatem funkcji gospodarczych i technicznych, ale odwołują się bardziej do estetycznego, kulturowego lub osobistego aspektu sztuki budowlanej. Tymczasem będące przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie ujęcie wód w żaden sposób nie nawiązuje swoim przeznaczeniem do funkcji, jaką powinny pełnić obiekty małej architektury. Ma ono bowiem służyć zaopatrzeniu budynku hotelu w wodę do celów przeciwpożarowych, na co wskazywał sam skarżący i co potwierdza decyzja legalizująca przedmiotowe ujęcie wód w trybie i na zasadach określonych w Prawie wodnym. Choć zawarta w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego definicja nie ma charakteru wyczerpującego i pozostaje otwarta, to jednak wskazane ujęcie wód powierzchniowych nie wykazuje żadnych cech funkcjonalno – użytkowych zbieżnych z obiektami wymienionymi w tym przepisie.

Zamierzonego skutku nie mogła również odnieść argumentacja skargi kasacyjnej mająca na celu wykazanie, że zrealizowane ujęcie wód powierzchniowych stanowi w istocie urządzenie techniczne związane z budynkiem hotelu, ponieważ okoliczność ta nie zwalniała skarżącego z obowiązku wybudowania go na podstawie pozwolenia na budowę. Funkcjonalny związek ujęcia wód powierzchniowych z hotelem nie wyklucza bowiem w okolicznościach sprawy potraktowania jego jako samodzielnego obiektu budowlanego. Urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego – co do zasady stanowiące część obiektu budowlanego (wymienionego w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), pełniące wobec niego, w znaczeniu technicznym, funkcję służebną, jeśli budowane są jako obiekty odrębne, mieszczą się w pojęciu obiektu budowlanego (w kategorii budowli). Z tego względu nawet stwierdzenie, że dane urządzenie techniczne stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że urządzenie to jest jednocześnie samodzielnym obiektem budowlanym, którego realizacja może podlegać obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia. W tym kontekście w doktrynie zwraca się uwagę, że urządzenia budowlane wznoszone wraz z obiektem budowlanym, z którym są związane w sposób funkcjonalny, powinny zostać objęte tym samym pozwoleniem na budowę nawet w przypadku, gdyby dla ich oddzielnego wzniesienia wymagane było jedynie dokonanie zgłoszenia. Natomiast w przypadku ich oddzielnej budowy, przed albo po wzniesieniu obiektu budowlanego, któremu mają służyć, traktowane są one jako odrębne obiekty budowlane wymagające osobnego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (zob. W. Piątek [w:] A. Gliniecki (red.) Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el. 2016, art. 3).

W tym kontekście za niezasadne należało uznać argumenty skargi kasacyjnej sprowadzające się w istocie do twierdzenia, że wykonanie ujęcia wód powierzchniowych jako urządzenia związanego z hotelem należało uznać za nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego hotelu w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, które nie wymagało uzyskania jakichkolwiek zgód budowlanych. Przewidziana w art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego instytucja zmiany pozwolenia na budowę ze względu na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego przewidziana została dla ułatwienie inwestorom dokonania zmian w projekcie budowlanym, który został już zatwierdzony, bez konieczności ponownego wszczynania skomplikowanej i czasochłonnej procedury wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotne przy tym jest, że powyższe udogodnienie odnosi się do zmian planowanych w toku trwającego procesu budowlanego konkretnej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zakończenie takiej inwestycji w sensie faktycznym i prawnym wyklucza możliwość skorzystania z art. 36a Prawa budowlanego, a prowadzenie nowych robót budowlanych uzależnione będzie od spełnienia warunków określonych w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Teoretyczna, potencjalna możliwość kwalifikacji tego typu ujęcia jako odstępstwa nieistotnego nie ustanawia wyjątku od ogólnych reguł Prawa budowlanego.

Roboty budowlane wykonywane przez inwestora po zakończeniu inwestycji objętej pozwoleniem na budowę nie mogą być traktowane w kategorii odstępstw od zatwierdzonego tym pozwoleniem projektu budowlanego, ale jako przejaw odrębnej i nowej aktywności inwestycyjnej, która jeśli nie będzie spełniać wymogów Prawa budowlanego, będzie uznana za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. W konsekwencji, ujęcia wód powierzchniowych, nawet służącego ochronie przeciwpożarowej hotelu, ale wybudowanego już po zakończeniu budowy hotelu i oddaniu go do użytku, nie można ze skutkiem relewantnym dla wyniku sprawy oceniać w aspekcie istotnych bądź nieistotnych odstępstw od projektu budowy hotelu.

Dychotomiczny podział odstępstw od projektu budowlanego na istotne i nieistotne, o którym mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, jako nierozerwalnie związany z zatwierdzonym projektem budowlanym ściśle skonkretyzowanej inwestycji realizowanej w ściśle określonym czasie, nie jest przydatny dla oceny robót budowlanych zrealizowanych po zakończeniu inwestycji objętej tym projektem. Charakter odstępstw ma znaczenie o tyle o ile odnosi się do oceny zmian następujących w trakcie realizacji inwestycji w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany, a nie do inwestycji już zakończonej i użytkowanej.

Wobec tego, nawet związek funkcjonalny ujęcia wód powierzchniowych z hotelem i potwierdzenie jego przydatności do celów przeciwpożarowych jako urządzenia przeciwpożarowego w § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia nie zmienia nic w jego kwalifikacji jako budowli i wynikających z tego wymogów Prawa budowlanego. Ujęcie wód powierzchniowych stanowi bowiem obiekt budowlany zrealizowany po wybudowaniu budynku hotelu, niezwolniony z obowiązku wypełnienia wymogów przewidzianych w Prawie budowlanym. Nietrafna kwalifikacja ujęcia wód powierzchniowych proponowana przez skarżącego stanowi w istocie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu pierwszej instancji, który trafnie zaakceptował stanowisko organów administracyjnych.

Ponieważ, wbrew dyspozycji art. 28 Prawa budowlanego, doszło do wybudowania przedmiotowego ujęcia wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego podjął działania mające na celu legalizację samowoli budowlanej w trybie przewidzianym w art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie naruszało ono ani art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu z daty orzekania przez organ, ani nie było dotknięte uchybieniami proceduralnymi, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

Ze wskazanych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.