Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1036/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 27 § 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 8 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie art. 138 § 1 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 34 § 1, § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 – dalej: u.p.e.a. ), po rozpoznaniu zażalenia W. N. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 kwietnia 2016 r., którym odmówiono uwzględnienia zarzutów zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za nieuzasadniony, uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania:

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie opłacił obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w terminie i wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.).

Wierzyciel - ZUS Inspektorat w G. w dniu 30 listopada 2015 r., wystawił upomnienia określające wysokość zadłużenia z tytułu składek na:

ubezpieczenie społeczne za okres 10/2014 r. do 6/2015 r.,

ubezpieczenie zdrowotne za okres 10/2014 r. do 6/2015 r.,

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 10/2014 r. do 6/2015 r. Upomnienia zostały doręczone w dniu 16 grudnia 2015 r. (odebrane osobiście przez zobowiązanego).

Należności wskazane ww. upomnieniach nie zostały zapłacone przez zobowiązanego. Zatem ZUS w Oddział w G. Inspektorat w G. wystawił tytuły wykonawcze od nr [...] i [...], oraz od nr [...] do nr [...].

W toku postępowania egzekucyjnego, w oparciu o ww. tytuły wykonawcze organ egzekucyjny stosownie do art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podjął próby zajęć praw majątkowych stanowiących wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, w [...] Banku S.A. w W. (zawiadomieniami z dnia 13 stycznia 2016 r.). Przedmiotowe zawiadomienia zostały doręczone dłużnikowi w dniu 19 stycznia 2016 r., a ich odpisy zobowiązanemu (wraz z odpisami tytułów wykonawczych) w dniu 29 stycznia 2016 r. Bank w odpowiedzi na zajęcie poinformował, że zobowiązany w dniach: 2 listopada 2009 r. i 17 listopada 2009 r. zamknął rachunki bankowe.

Skarżący pismem z dnia 11 lutego 2016 r. (nadanym w dniu 12 lutego 2016 r.), wystąpił do organu egzekucyjnego, wskazując, że dotyczy: "zawiadomień o zajęciu wierzytelności z dnia 13.01.2016 r. nr ewid. [...], [...] i [...]. Zgodnie z pouczeniem dołączonym do w/w zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, składam skargę na zajęcie egzekucyjne oraz składam wniosek o anulowanie dołączonych do ww. zawiadomień tytułów wykonawczych. W moim przekonaniu sposób dochodzenia należności przez ZUS poprzez blokadę kont bankowych jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym. Należy nadmienić, że decyzją nr [...] z dnia 11.09.2015 r., otrzymałem możliwość częściowego umorzenia należności powstałych z tytułu niezapłaconych składek, jeżeli w ciągu 12 miesięcy od uprawomocnienia decyzji pokryję należności niepodlegające umorzeniu."

Organ I instancji z dnia 19 lutego 2016 r., wezwał zobowiązanego do sprecyzowania treści ww. pisma, czy stanowi ono: zarzuty (art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), skargę (art. 54 § 1 u.p.e.a.) wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.), czy innego rodzaju wniosek z zaznaczeniem treści żądania.

Pismem z dnia 15 marca 2016 r. zobowiązany sprecyzował, że pismo z dnia 11 lutego 2016 r. stanowi zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Zauważył, że "wystawione tytuły wykonawcze mogą naruszać pkt - 6 listy możliwych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Ponadto, ponowił swoje wątpliwości, w sprawie dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej w odniesieniu do wydanej decyzji o umorzeniu składek wobec ZUS (...) jak również wydanych decyzji o odblokowaniu rachunków bankowych.

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. organ egzekucyjny Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne.

Nie zgadzając się z postanowieniem, zobowiązany wniósł za pośrednictwem organu egzekucyjnego zażalenie na to postanowienie, żądając jego uchylenia oraz ponownego rozpatrzenia wniosku. Zobowiązany podtrzymał swoje wątpliwości zawarte w pismach z dnia 11 lutego 2016 r. oraz 15 marca 2016 r. w sprawie dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej w odniesieniu do wydanej decyzji o umorzeniu składek wobec ZUS, jak również wydanych w związku tym decyzji o odblokowaniu rachunków bankowych.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Dyrektor wyjaśnił, że w sprawie zakreślony przepisem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. termin do zgłoszenia zarzutów sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozpoczął swój bieg dnia 30 stycznia 2016 r. i upłynął bezskutecznie 5 lutego 2016 r. Oznacza to, że zarzuty wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. zostały wniesione po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia i nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że dla prawidłowego rozpatrzenia zgłoszonego podania z 11 lutego 2016 r. koniecznym jest w toku postępowania wyjaśniającego wezwanie strony przez organ egzekucyjny, celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, co do treści żądania zobowiązanego, udzielając mu uprzednio odpowiednich informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na załatwienie jego wniosków.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu, że w przedmiotowym postępowaniu doszło z winy skarżącego do uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego "do każdego z doręczonych przez ZUS Inspektorat w G., tytułów wykonawczych dołączono również stronę zawierającą pouczenie dla banku oraz zobowiązanego. W tymże pouczeniu termin na złożenie zarzutów w sprawie został określony na 14-dniowy." Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącego, termin na złożenie skargi na zajęcie egzekucyjne został dotrzymany.

Ponadto skarżący podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do kwestii "odnośnie obniżonych składek ZUS".

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, określanej dalej jako p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przy rozstrzyganiu w przedmiocie zarzutów zobowiązanego przyjęta przez ustawodawcę procedura odwoławcza nie jest tożsama z modelem rozpoznawania środków odwoławczych w ogólnym postępowaniu administracyjnym (por. art. 34 u.p.e.a.).

Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozpoznawanie zarzutów odbywa się dwufazowo: (1) rozpatrzenie zarzutów i wydanie postanowienia oraz (2) wniesienie zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutu. Pierwszy etap (1) odbywa się przed organem egzekucyjnym, natomiast drugi etap (2) prowadzony jest przed organem wyższego stopnia w stosunku do organu egzekucyjnego. O ile zarzuty wnieść może tylko zobowiązany, o tyle zażalenie na postanowienie w przedmiocie zarzutów może wnieść zobowiązany oraz wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym.

W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że do podstawowych różnic przy rozpatrywaniu zarzutów i odwołań należy zaliczyć to, że postępowanie w trybie art. 34 u.p.e.a. przede wszystkim ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu ("w zakresie zgłoszonych zarzutów") i nie obejmuje rozpoznania - tak jak w odwołaniach - całej sprawy. W doktrynie podkreśla się, że ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, pozbawione podstawy prawnej, i czyniąc to i wierzyciel i organ egzekucyjny oraz ich organy wyższego stopnia działałyby bez podstawy prawnej - czyli postanowienia ich kwalifikowałyby się do uznania za nieważne (por. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; LEX).

Tak więc, dyspozycja art. 34 u.p.e.a., stanowiąca podstawę prawną skarżonego postanowienia, wskazuje na dwa rodzaje postanowień w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-7, pkt 9 i pkt 10 u.p.e.a. tj. postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów oraz postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. art. 34 § 4 u.p.e.a.), przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 i 5 u.p.e.a.). Odnośnie przesłanek wymienionych w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca.

Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy do tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 k.p.a.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu odwoławczego, należy wyjaśnić, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016 r. uchylające w całości postanowienie organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2015 r., którym odmówiono uwzględnienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za nieuzasadniony, i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega wyłącznie prawidłowość zastosowania przez organy przepisów u.p.e.a. Jak słusznie wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 1999 r. (sygn. akt IV SA 1104/96), w trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany, kwestionując prowadzenie tego postępowania, może wnieść zarzuty tylko i wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy przypomnieć, że ww. przepis art. 33 u.p.e.a. przyjmuje ogólną zasadę, że zarzuty można wnieść tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w tym artykule (zawiera enumeratywny katalog okoliczności, które mogą być podstawą zarzutu).

Natomiast na podstawie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 33 § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być :

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

błąd co do osoby zobowiązanego;

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Uregulowana w art. 33 i następnych u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z wymienionym art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie siedmiu dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z powołanym art. 32 tejże ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Ustawa określa więc siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów. Termin ten upływa z końcem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:

wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru;

nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe;

złożone w polskim urzędzie konsularnym;

złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej;

złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku;

złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego (art. 57 § 5 k.p.a.).

Zgodnie z art. 57 § 1 powołanej wyżej ustawy, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozpoczął swój bieg dnia 30 stycznia 2016 r. i upłynął bezskutecznie dnia 5 lutego 2016 r. Słusznie zatem przyjął organ odwoławczy, że zarzuty wniesione w dniu 12 lutego 2016 r., pismem z dnia 11 lutego 2016 r., sprecyzowane pismem z dnia 15 marca 2016 r., zostały wniesione po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12). Należy podkreślić, że skoro zarzuty egzekucyjne zostały wniesione po terminie - to nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie.

Jak wynika z akt sprawy pismo z 11 lutego 2016 r., które zostało określone jako skarga na czynności egzekucyjne (i wniesione w terminie przewidzianym dla tego środka zaskarżenia), zawierało obok aspektów formalnoprawnych również zarzuty, o których mowa w art. 33 jak i art. 59 u.p.e.a. Z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązany wraz z ww. pismem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, jakim są zarzuty.

Należy podkreślić, jak wyżej wskazano, zobowiązanemu przysługuje w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W niniejszej sprawie sporne pismo zostało nadane w dniu 12 lutego 2016 r., wobec czego wezwanie do sprecyzowania zobowiązanego ze wskazaniem, czy stanowi ono zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a w dalszej konsekwencji zakwalifikowanie go przez organ egzekucyjny jako zarzutów, powoduje, że nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu z uwagi na uchybienie terminu. Z tych względów, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, celem ustalenia rzeczywistej woli strony co do trybu rozpatrzenia tego podania.

W tym miejscu wskazać należy, że nieskuteczne wniesienie zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. nie pozbawia zobowiązanego możliwości skutecznego korzystania z innych środków prawnych.

Zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczy, że dla prawidłowego rozpatrzenia zgłoszonego podania, koniecznym jest w toku postępowania wyjaśniającego wezwanie strony przez organ egzekucyjny, celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, co do treści żądania zobowiązanego, udzielając mu uprzednio odpowiednich informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na załatwienie jego wniosków. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, prawna ocena wniesionego pisma nie może polegać wyłącznie na dosłownym odczytaniu jego treści. Nie naruszając podstawowych zasad postępowania, właściwy organ winien uwzględnić faktyczny cel pisma oceniany przez zaistniałe w sprawie okoliczności. Organ administracji nie jest związany wskazaną w podaniu podstawą prawną żądania. Natomiast w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do charakteru złożonego pisma organ administracji zobligowany jest do dołożenia należytej staranności w celu uzyskania jednoznacznego sprecyzowania żądania. Ostatecznie bowiem, to sama strona decyduje, jaki ma charakter pismo i czego dotyczy żądanie.

Wobec powyższego zasadnie zobligowano Dyrektora Oddziału ZUS do wydania stosownego rozstrzygnięcia, którego podstawę wskaże zobowiązany po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd stanął na stanowisku, że w przedmiotowym postępowaniu nie został naruszony art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ odwoławczy nie tyle kontroluje sposób przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji, co rozpatruje sprawę ponownie w jej całokształcie i podejmuje jedno z rozstrzygnięć wymienionych w art. 138 k.p.a. Zatem organ odwoławczy może wydać decyzję (postanowienie) kasacyjne wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowa decyzja (postanowienie) wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W takiej sytuacji bowiem dokonanie ustaleń mających istotny wpływ na wynik sprawy dopiero przez organ odwoławczy, naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, ponieważ ustalenia te nie mogłyby zostać zakwestionowane w trybie postępowania zwyczajnego. Ponadto, należy podkreślić, że organ drugiej instancji może na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe lub zlecić jego przeprowadzenie organowi pierwszej instancji (jak tego dokonał w przedmiotowej sprawie).

Odnosząc się do zarzutu, że zarówno ZUS jak i organ II instancji nie odniósł się do kwestii "odnośnie obniżonych składek ZUS", wskazać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając zażalenie strony wydał postanowienie kasacyjne i ograniczył się do aspektów jakie ma wziąć pod uwagę organ pierwszej instancji. Z posiadanych akt sprawy wynika, że wierzyciel – ZUS - odnośnie podnoszonych przez skarżącego, kwestii wysokości składek ZUS, prowadzi w tej sprawie postępowanie wyjaśniające.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.