Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 167/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Podatek leśny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 6, art. 6c ust. 1, art. 4 ust. 5, art. 4 ust. 7 pkt 1, art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3,  art. 3 ust. 4,  art. 3 ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 888
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 21 marca 2023 r. nr S-KO.400/175/2023 w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. Wójt Gminy Wizna decyzją z 30 stycznia 2023 r.,

nr BF3123.40272.1.2023 ustalił J. G. (dalej jako: "skarżący") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 396 zł.

2. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej jako: "SKO", "Kolegium").

W odwołaniu podniesiono, że hektary przeliczeniowe skarżącego zostały źle obliczone, a co za tym idzie zwiększył się jego dochód z gospodarstwa rolnego, który spowodował przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do prawa pomocy społecznej z Ośrodka Pomocy Społecznej w Wiźnie. Końcowo wniósł

o ponowne naliczenie hektarów przeliczeniowych i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie, czy przepisy na podstawie których zwiększono mu hektary przeliczeniowe i dochód z gospodarstwa są zgodne z Konstytucją.

3. Decyzją z 21 marca 2023 r., nr S-KO.400/175/2023, Kolegium utrzymało

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji, po przytoczeniu obowiązujących przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.

o podatku rolnym (t.j Dz.U. 2020 poz. 333, dalej jako: u.p.r.), wskazano, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 6.15 ha, a także, że podatek rolny od 1.7915 ha powierzchni gruntów przyjętych do opodatkowania stanowiących własność Skarżącego będzie wynosił 1.7915 ha x 185,125 = 331,65 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych – 332 zł. Następnie, po przytoczeniu odpowiednich przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2023 poz. 70) oraz stawki podatku od nieruchomości określonej uchwałą Rady Gminy Wizna w Nr XLII/311/2022 z dnia 29 listopada 2022 r. (Dz. Urzęd. Woj. Podlaskiego z 2022 r., poz. 5573) wskazał, że skoro skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 93 m2, to przy stawce 0,80 zł podatek od niego będzie wnosił: 93 m2 x 0,80 zł = 74,4 zł.

Jednocześnie SKO zauważyło, iż Rada Gminy Wizna w § 1 ust. 1 pkt

3 uchwały nr 111/15/02 z dnia 23 grudnia 2002 r. zwolniła z podatku od nieruchomości budynki mieszkalne podatników i osób fizycznych. Tak więc

w ostateczności na Skarżącym nie będzie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budynku mieszkalnego. Zaznaczył, że budynek inwentarski jest posadowiony na gruntach gospodarstwa rolnego i jest ustawowo zwolniony

z opodatkowania.

Ostatni fragment decyzji wskazuje, że zgodnie z treścią przepisów ustawy

z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 888) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, a skarżący jest właścicielem 0.90 ha lasu podlegającego opodatkowaniu podatkiem leśnym w oparciu o stawkę 71,0996 zł za ha, tak więc 0.90 ha x 71,0996 zł = 63,99 zł, co po zaokrągleniu do pełnych złotych równa się 64 zł. Stąd też łączne zobowiązanie pieniężne na 2023 r. będzie wynosiło: 332 zł + 64 zł

= 396 zł. Kolegium podniosło także, że nie jest uprawnione do występowania

z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zbadania zgodności przepisów prawa.

4. Od decyzji organu II instancji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wyraził swoje niezadowolenie podnosząc, że jest ona sprzeczna z przepisami prawa i z Konstytucją. Skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu

I instancji. Zaznaczył, iż zaskarża decyzję SKO po raz siódmy z rzędu (od 2016 r.) od czasu, kiedy zmieniono przepisy na niekonstytucyjne i nikt z tym nic nie robi. Wskazał na swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną oraz że nie może otrzymać świadczeń z pomocy społecznej.

Skarżący twierdzi, iż z budżetu na pomoc osobom potrzebującym w kwocie 25.000 zł celowo nie wykorzystuje się prawie 2.000 zł, aby następnie przeznaczyć te pieniądze na premie i nagrody dla pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej

w Wiźnie, a także celowo zmniejsza się budżet na następny rok do 15.000 zł.

W ocenie strony skarżącej Kolegium celowo wytyka w wydawanych decyzjach, że skarżący wnosi o środki na remont ciągnika i rozrzutnika.

Podniesiono również zarzuty naruszenia prawa oraz argumenty ad personam w kierunku Prezes Kolegium, wójta, pracowników gminy, sędziów, sądów administracyjnych oraz całego SKO.

W oparciu o tak sformułowaną skargę wniesiono o jak najszybsze jej rozpatrzenie; ukaranie "najwyższą grzywną" organu I i II instancji za "świadome po raz kolejny łamanie obowiązujących przepisów prawa"; zwrot poniesionych kosztów wynoszących 300 zł; całkowite zwolnienie z kosztów sądowych i przyznanie adwokata z urzędu; wyłączenie WSA w Białymstoku oraz sędziów tego sądu od orzekania w przedmiotowej sprawie; zwrócenie się do TK o zbadanie czy nowelizacja art. 4 ust. 7 pkt. 1 u.p.r. jest zgodna z Konstytucją.

5. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymując stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie.

Organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa dotyczących wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, jak również Konstytucji RP, zaś kwestie dotyczące wynagrodzeń wskazanych w skardze osób i świadczenia z pomocy społecznej nie pozostają w związku z wydaną w sprawie decyzją.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, w skrócie: p.u.s.a.) oraz

art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale też obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu wyznaczoną

w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Jeśli w toku postępowania sąd uzna, że skarga zasługuje na uwzględnienie, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt

2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm., dalej jako: "k.p.a.") lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w całości albo w części, zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a. sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

4. Rozpoznając przedmiotową sprawę w oparciu o powyższe kryteria, uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu oraz nie narusza przepisów prawa.

5. Na etapie dokonywania oceny prawidłowości decyzji w zakresie wymiaru podatku rolnego wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych,

z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt

1 u.p.r.).

Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; posiadaczami samoistnymi gruntów; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika

z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub

z innego tytułu prawnego albo jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących

w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i Lasów Państwowych (art. 3 u.p.r.).

W oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatek za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2.5 q żyta obliczoną według średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy. Art. 6 ust. 3 u.p.r. stanowi, że Rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy, z którego to uprawnienia Rada Gminy Wizna nie skorzystała i nie obniżyła ceny skupu żyta na 2023 r.

W myśl art. 6a ust. 6 u.p.r. podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do dnia 15 marca, 15 maja,

15 września i 15 listopada roku podatkowego. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji.

Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 19 października 2022 r. ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2022 r. pod poz. 995 cena 1 dt żyta wynosiła 74,05 zł, tak więc 2.5 q żyta stanowi kwotę 185,125 zł. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że skarżący jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 6.15 ha.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 7 pkt u.p.r. m.in. grunty rolne zabudowane - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według przelicznika: 1 ha gruntów rolnych zabudowanych - 1 ha przeliczeniowy. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. W związku z tym organy prawidłowo przyjęły do podstawy opodatkowania grunty RIVa – 0.79 ha, RIVb -1.45 ha i PsIV – 0.23 ha przeliczając na hektary przeliczeniowe z uwzględnieniem przeliczników wskazanych w art. 4 ust.

5 u.p.r. i zaliczenia do III okręgu podatkowego gminy Wizna, zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz. U. z 2001 r., nr 143 poz. 1614).

W związku z powyższym właściwie przyjęto do podstawy opodatkowania 1,7915 hektarów przeliczeniowych wg. następującego wyliczenia: RIVa – 0.79 ha

x 0.90 = 0.7110 ha przel., RIVb – 1.45 ha x 0.65 = 0.9425 ha przel., Ps IV – 0.23 ha

x 0.60 = 0.1380 ha przel. Użytki rolne w przedmiotowej sprawie mają powierzchnię większą niż 1 ha, dlatego stawka podatku będzie stanowiła równowartość 2.5 q żyta. Stąd też Kolegium zasadnie wskazało, iż podatek rolny wynosi: 1.7915 ha x 185,125 zł = 331,65 zł, czyli po zaokrągleniu 332 zł.

6. Podkreślić należy, iż wskazany przez skarżącego wzrost liczby hektarów przeliczeniowych jego gospodarstwa rolnego wynika z nowelizacji art. 4 ust. 7 pkt

1 u.p.r., bowiem grunty rolne zabudowane tj. B-RV pow. 0.48 ha fizycznych stanowią obecnie 0.48 ha przeliczeniowych, podczas gdy przed 1 stycznia 2016 r. obliczając liczbę hektarów przeliczeniowych od gruntów rolnych zabudowanych należało uwzględnić klasę bonitacyjną oraz odpowiedni przelicznik powierzchni użytków rolnych. Dlatego też 0.48 ha fizycznych wynosiło wówczas 0.12 ha przeliczeniowych.

Powyższa zmiana powierzchni przeliczeniowej gospodarstwa rolnego należącego do podatnika nie miała jednak wpływu na wymiar podatku rolnego, bowiem w dalszym ciągu na mocy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

7. Odnośnie podatku od nieruchomości wskazać należy, iż organ prawidłowo przytoczył przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwałę Rady Gminy Wizna Nr XLII/311/2022 z dnia 29 listopada 2022 r. określającą wysokość stawek podatku od nieruchomości. Na tej podstawie Kolegium zasadnie wskazało,

iż skoro J. G. jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 93 m2, to przy stawce 0,80 zł podatek od niego będzie wnosił: 93 m2 X 0,80 zł

= 74,4 zł. Jednakże J. G. nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości od budynku mieszkalnego, albowiem Rada Gminy Wizna w § 1 ust.

1 pkt 3 uchwały nr 111/15/02 z dnia 23 grudnia 2002 r. zwolniła z podatku od nieruchomości budynki mieszkalne podatników i osób fizycznych. Zgodzić się należy z organem, iż budynek inwentarski jest posadowiony na gruntach gospodarstwa rolnego i jest ustawowo zwolniony z opodatkowania.

8. W zakresie oceny zasadności wymiaru podatku leśnego wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Zgodnie z treścią art.

3 ustawy o podatku leśnym podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów

i budynków. Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0.220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1 ustawy). Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniki Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4) Rada gminy może obniżyć kwotę stanowiącą średnią cenę sprzedaży drewna określoną w ust. 4, przyjmowaną jako podstawa obliczania podatku leśnego na obszarze gminy (ust. 5). Rada Gminy Wizna nie podjęła uchwały w tej sprawie.

Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r. (M.P. 2022 poz. 983), średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r., wyniosła 323,18 zł za 1 m3, czyli równowartość pieniężna 0.220 m3 drewna wynosi 71,0996 zł. Skarżący jest właścicielem lasu o pow. 0.90 ha. Stąd też organ prawidłowo ustalił, że podatek leśny wynosi: 0.90 ha X 71,0996 zł = 63,99 zł, a po zaokrągleniu do pełnych złotych 64 zł.

9. Z uwagi na powyższe organy prawidłowo ustaliły, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. wynosi 396 zł (332 zł podatku rolnego oraz 64 zł podatku leśnego).

10. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2021 poz. 1990) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, w związku z czym organy ustalające zobowiązania podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu podatku.

11. Dokonując oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń

i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

12. Zdaniem tut. sądu, w przedmiotowej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu działanie organów w toku kontrolowanego postępowania w pełni odpowiada zasadzie legalizmu. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego.

13. Zarzuty skarżącego w zakresie zgodności przepisów ustawy o podatku rolnym z Konstytucją RP są niezasadne. Po przeprowadzonej analizie nowelizacji przepisu art. 4 ust. 7 pkt 1 u.p.r (z mocą obowiązywania od 1 stycznia 2016 r.), sąd nie stwierdził podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie jego konstytucyjności. Ponadto także skarżący nie wyjaśnił w sposób wystarczający na czym opiera zarzut niekonstytucyjności spornych przepisów ustawy.

14. Podkreślić należy, iż dla oceny prawidłowości wymiaru podatku bez znaczenia pozostaje kwestia spełnienia przez skarżącego kryterium dochodowego

w postępowaniach z zakresu pomocy społecznej w związku ze zwiększeniem się liczby hektarów przeliczeniowych jego gospodarstwa rolnego. Podobne stanowisko do zawartego w niniejszej sprawie przedstawił tut. Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Bk I SA/Bk 271/18, I SA/Bk 198/19 oraz I SA/Bk 228/21 dotyczących łącznego zobowiązania pieniężnego odpowiednio za 2018, 2019 i 2021 r. (dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA: https://orzeczenia.nsa.gov.pl)

15. Odnośnie wniosku o ukaranie Kolegium grzywną wskazać należy,

iż wniosek taki jest niedopuszczalny. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakładania na organ grzywny za "naruszenie prawa, bezczelne kłamstwa

i manipulowanie posiadanymi informacjami". W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd ma uprawnienia przewidziane w stosownych przepisach p.p.s.a. (zob. art. 145 – 151a tejże ustawy), do których nie należy wymierzenie grzywny w przypadku uwzględnienia skargi, czego zresztą tut. sąd nie uczynił, gdyż uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową. Ponadto sąd administracyjny nie posiada kompetencji do przyznawania na rzecz skarżącego odszkodowania, dlatego też ów wniosek należało uznać na niedopuszczalny. Stosowny pozew strona skarżąca mogłaby wystosować w ramach postępowania cywilnego. Również wniosek o wyłączenie rozpatrzenia sprawy w WSA w Białymstoku oraz przeniesienie jej do innego sądu uznać należało za niedopuszczalny.

16. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł jak

w sentencji wyroku.