Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 673/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2298
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na  rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j.)
article: § 2 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2015 poz 364
law: Rozporzadzenie ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego  Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 487 art. 4 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich  przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 60
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 11 ust. 4
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)
journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1 art. 4 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2024 roku sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 28 czerwca 2024 roku nr 229/2024 w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2021 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r. Nr 229/2024 Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi (dalej: Dyrektor, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (dalej: skarżąca) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Łęczycy (dalej: Kierownik, organ I instancji) z dnia 12 marca 2024 r. o odmowie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2021 rok, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak stwierdził w uzasadnieniu decyzji, w sprawie zostało wykazane, że skarżąca, wraz z powiązanymi podmiotami, współkreowała sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami, co też skutkowało odmową przyznania wnioskowanych płatności.

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła:

I . Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 27 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U . z 2023 r. poz. 2298) poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na:

1) wywiedzeniu z dowodów wniosków z nich niewynikających, iż skarżąca oraz "podmioty powiązane", wymienione w decyzji stanowią jedno gospodarstwo rolne, mimo że ww. podmioty prowadzą odmienną działalność rolną, posiadają różne adresy prowadzenia działalności, różne numery rachunków bankowych, prowadzą odrębną rachunkowość, składają sprawozdania finansowe;

2) dokonaniu dowolnej oceny, nie mającej oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, że między Skarżącą a "podmiotami powiązanymi" istniały powiązania organizacyjne, techniczne i kapitałowe, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy można mówić wyłącznie o powiązaniach osobowych, które nie przesądzają o pozornym działaniu podmiotów;

3) dokonaniu dowolnej oceny, że skarżąca i inne podmioty wymienione w decyzji nie posiadają odrębnego kierownictwa, podczas gdy skład zarządu w każdej ze spółek jest odmienny;

4) pominięciu, że skład własnościowy każdej ze spółek, o których mowa w decyzji jest odmienny, a udziały posiadają również inne, niepowiązane podmioty;

5) błędnym uznaniu, że działalność wszystkich spółek jest komplementarna i pozwala na stworzenie jednego przedsiębiorstwa, którego celem jest uprawa zbóż i warzyw, pozostałe uprawy rolne, sprzedaż hurtowa owoców i warzyw, wydobywanie żwiru i piasku, gliny i kaolinu, podczas gdy przedmiot działalności każdego z podmiotów jest odmienny;

6) błędnym uznaniu, że celem zakładania spółek i innych podmiotów wymienionych w decyzji było uzyskanie wyższych płatności (przesłanka subiektywna), podczas gdy każdy z nich prowadzi odrębną działalność rolną;

co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, iż skarżąca wraz z innymi podmiotami wymienionymi w decyzji faktycznie tworzyła jedno gospodarstwo rolne, podzielone sztucznie celem uzyskania świadczeń w wyższej wysokości;

2) art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadków i strony postępowania zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu z dnia 10 kwietnia 2024 r. na fakty: prowadzenia przez B Sp. z o.o., A Sp. z o.o., C Sp. z o.o., D Sp. z o.o., K. W., Z. M. W., oraz Ł. W. odrębnych działalności gospodarczych, na ich odrębny rachunek, rzecz i ryzyko; braku zamiaru ww. podmiotów uzyskania nienależnej płatności przez stworzenie sztucznych warunków; posiadania przez skarżącą gruntów, objętych wnioskiem o przyznanie płatności, mimo iż ww. okoliczności miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, iż skarżąca wraz z innymi podmiotami wymienionymi w decyzji stworzyła sztuczne warunki celem uzyskania nienależnych świadczeń;

3) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn z powodu których organ uznał, że w roku 2021 skarżący wraz z innymi podmiotami powiązanymi stworzyła sztuczne warunki celem uzyskania płatności, mimo że ww. podmioty otrzymywały dopłaty w latach poprzednich, a ich sytuacja faktyczna i prawna w 2021 r. nie uległa zmianie i nie uzasadniała wydania decyzji odmownej;

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

4) art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE. L. z 2013 r. poz. 549 nr 347) w związku z art. 11 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie rady (we) nr 637/2008 i rozporządzenie rady (we) nr 73/2009 poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej skarżącej przyznania płatności, w sytuacji gdy skarżąca we własnym imieniu i na własny rachunek prowadziła działalność rolną, zaś wszystkie pozostałe podmioty, do których organ odnosi się w decyzji prowadziły odrębne od skarżącej gospodarstwa rolne i samodzielnie nimi zarządzały, a celem ich działania nie było uzyskanie korzyści sprzecznych z celami wsparcia.

Wobec powyższego, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga była niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję Dyrektora ŁOR ARiMR z dnia 28 czerwca 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2021 rok.

Skarżąca jest spółką prawa handlowego, powstałą dniu 29 marca 2002 r. Jej siedziba mieści się pod adresem Ł. Wspólnikami Spółki są lub byli: G. M. M. (od 29 marca 2002 r. 240 udziałów), nieżyjący już W. M. (od 29 marca 2002 r., 240 udziałów), W. Z. S. (od 29 marca 2002 r., 240 udziałów do dnia 30 kwietnia 2010 r., a od tej daty 120 udziałów), W. K. (do zmiany z 30 kwietnia 2010 r. W. K. - od 29 marca 2002 r. 120 udziałów), P. H. Z. (od 29 marca 2002 r. do 30 kwietnia 2010 r., 120 udziałów), P. Z. M. (od 30 kwietnia 2010 r., 120 udziałów), W. W. J. (od 30 kwietnia 2010 r., 120 udziałów). W skład zarządu skarżącej wchodzą lub wchodzili: prezes zarządu – G. M. M. (od 29 marca 2002 r. do 30 kwietnia 2010 r.), W. M. (od 30 kwietnia 2010 r. do 17 marca 2021 r.), S. H. (od 17 marca 2021 r.); wiceprezes zarządu: W. M. (od 17 marca 2021 r.). Do składania oświadczeń woli w imieniu spółki upoważniony jest samodzielnie każdy członek zarządu. W skład rady nadzorczej wchodzą lub wchodzili: O. J. F. (od 29 marca 2002 r. do 6 kwietnia 2017 r.), P. S. (od 29 marca 2002 r.), W. (W.) K. (od 29 marca 2002 r. do 6 kwietnia 2017 r.), M. P. (od 6 kwietnia 2017 r.).

W dniu 8 sierpnia 2006 r. skarżąca złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów – nadano jej numer EP: [...]. W latach 2008 - 2017, 2020 - 2023 składała wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich i ONW, w latach 2009 - 2017 - o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, w latach 2020 - 2023 - o przyznanie płatności ekologicznych.

W dniu 15 czerwca 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2021. We wniosku zadeklarowała grunty rolne o łącznej powierzchni 55,55 ha ubiegając się o płatności: jednolitą płatność obszarową, płatność za zazielenienie oraz płatność dodatkową. W dniu 16 września 2021 r. skarżąca zmodyfikowała wniosek o przyznanie płatności na rok 2021, nie dokonując zmian w stosunku do pierwotnej łącznej powierzchni gruntów deklarowanych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Organ I instancji wezwał skarżącą (wezwanie z dnia 9 czerwca 2022 r.) do złożenia wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów potwierdzających spełnianie przez nią definicji wynikających z art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r.), poprzez wykazanie, że zarządza i prowadzi gospodarstwo rolne, rozumiane jako wyodrębniona jednostka, zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą. Kolejnym zaś wezwaniem (z dnia 21 czerwca 2022 r.) organ I instancji wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień w zakresie nieścisłości dotyczących zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności działek ewidencyjnych [...] i [...]. Miało to związek ze złożonym w dniu 20 października 2021 r. przez D. B. wraz z aktem poświadczenia dziedziczenia Rep. A Nr [...] z dnia 26 października 2020 r., oświadczenia w sprawie użytkowania tych działek.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca poinformowała, że materiał siewny pochodził z prowadzonego przez nią gospodarstwa oraz wskazała numery ksiąg wieczystych w celu potwierdzenia prawa użytkowania działek wskazanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2021. Na tej podstawie organ ustalił, że część działek skarżąca nabyła od K. B. oraz J. B., którzy nabyli je od Z. W., część skarżąca nabyła od K. W. Natomiast działka nr [...], która zgodnie z treścią księgi wieczystej stanowi własność skarżącej, została w latach 2020-2022 zadeklarowana do płatności obszarowych przez M. W.

Następnie organ I instancji powiadomił skarżącą o wyznaczonym na dzień 29 listopada 2023 r. terminie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem ustalenia, czy skarżąca jako podmiot zarządza i prowadzi gospodarstwo rolne, rozumiane jako wyodrębniona jednostka, zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą. Jednocześnie organ wezwał stronę do złożenia w terminie do 29 listopada 2023 r. wyjaśnień i innych dokumentów w postaci dokumentacji stanowiącej dowody na to, że prowadzi osobne gospodarstwo rolne.

Na rozprawę skarżąca nie stawiła się. Natomiast złożyła za pośrednictwem poczty odpowiedź na wezwanie, w którym oświadczyła, że sama prowadzi gospodarstwo rolne, osobiście i zgodnie z wszelką kulturą rolną i wszelkimi wymogami ochrony środowiska. Do pisma dołączyła: fakturę nr [...] z dnia 23 sierpnia 2021 r. za przeprowadzenie kontroli i certyfikacji produkcji rolniczej na zgodność z Rozporządzeniem Rady (WE) 834/2007 i ustawą o rolnictwie ekologicznym - kontrola 2021 o wartości brutto 1500,00 zł, certyfikat nr 1010 21 z dnia 2 października 2021 r. o prowadzeniu produkcji ekologicznej, certyfikat nr 1010 20-1 z dnia 28 kwietnia 2021 r. o prowadzeniu produkcji ekologicznej, fakturę VAT [...] z dnia 18 listopada 2021 r. potwierdzającą sprzedaż 26,18 tony pszenżyta ekologicznego PL-EKO-04 oraz fakturę VAT [...] z dnia 12 listopada 2021 r. potwierdzającą sprzedaż 26,16 tony żyta ekologicznego PL-EKO-04.

Dalsze czynności organów koncentrowały się na ustaleniu i ocenie znaczenia dla sprawy powiązań między skarżącą a następującymi podmiotami: B sp. z o.o. w D., C sp. z o.o. w D., D sp. z o.o. w D., M. W., K. W., Ł. W. i Z. W. W wyniku tych ustaleń stwierdzono, że między skarżącą a wskazanymi podmiotami istnieją powiązania osobowe, które zostały wykorzystane do wykreowania sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami sektorowego prawodawstwa rolnego, co przesądziło o odmowie przyznania płatności za 2021 r.

Sąd stanowisko to w pełni podziela.

Jak wynika z poczynionych ustaleń co do pierwszego z tych podmiotów, B sp. z o.o. z siedzibą [...] w D., jej wspólnikami są lub byli: W. M. (od 28 sierpnia 2013 r., 148 udziałów) W. K. (od 28 sierpnia 2013 r., 148 udziałów), W. W. J. (od 28 sierpnia 2013 r., 148 udziałów), W. Z. S. (od 28 sierpnia 2013 r. do 30 stycznia 2017 r., 74 udziały), P. D. (od 28 sierpnia 2013 r. 74 udziały na zasadach wspólności ustawowej ze S. P.), P. S. (od 28 sierpnia 2013 r. 74 udziały na zasadach wspólności ustawowej z D. P.), M. P. (od 28 sierpnia 2013 r. 74 udziały), B. J. M. (od 28 sierpnia 2013 r. 74 udziały na zasadach wspólności ustawowej ze C. B.), B. C. J. (od 28 sierpnia 2013 r. 74 udziały na zasadach wspólności ustawowej z J. B.), W. E. B. (od 30 stycznia 2017 r. 74 udziały. W skład Zarządu spółki wchodzą lub wchodzili: na stanowisku prezesa zarządu: T. A. (od 28 sierpnia 2013 r. do 23 maja 2017 r.), P. M. (od 23 maja 2017 r. do 3 czerwca 2024 r.), S. E. A. (od 3 czerwca 2024 r.); na stanowisku wiceprezesa zarządu: W. M. (od 28 sierpnia 2013 r. do 3 czerwca 2024 r. - zgodnie z danymi zawartymi w KRS). Do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki upoważniony jest samodzielnie każdy członek zarządu. W skład Rady Nadzorczej wchodzą lub wchodzili: W. K. (od 28 sierpnia 2013 r.), W. W. J. (od 28 sierpnia 2013 r.), P. S.(od 28 sierpnia 2013 r.).

Na podstawie wniosku o wpis do ewidencji producentów z dnia 25 kwietnia 2013 r. Spółce B nadano nr [...]. Spółka w latach 2013 - 2017, 2020 - 2023 składała wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich, w latach 2014, 2020 - 2023 - o przyznanie płatności ONW, w latach 2014 - 2017 - o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, w latach 2020 - 2023 - o przyznanie płatności ekologicznych.

Drugi z podmiotów to D sp. z o.o., [...], D. Wspólnikami są lub byli: W. M. J. (od 19 listopada 2013 r. - brak zmian w KRS odnośnie zgonu, 320 udziałów), W. W. J. (od 19 listopada 2013 r. 320 udziałów), W. K. (od 19 listopada 2013 r. 320 udziałów), 4. W. Ł. D. (od 19 listopada 2013 r. 320 udziałów), W. Z. S. (od 19 listopada 2013 r. do 24 października 2016 r., 160 udziałów), W. L. (od 19 listopada 2013 r. 160 udziałów), G. P. M. (od 24 października 2016 r. 160 udziałów). W skład Zarządu wchodzą lub wchodzili: na stanowisku prezesa zarządu: (T. A. - od 19 listopada 2013 r. do 1 sierpnia 2017 r.), R. K. (od 1 sierpnia 2017 r. do 20 stycznia 2021 r.), W. L. (od 20 stycznia 2021 r.), na stanowisku wiceprezesa zarządu: W. M. J. (od 19 listopada 2013 r. brak zmian w KRS odnośnie zgonu). Do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki upoważniony jest samodzielnie każdy członek zarządu. W skład rady nadzorczej wchodzą lub wchodzili: W. K. (od 19 listopada 2013 r.), W. W. J. (od 19 listopada 2013 r.), G. M. M. (od 19 listopada 2013 r.).

Na podstawie wniosku o wpis do ewidencji producentów z dnia 25 kwietnia 2013 r. Spółce D nadano nr [...]. Spółka w latach 2013 - 2017, 2020 - 2023 składała wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich, w latach 2020 - 2023 - o przyznanie płatności ONW, w latach 2013 - 2017 - o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, w latach 2020 - 2023 - o przyznanie płatności ekologicznych.

Trzeci podmiot to C sp. z o.o. w D. Wspólnikami Spółki są lub byli: W. M. J. (od 20 września 2013 r. 160 udziałów), W. K. (od 20 września 2013 r. 160 udziałów), W. W. J. (od 20 września 2013 r. 160 udziałów), W. Z. S. (od 20 września 2013 r. do 24 stycznia 2017 r., 80 udziałów,), W. Ł. D. (od 20 września 2013 r. 160 udziałów), G. M.M. (od 20 września 2013 r. 80 udziałów), M M. ( od 24 stycznia 2017 r. 80 udziałów). W skład Zarządu Spółki wchodzą lub wchodzili: na stanowisku prezesa zarządu: T. P. S. (od 20 września 2013 r. do 18 kwietnia 2019 r.), S. H. (od 30 listopada 2020 r.), na stanowisku wiceprezesa zarządu: W. M. J. (od 20 września 2013 r. – brak zmian w KRS odnośnie zgonu). Do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki upoważniony jest samodzielnie każdy członek zarządu. W skład rady nadzorczej wchodzą lub wchodzili: W. K.-(od 20 września 2013 r.), W. Ł. D. (od 20 września 2013 r.), W. W. J. (od 20 września 2013 r.).

Na podstawie wniosku o wpis do ewidencji producentów z dnia 25 kwietnia 2013 r. Spółce C nadano nr [...]. Spółka w latach 2013 - 2017, 2020 - 2023 składała wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich, w latach 2014 - 2016, 2020 - 2023 - o przyznanie płatności ONW, w latach 2014 - 2017 - o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych.

Czwarty podmiot to zmarły w dniu 29 października 2022 r. M. W. Na wniosek o wpis do ewidencji producentów złożony w dniu 24 maja 2004 r., uzyskał nr [...]. Składał wnioski: o przyznanie płatności bezpośrednich - w latach 2004 - 2018, 2020 - 2022, o przyznanie płatności ONW - w latach 2020 - 2022, o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych - w latach 2008 - 2017, o przyznanie płatności ekologicznych - w latach 2020 - 2022.

Piąty podmiot to K. W. Na wniosek o wpis do ewidencji producentów złożony w dniu 24 maja 2004 r. uzyskała nr [...]. Składała wnioski: o przyznanie płatności bezpośrednich - w latach 2004 - 2018, 2020 - 2023, o przyznanie płatności O N W - w latach 2013, 2015 - 2018, 2020 - 2023, o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych - w latach 2009 - 2018, o przyznanie płatności ekologicznych - w latach 2020 - 2023.

Szósty podmiot to Ł. W. Na wniosek o wpis do ewidencji producentów złożony w dniu 26 maja 2011 r. uzyskał nr [...]. Składał wnioski: o przyznanie płatności bezpośrednich - w latach 2011 - 2023, o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych - w latach 2012-2016, o przyznanie płatności ekologicznych - w latach 2017, 2020 - 2023.

Siódmy podmiot to Z. W. Na wniosek o wpis do ewidencji producentów złożony w dniu 24 maja 2004 r. uzyskał nr [...]. Składał wnioski: o przyznanie płatności bezpośrednich - w latach 2004 - 2023, o przyznanie płatności ONW - w latach 2013 - 2023, o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych - w latach 2008 - 2017, o przyznanie płatności ekologicznych - w latach 2020 - 2023.

Jak widać, między tymi podmiotami i skarżącą niewątpliwie istnieją powiązania osobowe. Jej udziałowcy i członkowie jej organów są również udziałowcami i pełnią funkcje w organach spółek powiązanych, mając w ten sposób wpływ na decyzje podejmowane przez skarżącą i podmioty powiązane. Co więcej, o płatności w roku 2021, jak i latach wcześniejszych występowali zarówno sami udziałowcy samodzielnie jako producenci, jak również spółki, których udziały skupione są głównie w ich rękach oraz osób im bliskich – wszyscy ono wnioskowali o przyznanie tych samych płatności, którymi w roku 2021 były płatności obszarowe, płatności ONW (których przyznanie jest warunkowane wyznaczeniem na danym gruncie obszaru ONW) i płatności ekologiczne (z wyjątkiem spółki "C"). Nie bez znaczenia jest również to, że siedziby wszystkich spółek położone są na terenie gminy Daszyna, zaś udziałowców - na terenie gminy D. i G.

Niewątpliwe są też podobieństwa prowadzonych przez wszystkie podmioty powiązane działalności. Zgodnie z danymi zawartymi w KRS przedmiotem działalności spółek: B i skarżącej jest m.in. uprawa zbóż, pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie, sprzedaż hurtowa zboża, nasion i pasz dla zwierząt, działalność usługowa wspomagająca produkcje roślinną, wydobywanie żwiru i piasku, gliny i kaolinu. Spółka "C" zajmuje się uprawą warzyw, pozostałymi uprawami rolnymi innymi niż wieloletnie, sprzedażą hurtową owoców i warzyw, sprzedażą hurtową zboża, działalnością usługową wspomagającą produkcję roślinną, wydobywaniem żwiru i piasku, gliny i kaolinu, natomiast D prowadzi działalność w zakresie uprawy zbóż oraz warzyw, pozostałych upraw rolnych innych niż wieloletnie, sprzedaży hurtowej owoców i warzyw, wydobywania żwiru i piasku, gliny i kaolinu.

Słusznie organy uznały, że działalność wszystkich spółek jest komplementarna i pozwalała na stworzenie de facto jednego przedsiębiorstwa, którego celem będzie uprawa zbóż oraz warzyw, pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie, sprzedaż hurtowa owoców i warzyw, wydobywanie żwiru i piasku, gliny i kaolinu. Utworzone i przedstawione przez spółki projekty mogły być elementem jednej większej inwestycji ze względu ma komplementarność tych przedsięwzięć, powiązania kapitałowe i osobowe oraz miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Powiązania kapitałowe i osobowe, jedność i komplementarność prowadzonych przez spółki działalności gospodarczych niewątpliwie pozwalała, zdaniem Sądu, na przyjęcie, że jedno przedsięwzięcie zostało celowo w sposób sztuczny podzielone pomiędzy poszczególne spółki. Świadczy o tym i to, że spółki B, C i D powstały, zarejestrowały swoją działalność w Ewidencji Producentów i rozpoczęły wnioskowanie o płatności po 2011 r. Prowadzenie tej samej lub zbliżonej do siebie działalności przez spółki, ich powiązania kapitałowe, osobowe i funkcjonalne stanowiły więc uzasadnione podstawy do stwierdzenia, iż była to próba obejścia przepisów dotyczących limitu kwoty pomocy, jaka może być przyznana i wypłacona jednemu beneficjentowi.

Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie nr 1307/2013), nie zapewnia się korzyści polegającej na uniknięciu zmniejszenia płatności rolnikom, w przypadku których stwierdzono, że w sztuczny sposób stworzyli - po dniu 18 października 2011 r. - warunki, które pozwalają im uniknąć skutków wynikających z niniejszego artykułu.

W rozpoznanej sprawie organy wykazały, że gdyby o przyznanie płatności wystąpił tylko jeden podmiot, to ich wysokość, do łącznej powierzchni gruntów zgłoszonych przez powiązane spółki i osoby fizyczne (M. W., Z. W., K. W. i Ł. W.), byłaby mniejsza niż w przypadku złożenia odrębnych wniosków przez wszystkie te podmioty. Potwierdzają to dane przedstawione przez organ odwoławczy w tabeli 3 na s. 17-18 zaskarżonej decyzji ("Zestawienie powierzchni deklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności na rok 2021", wskazujące na wymierną i realną korzyść ekonomiczną dla wszystkich podmiotów w przypadku złożenia wniosków przez każdy z nich odrębnie).

Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r. Nr 312, str. 1; – dalej: rozporządzenie nr 2988/95), działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Stosownie z kolei do art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie nr 1306/2013), bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.

Warunki przyznawania płatności określone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 364 z późn. zm., dalej - rozporządzenie ONW). Zgodnie z jego § 2 ust. 1-4 ,płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem ", jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013"; 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (ust. 1). Płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych: 1) na których jest: a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UEL 347z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną"; b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013; 2) położonych na obszarach ONW (ust. 2). Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha (ust. 3). Płatność ONW jest przyznawana w wysokości: 1) 100% stawki podstawowej - za powierzchnię do 25 ha; 2) 50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 25 ha do 50 ha; 3) 25% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 75 ha. (ust. 4). Stosownie do § 3 ust. 1-3 rozporządzenia ONW, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Płatność ONW jest przyznawana rolnikowi w wysokości 179 zł na 1 ha - na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej I.

Z wyliczeń dokonanych przez organy wynika, że gdyby o płatności ONW w 2021 r. wystąpił tylko jeden podmiot, przy uwzględnieniu maksymalnych limitów i posiadanych uprawnień, i zadeklarował do płatności grunty rolne o łącznej powierzchni 109,31 ha to hipotetyczna wysokość płatności ONW wyniosłaby 10 200,63 zł. Jeżeli kwota płatności zgodnie z powyższymi regułami zostałaby określona dla każdego z podmiotów z osobna, to byłaby wyższa o 11 185,75 zł, wynosząc 21 386,38 zł.

Jasno z tego wynika łączna potencjalna korzyść z tytułu podziału gospodarstwa na kilka podmiotów. Jest to kwota 236 135,53 zł, na którą składają się: 34 878,04 zł płatności bezpośrednie + 11 185,75 zł płatności ONW + 190 071,74 zł płatności RE = razem: 236 135,53 zł.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW stanowi, że płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych: 1) na których jest: a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, o powierzchni co najmniej 0,1 ha, b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013; 2) położonych na obszarach ONW.

Skarżąca wykazała, iż nadano jej numer identyfikacyjny oraz, że legitymuje się rzeczowymi prawami do gruntów rolnych, jednak nie wykazała prowadzenia w imieniu własnym działalności rolniczej. Sąd podziela stanowisko organów, że samodzielność i posiadanie przez nią gospodarstwa było pozorowane. Z ustaleń organów wynika, że skarżąca, wraz z powiązanymi podmiotami, współkreowała sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami. Jak wynika z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. W rozpoznanej sprawie schemat działania skarżącej oraz pozostałych podmiotów jest podobny, stwarzają one pozorne warunki, aby każdy z nich mógł ubiegać się o przyznanie płatności. Pomimo składanych oświadczeń o samodzielnym i osobistym prowadzeniu działalności rolniczej skarżąca nie wykazała, kto osobiście podejmował decyzje o kierunku i rodzaju prowadzonych upraw, wykonywanych zabiegach agrotechnicznych bądź ich zlecaniu podmiotom zewnętrznym, nie wykazała również, że posiada maszyny, urządzenia i budynki niezbędne do prowadzenia deklarowanej działalności rolniczej. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami, że głównym celem skarżącej było uzyskanie dopłat o jak najwyższej wartości i obejście w ten sposób przepisów modulacyjnych.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013 wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przyczynia się do osiągnięcia następujących celów: (a) wspieranie konkurencyjności rolnictwa; (b) zapewnienie zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi oraz działania w dziedzinie klimatu; (c) osiągnięcie zrównoważonego rozwoju terytorialnego wiejskich gospodarek i społeczności, w tym tworzenie i utrzymywanie miejsc pracy.

Działania skarżącej miały na celu wyłącznie uniknięcie skutków ograniczenia płatności dla dużych beneficjentów. Organy wykazały, że w sytuacji gdyby płatności przyznawano do całości areału należącego do skarżącej i pozostałych podmiotów, kwota wsparcia byłaby niższa od łącznej kwoty jaką otrzymałyby skarżąca i powiązane kapitałowo i osobowo z nią spółki i osoby, gdyby ich wnioski zostały uwzględnione razem. Tym samym należy uznać, że działanie skarżącej polegające na stworzeniu sztucznego mechanizmu służącego obejściu przepisów ograniczających wsparcie dla większych producentów, w sposób oczywisty było sprzeczne z celem wsparcia jakim było zapewnienie konkurencyjności w sensie ogólnym. Utworzenie podmiotów, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie kilku odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje przy tym to, że skarżąca formalnie mogła wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiadała wyodrębnienie organizacyjno-prawne.

Zarzuty skargi były niezasadne.

Dotyczy to przede wszystkim wskazanych w pkt I. 1-6 zarzutów naruszenia prawa procesowego, prowadzących – zdaniem skarżącej – do nieprawidłowych ustaleń i oceny powiązań między podmiotami i ich znaczenia dla sprawy oraz uznania, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki uzyskania płatności. Sąd przypomina, że systemie płatności rolniczych – inaczej niż na gruncie k.p.a. – to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu co do faktów, z których wywodzi się korzystny dla niego skutek prawny. Jak wynika z art. 4 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020, w postępowaniach tych organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a. nie stosuje się (pkt 4). Natomiast z art. 27 ust. 2 wynika, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W skardze skarżąca zarzuca organowi to, czego sama nie dopełniła, mimo nałożonego na nią obowiązku. To ona powinna wykazać, że jej działalność nie była pozorowana i nie było sztucznego podziału celem uzyskania wyższych płatności. Sąd przypomina, że skarżąca miała ku temu okazję w postaci rozprawy administracyjnej, na którą jednak się nie stawiła. Nie skorzystała też z możliwości udowodnienia swych racji na piśmie – ustaleń organu nie podważają przedłożone przez skarżącą oświadczenia o samodzielnym i osobistym prowadzeniu działalności rolniczej na gruntach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, z powołaniem się na prawo własności i ograniczone prawo rzeczowe (dzierżawę) do zadeklarowanych gruntów, czy faktury i protokoły z kontroli przeprowadzone przez jednostkę certyfikującą. To, że skarżąca grunty te posiada nie było kwestionowane, podobnie jak to, że działalność rolnicza jest prowadzona. Organy kwestionowały natomiast prawo skarżącej do płatności z uwagi na sztucznie stworzone warunki wymagane do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Skarżąca w żaden sposób ustaleń organu nie podważyła.

Nie zasługują na uwzględnienie również jej zarzuty naruszenia art. 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów z przesłuchania świadków i strony zgłoszonych w odwołaniu, m.in. na okoliczność braku zamiaru uzyskania nienależnej płatności przez stworzenie sztucznych warunków. Zgodnie bowiem art. 78 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, o którym mowa w § 1 (żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Sąd stwierdza, że skarżąca mogła uczynić ze swego prawa użytek na każdym etapie postępowania, łącznie z udziałem w rozprawie, o której została zawiadomiona lub w ramach wyjaśnień pisemnych, do których była wzywana, jednak tego nie uczyniła. Powoływanie się na istnienie źródeł dowodowych mających dowodzić jej racji dopiero w postępowaniu odwoławczy Sąd ocenia jako próbę nadużycia prawa procesowego, które w związku z tym nie zasługuje na aprobatę.

Niezasadny była zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. O naruszeniu tego przepisu wcale nie świadczy to, że skarżąca i inne podmioty uzyskiwały dopłaty w latach poprzednich. Jak podkreśla się w orzecznictwie, "nie istnieje konstrukcja prawna, która nakazywałaby przyznawać płatności za dany rok tylko z tego powodu, że były one przyznane w latach poprzednich. Każda sprawa administracyjna stanowi jedną odrębną całość, co oznacza, że decyzje w zakresie przyznania płatności za poprzednie lata nie mają wpływu na wynik sprawy danej, będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej" (Wyrok NSA z 22.10.2019 r., I GSK 499/19, LEX nr 2783539).

Niezasadne były też zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, że "warunki można uznać za stworzone sztucznie, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności faktycznych można przyjąć, że nie miałyby one miejsca gdyby podmiot działał rozsądnie, kierując się zgodnymi z prawem motywami innymi niż uzyskanie korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia" (wyrok NSA z 20.05.2020 r., I GSK 1752/19, LEX nr 3025455). Pogląd taki został sformułowany w nawiązaniu do orzecznictwa TSUE, w którym przyjęto, że "Artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami" (Wyrok TSUE z 12.09.2013 r., C-434/12).

Z kolei w wyroku z 7.04.2022 r., C-176/20 wskazano, ze "Art. 60 rozporządzenia 1306/2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której wnioskujący o przyznanie wsparcia finansowego w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej przedłożył na poparcie swojego wniosku umowę użytkowania dotyczącą użytków zielonych i umowy użyczenia nieodpłatnie zwierząt przeznaczonych do wypasu na tych użytkach, może być objęta pojęciem "sztucznie stworzonych warunków" w rozumieniu tego przepisu, jeżeli z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania".

Jak z tego wynika, sztuczne warunki zachodzą wtedy, gdy z formalnego punktu widzenia wnioskodawcy w zasadzie nic nie można zarzucić, ale jednak widoczna jest korzyść sprzeczna z celami prawodawstwa unijnego i działania wnioskodawcy ukierunkowane były wyłącznie na tę korzyść. Te okoliczności zostały w niniejszej sprawie wykazane przez organy obu instancji, a skarżąca nie zdołała ich podważyć.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a).

ak