Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1845/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 139, art. 149 par. 2, art. 147 par. 1 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 205 ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.; 2. A. Spółki z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 80/14 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 80/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej WSA w Łodzi, Sąd I instancji) po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Starosta T. udzielił A. sp. z o.o. w T. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem- kopalina pospolita) w kat. C ze złoża [...] w obszarze części działek [...] i [...], stanowiących własność ww spółki. Powyższa decyzja została wydana na podstawie m.in. art. 15 ust.1 pkt 2 , art. 16 ust. 2a, art. 22 i art. 25 ust.1 i 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r.., Nr 228, poz. 1947 ze zm., dalej PGG z 1994 r.)

Z żądaniem wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją zwrócił się do Starosty T. D. K., wnosząc jednocześnie o uznanie wnioskodawcy za stronę postępowania. D. K. wskazał, że udzielono koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości W. na wniosek właściciela tych działek A. Sp. z o.o., natomiast skarżący nie brał udziału w tym postępowaniu. Według wnioskodawcy, miał on przymiot strony w postępowaniu koncesyjnym, gdyż jest właścicielem sąsiedniej działki (nr [...]). D. K. podkreślił, że posiada decyzję Wójta Gminy T. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i zamierza rozpocząć na swojej działce budowę budynku jednorodzinnego. Ponadto, zdaniem strony, działalność wydobywcza oprócz uciążliwości pod względem hałasu i zanieczyszczenia powietrza może być zagrożeniem dla planowanego budynku i zdrowia oraz życia mieszkańców. Nadto może doprowadzić do osłabienia podłoża i jego obsuwania oraz zapadania, jak też do uszkodzenia lub osłabienia systemu korzeniowego drzew rosnących na działce nr [...].

Uprzednio wydane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: SKO) z dnia [...] października 2011 r., nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty T. z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie wznowienia postępowania zostały uchylone wyrokiem WSA w Łodzi, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1201/11. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zakwestionowane postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 28, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy niezasadnie ograniczył rozpoznanie wniosku skarżącego jedynie do zbadania interesu prawnego w oparciu o przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze, błędnie uznając, że interes prawny bycia stroną postępowania koncesyjnego, nie może wynikać z praw właścicielskich skarżącego. Ponadto Sąd zarzucił organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżone postanowienie nie odniósł się do twierdzeń wnioskodawcy, iż udzielenie spornej koncesji ogranicza uprawnienia D. K. poprzez naruszenie przepisu art. 64 Konstytucji RP i przepisów kodeksu cywilnego. W szczególności zaś uniemożliwia wzniesienie na działce nr [...] budynku jednorodzinnego zgodnie z warunkami zabudowy uzgodnionymi przez starostwo w 2006 r., to jest przed wydaniem koncesji spółce A. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien ustalić czy przyznanie koncesji ma wpływ na prawa właścicielskie wnioskodawcy przewidziane w art. 140 kodeksu cywilnego. W szczególności zbada, czy ogranicza uprawnienie D. K. do korzystania z nieruchomości poprzez realizację budowy domu jednorodzinnego zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Dopiero po wyjaśnieniu tych okoliczności organ będzie w stanie prawidłowo ocenić zasadność wniosku o wznowienie postępowania.

Po przeprowadzeniu powtórnego postępowania, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. Starosta T. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. wznowił wzmiankowane postępowanie koncesyjne. Uznał wnioskodawcę za stronę postępowania z uwagi na posiadane prawo do zabudowy działki nr [...] na podstawie w/w decyzji. Stwierdził także, że na działce D. K. rośnie las o średniej wysokości drzew 15 m, którego nie uwzględniono przy ustalaniu szerokości pasów ochronnych w toku postępowania z wniosku spółki A. o udzielenie spornej koncesji. Jednocześnie organ stwierdził, że nie dopatrzył się ograniczeń do korzystania przez D. K. ze swojej działki w zakresie realizacji budowy domu jednorodzinnego w lokalizacji wskazanej w załączniku graficznym do decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] października 2006 r.

Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Starosta T. odmówił uchylenia decyzji koncesyjnej z dnia [...] czerwca 2010 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. zarzucił nieuwzględnienie nowych okoliczności sprawy. Ponadto pominięcie jego argumentacji, jako strony postępowania, błędną interpretację przepisów a także wytknął błędy, które jego zdaniem, popełnił organ przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. Według organu odwoławczego, zmiana stanu prawnego w toku powtórnego postępowania (od 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r. - Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm. dalej: PGG z 2011 r.) spowodowało, że organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie był związany wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1201/11, gdyż ocena prawna w nim zawarta dotyczyła przepisów PGG z 1994r. Odwołując się do art. 41 ust.2 PGG z 2011 r. SKO stwierdziło, że stroną w postępowaniu o udzielenie koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego, nie są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się poza granicami projektowanego albo istniejącego obszaru górniczego lub miejscami wykonywania robót geologicznych. W ocenie Kolegium, Starosta T. rozpatrując ponownie sprawę, koncentrując się na zaleceniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, pominął fakt zmiany stanu prawnego od dnia 1 stycznia 2012 r. i bezpodstawnie uznał D. K. za stronę postępowania o udzielenie koncesji spółce A., co skutkowało wznowieniem na jego wniosek postępowania w tym przedmiocie. Z akt sprawy wynika natomiast, że cały obszar górniczy objęty koncesją znajduje się na nieruchomości stanowiącej własność spółki A., tym samym D. K., w myśl przepisów ustawy PGG z 2011 r. z nie jest stroną postępowania w sprawie udzielenia spółce A. koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego. Fakt skorzystania przez D. K. w toku postępowania przed organem I instancji z praw przysługujących stronie postępowania, jak również doręczenie mu decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i wniesienie przez niego odwołania, zdaniem Kolegium, nie czynią z D. K. strony postępowania administracyjnego. Zdaniem SKO, z powyższych względów postępowanie odwoławcze wszczęte przez D. K., który nie posiada przymiotu strony w postępowaniu, podlegało umorzeniu.

WSA w Łodzi, po rozpoznaniu skargi D. K. na powyższą decyzję, uchylił zakwestionowane rozstrzygnięcie SKO. Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszył przede wszystkim przepisy art. 153 p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. Zdaniem WSA w Łodzi, organ odwoławczy pominął fakt, iż wiążący w niniejszej sprawie wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1201/11, zapadł już po wejściu w życie ustawy PGG z 2011 r., a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że wyrok ten nie ma mocy wiążącej, ponieważ po jego wydaniu nastąpiła zmiana stanu prawnego. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy był związany zaleceniami wynikającymi z ww wyroku i nie miał podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego wszczętego z inicjatywy D. K., lecz powinien rozpoznać sprawę merytorycznie. Według WSA w Łodzi, organ odwoławczy pominął treść art. 205 ust. 4 PGG z 2011 r., który to przepis przejściowy ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, ponieważ sporna koncesja została udzielona na podstawie przepisów PGG z 1994r. Z przepisu tego natomiast wynika, że przepisy PGG z 1994 r. powinny mieć zastosowanie dla oceny prawidłowości postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowej koncesji. Ponadto, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że D. K., będąc uznany za stronę postępowania wznowieniowego nie cofnął odwołania, co oznacza, zdaniem Sądu I instancji, że nie było możliwości umorzenia postępowania odwoławczego. Sąd podkreślił, że w tej sprawie D. K. wniósł odwołanie od decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania, a jego interes prawny powinien być oceniany przez pryzmat przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, a nie wyłączne w oparciu o przepisy prawa materialnego, będące podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Skoro zatem organ po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zobligowany jest do podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy podmiot składający wniosek winien być uznany za stronę postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji, nie może następnie odmówić wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, ani też umorzyć wznowionego postępowania, jako bezprzedmiotowego. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia jest bowiem ocena wniosku podmiotu, który uważa, że nie brał udziału w postępowaniu, mimo, iż winien być traktowany jako strona tego postępowania. Według Sądu I instancji, w sprawie doszło również do uchybienia przepisowi art. 139 k.p.a. W tym zakresie Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji wszczęte w trybie nadzwyczajnym, uruchomione zostało z inicjatywy i na wniosek skarżącego, to umorzenie postępowania odwoławczego, niewątpliwie pogorszyło sytuację procesową strony, gdyż uniemożliwiło jej ponowne merytoryczne rozpoznanie złożonego wniosku.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli zarówno uczestnik postępowania - spółka A. oraz organ.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię;

3) naruszenie art. 139 K.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie;

4) naruszenie art. 205 ust. 4 PGG z 2011 r. przez niewłaściwe jego zastosowanie.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Z kolei spółka A. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA, że organy obu instancji rozpoznawały sprawę według ustawy PGG z 1994 r., która została następnie zmieniona ustawą PGG z 2011 r., zgodnie z którą na podstawie art. 41 ust.2 stronami postępowań koncesyjnych nie są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się poza granicami projektowanego albo istniejącego obszaru górniczego lub miejscami wykonywania robót geologicznych

2) art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny orzekania przez organy obu instancji na podstawie przepisów PGG z 1994 r., czym doprowadziło do naruszenia normy prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 205 ust.4 PGG z 2011 r. polegające na przyjęciu, że doszło do wydania koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin innych niż określone w art. 10 ust.1 ustawy i wobec tego organ wydający koncesję powinien stosować dotychczasowe przepisy.

Argumentację na poparcie postawionych w petitum skarg zarzutów autorzy skarg kasacyjnych przedstawili w ich uzasadnieniach. Wnoszący skargę kasacyjną wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto SKO w P. – złożyło wniosek ewentualny o wydanie orzeczenia na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym D. K. wniósł o oddalenie skarg kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając obie skargi kasacyjne w granicach określonych treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, należy stwierdzić, że skargi te nie zasługują na uwzględnienie, chociaż niektóre podniesione w nich zarzuty zasługują na uwagę.

Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się łącznie do postawionych zarzutów uwzględniając nie tylko ich sformułowanie w petitum, ale także mając na uwadze argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniach skarg (v. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl. ONSAiWSA z 2010 r., z. 1, poz. 1),

Na wstępie należy podkreślić, że kwestionowane rozstrzygnięcie SKO w P. zostało wydane w toku postępowania wznowieniowego, po wyroku WSA w Łodzi z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 1201/11. Wbrew zarzutom obu skarżących kasacyjnie tym prawomocnym, niezaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem (uchylającym poprzednio wydane postanowienia I i II instancji o odmowie wznowienia postępowania), przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ był związany z mocy art. 153 p.p.s.a. Jeżeli zaś strony nie podzielały ówczesnego stanowiska Sądu w zakresie oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania jedyną drogą było zakwestionowanie tego wyroku skargą kasacyjną. Uwzględniając natomiast, że wyrok ten (w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1201/11) zapadł po wejściu w życie ustawy PGG z 2011 r. trudno nie zgodzić się z argumentacją aktualnie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, że poprzednio orzekającemu Sądowi znane były nie tylko uregulowania PGG z 1994 r., ale także PGG z 2011 r. Jednakże, co wypada także podkreślić, WSA w Łodzi w ww sprawie zakończonej wyrokiem z 29 lutego 2012 r. w zakresie dotyczącym ustalenia kręgu podmiotów wyraźnie odwołał się do ustawy PGG z 1994 r. a nadto wyraził pogląd prawny wzorowany na orzeczeniu NSA z dnia 28 września 2009 r. sygn.. akt II GSK 62/09. Jak już podniesiono, rozpatrując ponownie sprawę organy a następnie Sąd I instancji, miały obowiązek respektować te wskazania. Na tym etapie postępowania próba podważania w skargach kasacyjnych stwierdzeń, zawartych w ww wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. nie może być skuteczna. W tej sytuacji, zarzut kasacyjny naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie jest trafny

W świetle podniesionych zarzutów kasacyjnych konieczne jest także podkreślenie, że w sprawie obecnie poddanej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.pa. wznowił postępowanie w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego spółce A. uznając D. K. za podmiot posiadający interes prawny do złożenia wniosku o wznowienie a także zakończył to postępowanie decyzją o odmowie uchylenia decyzji koncesyjnej z uwagi na niestwierdzenie, aby przyznana koncesja ograniczała uprawnienia D. K. do korzystania z jego nieruchomości w zakresie budowy budynku mieszkalnego. Tymczasem SKO w P. wydało decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. z powodu uznania, że odwołujący się D. K. poczynając od 1 stycznia 2012 r. nie ma przymiotu strony w postępowaniu koncesyjnym. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów PGG z 2011 r. (art. 41 ust.2 ) właściciel nieruchomości sąsiednich nie jest stroną postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa. Ponadto stwierdził, że uznanie danego podmiotu za stronę przez organ administracji i doręczenie mu decyzji nie czyni z niego strony postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Łodzi prawidłowo uznał powyższe rozstrzygnięcie za wadliwe. W tej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji. SKO było zobowiązane ocenić prawidłowość rozstrzygnięcia Starosty uwzględniając, wskazania z poprzedniego wyroku WSA. Nie ma wątpliwości, że postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest tylko aktem procesowym, nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13. 11. 1987r., I S.A. 1326/86 opubl. ONSA 1987, Nr 2, poz. 80). Te dwa etapy można kolejno określić, jako postępowanie w sprawie wznowienia i jako postępowanie wznowieniowe. Nie podlega dyskusji, że w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wyszło poza fazę postępowania w sprawie wznowienia. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonym wyroku, przedmiotem postępowania wznowieniowego jest ocena wniosku podmiotu, który uważa, że nie brał udziału w postępowaniu, mimo że powinien być traktowany, jako strona tego postępowania. Oczywiście w określonych sytuacjach jest możliwe wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia. Taka sytuacja zachodzi, gdy np. organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności takiego postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, LEX nr 453469) Nie dotyczy to więc braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Należy też podkreślić, że organ odwoławczy nie będzie mógł orzekać, co do innego przedmiotu niż organ pierwszej instancji. W przypadku, gdy organ pierwszej instancji wyda decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej organ odwoławczy nie będzie mógł wadliwego rozstrzygnięcia z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zastąpić rozstrzygnięciem z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Będzie mógł wówczas jedynie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy albo uchylić ją w całości i przekazać do ponownego rozpoznania bądź wyjątkowo uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie (por. T. Kiełkowski (w:) Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 455-456).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja narusza art. 139 k.p.a. oraz, że przepis art. 205 ust.4 PGG z 2011 r. jest przepisem przejściowym adekwatnym z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną opowiada się za poglądem prezentowanym w piśmiennictwie, że z chwilą wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. zaczyna obowiązywać norma indywidualna w kształcie ustalonym przez organ I instancji. Skutek taki całkowicie wyklucza tu możliwość naruszenia zakazu reformationis in peius (v. Tadeusz Kiełkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 28 marca 2001 r., II SA/Kr 2674/00. Teza nr 4, PiP.2002.10.113). Z kolei art. 205 ust. 4 PGG z 2011 r., wbrew stanowisku zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku, nie odnosi się do koncesji udzielonej spółce A. decyzją z dnia 29 czerwca 2010 r. Jak wynika z treści powyższego uregulowania, dotyczy on innego rodzaju działalności koncesjonowanej a mianowicie koncesji udzielonych na działalność polegającą na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż, gdy tymczasem wzmiankowana koncesja udzielona spółce A. dotyczyła zgody na wydobywanie kruszywa naturalnego. Tym niemniej, zarzuty skarg kasacyjnych obejmujące naruszenie powyższych przepisów nie mogą prowadzić do uwzględnienia wniesionych środków zaskarżenia a to ze względu na stwierdzenie niezasadności podniesionego w obu skargach kasacyjnych zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargi kasacyjne SKO w P. oraz spółki A.