Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1509/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 pkt. 2
journal: Dz.U. 1985 nr 12 poz 50
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno - Wypoczynkowego na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wysokości stawki opłaty miejscowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno – Wypoczynkowego wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy nr [...] z [...] grudnia 2004 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności .

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, ze zaskarżona uchwała została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 94 ust 2 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym. Skarżący podkreślił również, iż Rada Gminy oświadczeniem z [...] września 2006 r. nr [...] odmówiła uchylenia zaskarżonej uchwały.

Podkreślił, iż uchwała w § 2 pkt 2 nakazała bycia inkasentem opłaty miejscowej kierownikom ośrodków wypoczynkowych, właścicielom bądź zarządcom pól namiotowych.

Zdaniem skarżącego, uchwała w tym zakresie jest sprzeczna z obowiązującym prawem albowiem nakazuje ona bycie inkasentem Dyrektorowi powiatowej jednostki organizacyjnej na podstawie nawiązanego (jednostronnego) stosunku administracyjno – prawnego co obraza art. 31 Konstytucji R.P.

Skarżący uważa, że obowiązek poboru opłaty miejscowej powinien wynikać jedynie, z zawartej umowy cywilnoprawnej, a nie być nałożony na drodze administracyjnej. Wskazał, że gmina pomimo podjęcia takiej uchwały z niektórymi osobami fizycznymi zawarła umowę cywilno – prawną.

Rada Gminy w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Podnosząc, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę może wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą.

Skargę wniósł Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno – Wypoczynkowego winien on wskazać jaki interes prawny lub uprawnienie Dyrektora Ośrodka narusza zaskarżona uchwała, czego nie uczynił albowiem z wywodów zawartych w skardze to nie wynika. Zawarto natomiast argumenty wskazujące na rzekome naruszenie przez zaskarżoną uchwałę norm konstytucyjnych dotyczących wolności

i praw człowiek, norm zawartych w ustawie kodeks cywilny dotyczących oświadczeń woli.

W zakresie wywodów dotyczących charakteru, mocy obowiązującej i sposobu realizacji obowiązków inkasentów zawartych w zaskarżonej uchwale Rada Gminy w pełni przyjmuje i utożsamia się z wyjaśnieniami z 29 marca 2004 r., przedstawionymi w tym zakresie przez Ministerstwo Finansów publikowane w Biuletynie Skarbowym 2004/2/24, a potwierdzonymi przez Orzecznictwo Sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota powstałego sporu dotyczyła § 2 pkt 2 Uchwały Rady Gminy z [...] grudnia 2004 r. Nr [...].

W pierwszej kolejności przy rozpoznaniu tej sprawy należało rozstrzygnąć podniesiony przez Radę Gminy zarzut nie wykazania przez stronę skarżącą "interesu prawnego lub uprawnienia", który został naruszony przez zaskarżoną uchwałę, zgodnie z wymogiem art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Zarzut braku posiadania przez stronę skarżącą interesu prawnego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem przez pojęcie "interesu prawnego" należy rozumieć powstanie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem.

Z treści § 2 ust 2 zaskarżonej uchwały Rady Gminy, wynika że taki związek powstał, albowiem nałożony został administracyjny obowiązek na osoby pełniące funkcje kierownika ośrodka wypoczynkowego poboru opłaty miejscowej. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż skarżący pełni funkcję kierownika takiego ośrodka, posiada zatem interes prawny w rozumieniu art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Podstawowy zarzut zawarty we wniesionej skardze dotyczy braku posiadania przez Radę Gminy uprawnienia do zarządzenia poboru – opłaty miejscowej w drodze inkasa, określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkasa. Przy czym skarżący po zacytowaniu treści art. 19 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, nie dokonując analizy zaistniałego stanu z cytowanym przepisem wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych z początku lat dziewięćdziesiątych nie odnoszących się bezpośrednio do obowiązującej w 2004 r. regulacji prawnej.

Zaskarżona uchwała Rady Gminy z [...] grudnia 2004 r. w § 2 pkt 2 spełnia ustawowe wymogi art. 19 pkt 2 ustawy z dnia [...] stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Rada Gminy została ustawowo upoważniona do podjęcia uchwały określającej stawkę opłaty miejscowej , której pobór można było zarządzić u inkasa, określając inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso.

Wszystkie ustawowe wymogi, zostały zawarte w zaskarżonym punkcie § 2 pkt 2 uchwały Rady Gminy z [...] grudnia 2004r. Oznacza to również, że nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 31 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albowiem powstały w drodze uchwały obowiązek nie dotyczył każdego obywatela, ale jedynie osoby, jak w rozstrzyganej sprawie pełniące funkcje kierowników ośrodków wypoczynkowych.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 5 kodeksu cywilnego, gdyż regulacja jego odnosi się do stosunków cywilnoprawnych powstałych pomiędzy osobami prawnymi regulowanymi przez kodeks cywilny – art. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964.

Powstały, pomiędzy skarżącym a gminą stosunek ma charakter administracyjnoprawny , a nie cywilnoprawny, nie mogą więc do niego odnosić się regulacje ujęte w kodeksie cywilnym, w tym także zawarte w art. 60 i art. 61 § 1 na co wskazano w skardze.

Nie można również było uznać za zasadny zarzut wskazujący, ze skoro skarżący pełni funkcję Dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno – Wypoczynkowego, który jest jednostką organizacyjną Powiatu, to w stosunku do niego władcze rozstrzygnięcie przysługuje jedynie Radzie Powiatu.

Zaskarżona uchwała określając kto ma pełnić funkcję inkasenta użyła sformułowania "kierownicy ośrodków wypoczynkowych" nie zajmując się kwestią rodzaju własności ośrodków wypoczynkowych, czy jest to własność skarbu państwa, samorządowa czy też spółek prawa handlowego .

Nie ingeruje przy tym w żadne uprawnienie właściciela i kontrolne, regulując jedynie sferę związaną bezpośrednio z opłatą miejscową.

Wbrew ostatniemu zarzutowi skargi, do wykonania obowiązku wskazanego w § 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały nie jest potrzebne zawarcie umowy, albowiem obowiązek powstał na mocy podjętej uchwały, a nie w drodze czynności prawnej.

Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało skargę oddalić.

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Jacek Niedzielski |Dariusz Skupień |Joanna Wierchowicz |