Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 152/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

J. M. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości.

W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że w dniu 21 lutego 2008 r. wraz z żoną

(na zasadzie współwłasności małżeńskiej) zbył udział 2160/3160 w działce rolnej, którą nabył

w dniu 22 grudnia 2006 r., uzyskując przychód w kwocie 492.480 zł. W terminie 14 dni od daty dokonania sprzedaży nieruchomości złożył w urzędzie skarbowym oświadczenie

o przeznaczeniu przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w terminie dwóch lat na cele mieszkaniowe. Podał również, że część środków uzyskanych z tej transakcji przeznaczył na zakup ½ udziału w działce gruntu o pow. 1.49.89 ha za kwotę 600.000 zł. Nabycie nastąpiło również na zasadzie współwłasności małżeńskiej. Wnioskodawca podał, że w akcie notarialnym działka figuruje jako grunty rolne, jednakże znajduje się w centrum miasta. Wskazał również, że zakupiona działka nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego, a także nie została dla niej wydana decyzja o warunkach zabudowy. J. M. dodał, że na tym terenie, ani na żadnym innym, nie prowadzi i nigdy nie prowadził produkcji rolnej.

W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat, wydatkowany na zakup działki figurującej w ewidencji gruntów jako tereny rolne,

a znajdującej się na terenie gminy miejskiej, gdzie nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego terenu, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010, Nr 51, poz. 307 ze zm.) – dalej jako "u.p.d.o.f."?

Zdaniem J. M. działka ta nie stanowi gospodarstwa rolnego, ponieważ nie spełnia warunków z ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) – dalej jako "ustawa o podatku rolnym", mimo że w akcie notarialnym transakcja ta została opisana jako nabycie w celu powiększenia gospodarstwa rolnego,

z uwagi na fakt, że był on już właścicielem gruntu rolnego na terenie gminy. Wnioskodawca podał, że "gospodarstwo rolne", w myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy, to obszar gruntów, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiący własność lub znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej. Wnioskodawca podkreślił, że działka, mimo ewidencyjnego statusu działki rolnej, już

w chwili transakcji spełniała wszystkie kryteria działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową (bezpośrednie sąsiedztwo z działkami zabudowanymi, dostęp do drogi publicznej, lokalizacja na terenie gęsto zabudowanym).

Opierając się na treści przepisów art. 2 pkt 12 oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej jako "u.p.z.p.", J. M. podał, że działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Podał również, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem wnioskodawcy, z uwagi na to, że przedmiotowa działka spełnia ww. wymogi, a jej powierzchnia nie wskazuje na prowadzenie gospodarstwa rolnego, jak również istnieje rzeczywista i realna możliwość jej zabudowy, wydatki poniesione na jej zakup podlegają zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f.

W interpretacji indywidualnej z dnia 5 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko przedstawione przez J. M. we wniosku o wydanie tej interpretacji jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ administracji przytoczył treść art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f., zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)–c),

z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, w części wydatkowanej nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży:

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału

w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie przeznaczonych pod budowę budynku mieszkalnego, w tym również gruntu lub udziału w gruncie albo prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego,

- na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- na rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację – na cele mieszkalne – własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Analizując treść ww. przepisów organ administracji doszedł do wniosku, że zwolnienie od podatku uzależnione zostało od spełnienia warunku w postaci przeznaczenia uzyskanego przychodu na cel preferowany przez ustawodawcę i dokonania tego wydatku w określonym przez niego terminie. Celem tym jest ułatwienie zaspokajana potrzeb mieszkaniowych, na co wskazuje katalog wydatków, jakich poniesienie uprawnia do ulgi. Minister Finansów zaakcentował, że w tym kontekście należy też dokonywać wykładni pojęcia "gruntu pod budowę budynku mieszkalnego", albowiem ustawodawca wskazał

w sposób konkretny przeznaczenie danego gruntu. Zakup nie mógł więc dotyczyć jakiegokolwiek gruntu, ale takiego, na jakim możliwa jest – zgodnie z obowiązującym prawem – budowa budynku mieszkalnego.

Organ administracji podał, że u.p.d.o.f. nie zawiera wyjaśnienia, co stanowi podstawę do określenia przeznaczenia gruntu. W związku z tym konieczne jest odniesienie się w tym zakresie do przepisów zawartych w u.p.z.p., która w art. 4 ust. 1 i 2 stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ przytoczył również zawartą w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. definicję działki budowlanej oraz wskazał, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.).

Minister Finansów podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa, w tym przepisy u.p.z.p., nie pozwalają na swobodne decydowanie o przeznaczeniu gruntu i o ewentualnej zmianie jego przeznaczenia. Charakter gruntu może zatem wynikać z przeznaczenia, jakie zostało mu nadane w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy. O charakterze nabytego gruntu nie może natomiast rozstrzygać jedynie zamiar podatnika co do wybudowania na nim budynku mieszkalnego, ale charakter gruntu musi być oceniony w kontekście rzeczywistej i realnej możliwości jego zabudowy.

Jeżeli zatem zakupiony grunt spełnia wymogi wskazane w treści art. 2 pkt 12 u.p.z.p. dla działki budowlanej, tj. gdy jego powierzchnia, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymagania realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego i jeżeli istnieją realne możliwości jego zabudowy budynkiem mieszkalnym wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

a w sytuacji jego braku decyzji o warunkach zabudowy lub zagospodarowania terenu, wydanej nie później niż w okresie dwóch lat od nabycia, to wówczas wydatki poniesione na ten cel podlegają zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku

o wydanie interpretacji indywidualnej Minister Finansów nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że nabycie udziału w nieruchomości stanowiącej grunty figurujące

w ewidencji gruntów jako tereny rolne, a znajdującej się na terenie, który w momencie zakupu nie był objęty planem zagospodarowania przestrzennego, a wnioskodawca

– w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży nieruchomości – nie uzyskał dla niej decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego, stanowi wydatek na zakup gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, a tym samym może uprawniać do przedmiotowego zwolnienia.

Reasumując, organ administracji stanął na stanowisku, że przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, wydatkowany przez wnioskodawcę na zakup ½ udziału

w działce rolnej opisanej we wniosku, nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r.

Pismem z dnia 18 października 2012 r. J. M., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego [...], wezwał Ministra Finansów, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie tym zarzucono, że w dacie zakupu nieruchomości, tj. czynności prawnej będącej wykonaniem zobowiązania o przeznaczeniu uzyskanego przychodu na cele mieszkaniowe, nabycie nieruchomości położonej w centrum miasta, naprzeciwko siedziby urzędu miasta, a więc w obszarze zabudowanym domami mieszkalnymi, z bezpośrednim dostępem do urządzonej drogi publicznej, z dostępem do znajdujących się w niej mediów, w sytuacji szczególnej – braku planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu – jest w świetle przepisów art. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ust 2 u.p.z.p. tożsame z nabyciem terenu, na którym możliwa byłaby realizacja jednego z celów określanych mianem wydatków na cele mieszkaniowe.

Zdaniem pełnomocnika organ interpretacyjny bezzasadnie rozszerzył wykładnię

i dodał nieistniejący w ustawie wymóg wystąpienia przez wnioskodawcę o wydanie warunków zabudowy dla nabywanej nieruchomości w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego terenu, podczas gdy wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz znajdujące się w niej wyposażenie urządzenia infrastruktury technicznej (sieć energetyczna, wodociąg) czyniły zdatnym ten teren

w sposób realny do zabudowy mieszkaniowej, skoro sąsiadujące nieruchomości są zabudowane domami mieszkalnymi. Powoduje to, że nabywana nieruchomość de facto odpowiadała w dacie jej nabycia ustawowej definicji działki budowlanej. Tym samym wnioskodawca miał uzasadnione podstawy uznać, w oparciu o ww. przepisy u.p.z.p., że teren posiadający takie właściwości jak wyżej opisano, uzyskałby stosowną decyzje

o warunkach zabudowy, o co jednak wnioskodawca nie wystąpił, bowiem jego zdaniem nie był do tego obowiązany.

W ocenie pełnomocnika wnioskodawca nie może także ponosić negatywnych skutków wynikających z braku planu zagospodarowania terenu, powodujących np. inne określenie funkcji przestrzennej terenu w przyszłości. Podkreślono, że nie znajduje podstaw prawnych twierdzenie organu o konieczności wystąpienia przez wnioskodawcę

o warunki zabudowy nieruchomości co do zasady, a tym bardziej, jak wskazał organ,

w okresie nie dłuższym niż 2 lata od daty jej nabycia, jako podstawy korzystania z tzw. ulgi na cele mieszkaniowe. Zdaniem strony u.p.d.o.f. takiego warunku nie zawiera.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji z dnia 5 października 2012 r.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze J. M., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego [...], podtrzymał argumentację zaprezentowaną zarówno we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Dodatkowo poinformowano, że skarżący ostatecznie wystąpił do urzędu miejskiego o ustalenie, w związku z zapowiadanym przystąpieniem do sporządzania zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, o przeznaczenie tegoż terenu pod budownictwo mieszkaniowe, kierując się właśnie formalnymi wymogami, jakie spełnia przedmiotowy teren. Wg aktualnej wiedzy skarżącego prace planistyczne nadal trwają i nie zostały zakończone do dnia wniesienia skargi.

Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów,

w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie

w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako "P.p.s.a". W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu

(np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę.

W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)–c), z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, w części wydatkowanej nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży:

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału

w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

- na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie przeznaczonych pod budowę budynku mieszkalnego, w tym również gruntu lub udziału w gruncie albo prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego,

- na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- na rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację – na cele mieszkalne – własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że zakup nie może dotyczyć jakiegokolwiek gruntu, ale takiego, na jakim możliwa jest – zgodnie z obowiązującym prawem – budowa budynku mieszkalnego. Pogląd ten można uznać za ugruntowany

w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 1284/04, LEX nr 147729, z dnia 18 stycznia 2005 r. sygn. akt FSK 1868/04, ONSAiWSA 2005/6/139,

z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 357/09, LEX nr 585268).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 października

2010 r. sygn. akt II FSK 1109/08 (LEX nr 745492) i II FSK 1110/09 (LEX nr 745494) nie można uznać, że o celu zakupu decyduje subiektywne przekonanie podatnika, iż zakupiony przez niego grunt będzie mógł być wykorzystany pod budowę budynku mieszkalnego. Ustawodawca zaznaczył bowiem, że nabyty grunt ma być gruntem pod budowę, a nie gruntem, który podatnik zamierza wykorzystać pod budowę (a więc nie liczył się zamiar podatnika, a konkretny charakter gruntu). Tylko tę ostatnią okoliczność można bowiem sprawdzić i ocenić. Obowiązujące przepisy prawa, w tym przepisy ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie pozwalają bowiem właścicielowi nieruchomości na swobodne decydowanie

o przeznaczeniu gruntu i ewentualnej zmianie tego przeznaczenia, nie można więc uznać, że ustawodawca, ustanawiając zwolnienie podatkowe w celu ułatwienia zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, nie uwzględnił obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Odwołując się do wykładni systemowej zewnętrznej (wobec braku definicji legalnej gruntu pod budowę w u.p.d.o.f.) stwierdzić należy, że o przeznaczeniu danego gruntu pod budowę mogą świadczyć dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stanowiące, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę wymiaru podatków. Charakter gruntu można także wykazać poprzez wskazanie na jego przeznaczenie, nadane mu w planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p., dane

z ewidencji przedstawiają istniejący stan faktyczny, plan – planowane przeznaczenie) bądź poprzez przedstawienie dotyczącej tego terenu decyzji o warunkach zabudowy, która

w braku planu zagospodarowania przestrzennego określa sposób zagospodarowania

i zabudowy terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p., por. też wyrok NSA z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1531/06, LEX nr 437955). Te bowiem dokumenty, wg obowiązujących przepisów wskazują na dozwolony sposób zabudowy i zagospodarowania nieruchomości, a więc na ich podstawie można stwierdzić, czy dany grunt może być wykorzystany pod budowę budynku mieszkalnego.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że stanowisko zajęte przez Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia

5 października 2012 r. było zgodne z prawem.

Strona skarżąca aktem notarialnym z dnia 22 kwietnia 2009 r. nabyła działkę rolną

o powierzchni 1.49.89 ha w celu – jak oświadczyła – powiększenia gospodarstw rolnych (Agencja Nieruchomości Rolnych nie skorzystała z prawa pierwokupu). Jak podała strona skarżąca działka ta miała zgodnie z ewidencją gruntów status działki rolnej i nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca nie wystąpiła też o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W tej sytuacji Minister Finansów trafnie wskazał, że skoro w okresie dwóch lat od nabycia powyższego gruntu nie wystąpiły realne możliwości na zabudowanie go budynkiem mieszkalnym, to wydatki poniesione na ten grunt nie podlegają zwolnieniu,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]