Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 138/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 c), art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 78, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 09 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Barbara Koś ( spr.) Asesor sądowy Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 kwietnia 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/M.Bejgerowska /-/W. Długaszewska /-/B. Koś


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) orzekł o odmowie wymeldowania J. S. z pobytu stałego przy ul. [...] nr [...] w P.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania J. S. zostało wszczęte na wniosek J. S., któremu wspólnie z J. S. przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przy ul. [...] nr [...] w P. Wnioskodawca podał, iż J. S. od [...] r. nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania i nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania. Przesłuchane w toku postępowania administracyjnego strony i świadkowie zeznali co następuje:

- w dniu [...] J. S. zeznała m.in., że Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia [...] przyznał jej prawo do wyłącznego korzystania z jednego pokoju oraz do wspólnego korzystania z pozostałych pomieszczeń w przedmiotowym mieszkaniu, w którym przebywa, ale nie w sposób ciągły. Opiekuje się schorowaną matką, dlatego czasami przebywa i nocuje u niej przy ul. [...] w P. Pod adresem zameldowania wraz z synem zajmuje jeden pokój, tam znajduje się część jej rzeczy osobistych, dokumenty, meble itp. Mąż utrudnia jej zamieszkiwanie w tym lokalu, nie pozwala korzystać z kuchni. Nigdy nie wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu, dysponuje kluczami do drzwi wejściowych, wraz z synem pokrywa większość opłat za czynsz.

- J. S. w dniu [...] zeznał, iż J. S. nie mieszka w miejscu stałego pobytu, nie ma tam żadnych rzeczy osobistych, a w przedmiotowym pokoju zamieszkuje tylko ich syn R. S.

- W dniu [...] J. S. podtrzymała swoje wcześniejsze zeznania i podała, że w przedmiotowym lokalu ostatni raz nocowała na przełomie kwietnia i maja [...] r., od tego czasu nocuje u matki. Do lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały przeciętnie przychodzi co drugi dzień i przebywa w nim przez kilka godzin. Mąż utrudnia jej pobyt w tym mieszkaniu, w związku z czym wystąpiła o podział majątku. Nie opuściła tego domu z zamiarem stałego przebywania pod innym adresem, przebywa i nocuje u matki ze względu na zachowanie męża i konieczność zapewnienia opieki matce.

- W piśmie Komisariatu Policji [...] z dnia [...] poinformowano, że J. S. od 6 lat nie zamieszkuje w P. przy ul. [...] nr [...], natomiast zamieszkuje przy ul. [...]. W piśmie Komisariatu Policji [...] z dnia [...] wskazano, iż J. S. przebywa sporadycznie przy ul. [...].

- W dniu [...] J. S., podtrzymując swoje wcześniejsze zeznania, wskazał m.in., iż od dnia [...] żona uaktywniła swój pobyt w przedmiotowym lokalu, przebywa w nim i nocuje, przynosi swoje rzeczy osobiste, lecz nie partycypuje w kosztach utrzymania, syn umożliwił jej dorobienie zamka w drzwiach wejściowych.

- W dniu [...] J. S., podtrzymując swoje wcześniejsze zeznania, podała także, iż od [...] przebywa w ciągu dnia i nocuje pod adresem zameldowania, od tej pory jest to jej jedyne stałe miejsce zamieszkania. Faktycznie jest zmuszona przebywać i nocować w jednym pokoju z synem, gdyż mąż nie udostępnia im innych pomieszczeń, cały czas posiada klucze do mieszkania, partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania, posiada tu większość rzeczy osobistych.

- J. S. w dniu [...] potwierdził swoje wcześniejsze zeznania, dodając iż od [...] J. S. manifestuje swój pobyt w przedmiotowym lokalu oraz dołączył kopię pisma, w którym M. C., F. A. i J. Ł. potwierdzają, że J. S. nie zamieszkuje przy ul. [...] nr [...], a W. F. – Ś. stwierdza, że J. S. nie zamieszkuje pod tym adresem, ale jest sporadycznie widywana.

- W piśmie Komisariatu Policji [...] z dnia [...] podano, iż J. S. od [...] r. nie zamieszkuje w P. przy ul. [...] nr [...], a wśród sąsiadów ustalono, że pod tym adresem jest widywana sporadycznie oraz że od [...] r. zamieszkuje w P. przy ul. [...].

- W dniu [...] J. S. zeznała, iż nadal zajmuje pokój na piętrze wraz z synem, mieszka tam na stałe i nie zamierza się z niego wyprowadzić, zaś sąsiedzi zamieszkujący obok faktycznie jej nie widują, ponieważ nie posiada kluczy do drzwi wejściowych, lecz korzysta z wejścia od strony ogrodu.

- J. S. w dniu [...] wskazując, iż toczy się sprawa o podział majątku współnego, dołączył kopię pisma J. S., w którym stwierdza ona, że mieszka u matki i prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe.

- R. S. (syn J. i J. S.) przesłuchany w charakterze świadka zeznał m.in., iż matka mieszka na stałe w lokalu przy ul. [...], przebywa wraz z nim tylko w pokoju na piętrze, tam posiada swoje rzeczy osobiste i inne ruchomości, pokój ten służy także za kuchnię, gdyż ojciec uniemożliwia im korzystanie z niej, nie mają również dostępu do łazienki, lecz tylko do toalety, wspólnie z matką opłacają koszty mieszkania.

- Świadek D. S. (córka J. i J. S.) zeznała, iż matka mieszka na stałe w lokalu przy ul. [...], wspólnie z bratem R. zajmuje jeden pokój na piętrze, posiada tam swoje rzeczy osobiste i inne ruchomości oraz produkty żywnościowe, ojciec uniemożliwia im dostęp do łazienki i kuchni, dlatego korzystają z jej mieszkania (kąpią się i opierają), matka opiekuje się babcią, stąd w ciągu dnia przebywa u niej.

- Świadek U. P. (sąsiadka J. i J. S.) potwierdziła, że J. S. mieszka przy ul. [...] nr [...], korzysta z wejścia od strony ogródka, a J. S. uniemożliwia jej korzystanie z łazienki i kuchni, widuje ją codziennie dwu- lub trzykrotnie.

- W dniu [...] J. S., potwierdzając swoje wcześniejsze zeznania, wskazała, iż pismo z dnia [...], na które powoływał się J. S. jest zgodne z prawdą, ponieważ wówczas mieszkała u matki, lecz od lipca [...] r. ponownie zamieszkała przy ul. [...] nr [...], a mąż nadal uniemożliwia jej pobyt w mieszkaniu, lecz nie wyprowadziła się z tego mieszkania i nie zamierza tego zrobić.

Pismem z dnia [...] J. S. wniósł o przesłuchanie wskazanych przez siebie świadków, zarzucił przewlekłość postępowania oraz brak obiektywizmu w jego prowadzeniu. Zarzucił także, iż zeznania świadków wskazanych przez J. S. są niezgodne ze stanem rzeczywistym oraz informacjami Policji.

Podczas oględzin lokalu w dniu [...] stwierdzono, iż według oświadczenia J. S. mieszka w pokoju na piętrze razem z synem. W pokoju tym znajduje się meblościanka, stolik pod telewizor, telewizor, sofa, łóżko wyciągane z meblościanki, stolik, dwa fotele, szafy, mikrofalówka, ubrania i inne rzeczy osobiste oraz dokumenty J. S. i R. S. J. S. oświadczyła, że korzysta z produktów żywnościowych znajdujących się w tym pokoju oraz w lodówce w kuchni na parterze, nie ma natomiast dostępu do łazienki i pralni w piwnicy, lecz tylko do toalety na parterze. J. S. oświadczył, że w lodówce znajdują się produkty użytkowane przez niego i syna, a mieszkanie nie posiada łazienki.

W dniu [...] J. S. zeznała, iż w dalszym ciągu zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] nr [...] i tam nocuje, w ciągu dnia sprawuje opiekę nad chorą matką, czasami noc z soboty na niedzielę spędza u matki, co jest spowodowane koniecznością korzystania z łazienki.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu [...] J. S. oświadczyła, że od [...] r. do [...] r. przebywała w szpitalu, a od [...] r. do dnia spisania protokołu przebywała u matki z powodu sprawowania nad nią opieki, na dowód czego załączyła kopię zaświadczenia lekarskiego. J. S. po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy w dniu [...] podtrzymał wniosek o wymeldowanie J. S., utrzymując, że nie przebywa ona w lokalu przy [...] nr [...].

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego organ ustalił, że J. S. nie opuściła miejsca pobytu stałego. Wskazał, iż pobytu J. S. w miejscu stałego zameldowania nie potwierdził Komisariat Policji w piśmie z dnia [...] i z dnia [...], jednak nie był to kluczowy dowód w sprawie. Organ ustalił, że J. S. nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu w sposób stały do dnia [...], lecz od tego dnia powróciła do niego i zamieszkiwała w sposób stały, co potwierdził J. S. oraz świadkowie, których zeznania są w ocenie organu wiarygodne. Organ uznał, iż materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji, wobec czego nie powołano wskazanych przez skarżącego świadków. Podkreślił, iż fakt przebywania J. S. przy ul. [...] związany ze sprawowaniem opieki nad jej chorą matką nie oznacza automatycznie, że miejsce to stało się dla niej nowym centrum interesów życiowych. J. S. wyraża przywiązanie do lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały i nie ma zamiaru się z niego wyprowadzić. Zgromadziła w nim swój dobytek, łoży na jego utrzymanie oraz przebywa w nim w ciągu dnia i nocy. Tymczasem decyzję o wymeldowaniu podejmuje się tylko wobec osoby, która nie tylko nie zamieszkuje w lokalu, ale która opuściła na stałe mieszkanie i nie deklaruje chęci powrotu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. J. S. przebywa w przedmiotowym lokalu z różną częstotliwością, jednakże nikt nie ma obowiązku nieprzerwanego pobytu w miejscu stałego zameldowania.

Od powyższej decyzji odwołał się J. S., zarzucając błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że J. S. zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania, podczas gdy z materiału dowodowego, a zwłaszcza informacji Policji wynika, że nie zamieszkuje ona pod powyższym adresem, a ponadto nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków wskazanych przez skarżącego. W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji w celu uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przesłuchanie wskazanych przez skarżącego świadków.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia faktyczne oraz wnioski prawne poczynione przez organ I instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych niezbędnym było ustalenie, czy J. S. faktycznie opuściła miejsce stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, a więc czy dobrowolnie i trwale opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i skoncentrowała swoje centrum życiowe w innym miejscu, co uzasadniałoby podjęcie decyzji o wymeldowaniu. Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji, iż powyższe przesłanki nie zostały spełnione w niniejszej sprawie, gdyż J. S. w przedmiotowym mieszkaniu przebywa, posiada swoje rzeczy osobiste i ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania, co wynika z zeznań J. S. i J. S. oraz zeznań świadków i protokołu oględzin lokalu. Ponadto J. S. konsekwentnie i wyraźnie twierdziła, że do czasowego opuszczenia tego mieszkania zmusiły ją zachowanie męża oraz choroba matki. Natomiast o faktycznym opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić w przypadku trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 7 i 80 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, ze J. S. zamieszkuje przy ul. [...] nr [...], podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego można wyprowadzić odmienny wniosek,

- art. 77 i 78 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ administracji zawnioskowanych przez skarżącego dowodów z zeznań świadków wymienionych w piśmie z [...] r. na okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie,

- art. 107 § 3 kpa, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów tego przepisu, a ponadto organ II instancji nie ustosunkował się należycie do argumentów zawartych w odwołaniu.

Skarżący podniósł, iż organy administracji ustaliły, że J. S. nie opuściła miejsca stałego pobytu na podstawie zeznań J. S. i świadków zawnioskowanych wyłącznie przez nią oraz oględzin lokalu, natomiast nie dopuściły dowodu z zeznań świadków zawnioskowanych przez skarżącego. Ponadto w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta znajduje się jedynie lakoniczne stwierdzenie, że zeznania świadków wskazanych przez skarżącego są zbędne z uwagi na kompletny i wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji. Organy obu instancji nie dokonały także oceny pism Komisariatu Policji, ani też nie wyjaśniły, dlaczego dano wiarę twierdzeniom J. S., a odmówiono wiary wyjaśnieniom wnioskodawcy. Ponadto, przyjmując że J. S. mieszka w miejscu stałego pobytu od [...] r., organy były także obowiązane do ustalenia, kiedy J. S. faktycznie opuściła ten lokal, gdyż przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze oraz wniósł o przyznanie skarżącemu kosztów postępowania. Uczestnik postępowania J. S. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należało uwzględnić.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), stosownie do którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W świetle art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., V SA 1496/00, LEX nr 54454). Natomiast przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, LEX nr 50123). Przez opuszczenie lokalu należy rozumieć nie tylko fizyczne nieprzebywanie ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Przy czym zamiar taki określa się nie tylko w oparciu o wolę wewnętrzną zainteresowanego, lecz przede na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności (zob. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 133/06, LEX nr 327831).

Postępowanie wyjaśniające dla dokonania powyższych ustaleń winno być przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa, która wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy i ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Nie posiada jednak w tym względzie całkowitej dowolności, lecz powinien zmierzać do urzeczywistnienia zasady prawdy obiektywnej oraz stosować się do reguł postępowania dowodowego określonych w art. 75 i nast. kpa. Organ nie może przy tym pominąć dowodów wskazanych przez stronę, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co wynika z art. 78 kpa. Ponadto stosownie do art. 77 § 1 kpa, stanowiącego rozwinięcie zasady prawdy obiektywnej, organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego wymaga zaś przeprowadzenia oceny wartości dowodowej każdego dowodu, jak również wskazania, na podstawie jakich dowodów organ poczynił ustalenia faktyczne oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie treści decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa).

W niniejszej sprawie J. S. we wniosku o wymeldowanie J. S. złożonym w dniu [...] wskazał, iż nie zamieszkuje ona w miejscu stałego zameldowania w P. przy ul. [...] nr [...] od [...] r. Natomiast organy obu instancji stwierdziły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż w przypadku J. S. nie doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie badając w ogóle podniesionej okoliczności nieprzebywania przez J. S. w miejscu stałego pobytu od [...] r. Co więcej, organ I instancji stwierdził, iż pomimo, że J. S. faktycznie nie zamieszkiwała w sposób stały w przedmiotowym lokalu do dnia [...], to jednak tego dnia do niego powróciła i od tego czasu stanowi ono centrum jej spraw życiowych, z czego wynika iż organ uznał za nieistotne fakty związane z zamieszkiwaniem J. S. w miejscu stałego pobytu w okresie poprzedzającym jej "powrót" do przedmiotowego lokalu w dniu [...]. Tymczasem należy podkreślić, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2006 r., IV SA/Wa 1073/06, Lex nr 255681). Wprawdzie organy administracyjne winny brać pod uwagę okoliczności aktualne w chwili orzekania, jednak ich ocena powinna zostać dokonana w powiązaniu z okolicznościami towarzyszącymi faktycznemu opuszczeniu miejsca stałego pobytu. Podniesiona zatem przez wnioskodawcę okoliczność, iż w chwili złożenia wniosku o wymeldowanie J. S. nie przebywała w miejscu dotychczasowego pobytu od ok. 6 lat wymagało wnikliwego zbadania tychże okoliczności, a mianowicie czy i ewentualnie kiedy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca stałego pobytu oraz jaki miało charakter, a następnie dopiero oceny w tym kontekście późniejszych zachowań J. S. związanych z zamieszkiwaniem w przedmiotowym lokalu, polegających w szczególności na "powrocie" do przedmiotowego lokalu i zwiększeniu częstotliwości przebywania w nim.

Należy ponadto zwrócić uwagę, iż organy obu instancji, stwierdzając że J. S. ma zamiar zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, w zasadzie skoncentrowały się jedynie na wyrażeniu takiej woli przez J. S., podczas gdy organy winny zbadać, czy deklarowany przez samą zainteresowaną zamiar zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w sposób stały jest rzeczywisty w świetle całokształtu okoliczności związanych z jej zamieszkiwaniem w tym lokalu. W szczególności organy winny więc zbadać podniesioną przez J. S. okoliczność, iż przed wszczęciem postępowania nie przebywała ona w przedmiotowym lokalu od kilku lat. W tym kontekście rozważenia wymagało także, czy późniejsze zachowania J. S. nie miały na celu jedynie stworzenia pozorów zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.

Ponadto organy obu instancji pominęły wnioskowane przez J. S. dowody z przesłuchania wskazanych przez niego świadków na okoliczność, czy J. S. faktycznie zamieszkuje w miejscu stałego pobytu, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, iż materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji, wobec czego nie wezwano wskazanych przez skarżącego świadków. Tymczasem należy zwrócić uwagę, iż skarżący wnioskował o przesłuchanie wskazanych przez siebie świadków na okoliczności, co do których J. S. i J. S. oraz wskazani przez nią świadkowie przedstawili częściowo przeciwstawne twierdzenia. Powyższe wymagało zatem wnikliwego rozważenia potrzeby przeprowadzenia tych dowodów, a ewentualne odstąpienie od ich przeprowadzenia wymagało wyczerpującego uzasadnienia ze wskazaniem podstaw uznania zbędności czy nieprzydatności tych dowodów w sprawie, czemu nie czyni zadość zarówno uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i decyzji organu odwoławczego, pomimo że skarżący zgłaszał zastrzeżenia co do okoliczności stwierdzonych przez J. S. i przesłuchanych świadków już w toku postępowania przed organem I instancji, jak również kwestionował ustalenia poczynione z pominięciem dowodów z zeznań wnioskowanych przez niego świadków w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Zastrzeżenia budzi także jako co najmniej niepełna ocena dowodów w postaci notatek policyjnych, ograniczająca się do stwierdzenia, iż nie stanowią one kluczowego dowodu w sprawie. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż w notatkach tych stwierdzono istotne w sprawie okoliczności, a mianowicie, że J. S. nie zamieszkuje w miejscu stałego pobytu od [...] r. oraz że jest pod tym adresem sporadycznie widywana. Jednak wobec tego, iż okoliczności te pozostają w pewnej sprzeczności, powyższe dowody wymagały dodatkowego wyjaśnienia. Jednocześnie należy podkreślić, iż z treści powyższych notatek nie wynika, kiedy zostały dokonane czynności kontrolne Policji oraz kto (imię, nazwisko, stosunek do stron postępowania) udzielał informacji odnośnie zamieszkiwania J. S. w miejscu stałego pobytu, co podważa wartość tych notatek jako dowodu w sprawie, a zarazem uniemożliwia ewentualne przesłuchanie osób udzielających informacji w charakterze świadków w postępowaniu administracyjnym, a tym samym również powoduje konieczność stosownego uzupełnienia tych dowodów.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wadliwy i wymaga jego uzupełnienia zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w art. 75 i nast. kpa. Jednocześnie organy obu instancji nie wyjaśniły należycie okoliczności związanych z opuszczeniem przez J. S. dotychczasowego miejsca stałego pobytu, istotnych z punktu widzenia przesłanek wymeldowania wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Tym samym materiał dowodowy sprawy jest niewystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, a uzasadnienie decyzji nie odzwierciedla w sposób dostateczny wyników przeprowadzonej oceny dowodów, jak również nie zawiera niezbędnych ustaleń faktycznych, co również uniemożliwia pełną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, iż w sprawie doszło do naruszenia przez organy obu instancji art. 7, 77 § 1 i 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować wyeliminowaniem wadliwych decyzji z obrotu prawnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji przeprowadzi postępowanie stosownie do powyższych wskazań wynikających w szczególności z art. 7, 77 §1, 78 i 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w powiązaniu z normą prawa materialnego zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie z dokonaną jej wykładnią.

Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach oraz o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt 2 i 3 sentencji wyroku w oparciu o art. 152 powyższej ustawy oraz art. 200 tejże ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

/-/M. Bejgerowska /-/W. Długaszewska /-/B. Koś

KS d