Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1358/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., organ II instancji, Kolegium) znak: [...] z [...] kwietnia 2014 r., wydana na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. Z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pana R. W. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Burmistrza N. (dalej: organ I instancji) znak: [...] z [...] czerwca 2012 r., w której organ I instancji wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 236 714, 36 zł (słownie: dwieście trzydzieści sześć tysięcy, siedemset czternaście złotych, trzydzieści sześć groszy), za usunięcie 25 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia, wyszczególnionych w załączniku do ww. decyzji, z nieruchomości położonych w miejscowości J., gmina N., z działek o nr ewid. [...], nr ewid. [...], nr ewid. [...], nr ewid. [...], których właścicielem jest skarżący. SKO w W. w decyzji z [...] kwietnia 2014 r. wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] czerwca 2012 r.

Stan sprawy przestawiał się następująco.

Burmistrz N. w decyzji z [...] czerwca 2012 r., orzekł na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 , ust. 2 oraz art. 89 ust. 1, 3 ,6 ,8 ,9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm. dalej u.o.p.), w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. nr 219, poz. 2229), w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. nr 228, poz. 2306), w zw. z obwieszczeniem Ministra Środowiska z 13 października 2011 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2012 (M.P. nr 95, poz. 963) oraz na podstawie art. 104 i 107 k.p.a., o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 236 714,36 zł za usunięcie 25 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia, z nieruchomości położonej w miejscowości J., gmina N., składającej z działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...], których właścicielem jest pan R. W. oraz orzekł o obowiązku uiszczenia ww. kary.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że podczas oględzin działek wskazanych w decyzji w dniu [...] kwietnia 2012 r. ustalono, że na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...], których właścicielem jest skarżący, usunięto drzewa bez zezwolenia. Pobrano wówczas próbki wszystkich drzew, które według wstępnej oceny rzeczoznawcy, przeprowadzonej w warunkach terenowych, miały wiek przekraczający 10 lat. Organ przeprowadził również dowody z zeznań świadków mieszkańców J., którzy wskazali, że dokonywali wycinki drzew osobiście bądź wiedzą o dokonywaniu tej wycinki, bo robiły to ich osoby bliskie. Z zeznań świadków wynika również, że wycinka dokonywana była za zgodą i wiedzą pana R. W. Zgoda wydana została na spotkaniach wiejskich oraz podczas zbierania podpisów na wyrażenie zgody na wybudowanie przez skarżącego zakładu gospodarowania odpadami. Z zeznań świadków wynika, że zgoda nie była ograniczona wiekiem drzew, oraz że wycinka odbywała się od sierpnia do grudnia 2011 r. Organ wskazał, że opinia biegłego posiadającego stosowną wiedzę z zakresu dendrologii wskazuje, jakie drzewa usunięte z nieruchomości skarżącego są w wieku powyżej 10 lat. Fakt, że właściciel gruntu zezwalając na wycinkę drzew nie poczynił odpowiednich kroków do wskazania, które konkretnie drzewa można usunąć bez zezwolenia, świadczy o jego zgodzie z wyrządzeniem szkody w przyrodzie. Od powyższej decyzji odwołanie w przepisanym terminie złożył skarżący, zarzucając zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasad procedury k.p.a., szczególnie art. 79 k.p.a., poprzez niepowiadomienie strony o przeprowadzonych dowodach. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że nie miał faktycznej możliwości wykonywania ochrony tak dużej nieruchomości rolnej i nie miał wpływu na to kto wchodzi na działkę oraz wycina na niej drzewa, a także czy wycina drzewa w wieku nie wyższym niż 10 lat. Wskazał również, że opinia biegłego nie precyzuje czy drzewa były żywe czy obumarłe. Zdaniem SKO w W., odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie poza wątpliwościami w ocenie organu II instancji, pozostaje fakt, że z nieruchomości stanowiącej własność pana R. W., położonej w miejscowości J., składającej się z działek o nr ew. [...],[...],[...],[...], usunięto 25 sztuk drzew bez uzyskania wymaganego zezwolenia. O fakcie tym świadczą przeprowadzone w sprawie dowody, tj.: oględziny, przesłuchania świadków, opinia dendrologiczna biegłego. Nie zaprzecza tego również skarżący.

Według Kolegium, opinia biegłego wskazuje również ilość drzew, które usunięto bez wymaganego zezwolenia oraz ich wiek. Jest to 13 drzew typu brzoza brodawkowa oraz 3 drzewa typu sosna zwyczajna, 9 drzew typu klon jesionolistny. W ocenie SKO w W., postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji nie jest obarczone wadami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom odwołującego się w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające fakty, że był on należycie informowany o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków oraz o terminie przeprowadzenia tychże dowodów. Organ również wyjaśnił z jakich przyczyn uznał za udowodnione okoliczności faktyczne, w tym wiek drzew. Według SKO w W., opinia biegłego została sporządzona prawidłowo. Nie budzi wątpliwości kwestionowanie przez odwołującego wieku 5 usuniętych drzew. Odwołujący się bowiem przedłożył dokument z [...] lipca 2012 r. zatytułowany "Opinia w sprawie ekspertyzy z dnia [...].05.2012 r. pt. "Określenie gatunków drzew z pobranych próbek drzew, określenie wieku drzew, ustalenie obwodu pnia do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej. Próbki drzew pobrane w J. gm. N. na nieruchomościach Pana R. W. wykonanej przez mgr. inż J. S.". Z opinii tej wynika, że ksero ekspertyzy nie pozwala na jednoznaczną ocenę jaki wiek mają drzewa oznaczone nr 39, 26, 25, 23, 22.

Na jednoznaczne ustalenie faktów w tym zakresie pozwoliłyby jedynie bezpośrednie oględziny i pomiar przedmiotowych wyrzynków. SKO w W. wskazuje, że jakkolwiek osoby sporządzające opinię na zlecenie skarżącego korzystały z ksero opinii biegłego, to jednak biegły swoją opinię sporządził na podstawie bezpośrednich oględzin. Zdaniem Kolegium, należy zatem domniemywać, że posiadając stosowną wiedzę, biegły prawidłowo określił wiek ww. drzew. Według organu II instancji, okoliczność, że pan R. W. wiedział i godził się na usunięcie drzew w każdym wieku z jego nieruchomości, została udowodniona w sposób prawidłowy. Zeznania świadków są bowiem w tym zakresie spójne i wskazują, że skarżący wyraził zgodę na wycięcie drzew nie precyzując wieku na jakich usunięcie zezwala. Kolegium podnosi także, że jako właściciel nieruchomości skarżący jest zobowiązany do szczególnej dbałości o swoją nieruchomość, a także o to aby wycinka drzew prowadzona za jego zgodą przez osoby trzecie, nie spowodowała negatywnych konsekwencji dla niego. W niniejszej sprawie, w ocenie Kolegium, organ I instancji wykazał, że pan R. W. co najmniej wiedział o usuwaniu drzew i na takie działanie się godził, udzielając ustnego zezwolenia na usuwanie drzew i nie wyznaczając jakiejkolwiek osoby, która by tę wycinkę w jego imieniu kontrolowała. Zdaniem SKO w W., fakt, że skarżący ma ogromną nieruchomość, nie świadczy że nie mógł przedsięwziąć środków, aby zapobiec wycince drzew przekraczających wiek 10 lat. Dbając o swoje interesy mógł wynająć osobę, która by taką pieczę pełniła, skoro nie mógł tego robić osobiście.

Według organu II instancji, bez znaczenia pozostaje również okoliczność czy drzewa były obumarłe. Żaden przepis u.o.p. nie uzależnia kwestii naliczenia kary od tej okoliczności. Jedynie, gdyby na mocy ustawy usunięcie drzew obumarłych nie wymagało uzyskania zezwolenia wówczas, nie byłoby konieczności naliczania kary.

W skardze pan R. W. reprezentowany przez adwokata D. W. zaskarżył decyzję SKO z [...] kwietnia 2014 r. w całości oraz wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza N. z [...] czerwca 2012 r. w całości, na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a.) w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a.;

2. zasądzenie od SKO w W. zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych na zasadzie art. 200 ustawy p.p.s.a.; nadto, wniósł o:

3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez SKO w W. w całości na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy p.p.s.a.; a w przypadku nieuwzględnienia wniosku:

4. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez Sąd na zasadzie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, przewidującej zapłatę przez niego kary pieniężnej;

w dalszym zakresie, wniósł o:

5. zobowiązanie Burmistrza N. do przedłożenia opinii prawnej, sporządzonej przez kancelarię prawną w P., uzyskanej w odpowiedzi na skierowane w niniejszej sprawie pismo z [...] stycznia 2012 r., od treści której uzależniane było wszczęcie postępowania w sprawie i przeprowadzenie dowodu z przedłożonego dokumentu, na zasadzie art. 106 § 3 i 5

ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 248 § 1 k.p.c.,

6. przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów dołączonych do niniejszej skargi, na zasadzie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a.

Uzasadnienia dla formułowanych wniosków skargi skarżący upatruję w:

1. naruszeniu art. 89 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 85 ust. 4 u.o.p. w zw. rozporządzeniem Ministra Środowiska z 13 października 2004

roku w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. nr 228, poz. 2306 ze zm.) poprzez wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o stawki obowiązujące w 2012 r. w sytuacji, gdy z ustaleń organu administracji wynika, że niewątpliwie drzewa zostały usunięte przed 2012 r. (choć organy administracji nie ustaliły również dokładnie kiedy), co zostało przyjęte przez organ I instancji i wadliwie zaakceptowane przez SKO w W.;

2. naruszeniu § 2 ust. 1 oraz § 2 ust. 1 pkt 4 c i d rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. nr 219, poz. 2229) w zw. z art. 89 ust. 9 i art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. polegającym na wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej bez przeprowadzenia oględzin zakończonych sporządzeniem protokołu spełniającego wymagania określone w tym rozporządzeniu, i w konsekwencji wymierzeniu kary w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone oględziny, co zostało przyjęte przez organ l instancji i nie zostało w żaden sposób skorygowane przez SKO w W.;

3. obrazie art. 7 Konstytucji, art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez uzależnianie wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego, zakończonego wymierzeniem wobec skarżącego sankcji administracyjnej przewidującej zapłatę kary pieniężnej od opinii innego podmiotu, nie będącego organem administracji publicznej właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie, co wskazuje na brak znajomości przepisów prawa powszechnie obowiązującego przez organ I instancji, a poprzez to burzy zaufanie skarżącego jako obywatela do Państwa i jego jego organów;

4. naruszeniu art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez powołanie w charakterze biegłego osoby nie będącej biegłym z zakresu dendrologii (a dokładniej dendrometrii), co do której organ l instancji nie miał przekonania, czy posiada wymagane wiadomości specjalne, skoro w pismach kierowanych do skarżącego informował, że biegły konsultował swoje ustalenia z innymi osobami, co zostało wadliwie zaakceptowane przez SKO w W.;

5. naruszeniu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez uznanie przez organy obydwu instancji, że skarżący wyraził zgodę na usunięcie drzew z jego nieruchomości niezależnie od ich wieku lub stanu, podczas gdy skarżący nie wyrażał zgody na usuwanie drzew bez zezwolenia, co potwierdza fakt dokonania przez niego zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu przestępstwa kradzieży drzewa i umorzenie postępowania przygotowawczego z powodu niewykrycia sprawców, a nie z powodu braku wystąpienia znamion czynu zabronionego (tudzież zgody skarżącego na usunięcie tychże);

6. naruszeniu art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przesłuchanie przez organ l instancji istotnej liczby świadków bez poinformowania o tych przesłuchaniach skarżącego, a poprzez to - uniemożliwienie mu czynnego udziału w postępowaniu i zadawania pytań świadkom, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i co nie zostało konwalidowane (chociażby poprzez ponowne wezwanie tych świadków i przesłuchanie ich z udziałem skarżącego w ciągu prawie dwuletniego postępowania odwoławczego) przez SKO w W.;

7. naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. oraz naruszeniu art. 10 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przeprowadzenie oględzin nieruchomości pod nieobecność skarżącego i w braku zawiadomienia go o tym oraz uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, na podstawie którego miała zostać sporządzona przez osoby posiadające wiadomości specjalne (lecz nie powołane w charakterze biegłych) opinia ekspercka odnosząc się do opinii biegłego w sprawie;

8. naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę interesów zasługujących na ochronę w toku przedmiotowego postępowania, tj. słusznego interesu strony, uosabiającego się w nienakładaniu na skarżącego sankcji administracyjnej przewidującej kilkusettysięczną karę pieniężną z tytułu działań osób trzecich, na które nie wyrażał on zgody i brak przekonującego rozważenia przedłożenia nad ten interes interesu społecznego w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji oraz brak ustosunkowania się do istotnych twierdzeń i zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji SKO w W.;

9. obrazie art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie odwołania złożonego przez skarżącego we właściwym ku temu terminie, a rozpoznanie go po prawie dwóch latach od złożenia odwołania, przy braku w aktach sprawy jakichkolwiek śladów dalszego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie.

W piśmie skarżącego z [...] października 2014 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r. (sygn. akt SK 6/12) w którym Trybunał orzekł, że "I. art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przez to, że przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia lub zniszczenie przez posiadacza nieruchomości drzewa lub krzewu, w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. II. Przepisy wymienione w części I tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, uzasadnieniem dla przywołania powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w niniejszej sprawie jest oparcie decyzji Burmistrza N. z [...] czerwca 2012 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji SKO w W. z [...] kwietnia 2014 r. na przepisach art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 u.o.p.. o których niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał we wskazanym wyżej wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego.

Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja SKO nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Po pierwsze materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p., zgodnie z którym za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną. Z powyższego przepisu u.o.p. jednoznacznie wynika obowiązek nałożenia kary administracyjnej w przypadku usunięcia drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Usunięcie drzew bez zezwolenia powoduje powstanie odpowiedzialności prawnej. Odpowiedzialność prawna stanowi sankcją za naruszenie prawa i jest bezpośrednim skutkiem przewidzianym przez normę prawa w przypadku jej nieprzestrzegania. Odpowiedzialność prawna w ochronie środowiska oznacza obowiązek ponoszenia przez dany podmiot ujemnych konsekwencji, które są ujęte w przepisy prawne, a które dotyczą stanów lub zdarzeń podlegających ujemnej kwalifikacji normatywnej i przypisywanej prawnie takiemu podmiotowi w określonym porządku prawnym (J. Stelmasiak, Odpowiedzialność prawna w ochronie środowiska. Zagadnienia podstawowe, "Annales UMCS", Sectio G, t. XI, 22, Lublin 1993, s. 208 i n).

Sankcja polega w tym przypadku na zastosowaniu środków przymusu w stosunku do właściciela nieruchomości naruszającego prawo poprzez usunięcie drzew bez zezwolenia wymaganego przepisami u.o.p. W odpowiedzialności administracyjnej na czoło wysuwa się funkcja prewencyjna prawa ochrony przyrody. Funkcja ta jest szczególnie widoczna w ochronie terenów zieleni i zadrzewień uregulowanej w u.o.p. Wiele funkcji na różnych płaszczyznach działania prawa przypisać można w szczególności odpowiedzialności administracyjnej w ochronie przyrody. Wśród licznych, które można dostrzec na pierwszym planie, występuje generalna funkcja prewencji w odpowiedzialności administracyjnej. Funkcja ta wywodzi się z celów prewencyjnych działań podejmowanych na rzecz ochrony terenów zieleni i zadrzewień. Funkcja prewencyjna prawa ochrony przyrody jest także nierozdzielnie związana z instytucją administracyjnych kar pieniężnych.

Co więcej, usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia skutkuje obligatoryjnym wymierzeniem kary administracyjnej, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p., niezależnie od przyczyn samowolnego działania. Ustawa nie dopuszcza bowiem możliwości żadnego samowolnego działania posiadacza nieruchomości. Usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia jest deliktem administracyjnym, którego popełnienie zagrożone jest sankcją w postaci kary administracyjnej. Podstawowymi funkcjami sankcji administracyjnych w ochronie środowiska są: funkcja prewencyjna, restytucyjna, wychowawcza, a także represyjna (zob. A. Jaworowicz-Rudolf, Funkcje sankcji administracyjnych w ochronie środowiska, [w:] M. Stahl, R. Lewicka, M. Lewicki, Sankcje administracyjne, Warszawa 2011, s. 222).

Kara administracyjna na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. jest wymierzana za działanie niezgodne z prawem - samowolne usunięcie drzew, tak jak w niniejszej sprawie. Powołane przepisy prawa jak również inne przepisy u.o.p. nie przewidują możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa z nieruchomości bez wymaganego zezwolenia, a decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, wykluczający jakąkolwiek uznaniowość organu w tej sprawie. Przyjmuje się, że administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia nie ma charakteru odszkodowawczego. Jest to odpowiedzialność za delikt administracyjny, przy której wartość przyrodnicza usuwanego drzewa nie ma znaczenia, ponieważ jest to odpowiedzialność za działanie bez zezwolenia (por. W. Radecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 266; C. Grzybowski, Odpowiedzialność z tytułu kar pieniężnych za usuwanie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia, Monitor Prawniczy 2000 r., nr 6, s. 366). W ocenie W. Radeckiego, odpowiedzialność administracyjna rysuje się jako szczególna postać przymusu administracyjnego nie będącego egzekucją administracyjna, czyli zmierzającego jedynie pośrednio do wykonania dyrektyw administracyjnych. Podstawą stosowania odpowiedzialności administracyjnej jest czyn bezprawny, niekoniecznie zaś zawiniony (W. Radecki, Odpowiedzialność administracyjna w ochronie środowiska, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1985, s. 66.). Odpowiedzialność za usunięcie drzew bez zezwolenia ma charakter zobiektywizowany, a więc niezależny od winy.

Po drugie przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest usunięcie 25 sztuk drzew z nieruchomości położonych w miejscowości J., gmina N. stanowiących działki o nr ewid.: [...],[...],[...] i [...].

W świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że z ww. nieruchomości będących własnością skarżącego usunięto 25 sztuk drzew bez uzyskania wymaganego zezwolenia. Fakt ten potwierdzają: przeprowadzone w sprawie dowody, tj.: oględziny, przesłuchania świadków oraz opinia dendrologiczna biegłego. Faktom tym nie zaprzecza skarżący. Świadek Z. W. podczas przesłuchania [...] maja 2012 r., oświadczył, "że w listopadzie 2011 r. usuwałem z terenu należącego do Pana R. W. w J., gm. N., za gminnym składowiskiem odpadów drzewa, usuwałem za zgodą właściciela gruntu, słyszałem na wiejskim zebraniu, jak Pan W. mówił żeby usunąć drzewa z jego terenu, mówił, że nie mają 10 lat i żeby je ciąć".

Świadek B. N. podczas przesłuchania [...] maja 2012 r. oświadczyła, że pan R. W. wyraził słowną zgodę na usuwanie drzew z jego działek położonych w J. gm. N. "Słowną zgodę na usuwanie wszystkich drzew z powyższego terenu słyszałam osobiście od Pana R. W. (...). Drzewa były usuwane także przez innych mieszkańców, nazwisk nie będę podawać. Zgodę na usuwanie drzew otrzymali wszyscy mieszkańcy J. od Pana R. W. Ową zgodę Pan W. osobiście wydał wszystkim mieszkańcom na zebraniu wiejskim w J., zgoda dotyczyła usunięcia wszystkich drzew z działek Pana W., położonych w J. Pan W. nie określił wieku drzew, które mogli usunąć mieszkańcy J."

Świadek W. S. podczas przesłuchania [...] maja 2012 r. oświadczył, "że w roku 2011 dokładnie nie pamiętam, w którym miesiącu, wydaje mi się, że w grudniu 2011, wtedy to Pan W. będąc na swojej nieruchomości w sprawie zbierania podpisów na wyrażenie zgody na wybudowanie w J., gm. N., składowiska odpadów wydał słowną zgodę na usuwanie ze swojego terenu wszystkich drzew z terenu przy obecnym składowisku odpadów, zgodę tę słyszałem osobiście od Pana W.".

Jak wynika z protokołu przesłuchania strony z [...] maja 2012 r., skarżący oświadczył, że podczas rozmowy z sołtysem wsi J. Panią B. N. wyraził zgodę na usunięcie drzew i krzewów poniżej 10 lat na które nie wymagana jest zgoda. "Pani sołtys potwierdziła tę zgodę u Kierownika Wydziału Ochrony Środowiska Pana B. R., który w opinii Pani S., potwierdził, że można usunąć drzewa bez zezwolenia poniżej 10 lat (których wiek nie przekracza 10 lat). Pani sołtys poinformowała wszystkich mieszkańców J. i na pewno większość mieszkańców wsi usunęła drzewa".

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 28 października 2014 skarżący oświadczył, że nie kontrolował i nie nadzorował czynności związanych z usuwaniem drzew na działkach stanowiących jego własność. Na tym terenie planuje budowę zakładu zagospodarowania odpadów. Skarżący posiada decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pan R. W. ponadto oświadczył, że nie podejmował także czynności związanych z inwentaryzacją rosnących drzew na terenie jego nieruchomości przed uzyskaniem wymaganych zezwoleń związanych z realizacją inwestycji.

Dochodzenie w sprawie kradzieży drzewa na szkodę pana R. W. w miejscowości J., w okresie od sierpnia 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. tj. czyn z art. 278 § 1 k.k. na zasadzie art. 17 § 1 pkt k.p.k., tj. wobec braku znamion czynu zabronionego zostało umorzone. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie udowodnione zostało w sposób prawidłowy, że skarżący wiedział i godził się na usunięcie drzew w każdym wieku z jego nieruchomości. Zeznania świadków w tym zakresie, są spójne i wskazują jednoznacznie, że skarżący wyraził zgodę na usunięcie drzew nie precyzując wieku drzew na jakich usunięcie zezwala.

W orzecznictwie sądów administracyjnych obecnie dominuje pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie również podziela, że karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez zezwolenia - przewidzianą w art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p., można wymierzyć jedynie tym podmiotom, które są uprawnione do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu danej nieruchomości, a więc wskazanym w art. 83 ust. 1 u.o.p. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2320/10 oraz z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2157/10 (LEX nr 1138091), a także Wojewódzkie Sądy Administracyjne - w Lublinie w wyroku z 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 268/11 (LEX nr 1096929); w Krakowie w wyroku z 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 316/11 (LEX nr 993300); we Wrocławiu w wyroku z 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 104/10 (LEX nr 755525); w Poznaniu w wyroku z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 263/09 (LEX nr 553166). Dla oceny odpowiedzialności za delikt administracyjny w niniejszej sprawie nie ma znaczenia czy skarżący jako podmiot zobowiązany do uzyskania zezwolenia dokonał usunięcia drzew osobiście, czy też dokonała tego osoba trzecia.

Aktualność zachowuje orzeczenie, według którego tylko osoba upoważniona do uzyskania zezwolenia może być podmiotem tego deliktu, nie może za niego odpowiadać żadna osoba trzecia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Rz 2248/99, OSP 2001, z. 4, poz. 60).

Deliktu może dopuścić się tylko ten, kto usuwa drzewo lub krzew bez wymaganego zezwolenia. Jeżeli zezwolenie jest wymagane, znaczy to, że mogło być wydane. Żaden organ administracji publicznej nie może wydać zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów podmiotowi, który nie ma żadnych praw do nieruchomości, z której zamierza usunąć drzewo lub krzew, byłoby to bowiem zezwolenie na naruszenie cudzej własności, które z przyczyn oczywistych, nie może być wydane. W niniejszej sprawie takiego zezwolenia organu administracji nie mogły uzyskać osoby, które wycięły drzewa z terenu nieruchomości należących do skarżącego.

Żadna osoba trzecia (inna niż posiadacz nieruchomości) nie może być podmiotem deliktu z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. Do przyjęcia odpowiedzialności za usunięcie drzew bez zezwolenia z terenu działek, których właścicielem jest pan R. W. wystarczające było wykazanie związku przyczynowego między słowną zgodę na usuwanie wszystkich drzew z powyższego terenu wydaną mieszkańcom przez skarżącego a ich usunięciem. Zwolnienie skarżącego jako właściciela nieruchomości z odpowiedzialności administracyjnej uwarunkowane było wykazaniem przez niego, że nie wiedział on o usunięciu drzewa przez osoby trzecie i jednocześnie nie mógł temu zapobiec. Skarżący w niniejszej sprawie udzielił ustnej zgodny na usunięcie drzew z terenu należących do niego nieruchomości podczas zebrania wiejskiego z mieszkańcami i wiedział, że drzewa te będą usuwane. Ponadto skarżący w żaden sposób nie nadzorował i nie kontrolował procesu usuwania drzew z jego nieruchomości, do czego był zobowiązany jako właściciel nieruchomości. Takiego zachowania skarżącego nie mogą usprawiedliwić wyjaśnienia, że jest właścicielem dużego terenu i z tego powodu nie mógł kontrolować procesu usuwania drzew przez mieszkańców. Udzielenie zgody na usunięcie drzew osobie trzeciej nie zwalnia od odpowiedzialności właściciela nieruchomości. Pan R. W. posiadał wiedzę na temat tego, że mieszkańcy J. będą usuwali drzewa z nieruchomości, których jest właścicielem jest skarżący oraz, że działania te nie będą przez nikogo nadzorowane.

Jak wynika z oświadczenia złożonego przez skarżącego w czasie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 października 2014 r., po usunięciu drzew przez mieszkańców z terenu nieruchomości, których właścicielem jest skarżący położonych w J., zostały wycięte wszystkie drzewa. Skarżący uzyskał wcześniej wymagane prawem zezwolenia na usunięcie drzew, zlecił podjęcie czynności w tej sprawie specjalistycznej firmie i nadzorował ten proces. Obecnie na terenie nieruchomości skarżącego nie ma żadnych śladów po drzewach, które zostały usunięte nielegalnie. Wynika z tego, że skarżący miał możliwość zapobieżenia usunięciu drzew, na które jest wymagane uzyskanie zezwolenia.

Podstawowym elementem odpowiedzialności deliktowej za usunięcie drzew nie jest to, że w ogóle dokonano takiego usunięcia, ale to, że dokonano tego bez zezwolenia. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo NSA, w którym wyrażono pogląd, według którego "Karę pieniężną za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia, o jakiej mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, można wymierzyć jedynie tym podmiotom, które są uprawnione do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu danej nieruchomości (art. 83 ust. 1 tej ustawy). Jedynie bowiem podmiot mający interes prawny w sprawie usunięcia drzew lub krzewów może być adresatem decyzji nakładającej karę pieniężną za naruszenie wymagań ochrony środowiska w tym zakresie. Nie ma podstaw do wymierzenia kary pieniężnej osobie trzeciej, gdyż osoba taka nie jest zobowiązana do utrzymywania we właściwym stanie drzew i krzewów rosnących na cudzej nieruchomości, a tym samym nie jest uprawniona (brak przymiotu strony) do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu takich nieruchomości" (zob. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2320/10).

Charakter prawny administracyjnych kar pieniężnych można przedstawić jako: 1) sankcje majątkowe o działaniu represyjnym, 2) środki przymusowej realizacji decyzji administracyjnych oraz 3) specyficzne środki naprawiania szkód wyrządzonych na skutek zanieczyszczenia środowiska. Zdaniem W. Radeckiego, kara pieniężna jest środkiem odpowiedzialności administracyjnej za obiektywnie bezprawne zachowanie się jednostki organizacyjnej prowadzące lub mogące prowadzić do degradacji środowiska (W. Radecki, Odpowiedzialność administracyjna w ochronie środowiska, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1985, s. 114).

Zdaniem Sądu, ocena zachowania skarżącego przesądziła w pełni o istnieniu odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny. W niniejszej sprawie nie wystąpiły także okoliczności egzoneracyjne wyłączające odpowiedzialność skarżącego za usunięcie drzew z nieruchomości, których jest właścicielem położonych w J. W niniejszej sprawie ocenie podlegała okoliczność, czy doszło do usunięcia drzew z nieruchomości, których właścicielem jest skarżący i czy owo usunięcie nastąpiło bez zezwolenia. W literaturze przyjmuje się, że "Konstrukcja odpowiedzialności za delikt administracyjny- usunięcie drzew bez zezwolenia – zakłada zaistnienie dwóch zachowań, tzn. usunięcia drzewa i nieuzyskania zezwolenia. Pierwsze z tych zachowań powinno być zakwalifikowane jako działanie, podczas gdy to drugie jest zaniechaniem. Odpowiedzialność administracyjna zaistnieje wtedy, gdy oba te zachowania zaistnieją razem i kumulatywnie". (zob. B. Rakoczy, Usuwanie drzew i krzewów, Warszawa 2013, s. 163).

Za delikt administracyjny z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. odpowiada właściciel nieruchomości, gdyż najzupełniej obojętne jest, czy w sytuacji braku wymaganego zezwolenia właściciel nieruchomości usuwa drzewo sam, czy też czyni to jakakolwiek inna osoba za wiedzą i choćby domniemaną zgodą właściciela, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji wykładnia art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. prowadzi do wniosku, iż wymierzenie przewidzianej w tym przepisie kary może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości co najmniej wiedział o usuwaniu drzew z jego nieruchomości i na to działanie się godził. W niniejszej sprawie okoliczności te wystąpiły i zostały prawidłowo udowodnione przez organy obu instancji. Podstawowym zatem obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest wykazanie i udowodnienie, że właściciel nieruchomości co najmniej wiedział o usuwaniu drzew lub krzewów z jego nieruchomości i na takie działanie się godził.

Po trzecie wskazany obowiązek organów administracji wynika również z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), przy czym wynik tej oceny powinien znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zgromadzonego materiału dowodowego daje podstawy do twierdzenia, iż powyższy obowiązek został należycie wypełniony przez organy obu instancji.

Biorąc powyższe uwarunkowania prawne pod uwagę Sąd w niniejszej sprawie uznaje, że zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego są nieuzasadnione, a postępowanie przed organami administracji ocenił jako prawidłowe. Stąd, oczywiście chybione są więc wszystkie zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w szczególności art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. oraz błędnych, zdaniem skarżącego, ustaleń stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy w świetle art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Organy też ustosunkowały się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów podnoszonych przez skarżącego. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że wystąpiły przesłanki zwalniające go z odpowiedzialności za delikt administracyjny. Skarżący nie udowodnił, że zezwolenie na usunięcie drzew nie było wymagane lub że ustawa o ochronie przyrody nie miała w przedmiotowej sprawie zastosowania. Burmistrz N., orzekając wobec skarżącego, karę za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia wykazał i udowodnił, że właściciel nieruchomości co najmniej wiedział o usuwaniu drzew z jego nieruchomości i na takie działanie się godził. Stan faktyczny został przez organy administracji prawidłowo ustalony na podstawie materiału dowodowego. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "1. Dla odpowiedzialności z art. 88 ust. 1 u.o.p. nie jest konieczne osobiste działanie ukaranego. Wyłączenie odpowiedzialności może nastąpić tylko wówczas, gdy wycinka czy usunięcie drzew i krzewów nastąpiło bez jego wiedzy i zgody. 2. Usuwanie drzew w rozumieniu przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. nie musi być działaniem zamierzonym, a dla powstania odpowiedzialności wystarczy że będzie ono wynikiem braku należytej staranności przy wykonywaniu konkretnych czynności". (zob. wyrok NSA w Warszawie z 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 568/10, LEX nr 1080362).

Odnosząc się do zarzutu naruszeniu art. 89 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 85 ust. 4 u.o.p. w zw. rozporządzeniem Ministra Środowiska z 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew poprzez wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o stawki obowiązujące w 2012 r. w sytuacji, gdy z ustaleń organu administracji wynika, że niewątpliwie drzewa zostały usunięte przed 2012 r., co zostało zdaniem skarżącego przyjęte przez organ I instancji i wadliwie zaakceptowane przez SKO w W. skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wysokość kary pieniężnej wymierzanej za usunięcie drzew bez zezwolenia powinna być ustalana według stawek kar obowiązujących w dacie orzekania, a nie w dacie wystąpienia deliktu administracyjnego. Jeżeli postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu [...] lutego 2012 r., to powinno być ono przeprowadzone przy uwzględnieniu stawek obowiązujących w 2012 r. Zastosowania innych stawek kar za usuwanie drzew w odniesieniu do czynu popełnionego w 2011 r. naruszałoby wynikający z art. 2 Konstytucji zakaz stosowania prawa wstecz. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej powinna być uzależniona od wysokości stawek obowiązujących w dacie orzekania przez organ administracji.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 oraz § 2 ust. 1 pkt 4 c i d rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów w zw. z art. 89 ust. 9 i art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. polegającym na wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej bez przeprowadzenia oględzin zakończonych sporządzeniem protokołu spełniającego wymagania określone w tym rozporządzeniu i w konsekwencji wymierzeniu kary w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone oględziny, co zostało przyjęte przez organ l instancji i nie zostało w żaden sposób skorygowane przez SKO w W., należy stwierdzić, że w wyniku prawidłowo przeprowadzonych oględzin działek w dniach: [...] kwietnia 2012 r. oraz [...] maja 2012 r. pobrano próbki pni ściętych drzew. Okoliczności pobierania próbek poprzecznych przekrojów pnia szczegółowo opisano w protokole przeprowadzania oględzin z [...] maja 2012 r. Zdaniem Sądu, treść ww. protokołów odzwierciedla podstawowy zakres danych, o których mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów. W ocenie Sądu. nie jest uzasadniony zarzut dotyczący wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej bez przeprowadzenia oględzin zakończonych sporządzeniem protokołu spełniającego wymagania określone w ww. rozporządzeniu. Data i przyczyny usunięcia drzew zostały ustalone przez organ na podstawie zeznań świadków. Należy podkreślić, że oględziny nieruchomości są jednym z elementów postępowania dowodowego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Brak określenia w protokole z oględzin nieruchomości daty i przyczyn usunięcia drzew nie oznacza, że organ nie mógł ustalić tych danych na podstawie innych środków dowodowych przeprowadzonych w ramach procesu dowodzenia. Dowodzenie w toku postępowania administracyjnego jest kompleksowym procesem myślowym polegającym na wnioskowaniu, na podstawie wielu środków dowodowych, o istnieniu lub nieistnieniu określonych faktów. W tym znaczeniu "dowodzenie" jest pewnego rodzaju rozumowaniem opartym na różnych środkach dowodowych. Środkiem dowodowym nazywamy ten fakt, z którym podmiot przeprowadzający dowód styka się bezpośrednio i za którego pomocą poznaje fakt udowadniany. Przedmiotem dowodu z przesłuchania świadków w toczącym się postępowaniu były okoliczności związane z datą i przyczyną usunięcia drzew. Zostały one wykazane w sposób prawidłowy w przeprowadzonym procesie dowodzenia. Brak określenia daty i przyczyny usunięcia drzew w protokole oględzin nieruchomości, w sytuacji w której organ ustalił te dane na podstawie innych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie może dyskwalifikować przeprowadzonych oględzin nieruchomości skarżącego, na których usunięto bez zezwolenia drzewa. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Artykuł 75 § 1 k.p.a. nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że strony niniejszego postępowania mają możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności różnymi dowodami, w tym np. zeznaniami świadków.

W ocenie Sądu, organy administracji orzekające w tej sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyły także reguł postępowania wyjaśniającego ustalając istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Kolegium w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący przedstawiło powody nałożenia kary za usunięcie drzew i wyjaśniło z jakiego powodu przedstawione przez stronę okoliczności nie mają wpływu na wymierzenie i wysokość kary, skoro powołane przepisy jednoznacznie określają zasady ustalania administracyjnej kary pieniężnej nie pozostawiając organowi administracji swobody w tym zakresie. Dokonane w sprawie ustalenia i ich ocena nie pozostają w sprzeczności z treścią zebranego materiału, jak również zapewniono skarżącemu prawa do uczestniczenia w tym postępowaniu. Wszystko to powoduje, że w ocenie Sądu organy administracji publicznej nie naruszyły reguł postępowania dowodowego i ustaliły w sposób prawidłowy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Rozpatrując przebieg postępowania dowodowego Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, czy też błędnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, decyzja odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. - organ wskazał, które dowody uznał za wiarygodne i stanowisko swe wyczerpująco uzasadnił. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie nie jest obarczone wadami, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające, że skarżący był należycie informowany o przeprowadzeniu dowodów. Organ w sposób prawidłowy wyjaśnił z jakich przyczyn uznał za udowodnione okoliczności faktyczne, w tym wiek drzew. Opinia biegłego pt. "Określenie gatunków drzew z pobranych próbek drzew, określenie wieku drzew, ustalenie obwodu pnia do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej. Próbki drzew pobrane w J. gm. N. na nieruchomościach Pana R. W." z [...] maja 2012 r. została sporządzona prawidłowo. Reasumując, należy powiedzieć, że w świetle poczynionych przez Sąd rozpoznający skargę rozważań i zgodnie z dokonaną przez Sąd wykładnią przepisów prawa, zarzuty skarżącego wobec decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania okazały się niezasadne. Organy obu instancji w sposób właściwy ustaliły i oceniły okoliczności faktyczne sprawy, czym zadośćuczyniono zasadzie wyrażonej w art. 7 i art. 12 w związku z art. 77 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.).

Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżoną decyzję wydano w zgodzie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia była okoliczność, że decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które powodowałyby potrzebę ponownego rozpatrywania sprawy przez organ gminny. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe również, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, a zatem - tak jak w niniejszej sprawie - organ II instancji doszedł do analogicznych ustaleń w sprawie. Zdaniem Sądu, zarówno ustalenia faktyczne, jak i proces stosowania prawa, których dokonały organu obu instancji były w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo. Nadto motywy swoich rozstrzygnięć organy zaprezentowały w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia [...] października 2014 r. i powołanego w nim wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r. (sygn. akt SK 6/12) stanowiącego podstawę uzupełnienia skargi, Sąd stwierdza, że Trybunał, nie zakwestionował całego mechanizmu ochrony przyrody (zadrzewień), na który składają się: obowiązek uzyskania – co do zasady – uprzedniego zezwolenia właściwego organu na usunięcie drzewa lub krzewu, połączony – w określonych ustawą sytuacjach – z uiszczeniem opłaty (w racjonalnej wysokości), oraz kary za niepodporządkowanie się temu obowiązkowi, który wynika z podstaw prawnych zaskarżonej decyzji. Trybunał nie podważa również przyjętej obecnie koncepcji kary administracyjnej, jako sankcji za samo bezprawne zachowanie naruszające obowiązek administracyjnoprawny, pod warunkiem jednak stworzenia prawnych możliwości uwzględniania w procesie karania indywidualnych okoliczności konkretnego przypadku. Z treści ww. rozstrzygnięcia wynika w szczególności, że "Trybunał uznaje, że wprowadzenie i utrzymywanie tego mechanizmu ochrony zadrzewień i wynikających z jego stosowania ograniczeń prawa własności jest konieczne. Nie można bowiem wskazać innego sposobu ochrony przyrody w tym zakresie, który mógłby równie skutecznie zapobiegać niszczeniu drzewostanu. Brak obowiązku uzyskiwania uprzedniego zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu z nieruchomości, albo ograniczenie się tylko do tego obowiązku, bez zagrożenia karą jego naruszenia, sprawiłoby zapewne, że właściciele (posiadacze) działek, kierując się tylko własnymi, często wyłącznie materialnymi interesami, mogliby niszczyć nawet bardzo wartościowy pod względem przyrodniczym i krajobrazowym drzewostan".

Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I i II instancji. W tym stanie rzeczy skargę, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., należało oddalić, jak Sąd orzekł w sentencji wyroku.