Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 899/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22  ust. 2a i 2b,  art. 24
journal: Dz.U. 2023 poz 104
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o. o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr 2401-IOA.4823.30.2023.JK w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 24 sierpnia 2023 r. 2023 r., znak 2401-IOA.4823.30.2023.JK Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. z 25 maja 2023 r., znak [...], nakładającą na A. Sp. z o.o. – dalej strona, skarżąca - karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu podania w zgłoszeniu SENT [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. I ustawy o systemie monitorowania drogowego kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.

Podstawą prawną wydanej decyzji był 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2651 z późn. zm.; dalej: o.p.) oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z art.10a ust. 1 i 2 art. 22 ust.2a i 2b, art. 24 ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst Dz. U. z 2023 r. poz. 104; dalej: ustawa SENT).

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 30 września 2020 r. w godz. od 19:15 do 22:00 w C. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów wykonywanego samochodem ciężarowym wraz z naczepą, będącymi w dyspozycji strony obejmującej przestrzeganie ustawy SENT.

W trakcie kontroli kierujący przedstawił opisane w protokole znak [...] dokumenty, w tym zgłoszenie o wspomnianym numerze referencyjnym. Według informacji tam zawartej zgłoszono przewóz impregnatu do drewna o nazwie handlowej kreozot w ilości 25.360 kilogramów - podlegający rejestracji w SENT przewożony z Danii do Grecji na krajowej trasie ze S. do C.

Przewoźnikiem realizującym przewóz była wspomniana strona. Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto we wskazanym protokole, z którego wynika, że: Sprawdzenie danych geolokalizacyjnych wykazały niezgodność w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego zgłoszenia SENT[...]. Zgodnie ze wskazaniami w ww. zgłoszeniu pojazd wyjechał poza granicę RP w miejscowości C. tym samym zakończył monitoring przewozu. Jednakże pojazd w trakcie kontroli znajdował się na parkingu przy Oddziale Celnym w C. przy ul. [...]. Ponadto ustalono, że w zgłoszeniu SENT[...] wskazano nr lokalizatora GPS [...], natomiast z przedstawionego przez kierującego lokalizatora zainstalowanego na telefonie komórkowym widniał nr [...]. Aplikacja na telefonie wskazywała prawidłową pozycję pojazdu (OC C.) oraz prawidłowe funkcjonowanie (trzy zielone diody). Kierowca wyjaśnił, iż dokonano zmiany ciągnika samochodowego na bazie firmy przewozowej, co także zostało odnotowane w uwagach do kontrolowanego zgłoszenia.

Kontrolujący ustalili, że nie dokonano aktualizacji nr lokalizatora, co przyczyniło się do naniesienia nieprawidłowych danych geolokalizacyjnych w zgłoszeniu SENT[...]. Podany w ww. zgłoszeniu SENT numer urządzenia/lokalizatora GPS [...] faktycznie był przypisany do zgłoszenia SENT [...].

W oparciu o te ustalenia organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy SENT, które zakończył opisaną wyżej decyzją, wymierzając m. in. na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za zgłoszenie danych, niezgodnie ze stanem faktycznym.

Wydając decyzje organ I instancji wskazał, iż pismem z dnia 11.05.2022 r. wystąpiono do strony z zapytaniem, czy występują okoliczności potwierdzające ważny jej interes jako przewoźnika i uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie przedstawiono okoliczności, na podstawie których zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT możliwym jest oparcie wniosku o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej udzielając jednocześnie stosownych wyjaśnień. Ponadto wskazano, jakie dowody i informacje należy złożyć w celu udokumentowania swojego wniosku.

Udzielając odpowiedzi pełnomocnik strony przedłożył wydruki sprawozdań finansowych spółki za lata 2019-2021 oraz wskazał, że rozważenie przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłanki interesu publicznego jako uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary, powinno nastąpić z uwzględnieniem celów tej ustawy.

Organ dokonał ustalenia istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie dopatrując się okoliczności skutkujących odstąpieniem od wymierzenia kary. W tym zakresie wskazał, iż dokonał analizy informacji pozyskanych z L. Urzędu Skarbowego w Z. oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazał, że ZUS Oddział w P. pismem z dnia 30.08.2022 r. wskazał, iż strona zgodnie z rozliczeniem konta płatnika w dniu 29.08.2022 r. nie posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek oraz, że w stosunku do płatnika nie było i nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w Z. poinformował, że strona w ciągu ostatnich 5 lat nie posiadała zaległości podatkowych wobec urzędu oraz, że podmiot ten osiągnął przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP;

- za 2018 rok: 56.223.142,16 zł,

- za 2019 rok; 59.016.581,95 zł,

- za 2020 rok; 56.198.614,41 zł.

Jak wynika ze sprawozdania finansowego strony z dnia 30.03.2022 r. w okresie od 1.01.2021 r. do 31.12.2021 r. spółka osiągnęła z przychód netto ze sprzedaży i zrównanych z nimi - w wysokości 64 708 096,10 zł. W ocenie organu biorąc od uwagę wysokość tych przychodów i zestawiając je z wysokością kary w kwocie 10.000 zł zapłata jej nie jest niemożliwa i nie wpłynie znacząco na kondycję finansową firmy oraz nie wskazuje na zagrożenie zdolności do dalszej działalności. Przedmiotowa kara stanowi bowiem 0,015454016% przychodu w wysokości uzyskanego w ostatnim wskazanym okresie - od 1.01.2021 r. do Z powyższego wynika, że przedmiotowa spółka generuje wysokie przychody z prowadzonej sprzedaży.

Ponadto strona przewidywała swój rozwój oraz pozytywnie oceniała funkcjonowanie Spółki w przyszłości i w sprawozdaniu ze swej działalności za 2021 r. odnośnie zasobów ludzkich stwierdziła, że stan zatrudnienia na dzień 31 grudnia 2021r. wyniósł 159 osób i w porównaniu do roku ubiegłego wzrósł o 18 etatów.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie od decyzji, wnosząc o jej uchylenie.

Po ponownej analizie sprawy DIAS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że ujawniona nieprawidłowość wynika z braku dochowania należytej staranności i skrupulatności przy wypełnianiu zgłoszenia SENT. W zgłoszeniu podano nieprawidłowy nr geolokalizatora. Wskazał, iż nadzór nad tym transportem zarejestrowanym pod numerem SENT[...] miał być wykonywany przy użyciu pierwotnie zgłoszonego urządzenia numer [...]. Natomiast w aplikacji zainstalowanej w telefonie komórkowym podczas kontroli u kierującego widniało urządzenie numer [...] nieprzypisane do zgłoszenia.

DIAS za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 165b O.p. wskazując, że przepis ten w sprawie nie ma zastosowania i przywołał na to obszerne orzecznictwo sądowoadminsitarcyjne. Nie dopatrzył się także poprzez wydane rozstrzygnięcie naruszenia zasady proporcjonalności.

Stwierdził także, że prawidłowo organ I instancji przeprowadził postępowanie, mające na celu ustalenie istnienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na ważny interes Skarżącej oraz interes publiczny. Swoje stanowisko w tym zakresie DIAS oparł na wykładni przepisów prawa oraz poparł tezami z orzecznictwa sądowoadministracyjnego.

W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik strony wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy a to: tj.

a) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. 165b § 1 O.p., poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, że do postępowania prowadzonego w oparciu o ustawę SENT nie ma zastosowania art. 165b § 1 O.p., który to przewiduje niedopuszczalność wszczęcia postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli,

b) art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności pominięcie przedłożonych przez stronę w toku postępowania wyjaśnień co do przyczyn błędnego wpisania numeru lokalizatora,

c) art. 121 § 1 O.p. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz poprzez przyjęcie przez organy obu instancji stanowiska, że karany powinien być każdy przypadek nieprawidłowości w zgłoszeniu SENT w oderwaniu od celu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, którym jest faktyczne zwalczanie nieprawidłowości w obrocie wyrobami wrażliwymi,

d) art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy wydający decyzję, a także poprzez nie dokonania oceny popełnionego przez skarżącego błędu w stosunku do takich wartości jak sprawność działania organów, zasada równości i sprawiedliwości, proporcjonalności wymierzenia kary do zawinienia.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawa prawna nałożenia kary pieniężnej podczas, gdy skarżący w czasie przewozu zapewnił przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, a jedynie w zgłoszeniu SENT podał nieprawidłowy numer lokalizatora,

b) art. 22 ust. 3 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny.

c) art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy skarżący spełniał przesłanki do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy,

d) art. 26 ust. 3 i 4 ustawy SENT poprzez przekroczenie przez organ kompetencji w zakresie określania warunków do odstępowania od nałożenia kary pieniężnej.

W konsekwencji wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DIAS i uchylenie również decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że przejazd przez Polskę był tranzytowym, dokonano zgłoszenia transportu w SENT, zaistniała różnica numeru urządzenia geolokalizacyjnego w zgłoszeniu SENT wynikła ze zmiany ciągnika dokonanej podczas przewozu, wskazany błąd w żaden sposób nie wpływał na jakiekolwiek należności podatkowe, ani w żaden sposób ich nie uszczuplał.

W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby została wydana z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym zastosowania środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: P.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności) działalności organów administracji publicznej. Sąd analizuje, czy organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a jego istotne naruszenia mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu albo stwierdzenia jego nieważności.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że realizowany przez skarżącą przewóz podlegał rygorom ustawy SENT, gdyż towar podlegał klasyfikacji do kodu CN 2707 i masa brutto przesyłki dot. impregnatu do drewna kreozotu przekraczała 500 kg i wynosiła 25360 kg, skarżąca miała status przewoźnika w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT. Skarżąca realizowała przewóz towaru podlegającego ustawie SENT przez terytorium Polski z Dani do Grecji. Przewoźnik dokonał zgłoszenia przewozu do rejestru zgłoszeń SENT uzyskał numer referencyjny SENT [...] i przekazał kierowcy.

Z akt sprawy wynika iż przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, nie dopełnił obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem o nr SENT [...]. Z analizy danych geolokalizacyjnych wynika bowiem niezgodność w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych przedmiotowego zgłoszenia SENT[...]. Zgodnie ze wskazaniami w w/w zgłoszeniu pojazd wyjechał poza granicę RP w miejscowości C. i tym samym zakończył monitoring przewozu. Jednakże w trakcie kontroli pojazd znajdował się na parkingu przy Oddziale, w C. przy ul. [...]. Ponadto ustalono, że w zgłoszeniu SENT[...] wskazano nr lokalizatora GPS [...], natomiast przedstawiony kontrolującym lokalizator zainstalowany na telefonie komórkowym kierowcy wskazywał nr [...] i telefon ten wskazywał prawidłową pozycję pojazdu w C..

Powyższe oznacza, iż jak nadmieniono przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem o nr SENT [...]. Niewątpliwie od momentu wjazdu ciągnika z naczepą do Polski do momentu rozpoczęcia kontroli nie można było śledzić przebiegu pojazdu w systemie SENT gdyż dane geolokalizacyjne środka transportu do systemu były wprawdzie przekazywane jednak trasa przewozu nie była widoczna z powodu błędnego podania nr lokalizatora. Nie było zatem nadzoru na całym krajowym transportem.

Naruszenia te wyczerpywały znamiona deliktu administracyjnego określonego w art. 22 ust. 2a ustawy SENT, który stanowi, iż w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, który to przepis z kolei stanowi, iż przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Według skarżącej stwierdzone uchybienia były wynikiem niezamierzonych przez nią oczywistych omyłek, nie powodujących żadnych negatywnych następstw w zakresie realizacji celu ustawy SENT oraz nie prowadzących do uszczuplenia dochodów budżetowych i dlatego nie powinny być karane. Zaistniała różnica dotycząca nr urządzenia geolokalizacyjnego wynika ze zmiany ciągnika dokonanej podczas przewozu i nie powinna być z tego tytułu karana.

Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz: towarów objętych pozycjami CN: 2207 nieoznaczonych znakami akcyzy. Po myśli zaś art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. I ustawy w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia, obejmującego numer lokalizatora, czyli telekomunikacyjnego urządzenia końcowego wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano oprogramowanie udostępnione przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, służącego do monitorowania trasy przewozu towaru albo o numer urządzenia. Jednocześnie jak stanowi art. 10a ust. 1 i 2 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany: zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem; wyposażyć środek transportu w lokalizator.

Zgodnie z art. 10b ust. 1 lit. a ustawy SENT w przypadku, gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju. W przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Przewóz towaru środkiem transportu może być kontynuowany po; 1) przywróceniu sprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji albo 2) przeładunku towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo którego dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji, albo wyposażeniu środka transportu w sprawny lokalizator.( art. l0c ust. 1 i ust. 3 pkt 1-3 ustawy SENT.

Po myśli zaś art. 22 ust. 2a i 2b ustawy SENT w przypadku, gdy przewoźnik nie wywiąże się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, to nakłada się na niego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru.

W przedmiotowej sytuacji, jak już nadmieniono, zaistniała sytuacja uzasadniająca nałożenie kary na przewoźnika na mocy art. 22 ust.2a albowiem strona w zakresie obsługi zgłoszenia SENT[...] nie dochowała obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Za niezasadny należy uznać trzeba art. 165b O.p. Jak wskazał NSA w wyroku z 18 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1203/21, art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym toczącym się w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT, bowiem przepis ten stosuje się wyłącznie do kontroli podatkowej, w wyniku której ujawniono nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości. NSA wskazał w tym orzeczeniu, że czynności kontrolne przewozu wykonane na drodze nie stanowią czynności w ramach kontroli podatkowej, a każda z tych kontroli wywołuje inne skutki i wiąże się z innymi obowiązkami tak po stronie podmiotów kontrolowanych, jak i organów administracji. Ponadto, NSA przypomniał, że odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane, zaś ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany (zob. m.in. wyrok NSA z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5673/16). Ten pogląd Skład orzekający w sprawie podziela w całości .

Chybiony jest zarzut strony co do naruszenia art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia dotkliwej kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika – strony i interes publiczny. Według skarżącego stwierdzone uchybienie było jednostkowe i nie spowodowało żadnych negatywnych następstw w zakresie realizacji celu ustawy SENT oraz nie doprowadziło do uszczuplenia dochodów budżetowych. Organ winien więc zastosować instytucję odstąpienia od nałożenia kary wobec naruszenia biorąc pod uwagę interes publiczny jak i interes przewoźnika. W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT ma niewątpliwie negatywny wpływ na możliwość sprawowania skutecznej kontroli nad przewozem towarów objętych systemem monitorowania drogowego. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że w kontrolowanej sprawie organy dokonały wadliwej oceny wystąpienia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Odnośnie kwestii związanej z brakiem odstąpienia w całości od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT wskazać należy, że organ może, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, odstąpić od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Decyzja podejmowana na tej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, pod warunkiem stwierdzenia występowania określonych w tym przepisie przesłanek "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego". Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do ww. pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (por. wyroki NSA z: dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 1052/20, II GSK 855/20, z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19). Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W orzecznictwie prezentowane jest jednolite stanowisko, że jedynie nadzwyczajne, losowe sytuacje, takie jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Bez wątpienia nie każde trudności finansowe przewoźnika mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej lecz tylko takie, które wiązałyby się z zagrożeniem dla jego interesu, bytu firmy. Natomiast interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (por. np. wyroki NSA z: dnia 28 sierpnia 2019r., sygn. akt II GSK 360/1, z dnia 13 lutego 2020r., sygn. akt II GSK 1498/19). Uznaniowy charakter decyzji oznacza, że nawet w razie stwierdzenia wystąpienia jednej z ww. przesłanek, organ nie jest zobowiązany do odstąpienia od nałożenia kary, lecz może o tym postanowić w granicach uznania administracyjnego. W ocenie Sądu organy właściwie zinterpretowały przesłanki "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" (oparły się na prawidłowym ich zrozumieniu) oraz poczyniły dostateczne ustalenia faktyczne, które pozwoliły na weryfikację tych kryteriów. Kontrolowana decyzja zawiera obszerny wywód prawny odnoszący się do przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary, któremu nie można zarzucić wadliwości. Organ odwoławczy wskazał, że przewoźnik nie podał obiektywnych przyczyn niewywiązania się z obowiązku aktualizowania danych geolokalizacyjnych. Nie było to wynikiem zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych, szczególnych, wystąpienia przyczyn niezależnych od przewoźnika. Z przedstawionych dokumentów nie wynika również, że kara w wysokości 10 000 zł może w znaczący sposób wpłynąć na obniżenie kondycji finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa co wynika chociażby z wielkości przychodów za lata 2018-2020 i za okres od 1.01.2021 do 31.12.2021 – przychód netto 64 708 096,10 zł.

Odnośnie przesłanki "ważnego interesu publicznego" prawidłowo powołano się na dyscyplinujący charakter przepisów o karach i cele ustawy SENT. Stanowisko organu o nieziszczeniu się ww. przesłanek nie narusza wymagań stawianych postępowaniu wyjaśniającemu, w szczególności wynikających z przepisów art. 121, art. 122, art. 187 § 1, Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie decyzji spełnia także wymagania określone w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Zawarto w nim wyjaśnienie prawne przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary. Trafnie podniesiono, że odstąpienie od nałożenia kary zostało przez ustawodawcę potraktowane jako odstępstwo od odpowiedzialności za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia obowiązku o administracyjnym charakterze. Dlatego za uwolnieniem od odpowiedzialności muszą przemawiać szczególne względy, których w kontrolowanej sprawie nie stwierdzono.

Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.