Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 838/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 46 par. 1 pkt 4, art. 57 par. 1, art. 46 par. 2a i par. 2b, art. 85, art. 53 par. 1, art. 83 par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 31 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 lipca 2024 r., nr 1601-IOA.4246.5.2024 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z ustawy o grach hazardowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D. P. (dalej: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej: "organ") z dnia 4 lipca 2024 r., nr 1601-IOA.4246.5.2024 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy o grach hazardowych.

Decyzja ta – co jest w sprawie bezsporne i co potwierdzają akta administracyjne – została doręczona skarżącemu w dniu 5 lipca 2024 r., drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, dalej: "UPD", k. 177 akt administracyjnych) i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Skarga strony do sądu administracyjnego została złożona za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, drogą elektroniczną, za pomocą platformy ePUAP, w dniu 23 sierpnia 2024 r. (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia, dalej: "UPP", k. 7 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarga została złożona po upływie terminu ustawowego.

W związku z tym, że skarga obarczona była brakami formalnymi, wskutek zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 23 września 2024 r., wezwano skarżącego do usunięcia tych braków, w terminie 7 dni i pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie egzemplarza skargi prawidłowo podpisanego podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Poinformowano skarżącego, że podpisem elektronicznym podpisane zostało jedynie pismo przewodnie do skargi wniesionej przez platformę ePUAP, podczas gdy skarga stanowiąca jego załącznik (sformułowana na jednej stronie, w postaci 5 zarzutów i wniosku o przyznanie "obrońcy z urzędu"), nie została podpisana.

Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie została wysłana drogą elektroniczną za pomocą platformy ePUAP i doręczona skarżącemu w dniu 27 września 2024 r. (patrz: UPD, k. 36 akt sądowych). Skarżący w dniu 27 września 2024 r. przesłał drogą elektroniczną przez platformę ePUAP niepodpisany egzemplarz skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Dlatego też sąd zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a." Stwierdzenie bowiem braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Jednym z wymogów formalnych pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu.

W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Brak podpisu jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i uzasadnia wezwanie do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia.

W niniejszej sprawie wniesiono skargę za pomocą środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego. Skarga ta jednak nie spełniała jednego z podstawowych wymogów formalnych, to jest nie była podpisana. W sprawie zaistniała zatem sytuacja, w której skarga nie zawierała podpisu podmiotu wskazanego jako strona skarżącą. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 p.p.s.a., każde pismo procesowe, w tym skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Obowiązek składania podpisu pod pismem wynika z ustawy, zatem sądy weryfikują spełnienie tego wymogu. Z tych też względów Sąd wezwał do uzupełnienia wskazanego braku skargi.

Z wezwania Sądu wynikało w sposób jednoznaczny, jakimi brakami formalnymi dotknięte jest wniesione pismo. W wezwaniu zawarto także pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych w postaci odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 27 września 2024 r., a zatem termin 7 dni do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął wraz z końcem dnia 4 października 2024 r. Skarżący pomimo prawidłowego doręczenia nie uzupełnił braków formalnych skargi, to jest nie podpisał skargi elektronicznie – kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym (zgodnie z art. 46 § 2a w związku z art. 46 § 2b p.p.s.a).

Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie. Określony w przywołanym przepisie termin do złożenia skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, że niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Jest ponadto terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę.

W rozpatrywanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu została doręczona skarżącemu 5 lipca 2024 r. Organ prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie i trybie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Tym samym, termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął wraz z końcem dnia 5 sierpnia 2024 r. (poniedziałek), ponieważ stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Kalendarzowo liczony termin do wniesienia skargi upływał, bowiem z dniem 4 sierpnia 2024 r., czyli w niedzielę, która jest dniem ustawowo wolnym od pracy, zatem na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a. przesunął się on na poniedziałek 5 sierpnia 2024 r. Tymczasem skarżący sporządził i wniósł skargę drogą elektroniczną dopiero 23 sierpnia 2024 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W konsekwencji przedmiotową skargę wniesiono po upływie ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności.

Powyższe okoliczności uniemożliwiły nadanie sprawie prawidłowego biegu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.