Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1525/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 105
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 4  , art 59
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 7 listopada 2022 r., znak SKO-ZP-415-263/22 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r. znak: BUA.6730.65.2019 umorzył postępowanie administracyjne we wszczętej na wniosek J. i A. S. sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na działce ew. nr [...], położonej w miejscowości B. T., dla zamierzenia budowlanego polegającego na: budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego, wraz z infrastrukturą techniczną, w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolno-hodowlano-ogrodniczym.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia 04.07.2019 r., uzupełnionym w dniu 16.08.2019 r. oraz 16.08.2021 r. J. i A. S. wnioskowali o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia i zakresu jak wyżej. Na dzień złożenia wniosku część działki określona w decyzji nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązkiem sporządzenia planu, w związku z czym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało przeprowadzone na zasadach i w trybie określonym w Rozdziale V ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503).

W dniu 15 czerwca 2022 r. Rada Gminy Bukowina Tatrzańska podjęła uchwałę nr XLIII/358/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska, w rejonie W. P.. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 22 czerwca 2022 r. poz. 4279. Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia i obowiązuje od 07.07.2022 r.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Nadto zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Jak wynika z przywołanych przepisów oba wymienione instrumenty prawne (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) z założenia wykluczają się. "Zatem podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Zatem uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe." (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 563/15).

W związku z tym, że na dzień wydania przedmiotowej decyzji dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe, bowiem bezprzedmiotowość postępowania wynika wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach stron, ma charakter procesowy, niweczy dotychczasowe postępowanie i kończy zawiłość sprawy.

Zgodnie z 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Wspólne odwołanie od ww. decyzji złożyli wnioskodawcy, zarzucając organowi pierwszej instancji niepoinformowanie ich o prowadzonej procedurze planistycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 7 listopada 2022 r., znak SKO-ZP-415-263/22, po rozpoznaniu odwołania J. S. i A. S. od ww. decyzji Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 5 sierpnia 2022 r. (znak: BUA.6730.65.2019) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 503) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem zaskarżona nim decyzja jest prawidłowa.

Materialnoprawną podstawę prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej w skrócie "u.p.z.p.").

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Nadto zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Z przywołanych przepisów u.p.z.p. wynika, że oba wymienione instrumenty prawne tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z założenia wykluczają się. Na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego planistyczna determinacja zamierzenia inwestycyjnego dokonuje się podstawie postanowień planu, nie wydaje się zaś decyzji ustalającej warunki zabudowy. Lokalizacja inwestycji na danym obszarze na podstawie decyzji o warunkach zabudowy następuje jedynie wtedy, gdy brak jest planu miejscowego dla danego obszaru. Wobec niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy znajdującej się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy należy umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Oznacza to, że od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11).

Z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie wpłynął do organu pierwszej instancji w chwili, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego tym wnioskiem nie istniał. Jednakże w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, w dniu 7 lipca 2022 r. weszła w życie uchwała nr XLIII/358/2022 Rady Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 15 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska, w rejonie W. P., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 22 czerwca 2022 r., poz. 4279, która swoim zasięgiem objęła m.in. działkę ewid. nr [...] położoną w B. T. , co potwierdza zaświadczenie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 3 listopada 2022 r. (znak: BUA.6727.1.716.2022) o przeznaczeniu przedmiotowej działki w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 11 powołanej uchwały, weszła ona w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia, a zatem w dniu 7 lipca 2022 r. Stwierdzić zatem należy, że z chwilą wejścia w życie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpadła podstawa prawna do prowadzenia postępowania w zakresie żądania wnioskodawców i wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. działki.

W związku z powyższym należało uznać, że na gruncie stanu faktycznego, jak prawidłowo stwierdził organ pierwszej instancji, zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego z wniosku odwołujących z dnia 4 lipca 2019 r. (art. 105 § 1 K.p.a.), co z kolei obligowało organ do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie.

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powstała w toku postępowania administracyjnego jego bezprzedmiotowość stanowi przesłankę umorzenia postępowania i tego skutku nie zmienia fakt, że w chwili wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jego merytoryczne rozpoznanie było możliwe (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 65/06).

Podkreślić jednocześnie należy, że w omawianej sytuacji bezprzedmiotowość postępowania jest całkowicie niezależna od woli strony. Żądanie rozpoznania sprawy i wydania decyzji merytorycznie odnoszącej się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego nie może odnieść skutku, bowiem bezprzedmiotowość postępowania wynika wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W kwestii kręgu stron postępowania w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w składzie wydającym niniejszą decyzją podzieliło stanowisko wyrażone uprzednio w decyzji własnej z dnia 26 kwietnia 2022 r. (znak: SKO-ZP-415-85/22).

Odnośnie zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wskazało, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. W szczególności organ odwoławczy nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej, w tym dokonywanych w jej toku obwieszczeń. Podkreślić zarazem należy, że żaden obowiązujący przepis prawa nie nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, odrębnego informowania stron takiego postępowania o toczącej się procedurze planistycznej. Stąd też zarzut naruszenia przez organ zasady informowania nie zasługiwał na akceptację. Również zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

J. S. i A. S. wnieśli na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 7 listopada 2022r., znak SKO-ZP-415-263/22, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 59 w zw. z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego polegającego na: budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolno-hodowlano-ogrodniczym wraz z infrastrukturą techniczną planowanego na działce ewid. nr [...] obręb B. T. zgodnie z wnioskiem skarżących i błędnego zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. skutkujący błędnym umorzeniem postępowania administracyjnego.

Zarzucili także organom naruszenie przepisów postępowania wskazanych w uzasadnieniu skargi, które miały wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym wnieśli także o dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi na fakty tam podane, o zawieszenie sprawy zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy sądowo administracyjnej ze skargi z dnia 11 grudnia 2022 r. J. i A. S. na uchwałę Rada Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 15 czerwca 2022 r. XLIII/358/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska w rejonie W. P., bowiem – zdaniem skarżących - wynik niniejszej sprawy sądowej zależy od rozstrzygnięcia skargi z dnia 11 grudnia 2022 r.. Skarżący wnieśli także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska decyzją z dnia 5.08.2022 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wobec uchwalenia w dniu 15 czerwca 2022 r. przez Radę Gminy Bukowina Tatrzańska uchwały nr XLIII/358/2022 w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Wnioskodawcy nie byli celowo informowani przez Wójta w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, że dla obszaru W. P. opracowywany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ celowo zwlekał z wydaniem przedmiotowej decyzji i ustaleniem warunków zabudowy. Organ nie zastosował się tym samym do wytycznych organu wyższego stopnia - SKO, który to organ uchylił Wójtowi Gminy Bukowina Tatrzańska poprzednią decyzję w niniejszej sprawie.

Niedopuszczalnym i niezgodnym z zasadami demokratycznego państwa prawa jest działanie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska, który nie informował o procedurze planistycznej stron niniejszego postępowania i celowo zwlekał, wbrew zasadzie szybkości postępowania, mimo spełnienia przesłanek, z wydaniem wnioskowanej decyzji w niniejszej sprawie. Wójt tym samym złamał zasadę zaufania obywatela do władzy publicznej. Wójt nie przeprowadził od uchylenia decyzji w przedmiotowej sprawie żadnych czynności w sprawie, ograniczał się jedynie do przedłużania terminu mimo, iż zgodnie z wytycznymi SKO skarżący spełniali przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla planowanej inwestycji.

Organ I instancji naruszył art. 77 § 4 K.p.a., bowiem nie zakomunikował stronom faktów znanych z urzędu, tj. nie poinformował stron o prowadzonej procedurze planistycznej.

Organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 35 i 36 K.p.a. Zawiadomieniem Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 27 czerwca 2022 r. wyznaczono nowy termin zakończenia sprawy na dzień 23 lipca 2022 r. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. terminu, strony nie były poinformowane o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy, przyczynach zwłoki.

Organ dopuścił się tym samym naruszenia art. 10 K.p.a. Organ nie zapewnił stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenia art. 10 K.p.a. dopuścił się także organ II instancji - SKO w Nowym Sączu, który przed wydaniem zaskarżonej decyzji także nie zapewnił stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący nie zostali poinformowani o zebraniu materiału dowodowego w sprawie umożliwiającego wydanie rozstrzygnięcia przez SKO w Nowym Sączu, w tym o dołączeniu w poczet materiału dowodowego zaświadczenia Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 3 listopada 2022 r. znak: BUA.6727.1,716.2022.

Rada Gminy Bukowina Tatrzańska w dniu 15 czerwca 2022 r. podjęła uchwałę nr XLIII/358/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska w rejonie W. P.. Przedmiotowa uchwała swym zasięgiem, jako akt prawa miejscowego, objęła działkę nr [...] obręb B. T., stanowiącą własność skarżących.

Zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 30 września 2022 r. wobec podjęcia zaskarżonej uchwały oraz uchwalenia Studium działka skarżących położona jest w terenie sportowo-rekreacyjnym oznaczonym symbolem S1-strefie projektowanych terenów koncentracji usług sportu, rekreacji i turystyki z możliwością lokalizacji usługowych obiektów kubaturowych wyłącznie jako towarzyszących, natomiast w części położona jest w terenach rolniczych R wyłączonych z zabudowy.

Powyższe nie pokrywa się z informacjami zamieszczonymi na rysunku planu- części graficznej zaskarżonej uchwały, gdzie działka skarżących leży w całości w obszarze terenów rolniczych - według legendy kolor żółty R, tj. w części 1R2 i w części 2R1, brak zgodności części opisowej z planu zagospodarowania przestrzennego z częścią stanowiącą mapę planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 30 września 2022 r. część przedmiotowej działki skarżących w studium leży w terenie projektowanej trasy rowerowej - symbol KR.

Powyższe również nie pokrywa się z oznaczeniem na załączniku graficznym studium, gdzie działka skarżących w części oznaczona jest symbolem S1, a w części R, a w części jest oznaczona kolorem czerwonym.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż istnieje niezgodność zaskarżonej uchwały z zapisami studium, w studium przyjęto bowiem oznaczenie S1 na części działki, natomiast w zakażonej uchwale przedmiotowe oznaczenie nie występuje, a działka skarżących w całości jest oznaczona jako R.

Skarżący podali, że wnieśli osobną skargę z dnia 11 grudnia 2022 r. na ww. uchwałę Rady Gminy Bukowina. W swej skardze z dnia 11 grudnia 2022 r. skarżący zarzucili Radzie Gminy Bukowina Tatrzańska, iż uchwała z dnia 15 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta niezgodnie z procedurą planistyczną tj. wbrew regulacjom art. 17 u.p.z.p. Według wiedzy skarżących o przystąpieniu do procedury planistycznej dot. zaskarżonej uchwały w szczególności nie ogłoszono w prasie miejscowej w terminach wskazanych przez prawo, którą dla powiatu tatrzańskiego jest Tygodnik Podhalański, ogłoszeń takich także nie dokonano w sposób zwyczajowo przyjęty w Bukowinie Tatrzańskiej tj. przez ogłoszenie odczytanie w miejscowym Kościele Parafialnym podczas ogłoszeń parafialnych i brak wywieszenia na tablicy ogłoszeń Kościoła przedmiotowej informacji, ogłoszeń takich także zwłaszcza nie było przed przystąpieniem do sporządzenia planu na stronach Urzędu Gminy Bukowina Tatrzańska. Skarżący nie zostali o tym fakcie w żaden sposób powiadomieni przez Wójta w trakcie postępowania o wydanie powyżej wskazanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego mimo, iż był to fakt znany Wójtowi z urzędu. Prace planistyczne nad zaskarżoną uchwałą przeprowadzono w taki sposób, aby jak najmniej osób powzięło wiadomości w tej kwestii. Tym samym przedmiotowa uchwała została podjęta niezgodnie z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w ocenie skarżących uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego narusza ustalenia studium dla działki ewid. nr [...] obręb Bukowina Tatrzańska zgodnie z zarzutami wskazanymi powyżej.

W ocenie skarżących zasadnym jest zawieszenie przez Sąd z urzędu niniejszej sprawy, zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawy sądowoadministracyjnej w ze skargi z dnia 11 grudnia 2022 r. J. i A. S. na uchwałę Rada Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 15 czerwca 2022 r. nr XLIII/358/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem wynik niniejszej sprawy sądowej zależy od rozstrzygnięcia skargi w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W sytuacji uchylenia ww. uchwały Rady Gminy Bukowina Tatrzańska odpadną przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego skarżących.

Tym samym możliwym będzie wydanie decyzji administracyjnej w tej sprawie poprzez ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego, zgodnie z wnioskiem skarżących, bowiem wypełnione są w tej sprawie przesłanki art. 59 i 61 u.p.z.p. Powyższe potwierdziło SKO w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie, iż organ podziela stanowisko wyrażone w decyzji własnej z dnia 26 kwietnia 2022 r. znak: SKO-ZP-415-85/22.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 7 marca 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów (k. 60).

Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 31 stycznia 2023 r., k. 34). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i ewentualne inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie Sąd wskazuje, że nie zasługiwał na uwzględnienie i został oddalony (postanowienie Sądu z 7 marca 2023 r., k. 61) wniosek skarżących o zawieszenie, na podstawie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowania w niniejszej sprawie sądowej do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi z dnia 11 grudnia 2022 r. J. i A. S. na uchwałę Rada Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 15 czerwca 2022 r. XLIII/358/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska w rejonie W. P..

Wbrew stanowisku skarżących, wynik niniejszej sprawy sądowej nie zależy od rozstrzygnięcia skargi z dnia 11 grudnia 2022 r. w sprawie planu miejscowego.

Sąd stoi na stanowisku, że związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania rozstrzygnięcia w prowadzonej przez sąd sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Zawieszając postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku innego postępowania sądowoadministracyjnego, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie danej sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie pozytywnego bądź negatywnego dla strony innego rozstrzygnięcia sądu.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (podkreślenie Sądu). Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - dalej "P.p.s.a."- sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu utrzymująca w mocy decyzję Wójta umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ze względu na uchwalenie - na datę orzekania w sprawie – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego całość terenu inwestycji objętej postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy.

Istotne dla rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego i prawnego przedstawiają się tak, jak to wskazały organy obu instancji. Organy wystarczająco wyjaśniły przyczyny uznania postępowania za bezprzedmiotowe, co przytoczono w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Podjęte rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy podkreślić, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy po objęciu całości terenu zamierzenia inwestycyjnego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie i jest bezsporne.

Ustalenie warunków zabudowy dla terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego byłoby nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa i zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego skutkowała prawidłowym zastosowaniem przez organy art. 105 § 1 K.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy wydanie decyzji merytorycznej w kwestii ustalenia warunków zabudowy było nie tylko zbędne, ale wręcz niedopuszczalne.

W sprawie niniejszej zaistniała negatywna przesłanka ustalenia warunków zabudowy, skutkująca bezprzedmiotowością postępowania i koniecznością umorzenia postępowania I instancji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 i art. 59 u.p.z.p.

Jak słusznie wskazały organy, zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Tylko i wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższej konstatacji nie może zmienić argumentacja skarżących, którzy akcentują, że do czasu uchwalenia 15 czerwca 2022 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ pierwszej instancji procedował wadliwie i opieszale, co jednak nie jest przedmiotem analizy i oceny Sądu w granicach rozpoznawanej skargi.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zastępuje plan i jej istotą jest zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie, wobec czego wydawana jest tylko wówczas, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został przez radę gminy uchwalony, wówczas to w tym planie następuje określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, na skutek czego wydanie decyzji o warunkach zabudowy staje się niedopuszczalne, a ewentualna decyzja merytoryczna obarczona byłaby istotną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Nie mogły też przynieść zamierzonego skutku zarzuty skarżących dotyczące wadliwości przeprowadzonej procedury planistycznej, niezgodności planu ze studium, czy też nieinformowania skarżących przez organ o procedowaniu planu miejscowego.

W granicach niniejszej sprawy organ ani Sąd nie ma możliwości kontrolowania i oceniania prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej, w tym dokonywanych w jej toku obwieszczeń.

Analiza konkretnych postanowień uchwalonego w dniu 15 czerwca 2022 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska w rejonie W. P. także nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, jako że przedmiot ten znajduje się poza jej granicami.

Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że nieprawomocnym wyrokiem z 7 marca 2023 r., w sprawie o sygn. II SA/Kr 53/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżących na uchwałę nr XLIII/358/2022 Rady Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 15 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości Bukowina Tatrzańska, w rejonie W. P..

Rację ma też organ odwoławczy, że żaden obowiązujący przepis prawa nie nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy odrębnego informowania stron takiego postępowania o toczącej się procedurze planistycznej. Stąd też zarzut naruszenia przez organ zasady informowania nie zasługiwał na aprobatę.

Kontrolując zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia podnoszonych w skardze przepisów postępowania i prawa materialnego.

Trzeba wyjaśnić, że nakaz stosowania przez organy co do zasady przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania (zarówno ustaw jak i prawa miejscowego), również w przypadku ich zmiany po dacie złożenia wniosku, nie stanowi naruszenia zasady lex retro non agit. W przypadku zmiany przepisów ustaw i rozporządzeń w trakcie postępowania ustawodawca może korzystać z zastosowania przepisów międzyczasowych, nakazując np.: stosowanie w pewnych sytuacjach przepisów dotychczasowych. Taki stan jednak nie może mieć miejsca w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trakcie prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organ oparł się na aktualnym stanie prawnym i faktycznym, właściwym na czas orzekania.

Sąd stwierdził, że nie doszło także, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 10 K.p.a., wyrażającego zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Z okoliczności sprawy nie wynika, jakoby brak zawiadomienia skarżących o zgromadzonym materiale dowodowym, a co za tym idzie brak możliwości wypowiedzenia się strony, przed wydaniem decyzji, miał jakikolwiek wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Aby strona mogła skutecznie podnosić zarzut naruszenia jej uprawnień procesowych, w tym przypadku art. 10 K.p.a., winna wykazać, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i miało wpływ na wynik sprawy. Strona winna zatem wykazać, jakich czynności procesowych z winy jedynie organu nie mogła dokonać przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Stawiając w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., nie wykazano w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a żaden z jej zarzutów nie okazał się uzasadniony. Sąd podzielił w całości argumentację organu wyrażoną w zaskarżonej decyzji, przytoczoną szczegółowo w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, której powielanie w tym miejscu byłoby zbędnym powtórzeniem.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..