Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 36/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi J.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca, J.Ś. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2012r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2012r. określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za lipiec 2007r., do zwrotu na rachunek bankowy, w wysokości 2.934 złotych

Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec skarżącej kontrolę w zakresie podatku od towarów i usług za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] grudnia 2007 r., w wyniku której stwierdził nieprawidłowości dotyczące miesiąca lipca 2007r.

Skarżąca w powyższym okresie prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą PHU "I" w zakresie handlu obwoźnego książkami i była podatnikiem podatku od towarów i usług.

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego organ ustalił, że skarżąca :

w rejestrze zakupu VAT za lipiec 2007 r. i deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2007 r. niezasadnie dokonała odliczenia podatku naliczonego w łącznej wysokości 911,37 zł, z faktur za nabycie paliwa do samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], które nie zostało wykorzystane do czynności opodatkowanych, czym naruszyła art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług,

uwzględniła w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2007 r. w wartości netto przy nabyciu towarów i usług pozostałych, nabycie towarów wg stawki 0%

w kwocie 4.595,75 zł, co spowodowało zawyżenie zadeklarowanej wartości netto od pozostałych zakupów o kwotę 4.595,75 zł,

w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających u kontrahenta skarżącej D.S., organ stwierdził, że skarżąca w rejestrze zakupu błędnie wpisała numer faktury, było [...], winno być [...], kwoty zostały wpisane w prawidłowej wysokości z faktury VAT nr [...],

skarżąca w lipcu 2007 r. dokonała sprzedaży nieudokumentowanej wg stawki 0% w związku z czym zaniżyła sprzedaż o kwotę 282 zł,

błędnie zsumowano kwoty w dowodzie wewnętrznym nr [...] z [...] lipca 2007 r. Wpisano kwotę 1,086 zł, winno być 1,068 zł. Tym samym do rejestru sprzedaży błędnie przeniesiono kwotę z dowodu wewnętrznego. Zawyżenie wynosiło 18 zł.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za lipiec 2007 r. do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 2.934 zł.

Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. stronniczość, bowiem stwierdzono u niej nieprawidłowości, a nie

stwierdzono w firmach gdzie występowały tankowania do samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...].

2. nieuwzględnienie faktur zbiorczych,

3. nieuwzględnienie pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczącego

wniesienia zastrzeżeń do protokołu z dnia [...] stycznia 2012 r.

4. niezasadne powołanie się na zeznania świadka Z.K. w postaci

"szukanie nowych rynków zbytu w [...] polegało na tym, że miał towar, który trzeba było sprzedać, więc sprzedawał. Każdy potencjalny człowiek jest klientem", które były wypowiedziane pod wpływem emocji.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zostały zakwestionowane faktury VAT, na podstawie których uznano, że skarżąca w miesiącu lipcu 2007 r. nieprawidłowo dokonała odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 911,37 zł:

W postępowaniu ustalono że skarżąca w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywała samochód ciężarowy marki [...], rok produkcji 1991, o ładowności 1000 kg, numerze rejestracyjnym [...].

Paliwo do samochodu było tankowane na stacjach paliw w [...] i w [...].

Podmiotami sprzedającymi paliwo w 2007 r. na rzecz firmy PHU "I" były:

I S.W., (Stacja Paliw ul. [...]),

Przedsiębiorstwo "D.S.", (Stacja Paliw "M", [...]).

Na podstawie analizy dokumentów źródłowych organ podatkowy zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT: nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007r.,dokumentujących zakup paliwa w [...], ponieważ z dokumentów wewnętrznych wynikało, że w tych dniach skarżąca dokonywała sprzedaży korzystając z pojazdu w miejscowościach odległych od [...], często położonych w przeciwległych miejscach w Polsce.

Na podstawie faktur zakupu oraz kopii paragonów dokumentujących zakup paliwa na Stacji Paliw M ustalono również, że skarżąca codziennie ( niekiedy kilka razy dziennie ), również w dniach wystawienia powyższych faktur tankowała paliwo

w znacznej ilości w [...].

W tej sytuacji, według organu podatkowego organu I instancji, dodatkowe wyjazdy do [...] po zakup paliwa, nie znajdują logicznego oraz ekonomicznego uzasadnienia, zatem wyjazdy do [...] w celu zakupu paliwa, nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a tym samym ze sprzedażą opodatkowaną, bowiem w tym samym czasie dokonywano czynności sprzedaży książek w odległych miejscowościach od [...] takich jak np. [...]. Nadto w tych dniach nie dokonywano sprzedaży książek w [...], co wynika z faktur VAT i dowodów wewnętrznych. Natomiast dokonywanie zakupów paliwa w [...], a jednocześnie sprzedaż książek w tym dniu w miejscowościach odległych od [...], zdaniem organu podatkowego nie dają się pogodzić z racjonalnym sposobem postępowania i są ekonomicznie nie uzasadnione.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy

o podatku od towarów usług podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów

i usług.

Tak więc jego zdaniem skarżąca winna wypełnić trzy warunki, aby mogła skorzystać z w/w prawa :

- aby odliczyć podatek naliczony musi być podatnikiem podatku od towarów i usług,

- musi wystawić fakturę stwierdzającą nabycie towarów lub usług,

- nabycia musi dokonać w związku z sprzedażą opodatkowaną.

Jego zdaniem dokumenty źródłowe oraz sporządzona na jego podstawie analiza ilościowego zużycia paliwa przez skarżącą w 2007 r. wykazała, że świadek Z.K. był jedynym użytkownikiem samochodu marki [...], należącym do skarżącej i nie był w stanie wykorzystać nabywanego paliwa do prowadzonej działalności w zakresie handlu obwoźnego książkami. Przy założeniu bowiem, że przy zużyciu 16 litrów/100 km miesięczna ilość przejechanych kilometrów wynosi od 28.896,81 km do 33.081,19 km, natomiast dzienna ilość wynosi od 932,16 km do 1.087,40 km. Tym samym w ciągu rok według tych obliczeń samochód winien przejechać 370.219,88 km, ze średnią dzienną 1.014,30 km. Przy założeniu, że samochód [...] porusza się w trasie (teren zabudowany i niezbudowany) ze średnią prędkością 60 km/h dzienny czas jazdy wynosiłby odpowiednio od 15,5 godz. do 18,1 godz., a średnia 16,9 godz.

Organ podkreślił, że przyjęto do obliczeń rzeczywistą ilość dni w miesiącu, w ciągu roku 365 dni, oraz całoroczną sprawność techniczną samochodu bez napraw. Organ nie uwzględnił przy tym dni wolnych od pracy, a także to że pojazd był wiekowy zgodnie z twierdzeniami skarżącej

Tym samym organ uznał, iż skarżąca nieprawidłowo dokonała odliczenia podatku naliczonego z w/w faktur VAT z tytułu nabycia paliwa na stacji paliw

w [...] w łącznej kwocie 911,37 zł, gdyż jego nabycie nie miało związku

z dokonaniem czynności opodatkowanych, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy

o podatku od towarów i usług.

Co do zarzutu stronniczości decyzji, organ podatkowy wskazał że zakwestionowano związek przyczynowo skutkowy, pomiędzy nabyciem paliwa,

a jego wykorzystaniem do czynności opodatkowanych, natomiast nie podważano faktu, zawarcia transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi w fakturach VAT.

Również zarzut nieuwzględnienia faktur zbiorczych uznał za nieuzasadniony, bowiem w toku postępowania podatkowego zostały uwzględnione również faktury zbiorcze, tj. faktury, które dokumentowały zakup towarów na Stacji Paliw M na podstawie wcześniej wystawionych paragonów. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w protokole z czynności sprawdzających wraz z załącznikami.

Zarzut skarżącej, że w decyzji nie uwzględniono pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczącego wniesienia zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg z dnia [...] stycznia 2012 r., organ uznał również za bezpodstawny.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podatkowy odniósł się do przedstawionych wyjazdów na stronie 4-7 decyzji, a celem ustalenia na czym polegało szukanie rynków zbytu wezwano skarżącą oraz świadka Z.K. na przesłuchanie w dniu [...] marca 2012 r. Skarżąca nie zgłosiła się na przesłuchanie, jak również nie brała udziału podczas przesłuchania św. K., pomimo prawidłowo doręczonego zawiadomienia.

Za nie uzasadniony organ uznał również zarzut dotyczący naruszenia reguł postępowania podatkowego poprzez naruszenie ochrony danych osobowych. Pracownicy organu podatkowego udali się bowiem do miejsca pracy skarżącej, a więc Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych, bowiem pod adresem miejsca wykonywania działalności gospodarczej, skarżącej nie zastali.

Mając na uwadze art. 193 § 1 ordynacji podatkowej, organ stwierdził, że księgi prowadzone przez skarżącą w miesiącu lipcu 2007 r. są nierzetelne w części, w których dokonane zostały zapisy na podstawie faktur wymienionych w tabeli sporządzonej w protokole badania ksiąg z dnia [...] stycznia 2012 r. i w tej części nie uznał się ich za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

Zgodnie natomiast z art. 23 § 2 ordynacji podatkowej, organ podatkowy odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, bowiem dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

Od powyższej decyzji skargę złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając jej :

stronniczość, bowiem nie stwierdzono nieprawidłowości, w firmach w których tankowała paliwo do samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...], natomiast stwierdzono je u niej.

2. nie uwzględnienie występujących faktur zbiorczych,

3. nie uwzględnienie pisma z dnia [...] stycznia 2012 roku dotyczącego wniesienia zastrzeżeń do protokołu z dnia [...] stycznia 2012 roku,

powołanie się na słowa Z.K. wypowiedziane w czasie przesłuchania w charakterze świadka w dniu [...] marca 2012r, brzmiących następująco" szukanie nowych rynków zbytu w [...] polegało na tym, że miał towar, który trzeba było sprzedać, więc sprzedawał. Każdy potencjalny człowiek jest klientem".

W uzasadnieniu skargi wskazała, że paliwo było nabywane na stacjach benzynowych gdzie po zatankowaniu i zapłaceniu należności otrzymywała fakturę. Podkreśliła, iż paliwa nie tankowała wirtualnie i z tego względu każdorazowo na stacji znajdował się samochód. Podkreśliła że Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił o przeprowadzenie czynności sprawdzających u kontrahentów firmy PHU "I" sprzedających paliwo i otrzymał odpowiedz, że nieprawidłowości nie stwierdzono. Z tego też względu uważa, że niezasadnie stwierdzono nieprawidłowości w jej firmie.

Wskazała, iż w decyzji nie uwzględniono pisma z dnia [...] stycznia 2012 roku dotyczącego wniesienia zastrzeżeń do protokołu z dnia [...] stycznia 2012 roku w którym uprawdopodobniła wyjazdy po zakup paliwa.

Organ podatkowy nie uwzględnił również występujących faktur zbiorczych / w ilości 20 sztuk co miało wpływ na wielkość tankowania.

Co do słów wypowiedzianych przez św. K. wskazała, że były one wypowiedziane pod wpływem emocji. Wskazała, przy tym, że szukanie nowych rynków zbytu miało miejsce. Szukanie nowych rynków to rozmowy z setkami osób i próba ich przekonania do tego aby zaopatrywali się w jej firmie. Firma nie była umiejscowiona w jednym miejscu i aby mogła funkcjonować należało jeździć po całym kraju i przekonywać osoby do zakupu.

Skarżąca również zarzuciła, iż naruszono zasadę prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Zarzuciła nadto naruszenie reguł postępowania podatkowego poprzez naruszenie ochrony danych osobowych.

Wskazała, że w dniu [...] marca 2011r pracownicy udali się pod adres : [...], mimo, iż pracownik organu znał aktualny adres jej zamieszkania, gdyż przeprowadzał postępowanie kontrolne w 2006 roku.

Jej zdaniem właściwie byłoby udanie się do Urzędu Miasta i Gminy do komórki, która zajmuje się sprawami meldunkowymi, a nie do miejsca świadczonej pracy, co jest naruszeniem art. 121 § 1 ordynacji podatkowej (zasada zaufania).

Wskazała, że w tym okresie przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim a mimo to musiała brać udział w czynnościach kontrolnych co nie wpłynęło na poprawę jej zdrowia.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Podkreślił iż zarzuty skargi są tożsame z zarzutami wskazanymi w uzasadnieniu odwołania, a organ podatkowy II instancji ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie.

Skarga okazała się nie uzasadniona.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów usług podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z przepisów powyższych wynika, że aby podatnik będący podatnikiem od towarów i usług mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z tytułu sprzedaży towarów i usług, nabycie ujęte w fakturze musi mieć związek z sprzedażą opodatkowaną.

Organ podatkowy przyjął w zaskarżonej decyzji, iż nabycie paliwa uwidocznionego w zakwestionowanych fakturach, nie miało związku z prowadzeniem działalności opodatkowanej.

Zarzut skarżącej zmierzał natomiast do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu, wobec nie stwierdzenia nieprawidłowości u jej kontrahenta, w firmie I S.W., co do transakcji zakupu paliwa dokonywanych przez skarżącą.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy podatkowe zostały poczynione bez naruszenia przepisów postępowania, jak również bez naruszenia przepisów prawa materialnego.

Jak wynika z ustaleń organu podatkowego dystrybucją i koordynacją sprzedaży zajmował się w firmie skarżącej Z.K., który też był kierowcą samochodu marki [...], którym skarżąca posługiwała się w prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego co do faktur VAT: nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] z dnia [...] lipca 2007r., dotyczących nabycia paliwa w [...] w firmie I S.W..

Jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego (dokumentów wewnętrznych dokumentujących sprzedaż), jak również ustaleń organu, sprzedaż

w okresie kiedy nabywano paliwo na podstawie w/w faktur, odbywała się

w miejscowościach położonych bardzo daleko od [...]. Nadto jak wynika

z faktur zakupu i paragonów dokumentujących zakup paliwa, skarżąca nabywała równocześnie, w tych samych terminach paliwo w znacznej ilości w [...] na stacji paliw M. Nadto w odniesieniu do tego okresu / lipca 2007r / brak jest faktur oraz dowodów wewnętrznych na fakt dokonywanej sprzedaży przez skarżącą w [...], a w ciągu całego 2007 roku skarżąca dokonała tylko pięciu takich transakcji.

Dodać należy, że organ dokonał analizy ilościowego zużycia paliwa przez skarżącą w 2007 r. Na tej podstawie ustalił, iż nie była ona w stanie wykorzystać nabywanego paliwa do prowadzonej działalności w zakresie handlu obwoźnego książkami. Z wyliczeń organu bowiem wynika, że przy zużyciu przez samochód [...] 16 litrów/100 km, miesięczna ilość przejechanych kilometrów wynosi od 28.896,81 km do 33.081,19 km, natomiast dzienna ilość wynosi od 932,16 zł km do 1.087,40 zł. Tym samym w ciągu roku według tych obliczeń samochód winien przejechać 370.219,88 km, ze średnią dzienną 1.014,30 km i to bez dokonywania napraw itp. Szacunki te i obliczenia wskazują na fakt, iż skarżąca nie mogła nabywać takiej ilości paliwa na potrzeby prowadzonej działalności.

Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na poparcie swoich twierdzeń i nie podważyła ustaleń organu podatkowego. Tym samym zarzut należy uznać za nie uzasadniony.

Nie uzasadniony okazał się również, zdaniem Sądu, zarzut nie uwzględnienia przez organ faktur zbiorczych. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji organu II instancji, jak również z zgromadzonego materiału dowodowego faktury zbiorcze dotyczą jedynie faktur dokumentujących zakup towarów na stacji paliw M. Dotyczyły one wcześniej wystawionych paragonów w okresie kilku dni, organ uwzględnił w swych rozważaniach powyższe faktury.

Brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzut nieuwzględnienia pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczącego zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg. Jak twierdziła skarżąca w piśmie tym uprawdopodobniła fakt wyjazdów do [...].

Jak wynika z pisma z dnia [...] stycznia 2012r skarżąca ograniczyła się do wskazania w punktach, dokonywanych jej zdaniem przejazdów wraz z wskazaniem trasy przejazdu, do [...] i z [...] do innych odległych miejscowości w Polsce, przy uwzględnieniu również zakupu paliwa w [...].

Organ podatkowy, aby dokonać ustaleń w tym względzie, wezwał skarżącą celem jej przesłuchania, jednak skarżąca nie stawiła się na wezwanie i nie przedstawiła innych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Organ podatkowy natomiast wskazał w uzasadnieniu decyzji z jakich powodów nie jest możliwe w tym samym czasie nabycie paliwa w Kożuchowie i pobyt w [...], jak również to, że niemożliwy jest pobyt w miejscu odległym od [...] np. w [...], a jednocześnie dokonanie transakcji nabycia paliwa w [...]. Wywody te Sąd w pełni podziela, bowiem jednoczesne dokonanie zakupu paliwa w [...], czy [...] i obecność w tym samym czasie w odległych miejscowościach na terenie Polski np. [...] itp. nie jest racjonalnie możliwa w tym samym czasie w celu prowadzenia działalności gospodarczej, choćby z powodu posiadania samochodu o ograniczonych możliwościach technicznych (prędkość, rodzaj samochodu).

Za organem podatkowym można dodać, że ilość nabywanego paliwa była tak duża, że zgodnie z danymi podanymi przez organ technicznie niemożliwe byłoby jego wykorzystanie. Organ wskazał przy tym na wiek samochodu, jego naprawy, konieczną ilość przejechanych kilometrów w ciągu dnia przy wskazanym zużyciu paliwa przez pojazd którym dysponowała skarżąca itp.

Skarżąca podniosła również w skardze zarzut, że organ powołał się na zeznania św. K. w brzmieniu " szukanie nowych rynków zbytu w [...] polegało na tym, że miał towar który trzeba było sprzedać, więc sprzedawał. Każdy potencjalny człowiek jest klientem"..

Zarzut ten nie został sprecyzowany przez skarżącą i jest niezrozumiały. Wskazać można jedynie, że organ podatkowy w ramach gromadzenia materiału dowodowego, przeprowadził dowód z zeznań świadka K., jak również po zebraniu materiału dowodowego dokonał jego oceny z zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej. Natomiast dowód z zeznań św. K. był jednym z dowodów, który organ brał pod uwagę przy ocenie zebranego materiału dowodowego i brak jest podstaw do uznania, iż przeprowadzając i wykorzystując ten dowód przy podejmowaniu decyzji organ naruszył jakiekolwiek normy procesowe.

Dodać należy, że z zeznań tego świadka wynika, że dokonywał on sprzedaży książek, natomiast nie zawarł żadnych umów świadczących o zdobyciu nowych rynków zbytu, nie podał również żadnych innych faktów i okoliczności które świadczyłyby o dokonywanych czynnościach marketingowych.

Nie uzasadniony okazał się również zarzut naruszenia reguł postępowania podatkowego poprzez naruszenia ochrony danych osobowych.

Zarzut ten zmierzał do zakwestionowania prawidłowości postępowania organu bowiem pracownicy organu w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej i weryfikacji udzielonego pełnomocnictwa udali się do miejsca pracy skarżącej, nie zastając jej

w miejscu prowadzenia działalności.

Organ w uzasadnieniu decyzji szczegółowo odniósł się do tego zarzutu, natomiast Sąd nie stwierdził aby nastąpiło w tym względzie naruszenie prawa.

Zauważyć należy przy tym co zresztą podniósł organ podatkowy, że

w systemie Poltax skarżąca wskazała adres zamieszkania i prowadzenia działalności jako [...] i tamże pracownicy organu się udali. Uzyskawszy pod tym adresem informację że skarżąca nie zamieszkuje pod tym adresem, a jest jedynie zameldowana, pracownicy udali się w miejsce świadczenia pracy, a więc do Ponadgimnazjalnego Zespołu Szkół. Tym samym postępowanie to było zgodne z art. 148 § 1-3 ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.