Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1204/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 306 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie NSA Jacek Surmacz / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2015r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 1204/14

UZASADNIENIE

J.G. (dalej: Skarżąca), pismem z dnia 9 lipca 2014r., wystąpiła do Burmistrza N. D. o wydanie zaświadczenia o treści: "J. G. w każdym roku uiszcza należny, naliczony przez Urząd podatek za swoją własność położoną w N. D. położoną przy ul. [...], na podstawie doręczanych decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, oraz że w 2014r. J. G. na podstawie doręczonej Decyzji nr [...] z dnia [...].01.2014 dokonała należnej zapłaty za swoją własność w dniu 7.03.2014r.".

Burmistrz Miasta i Gminy N. D. wydał zaświadczenie z dnia [...] lipca 2014r. nr [...], na podstawie art. 306a i 306b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), że J. G. zamieszkała [...] Os. [...], jako współwłaściciel w części 1/8 nieruchomości położonej w N. D. przy ul. [...] opłacała podatek od nieruchomości w latach 2009-2014, ustalony decyzjami, zgodnie z należnym udziałem.

Skarżąca zakwestionowała, że wydane zaświadczenie jest zaświadczeniem o żądanej treści.

Burmistrz Miasta i Gminy N. D., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], na podstawie art. 306a § 1 w zw. z art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wskazał, że wydane przez niego zaświadczenie z dnia [...] lipca 2014r. zostało oparte na dokumentach tj. zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków sporządzonym przez Starostwo Powiatowe w T., kopii decyzji wymiarowych oraz kopii dowodów wpłat. Skoro Skarżąca w dalszym ciągu żąda wydania zaświadczenia o treści, jak to opisała we wniosku z dnia 9 lipca 2014r., wydanie przedmiotowego postanowienia jest uzasadnione.

Zażalenie na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014r. wniosła Skarżąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., postanowieniem z dnia [...] października 2014r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie wyjaśniające, które organ podatkowy może prowadzić w przypadku wydawania zaświadczeń ma ograniczony charakter. Postępowanie to może dotyczyć badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, bądź też może służyć wyjaśnieniu czy dane te dotyczą osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego którego poświadczenia domaga się osoba żądająca zaświadczenia. Organ nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawienia zaświadczenia danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Organ I instancji na podstawie posiadanych dokumentów, powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wydał zaświadczenie. Okoliczności faktyczne i stan prawny potwierdzenia których domagała się Skarżąca nie wynikały z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu Burmistrza Miasta i Gminy N. D., a zatem odmowa uwzględnienia żądania Skarżącej była usprawiedliwiona. Wydanie zaświadczenia w oparciu o przedłożone przez Skarżącą oświadczenia byłoby niedopuszczalne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wniosła Skarżąca, zarzucając wadliwość i naruszenie prawa tj. pominięcie istoty sprawy dotyczącej niezgodności treści wydanego [...] lipca 2014r. zaświadczenia z treścią żądania wnioskodawcy. Podniosła, że postępowanie prowadzone jest przewlekle.

Wniosła o zmianę całości zaskarżonego orzeczenia i przyznanie pełnego prawa do bezzwłocznego otrzymania zaświadczenia o treści zgodnej z jej wnioskiem z dnia 9 lipca 2014r. i o rozpatrzenie istotnych w sprawie dokumentów będących w posiadaniu i dyspozycji organu I instancji. Organ II instancji, według Skarżącej, nie odniósł się, pominął dokumenty. Skarżąca zauważyła, że SKO, dyskryminując ją całkowicie, pominęło jej prawa do bezzwłocznego otrzymania potrzebnego zaświadczenia, zgodnego z treścią wniosku lub decyzji odmownej. Reasumując SKO nie zauważyło faktu, że wszystkie dokumenty potwierdzające fakty wskazane przez Skarżącą będące w jej posiadaniu, są również w posiadaniu i dyspozycji organu I instancji. Stanowisko Skarżącej znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i podkreśliło, że wbrew twierdzeniom Skarżącej wydanie zaświadczenia w oparciu o przedłożone przez nią oświadczenia byłoby niedopuszczalne, a to z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga, o ile domagała się wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, jest skuteczna.

Z mocy art. 1 § § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do art. 3 §§ 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (P.p.s.a.) i kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (ten przepis stanowi podstawę prawną do objęcia przez sąd administracyjny zaskarżonego przez Skarżącą postanowienia).

Kompetencje Sądu zostały określone między innymi w art. 145 P.p.s.a. i te kompetencje mają charakter kasacyjny, co oznacza że Sąd, przy stwierdzeniu określonych naruszeń prawa materialnego, naruszeń prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, przyczyn określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, eliminuje (uchyla, stwierdza nieważność) dany akt (między innymi postanowienie) z obrotu prawnego. Uwagi te Sąd czyni wobec domagania się przez Skarżącą orzeczenia merytorycznego. Skarżąca oczekuje od Sądu wydania zaświadczenia o żądanej treści (przyznania pełnego prawa Skarżącej od bezzwłocznego otrzymania od organu zaświadczenia o treści zgodnej z jej wnioskiem z dnia 9 lipca 2014r.). Sąd administracyjny, z woli ustawodawcy takich kompetencji nie posiada. Organem uprawnionym w przedmiotowej sprawie w zakresie wniosku o wydanie zaświadczenia o żądanej treści jest Burmistrz Miasta i Gminy N. D., zaś organem odwoławczym w toku postępowania administracyjnego jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. Wynika to z art. 306 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

Wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny, z mocy art. 133 § 1 P.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2 tej ustawy (ta sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wraz ze skargą przekazało Sądowi akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Z tego właśnie powodu ustawodawca nałożył w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek na organ przekazania sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akt sprawy. Nieprzedłożenie akt sprawy powoduje sytuację, o której wspomniano wyżej, a mianowicie uprawnienie Sądu do orzekania nie na podstawie akt sprawy, a ponadto w razie niezastosowania się organu do opisanego obowiązku Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Wynika z przedstawionych uregulowań ustawowych, że Sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów na podstawie materiału zgromadzonego w aktach sprawy; w zasadzie, nie prowadzi postępowania dowodowego. Ten materiał zawarty w aktach sprawy pozwala na kontrolę zarzutów sformułowanych przez skarżącego. W przedmiotowej sprawie Skarżąca podnosi, że dokumenty pozostające w posiadaniu, dyspozycji organu pozwalają na wydanie zaświadczenia o żądanej przez nią treści, natomiast organ I instancji, jak i SKO wskazują że te dokumenty nie stanowią podstawy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Sąd nie może dokonać kontroli obu stanowisk albowiem w aktach sprawy brak odpisów, wypisów, a nawet opisów tych dokumentów, na które powołuje się organ i Skarżąca.

Brak możliwości dokonania przez Sąd kontroli zaskarżonego postanowienia musi skutkować uwzględnieniem skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd oczywiście nie może zająć stanowiska co do zarzutów skarżącej, co do treści posiadanych przez organ dokumentów, bo tych zarzutów nie może zweryfikować z powodu braku w aktach sprawy administracyjnej stosownego materiału dowodowego.

Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, to jest uchylił zaskarżone postanowienie i jednocześnie na podstawie art. 152 P.p.s.a., określił że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.