Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 771/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosław Montowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: DPZ.WPA-ZOD.4351.95.2022.4.AA w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu K. W. 100 zł (sto złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

K. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: DPZ.WPA-ZOD.4351.95.2022.4.AA w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Złożona w sprawie skarga została podpisana przez pełnomocników skarżącej – T. W. i S.W.. Do skargi nie załączono jednak pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe zobowiązano stronę skarżącą na mocy zarządzenia z dnia 31 maja 2023 r. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi wraz z oznaczeniem, którą z osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. są w stosunku do skarżącej pełnomocnicy. Zarządzenie należało wykonać w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocników.

Odpowiadając na ww. zarządzenie przy piśmie z dnia 17 czerwca 2023 r. nadesłano pełnomocnictwo do reprezentowania K. W., które jednak nie upoważniało do reprezentacji skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego na mocy zarządzenia z dnia 19 lipca 2023 r. pominięto T. W. i S. W. jako pełnomocników K. W., o czym poinformowano skarżącą. Jednocześnie wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez osobiste podpisanie skargi, lub nadesłanie skargi osobiście podpisanej. W celu umożliwienia wykonania zarządzenia sporządzono kserokopię skargi i doręczono ją skarżącej.

W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca nie nadesłała skargi podpisanej osobiście. Przesłana została kopia skargi podpisana przez T. W. i S. W. oraz jeszcze raz pełnomocnictwo, które nie upoważniało do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Do pełnomocnictwa skarżąca załączyła pismo wskazując, że obecnie przebywa za granicą, a nadesłane pełnomocnictwo zawiera wszystkie dane osobowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z przepisem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Według art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

W niniejszej sprawie, na wniesionej skardze brak było podpisu skarżącej. Skargę podpisali pełnomocnicy, którzy jednak do skargi nie dołączyli dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie. Z tych też względów Sąd wezwał pełnomocników skarżącej do uzupełnienia wskazanych wyżej braków skargi (pełnomocnictwo). Nadesłane pełnomocnictwo nie spełniało jednak wymogów procesowych, gdyż nie wskazywało zakresu pełnomocnictwa tj. czy pełnomocnicy zostali upoważnieni do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi.

Następnie wezwano skarżącą do osobistego podpisania skargi, jednocześnie w celu umożliwienia wykonania ww. zarządzenia przesłano skarżącej kopię skargi. Skarżąca do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłała jednak osobiście podpisanej skargi.

Jak już wskazano powyżej, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 p.p.s.a., każde pismo procesowe, w tym skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismami procesowymi musi być własnoręczny. W jednolitym i ugruntowanym orzecznictwie sądowym akcentuje się, że mechaniczne powielenie podpisu, ksero podpisu, czy też tuszowy odcisk pieczęci z podpisem, nie stanowi podpisu w rozumieniu przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. I OZ 637/12 oraz z dnia 24 marca 2021 r., sygn. II OZ 179/21 czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. II CSK 124/07, a także postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r., sygn. IV SA/Wa 2302/19 i z 26 września 2017 r., sygn. V SA/Wa 1477/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. III SA/Kr 868/16).

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu.

Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie podpisuje skargi, czy przedstawia niewłaściwe pełnomocnictwo. Braki takie uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji muszą prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżąca pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie uzupełniła braków formalnych skargi, to jest nie podpisała skargi, ani też nie nadesłała właściwego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu z którego wynikałoby, że jest to pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi – z uwagi na doręczenie wezwania w dniu 4 sierpnia 2023 r. – upłynął bezskutecznie z dniem 11 sierpnia 2023 r. Skarga posiada zatem braki formalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Braki te nie mogą zostać usunięte przez Sąd.

Przesłankami niezbędnymi do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest istnienie braku formalnego skargi, wezwanie do jego uzupełnienia w określonym terminie i nieuzupełnienie braku w wyznaczonym terminie. Brak formalny skargi, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie, nie został uzupełniony. Skargę należało zatem odrzucić, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1.