Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 588/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego H. L. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

H. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO, Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2013 r. o nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji o nazwie: przebudowa, rozbudowa, nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego wolnostojącego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek handlowo-usługowy oraz budowa nowego budynku mieszkalno-usługowego na działce nr 6213 położonej w Ż.

Zaskarżone rozstrzygnięcie SKO zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wójt Gminy [...] po rozpatrzeniu wniosku W. K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], znak [...], ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego. Po rozpoznaniu odwołania H. L. SKO decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że brak jest w decyzji konkretnych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego wraz z wynikającym z analizy uzasadnieniem przyjętych rozwiązań. Kolegium uznało, że jest to naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Kolegium zaleciło Wójtowi aby rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, korespondujące z dokonanymi przez organ ustaleniami.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. K. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], znak [...], ponownie ustalił warunki zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że inwestycja W. K. nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważono, że teren uzyskał zgodę na wyłączenie działki z produkcji rolnej do Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...] uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 25 lipca 1994 r., nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...], z dnia 14 października 1994 r., obwiązującym do 31 grudnia 2003 r. W toku przygotowywania projektu decyzji przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr ewid. 6213. Projekt decyzji uzgodniono ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych leśnych, a także z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie melioracji i urządzeń wodnych oraz z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Odwołanie od powyższej decyzji organu gminy wnieśli B. S. oraz H. L. Odwołujący się podnieśli, że obiekt jest zbyt duży aby lokalizować go na bardzo wąskiej działce. Zarzucili także, że organ nie uwzględnił zaleceń organu odwoławczego dotyczących jednoznacznego określenia parametrów planowanej inwestycji.

SKO po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie było przedmiotem analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji. Wójt dokonał szczegółowej oceny lokalizacji inwestycji, odnosząc się do sąsiedniej zabudowy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji uwzględnił jego zalecenia z decyzji kasacyjnej. Zastrzeżenia, że planowana zabudowa ujemnie wpłynie na istniejącą zabudowę poprzez ograniczenie dostępu do światła dziennego nie mogą być przedmiotem badań w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Dotyczą one bowiem dalszego etapu inwestycyjnego związanego z jednoznacznym określeniem położenia oraz parametrów planowanej inwestycji. Na etapie niniejszego postępowania wystarczające są zapisy zawarte w decyzji dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Również pozostałe zarzuty dotyczące ewentualnej uciążliwości w realizacji inwestycji nie są przedmiotem badań w postępowaniu normowanym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzję SKO zaskarżył do WSA H. L. Skarżący wniósł o jej o uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że wbrew zapewnieniom SKO, Wójt nie zrealizował wytycznych z decyzji kasacyjnej. Nie zgodził, się ze stwierdzeniem Kolegium, że dopuszcza się widełkowe określenie parametrów planowanej inwestycji. Nadto podniósł, że Kolegium nie odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych we wniesionych odwołaniach. Natomiast odniesienia SKO do zarzutów, które zostały zawarte w zaskarżonym uzasadnieniu były mało precyzyjne i powierzchownie uzasadnione.

SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga H. L. okazała się częściowo zasadna, co obliguje Sąd do uchylenia decyzji organów obu instancji.

W pierwszej kolejności wypada podnieść, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli natomiast wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie to tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W sprawie objętej kontrolą Sądu, organy administracji rozstrzygnęły wniosek W. K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydając zaskarżone decyzje organy administracji zastosowały w sposób pozytywny dla inwestora unormowanie wyrażone w art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.; zwana dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), oraz w przepisach wykonawczych do tego aktu w postaci rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; zwane dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury). Należy zauważyć, iż według art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast według art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy :

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Zarzut skargi H. L. podnosi niedostrzeżenie przez SKO niewykonania przez Wójta Gminy [...] wcześniej wydanej decyzji SKO z dnia [...] października 2012 r. o sygn. akt [...]. Należy więc przypomnieć, iż na mocy tej decyzji SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. z następujących powodów :

1) organ pierwszej instancji nie określił linii zabudowy, pomimo ze określenie tej jest w świetle przepisów prawa obowiązkowe,

2) decyzja wójta nie określała również w sposób prawidłowy maksymalnej szerokości elewacji frontowej budynku handlowo – usługowego (ustalono tą szerokość do 11 m +- 20%, a zawarte w analizie wskazania są odmienne 11 m +- 20% co wskazuje na sprzeczność analizy i decyzji),

3) nie zawarto również w sposób prawidłowy warunku dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zarówno w budynku handlowo – usługowym jak i w budynku mieszkalno – usługowym. Wójt w poprzednio wydanej decyzji ustalił według SKO wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku handlowo – usługowego do 10 m, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalno – usługowego do 10 m. Kolegium również i w tym wypadku zauważyło wewnętrzną sprzeczność decyzji z załączoną do niej analizą funkcji gdzie ten parametr określono w inny sposób do 8 m.

4) organ pierwszej instancji nie określił także wszystkich konkretnych wymagań w zakresie geometrii dachu. Nie określono w szczególności kierunku głównej kalenicy dachu do frontu działki w obu planowanych budynkach.

SKO w powołanej przez skarżącego decyzji kasacyjnej stwierdziło, iż brak w zaskarżonej decyzji wymaganych konkretnych rozstrzygnięć odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego wraz z wynikającymi z analizy uzasadnieniem przyjętych rozwiązań, co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy.

Według składu orzekającego, tak sformułowane przez SKO naruszenia prawa nie miał charakteru wiążącego dla organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stosując art. 138 § 2 K.p.a. nie może bowiem uchylić zaskarżonej decyzji z powodu dostrzeżonych naruszeń prawa materialnego. W świetle powołanego przepisu, jedyną podstawą wydania decyzji kasacyjnej może być naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania wraz z niewyjaśnieniem okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, czyli takich okoliczności, które pozwalają na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyłącznie procesowy, dyktowany przede wszystkim koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub też w znacznej części oraz powtórzeniem tych czynności procesowych, które zostały przeprowadzone przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Dlatego też naruszenie przepisów prawa materialnego nie może stanowić, jak uczyniło to w uprzedniej decyzji SKO, podstawy do skorzystania przez ten organ z kompetencji kasacyjnych. W świetle aktualnego brzmienia art. 138 § 2 k.p.a nie budzi wątpliwości, że organ pierwszej instancji nie jest związany zaleceniami organu odwoławczego, co do stosowania czy wykładni przepisów prawa materialnego. Treść decyzji procesowej o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. nie może ingerować w rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Jeżeli organ odwoławczy dostrzeże wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci nieprawidłowego ustalenia treści stosunku prawnoadministracyjnego, to winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i zreformować wydaną decyzję przy uwzględnieniu zakazu wynikającego z art. 139 k.p.a. W tym względzie należy podzielić tezę NSA z wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., II GSK 9/11, LEX nr 1121155, iż organ administracji I instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami ocenami, poglądami i stanowiskiem organu drugiej instancji odnośnie do wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Natomiast jest związany prawnie wskazanymi przez organ odwoławczy "okolicznościami", jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. Niewątpliwie wiążące prawnie są także oceny prawne organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania. Dlatego też SKO nie mogło wymagać od Wójta aby w ponownie prowadzonym postępowaniu usunęło wadliwości mające swe źródło w przepisach prawa materialnego wskazanych w jego decyzji z dnia [...] października 2012 r. sygn.. akt [...]. Z tych przyczyn nie można zostać uwzględniony przez Sąd ten zarzut skargi, który podnosi niewykonanie przez Wójta zaleceń decyzji SKO, skoro miały one oparcie wyłącznie w przepisach prawa materialnego. Jednocześnie nie oznacza to, że Wójt nie miał prawnego obowiązku stosować się do regulacji wskazanych przez SKO. To czy zostały one zachowane przez organ pierwszej instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu, winno ocenić SKO a także sąd administracyjny.

H. L. zarzuca również, iż SKO nie odniosło się do wszystkich zarzutów wniesionych odwołań w tym zarzutów dotyczących niesprecyzowania przez Wójta Gminy [...] wszystkich parametrów przyszłej inwestycji. Strona w odwołaniu podnosząc niewykonanie przez Wójta zaleceń SKO, kwestionuje przede wszystkim mało precyzyjne jej zdaniem ustalenia w zakresie formy architektonicznej jak i gabarytów planowanej zabudowy. Z tym twierdzeniem należy zgodzić się tylko częściowo, gdyż tylko w zakresie w jakim skarżący zarzuca naruszenie przepisów dotyczących ustalania gabarytów dachów projektowanej zabudowy.

O tej ocenie zadecydowały następujące powody: Wójt Gminy [...] w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w treści decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], ustalił obowiązującą linię zabudowy w linii istniejącego budynku na działce sąsiedniej tj. 4,50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej działka nr ewid. 6187/1 jak na załączniku graficznym. Wymieniony Organ w odniesieniu do budynku handlowo – usługowego ustalił także : 1) szerokość elewacji frontowej 11 m +- 20 %, 2) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 3,6 m, 3) geometrię dachu układ połaci dachowych: dwuspadowy lub wielospadowy, kąt nachylenia połaci 30 do 45˚, wysokość głównej kalenicy 7,00, kalenica główna równoległa do północno – wschodniej granicy działki. Natomiast w odniesieniu do budynku mieszkalno – usługowego ustalono w decyzji : 1) szerokość elewacji frontowej 11,00 m +- 20%, 2) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 4,00 m, 3) geometria dachu układ połaci dachowych dwuspadowy lub wielospadowy, kąt nachylenia połaci 30 do 45 ˚ wysokość głównej kalenicy od 8,00 do 10,00 m.

Zdaniem Sądu ustalono w sposób prawidłowy zarówno w odniesieniu do budynku handlowo – usługowego jak i budynku mieszkalno – usługowego linię zabudowy wyznaczając ją w linii istniejącego budynku na działce sąsiedniej w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, co spełnia wymóg określony w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W sposób prawidłowy określono także szerokość elewacji frontowej obu budynków ustalając ją na 11,00 z tolerancją +- 20%. Właściwy dla tego parametru zabudowy przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi, iż szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Podana wysokość oraz tolerancja na poziomie 20 % na plus lub na minus, w sposób konkretny wyznacza inwestorowi dozwoloną szerokość elewacji frontowej. Przy interpretacji § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury należy użyć wykładni językowej, która posiada pierwszeństwo przed wykładnią systemową, bądź funkcjonalną i przyjąć, że ratio legis tego zwrotu jest przekazanie podmiotowi ubiegającemu się o warunki zabudowy, pewnej swobody inwestycyjnej, z której będzie mógł skorzystać na późniejszych etapach postępowania - w postępowaniu o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r. sygn.. akt II OSK 1955/10). Nie można także zarzucić organom naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż treść decyzji o warunkach zabudowy konkretnie wyznacza wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przypadku budynku handlowo – usługowego na poziomie 3,60 m, zaś w przypadku budynku mieszkalno – usługowego na poziomie 4,00 m. Nie narusza również § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ustalenie wysokości głównej kalenicy budynku mieszkalno – usługowego od 8,00 m do 10,00 m. Sąd podziela stanowisko WSA w Krakowie przytoczone przez SKO w zaskarżonej decyzji, a wyrażone w wyroku z dnia 12 września 2012 r. sygn.. II SA/Kr 868/12. Należy zgodzić się, iż co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych według rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości. Wynika to z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego. Wyznaczenie powyższego parametru geometrii dachu w granicach "od-do" jest wyznaczeniem konkretnym, gdyż nie pozwala na przekroczenie - na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego - konkretnych wymiarów. Wymiary te mają z resztą odniesienie w specyfice konkretnego obszaru analizowanego.

Także zarzut skargi podnoszący niejednoznaczne rozstrzygnięcie w zakresie układu połaci dachów nie może zyskać akceptacji sądu. Z treści analizy wynika bowiem, że w granicach obszaru analizowanego występują zarówno budynki o dachach dwuspadowych jak i budynki o dachach wielospadowych. Oznacza to, że pozwalając na wzniesienie dwóch budynków o dachu dwuspadowym lub wielospadowym organ nie wyraża zgody na odstępstwo od dominujących na analizowanym parametrów gabarytów budynków o podobnych funkcjach. Dlatego ta cecha geometrii dachów planowanej zabudowy została wyznaczona odpowiednio do geometrii dachów występujących na analizowanym obszarze (§ 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury).

WSA nie podziela zdania SKO, co do tego że organ pierwszej instancji w pełni prawidłowo zastosował przepis § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Według Sądu pominięto bowiem ten parametr geometrii dachu, który wiążę się kierunkiem kalenicy głównej w stosunku do frontu działki. Stosownie do treści powołanej regulacji geometrię dachu a więc takie parametry jak kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki, ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Nie ulega wątpliwości, iż w przypadku budynku mieszkalnego – usługowego decyzja nie określa w ogóle kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Natomiast kierunek głównej kalenicy budynku handlowo – usługowego, Wójt ustalił posługując się wyrażeniem "do północno – wschodniej granicy działki", a to nie wypełnia nakazu ustalenia tego kierunku wobec frontu działki. Sąd zauważa, że dominującego na obszarze analizowanym parametru w postaci kierunku głównej kalenicy dachów budynków w stosunku do frontu działki nie ustala w sposób nakreślony przez § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury także treść analizy załączonej do decyzji Wójta Gminy [...]. W analizie stwierdza się wyłącznie, iż kalenice główne budynków skierowane są równolegle lub prostopadle do granic działki, bez wyjaśnienia czy chodzi o front działki. Dlatego treść analizy, która stanowiła dla Wójta podstawę określenia warunków zabudowy nie pozwala mieć pewności czy kierunek równoległy lub prostopadły kalenic głównych budynków dominuje na analizowanym obszarze względem frontu działki. Organy wydały decyzje pomimo, że nie miały możliwości ustalenia kierunku kalenicy głównej do frontu działki w oparciu o analizę ograniczoną do stwierdzenia, iż kalenice budynków istniejących w granicach obszaru analizowanego skierowane są równolegle lub prostopadle do granic działek. Jest to ustalenie niewystarczająco dla zrealizowania normy § 8 w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Naruszono więc art. 7 i art. 77 K.p.a. wydając rozstrzygnięcie w oparciu o niekompletny stan faktyczny sprawy. Sąd zwraca uwagę, że front działki, o którym mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez określenie, z której drogi odbywać się ma główny wjazd lub wejście na działkę. Z tej przyczyny a także z uwagi na wyraźnie sformułowany wymóg z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, brak tego elementu w decyzjach organów narusza przepisy prawa materialnego. Dodać należy, że na nieprawidłowe ustalenie geometrii dachów budynków zwracali uwagę odwołujący się (tj. podniesiono niezrozumiałe określenie kierunku kalenicy głównej budynku handlowo - usługowego), zaś SKO do tych zarzutów nie odniosło się utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje Wójta Gminy [...], co spowodowało naruszenie przez ten Organ art. 15 K.p.a. wyrażającego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Z tych powodów wydane decyzje naruszają zarówno przepisy prawa procesowego art. 7 i art. 77 k.p.a. a także przepisy prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organy ponownie rozstrzygając sprawę z wniosku W. K. usunął dostrzeżone nieprawidłowości w zakresie ustalenia gabarytów projektowanej zabudowy dotyczących geometrii dachów obu planowanych budynków. Będzie to wymagało poszerzenia analizy o ustalenia dotyczące dominującego na tym obszarze ukierunkowania kalenic głównych dachów względem frontów działek. Ponadto, organy powinny w swych postępowaniach zapewnić czynny udział stronie postępowania, która została zupełnie pominięta. Sąd zauważa z urzędu, że w postępowaniu administracyjnym nie brał udziału właściciel działki inwestowanej działki o nr 6213 – R. S. W tych okolicznościach dopuszczono się również naruszenia art. 10 § 1 i art. 28 K.p.a.

Na podstawie naruszenia norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego uchylono zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.