Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 113/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 103 ust.1 pkt 4,  art. 102 ust.1 pkt 4 i 5,
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art.182 par.2,
journal: Dz.U. 2021 poz 53
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - t.j.
article: par.par.17 ust.3
journal: Dz.U. 2016 poz 231
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. M. Ł. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz W. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 2 lutego 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium) utrzymało w mocy decyzję nr [...] z 12 grudnia 2022 r. wydaną z upoważnienia Starosty [...] (Starosta), orzekającą o cofnięciu W. D. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B.

Kolegium wyjaśniło, że podstawą prawną decyzji organu I instancji jest art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm., dalej "u.k.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał natomiast, że wyrokiem Sądu Rejonowego w P., sygn. akt II W [...] wobec W. D. orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, tj. od dnia 1 listopada 2022 r. do 1 maja 2023 r. z powodu kierowania pojazdem mechanicznym nie mając do tego uprawnienia.

Rozpoznając odwołanie, Kolegium wyjaśniło, że 18 listopada 2022 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął odpis ww. prawomocnego wyroku w sprawie II W [...], celem wykonania środka karnego. Konsekwencją tego było wydanie przez Starostę 12 grudnia 2022 r. decyzji o cofnięciu uprawnień.

Odnosząc się do stanowiska i zarzutu strony dotyczącego niedopuszczalnej kumulacji kar tego samego rodzaju za ten sam czyn, organ odwoławczy powołał wyrok TK z 21 października 2015 r. sygn. akt P [...]. Wyjaśnił dalej, że zakaz ne bis in idem w sensie ścisłym ma zastosowanie wtedy, gdy w stosunku do osoby uprzednio ukaranej za popełnienie czynu zabronionego przez prawo karne, wszczyna się postępowanie kamę dotyczące tego samego czynu. Podkreślił, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego funkcjonuje także szersze rozumienie zasady ne bis in idem, które obejmuje nie tylko wypadki ponownego wymierzenia sankcji stricte karnej za ten sam czyn, lecz także te wypadki, w których dochodzi do zbiegu sankcji karnej i sankcji administracyjnej, która ma charakter wybitnie represyjny, pełniąc de facto funkcje sankcji karnej. Zdaniem Kolegium w niniejszym postępowaniu, nie sposób przyjąć, że kumulacja sankcji karnej oraz sankcji administracyjnej stanowią przejaw naruszenia zasady ne bis in idem w ujęciu szerokim. Inna jest bowiem w tym przypadku funkcja sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy (przedłużenia zatrzymania) oraz sankcji karnej tj. odpowiedzialności prawnokarnej za popełnienie wykroczenia. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wypowiadał się w kwestii istoty sankcji administracyjnej, której główną funkcją jest prewencja a nie odpłata za popełniony czyn zabroniony. Sankcja administracyjna jest wymierzana za naruszenie porządku prawnego, niezależnie od okoliczności tego naruszenia, co świadczy o jej prewencyjnej funkcji. Wskazując natomiast na wyrok TK dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, wyrok WSA Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1499/17 podkreślił, że sankcja karna z założenia ma charakter represyjny.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że wbrew zarzutom, w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia zakazu ne bis in idem i nieprawidłowego zakreślenia (zaliczenia) przez organ I instancji okresów zatrzymania prawa jazdy skarżącego. Zastosowanie środka karnego liczy się bowiem od momentu prawomocności orzeczenia, którą to datę potwierdził Sąd Rejonowy w P. w piśmie z 28 grudnia 2022 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 wyjaśnił, że przedstawiony ww. sprawie Trybunałowi problem konstytucyjny miał wyłącznie proceduralny charakter i dotyczył związania starosty informacją otrzymaną od organu kontroli ruchu drogowego oraz brakiem możliwości przeprowadzenia przez starostę samodzielnego postępowania dowodowego pozwalającego ustalić, czy przesłanki zastosowania sankcji w postaci zawieszenia prawa jazdy faktycznie zaistniały. Rozstrzygając powyższy problem, Trybunał nie orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy jest sam w sobie niezgodny z Konstytucją, a tylko, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, z późn. zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212. z późn. zm.). stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r, - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy stwierdził, że Trybunał w wymienionym wyroku uznał, że rozumienie przepisów w ten sposób, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie może prowadzić własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest niezgodne z Konstytucją. Starosta wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy uprawniony jest do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, np. w sytuacji gdy ustalenia te są kwestionowane przez stronę.

Nadto wyjaśnił, że strona nie kwestionowała poczynionych przez Policję ustaleń związanych z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości. Z załączonej do akt sprawy notatki urzędowej wynika, że na skarżącego nałożony został mandat karny kredytowany w kwocie 1500 zł i 10 pkt karnych i skarżący przyjął nałożony mandat.

Z uwagi na powyższe brak było w sprawie okoliczności wymagających prowadzenia przez starostę ustaleń własnych, których niepoczynienie mogłoby zostać uznane za zastosowanie przez organ art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy w sposób niezgodny z Konstytucją bowiem strona tak w momencie zatrzymania przez Policję jak również na etapie toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (zawiadomiona pismem z 25 maja 2022 r. o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów), nie kwestionowała poczynionych ustaleń faktycznych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. D. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zwrot kosztów postępowania.

Nadto w przypadku wątpliwości, co do kwestii charakteru sankcji zawartej w art. 102 ust. 1 pkt 4) i ust. 1d ustawy wniósł o zadanie przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy w zakresie w jakim zastosowanie ww. norm prawnych (na skutek orzeczenia w oparciu o art. 94 § 3 Kodeksu Wykroczeń w zw. z art. 29 § 1 i 2 Kodeksu Wykroczeń), są zgodne z zasadą ne bis in idem i zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Zarzucił:

1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a to:

dokonanie nieprawidłowej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wskazującego, iż wobec skarżącego zastosowano już uprzednio środek w postaci przedłużenia zatrzymania prawa jazdy na okres 6 miesięcy (zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 17 sierpnia 2022 r., nr [...]), u którego podstaw legło to samo zdarzenie, za które następnie Skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Wydziału II Karnego z 22 września 2022 r., sygn. akt: II W [...], co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zakreślenia (zaliczenia) przez organ I instancji okresów zatrzymania prawa jazdy Skarżącego, doprowadzając tym samym do niedopuszczalnej kumulacji kar i sankcji administracyjnej o charakterze karnym tego samego rodzaju (przedłużenie zatrzymania prawa jazdy oraz orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych), orzeczonych za ten sam czyn i tym samym pogwałcenia wywodzonych z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasady ne bis in idem oraz zasady proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 102 ust. 1 pkt 4) i ust. 1d ustawy i art. 103 ust. 1 pkt 4) ustawy polegające na:

a. błędnym zastosowaniu wskazanego przepisu wprost pomimo faktu, iż wskazany przepis zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn.: K 4/21, pozostaje niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim wskazany przepis oraz informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu wykroczenia, stanowią wyłączną podstawę (bez prowadzenia samodzielnych ustaleń organu) wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy;

b. błędnym przyjęciu, iż mając na względzie uprzednie zastosowanie wobec Skarżącego środka w postaci przedłużenia zatrzymania prawa jazdy na okres 6 miesięcy (zgodnie z decyzją Starosty z 17 sierpnia 2022 r. nr [...]) oraz następnie skazanie skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Wydziału II Karnego z 22 września 2022 r., sygn. akt: II W [...] - u których to rozstrzygnięć legło to samo zdarzenie - naruszone przepisy stanowiły podstawę do kumulatywnego orzeczenia wobec skarżącego orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów i zatrzymaniu prawa jazdy w taki sposób, jaki miało to miejsce w decyzji organu I instancji (decyzja Starosty [...] z 12 grudnia 2022 r., nr [...]), podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu winno prowadzić do wniosku, orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, winien być zaliczony w oparciu o faktyczne zatrzymanie prawa jazdy skarżącego w tej sprawie (na podstawie wszystkich zbiegających się sankcji).

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że poza postępowaniem administracyjnym, w którym zastosowano odpowiednie sankcje, został również skierowany wniosek o ukaranie go do Sądu i w konsekwencji został skazany za popełnione wykroczenie. Orzeczony jako drugi w kolejności środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, powinien zostać zaliczony w oparciu o faktyczne zatrzymanie prawa jazdy w tej sprawie - nie zaś doliczony w sposób kumulatywny.

Zważywszy na to, że Sąd Rejonowy w P. nie wskazał konkretnego czasookresu, w którym powinien być pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (de facto nie analizując nawet jego sytuacji w tym zakresie), to właśnie organy powinny dokonać prawidłowego zaliczenia czasookresu orzeczonego środka karnego, gdzie jako podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie orzeczenia o cofnięciu uprawnień strony, organy wskazały właśnie art. 103 ust. 1 pkt 4) ustawy.

Skarżący podkreślił, że Kolegium pominęło wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt: P 124/15.

Podniósł, że wskazywany przez Trybunał Konstytucyjny zakaz stosowania automatyzmu przy wydawaniu decyzji administracyjnych, wyłącznie w oparciu o informację organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), powinien przeciwdziałać brakowi ustalania przez organy administracji prawdy obiektywnej, również w odniesieniu do aspektu obejmującego zaliczenie tożsamych, orzeczonych już wobec skarżącego sankcji administracyjno-prawnych, na poczet orzeczonych następnie sankcji karnoprawnych - także na podstawie zastosowanego przez organ I instancji w decyzji z 12 grudnia 2022 r., sygn. [...] art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w sprawie.

Na rozprawie z dniu 15 czerwca 2023 r. uczestnik postępowania Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. M. Ł. wiosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wywiedzione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o cofnięciu W. D. uprawnień do kierowania pojazdami.

Zdaniem sądu wydając zaskarżone decyzje organy naruszyły art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r., poz. 53 ze zm., dalej k.k.w.) w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jak również § 17 ust 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm., dalej rozporządzenie), a konsekwencją powyższego była konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę powyższego rozstrzygnięcia (wymienioną przez organ w decyzji) stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Jednakże podstawę orzekania przez organ stanowił również art. 182 § 2 k.k.w., zgodnie z którym organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Nadto w myśl § 17 ust 3 rozporządzenia w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres nieprzekraczający roku, organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na okres obowiązywania zakazu.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że w punkcie II prawomocnego wyroku nakazowego z dnia 22 września 2022 r. (sygn. akt II W [...]) Sąd Rejonowy w P. II Wydział Karny orzekł wobec obwinionego W. D. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy.

Jak zasadnie podniósł organ odwoławczy decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter związany co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie może, ani interpretować wydanego wyroku sądu karnego, ani dokonywać rozszerzenia czy zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu, zwłaszcza zaś, nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego.

Zatem w następstwie powzięcia wiedzy o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, w świetle jednoznacznej treści art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., organ był zobowiązany cofnąć, uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B.

W powyższym przedmiocie wydaje się decyzję administracyjną, przy czym, decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień powinna określić nie tylko kategorie objęte zakazem kierowania ale również okres na jaki sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów danej kategorii.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w osnowie decyzji (w rozstrzygnięciu decyzji) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, organ winien był jednoznacznie wskazać okres na jaki orzeczono zakaz, czego jednak nie uczynił.

Podkreślić trzeba, że organ administracji publicznej, któremu w trybie art. 182 § 2 k.k.w. przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika więc obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego.

Skoro w wyroku określono wyraźnie czas na jaki skarżący ma ich zostać pozbawiony, organ administracji nie mógł się ograniczyć tylko do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, ale winien był także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie.

Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnieść należy w szczególności do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów (zob. m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 698/09; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 16 grudnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1396/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 348/09).

Innymi słowy okres na jaki cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B powinien zostać zamieszczony w osnowie decyzji albowiem nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji.

Rozróżnienie charakteru i treści poszczególnych składników decyzji administracyjnej ma istotną doniosłość prawną, czemu ustawodawca dał wyraz wprost w regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Wyróżnienie w tych przepisach poszczególnych składników decyzji służy nie tylko zapewnieniu kompletności, czy zupełności decyzji administracyjnej, ale także podkreśla odrębność tych składników. Odrębność ta związana jest zwłaszcza z ich funkcją i charakterem.

W tym kontekście - w znacznym uproszczeniu - należy stwierdzić, że to z osnowy decyzji jej adresat ma czerpać wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie danej decyzji administracyjnej.

Rolą uzasadnienia jest z kolei transparentne wyjaśnienie adresatowi decyzji dlaczego (z jakich powodów) owa indywidualizacja uprawnień lub obowiązków nastąpiła. Sytuacja, w której w celu określenia treści zindywidualizowanego decyzją administracyjną uprawnienia lub obowiązku koniecznym jest sięganie do treści uzasadnienia stanowi przejaw zacierania się odrębności ról przypisanych poszczególnym składnikom decyzji administracyjnej, czego w realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować.

W realiach rozpatrywanej sprawy organ pierwszej instancji w osnowie decyzji nieprawidłowo zawarł wyłącznie rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Tak opisany w decyzji zakres uraty uprawnień nie dopowiada zatem środkowi karnemu zastosowanemu w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w P. z 22 września 2022 r. w którym wskazano, że na podstawie art. 94 § 3 k.w. i art. 29 § 1 i 2 k.w. orzeka się wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy.

Zatem wydając zaskarżone decyzje organy naruszyły w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jak również § 17 ust 3 rozporządzenia.

Jako niezasadne Sąd ocenia natomiast zarzuty sformułowane przez skarżącego w treści skargi. Podstawę wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień stanowił prawomocny wyrok sądu karnego, a decyzja taka – co nie budzi zastrzeżeń w orzecznictwie sądów administracyjnych – ma charakter związany.

Jako niemiarodajne do realiów sprawy Sąd ocenia posługiwanie się przez skarżącego w argumentacji skargi okolicznością wydania wyroku TK z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K [...] oraz jego treścią. Dotyczył on bowiem innego od podstawy prawnej zaskarżonej decyzji przepisu prawa tj. art. 102 ust 1 pkt 4 i 5 u.k.p.

Nadto Trybunał zwrócił uwagę, że przepis ten jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, jeżeli jest rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.k. stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 u.p.r.

Nie można przyjąć tym samym, aby orzeczenie to wywierało jakikolwiek wpływ w realiach kontrolowanej sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji zobligowany jest uwzględnić poczynione wyżej rozważania Sądu (art. 153 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (punkt pierwszy sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania sądowego (punkt drugi sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.