Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 168/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Piotr Pyszny, Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 grudnia 2023 r. nr SKO.F/41.4/1121/2023/18875 w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z 5 grudnia 2023 r. nr SKO.F/41.4/1121/2023/18875, na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.), dalej: O.p. po rozpoznaniu odwołania G. K. (dalej: podatnik, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z 1 sierpnia 2023 r. nr [...] w sprawie określenia podatnikowi i R. C., J. K. (spadkobiercy po zmarłym 11 marca 2023 r. J. K.), T.K. (spadkobiercy po zmarłym 11 marca 2023 r. J. K.) oraz Spółce P. S.A. w C. (dalej: uczestnicy postępowania) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. w kwocie 1.496,00 zł w odniesieniu do działki nr [...], w pozostałym zakresie umarzającej postępowanie, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

P. S.A. (dawniej W. S. A. z siedzibą w C., w skrócie: W. S.A., także Spółka), G. K., R. C., J. K. oraz T.K. są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w C. przy al. [...], składającej się z działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej pow. 24 594 m2. Potwierdza to również stan księgi wieczystej nr [...].

Postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości za rok 2023.

Organ pierwszej instancji 2 grudnia 2021 r. przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej współwłasność podatników. W ich trakcie ustalono, że:

1. Działka nr [...] stanowi niezabudowany grunt znajdujący się na ogrodzonym terenie kompleksu sportowego S. (dawniej K.), który obejmuje zarówno działki będące własnością innych, niż strony postępowania, osób fizycznych oraz będące w użytkowaniu wieczystym S.. Usytuowanie działki przedstawia wydruk z ortofotomapy stanowiący załącznik do protokołu oględzin. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego o ww. teren dba i dysponuje nim S.. Ponadto ogrodzenie całego terenu zostało wykonane przez K.(dziś S.). Obecnie nie jest zawarta żadna umowa dotycząca tej działki, a ostatnia umowa, zawarta między skarżącym a K. wygasła z końcem 2015 r. Skarżący oświadczył również, że ze względu na ogrodzenie terenu nie ma możliwości wejścia na teren działki ani nim dysponowania. Ponadto uważa, że boisko szkolne znajdujące się na terenie obok ośrodka częściowo położone jest na działce nr [...] i w związku z tym powinna zostać zawarta umowa dzierżawy terenu. Jednakże zaprzeczył temu obecny w trakcie oględzin geodeta miejski (dowód zdjęcie ortofotomapy z 2 grudnia 2021 r.). Ponadto ustalono, że postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] nie zostało zakończone.

2. Działki nr [...], [...],[...], [...]i [...]– w ich skład wchodzi droga wewnętrzna parku wraz ze ścieżką rowerową, trasą dla rolkarzy, deptak dla pieszych, pas zieleni oraz teren zadrzewiony. Obecny w trakcie oględzin geodeta miejski wskazał, że te działki znajdują się na terenie P. i są zagospodarowane zgodnie ze statutową działalnością Spółki (W. S.A.). Skarżący oświadczył, że remont drogi wewnętrznej parku został wykonany bez zgody pozostałych współwłaścicieli i w jego ocenie znacznie obniżył wartość terenu i w związku z tym nie partycypował w jego kosztach. Natomiast przedstawiciel Spółki stwierdził, że remont ww. drogi został przeprowadzony, ponieważ jej stan zagrażał życiu i zdrowiu użytkowników. Ponadto skarżący oświadczył, że jako współwłaściciel terenu nie ma wpływu na działania podejmowane przez Spółkę w zakresie zarządzania ww. gruntem, nie partycypuje w kosztach utrzymania terenu, nie osiąga żadnego dochodu z działek - dzierżawy terenu, nie ma udziału w zyskach oraz możliwości bezpłatnego wjazdu na teren parku. Przedstawiciel Spółki zawnioskował o zaprotokołowanie, że Spółka stoi na stanowisku, iż nie czerpie zysków z nieruchomości wspólnej dot. działek o numerach ewid. [...],[...],[...],[...],[...]. Skarżący wskazał, że nie ma możliwości bezpłatnego wjazdu na teren parku. W związku z tym zarzutem przedstawiciel Spółki oświadczył, że w sprawie bezpłatnego wjazdu współwłaściciele winni wystąpić o wydanie przepustki umożliwiającej bezpłatny wjazd na teren całego P., jednakże z jego wiedzy wynika, że nigdy w tej sprawie nie występowali ze stosownym wnioskiem. Geodeta miejski wyjaśnił również, że altany ogrodowe nie są położone na żadnej z działek objętych oględzinami. Przedstawiciel Spółki ponadto potwierdził, że o przedmiotowy teren dba Spółka (koszenie trawy, przycinanie drzew, sprzątanie). Na zakończenie oględzin skarżący oświadczył, że jego zdaniem W. S.A. jest samoistnym posiadaczem terenu obejmującego przedmiotowe działki i tym samym to Spółka winna płacić podatek od nieruchomości. Z kolei Z. C. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych wskazała, że W. S.A. powinna uzyskać zgodę pozostałych współwłaścicieli na prowadzenie działalności gospodarczej na działkach stanowiących współwłasność, jednak o taką zgodę nigdy nie występowała. Współwłaściciele mają prawo partycypować w dochodach Spółki uzyskiwanych m.in. z opłat za wjazd na teren parku, w tym na teren nieruchomości wspólnych oraz z organizowanych na terenie parku imprez, jednakże Spółka nie rozlicza się z pozostałymi współwłaścicielami z zysków uzyskanych z ww. tytułów. Wskazała ponadto, że współwłaściciele mają prawo wjazdu na teren parku, w tym do nieruchomości wspólnej, jedynie na zasadach obowiązujących osoby trzecie tj. za opłatą, bez możliwości bezpłatnego wjazdu.

Organ pierwszej instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego wezwał S. do złożenia wyjaśnień poprzez wskazanie, czyją własność stanowi ogrodzenie działki o nr [...], a także wskazanie, czy Stowarzyszenie włada działką o nr [...] i zagospodarowuje nieruchomość zgodnie z prowadzoną działalnością, a ponadto wskazanie, czy po zakończeniu czasu trwania umowy zawartej ze współwłaścicielem nieruchomości – G. K. dysponowało terenem bez pozyskania uprzedniej zgody właścicieli działki o nr [...], m.in. posiadało obiekty sportowe na terenie wskazanej nieruchomości oraz czy przed rozpoczęciem robót budowlanych związanych z budową i likwidacją kortów tenisowych Stowarzyszenie wystąpiło i uzyskało zgodę właścicieli na wejście na teren działki o nr [...] oraz uzgodniło z właścicielami przewidywany sposób, zakres i termin korzystania z nieruchomości, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu.

W odpowiedzi na powyższe pismem z 12 stycznia 2022 r. S. wyjaśniło, że od końca dzierżawy nie prowadziło i nie prowadzi żadnej działalności na działce [...]. Budowa aktualnie istniejącej hali tenisowej ze względu na jej modułowość była prowadzona i realizowana dźwigami od środka hali tenisowej oraz na zewnątrz wzdłuż długich powierzchni hali tenisowej, czyli od strony boiska piłkarskiego oraz od ulicy [...]. W związku z tym nie występowało do właściciela działki nr [...] z prośbą o możliwość jej użytkowania podczas budowy i po jej zakończeniu.

Organ pierwszej instancji decyzją z 1 sierpnia 2023 r. określił skarżącemu i uczestnikom postępowania wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. w kwocie 1.496,00 zł w odniesieniu do działki nr [...], w pozostałym zakresie umarzył postępowanie podatkowe.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając że:

1. decyzja została wydana na podstawie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, gdyż powierzchna nieruchomości wynosi 24.594 m2, a nie 3.271 m2;

2. decyzja została wydana na podstawie sfałszowanych przez komunistyczne władze, rejestrów gruntów oraz sfałszowanych klasyfikacji grantów w celu naliczania nielegalnych podatków;

3. decyzja została wydana na podstawie zmienionej w 2020 r. klasyfikacji gruntów w celu naliczenia nielegalnych podatków, w wysokości wyższej od 100% przychodu;

4. decyzja obraża art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem nie została wydana w urzędowym języku polskim oraz poza ustawowymi granicami art. 6 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ odwoławczy stwierdził w odniesieniu do zakresu sprawy objętego umorzeniem postępowania podatkowego, że skarżący, R. C. oraz J. K. i T.K. (spadkobiercy po zmarłym J.K.) nie mieli wpływu na dysponowanie nieruchomością wspólną w zakresie działek geodezyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto w toku przeprowadzonych oględzin wraz z geodetą miejskim ustalono, że działki te położone są na terenie P. i zagospodarowywane przez Spółkę zgodnie ze przedmiotem działalności spółki. Powyższe potwierdza również ortofotomapa nieruchomości a także dane dostępne na stronie Geoportal 2 (https://many.geoportal.gov.pl/). Wskazują one, że działki o nr [...], [...], [...], [...] i [...] stanowią pas gruntu zlokalizowanego wewnątrz P., który otoczony jest innymi działkami wchodzącymi w skład wspomnianego parku, który zarządzany jest przez W. S.A. (obecnie P .S.A.). Spółka dysponując działkami znajdującymi się w obrębie P. realizuje swoje cele z pominięciem interesów współwłaścicieli. Nie podejmuje z nimi współdziałania w jakiejkolwiek formie. Ponadto, co jest bardzo istotne w ocenie organu odwoławczego, jak wskazał opiekun prawny M.C. (przed jej śmiercią), działania W. S.A. były sprzeczne z wolą współwłaścicieli będących osobami fizycznymi.

Organ odwoławczy skonstatował, że wyłącznym posiadaczem ww. działek jest jeden ze współwłaścicieli, a mianowicie W. S.A. (obecnie P. S.A.). W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo umorzył postępowanie w zakresie działek o nr [...], [...], [...], [...], [...].

Natomiast organ odwoławczy w odniesieniu do działki o nr ewid. [...], zauważył, że w toku postępowania podatkowego badano, czy S. spełnia przesłanki do uznania go za posiadacza samoistnego tejże działki. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi w trakcie prowadzonego postępowania organ stwierdził jednak, że Stowarzyszenie było posiadaczem zależnym przedmiotowej działki na mocy umowy zawartej ze skarżącym z 14 marca 2001 r. na okres 15 lat. Jednakże zgodnie z oświadczeniem S., po zakończeniu trwania tej umowy nie dysponowało już działką o nr [...], jak również nie występowało do właścicieli nieruchomości o zgodę na wejście na teren nieruchomości, gdyż do prowadzonych celów i budowy hali tenisowej nie było to konieczne. Przedmiotowa działka nie jest zabudowana. Nie można uznać, że samo ogrodzenie nieruchomości powodować będzie uznanie Stowarzyszenia za posiadacza samoistnego tej działki, gdyż ogrodzenie zostało posadowione jeszcze przed zawarciem umowy udostępnienia terenu między Stowarzyszeniem i skarżącym. Poza tym, zgodnie z oświadczeniem Stowarzyszenia z 12 stycznia 2022 r., jedynie na podstawie rozmów z mieszkańcami Miasta można przypuszczać, że ogrodzenie nieruchomości stanowi jego własność. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie I SA/Gl 1440/19 z 25 sierpnia 2020 r., organ odwoławczy wskazał, że posiadanie samoistne jest stanem faktycznym, natomiast stosownie do treści art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Na podstawie powyższego organ odwoławczy stwierdził, że Stowarzyszenie nie może zostać uznane za posiadacza samoistnego, gdyż nie włada nieruchomością jak właściciel, nie jest również posiadaczem zależnym. Dokonywane modyfikacje i budowy na nieruchomościach będących w jego własności były dokonywane z pominięciem wykorzystania działki [...]. Natomiast kwestię przestawienia ogrodzenia strony postępowania winny rozstrzygnąć ze Stowarzyszeniem na drodze postępowania cywilnego. W konsekwencji, jako podatników podatku od nieruchomości działki o numerze ewid. [...] należy uznać współwłaścicieli tej nieruchomości, tj. Spółkę P. S.A., skarżącego, J. K., T.K. i R.C..

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie bowiem z art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (aktualny t.j. Dz.U. z

2023 r. poz. 70, z póżn. zm.), dalej: u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ pierwszej instancji zastosował stawkę określoną na podstawie uchwały nr LV/892/2022 Rady Miasta Chorzów z 27 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2022 r. poz. 7107) jak dla gruntów pozostałych. Nie znajdują wobec tego uzasadnienia zarzuty odwołania dotyczące błędnie zastosowanej stawki podatkowej. Prawidłowo organ pierwszej instancji przyjął, działając na podstawie art. 2a O.p. i art. 3 ust. 4 u.p.o.l., a także mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, że prawidłową stawką podatku od nieruchomości dla działki o nr [...] będzie stawka właściwa dla gruntów pozostałych, tj. 0,61 zł od 1 m2, określona w uchwale LV/892/2022 Rady Miasta Chorzów z dnia 27 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C..

Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu dotyczącego dokonanych w ewidencji gruntów i budynków zmian klasyfikacji gruntów. Stwierdził, że jak wynika z pisma Prezydenta Miasta C. z 28 sierpnia 2023 r. - od 2012 r. nie nastąpiła żadna zmiana dotycząca działek objętych KW [...], w tym działki nr [...] sklasyfikowanej jako "Bz" - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił, że ustala ona nielegalny podatek:

1. bez podstawy prawa zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333);

2. bez podstawy prawa zawartego w art. 5 ust. 1, art. 20 ust. 2 u.p.o.l.;

3. w wysokości większej od górnej granicy stawki kwotowej I gg [zł]=0,61 zł obwieszczonej przez Ministra Finansów w dzienniku urzędowym Monitor Polski (M. P. z 2022 r. poz. 731);

4. w sposób zakazany w art. 5 ust. 1, art. 20 ust. 2 u.p.o.l.;

5. na podstawie sfałszowanych przez Gminę Miasto C. rejestrów gruntów, że gospodarstwo rolne przestało być gospodarstwem rolnym;

6. na podstawie kłamstwa, że na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego SK 13/15 z 12 grudnia 2017 r. w niniejszej sprawie prawidłową stawką podatku od nieruchomości dla działki o nr [...] będzie stawka właściwa dla gruntów pozostałych tj. 0,61 zł o m2, bowiem nie istnieje stawka podatku od nieruchomości 0,61 zł od 1 m2.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił własne wyliczenia matematyczne, co do wysokości należnego podatku od nieruchomości, kwestionując zastosowaną stawkę podatkową określoną w uchwale nr LV/892/2022 Rady Miasta Chorzów z dnia 27 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2022 r. poz. 7107).

W piśmie procesowym z 5 lipca 2024 r. skarżący wskazał, że organ odwoławczy zawyżył wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego oraz stwierdził, że informuje w trybie art. 304 kodeksu postępowania karnego o popełnieniu przestępstwa przez organy podatkowe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r.), dalej: P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Na wstępie rozważań nad legalnością zaskarżonej decyzji zasadne jest przytoczenie regulacji prawnych, mających zastosowanie w sprawie. Oczywiście Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, obowiązujące w roku podatkowym 2023.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Natomiast w myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (przepis ten wskazuje przy tym, jakich wielkości stawki te nie mogą rocznie przekroczyć).

Mając na uwadze przytoczony na wstępie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo i wyczerpująco ustaliły podstawę faktyczną orzeczenia oraz dokonały trafnej subsumpcji ustalonych faktów w odniesieniu do wszystkich elementów konstrukcyjnych podatku.

Zasadnie organy przyjęły, że zachodzi potrzeba umorzenia postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do współwłaścicieli gruntów (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.) w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...]i [...], jako że ich jedynym posiadaczem samoistnym jest P. S.A. Organy podatkowe prawidłowo bowiem ustaliły, że skarżący, R. C. oraz J. K. i T. K. (spadkobiercy po zmarłym J.K.) nie mieli wpływu na dysponowanie nieruchomością wspólną w zakresie działek o wskazanych numerach. Potwierdziły to przeprowadzone oględziny wraz z geodetą miejskim, podczas których ustalono, że działki te położone są na terenie P. i zagospodarowywane przez Spółkę zgodnie z przedmiotem działalności Spółki. Powyższe potwierdzała również ortofotomapa nieruchomości, a także dane dostępne na stronie Geoportal 2 (https://many.geoportal.gov.pl/). Spółka dysponując działkami znajdującymi się w obrębie P. realizuje swoje cele z pominięciem interesów współwłaścicieli. Nie podejmuje z nimi współdziałania w jakiejkolwiek formie. Tym samym wyłącznym posiadaczem ww. nieruchomości był w okresie od 1 kwietnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. jeden ze współwłaścicieli – P. S.A. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym (wyprzedza obowiązek podatkowy współwłaścicieli).

Natomiast w odniesieniu do działki nr [...] organy zasadnie przyjęły, że na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jako podatników należy wskazać współwłaścicieli tego gruntu, w tym skarżącego. Trafnie bowiem ustaliły, że ta działka nie znajdowała się w badanym roku podatkowym w posiadaniu samoistnym S.. W uzasadnieniach decyzji organy podatkowe obu instancji wyczerpująco i prawidłowo wyjaśniły taką kwalifikację. S. od końca dzierżawy nie prowadziło i nie prowadzi żadnej działalności na działce [...]. Natomiast budowa aktualnie istniejącej hali tenisowej ze względu na jej modułowość była prowadzona i realizowana dźwigami od środka hali tenisowej oraz na zewnątrz wzdłuż długich powierzchni hali tenisowej, czyli od strony boiska piłkarskiego oraz od ulicy [...], bez wchodzenia na działkę nr [...].

Organy podatkowe zasadnie zakwalifikowały opodatkowany grunt jako tzw. pozostały w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. W sprawie nie ujawniły się okoliczności podważające zasadność takiej kwalifikacji.

Ponadto, zgodnie z informacją przekazaną przez organ pierwszej instancji od 2012 r., tj. od podpisania aktu notarialnego z 27 lutego 2012 r. Rep. [...] nr [...], na podstawie którego powstała współwłasność nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] osób fizycznych i osoby prawnej, nie nastąpiła żadna zmiana dotycząca klasyfikacji działek objętych księgą wieczystą, w tym działki o nr ewid. [...]. Nie zmieniono klasyfikacji z gruntów oznaczonych jako "Bz" - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Dlatego, skarżący winien w trybie administracyjnym, ale nie w ramach postępowania podatkowego wnieść o zmianę danych w ewidencji gruntów, skoro uznaje, iż dane w niej zawarte są błędne.

Dalej wskazać należy, że na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Rada Gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie określonej wysokości.

Na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 u.p.o.l. górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (ust. 1). Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy (ust. 2).

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej stawki podatku od nieruchomości stwierdzić należy, że Rada Miasta Chorzów uchwałą nr LV/892/2022 z 27 października 2022 r. określiła wysokość stawek podatku od nieruchomości obowiązujących w roku 2023 na terenie Miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. z

2022 r. poz. 7107). Stawki zostały ustalone zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2022 r. (M.P. z 2022 r. poz. 731) w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2023 r. wydanym na podstawie delegacji ustawowej wskazanej w art. 20 ust. 2 u.p.o.l. Uchwała podlegała zweryfikowaniu przez organ nadzoru, którą to kontrolę legalności przeszła pomyślnie i w dniu 10 listopada 2022 r. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2022 r. poz. 7107). Dodatkowo stwierdzić należy, że prawidłowość uchwalenia stawek była przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego, wszczętego z inicjatywy skarżącego w sprawie o sygn. I SA/Gl 1135/23. Tut Sąd wyrokiem z 8 listopada 2023 r. oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny.

Prawidłowo także organy podatkowe ustaliły powierzchnię opodatkowanej działki nr [...]. (jako podstawę opodatkowania – art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), która wynosi 3.271 m2.

Nawiązując ponownie do argumentacji skargi, Sąd wskazuje, że wykładnia zastosowanych w sprawie przepisów prawa, w tym dotyczących stawki podatkowej, odbywa się na podstawie wypracowanych w doktrynie prawa oraz orzecznictwie dyrektyw interpretacyjnych. Ogólnie rzecz ujmując, powszechnie stosowany jest w tej mierze podział na:

- wykładnię językową: znaczenie przepisu ustala się na podstawie reguł języka, w którym został on sformułowany, tj. w tym przypadku reguł języka polskiego,

- wykładnię systemową: ustalając znaczenie danego przepisu bierze się pod uwagę także treść innych przepisów,

- wykładnię funkcjonalną: ustalając znaczenie danego przepisu należy również uwzględnić szereg wyznaczników pozajęzykowych, jak np. cele, funkcje regulacji prawnej, przekonania moralne, sytuację społeczną (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 68).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, zastosowanie ww. dyrektyw interpretacyjnych, w szczególności wykładni językowej oraz systemowej, pozwala na jednoznaczne odkodowanie stosowanych przepisów prawa. W tym, przepisów regulujących sposób ustalania stawki podatkowej. Wbrew stanowisku skarżącego, w procesie wykładni tychże regulacji nie znajduje uzasadnienia wykorzystanie oferowanych przez skarżącego wzorów matematycznych. Klarowny rezultat interpretacyjny w zakresie ustalenia właściwej stawki podatkowej zostaje bowiem osiągnięty poprzez odczytanie, przy uwzględnieniu reguł języka polskiego: wpierw art. 5 ust. 1 i art. 20 u.p.o.l., następnie obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2022 r. (M.P. z 2022 r. poz. 731) w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 i ostatecznie § 1 pkt 1 lit. c) uchwały Rady Miasta Chorzów nr LV/892/2022 z 27 października 2022 r., która określiła wysokość stawek podatku od nieruchomości obowiązujących w roku 2023 na terenie Miasta C..

Sąd wyjaśnia, mając na uwadze treść pism procesowych skarżącego, że organami właściwymi do wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego, czyli postępowania mającego na celu m.in. wykrycie i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa są organy wskazane w ustawie z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks postępowania karnego (w skrócie: k.p.k.). Wynika to już z art. 1 i art. 2 k.p.k. Organami właściwymi do wszczęcia postępowania przygotowawczego (śledztwa albo dochodzenia) są zasadniczo Policja i Prokurator (art. 298 § 1 k.p.k.). Jeśli skarżący uważa, że doszło do popełnienia przestępstwa, to wnioski w tej materii powinien kierować do tych właśnie organów. Ustawodawca przewidział że wnioski takie (zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa) podlegają rozpoznaniu w stosownym trybie (art. 303 i nast. k.p.k.).

Sądy administracyjne nie zostały powołane przez prawodawcę do wszczynania, nadzorowania lub prowadzenia postępowania karnego. Ich ustrojowa rola nie sprowadza się do działań śledczych, do ustalania czy zostało naruszone prawo karne, czyli popełnione zostało przestępstwo i ewentualnie przez kogo.

W kontekście ustawowo określonych kompetencji poszczególnych organów do reakcji na popełnienie przestępstwa, sąd administracyjny jest wyłącznie "instytucją państwową" w rozumieniu art. 304 § 2 k.p.k. Ten przepis stanowi, że instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.

Jednak w realiach rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, w tym po zapoznaniu się z argumentacją skarżącego, że nie zauważa, aby w związku z wydaniem kontrolowanej decyzji doszło do naruszenia prawa karnego w sposób, o którym mowa w art. 304 § 2 k.p.k. Co więcej, Sąd nie dostrzega, aby w realiach tej sprawy sądowoadministracyjnej zachodziła potrzeba wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa podatkowego (materialnego lub procesowego).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.