Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 55/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność spółki E. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje spółkę E. do rozpatrzenia wniosku P. S. z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność spółki E. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od spółki E. na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący P. S. złożył do E. S.A. w G. Oddział w T. (dalej powoływanej też jako "spółka") wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez wskazanie: nazw miejscowości, działek ewidencyjnych i numerów obrębów ewidencyjnych w obrębie Gminy C. i Gminy U. przez które przebiega linia wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ C. – GPZ U., a także poprzez udostępnienie decyzji administracyjnych w tym o ustaleniu lokalizacji inwestycji, o zatwierdzeniu planów realizacyjnych oraz pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzonymi planami określającymi projektowaną wówczas linię wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ C. – GPZ U. Jednocześnie wskazał, aby wnioskowane informacje przesłać na podany adres poczty elektronicznej lub na wskazany we wniosku adres.

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek udzielonej pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r., E. S.A. w G. Oddział w T. wskazała, że nie prowadzi rejestru miejscowości, numerów działek i obrębów ewidencyjnych przez które przebiega linia napowietrzna wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ C. – GPZ U. W związku z tym wezwała skarżącego do wykazania w terminie 14 dni interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji, stwierdzając że mają one charakter informacji publicznej przetworzonej, sporządzonej częściowo w oparciu o dane, które uprzednio pozyskać należy ze starostwa. Jednocześnie poinformowała skarżącego, że w przypadku niewykazania interesu publicznego uzasadniającego wniosek we wskazanym terminie, nastąpi odmowa udzielenia żądanych informacji publicznych.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność E. S.A. w G. Oddział w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił spółce nieudostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy, domagając się stwierdzenie bezczynności E. S.A. w G. Oddział w T. w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ww. ustawy oraz zobowiązania E. S.A. w G. Oddział w T. do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wydanego orzeczenia w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że E. S.A. w G. Oddział w T. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a także że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, gdyż decyzje administracyjne stanowiące podstawę do lokalizacji przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów oraz dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi stanowią przedmiot informacji publicznej. Zaznaczył przy tym, że z wnioskowanej dokumentacji wynikają również nazwy miejscowości, działki ewidencyjne i obręby przez, które przebiega linia energetyczna. Pomimo powyższego, jak stwierdził skarżący, do dnia wniesienia skargi nie otrzymał on jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów i informacji, ani też rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej czy umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że E. S.A. w G. Oddział w T. pozostaje w bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że nie było podstaw do wezwania go do wykazania interesu publicznego, a także, że spółka nie odniosła się w ogóle do żądania skarżącego udostępnienia decyzji administracyjnych, w tym o ustaleniu lokalizacji inwestycji, o zatwierdzeniu planów realizacyjnych oraz pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzonymi planami określającymi projektowaną wówczas linię wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ C. – GPZ U.

W odpowiedzi na skargę E. S.A. w G. Oddział w T. wniosła o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi.

W zakresie wniosku o odrzucenie skargi, spółka wskazała, że oddział spółki nie ma zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej powoływanej jako "ppsa"). Pomimo bowiem organizacyjnego, technicznego, kadrowego i finansowego wyodrębnienia oddział przedsiębiorstwa – spółki akcyjnej nie posiada odrębnej podmiotowości (zdolności) prawnej ani zdolności sądowej, albowiem podstawą aktywności oddziału jest zawsze osobowość (zdolność) prawna i zdolność sądowa przedsiębiorcy - spółki akcyjnej. Skarga skierowana przeciwko E. S.A. Oddział w T. nie może więc być merytorycznie rozpoznana, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ppsa. W sprawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazał wprost jako stronę postępowania sądowoadministracyjnego E. S.A. Oddział w T., co świadczy o świadomym wyborze jako strony postępowania tego Oddziału.

Z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, spółka stwierdziła, że pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r. stanowiło decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. W sytuacji, w której wnioskodawca dostarczyłby żądane informacje (tj. wykazał interes publiczny), to pismo takie zostałoby potraktowane jako odrębny wniosek. Niewątpliwie bowiem, z treści pisma z dnia [...] sierpnia 2016 r. wynika, iż informacja w oparciu o dostarczone we wniosku dane nie zostanie udzielona. W świetle tych okoliczności spółka wskazała, że brak jest możliwości uznania, że w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej powoływanej jako "ppsa") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Dla stwierdzenia tego stanu rzeczy nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. W tym zakresie nie jest zatem istotne, czy bezczynność organu była przez organ zawiniona, czy też wynikała ona jedynie z błędnego jego przekonania co do sposobu załatwienia danej sprawy.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia wnioskowanych informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. D.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej powoływanej jako "udup" lub "ustawy o dostępie do informacji publicznej"). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania udip, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Mając na względnie uregulowania ustawy o dostępie do informacji publicznej należy w pierwszej kolejności odnieść się do zgłoszonego w skardze wniosku spółki o odrzucenie skargi ze względu na brak zdolności sądowej oddziału spółki. Na gruncie procedury obowiązującej przed sądami administracyjnymi zdolność sądowa regulowana jest w art. 25 ppsa. Sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą jednak do kategorii spraw szczególnych, rozstrzyganych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta jest ustawą szczególną w stosunku m.in. do ppsa i wprowadza ona odformalizowany tryb dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt. 5 udip jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 ppsa. Jednostka organizacyjna o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 udip nie stanowi jednostki organizacyjnej o jakiej mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego czy ppsa. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 udip jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki, powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13; wyrok NSA z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I OSK 830/13 – dostępne na stronie http:// orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Taką jednostką zobowiązaną do udostępnienia informacji publicznej jest więc i Oddział w T. Spółki E. z siedzibą w G.. Oddział ten ma zatem w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym udostępnienia informacji publicznej zdolność sądową i tym samym brak jest podstaw do odrzucania skargi.

Odnosząc się natomiast do istoty sprawy, wskazać należy, że niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy E. S.A. w G. Oddział w T. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy objęte wnioskiem informacje stanowią informacją publiczną, a następnie - w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia powyższych kwestii – czy podjęte przez spółkę działania w związku wnioskiem strony o udostępnienie informacji publicznej odpowiadały przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też spółka dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

Stosownie do art. 1 ust. 1 udip tylko informacja publiczna w rozumieniu udip podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w udip. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 udip). Krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w art. 6 udip. Z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udip wynika, że informacją publiczną jest m. in. informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Wyjaśnić należy także, iż w rozumieniu ustawy dokumentem urzędowym, który zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy podlega udostępnieniu, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że żądane przez skarżącego dokumenty dotyczące realizacji inwestycji jaką stanowi linia wysokiego napięcia GPZ C. – GPZ U., w tym decyzje administracyjne dotyczące jej lokalizacji, budowy i planów realizacji, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów udip. Dotyczy to również danych wynikających z tych dokumentów w postaci nazw miejscowości, numerów działek i obrębów ewidencyjnych w obrębie Gminy C. i Gminy U. przez które przebiega przedmiotowa linia energetyczna.

Rozważając natomiast aspekt podmiotowy niniejszej sprawy wskazać należy na treść art. 4 ust. 1 lit. a udip. W myśl tego przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Użyte w treści powyższego przepisu sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji oznacza możliwość wykonywania zadań publicznych przez podmioty niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 (publ. Lex nr 198687) wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek oraz suwerenności i niepodległości państwa. Zatem dla zapewnienia wolności i praw człowieka oraz obywatela, dysponowanie zasobami energetycznymi, urzeczywistnia wspólne dobro, o czym stanowi się w art. 1 Konstytucji RP, zaś wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczana – stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – tylko w ustawie i jedynie wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. W związku z powyższy stwierdzić należy, że przedsiębiorstwa energetyczne są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne, a w konsekwencji, że są one zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej (vide np.: wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 – dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Ustalenie, że objęte wnioskiem z dnia z dnia [...] lipca 2016 r. informacje stanową informację publiczną oraz, że E. S.A. w G. Oddział w T. jako przedsiębiorstwo energetyczne (część spółki) wykonujące zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, oznacza że w sprawie podmiot ten zobowiązany był do odniesienia się do przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów udip. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno procedurę udostępnienia informacji publicznej, jak i tryb odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, za wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 udip (w zakresie terminu udostępnienia) i w art. 15 ust. 2 (w zakresie kosztów związanych z udostępnieniem informacji). Gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 udip, to powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 udip. A zatem powinien powiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o powodach opóźnienia i o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 udip), wówczas w trybie art. 14 ust. 2 udip może zostać udostępniona informacja publiczna w formie lub sposób wskazany przez organ, jeżeli wnioskodawca złoży wniosek w tym zakresie. W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 udip jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ograniczenia z art. 5 udip lub ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego w przypadku informacji przetworzonej, oraz dla umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip, a więc gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania.

Z powyższego wynika, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie w ww. terminie 14 dni żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, bądź też powiadomić pisemnie wnioskodawcę: o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji w terminie 14 dni lub zgodnie z wnioskiem, wskazując przy tym w jakim terminie lub w jaki sposób czy formie informacja może być udostępniona (art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 udip), o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji (art. 15 ust. 2 udip) czy też o tym, że nie posiada żądanej informacji (art. 4 ust. 2 udip) lub, że tryb dostępu żądanej informacje odbywa się na odrębnych zasadach. Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, wbrew tym przepisom ani nie udostępni w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcę o ww. okolicznościach, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

W niniejszej sprawie spółka nie podjęła żadnego z wyżej wymienionych działań w przewidzianym przez prawo terminie, do których obliguje spółkę ustawa o dostępie do informacji publicznej. W szczególności ani nie udzieliła ona skarżącemu żądanej informacji publicznej, ani też nie wydała decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej czy umarzającej postępowanie w sprawie. Pomimo zatem, że żądana informacja stanowiła informację publiczną, spółka nie podjęła żadnych z ww. działań, określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Aktywność spółki w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego ograniczyła się wyłącznie do wezwania strony do wykazania interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej i to jedynie w zakresie części informacji objętych wnioskiem, tj. odnośnie nazw miejscowości, numerów działek i obrębów ewidencyjnych przez które przebiega linia energetyczna, co było konsekwencją stwierdzenia przez spółkę, że żądana informacja w tym zakresie stanowi informację przetworzoną, gdyż spółka nie prowadzi w tym zakresie rejestru. Niemniej jednak efektem tego wezwania nie było podjęcie przez organ jakichkolwiek z ww. czynności czy aktów, składających się na ustawowy tryb i formę działania organu w odpowiedzi na wniosek stanowiący informację publiczną. Tymczasem w sytuacji uznania przez spółkę, że w sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, która to skorelowana jest z potrzebą istnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip), i w efekcie tego wezwania skarżącego do wykazania takiego interesu, konsekwencją wezwania spółki powinno być, również w sytuacji milczenia (braku odpowiedzi na wezwanie) osoby wezwanej, albo udostępnienie skarżącemu w ustawowym terminie żądanej informacji w sytuacji uznania, że posiada on szczególny interes publiczny, albo wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji na podstawie art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 udip, w przypadku stwierdzenia, iż nie posiada on szczególnego interes publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, co powinno zostać wykazane w podjętej decyzji odmownej. Milczenie wnioskodawcy na wezwanie skierowane przez organ o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, czy też niewykazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, nie zwalnia organu z ustawowego obowiązku wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej oraz wykazania w niej nieistnienia takiego interesu publicznego, jako że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji możliwej do wydania tylko wtedy, gdy nie zostały spełnione warunki z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. W żadnym wypadku nie ma podstaw do uznania, wbrew stanowisku spółki, że wezwanie do wykazania interesu publicznego stanowi decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz, że ewentualna odpowiedź na wezwanie stanowiłaby odrębny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Takie stanowisko spółki nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w ustawowym trybie reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wskazać należy, że skarżący we wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. domagał się również udostępnienia decyzji administracyjnych, w tym o ustaleniu lokalizacji inwestycji, o zatwierdzeniu planów realizacyjnych oraz pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzonymi planami określającymi projektowaną wówczas linię wysokiego napięcia 110 kV relacji GPZ C. – GPZ U. W tym zakresie spółka nie zareagowała na wniosek w żaden sposób.

W tych okolicznościach, nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie spółka pozostaje bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, jako że do dnia wydania wyroku nie podjęła ona żadnych z ww. działań składających się na ustawowy tryb reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności, biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy, ani nie udostępniła w terminie 14 dni skarżącemu wnioskowanych informacji, ani też nie wydała decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia czy o umorzeniu postępowania. Jak wykazano, zakwalifikowanie przez spółkę części wniosku skarżącego jako odnoszącego się do informacji publicznej przetworzonej i uznanie zarazem, że skarżący milcząc nie wykazał, iż udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, obligowało spółkę do wydania decyzji odmownej, w uzasadnieniu której spółka miała obowiązek przedstawić swoje ustalenia oraz racje przemawiające na korzyść takiego stanowiska. Rozpatrzenie wniosku skarżącego wymagało również odniesienia się w ustawowym trybie do żądania skarżącego udostępnienia wnioskowanych decyzji administracyjnych. W sprawie żadne z tych działań nie zostały podjęte przez spółkę. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa zobowiązał spółkę w punkcie 1 wyroku do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W związku z tym, iż bezczynność spółki, zdaniem Sądu, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki, a nie lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd, nie było podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a ppsa w punkcie 2 wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) z zastosowaniem art. 206 ppsa, zgodnie z treścią którego Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Podkreślenia wymaga, że podana w cytowanym przepisie okoliczność uzasadniająca miarkowanie kosztów jest okolicznością przykładową, Sąd natomiast w zastosowaniu tej instytucji dysponuje uznaniem i swobodną oceną w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Co istotne, miarkowaniu podlegać może także wynagrodzenie pełnomocnika z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy pełnomocnika i wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest tożsama ze skargą wniesioną w sprawie zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Bd 56/18, sporządzoną przez tą samą pełnomocnik, a działanie pełnomocnika ograniczyło się w obu tych sprawach jedynie do sporządzenia wspólnej skargi bez dalszego aktywnego uczestnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wobec powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zasadne jest zastosowanie art. 206 ppsa.