Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 159/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 861
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z  wystąpieniem stanu epidemii
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.f,art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1657
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)
article: art. 134,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r., [...], wydanym

na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Inspektor Sanitarny (dalej zwany: "PWIS") stwierdził niedopuszczalność odwołania od czynności materialno - technicznej Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej zwany: "PPIS" z dnia [...] grudnia 2021 r., której przedmiotem było poinformowanie o objęciu kwarantanną K. B., w okresie od dnia 1 grudnia 2021 r. do dnia 6 grudnia 2021 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia 14 grudnia

2021 r. K. B. (zwana dalej: "stroną" lub "skarżącą") złożyła za pośrednictwem PPIS odwołanie od decyzji nakładającej na stronę obowiązek odbycia kwarantanny z uwagi na kontakt z uczennicą Szkoły Podstawowej [...] w D. , która w dniu 30 listopada 2021 r. uzyskała pozytywny wynik testu w kierunku SARS-CoV-2. Informację o kontakcie strony z osobą zakażoną SARS CoV-2, w ramach prowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, PPIS uzyskał od dyrektora wskazanej placówki za pośrednictwem systemu teleinformatycznego SEPIS (System Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej), co w świetle obowiązujących wówczas przepisów stanowiło podstawę do podjęcia czynności związanych z nałożeniem kwarantanny. Z uwagi na fakt, iż szkoła jest placówką wychowawczą, w której dzieci i nauczyciele przebywają codziennie po kilka godzin w jednej sali mając bliski, bezpośredni kontakt ze sobą, PPIS ocenił ww. okoliczność jako bliski kontakt ze źródłem zakażenia.

Przedmiotową sprawę WPIS rozpoznał jako skargę na działalność PPIS, o której mowa w art. 227 i nast. k.p.a. Oceniony został bowiem, w tym przypadku, brak możliwości procedowania organu II instancji w trybie odwoławczym, tj. na podstawie art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd WPIS pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. przekazał stronie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, stwierdzając, że PPIS prawidłowo ocenił stan faktyczny, a tym samym prawidłowo nałożył obowiązek odbywania kwarantanny, uwzględniając obowiązujący stan prawny.

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

skargę wskazując, że kwestionuje decyzję PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie nałożenia kwarantanny Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 271/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazaną skargę odrzucił. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Sąd stwierdził, że nałożenie na skarżącą kwarantanny nie nastąpiło w formie czynności, lecz decyzji wydanej przez organ I instancji w trybie art. 33 ust. 1 w zw. z ust. 3 a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Od decyzji wydanej przez PPIS przysługiwało zatem odwołanie do WPIS - jako organu wyższego stopnia. Uwzględniając sposób rozpatrzenia sprawy przez WPIS w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., w formie pisma zatytułowanego "Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi", Sąd uznał, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługującego jej trybu odwoławczego, który powinien zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia w prawnie przewidzianej formie. Ponadto Sąd stwierdził, że jeśli organ II instancji zaniechał rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2021 r., w sposób zakreślony przepisami art. 127 i następne k.p.a., to skarżącej przysługuje prawo złożenia skargi na bezczynność organu odwoławczego we wskazanym przedmiocie.

Pismem z dnia 5 września 2022 r. strona wystąpiła do organu II instancji

z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji PPIS z dnia

[...] grudnia 2021 r. dotyczącej nałożenia kwarantanny w okresie od 1 grudnia 2021 r.

do 6 grudnia 2021 r. Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie dowodu

z dokumentu w postaci ww. postanowienia Sądu z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt

II SA/Sz 271/22 na fakt niewłaściwego pouczenia strony o prawie złożenia odwołania

od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2022 r. i zasadności przywrócenia terminu do złożenia odwołania i ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Do przedmiotowego wniosku strona załączyła odwołanie od decyzji PPIS. Jednocześnie, strona wniosła ponaglenie do Głównego Inspektora Sanitarnego w związku z bezczynnością WPIS w sprawie odwołania skarżącej od ww. decyzji PPIS.

W dalszej części uzasadnienia, powołanego na wstępie postanowienia, organ

II instancji stwierdził, że przedmiotowe odwołanie strony z dnia 14 grudnia 2022 r.

jest niedopuszczalne, bowiem brak w niniejszej sprawie przedmiotu zaskarżenia.

WPIS argumentował, że przedmiotowy obowiązek odbycia kwarantanny został nałożony na stronę zgodnie z przepisem § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 351 ze zm.). Obowiązujące w czasie narażenia skarżącej na zakażenie SARS CoV-2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 ze zm.) w przepisie § 5 ust. 1 wyraźnie wskazuje, iż "W przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się". Jednocześnie § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że "Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon".

Według organu II instancji, zgodnie z ww. przepisami prawa PPIS nie wydał decyzji administracyjnej w powyższej sprawie, a dokonał czynności materialno-technicznej, gdyż obowiązek odbycia kwarantanny wynikał wprost z przepisu prawa. Informację o objęciu kwarantanną PPIS zamieścił w systemie teleinformatycznym SEPIS, a stronę poinformował o tym fakcie telefonicznie.

Zdaniem WPIS, nie ulega wątpliwości, iż jedną z przyczyn niedopuszczalności odwołania stanowi brak przedmiotu zaskarżenia, czyli sytuacja, w której nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, którą można kwestionować w drodze odwołania. Organ wsparł się w swej argumentacji poglądami judykatury, końcowo stwierdzając, że niedopuszczalność wniesienia odwołania.

K. B., zastępowana przez adwokata, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na postanowienie WPIS z dnia [...] listopada 2022 r., wnosząc o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania odwołania skarżącej. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, na zasadzie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w postaci:

1. wiadomości mailowej z dnia 1 grudnia 2021 r.,

2. pisma PPIS z dnia 2 grudnia 2021 r.,

3. pisma skarżącej z dnia 14 grudnia 2021 r. skierowanego do [...] zatytułowanego "Odwołanie",

4. zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi z dnia 17 stycznia 2022 r.,

5. postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 271/22,

6. zaskarżonego postanowienia [...] z dnia [...] listopada 2022 r.

Wydanemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez odstąpienie przez organ od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w postanowieniu Sądu z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 271/22, co skutkowało uznaniem przez organ odwoławczy, że rozstrzygnięcie PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej i w konsekwencji odwołanie nie może zostać rozpoznane z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy Sąd uznał, że rozstrzygnięcie PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r. stanowi decyzję administracyjną i podlega zaskarżeniu w drodze odwołania;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że brak jest w niniejszej sprawie przedmiotu zaskarżenia i w konsekwencji wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania, podczas gdy rozstrzygnięcie PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r. pochodzi od organu administracji, jest skierowane na zewnątrz i we władczy sposób rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącej w jej indywidualnej sprawie, a zatem stanowi decyzję administracyjną i tym samym podlega weryfikacji w drodze odwołania;

3. naruszenie przepisu postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. 104 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r., którego adresatem była skarżąca stanowi czynność materialno-techniczną, podczas gdy pochodzi od organu administracji, jest skierowane na zewnątrz i we władczy sposób rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącej w jej indywidualnej sprawie i tym samym stanowi decyzję administracyjną, a żaden inny przepis ustawy nie stanowi, że sprawę skarżącej załatwia się w inny sposób, niż poprzez wydanie decyzji administracyjnej;

4. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dalej w skrócie: "u.z.z.z.c.z.l."), poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i tym samym nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 52 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich pominięcie i zastosowanie § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, tj. przepisu nakładającego obowiązek odbycia kwarantanny oraz przepisu zwalniającego organ z wydania decyzji administracyjnej, podczas gdy wszelkie ograniczenia wolności konstytucyjnych, w tym wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą być ustanawiane w ustawie;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1

u.z.z.z.c.z.l., poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej, podczas gdy ww. przepisy ustawy przewidują obowiązek wydania decyzji w przypadku nałożenia na skarżącą kwarantanny, a przepis § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. nie może zwolnić organu z obowiązku wydania decyzji administracyjnej jako przepis wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej i sprzeczny z ustawą.

W uzasadnieniu skargi skarżąca uszczegółowiła zarzuty stawiane zaskarżonemu postanowieniu. Podkreśliła, że żaden przepis ustawy nie wyłącza obowiązku wydania przez organ inspekcji sanitarnej decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek odbycia kwarantanny z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2.

Według skarżącej, § 5 ww. rozporządzenia z dnia 6 maja 2021 r., w części wskazującej, że "decyzji nie wydaje się", a kwarantanna jest nakładana w drodze "informacji" stanowi nie tylko rażące przekroczenie delegacji ustawowej, ale także regulację sprzeczną m.in. z:

1) art. 33 ust. 1 i 3a u.z.z.z.c.z.l.;

2) art. 104 § 1 k.p.a., stanowiącym, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej;

3) art. 109 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie;

4) art. 15 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej;

5) art. 127 § 1 k.p.a., stanowiącym, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji;

6) art. 78 Konstytucji RP, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji; wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa.

Skarżąca podniosła, że została poinformowana telefonicznie o obowiązku odbycia kwarantanny, co skutkowało skierowaniem przez nią ustnego wniosku o wydanie decyzji pisemnej.

Zdaniem skarżącej, rozporządzenie Rady Ministrów w zakresie ograniczającym podstawowe prawa i wolności obywatelskie gwarantowane w Konstytucji RP jest aktem wydanym z pominięciem konstytucyjnych zasad stanowienia prawa, w szczególności co do możliwości ograniczania praw i wolności konstytucyjnych.

Dalej skarżąca argumentowała, że przed wejściem w życie regulacji zawartej

w § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, organy inspekcji sanitarnych nie miały wątpliwości, że w przypadku ziszczenia się przesłanek z art. 34 ust. 2 u.z.z.z.c.z.l., obligatoryjne jest wydanie decyzji administracyjnej. Takie decyzje podlegały zaskarżeniu do organów odwoławczych, a następnie podlegały kontroli sądów administracyjnych, co potwierdzają orzeczenia wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na skutek zaskarżenia decyzji administracyjnych organów inspekcji sanitarnej o nałożeniu kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ww. ustawy, już po ogłoszeniu stanu epidemii wywołanej wirusem Covid-19 (wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. III SA/G1467/20; WSA w Gliwicach z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/G1 514/20; WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 885/20.

Skarżąca podniosła,, że WSA w Szczecinie w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 271/22 podzielił ww. stanowisko. Organ odwoławczy błędne uznał, że w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia, bowiem decyzja o nałożeniu na skarżącą kwarantanny w dniu [...] grudnia 2021 r. została wydana. Organ odwoławczy miał obowiązek rozpoznać odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej wobec skarżącej. Nie sposób uznać, że organ I instancji mógł zdecydować o ograniczeniu uprawnień skarżącej i nałożeniu na nią obowiązków w drodze czynności materialno-technicznej, gdyż "obowiązek odbycia kwarantanny wynikał wprost z przepisów prawa". Organ odwoławczy pominął ocenę prawną wyrażoną w przedmiotowej sprawie przez Sąd w ww. postanowieniu, co pozostaje niedopuszczalne na gruncie art. 153 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę WPIS wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.", została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) kontrola sprawy sądowoadministracyjnej sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem działań organu administracji publicznej. Sąd działając według wyżej wskazanego kryterium sprawowania kontroli nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy postanowienia o niedopuszczalności odwołania.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych

lub podmiotowych (patrz: B. Adamiak , J. Borkowski, KPA, Komentarz, wyd. 15 Warszawa 2017, str. 706 i nast., a także wyrok WSA w Gdańsku z 7 lipca 1992 r., sygn. akt SA/Gd 746/92, opubl. OSP 1993, Nr 9, poz. 178). Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji.

Do przyczyn podmiotowych zalicza się przypadki wniesienia odwołania przez osobę niemającą do tego legitymacji albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych.

W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że odwołanie skarżącej nie jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych.

W kontrolowanej sprawie nie było bowiem prawnych możliwości wniesienia odwołania od działania organu polegającego na nałożeniu na skarżącą kwarantanny.

Z akt sprawy wynika, że obowiązek kwarantanny nałożono na skarżącą w związku z ustaleniem w dniu 30 listopada 2021 r., że skarżąca miała kontakt w dniu 26 listopada 2021 r. z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2. Stąd nałożono na skarżącą kwarantannę obejmującą okres 6 dni, tj. od dnia 1 grudnia 2021 r. do 6 grudnia 2021 r.

W dniu 14 grudnia 2021 r. do PPIS wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej zatytułowanie "Odwołanie" dotyczące decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r. o nałożeniu kwarantanny. Przedmiotową sprawę właściwy organ nie rozpoznał w trybie odwoławczym, uznając ją za skargę na działalność organu, o której mowa w art. 227

i następne k.p.a.

Skarżąca wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję PPIS z dnia [...] grudnia 2021 r., zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Sz 271/22. Skargę tę Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022 r., wskazując, że skarżąca wniosła skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących jej w sprawie.

Regulacje prawne dotyczące instytucji kwarantanny zawarte zostały w ustawie

z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (obecny publikator: Dz. U. z 2022 r., poz. 1657; dalej w skrócie: "u.z.z.z.c.z.l.").

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się kwarantannie. Z tak ogólnie sformułowanym obowiązkiem koresponduje bardziej szczegółowa regulacja art. 33 ust. 1 ww. ustawy, w myśl której państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Do obowiązków tych należy także kwarantanna (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f ww. ustawy).

Według skarżącej, nałożenie na stronę kwarantanny miało nastąpić

w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 w związku z ust. 3a ustawy

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a stanowisku temu towarzyszyło jednoczesne podważenie legalności § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, a to wobec niezgodności tego przepisu prawa z ustawą i wydania tego rozporządzenia z przekroczeniem granic upoważnienia zawartego w ustawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy powtórzyć należy,

że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym objęte jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej w sprawie nałożenia na skarżącą w dniu [...] grudnia 2021 r. obowiązku poddania się kwarantannie. Poza zakresem tak wyznaczonej kontroli sądowoadministracyjnej pozostaje legalność objęcia skarżącej kwarantanną przez organ I instancji, któremu to objęciu z § 5 ust. 1 zdanie drugie ww. rozporządzenia, miało czy nie miało towarzyszyć wydanie decyzji administracyjnej.

Należy w związku z tym zauważyć, że oceny legalności wymienionego rozporządzenia nie dokonał również Sąd w uzasadnieniu postanowienia z dnia

12 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 271/22. Skład orzekający w niniejszej sprawie, nie podziela poglądu, że na gruncie sprawy doszło do naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., w świetle stanowiska Sądu przedstawionego w ww. uzasadnieniu postanowienia. Analizując akta sprawy nie sposób bowiem uznać, że decyzja o nałożeniu kwarantanny, której adresatem miałaby być skarżąca, rzeczywiście została wydana i doręczona stronie skarżącej.

W realiach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że w przypadku skarżącej obowiązek nałożony przez powiatowego państwowego inspektora nie wiązał się z kwalifikacją skarżącej jako osoby chorej lub podejrzanej o chorobę, ale z jako osobą mającą kontakt z osobą chorą na Covid-19. Bezsporne, że skarżąca dowiedziała się o objęciu jej kwarantanną w dniu [...] grudnia 2021 r. z informacji przekazanej jej drogą telefoniczną.

Sąd stwierdza że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji nie rozstrzygnął

sprawy w formie decyzji administracyjnej. Przedłożone Sądowi akta administracyjne

nie zawierają tego rodzaju aktu administracyjnego oraz nie zawierają dokumentacji odnoszącej się do przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego. Akta ograniczają się bowiem jedynie do pism procesowych stron. Należy w tym miejscu wskazać, że samo zamieszczenie na stronie systemu informatycznego przeznaczonego do wsparcia działań podmiotów powołanych do walki z pandemią informacji o objęciu kwarantanną i poinformowanie o tym telefonicznie osoby podlegającej takiej kwarantannie nie może być uznane samo w sobie za wydanie decyzji administracyjnej.

Zamieszczenie na stronie systemu informatycznego przeznaczonego do wsparcia działań podmiotów powołanych do walki z pandemią informacji o objęciu kwarantanną nie może być uznane samo w sobie za wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol, 192/22; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1580/22). Umieszczenie przez organ informacji w systemie teleinformatycznym i zawiadomienie telefoniczne skarżącej przez pracownika organu o objęciu skarżącej kwarantanną, nie stanowi decyzji administracyjnej, w rozumieniu k.p.a., a w konsekwencji niedopuszczalne jest wniesienie od tego zawiadomienia odwołania.

Jednocześnie brak jest podstaw do formułowania obaw, że brak wydania decyzji o skierowaniu na kwarantannę pozbawia skarżącą obywatelskich uprawnień związanych z procesem odwoławczym, czy też w ten sposób pozbawia prawa do ochrony sądowej. Jak podnosił bowiem organ w treści zaskarżonego postanowienia objęcie skarżącej kwarantanną, organ I instancji dokonał w drodze czynności materialno-technicznej, gdyż obowiązek odbycia kwarantanny wynikał wprost w przepisu prawa. Sąd uznał, że uwagi na granice kontrolowanej sprawy, ocena prawidłowości zastosowanej przez organ I instancji formy rozstrzygnięcia sprawy byłaby aktualnie przedwczesna. Sąd wskazuje natomiast, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje pismo skarżącej z dnia

17 lutego 2022 r. (k. 19 tych akt), wniesione za pośrednictwem organu a kierowane

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zatytułowane "Skarga na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o objęciu skarżącej kwarantanną". Jeżeli więc skarżąca skorzystała również z ww. możliwości kwestionowania działań organu I instancji, to zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym strona skarżąca dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej i rozpoznać skargę.

Podsumowując, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do formułowania oceny,

że kwestionowane skargą postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa powołanych w skardze, czy też z naruszeniem innych przepisów prawa, które Sąd winien był uwzględnić badając zgodność wydanego postanowienia, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a które uzasadniałyby usunięcie tego postanowienia z obrotu prawnego.

Z tych względów Sąd, niezasadną skargę oddalił, o czym orzekł, jak w sentencji wyroku na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.