Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1288/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego R. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. M. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego R. M. w dniu 13 września 2021 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II pismem z dnia 13 stycznia 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do podpisania skargi.

Wezwanie Sądu zostało odebrane przez upoważnionego pracownika w dniu 17 stycznia 2022 r. pod adresem wskazanym w skardze (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 19 akt sądowych). Siedmiodniowy termin na wykonanie czynności określonych w wezwaniu upływał więc z dniem 24 stycznia 2022 r.

W dniu 27 stycznia 2022 r. do Sądu wpłynęła przesyłka nadana w placówce pocztowej w dniu 25 stycznia 2022 r. (zgodnie z pieczęcią umieszczoną na kopercie, w której przesłane zostały pisma – k. 27 akt sądowych), zawierająca podpisaną przez pełnomocnika skargę oraz pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Wymogi te określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi , że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Pozwala to na konwalidacje stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi.

Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia.

Należy przede wszystkim podkreślić, że do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, pełnomocnik został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa. Wezwanie w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone upoważnionemu pracownikowi pod wskazanym w skardze adresem w dniu 17 stycznia 2022 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał w dniu 24 stycznia 2022 r. (poniedziałek). Termin ten upłynął bezskutecznie, gdyż pełnomocnik udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu nadając w dniu 25 stycznia 2022 r. (k. 27 akt sądowych) w placówce pocztowej przesyłkę zawierającą pełnomocnictwo i podpisaną skargę.

W orzecznictwie i literaturze przedmiotu podkreśla się, że podpis pod pismem wystosowanym w postępowaniu sądowym powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują, a nie mechanicznie odtworzony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.2006 r., II FSK 1144/05, LEX nr 291823). Pojęcie własnoręcznego podpisu należy zaś rozumieć w taki sposób, że pochodzi on od określonej osoby, nosi indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (zob. Hanna Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na ostatniej stronie skargi z dnia 13 września 2021 r. widnieje podpis pełnomocnika skarżącej (k. 6 akt sądowych), jednak nie jest on własnoręcznie sporządzony, ale mechanicznie odtworzony za pomocą kserokopiarki, a zatem nie spełnia wymogu wskazanego w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a.

Ponieważ w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił wskazanych braków formalnych skargi, skargę należało odrzucić.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.