Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 640/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
article: Art. 17
journal: Dz.U. 2023 poz 1284
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 lutego 2024 r. znak NE.906.1.6.2024 w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 października 2023 r., znak: NEP.TW.159.2023, sprawie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na poddaniu F. M. (dziecka strony zobowiązanej) szczepieniom ochronnym przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, haemophilus influenzae t.b, streptococcus pneumoniae, odrze, śwince i różyczce, zobowiązana M. M. ww. tytułowi zarzuciła: 1) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy przez pominięcie obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym; 2) brak wymagalności obowiązku z uwagi na długotrwałe odroczenie obowiązku; 3) naruszenie art. 29 § 2 u.p.e.a. przez przystąpienie do egzekucji, choć tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów art. 27 u.p.e.a. (pominięcie w podstawie prawnej egzekwowanego obowiązku art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy oraz brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji). Strona zobowiązana wskazała, że w dniu 13 czerwca 2023 r. jej syn został poddany lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, w wyniku którego obowiązkowe szczepienia ochronne odroczono do dnia 13 stycznia 2024 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. postanowieniem nr 2/2024 z dnia 5 stycznia 2024 r., znak: NEP.90802.2.19.2023, wydanym na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm.), powyższe zarzuty oddalił, wskazując przy tym, że: 1) art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy dotyczą czynności lekarza i nie należą do istoty egzekwowanego obowiązku, który został szczegółowo opisany w części B pkt 5 tytułu wykonawczego; 2) zaświadczenie o przeprowadzonym w dniu 13 czerwca 2023 r. lekarskim badaniu kwalifikacyjnym zostało wystawione przez lekarza bez specjalizacji medycznej oraz niezgodnie z trybem wynikającym z art. 17 ustawy; 3) gdyby tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów art. 27 ustawy, to organ egzekucyjny nie przystąpiłby do egzekucji (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.), zaś tytuł wykonawczy wystawiono według wzoru i wypełniono w nim wszystkie niezbędne pola.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz tytułu wykonawczego lub ich uchylenie i umorzenie postępowania w całości, podnosząc zarzuty: 1) naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a. z uwagi na brak wymagalności obowiązku w odniesieniu do wieku dziecka oraz posiadanego odroczenia obowiązku szczepień ochronnych; 2) naruszenie art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2023 r. poz.1284 z późn. zm.) oraz § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., póz. 2077) poprzez uznanie, że do odroczenia obowiązku szczepień ochronnych może dojść wyłącznie w trybie określonym w niniejszych przepisach; 3) naruszenie art. 8 § 1 oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej przez wierzyciela; 4) naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez brak zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny; 5) naruszenie art. 77 § 1 i 3 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ szczegółowego i bezstronnego postępowania dowodowego, w szczególności brak podjęcia przez organ dodatkowych czynności dowodowych co do przedstawianego zaświadczenia o odroczeniu obowiązku szczepień ochronnych.

Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 14 lutego 2024 r., znak: NE.906.1.6.2024, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) w zw. z art. 17 § 1 i § 2 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 z późń. zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie wierzyciela w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do postawionego zarzutu w zakresie naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a. i braku przesłanek do nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku, z uwagi na brak jego wymagalności wynikający z wieku dziecka oraz posiadanego zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym wystawionym w dniu 13 czerwca 2023 r. przez dr med. K. B. odraczającym wykonanie szczepienia ochronnego do dnia 13 stycznia 2024 r. Wskazano, że strona zobowiązana błędnie argumentuje czas wymagalności obowiązku w odniesieniu do wieku dziecka. Działania prowadzone przez PPIS w M. wobec strony są zgodne z art. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: z 2023 r. póz. 338 z późn.zm.). PPIS w M. w ramach sprawowania nadzoru nad realizacją obowiązkowych szczepień ochronnych, w związku z otrzymanym wykazem osób uchylających się od obowiązku szczepień, podjął wobec rodziców dziecka działania ukierunkowane na wyegzekwowanie realizacji tego obowiązku zgodnie z ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w oparciu o Program Szczepień Ochronnych (zwany dalej PSO). Zalecenia do realizacji szczepień w Polsce przygotowuje Pediatryczny Zespół Ekspertów ds. Programu Szczepień Ochronnych przy Ministrze Zdrowia oraz Rada Sanitarno-Epidemiologiczna przy Głównym Inspektorze Sanitarnym. Rekomendacje wynikają z analizy krajowych danych dotyczących zachorowań na poszczególne choroby zakaźne, a także uwzględniają zalecenia i raporty Komitetu Doradczego ds. Szczepień Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia. Państwowa Inspekcja Sanitarna prowadzi nadzór nad realizacją PSO opracowanego przez Zespół Ekspertów ds. Programu Szczepień Ochronnych, który jest dokumentem zawierającym informacje dotyczące sposobu realizacji obowiązku szczepień ochronnych, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną oraz sytuacją epidemiologiczną. PSO zawiera wskazania dotyczące liczby dawek oraz okresów, w jakich kolejne dawki mają zostać podane, a także terminy wykonania kolejnych szczepień.

Dalej wyjaśniono, że obowiązek poddania się szczepieniu, wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1, lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grup osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom został określony w art. 17 ww. ustawy oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 17 ust.10 ww. ustawy. Regulacje dotychczasowe zawarte w PSO są zbieżne z wytyczonymi ww. rozporządzeniem, wyznaczają bowiem wspólny obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym.

MPWIS w tej sprawie działo w oparciu o § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wskazujący na obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, określony w załączniku nr 1 do niniejszego rozporządzenia tj. "Schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży", który określa terminy wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, wiek dziecka w którym powstaje obowiązek szczepienia oraz liczby poszczególnych dawek tych szczepień.

Podkreślono, że syn zobowiązanej - urodzony 2 sierpnia 2021 r. - na dzień wystosowania do MPWIS zażalenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, tj. na dzień 18 stycznia 2024 r., nie został poddany obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu przeciwko: wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, haemophilus influenzae t. b, streptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce, wynikającym ze "Schematu obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży" (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych).

Odnosząc się do przywoływanego przez stronę żalącą się zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym w dniu 13 czerwca 2023 r. przez dr med. K. B. odraczającym wykonanie szczepienia ochronnego do dnia 13 stycznia 2024 r., MPWIS uznało działania PPIS w M. za zasadne. Podkreślono, iż przedłożona kopia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym z dnia 13 czerwca 2023 r. wystawionego przez lekarza bez specjalizacji, nie daje podstawy do uznania obowiązku szczepienia ochronnego za niewykonalny. Wyjaśniono bowiem, że podstawą do zwolnienia z obowiązku zaszczepienia dziecka jest przedłożenie lekarzowi przeprowadzającemu szczepienie ochronne zaświadczenia od lekarza specjalisty, które określa potrzebę czasowego odroczenia obowiązkowych szczepień dziecka lub też zaświadczenie lekarskie wskazujące przeciwwskazania do szczepienia dziecka bezterminowo, zgodnie z art. 17 ust. 5 oraz ust. 10 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r, o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Strona żaląca się nie przedłożyła takiego dokumentu w podmiocie medycznym, w którym zdeklarowane jest dziecko, ani w załączonych do zażalenia dokumentach.

Dodatkowo, mając na uwadze przytoczony przez stronę żalącą się art. 119 § 1 u.p.e.a., MPWIS wskazał, iż obowiązek poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynika bezpośrednio z przepisów prawa, podlega on egzekucji na podstawie art. 3 § 1 u.p.e.a,, a środkiem egzekucyjnym jest grzywna w celu przymuszenia. Wojewoda Małopolski będący organem egzekucyjnym nałożył grzywnę w wysokości proponowanej przez wierzyciela, przy czym wierzyciel wyłącznie proponował wysokość grzywny, a organ egzekucyjny ustalił ją tak by wysokość grzywny skłaniała Zobowiązaną do wypełnienia obowiązku.

Co do drugiego w kolejności przedstawionego zarzutu, tj. naruszenia art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie, że do odroczenia obowiązku szczepień ochronnych może dojść wyłącznie w trybie określonym w niniejszych przepisach, organ II instancji uznał, iż również i ten zarzut w świetle obowiązującego prawa nie ma uzasadnionych podstaw.

W ocenie organu, przedłożone przez stronę zobowiązaną zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym z dnia 13 czerwca 2023 r. (kserokopia) wystawione jest przez lekarza bez specjalizacji, nie daje zatem podstawy do uznania obowiązku szczepienia ochronnego za niewykonalny. Nie jest więc prawdą, jak wskazuje strona, że cyt.: "(...) nie zachodzi potrzeba poddawania jej badaniu kwalifikacyjnemu, bowiem nie powinna ona zostać zaszczepiona." Działania prowadzone przez PPIS w M. wobec strony skarżącej są zgodne z art. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach sprawowania nadzoru nad realizacją obowiązkowych szczepień ochronnych. Obowiązek podjęcia działań mających na celu zapobieganie epidemiom chorób zakaźnych wynika już z treści art. 68 ust.4 Konstytucji RP. Ustawodawca przewidział też odpowiedni mechanizm poprzedzający wykonanie szczepienia, tj. badanie kwalifikacyjne celem stwierdzenia, czy nie istnieją w konkretnym przypadku przeciwwskazania do wykonania szczepienia. Wynika to wprost z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Lekarskie badanie kwalifikacyjne, ważne 24 godziny od jego przeprowadzenia, ma na celu upewnienie się lekarza co do wskazań oraz wykluczenie przeciwwskazań do podania szczepionki, opóźnienie wykonania szczepienia ewentualnie zmianę schematu szczepień. W przypadku badania kwalifikacyjnego dającego podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Badanie kwalifikacyjne składa się z części podmiotowej jaką jest wywiad z pacjentem oraz badania przedmiotowego - fizykalnego. Jak wynika z powyższego, lekarskie badanie kwalifikacyjne jest niezbędnym, integralnym elementem szczepienia ochronnego, a niestawienie się do jego przeprowadzenia jest równoznaczne z brakiem poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić, iż zgodnie z art. 17 ust. 5 oraz ust. 10 pkt 3 i 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, podstawą do zwolnienia z obowiązku zaszczepienia dziecka jest przedłożenie lekarzowi przeprowadzającemu obowiązkowe szczepienie ochronne zaświadczenia od lekarza specjalisty. określającego potrzebę czasowego odroczenia obowiązkowych szczepień dziecka lub też zaświadczenie lekarskie wskazujące przeciwwskazania do szczepienia dziecka bezterminowo. Nie ma zatem uzasadnienia dla wskazanych przez stronę naruszeń.

Odpowiadając na kolejny zarzut z 3 punktu zażalenia, w którym strona podniosła niespełnienie wymogów formalnych tytułu wykonawczego, w szczególności brak wskazania przez wierzyciela podstaw prawnych prowadzonej egzekucji, MPWIS uznało je jako nie mające usprawiedliwionych podstaw.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie, PPIS w M. przesłał pismem z dnia 27 października 2023 r. znak: NEP.90802.2.19.2023 do Wojewody Małopolskiego wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec strony skarżącej. Równocześnie wniósł o zastosowanie wobec Zobowiązanej środka egzekucji w postaci grzywny w celu przymuszenia, w kwocie 500 zł. Do wniosku załączono tytuł wykonawczy NEP.TW.159.2023 z dnia 27 października 2023 r., który zdaniem organu został sporządzony zgodnie z obowiązującym wzorem, będącym załącznikiem nr 2 do Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w sprawie tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2022 r. poz. 1856 z późń. zm.). Nie ma więc uzasadnienia dla zarzutu podniesionego przez stronę zobowiązaną w przedmiocie wystawienia tytułu wykonawczego bez wskazania podstawy prawnej prowadzonej egzekucji, cyt: "(...) w tytule wykonawczym nie została - zgodnie z wymogami wynikającymi z omawianych przepisów - podstawa prawna prowadzonej egzekucji", MPWIS wskazuje, iż w części B dotyczącej danych obowiązku o charakterze niepieniężnym, w punkcie 1 wierzyciel wskazał szczegółowo akt normatywny, cyt.: "art. 17 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi". Nie ma zatem żadnego uzasadnienia prawnego dla wskazanych przez stronę żalącą się naruszeń.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu, zawartego w punkcie 4 złożonego zażalenia, w którym podniesiono naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a., tj. niezbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej w prowadzonym postępowaniu, wyjaśniono, że zgodnie z treścią wskazanego przepisu, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, natomiast nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W niniejszym postępowaniu egzekucyjnym, w ocenie MPWIS przesłanki te zostały spełnione. Zaznaczono, że dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego uzależniona jest w szczególności od: wniosku wierzyciela odpowiadającego wymaganiom formalnym (art. 26), istnienia tytułu wykonawczego (art. 26 § 1), wyczerpania przez wierzyciela trybu upomnienia, chyba że przepisy szczególne wyłączają tę przesłankę (art. 15), właściwości organu egzekucyjnego (art. 1 i art. 26), istnienia zobowiązanego nienależącego do kategorii podmiotów objętych immunitetem egzekucyjnym (art. 14).

Do zbadania przesłanek świadczących o dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. uprawnienia, jak już wskazano, posiada organ egzekucyjny. W przypadku, gdy obowiązek zawarty w tytule wykonawczym nie podlega egzekucji, egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu Zobowiązanej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji. W rozpatrywanej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca.

W odpowiedzi na ostatni z postawionych zarzutów, tj. zawarty w punkcie 5 zażalenia z dnia 18 stycznia 2024 r. dotyczący naruszenia art. 77 § 1 i 3 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ szczegółowego i bezstronnego postępowania dowodowego, MPWIS, po analizie wszystkich dokumentów w sprawie przekazanych przez PPIS w M., nie znalazł podstaw do uznania tego zarzutu za uzasadniony. Podkreślono raz jeszcze, że dokument z 13 czerwca 2023 r. nie spełnia podstawowego wymogu prawnego tj. wystawiony został przez lekarza bez specjalizacji, więc nie daje podstawy do uznania obowiązku szczepienia ochronnego za niewykonalny. Stąd, w ocenie organu, nie ma żadnego uzasadnienia prawnego dla wskazanych przez stronę zobowiązaną naruszeń dotyczących w szczególności braku podjęcia przez organ dodatkowych czynności dowodowych co do przedstawianego zaświadczenia o odroczeniu obowiązku szczepień ochronnych.

Pismem z dnia 18 marca 2024 r. M. M. (dalej strona skarżąca) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i tytułu wykonawczego oraz o umorzenie postępowania.

Zaskrzonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie art. 119 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, że znajdował on zastosowanie

przedmiotowej sprawie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki nałożenia grzywny w celu przymuszenia, ponieważ nie był aktualny obowiązek zastosował obowiązkowych szczepień ochronnych, a to z uwagi na: odroczenie szczepień ochronnych względem F. M.; fakt, iż F. M. nie przekroczył podanego przedziału wiekowej dla żadnego z obowiązkowych szczepień, wymienionych w § 3 rozporządzeniu ministra zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepie ochronnych (dalej: rozporządzenie), a zatem nie upłynął wyznaczony prawem termin wykonania tego obowiązku; naruszenie to jest przy tym tak rażące, że pozostaje w sprzecznością z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r., SK 81/19, co prowadzi do pozbawienia zobowiązanego ochrony wynikającej z art. 190 ust. 4 Konstytucji; zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia je poprzedzającego oraz tytułu wykonawczego;

2) art. 123 k.p.a. w związku z art. 124 k.p.a., art. 6, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia bez zbadania zasadności niektórych z zarzutów podniesionych przez skarżącego, w szczególności zarzutów: a) naruszenia art. 8 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie w zaskarżonym postanowieniu zarzutu dotyczącego braku wskazania przez Wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej; b) naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez pominięcie faktu braku zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej tytułu wykonawczego przez organ; c) naruszenia art. 77 § 1 i § 3 k.p.a. oraz 80 k.p.a., poprzez zaniechanie szczegółowego i bezstronnego postępowania dowodowego, w szczególne: jeśli chodzi o określenie rzeczywistego charakteru i treści zaświadczenia, a także zarzutu odnoszącego się do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r., SK81/19 oraz pozbawienia Zobowiązanego ochrony wynikającej żart. 190 ust. 4 Konstytucji; 3) art. 124 § 2 k.p.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu postanowienia, w którym to uzasadnieniu nie zostały w ogóle zaadresowane konkretne zaniechania, których dopuścił się organ l instancji, wskazane w pkt 2) powyżej (a jedynie ogólne kwestie związane z obowiązkiem szczepień; 4) art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 79 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że zaświadczenie lekarskie, którym zostały stwierdzone przeciwskazania do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniego F. M. nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy; 5) art. 189d pkt 1), 4) i 5) k.p.a. poprzez całkowite pominięcie faktu, iż w przedmiotowej sprawie organ wymierzający karę pieniężną postąpił wbrew niektórym z dyrektyw wymiaru takiej kary, a organy następnie rozpatrujące sprawę nie dostrzegły tego uchybienia; 6) art. 123 k.p.a. w związku z art. 17 § 1 i 2 u.p.e.a., art. 6, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewydaniu postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia oraz całkowitym ominięciu wniosku skarżącego w tym zakresie.

Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie MPWIS z dnia 14 lutego 2024 r. nr NE.906.1.6.2024, którym organ egzekucyjny utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela z dnia 5 stycznia 2024 r. nr 2/2024 o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

W przedmiocie samego środka zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jakim są zarzuty należy wskazać, że prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zobowiązanemu zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. Z kolei w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: (1) nieistnienie obowiązku; (2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: (a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, (b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, (c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; (3) błąd co do zobowiązanego; (4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; (5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Podkreślenia wymaga, że zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Wnosząc go, zobowiązany zamierza wykazać zaistnienie jednej z przesłanek z art. 33 § 2 u.p.e.a., czym kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 546/21, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest więc wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 484/22).

W rozpoznawanej sprawie obowiązek został stwierdzony wystawionym w dniu 27 października 2023 r. tytue wykonawczym nr NEP.TW.159.2023. Zgodnie z jego treścią strona skarżąca zobowiązana jest do poddania dziecka F. M., urodzonego ur. 2 sierpnia 2021 r. obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, haemophilus influenzae t.b, streptococcus pneumoniae, odrze, śwince i różyczce. Na tej podstawie wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne prowadzone przez PPIS.

Strona skarżąca natomiast wniosła następujące zarzuty: 1) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy przez pominięcie obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym; 2) brak wymagalności obowiązku z uwagi na długotrwałe odroczenie obowiązku; 3) naruszenie art. 29 § 2 u.p.e.a. przez przystąpienie do egzekucji, choć tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów art. 27 u.p.e.a. (pominięcie w podstawie prawnej egzekwowanego obowiązku art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy oraz brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji).

W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. W przedmiocie pierwszego zarzutu należy uściślić na wstępie, że niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (wymogów tytułu wykonawczego) stanowi w obecnym stanie prawnym podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Spełnianie przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. znajduje się aktualnie poza zakresem art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1311/21). Wobec tego kwestia zawarcia w tytule wykonawczym jego niezbędnych elementów nie może być obecnie podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a co najwyżej podstawą i uzasadnieniem dla wystosowania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Przy tym jednak w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał przepis prawa, tj. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.c.l. jako podstawę prawną obowiązku, uczynił to w części B tytułu wykonawczego, w której podano też treść obowiązku. Nie można jednak uznać, że wierzyciel pominął wskazanie podstawy prawnej obowiązku. Wskazany w tytule wykonawczym przepis art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.c.l. stanowi zasadniczą podstawę prawną obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, a jedynie jego konkretyzacja znajduje się w dalszych przepisach tej ustawy, tj. art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.c.l.

W myśl wspomnianego art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.c.l. osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.c.l., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.z.z.c.l.).

Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy u.z.z.c.l. zamieszczone w rozdziale IV – poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 u.z.z.c.l., osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 2 u.z.z.c.l., wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.c.l.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.c.l.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.c.l.).

Z art. 17 ust. 3 i 4 u.z.z.c.l. wynika więc, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Przy czym, zdaniem sądu, treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań, jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu (por. cyt. już wyrok WSA w Łodzi w sprawie III SA/Łd 484/22).

W myśl natomiast art. 17 ust. 10 u.z.z.c.l. minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2). Zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 u.z.z.c.l. Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W rozporządzeniu MZ określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega sczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Natomiast szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym został określony w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Komunikat ten jest wydawany w oparciu o art. 17 ust. 11 u.z.z.c.l.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1494/08), z wymienionych wyżej przepisów można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika więc z mocy przepisów ustawowych. Obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 3109/19).

W przedmiocie drugiego zarzutu, a więc braku przymiotu wykonalności strona skarżąca wskazuje na brak indywidualnego kalendarza szczepień i brak wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia.

W kontekście samej wykonalności obowiązku poddania dziecka szczepieniu ochronnemu zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 32/11, że wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecku szczepieniu ochronnemu. Przez wymagalność należy rozumieć zaś taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego.

Obowiązek poddania syna strony skarżącej szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynika z mocy przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą został określony w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Program ten na kolejny rok ustalany jest przez centralny organ administracji państwowej na podstawie przepisu ustawy i zawiera szczegółowe wskazania dotyczące wykonywania szczepień dostatecznie precyzyjnie określone w przepisie upoważniającym.

W stanie faktycznym sprawy poza sporem jest, że małoletni F. M. nie został zaszczepiony przeciwko żadnej z chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym, mimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego. W sytuacji więc gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły, zaś dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko żadnej chorobie zakaźnej, to obowiązek poddania go szczepieniom stał się wymagalny.

Podsumowując, wskazać należy, że w zakresie zarzutu drugiego w sprawie egzekucji administracyjnej (brak wymagalności obowiązku z uwagi na długotrwałe odroczenie obowiązku) wymaga zaakcentowania , że w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi). Należy więc zgodzić się z wierzycielem co do tego, że – wystawione przez dr med. K. B. – "Zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym" z dnia 13 czerwca 2023 r. (godz. 17:00), w którym stwierdzono "przeciwskazanie do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego (...) dające podstawy do odroczenia wykonania szczepienia do dnia 31.01.2024" nie spowodowało, że egzekwowany obowiązek utracił przymiot wykonalności. Dokumentu, który mógłby mieć taki skutek, strona skarżąca nie przedłożyła ani przed organami, ani przed Sądem (WSA w Krakowie w wyroku z 6 sierpnia 2024 r., III SA/Kr 719/24). Zatem przedłożona przez stronę kserokopia zaświadczenia lekarskiego z 13 czerwca 2023 r. wystawionego przez dr med. K. B. nie mogła odnieść zamierzonego rezultatu. W zaświadczeniu stwierdzono przeciwskazanie do obowiązkowego szczepienia ochronnego dające podstawy do odroczenia wykonania szczepienia do 31 stycznia 2024 r. Lekarz nie wskazał jednak przyczyn odroczenia obowiązku szczepień ani nie skierował dziecka strony skarżącej do poradni specjalistycznej (§ 10 ust. 3 rozporządzenia). Wystawione zaświadczenie nie odpowiada wzorowi, który stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (WSA w Łodzi w wyroku z 13 czerwca 2024 r., III SA/Łd 58/24).

Podobnie zamierzonego dla strony skarżącej rezultatu nie mogło odnieść przedłożone na etapie postępowania sądowego zaświadczenie z 20 marca 2024 r. pod nazwą "Karta zleceń i zaleceń", wystawione przez lek. medycyny neurolog T. B. Powyższy dokument również nie odpowiada wzorowi, który stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, a ponadto został on wystawiony po dacie wydania zaskarżonego aktu.

Z kolei trzeci zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wykraczał poza podstawy wskazane w art. 33 § 2 u.p.e.a. Spełnianie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. kontroluje nie wierzyciel, lecz organ egzekucyjny (tu: Wojewoda Małopolski) i w razie stwierdzenia w tym zakresie uchybień nie przystępuje do egzekucji. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że wymóg "wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji" jest spełniony (część C – "Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 ustawy [...]". Podstawa prawna prowadzenia egzekucji to przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązków danego rodzaju. Podstawę prawną prowadzenia egzekucji obowiązków z zakresu administracji publicznej stanowią zatem art. 2–3a u.p.e.a., a w odniesieniu do obowiązków niemających charakteru obowiązków administracyjnych – przepisy szczególne, o których mowa w art. 4 u.p.e.a. W przypadku obowiązków niewskazanych w art. 2 § 1 u.p.e.a. konieczne jest podanie przepisu szczególnego, na podstawie którego właściwy dla tych obowiązków jest tryb egzekucji administracyjnej (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 27). Jako wystarczające jawi się też wskazanie w polu 1 ("Akt normatywny") części B ("Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym) "art. 17 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi". Zgodnie z wskazanymi przepisami "osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi" oraz "osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym". Przepisy, których pominięcie zarzuca skarżąca (art. 17 ust. 2 i ust. 4), odnoszą się do lekarskiego badania kwalifikacyjnego, które zaledwie poprzedza obowiązkowe szczepienie ochronne i stanowi – jak to przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – element obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z tego punktu widzenia tytuł wykonawczy nie musi wskazywać, że przed szczepieniem należy przeprowadzić to badanie. Przepisów tych w żadnym razie nie można interpretować tak, że lekarskie badanie kwalifikacyjne (jego wynik) jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. W tym zawiera się też już ocena pierwszego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy przez pominięcie obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym) – vide WSA w Krakowie w wyroku z 6 sierpnia 2024 r., III SA/Kr 719/24.

Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone postanowienie było dotknięte wadami, które uzasadniałyby jego uchylenie. W zaskarżonym postanowieniu dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W badanej sprawie nie doszło też do naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze przepisów.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).