Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 877/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi I. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 30 VIII 2024 r. I. Z. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona listem poleconym nadanym w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 6 IX 2024 r. W tym samym dniu także listem poleconym nadane zostało ponaglenie opatrzone datą 2 IX 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935.); dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Stosownie do art. 37 § 1 kpa, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z art. 37 § 3 kpa, ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 kpa.

W myśl art. 53 § 2b ppsa, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W rozpoznawanej sprawie ponaglenie na jej niezałatwienie w terminie wniesione zostało równocześnie ze skargą do sądu. Takie wniesienie ponaglenia, tj. razem ze skargą na przewlekłość, nie może być uznane za prawidłowe wyczerpanie trybu zaskarżenia. Ponaglenie służy bowiem zasygnalizowaniu organowi niezadowolenia strony postępowania z czasu trwania postępowania, a organ powinien mieć realną możliwość reakcji na ten środek. Wniesienie ponaglenia wraz ze skargą odbiera tą możliwość (por. postanowienia NSA z 18 VI 2015 r., I OSK 1579/15; z 13 VII 2026 r., I OSK 3044/15; z 20 I 2022 r., II OSK 2772/1 - publ. CBOSA).

Z art. 53 § 2b ppsa wynika, że ponaglenie powinno poprzedzać wniesienie skargi, zatem wniesienie ponaglenia razem ze skargą nie spełnia tego wymogu. Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie w uchwale NSA z 27 VI 2016 r., I FPS 1/16, w której wykluczono możliwość równoczesnego wniesienia skargi i wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale, która zachowuje aktualność w rozpatrywanym zakresie, wskazano, że przepis art. 53 § 2 ppsa należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia, po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie.

W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia oraz z naruszeniem regulacji art. 53 § 2b ppsa, a zatem z tej przyczyny podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.