Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1079/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 30 ust 66
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art   5 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 czerwca 2023 r. znak: WI-I.7840.7.91.2022.SM w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2022 r. do organu l instancji - Starosty Krakowskiego wpłynęło zgłoszenie A. D. (skarżąca, strona, inwestor) dotyczące budowy niewymagającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Budowa przydomowej oczyszczalni ścieków na dz. nr [...] w miejscowości P., gmina J.-P..

Po przeanalizowaniu zgłoszenia, Starosta Krakowski, działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane (p.b.) oraz art. 123 k.p.a., wydał postanowienie, w którym wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego zgłoszenia, wskazując zakres tych uzupełnień, podając podstawy prawne oraz wyznaczając termin do ich wniesienia. Pismem z 14 czerwca 2022 r. inwestor przesłał pismo będące odpowiedzią na ww. postanowienie.

Po ponownej analizie złożonego zgłoszenia, Starosta Krakowski, działając na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. oraz 104 k.p.a., wydał w dniu 7 lipca 2022 r. decyzję nr AB.IV.6743.290.2022, znak: AB.IV.6743.290.2022.IM, którą wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do ww. robót budowlanych.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ l instancji stwierdził, że pomimo wezwania do uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia inwestor nie przesłał wszystkich żądanych dokumentów, tym samym nie uzupełnił przedmiotowego zgłoszenia zgodnie z ww. postanowieniem, natomiast z przedłożonego przez inwestora pisma z Gminy J.-P. wynika, iż przedmiotowa działka nie znajduje się w terenie zabudowy rozproszonej.

Od powyższej decyzji odwołanie, uzupełnione przez pełnomocnika inwestora.

Wojewoda Małopolski decyzją z 26 czerwca 2023 r., znak: WI-I.7840.7.91.2022.SM, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jak na wstępie.

W uzasadnieniu wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy do rozpatrzenia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, zobowiązany jest do oceny zamierzenia pod względem przyporządkowania zgłaszanej inwestycji do katalogu robót zwolnionych z obowiązku pozwolenia na budowę, bądź stwierdzenia, że zgłaszane roboty wykraczają poza zakres wyjątków, a także oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak również prawa miejscowego.

Przechodząc do meritum organ wyjaśnił, że działka inwestycyjna położona jest w terenie objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oznaczonym symbolem M - tereny mieszkalnictwa zagrodowego jednorodzinnego, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa dla rolników. W § 20 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. ze zmianami znajdują się ustalenia dotyczące odprowadzania ścieków tj.: obowiązuje docelowa zasada odprowadzenia ścieków do kanalizacji zbiorczej; co zostanie osiągnięte przez realizację systemu kanalizacji sanitarnej zakończonej własną oczyszczalnią ścieków. Od tej zasady dopuszcza się odstępstwo dla zabudowy rozproszonej, położonej w terenach oddalonych od projektowanej sieci kanalizacji zbiorczej, w terenach tych dopuszcza się możliwość realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków pod warunkiem, że ich realizacja nie pogorszy jakości wód powierzchniowych i podziemnych.

Analizując przytoczone przepisy, stwierdzono, że do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej, na całym terenie objętym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników wybieralnych. Faktem jest, iż nie ma wśród tych przepisów wyraźnego zakazu budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, niemniej jednak w ww. przepisie mamy ograniczenie w zakresie możliwości budowy przydomowych oczyszczalni ścieków do terenów zabudowy rozproszonej. Należy zatem przyjąć, że w przypadku kiedy dany teren nie posiada jeszcze sieci kanalizacyjnej, a nie jest terenem zabudowy rozproszonej, wskazanym sposobem odprowadzania nieczystości ciekłych, na okres przejściowy, jest ich gromadzenie w szczelnych okresowo opróżnianych zbiornikach.

Inwestor jako załącznik do odpowiedzi na postanowienie Starosty Krakowskiego z 2 czerwca 2022 r., dołączył pismo Urzędu Gminy J.-P. z 13 czerwca 2022 r. informujące, że działka ewid. [...] obręb P., nie znajduje się na terenach zabudowy rozporoszonej. Z powyższego jasno wynika, że Inwestor nie ma możliwości budowy zgłoszonej przydomowej oczyszczalni ścieków, gdyż nie został spełniony warunek określony w ww. przepisie m.p.z.p. ze zmianami, a stanowiący podstawę dopuszczalności budowy ww. inwestycji.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono także, że podjęte zostały przez Urząd Gminy działania zmierzające do budowy kanalizacji w miejscowości P.. Otwierają się zatem możliwości zarówno techniczne, jak również ekonomicznie możliwe do spełnienia, przyłączenia do sieci kanalizacyjnej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2022.1297 tekst jednolity ze zm.) w sytuacji, gdzie zgłaszana przydomowa oczyszczalnia ścieków miałaby zastąpić istniejący szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe.

Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, nie ma możliwości rozstrzygania w zakresie zgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z aktami wyższego rzędu, jakim są ustawy. Plan jest aktem prawa miejscowego i musi być bezwzględnie respektowany. Jego ustalenia kształtują, łącznie z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na jego obszarze. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany ustaleniami m.p.z.p. co znajduje potwierdzenie w treści art. 30 ust. 6 pkt. 2 p.b. Jeśli akt prawa miejscowego nie przewiduje jakiejś funkcji na danym terenie lub w inny sposób ogranicza plany inwestycyjne, Inwestor może wystąpić o jego zmianę, lub zaskarżyć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji naruszającej art. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 33 ustawy Prawo wodne oraz na skutek tego naruszającej art. 21 ust. 1 Konstytucji,

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej instancji biorąc w nieuzasadniony żadnymi przepisami sposób pod uwagę kwestię planowanej budowy kanalizacji w miejscowości P.,

3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie szczegółowych zasad, jakimi kierował się organ przy ustaleniu, że uchwała ustalająca miejscowym plan zagospodarowania przestrzennego jest wiążąca dla Skarżącej w zakresie w jakim ograniczają jej prawo własności oraz nie wskazał czy faktycznie zbadał, poza przyjęciem zaświadczenia z Gminy J., czy nieruchomość Skarżącej znajduje się w strefie zabudowy rozproszonej czy też nie,

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie dotyczącego położenia nieruchomości oraz jej funkcjonalności i potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie (immisje) w celu ustaleni czy nie znajduje się ona faktycznie na terenie zabudowy rozproszonej.

Wobec powyższego, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Budowa przydomowej oczyszczalni ścieków stanowi w świetle art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2022, poz. 2351 ze zmianami) budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę wymaga zgłoszenia.

Stosownie do art. 30 ust. 5c p.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W myśl art. 30 ust. 6 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.

Po sprawdzeniu złożonego wniosku z dnia 24 maja 2022 r. organ I instancji w związku ze stwierdzeniem braków na podstawie art. 30 ust. 5 c p.b. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w zakreślonym terminie. Braki te w znacznej części zostały uzupełnione, jednak nie dołączono rysunków przedstawiających zbiornik na wodę oczyszczoną, do którego miała być odprowadzana woda podściekowa z oczyszczalni. Ponadto z przedłożonych przez inwestora dokumentów (pismo z Gminy J.–P. znak IR.6631.1.54.2022.AL) wynika, że przedmiotowa działka nie znajduje się w terenie zabudowy rozproszonej. Zgodnie z § 20 ust. 2 pkt 2 lit b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr IV/23/03 Rady Gminy J.-P. z dnia 10 lutego 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J.-P. w obszarze sołectwa P. (Dz.U.Woj.Małop. z 2003 r., nr 106, poz. 1367), zmienionego uchwałą Nr XIII/64/07 Rady Gminy J.-P. z dnia 24 września 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J.-P. w obszarze sołectwa P. , w zakresie określonym uchwałą Nr XLII/300/2006 z dnia 27 marca 2006 r. (Dz.U.Woj.Małop. z 2007 r., nr 866, poz. 5690) - zwane dalej m.p.z.p. ze zmianami) obowiązuje docelowa zasada odprowadzenia ścieków do kanalizacji zbiorczej; co zostanie osiągnięte przez realizację systemu kanalizacji sanitarnej zakończonej własną oczyszczalnią ścieków. Od tej zasady dopuszcza się odstępstwo dla zabudowy rozproszonej, położonej w terenach oddalonych od projektowanej sieci kanalizacji zbiorczej, w terenach tych dopuszcza się możliwość realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków pod warunkiem, że ich realizacja nie pogorszy jakości wód powierzchniowych i podziemnych.

Z zalegającego w aktach sprawy pisma wydanego z upoważnienia Wójta Gminy P. wynika, że działka ewid. Nr [...] nie znajduje się na terenach zabudowy rozproszonej (k. 49 administracyjnych akt sprawy). Prawdą jest, jak podnosi skarżąca, że brak jest legalnej definicji zabudowy rozproszonej. Określając pojęcie zabudowy rozproszonej można posiłkować się definicja "zabudowy zwartej", która znajduje się w art. 4 pkt 29 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którą przez zabudowę zwartą należy rozumieć "zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m." Nie można nie uznać racji skarżącej, że pojęcie zabudowy rozporoszonej mogłoby być wywodzone a contrario, jako sytuacja, gdzie odległości miedzy budynkami są większe niż 100 m. Bez znaczenia zatem jest okoliczność, że w odległości ok. 60 m od budynku skarżącej są zlokalizowane przydomowe oczyszczalnie ścieków (a nie budynki). Ponadto analiza mapy sytuacyjno-wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy oraz stanu zagospodarowania działek we wsi P., gmina J.-P. na portalu [...] nie pozostawia wątpliwości, że zabudowa w okolicy działki [...] nie ma charakteru zabudowy rozproszonej, wyraźnie bowiem koncentruje się wzdłuż drogi. Podkreślenia wymaga, że postanowienia m.p.z.p. wykluczają realizację przydomowej oczyszczalni ścieków, jeśli działka znajduje się w zasięgu projektowanej sieci kanalizacji zbiorczej, a nie istniejącej (por. § 20 ust. 2 pkt 2 lit b). W elektronicznych aktach sprawy organu II instancji znajduje się pismo z 10 maja 2023 r. znak IR.6631.1.27.2023.AL z upoważnienia Wójta Gminy w odpowiedzi na wezwanie organu II instancji, z którego wynika, że przygotowana jest procedura przetargowa budowy kanalizacji w m. P. (N. W.). Postępowanie przetargowe prowadzone będzie w oparciu o opracowany dokument Program Funkcjonalno-Użytkowy, co oznacza ze Wykonawca robot będzie wykonywał projekt budowlany, dla którego będzie musiał uzyskać stosowne decyzje administracyjne. Zakres opracowanego PFU, obejmuje wykonanie sieci kanalizacji sanitarnej, uwzględniając wykonanie przyłączy kanalizacyjnych (studzienek kanalizacyjnych), również dla dziatki nr ewid. [...] obręb P.. Zakładany termin zakończenia robot budowlanych to koniec kwietnia 2025 roku.

Zatem z powyższego wynika, że w istocie realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego pozostaje w sprzeczności z postanowieniami m.p.z.p., co uzasadnia w świetle art. 30 ust. 6 p.b. złożenie sprzeciwu.

Pozostaje ocenić, czy okoliczność, że postanowienia m.p.z.p. w ocenie skarżących pozostają w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2020.1439 t.j.) wpływa na wynik niniejszej sprawy.

Art. 5 ust. 1, pkt 2) stanowi, iż właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez: (pkt 2 ) przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

Przepis ten daje możliwość przyłączenia nieruchomości do szamba lub przydomowej oczyszczalni w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. W ocenie skarżącego, taka możliwość powinna być zastosowana w opisywanej sytuacji.

Należy teraz zapytać o relację zapisów planu zabraniających budowy oczyszczalni oraz cytowanego przepisu art. 5 ustawy, który jak już wspomniano, daje możliwość przyłączenia nieruchomości do szamba lub przydomowej oczyszczalni w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Jak to już powiedziano, Plan takiej możliwości w zakresie oczyszczalni nie przewiduje. Dla skarżącego rysuje się zatem możliwy wniosek o sprzeczności pomiędzy wskazanymi zapisami Planu, a ustawą. Nie przesądzając tej kwestii, zauważyć trzeba, że jej ocena nie może nastąpić w trakcie rozstrzygania spraw przez organy administracji, które nie zostały wyposażone w narzędzia do rozwiązania w praktyce problemu ewentualnej zauważonej sprzeczności. W tym zakresie reprezentatywne jest stanowisko zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 23 maja 2018 r. o sygn. akt II SA/Kr 458/18 (dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż organy administracji architektoniczno-budowlanej, czy inne organy administracji publicznej, nie są uprawnione do dokonywania rozproszonej kontroli uregulowań planów miejscowych z prawem ustawowym lub konstytucyjnym (podobnie WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 430/19). Warto zauważyć, że zbliżone sprawy dotyczące sprzeczności planów miejscowych z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. były rozstrzygane, ale w drodze kwestionowania uchwał poprzez skargę w trybie art. 101 u.s.g. ( np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 lutego 2020 r. II SA/Ol 3/20, LEX nr 2895553, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2019 r. II SA/Gl 684/19, LEX nr 2741080).

Co się zatem tyczy rozstrzygania tego problemu przez Sąd administracyjny, istnieje teoretyczna możliwość pominięcia przepisu sprzecznego z ustawą, a to z uwagi na art. 178 ust. 1 Konstytucji, w sytuacji, gdyby Sąd taką sprzeczność zauważył.

Jednakże w odniesieniu do wspomnianego zagadnienia, zarysowały się w orzecznictwie Sądów dwa przeciwne stanowiska. Pierwsze z nich prezentowane jest przykładowo w orzeczeniach WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 415/18 i II SA/Kr 150/18 i sprowadza się do tezy, iż nie jest dopuszczalna ocena zgodności z prawem przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako swoistego prejudykatu w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem powszechnie obowiązującego prawa miejscowego i może być kwestionowany w określonym trybie. Chodzi tutaj tak o postępowanie administracyjne, jak i postępowanie sądowe. Dogłębnie problem ten zaprezentował WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r. II SA/Bd 782/19, LEX nr 2866485: "Wyeliminowanie wadliwego aktu z obrotu następuje w określonym postępowaniu, którego granice zakreśla przedmiot sprawy. W tym też postępowaniu bada się ewentualne istotne naruszenia prawa. Skutek prawny wadliwości uchwały wynika ze skutków, jakie wywiera orzeczenie sądu administracyjnego ustalające, że kontrolowany akt istotnie narusza prawo. W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie, że dany akt istotnie narusza prawo skutkuje jego nieważnością orzekaną przez sąd administracyjny w wyroku. Chodzi w tym przypadku o sankcję nieważności uchwały rady gminy rozumianą w sposób zgodny z jurysdykcyjnie i doktrynalnie przyjmowaną koncepcją "nieważności aktu" jako stwierdzenia, że akt ten zostaje zniesiony, nie wywołując skutków prawnych od momentu jego wydania. Orzeczenie sądu stwierdzające nieważność ma tym samym charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego wywołującego skutek ex tunc. Oznacza to, że dopóki dany akt funkcjonuje w obrocie, wywiera skutki prawne. Co do zasady, sąd nie może zatem badać prawidłowości wydania uchwały w innych postępowaniach, bowiem model kontroli takich aktów w przypadku indywidualnych zarzutów wynika z art. 101 u.s.g. Pominięcie stosowania danego aktu może wystąpić tylko w sytuacjach wyjątkowych. Przepisy uchwały w okresie jej obowiązywania muszą być traktowane jednolicie jako wiążące, a więc mogą one być stosowane do sytuacji poprzedzających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego i oddziaływać na sytuację prawną podmiotów, które zobowiązywane były do ich przestrzegania. Jednostkowe pominięcie stosowania danego aktu prowadziłoby więc do naruszenia konstytucyjnej zasady równości. W ocenie sądu, można pominąć określony akt, gdyby jego zastosowanie prowadziło do niedających się pogodzić z porządkiem konstytucyjnym zasad a więc np. gdyby jego zastosowanie implikowało naruszenie np. zasad niedyskryminacji lub równości, ale nie w przypadku, gdy odmowa zastosowania przyjętego rozwiązania mogła być źródłem takiej nierówności. Dodatkowym argumentem są skutki prawne obowiązywania aktu w razie uwzględnienia skargi o stwierdzenie nieważności aktu. Zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego (art. 152 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że akty prawa miejscowego obowiązują do chwili uprawomocnienia się wyroku w razie uwzględnienia skargi na dany akt. Ustawodawca tworzy więc swego rodzaju parasol ochronny dla takich aktów aż do ostatecznego, prawomocnego zakończenia postępowania. Zakwestionowaniem trwałości takiego aktu byłoby pominięcie stosowania go w innym postępowaniu a więc wcześniejszej derogacji niż przewidziana ogólnymi regułami obowiązywania, nawet wadliwego aktu".

Z kolei drugie stanowisko dopuszcza możliwość orzeczenia przez sąd wyłącznie w oparciu o przepis ustawowy, a to art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., z pominięciem sprzecznych z tym przepisem zapisów planu miejscowego (por. zdanie odrębne do wyr. II SA/Kr 458/18, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2019 r. II SA/Gl 684/19, LEX nr 2741080, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2018 r. II SA/Kr 150/18, LEX nr 2475353 /ze zdaniem odrębnym/).

W ocenie Sądu w składzie orzekającym, jakkolwiek można bronić tezy o możliwości kontroli rozproszonej, to z przyczyn systemowych należy opowiedzieć się za pierwszym z zaprezentowanych stanowisk, a więc za sytuacją, gdy dokonanie oceny i następnie stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części może nastąpić tylko w dedykowanym temu postępowaniu, o stwierdzenie nieważności uchwały.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że organy wobec jednoznacznych zapisów Planu prawidłowo orzekły o zgłoszeniu, biorąc pod uwagę, że nawet zauważając sprzeczność z ustawą, we własnym zakresie o tej sprzeczności nie mogą rozstrzygać. Natomiast prawnie nic nie stoi na przeszkodzie, aby postępowanie kontrolne w tym zakresie względem planu, we właściwym trybie, uruchomił skarżący.

Z wymienionych przyczyn, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.