Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 425/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 9
journal: Dz.U. 2019 poz 864
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
article: art. 116a par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. sprawy ze skargi I. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2024 r., nr 2201-IOA.4105.10.2024.5 w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 23 marca 2020 r. I.U. złożyła do Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni w imieniu F. Stowarzyszenie P. deklarację uproszczoną (zwaną dalej AKC-U/S lub deklaracją) z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz GL 450, rok prod. 2012, nr ident.: [...], skorygowaną 31 marca 2020 r. z uwagi na błędny numer nadwozia pojazdu. W deklaracji wskazała podstawę opodatkowania w wysokości 20.017,00 zł, stawkę podatku 18,6%, kwotę podatku akcyzowego do zapłaty 3.723,00 zł i jako dzień powstania obowiązku podatkowego 20 marca 2020 r. Zadeklarowała również, iż jest to pojazd "uszkodzony z opinią biegłego".

Wraz z deklaracją złożono: wydruk przelewu dotyczący zapłaty akcyzy za pojazd, kopię umowy kupna - sprzedaży z 13 marca 2020 r., kopię amerykańskiego dowodu własności, kopię dokumentu W. oraz K.

Przedłożono również wycenę przedmiotowego pojazdu o nr [...] z 23 marca 2020 r., sporządzoną przez mgr inż. J.M. wraz z dokumentacją fotograficzną.

W wyniku weryfikacji deklaracji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni stwierdził, że zadeklarowana podstawa opodatkowania tj. 20.017,00 zł znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdu ustalonej, przez organ podatkowy, na podstawie katalogu E., uwzględniający rok produkcji, pierwszą rejestrację oraz rzeczywisty przebieg przedmiotowego pojazdu tj. na poziomie 95.300,00 zł brutto (65.329,00 zł netto).

W związku z czym wezwał F. w P. S. do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn podania jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej, a także do przedłożenia dokumentów potwierdzających naprawę pojazdu. Wezwanie zostało doręczone 18 października 2022 r..

Mając na względzie, że strona nie dostarczyła żadnych dowodów, które wyjaśniałyby przyczyny, dlaczego zadeklarowana podstawa opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu oraz że z dniem 25 sierpnia 2022 r. F. w P. NIP [...] została wykreślona z rejestru (co stwierdzono na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego), zaistniały okoliczności faktyczne i podstawy prawne do wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie uznania byłej Prezes Zarządu Stowarzyszenia – I.U., za odpowiedzialną solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, ciążące na powyższym Stowarzyszeniu w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. Postanowieniem z 26 września 2023 r. nr 2209-SPA.4105.60.2023.1 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w w/w sprawie. Pismo zostało doręczone 6 października 2023 r..

W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji z 12 październik 2023 r. do złożenia wszelkich dokumentów związanych z zakupem oraz transportem przedmiotowego samochodu oraz kosztów jego naprawy, a także wyjaśnień kto, gdzie i kiedy oraz w jakim zakresie dokonał naprawy pojazdu Mercedes-Benz GL 450 strona wyjaśniła, iż przedmiotowy pojazd został dostarczony przez sprzedającego z USA do Berlina, następnie do miejscowości pod B., gdzie 13 marca 2020 r. doszło do podpisania umowy kupna pojazdu. Po przedstawieniu przez sprzedającego wszystkich dokumentów związanych z pojazdem, wraz z opinią rzeczoznawcy pojazd został osobiście (w towarzystwie męża i syna) odebrany przez I.U. Strona wyjaśniła również, iż pojazd Mercedes-Benz GL 450 miał być użytkowany przez F. w P., jednak nie był użytkowany przez okres 2 lat. W celu uzyskania dalszych wyjaśnień strona wskazała dane sprzedającego D.R. W odpowiedzi na kolejne wezwanie, I.U. pismem z 28 grudnia 2023 r. wyjaśniła, iż zakup w/w pojazdu zleciła synowi, który znalazł ogłoszenie o sprzedaży pojazdu w Berlinie. Następnie zlecił znajomemu w Berlinie sprawdzenie auta i przekazał pieniądze na wpłatę zaliczki, nie zachowując dokumentu potwierdzającego ową wpłatę. Syn nie przekazał szczegółów transakcji, gdyż uważał je za mało istotne. Samo podpisanie umowy kupna pojazdu odbyło się na posesji Pana R. W dalszej części pisma strona wskazała, iż zakupiony samochód posiadał uszkodzenia, które zostały naprawione we własnym zakresie oraz, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających naprawę pojazdu. Natomiast z uwagi na znaczne uszkodzenia pojazdu powstałe w wyniku kolizji, do której doszło podczas użytkowania pojazdu przez I.U. oraz związane z tym wysokie koszty naprawy, sprzedano samochód w stanie uszkodzonym.

W celu wyjaśnienia okoliczności nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu przez F. w P. organ pierwszej instancji wezwał o wyjaśnienia sprzedającego pojazd Mercedes-Benz GL 450 – P.K., który wskazał, że na portalu internetowym w USA znalazł ogłoszenie o sprzedaży samochodu. Po sprowadzeniu pojazdu z USA, stwierdził, że nie ma środków na naprawę pojazdu, dlatego postanowił sprzedać go w stanie uszkodzonym. Pojazd sprzedał w Berlinie, z pomocą kolegi D.R., który zajął się zamieszczeniem ogłoszeń o sprzedaży na niemieckich i polskich portalach oraz formalnościami związanymi ze sprzedażą. W sprawie przedmiotowego pojazdu do Berlina przyjechał przedstawiciel I.U., który wpłacił gotówką zaliczkę na samochód. Z uwagi na upływ czasu pan K. nie pamiętał daty ani kwoty zapłaconej zaliczki, natomiast stwierdził, że była to większa kwota. Sprowadzeniem pojazdu na lawecie do Polski (do Ż. k. B.) zajął się również D.R.. Do w/w pisma wyjaśniającego okoliczności zakupu samochodu załączone zostały kopie dokumentów: faktury zakupu pojazdu, amerykańskiego dowodu własności, dokumentów z odprawy celnej w Roterdamie, umowy kupna-sprzedaży pojazdu.

Następnie, na wezwanie organu podatkowego, pisemne oświadczenie złożył również D.R. biorący, w imieniu P.K., udział w transakcji kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu, który potwierdził, że w imieniu P.K., sprzedał pojazd Mercedes-Benz GL 450 w Berlinie, a następnie sprowadził go do Polski osobiście, własną lawetą, na którą posiada uprawnienia. Dodał, iż w transakcji kupna-sprzedaży brał udział przedstawiciel I.U., który nie okazał dowodu tożsamości, natomiast przekazał panu R. w gotówce zaliczkę na samochód.

Postanowieniem z 3 stycznia 2024 r. wyznaczono podatnikowi siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, decyzją z 2 lutego 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz GL 450 o nr nadwozia [...], w wysokości: 8.513,00 zł oraz uznał I.U. , jedynego członka zarządu Stowarzyszenia za odpowiadającą całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe F. w P. z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w w/w wysokości.

Rozpoznając wniesione przez I.U. odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 30 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że dokonane ustalenia potwierdzają, że decyzja ta jest zgodna z prawem.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze i w piśmie procesowym strona, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, podniosła zarzuty naruszeń przepisów przez organy pierwszej i drugiej instancji:

1. naruszenie art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym poprzez niewłaściwe uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieje brak uzasadnionych przyczyn znacznego odbiegania od podstawy opodatkowania od średniej wartości rynkowej pojazdu osobowego, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wyraźnie wynika, iż:

a) samochód został sprowadzony z państw bardziej rozwiniętych gospodarczo (w pierwszej kolejności ze Stanów Zjednoczonych, a następnie z Niemiec), gdzie samochody osobowe szybciej tracą na wartości;

b) pojazd w momencie nabycia był znacząco uszkodzony, a z opinii rzeczoznawcy wyraźnie wynika, iż wartość pojazdu w momencie jego sprowadzenia wynosiła 29.200 zł (mając na uwadze współczynnik zbywalności oraz wad ukrytych);

c) zapłacona cena za samochód była ceną rynkową na rynku niemieckim mając na uwadze stan zakupionego pojazdu,

co miało wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym poprzez brak wezwania skarżącej do wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, co miało wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym poprzez brak weryfikacji wartości podobnych pojazdów na rynku niemieckim oraz na rynku Stanów Zjednoczonych;

4. naruszenie art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym poprzez pominięcie wad ukrytych pojazdu, w sytuacji gdy z opinii rzeczoznawcy wynika, iż wady te powinny mieć znaczenie przy ustaleniu wartości pojazdu, co miało wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie art. 104 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy wyjaśnienia skarżącej i uczestników postępowania oraz zebrany materiał dowodowy uzasadniają podanie wysokości podstawy opodatkowania znacznie odbiegające od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, co miało wynik na wynik sprawy;

6. naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezebranie wszelkich dostępnych dowodów, oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale i w niewyjaśnionym stanie faktycznym, względnie poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób nie wszechstronny, polegający na stronniczej analizie dowodów, w szczególności braku wzięcia pod uwagę przesłanek uzasadniających przyczyn znacznego odbiegania podstawy opodatkowania od średniej wartości rynkowej pojazdu osobowego, a także opinii rzeczoznawcy samochodowego, której wnioski i metodologię organy zmodyfikowały w sposób nieuprawniony i wykorzystały cząstkowo, a nadto zaniechanie powołania biegłego w celu ustalenia wartości pojazdu w szczególności stwierdzenia czy pomimo usunięcia współczynnika zbywalności wartość kosztów naprawy pojazdu w sposób znaczący nie obniża nadal wartości tego konkretnego pojazdu, co miało wpływ na wynik sprawy;

7. naruszenie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem weryfikacji twierdzeń podatnika o wartości rynkowej pojazdu i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na dowolnych, własnych ustaleniach, co miało wpływ na wynik sprawy;

8. naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, tj. w warunkach dowolnego ukształtowania podstawy opodatkowania i nieuprawnionej ingerencji w deklarację podatkową opartą na opinii rzeczoznawcy samochodowego, co miało wpływ na wynik sprawy;

9. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego wszystkich faktów oraz okoliczności w przedmiotowej sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, wniesiono o:

1. uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie;

2. wstrzymanie wykonania w całości decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków;

3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych (jeżeli jakiekolwiek koszty po stronie skarżącej wystąpiły);

4. zasądzenie na rzecz pełnomocnika wyznaczonego z urzędu nieopłaconych w całości kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę i w piśmie procesowym- wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, że z treści art. 2 pkt 9 u.p.a. wynika, że nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Zgodnie z brzmieniem art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. - w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jesl nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Według, art. 102 ust. 1 u.p.a. podatnikami akcyzy z tego tytułu są podmioty dokonujące tego nabycia. Na podstawie art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. obowiązek podatkowy powstaje z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju, jeżeli nabycie prawa rozporządzania takim samochodem jak właściciel nastąpiło przed jego przemieszczeniem na terytorium kraju.

W myśl art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a. podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych są obowiązane po przywozie pojazdu na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później, niż w terminie 30 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji tego pojazdu w kraju.

Przepis art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. stanowi, iż w przypadku samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, którą podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, z tym że w przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3, podstawą opodatkowania jest średnia wartość rynkowa samochodu osobowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy.

Natomiast jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego (art. 104 ust. 8 u.p.a.).

W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy określi wysokość podstawy opodatkowania (art. 104 ust. 9 u.p.a.). Średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy (art. 104 ust. 11).

Art. 105 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że w przypadku samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 centymetrów sześciennych stawka akcyzy wynosi 18,6% podstawy opodatkowania.

Natomiast art. 116a § 3, § 5 Ordynacji podatkowej określający odpowiedzialność za zaległości podatkowe innej osoby prawnej (stowarzyszenia) wskazuje, że członek zarządu stowarzyszenia zwykłego odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia.

Zgodnie z treścią art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianym w Rozdziale 1b Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1 O.p.). Natomiast orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu stowarzyszenia nie wymaga uprzedniego wydania decyzji w sprawach, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzialności (art. 115 § 4 w/w ustawy).

Z akt sprawy wynika, że F. w P. została z dniem 25 sierpnia 2022 r. wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego, stąd prawidłowo w ocenie Sądu uznano, że zaistniały okoliczności faktyczne i prawne do uznania byłej Prezes Zarządu Stowarzyszenia - I.U., jedynego członka zarządu Stowarzyszenia na podstawie art. 116a § 3 Ordynacji podatkowej, za odpowiedzialną całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym ciążącego na powyższym Stowarzyszeniu w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki Mercedes-Benz GL 450 o nr nadwozia [...].

Z akt sprawy wynika także, że w złożonej deklaracji z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu strona zadeklarowała podstawę opodatkowania w wysokości 20.017,00 zł oraz podatek akcyzowy do zapłaty w kwocie 3.723,00 zł przy zastosowaniu stawki akcyzy 18,6%.

Organ podatkowy, biorąc pod uwagę ustaloną średnią wartość rynkową podobnych pojazdów wg wyceny E. tj. 95.300,00 brutto (65.329,00 zł netto) stwierdził, iż zadeklarowana przez stronę podstawa opodatkowania tj. 20.017,00 zł odbiega znacznie, gdyż ponad 3-krotnie, od średniej wartości rynkowej podobnych pojazdów. W związku z czym dwukrotnie wezwał I.U. do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego. Strona nie wyraziła zgody na korektę deklaracji AKC-U/S w zakresie zmiany podstawy opodatkowania, ani nie wskazała przyczyn uzasadniających wysokość zadeklarowanej kwoty podatku akcyzowego, co też zdaniem Sądu zgodnie ze wskazanymi przepisami prawa, uruchomiło będącą podstawą zaskarżonej decyzji procedurę.

Niewątpliwie podczas trwającego postępowania strona nie wyjaśniła przyczyn dokonanego przez siebie sposobu wyliczenia podatku akcyzowego. Co więcej, przyznała, że za zakup pojazdu wcześniej dokonała zapłaty zaliczki, jednak na pytanie kiedy i w jakiej wysokości została ona zapłacona, I.U. nie potrafiła udzielić odpowiedzi. Nie okazała również żadnych dokumentów potwierdzających zapłatę za w/w zaliczkę.

W toku trwania całego postępowania, nie przedstawiła również żadnych dokumentów tj. faktur, rachunków, paragonów, potwierdzeń zapłat czy wydruków związanych z kupnem pojazdu marki Mercedes-Benz GL 450 pomimo możliwości kilkukrotnego wypowiedzenia się i przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska.

W konsekwencji, wobec braku dowodów, mając na uwadze wskazane przepisy prawa organ wydał w oparciu o materiał dowodowy, który był w jego posiadaniu, ustalając wartość pojazdu oraz wysokość podstawy opodatkowania na podstawie przedłożonego przez stronę dokumentu, tj. wyceny samochodu marki Mercedes-Benz GL 450 nr [...] sporządzonej przez mgr inż. J.M. W w/w opinii technicznej rzeczoznawca, w oparciu o komputerowy system I. określił wartość przedmiotowego pojazdu nieuszkodzonego przy założonym wieku na 93.700,00 PLN, co jest wartością zbliżoną do wartości ustalonej przez organ podatkowy na podstawie profesjonalnego katalogu E., na poziomie 95.300,00 PLN. Zatem prawidłowo organy uznały za właściwą powyższą wartość bazową do dalszych wyliczeń.

Natomiast w związku z tym, że podstawą do oszacowania wartości pojazdu uszkodzonego jest określenie stopnia uszkodzenia pojazdu oraz realnej wartości jego nieuszkodzonej części, organ podatkowy trafnie dokonał obliczeń, przyjmując metodę stopnia uszkodzenia, nie zaś metodę zredukowanego kosztu naprawy (przyjętą przez rzeczoznawcę), która służy do szacowania wartości pojazdu pod kątem opłacalności jego odbudowy.

Należy przy tym w ocenie Sądu zgodzić się, że nie znajdowało uzasadnienia uwzględnienie przez rzeczoznawcę korekt uszkodzeń ukrytych oraz zbywalności uszkodzonego pojazdu, które są z zasady włączone już w wartość pojazdu określoną w systemie do wyceny pojazdu. W związku z czym zastosowany przez rzeczoznawcę współczynnik zbywalności 0,40 nie ma wpływu na stan techniczny pojazdu, jego wyposażenie, model, markę i rocznik. Tak samo współczynnik uszkodzeń ukrytych (hipotetycznych) 0,96, bowiem rzeczoznawca dokonał szczegółowych oględzin, opisał wszystkie uszkodzenia i wykonał dokumentację fotograficzną pojazdu.

Reasumując Sąd uznał, że zasadnie organ podatkowy dokonał ponownych obliczeń wartości pojazdu jako uszkodzonego na kwotę 66.766,68 zł, wykorzystując w celu ustalenia stopnia uszkodzenia współczynniki stopnia uszkodzenia, zastosowane przez rzeczoznawcę w opinii technicznej z 23 marca 2020 r., a następnie określił podstawę opodatkowania oraz wysokość zobowiązania podatkowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić w tym miejscu, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie słusznie więc oparto swoje ustalenia na dowodzie przedstawionym przez skarżącą tj. wycenie technicznej przedmiotowego pojazdu, korygując ją o współczynniki, których zastosowanie, jak wyjaśniono szczegółowo w zaskarżonej decyzji, nie znajduje uzasadnienia.

W ocenie Sądu, dokonując weryfikacji organy miały prawo przyjąć, że ustalenie średniej wartości pojazdu związane z jego nabyciem wewnątrzwspólnotowym, powinno nastąpić bez uwzględnienia współczynnika zbywalności, jak też sytuacji rynkowej w kraju nabycia, co z resztą należycie uzasadniły. Słuszne jest stanowisko organów, że okoliczności te nie są bezpośrednio związane z wartością transakcyjną i dla nabycia wewnątrzwspólnotowego i stanowi element wtórny.

Rację ma również organ, że ceny zawarte w katalogach, z których w sprawie skorzystano, są uśrednionymi cenami używanych samochodów, uwzględniającymi standardowy przebieg, zużycie i wyposażenie tych pojazdów. Są to ceny ustalane przez ekspertów na podstawie monitoringu rynku samochodowego. Można zatem założyć, że wpływ takich czynników, został już wcześniej uwzględniony przy określeniu średniej ceny katalogowej i nie powinien być brany pod uwagę w sytuacji gdy odnosi się do wartości rynkowej brutto, która sama w sobie uwzględnia te elementy.

Ustawodawca uzależnił ustalenie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego od cech pojazdu, o charakterze technicznym (marki, modelu, rocznika, względnie wyposażenia i stanu technicznego), a nie od innych czynników niezwiązanych bezpośrednio z samym pojazdem, oderwanych od jego fizyczności, np. od sposobu nabycia samochodu, czy też możliwości jego sprzedaży. Tak ustalonej wartości samochodu nie można pomniejszać o inne współczynniki. Nadto, czym innym jest zdefiniowana ustawowo średnia wartość rynkowa samochodu osobowego, a czym innym jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić, i którą zapłacił za samochód osobowy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wartość jest pojęciem ekonomicznym odnoszącym się do samochodu osobowego o określonych cechach technicznych. Wartość stanowi pojęcie zobiektywizowane ekonomicznie, będące pochodną cech towaru. Stanowisko takie zyskało akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki NSA: z 3 września 2015 r., sygn. akt I FSK 535/15, z 18 września 2015 r., sygn. akt I FSK 585/15, z 15 marca 2016 r., sygn. akt I GSK 1157/14, z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I GSK 1068/14, z 1 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 999/15 oraz sygn. akt I GSK 1133/15, z 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1857/14, z 14 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2011/15.). Pogląd co do tej kwestii Sąd podziela.

Sąd wskazuje przy tym, że w sprawie nie naruszono prawa procesowego. Powołanie biegłego dla wyceny wartości samochodu nie było konieczne , gdyż organ wykorzystał opinię przez stronę właśnie złożoną.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.a.a. podlega oddaleniu.