Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1304/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 2,  art. 58 par. 3,  art. 83 par. 2,  art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej z urzędu na jej koszt kwotę 100 zł (słownie: sto złotych)


UZASADNIENIE

Pełnomocnik S. [...] w W., będący radcą prawnym, wniósł 11 kwietnia 2008r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] marca 2008r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej 13 marca 2008r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 32 akt administracyjnych). Strona została również pouczona o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Finansów, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Skarga została nadana na poczcie 11 kwietnia 2008r. i wpłynęła do Sądu 15 kwietnia 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał ww. skargę strony Ministrowi Finansów 16 kwietnia 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej "P.p.s.a.") wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd zauważa jednocześnie, że w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. do 31 grudnia 2005r., skargę wniesioną w terminie, bezpośrednio do Sądu administracyjnego, Sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Działo się tak na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271).

Wobec skarg wnoszonych z dniem 1 stycznia 2006r. omawiany wyżej przepis przejściowy nie znajduje już zastosowania. Brak jest też przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd.

Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok.

Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.

Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania tejże skargi przez Sąd w Urzędzie Pocztowym.

Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi, jeśli wniesiono by ją prawidłowo - za pośrednictwem organu, a więc w sposób przewidziany w prawidłowym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji, upłynąłby z dniem 14 kwietnia 2008r. (poniedziałek). Ostatni bowiem dzień terminu przypadał na sobotę (12 kwietnia 2008r.), więc zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Skarga natomiast zamiast do organu w ww. terminie została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wpływ do Sądu 15 kwietnia 2008r.) i została przekazana Ministrowi Finansów 16 kwietnia 2008r. Dopiero ostatnia z dat uważana jest, w świetle wyżej wymienionych poglądów, które Sąd podziela, za datę wniesienia skargi. Wniesienie skargi w wyżej wymienionym terminie oznacza uchybienie 30-dniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. (dwudniowe opóźnienie).

Sąd, mając powyższe na uwadze, stwierdza, że skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.