Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 819/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Teza: Ocena precyzyjności sformułowania żądania udzielenia informacji, o których mowa w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), podlega kontroli w postępowaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej.

TEZY

Ocena precyzyjności sformułowania żądania udzielenia informacji, o których mowa w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), podlega kontroli w postępowaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SAB/Gl 253/20 w sprawie ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Bytomiu w przedmiocie informacji publicznej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SAB/Gl 253/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Bytomiu w przedmiocie informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 17 lipca 2020 r., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, skarżący wystąpił do Prokuratury Rejonowej w Bytomiu o udzielenie informacji o imiennie wskazanym w tym piśmie prokuratorze "w celu usprawnienia funkcjonowania Prokuratury". Żądane dane to: 1. Ukończona uczelnia, rok ukończenia, ocena; 2. Przebieg aplikacji, patron; 3. przebieg pracy zawodowej; 4. Ilość spraw jako asesor; 5. Ilość złożonych samodzielnie aktów oskarżenia; 6. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem skazującym; 7. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem uniewinniającym lub umorzonych; 8. Ilość zakończonych spraw ze zmianą kwalifikacji prawnej; 9. Ilość umorzonych spraw przez prokuratora; 10. Ilość skarg na prokuratora; 11. Ilość postępowań dyscyplinarnych; 12. Prokurator nadrzędny; 13. Stan cywilny/wspólnota majątkowa, dzieci; 14. Oświadczenia majątkowe; 15. Uzyskane premie: kwota, powód, termin; 16. Średni czas postępowania przygotowawczego w referacie tego prokuratora; 17. Ocena pracy w porównaniu do pozostałych prokuratorów tut. Prokuratury; 18. Ilość postępowań obecnie nadzorowanych, a realizowanych poza Bytomiem.

Pismem z 11 września 2020 r. organ wezwał stronę do doprecyzowania zakresu informacji i jej treści, albowiem użyte w piśmie sformułowania o charakterze ogólnym, z uwagi na ich niejednoznaczność i nieprecyzyjność, uniemożliwiały rozpoznanie wniosku. Jednocześnie wezwano stronę do wskazania okoliczności świadczących o istotności uzyskania żądanych danych dla interesu publicznego. Wezwanie to pozostało bez reakcji.

Pismem z 23 października 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Bytomiu, w której zawarł wniosek o "jak najsurowsze ukaranie kierownika organu".

W odpowiedzi na skargę z 21 grudnia 2020 r. organ wniósł o jej nieuwzględnienie.

W piśmie z 28 stycznia 2021 r., również nazwanym odpowiedzią na skargę, organ wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. Wskazał, że nie każda informacja związana z zatrudnieniem w podmiotach wykonujących zadania publiczne jest informacją publiczną, albowiem konieczne jest, aby istniało powiązanie informacji z pełnieniem funkcji publicznych. Podniósł, że nieprecyzyjne żądanie nie stanowi wniosku o informację publiczną. Natomiast gdy dana informacja nie stanowi informacji publicznej lub wniosek jest niejasny, nie jest konieczne zajęcie stanowiska w formie decyzji administracyjnej, zatem do bezczynności organu nie doszło.

Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności organu. Sąd ustalił, że organ pismem z 11 września 2020 r. wezwał stronę do sprecyzowania wniosku. W ocenie sądu niektóre pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej faktycznie były niejasne – sąd zwrócił uwagę na pytania takie jak: "ilość spraw jako asesor" czy "przebieg pracy zawodowej". Sąd zauważył, że strona wezwana do sprecyzowania wniosku nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi. Organ nie otrzymawszy żadnych dodatkowych informacji, które sprecyzowałyby wniosek i pozwoliły ewentualnie zgromadzić informacje wedle oczekiwanego przez stronę klucza, miał zatem prawo wstrzymać się z udzieleniem odpowiedzi, oczekując na reakcję strony, która jednak nie nastąpiła. W ocenie sądu faktem jest, że czynność ta została dokonana z opóźnieniem w stosunku do terminu wynikającego z przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 1429; zwanej dalej "u.d.i.p."), tym niemniej w sprawach skarg na bezczynność sąd orzekający bierze pod uwagę stan sprawy z chwili wydania wyroku uwzględniając np. fakt załatwienia sprawy już po wniesieniu skargi. Natomiast okoliczność wystąpienia do strony, a więc podjęcia reakcji na złożony wniosek jeszcze przed wniesieniem przez nią skargi i to, biorąc pod uwagę nieprecyzyjność wniosku, reakcji adekwatnej, wyklucza bezczynność po stronie organu.

Sąd ten powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., z którego wynika, że ustawa rozróżnia informację prostą od przetworzonej. Rozróżnienie to jest istotne, albowiem tylko w przypadku tej drugiej informacji wnioskodawca winien wykazać, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy pierwsza winna być udostępniona bez żadnych dodatkowych warunków. Sąd pierwszej instancji przedstawił jak w orzecznictwie rozumie się informację prostą, a jak przetworzoną. Wskazał, że pojęcie informacji publicznej przetworzonej nie posiada definicji legalnej. Można jednak założyć, że taką cechę mogą mieć takie dane publiczne proste, które wymagają dokonania analiz, obliczeń, zestawień, porównania danych statystycznych, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności i przez konieczność dokonania tych czynności w celu ich pozyskania, uzyskują walor informacji przetworzonej. Przetworzenie może polegać na wyodrębnieniu pojedynczych informacji ze zbiorów będących w posiadaniu organów (które mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie zawartych w nich informacji) i ich przygotowaniu według założeń wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wielkości nakładów jakie musi ponieść organ, może być traktowana jako informacja przetworzona. Zdaniem sądu taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Biorąc pod uwagę ilość pytań (18) i obszerny ich zakres, zdaniem sądu żądana informacja jest informacją przetworzoną. Wymagała bowiem przejrzenia akt organu z bliżej nieokreślonego czasu czy prowadzonych przezeń urządzeń biurowości w celu wyodrębnienia informacji żądanych przez stronę wg określonych kryteriów, których jednak skarżący – mimo wezwania – nie wskazał, przez co organ de facto został pozbawiony możliwości załatwienia sprawy. Nadto skarżący, wezwany do wykazania owej szczególnej istotności, nie podjął nawet próby uzasadnienia istnienia tej okoliczności pozostawiając żądanie organu bez odpowiedzi. Z powyższego wynika, że nie można skutecznie organowi zarzucić bezczynności w sytuacji, gdy praktycznie został pozbawiony możliwości udzielenia informacji i to z winy skarżącego z uwagi na niejasność żądania, a także nie została przez stronę spełniona przesłanka wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu informacji.

Mając na uwadze powyższe, sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o "zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez stwierdzenie, że Prokurator Rejonowy w Bytomiu dopuścił się bezczynności i zobowiązanie Prokuratora Rejonowego w Bytomiu do dokonania czynności udostepnienia informacji publicznej, o których mowa we wniosku skarżącego, w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania orzeczenia". Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, oraz zrzekł się rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mający w sposób istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. wobec wadliwego nieuwzględnienia skargi i braku stwierdzenia, że Prokurator Rejonowy w Bytomiu dopuścił się bezczynności oraz braku zobowiązania organu do dokonania czynności udostępnienia informacji publicznej w określonym terminie, a co za tym idzie naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiła bezczynność organu w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Na podstawie art 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, t.j.:

1. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu, że z uwagi na nieprecyzyjność żądania udostepnienia informacji publicznej zawartego w piśmie skarżącego z 17 lipca 2020 r. nie stanowiło ono wniosku o udostepnienie informacji publicznej, w następstwie czego organ administracji publicznej nie był zobowiązany do wykonania czynności udostepnienia informacji publicznej w zakreślonym terminie, podczas gdy wniosek skarżącego zawierał określał żądanie w sposób skonkretyzowany i klarowny;

2. art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że wniosek skarżącego dotyczy w całości udostępnienia informacji przetworzonej oraz że po stronie skarżącego istnieje zobowiązanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu informacji, podczas gdy żądanie udostępnienia danych z pkt 1 jest informacją publiczną prostą, a wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem brak istnienia przesłanki ustawowej wskazanej we wskazanym przepisie następuje na etapie wydania decyzji odmownej;

3. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, to jest pominięcie obowiązku organu administracji publicznej wydania w terminie ustawowym decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądania z pkt 13 wniosku skarżącego z uwagi na ograniczenie w dostępie do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Niniejsza sprawa zastała rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, zaś organ

w odpowiedzi na skargę nie zażądał jej przeprowadzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że zakres tej kontroli wyznaczony jest podstawami i zarzutami skargi kasacyjnej, a nie jak ma to w przypadku Sądu pierwszej instancji granicami danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwaga to jest konieczna z tej przyczyny, że stan faktyczny sprawy jest złożony, zaś Sąd pierwszej instancji dokonał oddalenia skargi w związku z uznaniem, iż wniosek dotyczył informacji przetworzonej, a skarżąc nie wykazał według jakich kryteriów ma nastąpić wyodrębnienie wnioskowanej informacji, uniemożliwiając udzielenie informacji, a z drugiej strony nie wykazał szczególnego interesu publicznego w udzieleniu informacji.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzut naruszenia prawa procesowego został sformułowany w skardze kasacyjnej w taki sposób, iż jego zasadność bądź bezzasadność będzie konsekwencją zasadności bądź bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W ramach podstawy określonej w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniesiono trzy zarzuty, które zostaną rozpoznane łącznie, gdyż pozostają z sobą w związku treściowym.

Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Z wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi wynikać, że dotyczy on informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wskazanie żądanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, aby nie budził wątpliwości zakres żądania wnioskodawcy. Jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. W konsekwencji tego organ nie ma możliwości popaść w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku. Ocena precyzyjności sformułowania żądania udzielenia informacji, o których mowa w przepisie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., podlega kontroli w postępowaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej.

W postępowaniu o udzielenie informacji publicznej nie stosuje się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej zasadniczo przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Stąd też organ, jeśli uzna że wniosek dotyczy informacji publicznej załatwia go pozytywnie, udzielając wnioskowanej informacji, chyba że stwierdzi, iż dotyczy on informacji przetworzonej lub zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia albo uzna wniosek za nieprecyzyjny, o czym poinformuje na piśmie wnioskodawcę, szczegółowo wyjaśniając swoje stanowisko. W pierwszym przypadku zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kwalifikacji wnioskowanej informacji jako przetworzonej dokonuje organ, który w takiej sytuacji obowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania we wskazanym terminie, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Niewykazanie przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu informacji przetworzonej lub brak odpowiedzi na wezwanie organu obligują organ do wydania decyzji odmownej (vide wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1720/05). W takim przypadku skierowanie zwykłego pisma do wnioskodawcy nie jest właściwą formą załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy te określają prawną formę działania organów w trybie u.d.i.p, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich, że decyzja jest wydawana, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., czyli w przypadku, gdy w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Decyzje odmowne w sprawach z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż obowiązkiem organu, który uznał, iż wniosek skarżącego dotyczy informacji przetworzonej, było wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, w uzasadnieniu której powinien rozważyć i wskazać dlaczego jego zdaniem wnioskowana informacja ma charakter przetworzony, przy uwzględnieniu specyfiki konkretnej sprawy. Szczegółowe uzasadnienie decyzji umożliwia wówczas stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu i w przypadku nie podzielenia go – ochronę własnych interesów przez poddanie decyzji kontroli instancyjnej, a następnie sądowoadministracyjnej. Decyzji takiej organ nie wydał, czym naruszył przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z kolei uznanie przez organ wniosku skarżącego za niejednoznaczny i nieprecyzyjny obligowało go do skierowania pisma, w którym powinien precyzyjnie wyjaśnić w jakiej części i dlaczego jego wniosek o udzielenie informacji publicznej jest nieprecyzyjny i niejednoznaczny.

Należy pamiętać, iż skarżący złożył wniosek, który składał się z 18 punktów. W takiej sytuacji obowiązkiem organu było wskazanie, które sformułowanie i w którym punkcie jest niejednoznaczne i nieprecyzyjne, a tym samym uniemożliwiające mu udzielenie odpowiedzi na zapytanie. Wówczas to wnioskodawca będzie mieć możliwości oceny stanowiska organu i w przypadku uznania go za przekonujące – złożenia nowego precyzyjnego i jednoznacznego wniosku o udzielenie informacji publicznej. W niniejszej sprawie wzywanie pismem z 16 września 2020 r. wnioskodawcy do doprecyzowania wniosku było czynnością zbędną i nie znajdującą umocowania prawnego (zachodziła jedynie podstawa do wezwania do wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego). Natomiast pismo organu z 17 grudnia 2020 r. skierowane do wnioskodawcy nie może zostać uznane za odpowiadające wymogom u.d.i.p., gdyż nie wynika z niego w jakiej części i zakresie wniosek skarżącego jest niejasny i nieprecyzyjny. Odwołuje się ono do poglądów sądów administracyjnych i nie zawiera stanowiska organu w odniesieniu do skonkretyzowanego wniosku skarżącego, nie pozwalając mu w ten sposób na ustalenie, które pytanie i w jakim zakresie (np. poprzez które sformułowanie) jest niejasne i nieprecyzyjne. Pismo tej treści nie może być zatem uznane jako działanie organu odpowiadające przepisom u.d.i.p.

Oznacza to, iż organ nie udzielił w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust. 1 (lub 2) odpowiedzi we właściwym zakresie i o określonej treści, a tym samym organ taki pozostaje w bezczynności. Nie sposób tym samym zgodzić się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, iż to organ pozbawiony został możliwości działania w związku z nieudzieleniem przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie o doprecyzowanie wniosku, a tym samym nie pozostaje on w bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż doszło do naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w ten sposób, że organ w przypadku uznania, że skarżący nie wykazał interesu, o którym mowa w przepisie art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., winien był wydać zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzje odmowną, czego nie uczynił, a w przypadku uznania, że wniosek o udzielenie informacji publicznej jest niejednoznaczny i nieprecyzyjny powinien był w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformować skarżącego na piśmie, że jego wniosek nie spełnia koniecznego standardu precyzji i jasności, konkretnie wskazując w jakiej części i w jakim zakresie, a tym samym nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. Niedopełnienie tych obowiązków winno zatem stać się podstawą oceny przez sąd pierwszej instancji stanu bezczynności organu, określenia rodzaju bezczynności i ewentualnego orzekania w pozostałych zakresach wynikających z przepisów art. 149 p.p.s.a. W tym sensie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej w zarzucie naruszenia przepisów procesowych, gdyż sąd pierwszej instancji błędnie zastosował przepis art. 151 p.p.s.a., zamiast rozważyć zastosowanie m.in. przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się natomiast naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż przepis ten nie został zastosowany w sprawie, ani przez organ, ani przez sąd pierwszej instancji, podobnie jak i przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną i działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, uznając iż jest to konieczne celem zapewnienia organowi możliwości poddania kontroli instancyjnej ewentualnego orzeczenia wydanego na podstawie przepisów zawartych w art. 149 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu kasacyjnie z urzędu w ramach przyznanego mu prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 p.p.s.a., przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.