Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1604/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 3 pkt 2, art. 31 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] cofającą W. M. (dalej jako skarżący, strona) licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 3071 ze zm., dalej też jako kpa) oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. Z kolei w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia.

Postawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. wydano skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W dniu [...] lipca 2003 r. skarżący zatrudniony został w C. w K. na stanowisku młodszego wartownika.

Dnia [...] maju 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] otrzymał wydane przez lek. W. W. z Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w [...] orzeczenie lekarskie nr [...] wystawione dnia [...] maja 2009 r. potwierdzające zdolność psychofizyczną skarżącego do wykonywania zadań pracownika ochrony.

W związku z treścią pisma, które wpłynęło w dniu [...] sierpnia 2009 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wystąpił on do pracodawcy skarżącego o rozważenie skierowania W. M. na ponowne badania. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. Komendant C. w K. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż w dniu [...] października 2009 r. skarżący dostarczył orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, iż nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania przez niego zadań pracownika ochrony. W związku z powyższym został zwolniony ze świadczenia pracy na dotychczasowym stanowisku. W dniu [...] listopada 2009 r. organ otrzymał przesłane przez Zakład Opieki Zdrowotnej MSWiA w K. ww. zaświadczenie lekarskie nr [...] wystawione w dniu [...] października 2009 r. przez lekarza W. W.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął więc z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu posiadanej przez niego licencji. W toku postępowania administracyjnego skarżący wystąpił o ponowne skierowanie go na badania - dla zachowania obiektywizmu - w zakładzie opieki zdrowotnej spoza K., wskazanym przez organ lub wybranym przez niego samego. W dniu [...] listopada 2009 r. skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, wydane przez lekarza K. Z. z W. w G. Organ w zaistniałej sytuacji zwrócił się więc do ww. lekarza o wyjaśnienie, czy skarżący przystępując do badań poinformował o wydanym uprzednio negatywnym orzeczeniu lekarskim, po czym zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie. Dyrektor W. w G. pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wyjaśnił, iż w z uwagi na to, że skarżący nie poinformował o wydanym mu negatywnym co do zdolności psychofizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony orzeczeniu lekarskim, a przed poddaniem go badaniu złożył pisemne oświadczenie, iż nigdy dotychczas w żadnej placówce służby zdrowia orzeczenia takiej treści mu nie wydano, lekarz K. Z. anulował wydane przez siebie pozytywne orzeczenie z dnia [...] listopada 2009 r.

Po podjęciu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawieszonego postępowania wpłynęło do organu pismo skierowane przez lekarza K. Z. do skarżącego, w którym oświadcza o uchyleniu wydanego przez siebie orzeczenia nr [...]. Wskazuje zarazem, iż do czasu przeprowadzenia w przychodni ponownych badań lekarskich i psychologicznych skarżący nie posiada zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony. Skarżący stwierdził z kolei, że nie miał obowiązku informować lekarza ponownie przeprowadzającego badania, o zapadłym wcześniej orzeczeniu lekarskim. Zwrócił przy tym uwagę na fakt, iż w negatywnym orzeczeniu nie podano mu terminu do wniesienia odwołania.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia na podstawie art. 31 ust 2 pkt. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, z uwagi na brak zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

W odwołaniu skarżący podniósł, iż decyzja cofająca licencję jest bezpodstawna, sprzeczna z prawem i narusza jego słuszny interes. Podkreślił, że orzeczenie lekarskie ze skróconym terminem ważności winno zostać uzasadnione w dokumentacji medycznej, czego nie uczyniono. W związku z nieprawidłowościami przy wydawaniu tego zaświadczenia lekarskiego polegającymi na tym, iż nie wykonano wszystkich niezbędnych badań i nie uzasadniono orzeczenia, skarżący przeprowadził badania w innej placówce, tj. W. w G. Nie poinformował lekarzy o uprzednim negatywnym orzeczeniu, bowiem przepisy takiego obowiązku nie regulują. Uchylenie zatem z tego powodu pozytywnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego jest wadliwe, bowiem lekarz nie posiadał stosownych ku temu uprawnień.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Podkreślił, iż zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. W niniejszej sprawie pracodawca skarżącego uznał za zasadne zweryfikować ważne tylko rok orzeczenie wydane skarżącemu w maju 2009 r. Skarżący poddał się badaniu w tej samej placówce służby zdrowia, a wydane orzeczenie z października 2009 r. anulowało poprzednie. Stwierdzono w nim bowiem, że skarżący nie posiada niezbędnej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej zdolności psychofizycznej. Dlatego też okoliczność, iż skarżący w innej placówce służby zdrowia uzyskał orzeczenie lekarskie odmiennej treści, nie miała wpływu na treść negatywnego orzeczenia. Co więcej lekarz, który wydał skarżącemu pozytywne orzeczenie anulował je do czasu, dopóki skarżący nie podda się ponownym badaniom, o czym został pisemnie powiadomiony. Organ odwoławczy uznał zatem za nietrafny argument strony, iż lekarz w opisanej sytuacji nie miał prawa cofnąć wydanego przez siebie orzeczenia, bo nie przewidują takiej możliwości przepisy prawa. Zaznaczył przy tym, iż skarżący ze wskazanej przez lekarza możliwości nie skorzystał.

Komendant Główny Policji wskazał także, iż w przypadku negatywnego dla badanego orzeczenia, nie ma on możliwości jego wzruszenia, także poprzez poddanie się nowym badaniom w innej upoważnionej do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń placówce służby zdrowia. Odnosząc się z kolei do argumentów skarżącego, iż zarówno orzeczenie ważne 1 rok, jak i orzeczenie negatywne nie zawierają uzasadnienia wyjaśnił, iż przepisy prawa nie przewidują takiego elementu orzeczenia.

Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi, że komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać m. in. warunek określony w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, tj. potwierdzonej orzeczeniem lekarskim zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, zatem ustawodawca nie przyznał organom Policji prawa do innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli dyspozycja tego przepisu prawa, jak ma to miejsce w sprawie strony, została spełniona. Ustawodawca uznał zatem, że w takich przypadkach bezwzględne pierwszeństwo ma interes społeczny, a nie słuszny interes obywatela w posiadaniu prawa do wykonywania zawodu pracownika ochrony.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizyczne (Dz. U. Nr 39, poz. 299, z późn.zm.),

- prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Ponownie podkreślił, iż żaden przepis prawa nie nakazuje powiadamiać lekarzy, że w przeszłości osoba starająca się o licencję otrzymała wcześniej negatywne orzeczenie lekarskie. Jest zatem dla skarżącego zupełnie niezrozumiałe uchylenie przez lekarza K. Z. wydanego uprzednio przez niego orzeczenia nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nie posiadał on ponadto w ocenie skarżącego uprawnień do uchylenia swojego orzeczenia lekarskiego.

Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji mają obowiązek przy rozpatrywaniu sprawy kierować się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Słuszny interes obywatela powinien przemawiać za tym, aby organ pierwszej instancji przeprowadził rzeczowe i wyczerpujące postępowanie w mojej sprawie, czego jednak nie uczynił. Przedwczesność orzekania wynika z faktu, że przy dwóch wykluczających się wzajemnie opiniach lekarskich (negatywnej i pozytywnej dla skarżącego) organ wydający decyzję nie powołał innego składu opiniującego, który by istniejące rozbieżności wykluczył lub potwierdził. Zdaniem skażonego nie może bowiem być tak, by pozytywna dla skarżącego opinia W. w G. była odwoływana przez opiniującego lekarza i uzyskiwała aprobatę organu wydającego decyzję na tej podstawie, że skarżący zataił przed lekarzem fakt posiadani uprzedniej dla niego negatywnej opinii lekarskiej. Stan zdrowia skarżącego nie wynika z zatajenia bądź nie zatajenia posiadania innej opinii lekarskiej, gdyż stan ten wynika z wiedzy medycznej lekarza i rzeczywistego stanu zdrowia pacjenta. Poza tym organ administracji nie ma prawa weryfikacji orzeczeń lekarskich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż przepis art. 31 ust. 3 pkt 1 ma charakter obligatoryjny, a zatem jeśli z orzeczeń lekarskich i psychologicznych, wydanych w trybie i na zasadach określonych w ustawie oraz rozporządzeniu, wynika, że pracownik ochrony nie spełnia warunków w zakresie zdolności do wykonywania tegoż zawodu, organ Policji ma obowiązek cofnąć uprawnienia z licencji. Organ zaznaczył, że trzeba mieć na uwadze, iż ochrona osób i mienia należy do sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego powiązanej tradycyjnie z funkcjonowaniem właściwych organów państwa. Unormowania ustawy dobitnie ilustrują wagę, jaką państwo przywiązuje m.in. do warunków psychofizycznych osób, którym odpłatnie powierza się wykonywanie zadań realizowanych w bezpośrednim powiązaniu z wolnością i prawami obywateli. Są one często wykonywane poza typowym dla aparatu państwowego systemem podporządkowania wzmocnionego środkami nadzoru, kontroli i odpowiedzialności. Nie można więc łagodzić ani pomijać wymagań określonych dla uzyskania i posiadania licencji pracownika ochrony przez rozszerzającą wykładnię powyższych unormowań, odnoszonych m. in. do przedstawianych własnych orzeczeń lekarskich wydanych poza trybem określonym w przepisach. Ustawa o ochronie osób i mienia łącznie z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi utworzyła stan prawny, który nie powinien być "modyfikowany" własnymi działaniami pracowników ochrony. Stąd, jeśli ustawodawca określił sposób postępowania przy wydaniu orzeczeń lekarskich i psychologicznych, to należy go respektować. Powyższe oznacza, że dla prawidłowości wydania decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, wystarczające było stwierdzenie na podstawie wydanych orzeczeń, że skarżący przestał spełniać warunki do wykonywania zawodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej też jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przez organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz przytoczona odpowiednia argumentacja.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W myśl tego przepisu komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim.

Z kolei zasady, zakres, tryb i częstotliwość przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej (Dz. U. Nr 30, poz. 299 ze zm.).

I tak w myśl przepisów cyt. rozporządzenia badaniom lekarskim i psychologicznym, przeprowadzanym w celu oceny zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, podlegają osoby posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej. Badania te przeprowadza się na wniosek samych zainteresowanych bądź też ich pracodawców. Po przeprowadzeniu badania ogólnego stanu zdrowia oraz na podstawie opinii psychologa i opinii lekarzy specjalistów, a także wyników badań pomocniczych, lekarz wydaje orzeczenie lekarskie na formularzu, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Osoba badana otrzymuje pierwszy egzemplarz orzeczenia lekarskiego, co potwierdza własnoręcznym podpisem w dokumentacji medycznej. W razie stwierdzenia w orzeczeniu lekarskim braku zdolności fizycznej i psychicznej do uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej lub dalszego wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, lekarz sporządza dodatkowy egzemplarz orzeczenia lekarskiego i przekazuje listem poleconym, z zachowaniem poufności, właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji. Badania te przeprowadza się co 3 lata, przy czym w okresach krótszych przeprowadza się je w następujących przypadkach:

1) jeżeli w orzeczeniu lekarskim wydanym na podstawie przeprowadzonych badań psychologicznych i lekarskich wskazano krótszy termin następnego badania niż 3 lata,

2) po okresie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą trwającą dłużej niż 6 miesięcy,

3) na wniosek pracodawcy w razie uzasadnionego podejrzenia utraty zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań.

Taka też sytuacja miała miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Z wydanego przez lekarza W. W. z Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w [...] orzeczenia lekarskiego nr [...] wystawionego dnia [...] maja 2009 r. wynikało, iż skarżący posiadał zdolność psychofizyczną do wykonywania zadań pracownika ochrony. Należy przy tym podkreślić, iż orzeczenie to było ważne przez jeden rok, bowiem wskazany w nim termin następnego badania lekarskiego wyznaczony został na maj 2010 r.

Zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami pracodawca skarżącego dysponował, pomimo posiadania przez skarżącego stosownego orzeczenia lekarskiego, uprawnieniem do wystąpienia z wnioskiem o powtórne przeprowadzenie stosownych badań. Wskutek powtórnego badania przeprowadzonego z inicjatywy pracodawcy, lekarz W. W. wydał w dniu [...] października 2009 r. orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony.

Tym samym organ, skoro uzyskał dowód w postaci wskazanego powyżej orzeczenia lekarskiego, zobligowany był do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Orzeczenie to wydane zostało bowiem w trybie przewidzianym przepisami właściwego rozporządzenia, na wniosek pracodawcy, i było wiążące dla organów Policji.

Podkreślenia wymaga, iż przepisy zarówno ustawy o ochronie osób i mienia, jak też rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. nie przewidują możliwości podważania orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnionych lekarzy w przewidzianym przepisami trybie. W szczególności nie zawierają żadnych rozwiązań odnośnie możności wnoszenia odwołania od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie ustawy oraz rozporządzenia. Orzeczenia te mają tym samym charakter ostatecznych. W przypadku zatem negatywnego dla badanego orzeczenia, nie ma on możliwości jego wzruszenia, także poprzez poddanie się nowym badaniom w innej upoważnionej do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń placówce służby zdrowia. W istocie natomiast do próby podważenia negatywnego dla skarżącego orzeczenia sprowadzało się postępowanie polegające na poddaniu się nowemu badaniu i przedłożeniu przez skarżącego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. potwierdzającego jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Badanie to wykonane zostało z pominięciem trybu uregulowanego w przepisach ustawy o ochronie osób i mienia, jak też rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. Zatem wydane wskutek tego badania orzeczenie nr [...] przedstawione przez skarżącego, nie mogło mieć wpływu na podejmowane przez organ rozstrzygnięcie. Niedopuszczalnym jest bowiem modyfikowanie faktycznymi działaniami skarżącego uregulowań ustawowych i tworzenie w ten sposób quasi drogi odwoławczej od orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony.

Bezpodstawnym jest więc podniesiony w skardze zarzut, iż organy naruszyły procedurę administracyjną wydając decyzję cofającą licencję bez powołania innego składu opiniującego, którego zadaniem byłoby jednoznaczne wykluczenie jednej z wzajemnie wykluczających się opinii lekarskich. W myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Związanie administracji prawem jest cechą wyróżniającą demokratyczne państwo prawa. Nie obowiązuje tu zatem zasada "co nie jest zabronione, jest dozwolone", a wręcz odwrotnie - administracja może czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia ją prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych (tak Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Tom I. LEX, 2010, wyd. III). Przepisy prawa nie przewidują natomiast takiego uprawnienia dla organów Policji, jak powoływanie określonych ciał kolegialnych składających się z lekarzy celem kontroli prawidłowości orzeczeń wydawanych przez podmioty wydające orzeczenia lekarskie. Wbrew zarzutom skargi prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie organy Policji zachowały reguły procedury administracyjnej. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania, a także pouczony o przysługujących mu prawach. Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla wydania rozstrzygnięcia. Ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny i dokonał jego subsumcji pod stosowną normę prawną. Skarżący w toku postępowania przedstawiał na piśmie swoje stanowisko, a zatem uznać należy, że skorzystał ze swojego prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

W ocenie Sądu wszystkie omówione powyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że organy Policji przestrzegały przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i dlatego też na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji orzeczenia.