Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 218/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 11 i 22, art.5 ust.1, art.5b ust.1, art.18 ust.4a i 4b, art.87 ust.1 pkt 1, art.92a ust.1, 3 i 7, art.92c, art.13b
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art.2 pkt 43
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art.781
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD", "Organ") decyzją z dnia z [...] grudnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej: "u.t.d."), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1123) oraz Ip. 1.1, 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżący", "Strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ I instancji", "MWITD") z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu [...] listopada 2022 r. w W. na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki Skoda o nr rej. [...], którym kierował A. B.. W toku kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera, który zamówił usługę przewozu przy pomocy aplikacji Bolt. Kurs rozpoczął się z ul. [...] na ul. [...] w W.. Za wykonany kurs pasażer uiścił opłatę w wysokości 20 zł gotówką nie otrzymując paragonu. Otrzymał natomiast na swój telefon fakturę w wersji elektronicznej wystawioną przez Stronę. Pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, jednak nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka. W toku kontroli kierowca okazał kartę pobytu i prawo jazdy oraz orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W trakcie kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. (dalej "protokół kontroli), do którego do którego dołączono dokumentację fotograficzną oraz notatkę urzędową z [...] listopada 2022 r.

Pismem z [...] kwietnia 2023 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. na podstawie informacji ustalonych w protokole kontroli. Dodatkowo m.in. poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawie zgłaszania żądań, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.

W toku postępowania MWITD uzyskał informacje z Urzędu [...] wskazującą, że na dzień kontroli (24 listopada 2022 r.) Skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną [...] maja 2020 r. przez Prezydenta [...]. Pojazd marki Skoda o numerze rej. [...] nie został zgłoszony do ww. licencji. Skarżący nie posiadał innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...].

Decyzją z [...] sierpnia 2023 r. MWITD, działając na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Organ I instancji wskazał, iż łączna suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 20 000 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. została ograniczona do 12 000 zł.

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez Stronę odwołania, GITD decyzją z [...] grudnia 2023 r. nr [...] (dalej "Zaskarżona decyzja") utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy.

W uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji Organ przedstawił stan faktyczny ustalony w trakcie kontroli drogowej, przebieg postępowania administracyjnego oraz omówił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Organ odnosząc się do ustaleń kontroli wskazał, że kierowca nie okazał kontrolującym dokumentów uprawniających do wykonywania kontrolowanego przewozu. Skarżąca posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Jednocześnie nie posiada licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym ani żadnych innych dokumentów uprawniających do wykonywania przedmiotowego przewozu. Organ stwierdził, że kierujący wykonywał okazjonalny przewóz osób, a nie transport drogowy taksówką, gdyż pojazd nie spełniał warunków technicznych zawartych w § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Pojazd nie był wyposażony i oznakowany jako taksówka - nie posiadał lampy z napisem "TAXI". Ponadto Skarżący nie posiadał innych uprawnień w krajowym transporcie osób.

Zdaniem Organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na zastosowanie art. 92c u.t.d. (tj. umorzenia postępowania).

Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący i pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2023 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie przez Organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, braku wyjaśnienia jaki charakter miał przewóz, przy jednoczesnym nakładaniu na Skarżącego kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy w trakcie jednego przewozu kierowca nie mógł jednocześnie dopuścić się obu naruszeń, ponieważ wzajemnie się wykluczają,

2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim nie wyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce,

3) art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy,

4) art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że Skarżący wykonywał przejazd bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż Skarżący posiadał w kontroli ważną licencje na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji w dniu kontroli jeszcze nie upłynął.

W uzasadnieniu skargi Strona przedstawiła argumentację popierającą zarzuty skargi. Skarżący podniósł m.in., że okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki), którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Zdaniem Skarżącego, ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia Stronie sankcji (a więc jest decydująca o istocie rozstrzygnięcia). W sprawie zaś, powstała sytuacja, w której ta kluczowa okoliczność nie została przez organ dowiedziona.

Zdaniem Skarżącego, organy obu instancji nie ustaliły jednoznacznie rodzaju przewozu drogowego wykonywanego w imieniu Skarżącego. Nałożenie kary dot. wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego lub bez wymaganej licencji i jednocześnie nałożenie kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., wzajemnie się wyklucza. Takie rozstrzygnięcie wskazuje, że przedmiotem tego rozstrzygnięcia były dwa różne przewozy tj. przewóz taksówką i przewóz okazjonalny, mimo, iż nie jest możliwe wykonywanie jednocześnie dwóch różnych rodzajów przewozów.

Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie.

Skarżący podkreślił ponadto, że przedsiębiorca, uprawniony jest do wykonywania transportu pojazdem przed dokonaniem jego zgłoszenia do licencji, w okresie 28 dni przypadających na zgłoszenie odpowiedniej zmiany, tymczasem w dniu kontroli termin 28 dniowy jeszcze nie upłynął.

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w Zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie, a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.").

W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącego powyższe naruszenia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że Skarżący w dniu kontroli, [...] listopada 202 r., posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną [...] maja 2020 r., przez Prezydenta [...]. Kontrolowany pojazd w trakcie dokonywanej [...] listopada 2022 r., odpłatnej usługi przewozu pasażera na trasie z ul. [...] na ul. [...] w W., zamówionej za pośrednictwem aplikacji "Bolt", nie był zgłoszony do tej licencji. Kontrolowany pojazd nie został również oznakowany jako taksówka nie posiadał bowiem lampy z napisem "TAXI". Ustalenia te potwierdza zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, w tym fotografie, pismo z [...] kwietnia 2023 r. z Urzędu [....] oraz protokół kontroli.

Sąd stwierdza, że nie można uznać przewozu samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz taksówką. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm., dalej "P.r.d."), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenia. Jak wynika z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia Dz. U. z 2016 r. poz. 2022, z późn. zm., dalej "rozporządzenie techniczne"), taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jednak pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz przy posiadaniu wymaganej licencji wraz z wpisem pojazdu do tej licencji, za przewóz taksówką.

Na marginesie wyjaśnienia wymaga, że w świetle definicji taksówki zawartej w art. 2 pkt 43 P.r.d., dla uznania, że dany pojazd jest taksówką bez znaczenia pozostają wymogi wymienione w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego. Definicja bowiem, jak zostało to wyżej wyjaśnione, odnosi się do odpowiedniego oznaczenia – które wymienione jest w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego – i do odpowiedniego wyposażenia pozwalającego na przewóz osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru albo odpowiedniej aplikacji mobilnej – ten natomiast element definicji taksówki wyczerpują wymogi określone w § 24 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia technicznego. Niespełnienie zatem przez dany pojazd wymogów określonych w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego, a więc brak apteczki doraźnej pomocy czy też ogumionego koła zapasowego lub zestawu naprawczego, opony samouszczelniającej (Seal tyre), nie ma żadnego wpływu na uznanie że dany pojazd nie jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 P.r.d. Do tych bowiem elementów wyposażenia nie odnosi się definicja taksówki zamieszczona w tym przepisie.

W niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego w związku z czym wykonywany sporny przewóz nie mógł być uznany za przewóz taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny. W związku z czym organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny przewóz, który nie mógł być z powyższych powodów uznany za przewóz taksówką, był dokonywany bez wymaganej licencji, pomimo, że Skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący bowiem, w istocie rzeczy, dokonał przewozu, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. (krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), na dokonanie którego również wymagana jest licencja, Skarżący jednak poza licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w dniu kontroli nie posiadał innej licencji, co wynika z pisma z [...] kwietnia 2023 r. z Urzędu [...] (k. 19 akt administracyjnych).

Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 12 000 zł.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że Skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi nie występującymi w niniejszej sprawie, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem pojazd, którym dokonano spornego przewozu, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą.

W świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320, dalej "k.c."), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W niniejszej sprawie pomiędzy pasażerem, który zamówił sporny przejazd za pomocą aplikacji Bolt, a Skarżącym nie została zawarta umowa przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 k.c., a ponadto sporny pojazd, jak wynika z notatki urzędowej z [...] listopada 2022 r. (uwzgledniającej oświadczenie kierującego oraz zapis w Systemie Informacji Policji CEP) nie był wyłączną własnością Skarżącego – był własnością innego podmiotu (k. 13 akt administracyjnych).

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie, jest fakt, że do świadczenia spornej usługi przewozu miało dojść na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez Skarżącego z internetowej aplikacji Bolt, służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Można w tym miejscu wskazać na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną UBER, analogiczną do aplikacji Bolt. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącego (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę UBER (platformę konkurencyjną do TAXIFY/Bolt), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce, również wykonywał usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).

Dlatego, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów, o których mowa w 18 ust. 4b u.t.d. i że Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli kierowca przewoził odpłatnie pasażera. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej Bolt. Skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta (ul. [...] - ul. [...]), samochodem, który jak to zostało wyżej wyjaśnione nie był taksówką i który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierowca nie świadczył samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu. Zamówienie przejazdu za pośrednictwem aplikacji Bolt nie miało miejsca z użyciem elektronicznego podpisu kwalifikowanego. Pojazd nie był własnością Skarżącego. Za przejazd została uiszczona kwota 20 zł - gotówką, na którą wystawiono elektronicznie fakturę na kwotę 21,40 zł. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem.

Ponadto, należy wskazać, że okoliczność, iż sporny przewóz został zrealizowany w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdza zapis protokołu kontroli oraz znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy fotokopia faktury nr [...] na kwotę 21,40 zł, wystawionej przez Bolt Operations w imieniu Skarżącego na sporny przewóz (k. 8 verte akt administracyjnych). W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonanie spornego przewozu przez Skarżącego. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki), którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz, w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonał spornego przewozu, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Ustalenia organów pozwalały zatem na przyjęcie, że samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów taksówki, jak również nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., a także, że do skojarzenia kierującego z pasażerem doszło poprzez internetową platformę Bolt z inicjatywy pasażera oraz, że przewóz został zrealizowany w imieniu i na rzecz Skarżącego.

W świetle wszystkich, powyższych wyjaśnień za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 92 a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Organy prawidłowo uznały, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, przy skorzystania przez pasażera z aplikacji Bolt oraz, że Skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji, ponieważ posiadana przez Skarżącego licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką nie obejmował spornego przewozu pojazdem, który w świetle wcześniejszych wyjaśnień nie można uznać za taksówkę. Z tych względów nie ma sprzeczności w stanowisku organów i nałożeniu kary pieniężnej za wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia i jednocześnie za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Wyjaśnienia również wymaga, że pojazd, którym w niniejszej sprawie został dokonany sporny przewóz pasażera nie został zgłoszony do posiadanej przez Skarżącego licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, jednak ze względu na to, że pojazd ten nie można uznać za taksówkę, nie ma znaczenia w sprawie stanowisko Skarżącego, że termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji w dniu kontroli jeszcze nie upłynął. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż poczyniona w dowodzie rejestracyjnym urzędowa adnotacja z dnia 13 października 2022 r. (k. 32 akt administracyjnych), iż dany pojazd jest taksówką nie zastopuje obowiązku zgłoszenia pojazdu do właściwej licencji, na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 u.t.d. lub aktualizacji danych na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Jednocześnie Sąd zauważa, że nie tylko na dzień kontroli pojazd nie był zgłoszony do licencji, to również pomiędzy adnotacją z dnia [...] października 2022 r., a dniem kontroli, tj. [...] listopada 2022 r. upłynął okres 28 dni na dokonanie wpisu pojazdu do licencji. Niemniej jednak, co zostało wyżej wskazane, brak zgłoszenia pojazdu do licencji jest irrelewantne dla niniejszej sprawy, bowiem pojazd w momencie wykonywania spornego przejazdu nie można było uznać za taksówkę.

Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie.

W oparciu opisane powyżej ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 12.000 zł. Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną za oba stwierdzone naruszenia w wysokości 12.000 zł, co słusznie zaakceptował GITD.

Reasumując, Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz prawa materialnego. Sąd rozpoznając sprawę nie dostrzegł także uchybień Organu, które powinien uwzględnić z urzędu rozpoznając niniejszą skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdzając, aby Organ naruszył prawo materialne, bądź procedurę administracyjną w stopniu uzasadniającym uchylenie Zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.

Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .