Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1316/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 9, art. 29 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzego Bortkiewicza Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] [...] sp. z o.o. w siedzibą w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia 15 maja 2023 r. Starosta Bydgoski wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia stacji ładowania pojazdów elektrycznych na terenie działek nr [...] w miejscowości P., gmina S. objętego wnioskiem G. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca, strona, spółka) z dnia 13 marca 2023 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że wniosek strony obejmuje zgłoszenie wolnostojącego budynku stacji transformatorowej, przyłączy elektroenergetycznych oraz stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Z uwagi na to, że załączone do wniosku dokumenty nie pozwoliły ocenić zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami prawa zgodnie z art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm. – dalej "p.b.") organ nałożył na stronę obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów. W odpowiedzi na zobowiązanie strona złożyła nowe druki zgłoszenia oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zgłoszeniu wskazano, że wniosek dotyczy robót budowlanych polegających na wykonaniu stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 875 ze zm. – dalej "ustawa o elektromobilności"), z wyłączeniem infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy, natomiast z przedłożonego do zgłoszenia projektu wykonawczego wynika, że inwestycja dotyczy nie tylko budowy stacji ładowania pojazdów elektrycznych wraz z instalacją zasilającą, ale również budowy stacji transformatorowej wraz z instalacją WLZ, zatem nie przedłożono właściwie wypełnionego wniosku. Dalej organ wskazał, że w umowie pomiędzy stroną a właścicielem działki wskazana jest inna lokalizacja 8 miejsc postojowych pod ładowanie samochodów elektrycznych niż w przedłożonej dokumentacji.

Ponadto organ wyjaśnił, że w ramach zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 25 p.b. można dokonać budowy stacji ładowania pojazdów wraz z instalacją od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego, natomiast do podłączenia stacji ładowania pojazdów nie jest wymagana budowa stacji transformatorowej oraz instalacji WLZ do zasilania tej stacji, gdyż stacja może być podłączona bezpośrednio do złącza kablowego, czyli przyłącza elektroenergetycznego. Organ podkreślił, że w art. 29 ust. 1 pkt 3 p.b. jednoznacznie wskazano, iż budowa wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia.

2. W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca podniosła, iż złożyła poprawione i uzupełnione druki PB-2 i PB-5 oraz zgody właścicieli działek na wykonanie planowanej inwestycji, natomiast organ nie wskazał na etapie postępowania i wezwania do uzupełnienia braków wniosku, że istnieją wątpliwości co do samej treści dokumentów – zgody właściciela nieruchomości.

Ponadto skarżąca wyjaśniła, że obiektem będącym przedmiotem zgłoszenia nie jest wolnostojący budynek stacji transformatorowej, lecz kompletne stacje ładowania włącznie z zasilaniem, tj. kablem SN, złączem NN i kontenerową stacją. W ocenie skarżącej nie można uznać, że stacja transformatorowa stanowi osobną budowlę, ponieważ definicja stacji ładowania z ustawy o elektromobilności wskazuje na instalację jako całość, nie wymieniając szczegółowo jej elementów. Skarżąca podkreśliła, że definicja nie wskazuje na rodzaj kabli, czy żadnych innych urządzeń lub elementów zasilania, zatem stacja transformatorowa również może stanowić element zasilania. Nawet gdyby wyodrębnić stację transformatorową i związane z nią linie elektroenergetyczne od stacji ładowania, to zdaniem skarżącej należałoby rozpoznać je jako element przyłącza, a nie jako odrębny obiekt.

3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia 26 września 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że do zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 2a pkt 1 p.b. należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast strona nie posiada wymaganej zgody współwłaścicieli nieruchomości nr [...] i [...], gdyż stosowna umowa została zawarta tylko z jednym ze współmałżonków będących współwłaścicielami ww. działek.

Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że stacja transformatorowa nie wpisuje się w definicję stacji ładowania, bowiem ta może być podłączona bezpośrednio do przyłącza elektroenergetycznego, wobec czego stacja transformatorowa nie stanowi urządzenia budowlanego zapewniającego możliwość użytkowania stacji ładowania, ani też nie stanowi elementu tej instalacji. Organ wskazał także, że nie można stacji transformatorowej uznać za element przyłącza, gdyż jego budowy nie obejmuje zgłoszenie skarżącej.

4. W skardze do Sądu strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

- art. 29 ust. 1 pkt 25 p.b. w zw. z art. 2 pkt 27 ustawy o elektromobilności poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "stacji ładowania" i uznanie, że z definicji legalnej tego pojęcia nie wynika, aby do podłączenia stacji ładowania pojazdów wymagana była budowa stacji transformatorowej oraz instalacji wewnętrznej linii do zasilania tej stacji i uznanie, że kontenerowa stacja transformatorowa nie stanowi urządzenia technicznego związanego ze stacją ładowania pojazdów zapewniającego możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a w konsekwencji uznanie, że kontenerowa stacja transformatorowa jest obiektem budowlanym zgodnie z art. 3 pkt 1 p.b., podczas gdy w przedmiotowej sprawie jest elementem (urządzeniem budowlanym) kompletnej stacji ładowania;

- art. 30 ust. 4b p.b. poprzez jego zastosowanie i tym samym błędne uznanie, że do zgłoszenia budowy należy załączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 3, podczas gdy realizacja stacji transformatorowej będącej elementem kompletnej stacji ładowania nie jest objęta zakresem art. 29 ust. 1 pkt 1-4 p.b., a zgłoszenie budowy nie dotyczy wolnostojącego budynku stacji transformatorowej wraz z instalacją wewnętrznej linii zasilającej, a kompletnej stacji ładowania.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 77 § 1 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego i niewyjaśnienie charakteru stacji transformatorowej, co doprowadziło do uznania, iż zgłoszenie dotyczyły również budowy konterenowej stacji transformatorowej, a co za tym idzie uznania, że przedmiotowa inwestycja wymaga przedłożenia dodatkowych dokumentów, tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji przyjęcie za słuszną argumentację organu I instancji i utrzymanie w mocy jego decyzji;

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku należytego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

6. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023r. poz. 1634 - dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

7. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 26 września 2023 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Bydgoskiego nr 104/2023 z dnia 15 maja 2023 r. w przedmiocie zgłoszenia stacji ładowania pojazdów elektrycznych na terenie działek nr [...] w miejscowości P., gmina S. objętego wnioskiem G. Sp. z o.o. z dnia 13 marca 2023 r.

Na wstępie należy wskazać, iż z treści projektu wykonawczego dotyczącego budowy stacji ładowania pojazdów elektrycznych będącej przedmiotem sporu wynika, że w ramach przedmiotowej inwestycji zaplanowano także budowę stacji transformatorowej wolnostojącej z rozdzielnicą SN, transformatorem, rozdzielnicą nN i układem pomiarowym.

W pierwszej kolejności trzeba pochylić się nad kwestią ustawowej definicji stacji ładowania. Z treści art. 2 pkt 27 ustawy o elektromobilności wynika, że za stację ładowania należy uznać:

a) urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub

b) wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy

- wyposażone w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego.

Z kolei stosownie do art. 3 pkt 9 p.b. urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Słusznie wskazał organ II instancji w zaskarżonej decyzji, że z powyższej definicji stacji ładowania nie wynika, aby stacja transformatorowa była urządzeniem technicznym stanowiącym element składowy lub element nieodzowny dla funkcjonowania stacji ładowania szczególnie, że w powyższym przepisie wskazano, iż w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej, to za jej element należy uznać instalację prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego. W myśl § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623 ze zm.) przez przyłącze należy rozumieć odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.

Podkreślenia wymaga, że we wskazanym powyżej przepisie art. 2 pkt 27 ustawy o elektromobilności wyróżniono jedynie przyłącze elektroenergetyczne, natomiast nie ma w tym przepisie mowy o stacji transformatorowej. Należy zatem stwierdzić, że stacja transformatorowa nie jest elementem nieodzownym do funkcjonowania stacji ładowania, do funkcjonowania której wystarczy w myśl powyższego przepisu przyłącze elektroenergetyczne, natomiast z definicji przyłącza uregulowanej we wskazanym wyżej § 2 pkt 15 ww. rozporządzenia nie wynika, aby stacja transformatorowa stanowiła część składową przyłącza. Tym samym należy także uznać, że stacja transformatorowa nie jest urządzeniem budowlanym w myśl art. 3 pkt 9 p.b., gdyż – jak już wskazano powyżej – stacja transformatorowa nie jest urządzeniem technicznym niezbędnym do umożliwienia użytkowania stacji ładowania zgodnie z jej przeznaczeniem.

Co więcej, ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 3 p.b. nie bez powodu wyróżnił wolno stojące parterowe budynki stacji transformatorowych i kontenerowe stacje transformatorowe o powierzchni zabudowy do 35 m˛ jako nie wymagające decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymagające zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowle.

W ocenie Sądu skoro ustawodawca nałożył obowiązek zgłoszenia budowy w stosunku do wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35 m˛ (art. 29 ust. 1 pkt 3 p.b.), jak i w stosunku do stacji ładowania, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy o elektromobilności, z wyłączeniem infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy (art. 29 ust. 1 pkt 25 p.b.), obarczając jednocześnie inwestorów obowiązkiem przedłożenia wraz ze zgłoszeniem stosownej dokumentacji odpowiedniej dla każdej z ww. inwestycji, to przyjąć należy, że zgłoszenia te powinny zostać dokonane w ramach wniosków złożonych wraz z wymaganą powyższymi przepisami dokumentacją.

Nadmienić należy, że w art. 30 p.b. uregulowane zostały kwestie dotyczące zgłoszenia budowy. W ust. 2 wskazano, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, natomiast w ust. 2a wymieniona została niezbędna dokumentacja, którą należy złożyć wraz ze zgłoszeniem budowy. Co jednak istotne dla przedmiotowej sprawy, w ust. 4b wyróżniono, iż do zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-4. Zatem dla zgłoszenia budowy stacji transformatorowej (art. 29 ust. 1 pkt 3 p.b.) należy wykazać również, że inwestor dysponuje:

1) projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym w postaci:

a) papierowej - w 3 egzemplarzach albo

b) elektronicznej

- wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów;

2) oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3a) pozwoleniami, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane;

4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowieniem o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie:

a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych,

b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego.

Reasumując, skoro zatem do zgłoszenia budowy stacji transformatorowej w myśl art. 29 ust. 1 pkt 3 p.b. należy przedłożyć dokumentację, która nie jest wymaga do zgłoszenia budowy stacji ładowania w myśl art. 29 ust. 1 pkt 25 p.b., to nie sposób przyjąć nie, aby możliwa była budowa takiej stacji transformatorowej w ramach zgłoszenia budowy stacji ładowania. Co więcej stacja transformatorowa nie jest urządzeniem technicznym stanowiącym element składowy lub element nieodzowny do funkcjonowania stacji ładowania zgodnie z jej ustawową definicją. Zatem słusznie organ I instancji wniósł sprzeciw od zgłoszenia budowy stacji ładowania, w skład której wchodziła stacja transformatorowa, a której zgłoszenia nie dokonano we właściwym dla niej zakresie.

8. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie nie naruszało ani przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury, w tym art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. bowiem zaskarżona do Sądu decyzja oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Ponadto organ odwoławczy dochował zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonał ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Sądu organ w sposób właściwy ustalił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Powyższe stanowi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Natomiast okoliczność, że ocena zgromadzonych dowodów doprowadziła organy do odmiennych wniosków od oczekiwanych przez spółkę, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie może uzasadniać zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.