Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1249/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 758/19 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach; 2. zasądza od A. S. na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę 730 (siedemset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 758/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. (dalej: "inwestor") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w pkt: I. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne; II. zasądził od organu na rzecz inwestora 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku sąd I instancji wskazał na następujące ustalenia faktyczne:

PINB w B. [...] lutego 2019 r. przeprowadził oględziny obiektu z prefabrykowanych elementów betonowych na działce nr [...], podczas której ustalono, że na położonych bezpośrednio na ziemi płytach drogowych ustawione są obok siebie prefabrykowane elementy betonowe w kształcie odwróconej litery T o wysokościach: 5,25 m, 4,5 m i 3,00 m, zarówno w linii równoległej oddalonej od wschodniej granicy z działką nr [...] na odległość 3,26 + 0,16 m licząc do krawędzi podstawy prefabrykatu betonowego w kształcie odwróconej litery T, jak i w linii prostopadłej do tej granicy. Jednocześnie w odległości 0,16 m licząc do krawędzi podstawy prefabrykatu betonowego w kształcie odwróconej litery T jest wykonane przez inwestora dodatkowe wewnętrzne ogrodzenie o wysokości ok. 3 m. Biorąc jednak pod uwagę, że podstawa tych prefabrykowanych elementów ma 2,22 m szerokości, to pionowa część tych płyt usytuowana jest od ogrodzenia pomiędzy działkami w odległości ok. 4,37 m. Ponadto na działce prowadzona jest działalność obejmująca produkcję i sprzedaż betonowych elementów prefabrykowanych.

[...] lutego 2019 r. inwestor złożył pismo, w którym oświadczył, że prefabrykowane elementy są przeznaczone do sprzedaży i nie stanowią budowy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] maja 2019 r., znak: [...] nakazał inwestorowi rozbiórkę ww. obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że [...] maja 2017 r. inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia betonowego z prefabrykatów o wysokości 5,0 - 5,2 m w słupku + ostatnia płyta półokrągła na działkach nr [...] i [...]. Z opisu technicznego do zgłoszenia wynikało, że miało to być wybudowane w odległości 3 m od granicy wschodniej, (w której istniało już inne ogrodzenie), ogrodzenie izolujące od działki sąsiedniej o nr [...]. Starosta B. po rozpatrzeniu tego zgłoszenia decyzją z [...] czerwca 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...].

Kolejnym zgłoszeniem z [...] sierpnia 2017 r. inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia betonowego o wysokości słupków 3 m i w odległości od granicy od 1 do 3 m z powodu istnienia pasa zieleni (drzew) i rozbiórki starego ogrodzenia po wybudowaniu nowego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości W. Ogrodzenie na podstawie tego zgłoszenia zostało zrealizowane i stało się przedmiotem odrębnego postępowania.

Następnie organ odwoławczy podał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest samowolnie wybudowany w 2017 r., odrębny obiekt budowlany z ustawionych luźno prefabrykowanych elementów betonowych o wysokości ok. 5 m, tworzących mur usytuowany na działce nr [...]. Prefabrykaty te nie są ani przytwierdzone do luźno leżących płyt drogowych, ani nie są połączone między sobą, przez co istnieje prawdopodobieństwo przewrócenia się ich pod wpływem działania zjawisk atmosferycznych (silny wiatr) i wyrządzenia szkód na działce sąsiedniej. Zdaniem organu inwestor w taki sposób usytuował te elementy, aby stworzyć dodatkowy, nowy obiekt spełniający funkcję muru, który wraz z pasem zieleni wzdłuż granicy od strony wschodniej działki nr [...], ma stanowić izolację akustyczną. Tych ustawionych w linii równoległej do granicy pomiędzy działkami elementów prefabrykowanych nie można potraktować jako ogrodzenie działki, bowiem takie już istnieje, a poza tym nie jest usytuowane w granicy pomiędzy działkami. Przedmiotowy obiekt stanowi zatem samowolnie wykonany mur spełniający funkcję ekranu akustycznego. Dlatego też zasadnie organ I instancji prowadził postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, ustalając brak podstaw do wdrażania procedury legalizacji tego obiektu, ze względu na fakt, że istnienie i wielkość samowolnie wykonanego muru wysokości ok. 5,2 m utworzonego z prefabrykowanych elementów nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sztuką budowlaną jak również stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Inwestor na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji wynika, że przedmiotem niniejszej sprawy było kilkadziesiąt wyprodukowanych w betoniarni prowadzonej przez skarżącego, prefabrykatów betonowych w kształcie odwróconej litery T, o wysokości 525 cm i podstawie o szerokości 222 cm oraz kilka analogicznych prefabrykatów o wysokości 4,50 i 3 m. Prefabrykaty te nie były objęte jakimkolwiek sprzeciwem ze strony właściwego organu architektoniczno-budowlanego wobec zgłoszenia dokonanego przez skarżącego [...] sierpnia 2017 r. Według konsekwentnych twierdzeń inwestora, opisane w zaskarżonej decyzji betonowe prefabrykaty, nigdy nie stanowiły jakiejkolwiek budowy, ale przeznaczone są do sprzedaży. Na dowód takiego ich przeznaczenia przedstawił dowody w postaci kopii paragonów z kasy fiskalnej z [...] października 2018 r. i z [...] stycznia 2019 r., z których wynika, że jego Przedsiębiorstwo we wskazanych datach sprzedało w punkcie sprzedaży w W., 12 sztuk prefabrykatów betonowych po 1 950 zł za sztukę i 6 sztuk prefabrykatów betonowych po 2 450 zł za sztukę. W ocenie Sądu wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątpliwość co do tego, czy paragony te rzeczywiście dotyczą takich betonowych prefabrykatów, których rozbiórkę orzeczono, nie mogła podważać twierdzenia inwestora. Świadczy o tym bowiem treść faktury z [...] sierpnia 2019 r., w której objęte nią prefabrykaty zostały precyzyjnie opisane w sposób niepozostawiający wątpliwości co do ich identyczności z prefabrykatami objętymi zaskarżoną rozbiórką. Sąd stwierdził także, że zupełnie nieracjonalne z punktu widzenia inwestora – producenta i sprzedawcy tak dużych i ciężkich prefabrykatów betonowych typu T, jak przedmiotowe, byłoby używanie ich na własnej działce jako muru mającego pełnić funkcję ekranu akustycznego, w sytuacji, gdy z żadnych przepisów ani z żadnych ujawnionych w sprawie decyzji administracyjnych nie wynika, aby miał on obowiązek wykonania takich ekranów akustycznych od strony sąsiedniej działki należącej do osoby fizycznej, w miejscu oddalonym do tej działki o ponad 4 m i w sytuacji, gdy pomiędzy działką inwestora i M. P. znajduje się pas 248, co najmniej kilkunastoletnich drzew pełniących funkcję izolacyjną, o wysokości przewyższającej najwyższe z przedmiotowych prefabrykatów. Również oczywista w realiach gospodarczych możliwość pojawienia się w każdej chwili kolejnego nabywcy przedmiotowych prefabrykatów stawia pod znakiem zapytania racjonalność wykorzystywania ich przez inwestora producenta i sprzedawcę tych prefabrykatów, jako ekranu dźwiękochłonnego.

Zdaniem Sądu będące przedmiotem decyzji prefabrykowane elementy betonowe stanowią jedynie zapas wyprodukowanych w zakładzie produkcyjnym inwestora produktów, przechowywanych czasowo na jego terenie, tzn. do momentu ich sprzedaży. W konsekwencji Sąd uznał, że niedopuszczalnym było prowadzenie w stosunku do ww. prefabrykatów postępowania z zakresu nadzoru budowlanego, a takie wszczęte postępowanie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wykonany wzdłuż działki mur z prefabrykatów betonowych pełniący funkcję ekranu akustycznego, każdy o masie 5 ton i wysokości ok. 5 m nie jest obiektem budowlanym, podczas gdy jego wielkość, ciężar, konstrukcja i przeznaczenie, jak również trwałe związanie z gruntem oraz rzeczywisty zamiar inwestora poprzedzony nieskutecznym zgłoszeniem wskazuje, że stanowi obiekt pełniący funkcję muru;

– art. 48 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, w sytuacji gdy na wykonanie wysokiego na 5 m obiektu budowlanego na długości ok. 52 m, z prefabrykatów betonowych pełniących funkcję ekranu akustycznego, wymagane jest pozwolenie na budowę, a zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr XXIV/258/2005 Rady Miejskiej w Busko-Zdroju, jak i Statut Uzdrowiska Busko-Zdrój zatwierdzony uchwałą Nr XIX/250/2012 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju zakazuje na tym terenie w strefie uzdrowiskowej "[...]" rozbudowy zakładów przemysłowych w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U z 2017 r. poz. 1056) nakazuje kontynuację skali architektonicznej i charakteru zabudowy w odniesieniu do obiektów zrealizowanych po drugiej stronie ulicy. Ponadto teren na którym powstał pięciometrowy betonowy mur znajduje się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu;

II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 145 § 3 i § 1 pkt 1 lit. a w zw. z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 48 Prawa budowlanego, przez uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, w sytuacji gdy organ prawidłowo zastosował nakaz rozbiórki muru wykonanego z prefabrykatów betonowych bowiem z uwagi na zapisy planu miejscowego oraz strefę uzdrowiskową "C" nie jest możliwa legalizacja wielkogabarytowego obiektu na terenie chronionego krajobrazu,

– art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez dokonanie wadliwej kontroli działalności administracji publicznej i nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że mamy do czynienie z luźno ułożonymi prefabrykatami będącymi wystawą zakładu, z pominięciem ustaleń co do rzeczywistego zamiaru inwestora wynikającym ze zgłoszenia z [...] maja 2017 r. oraz nieskutecznej próby zmiany przeznaczenia terenu na przemysłowo-usługowo-handlowy w świetle uchwały Nr XVIII/208/204 z dnia 9 września 2004 r.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie ich zasadności.

W piśmie z [...] marca 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, inwestor wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2019 r., II OSK 463/17).

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna, może być skuteczna gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie. Uchybienie to musi być przy tym na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)

Jak wynika z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd ma obowiązek m.in. zwięzłego przedstawienia stanu sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy", powinno obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 maja 2005 r., FSK 2123/04 uznał, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Nie wystarczy w tym zakresie ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Powyższe stanowisko potwierdza pośrednio uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdzająca, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy pamiętać, że uzasadnienie sądu powinno zarówno stronom postępowania, ale i przy kontroli instancyjnej dokonywanej przez sąd drugiej instancji pozwalać na prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały u podstaw wydania rozstrzygnięcia.

Kontrola kasacyjna uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że nie zawiera on wszystkich niezbędnych elementów, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., co uniemożliwia jego kontrolę kasacyjną, czyniąc powołany zarzut skutecznym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku nie ocenił wszystkich istotnych dla wyniku sprawy kwestii. Jak bowiem prawidłowo podniósł skarżący kasacyjnie organ, Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do wszystkich ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego, tj., do dokonanego przez inwestora [...] maja 2017 r. zgłoszenia robót budowlanych.

Istotą sporną w niniejszej sprawie stanowi okoliczność, czy znajdujące się na działce nr [...] ustawione obok siebie prefabrykowane elementy betonowe w kształcie odwróconej litery T o wysokościach: 5,25 m, 4,5 m i 3,00 m zarówno w linii równoległej oddalonej od wschodniej granicy z działką nr [...] na odległość 3,26 + 0,16 m licząc do krawędzi podstawy prefabrykatu betonowego w kształcie odwróconej litery T, jak i w linii prostopadłej do tej granicy, stanowią obiekt budowlany, czy też stanowią jedynie przeznaczony do sprzedaży zapas wyprodukowanych przez inwestora produktów, znajdujących się na ww. działce jedynie czasowo, tj. do czasu ich sprzedaży.

Dla dokonania powyższych ustaleń Sąd I instancji odniósł się do funkcji jaką pełni ww. obiekt. Przeprowadzając jednakże rozważania w tym zakresie Sąd całkowicie pominął wskazywaną w stanie faktycznym okoliczność, iż inwestor [...] maja 2017 r. – a zatem przed dokonaniem samowolnego ustawienia przedmiotowego obiektu - dokonał bezskutecznego zgłoszenia robót budowlanych w postaci budowy, na działce nr [...] i [...] w odległości 3 m od granicy z działką [...], ogrodzenia betonowego z prefabrykatów o wysokości 5 m – 5, 2 m. plus ostatnia płyta półokręgla. Kwestia ta miała natomiast podstawowe znaczenia dla niniejszej sprawy z uwagi, iż w załączonym do ww. zgłoszenia opisie technicznym została wskazana funkcja jaką miał pełnić wnioskowany obiekt, tj., iż stanowi budowę "ogrodzenia betonowego wysokiego izolującego od działki sąsiedniej o numerze [...]". Celem inwestycji objętej ww. zgłoszeniem, było zatem uzyskanie dodatkowej izolacji od działki nr [...] (pomiędzy działkami istniało już ogrodzenie, o którego rozbiórkę w zgłoszeniu tym nie wnosił). Wynikająca z ww. zgłoszenia funkcja, jaką chciał uzyskać inwestor poprzez ustawienie dodatkowego "ogrodzenia" o wys. 5 m wzdłuż działki [...] powoduje, że nie można wykluczyć, że przedmiotowy obiekt stanowi obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, przedmiotowe prefabrykowane elementy betonowe zostały ustawione obok siebie w rzędzie o długości 52 m, równolegle do ogrodzenia z działką nr [...], tak więc niewątpliwie wizualnie tworzą mur, który może stanowić izolację akustyczną. Tym bardziej, że ww. obiekt może istnieć w niezmienionym stanie od 2017 r. Brak zatem odniesienia się do wskazanej w ww. załączniku do zgłoszenia funkcji powoduje, że rozważania Sądu co do kwestii, czy przedmiotowy obiekt stanowi obiekt budowlany, były przedwczesne.

Zwrócić przy tym należy uwagę, iż – jak słusznie podniósł skarżący kasacyjnie organ - inwestorowi zależało na posadowieniu obiektu o wys. 5 m w niewielkiej odległości od granicy z działką nr [...], bowiem po otrzymaniu decyzji z [...] czerwca 2017 r., wydanej przez Starostę B. nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu objętego zgłoszeniem z [...] maja 2017 r., złożył odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] czerwca 2017 r. (decyzja ta stała się prawomocna). Organ stwierdził, że obiekt wskazany w zgłoszeniu będzie pełnił inną funkcję - budowli ochronnej (potwierdza to fakt istnienia już ogrodzenia od strony granicy z działką sąsiednią nr [...]). W jego ocenie realizacja ww. obiektu może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym może stanowić zagrożenie w przypadku jego przewrócenia przez silny wiatr. Mając zatem na uwadze, że skarżący pomimo nakazu uzyskania pozwolenia o której mowa w ww. decyzji samowolnie postawił w 2017 r. przedmiotowy obiekt, w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], o praktycznie tożsamych parametrach jak w ww. zgłoszeniu, Sąd winien odnieść się do tej okoliczności. Ponadto ustosunkowanie się do ww. okoliczności było także o tyle istotne, iż stanowi ono zaprzeczenie stanowiska Sądu I instancji, iż inwestor konsekwentnie uznawał, że ustawienie prefabrykowanych elementów betonowych o wys. 5 m nie stanowi jakiejkolwiek budowy.

Zaznaczyć jednocześnie należy, że przyczyną braku ustosunkowania się do zgłoszenia z [...] maja 2017 r. nie może stanowić fakt, iż Sąd w uzasadnieniu wyroku powiązał przedmiotowy obiekt ze zgłoszeniem skarżącego z [...] sierpnia 2017 r. Z zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem aby Sąd zakwestionował stanowisko zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r., że wybudowane ogrodzenie na działce [...] na podstawie zgłoszenia z [...] sierpnia 2017 r. jest przedmiotem odrębnego postępowania.

Nie umieszczenie rozważań w powyższym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowi o uchybieniu przez Sąd I przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia wyroku nie pozostawia wątpliwości, że dokonana przez Sąd I instancji analiza istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych sprawy jest niekompletna. Uniemożliwia to dokonanie kasacyjnej kontroli trafności rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji będzie zobowiązany do wnikliwej oceny funkcji jaką pełni ustawienie obok siebie prefabrykowanych elementów betonowych, poprzez odniesienie się do zgłoszenia inwestora z [...] maja 2017 r., a tym samym celu inwestycji wskazanego w załączonym do niego opisie technicznym inwestycji.

Z uwagi, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się zasadny, brak jest możliwości odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Przeprowadzenie bowiem przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności pozostałych zarzutów wobec zaniechania przez Sąd I instancji oceny istotnej okoliczności stanu faktycznego w zaskarżonym wyroku, pozbawiłoby skarżący kasacyjnie organ jednej instancji sądowej, co byłoby nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowego, wynikającą z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji, a wyraźnie proklamowaną w art. 176 ust. 1 Konstytucji (por. wyroki NSA z: 10 stycznia 2023 r., I OSK 2608/19; 23 lutego 2022 r., III OSK 820/21).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. O kosztach w pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.