Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 428/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.56
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par.1, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2024 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 kwietnia 2024 roku nr KO.420.47.2024 w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Żarnów z dnia 24 stycznia 2024 roku, znak POŚK.Z.6733.CP.08.2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 1.003 (jeden tysiąc trzy) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r.nr KO.420.47.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a.; art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Żarnów z dnia 24 stycznia 2024 r., znak POŚK.Z.6733.CP.08.2022 o odmowie ustalenia, na wniosek P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i instalacją zasilającą, na działce ew. nr [...], obręb G., gmina Ż..

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż z wnioskiem o ustalenie lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego skarżąca spółka wystąpiła w dniu 25 listopada 2022 r. Z przedłożonej wraz z wnioskiem charakterystyki wynika, że na planowaną inwestycję składają się: wieża kratowa [...] o wysokości do 65 m n.p.t.; zespół 4 anten radioliniowych zamontowanych na konstrukcji wieżowej; zespół 9 anten sektorowych zamontowanych na konstrukcji wieżowej; urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafkach aparaturowych umieszczonych u podstawy wieży; instalacja zasilająca i odgromowa - wewnętrzna linia zasilająca o zapotrzebowaniu na energię 14kW. Do wniosku strona załączyła między innymi "Graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych" dla przedmiotowej inwestycji, autorstwa mgr inż. U. K. – specjalisty [...] oraz mapę do celów projektowych w skali 1:500 oraz mapę zasadniczą w skali 1:1000 obrazujące odpowiednio: usytuowanie planowanej inwestycji na działce ew. nr [...] oraz granice terenu objętego wnioskiem. Planowana do realizacji inwestycja celu publicznego nie podlega przepisom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Z akt sprawy wynika również, iż we wszczętym na w/w wniosek postępowaniu administracyjnym Burmistrz Miasta i Gminy Żarnów podejmował dwukrotnie decyzje odmawiające lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego (decyzje z dnia 20 stycznia 2023 r. oraz z dnia 13 czerwca 2023 r.). Decyzje te, w wyniku rozpatrzenia odwołań inwestora, zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, odpowiednio decyzjami z dnia 13 marca 2023 r. i z dnia 6 listopada 2023 r., z uwagi na stwierdzone uchybienia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy Żarnów odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i instalacją zasilającą, na działce ew. nr [...], obręb G., gmina Ż.. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w sprawie nie został spełniony warunek z art. 56 u.p.z.p., to jest zgodności planowanej inwestycji celu publicznego z przepisami odrębnymi, w tym przypadku art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 poz. 840). Planowana inwestycja znajduje się bowiem na obszarze układu przestrzennego, ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Organ wskazał, że projekt przedmiotowej decyzji został uzgodniony z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który decyzją z dnia 22 stycznia 2024 r. umorzył postepowania uzgodnieniowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzucała naruszenie:

- art. 10 k.p.a. poprzez brak dochowania obowiązku zawiadomienia stron o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie wskazanie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji dowodów, na których oparte zostało negatywne dla strony rozstrzygnięcie, jak również brak wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej podjętej decyzji;

- art. 2, art. 6, art. 7, art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez brak działania organu w zakresie i na podstawie obowiązujących przepisów prawa i prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów Państwa;

- art. 79a k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o istnieniu przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, a co uniemożliwiało wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem spółki;

- art. 4 ust. 2, art. 50, art. 51 u.p.z.p. poprzez ich błędne powołanie i zastosowanie jako podstawy prawnej decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego;

- art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji odmownej, w sytuacji gdy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z uwagi na powyższe spółka wnosiła o uchylenie kwestionowanej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W toku postępowania odwoławczego akta sprawy uzupełniono o: informację [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z której wynika, iż decyzja z dnia 22 stycznia 2024 r. o umorzeniu postępowania uzgodnieniowego dotyczącego przedmiotowej inwestycji nie została zaskarżone przez inwestora; kopię karty gminnej ewidencji zabytków; dokument obrazujący położenie działki, na której planowana jest inwestycja oraz wyjaśnienie organu I instancji, z którego wynika, że nie posiada mapy w gminnej ewidencji zabytków przedstawiającej granice obszaru układu przestrzennego miejscowości G..

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązujących do dnia 23 września 2023 r. Przywołując przepisy art. 2 ust. 5, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 4 pkt 18 w zw. z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, organ wskazał, że planowana przez skarżącą spółkę inwestycja polegająca na budowie na wskazanej we wniosku działce ewidencyjnej, stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i instalacją zasilającą, jako inwestycja z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej służąca zapewnieniu publicznie dostępnej usługi telefonicznej, stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym. Dalej organ wskazał, iż wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania na terenie, na którym położona jest objęta wnioskiem spółki działka ew. nr [...], stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 56 zdanie 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne przepisami odrębnymi. Przy czym jak wynika z zdania drugiego powołanego przepisu, przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego. Kolegium wskazało nadto, iż celem rozpatrzenia wniosku organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; stanu faktycznego i prawnego, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1-2 u.p.z.p). Ponadto wydanie decyzji poprzedza się uzgodnieniami z organami, o których mowa w art. 54 ust. 4 u.p.z.p.

W rozpoznawanej sprawie, w wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze układu przestrzennego – ulicówka – miejscowości G., ujętym w gminnej ewidencji zabytków. Tym samym ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji musi uwzględniać regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej ustawa), stanowiące przepisy odrębne w rozumieniu art. 53 ust. 3 u.p.z. Wskazany wyżej układ przestrzenny stanowi zabytek w rozumieniu art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 12 ustawy podlegający bezwzględnej ochronie i opiece, bez względu na stan zachowania (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b), a wynikający z tego przepisu obowiązek uwzględnia się między innymi przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1a pkt 2 ustawy). Wymienione przepisy wprawdzie nie zawierają wprost sformułowanego zakazu budowy jakichkolwiek obiektów w obszarze chronionym, czy też w jego otoczeniu, jednakże wskazują co podlega ochronie i opiece i jakie działania powinny być podjęte w celu ochrony zabytku. Wobec powyższego zdaniem Kolegium, organ I instancji zasadnie uznał, że ochrona układu przestrzennego, mająca na celu trwałe zachowanie jego historycznego rozplanowania oraz koncepcji przestrzennej, w tym zachowanie gabarytów i zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetkę układu , wklucza możliwość sytuowania obiektów dysharmonizujących przestrzeń, do jakich niewątpliwe zalicza się wieża kratowa o wysokości do 65 m. n.p.m. Obiekt ten pozostawałby bowiem w konflikcie estetycznym i przestrzennym objętego ochroną układu i przyczyniłby się do jego degradacji, jako element całkowicie obcy względem formy, konstrukcji i funkcji wobec zabytkowego układu przestrzennego – ulicówki miejscowości G..

Organ wskazał ponadto, iż wbrew argumentacji spółki projekt wydanej w sprawie decyzji o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego, stosownie do wymogu z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. został przedstawiony do uzgodnienia [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, który decyzją z dnia 22 stycznia 2024 r. umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji, posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych, wskazano, że projekt decyzji odmownej w ogóle nie powinien być przedstawiony do uzgodnienia, a jeżeli już został przesłany, to postępowanie uzgodnieniowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ uzgadniający wskazał, iż za zasadnością odmowy ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego przemawia konieczność powstrzymania degradacji przestrzeni zabytkowego układu przestrzennego. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium nie znajdują uzasadnienia zarzuty odwołania, co do przejęcia przez organ I instancji praw i obowiązków w/w organu uzgadniającego.

Jednocześnie zdaniem organu w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych w odwołaniu przepisów prawa procesowego.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu i instancji;

- art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w szczególności w zakresie uznania, że planowana inwestycja negatywnie wpłynie na układ przestrzenny miejscowości G., który jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków, jak również jest sprzeczna z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków, co zdaniem SKO w Piotrkowie Trybunalskim potwierdził [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, podczas gdy to konserwator zabytków jest organem ochrony zabytków właściwym do wypowiadania się w tego rodzaju kwestiach, a w niniejszej sprawie wydał on decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji, a zatem nie rozstrzygnął, że planowana inwestycja stoi w sprzeczności z zasadami ochrony zabytków;

- art. 56 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, choć planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi;

- art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż w przypadku wydania przez organ uzgadniający decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uzasadnione jest uznanie, że organ uzgadniający zajął negatywne stanowisko wobec planowanej inwestycji, podczas gdy organ uzgadniający nie wydał decyzji merytorycznej, w związku z czym w istocie nie zajął stanowiska wobec planowanego przedsięwzięcia;

- art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 18 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja narusza ww. przepisy, podczas gdy organ ochrony zabytków, który jest właściwy do rozstrzygania w tym zakresie, nie uzgodnił decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i wbrew zapatrywaniom SKO w Piotrkowie Trybunalskim nie stwierdził niezgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków.

Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazywała, iż uzgodnienie o którym mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., stanowiące przejaw współdziałania organów w rozumieniu art. 106 k.p.a., należy traktować synonimicznie do "wyrażenia zgody", a co za tym idzie jest to forma stanowcza i wiążąca. Procedura ta ma zapewniać udział w postępowaniu wyspecjalizowanych organów, które dokonają oceny zgodności z prawem zamierzeń z punktu widzenia szczególnych regulacji. Zdaniem skarżącej wydana w sprawie, w dniu 22 stycznia 2024 r. decyzja organu uzgadniającego, orzekająca o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego postępowania uzgodnieniowego dotyczącego przedłożonego projektu decyzji o odmowie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, w uzasadnieniu, której organ uzgadniający poza wskazaniem przyczyn podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze procesowym, w sposób merytoryczny odniósł się do zasadności rozstrzygnięcia przedłożonego projektu decyzji, nie może świadczyć o uznaniu przez ten organ o braku zgodności planowanej inwestycji celu publicznego z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków, gdyż negatywne stanowisko w powyższym zakresie winno wynikać z sentencji rozstrzygnięcia, a nie z jego uzasadnienia. Zdaniem skarżącej skoro organ uzgadniający nie stwierdził potrzeby wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie uzgodnienia, a jedynie w uzasadnieniu swojej decyzji zajął bardzo ogólnie sformułowane stanowisko wobec planowanego przedsięwzięcia, to organy administracji publicznej w postępowaniu w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego nie mają przesłanek, aby na podstawie tego stanowiska, a nie sentencji decyzji, formułować swoje rozstrzygnięcia. Dopóki wydane w sprawie postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. Wobec powyższego zasadnym jest stwierdzenie, że procedujące w sprawie organy administracji przekroczyły swoje kompetencje rozstrzygając w przedmiocie niezgodności planowanej inwestycji z zasadami ochrony zabytków pomimo braku negatywnego stanowiska organu ochrony zabytków wobec przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżąca podkreślała również, iż orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii uzgadniania projektów decyzji odmownych jest nie tyle rozbieżne, co odnoszące się do odmiennych sytuacji, w których w zależności od charakteru danej sprawy, uzgodnienie takiego projektu decyzji jest bądź nie jest zasadne. Konieczność uzgodnienia projektu decyzji odmownej zachodzi w przypadku, gdy organ prowadzący postępowanie, biorąc pod uwagę przepisy odrębne stwierdzi, że wykluczają one możliwość realizacji zamierzonej inwestycji. W takiej sytuacji przed wydaniem decyzji odmownej organ I instancji powinien zweryfikować prawidłowość swojego stanowiska i poddać projekt decyzji odmownej uzgodnieniu właściwemu organowi. Organ uzgadniający w niniejszej sprawie nie zweryfikował prawidłowości stanowiska organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym decyzja o odmowie ustalenia inwestycji celu publicznego nie jest uzasadniona. Skarżąca odnosząc się do argumentacji organu, co do negatywnego oddziaływania wizualno-estetycznego na przestrzeń i walory krajobrazowe miejscowości G. podkreślała, iż że decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Zatem odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Spółka zaznaczyła nadto, iż dokonany zarówno wybór lokalizacji przedmiotowej instalacji radiokomunikacyjnej oraz zaprojektowanych rozwiązań konstrukcyjnych i technologicznych wynika z jednej strony z konieczności pokrycia obszaru zasięgiem sieci telefonii komórkowej, a z drugiej z tego, aby zapewnić najkorzystniejsze warunki dla środowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wnosiło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wnosił o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

W piśmie procesowym z dnia 11 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej spółki wskazywał, iż wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2024 r. wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 22 stycznia 2024 r. o umorzeniu postepowania uzgodnieniowego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego objętej wnioskiem spółki z dnia 25 listopada 2022 r. Do pisma strona załączyła kopię wniosku z dnia 28 sierpnia 2024 r. oraz kopie postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 5 sierpnia 2024 r. uchylającego postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 22 stycznia 2024 r. o odmowie uzgodnienia, na wniosek Burmistrza Miasta i Gminy Żarnów, projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i instalacją zasilającą, na działce ew. nr [...], obręb T., gmina Ż. i umarzające to postępowanie w całości, w oparciu o które wnosi o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów(art. 120 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie, z wnioskiem o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, zawartym w udzielonej odpowiedzi na skargę. Pozostałe strony postępowania, poinformowane o powyższym wniosku, w zakreślonym prawem terminie nie żądały przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 kwietnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza miasta i Gminy Żarnów z dnia 24 stycznia 2024 r. o odmowie ustalenia, na wniosek skarżącej spółki, lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i instalacją zasilającą, na działce ew. nr [...], obręb G., gmina Ż..

Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2024 r. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie stawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W sprawie bezspornym pozostaje, że sprawa administracyjna zainicjowana złożonym przez skarżącą w dniu 25 listopada 2022 r. wnioskiem o ustalenie lokalizacji dla przedmiotowej inwestycje celu publicznego nie została zakończona ostateczna decyzją do dnia wejścia w życie znowelizowanych przepisów u.p.z.p., to jest do dnia 24 września 2023 r.

Pojęcie inwestycji celu publicznego zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym należy przez nie rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1145) – dalej: u.g.n. Przepis ten, w pkt 1 stanowi, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

W sprawie bezspornym pomiędzy stronami postępowania pozostaje, iż planowana przez skarżącą inwestycja, jako zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej, wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, realizująca cele wymienione w art. 6 ust. 1 u.g.n., realizacji celu publicznego w rozumieniu powołanego wyżej art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Lokalizacja inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, o którym mowa w art. 52 ust. 1 u.p.z.p., natomiast organem właściwym w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym, co wynika z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 54 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Przy czym jak wynika z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Zgodnie zaś z art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika, że odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy, organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisami prawa nakładającymi w sposób wyraźny i jednoznaczny określone ograniczenia w tym zakresie. Jednocześnie wskazać należy, że inwestycje celu publicznego zwolnione są z obowiązku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a więc nie ma konieczności badania, czy spełniają one wymagania ładu przestrzennego, w szczególności kontynuują funkcję zabudowy sąsiedniej, a także mają zbliżone do niej parametry, takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość jej górnej krawędzi itp. Ustawodawca uznał, że cele publiczne są na tyle istotne dla wspólnoty, iż nie należy przy ich realizacji aż tak rygorystycznie zabiegać o kształtowanie ładu przestrzennego (por. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2023).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działka ew. nr [...], na której skarżąca planuje realizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego nie jest objęta postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym ustalenie lokalizacji dla tej inwestycji było możliwe w drodze decyzji administracyjnej właściwego organu, w tym przypadku Burmistrza Miasta i Gminy Żarnów. Wątpliwości Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę nie budzi również kwestia kompletności złożonego przez inwestora wniosku z dnia 25 listopada 2022 r. wraz z załącznikami, spełniającego wszystkie wymogi, o których mowa w art. 52 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p., jak również dochowanie ustawowego wymogu sporządzenie projektu decyzji o lokalizacji celu publicznego przez podmiot uprawniony, w tym przypadku przez mgr. inż. arch. Ł. W.. Jednocześnie, stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w sprawie przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1), pod kątem zgodności planowanej inwestycji z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, jak również analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2), a wydanie decyzji przez organ I instancji poprzedzono przeprowadzeniem stosownych uzgodnień.

Kwestią sporną pozostaje natomiast zasadność stanowiska procedujących w sprawie organów, co do braku zgodności przedmiotowej inwestycji celu publicznego z przepisami odrębnymi - przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1292) – dalej: u.o.z., skutkujących negatywnym (odmownym) rozpatrzeniem żądania skarżącej spółki, zawartym we wniosku z dnia 25 listopada 2022 r.

Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w wyniku przeprowadzonej analizy warunków i zasad terenu oraz jego zabudowy ustalono, że działka o nr ew. [...], na której inwestor planuje realizacje przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, znajduje się w obrębie układu przestrzennego miejscowości G., tzw. ulicówka, ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Wskazany wyżej układ przestrzenny stanowi zabytek w rozumieniu art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 12 u.o.z., podlegający bezwzględnej ochronie i opiece, bez względu na stan jego zachowania (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.z.), a wynikający z tego przepisu obowiązek uwzględnia się między innymi przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1a pkt 2 u.o.z.). Zdaniem Kolegium ciążący na organach obowiązek ochrony układu przestrzennego, mającej na celu trwałe zachowanie jego historycznego rozplanowania oraz koncepcji przestrzennej, w tym zachowanie gabarytów i zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetkę układu, wklucza możliwość sytuowania obiektów dysharmonizujących przestrzeń, do jakich niewątpliwe zalicza się wieża kratowa o wysokości do 65 m. n.p.m. Obiekt ten pozostawałby bowiem w konflikcie estetycznym i przestrzennym objętego ochroną układu i przyczyniłby się do jego degradacji, jako element całkowicie obcy względem formy, konstrukcji i funkcji wobec zabytkowego układu przestrzennego – ulicówki miejscowości G.. Kolegium podkreśliło, iż powołane wyżej przepisy, co prawda nie zawierają sformułowanego zakazu budowy jakichkolwiek obiektów w obszarze chronionym, czy też w jego otoczeniu, jednakże wskazują na zakres ochrony i opieki nad zabytkami, jak i na działania, które winny być podjęte w celu realizacji powyższego obowiązku. Tym samym wprowadzają pewne ograniczenia, co do możliwości realizacji inwestycji celu publicznego, a co za tym idzie stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 56 u.p.z.p.

Sąd rozpoznający przedmiotową skargę, co do zasady zgadza się z argumentacją przedstawioną przez procedujące w sprawie organy administracji, zarówno co do możliwości uznania przepisów u.o.z. za przepisy odrębne, jak i wynikających z nich ograniczeń w ramach prowadzonych na podstawie przepisów u.p.zp.z. postępowań, w tym w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanych z ciążącym na organach obowiązkiem uwzględnienia istnienia obszarów chronionych, w tym przypadku objętych ochroną konserwatora zabytków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż ochrona zabytków, stanowi szczególnie chronioną konstytucyjnie wartość, wartość wspólną całego narodu, a więc w interesie całego narodu jest podejmowanie działań mających zachowanie dla następnych pokoleń tego dziedzictwa, nawet jeśli nastąpi kosztem części lokalnej społeczności samorządowej czy ograniczeniem prawa własności właściciela zabytku. Sama zaś ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań, mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2010 r.; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zabytku nieruchomego, jakim niewątpliwie jest układ urbanistyczny, celem jego ujęcia w ewidencji zabytków jest zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu. Wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego jest wpisem obszarowym, który nie wymienia się poszczególnych obiektów, lecz granice tego układu (por. wyrok WSA z 6 października 2021 r., II SA/Łd 377/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niemniej jednak, w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, objęte nią rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], uznać należy za co najmniej przedwczesne.

Dokonane przez organy ustalenie, iż przedmiotowy układ przestrzenny, tzw. ulicówka miejscowości G., gmina Ż. oparte zostało na dokonanym wpisie w prowadzonej przez gminę ewidencji zabytków. Z treści przedłożonej do akt administracyjnych sprawy karty zabytku wynika między innymi, iż został on ujęty w gminnej ewidencji zabytków w dniu 15 lipca 2006 r. i oznaczony nr 1 na mapie w obrębie wsi G. (indeks w kolorze czarnym). Do karty zabytku załączono fotografię, wykonaną zgodnie z wpisem w dniu 15 lipca 2006 r., obrazującą fragment drogi asfaltowej (drogi krajowej nr [...] – uwaga Sądu) oraz pozbawioną możliwości identyfikacji, pojedynczą zabudowę po lewej, jak i prawej stronie drogi. Z danych zawartych w przedłużonej karcie zabytku nie wynika natomiast, czy ochroną konserwatorską objęty jest cały obszar miejscowości G., czy też jej określony fragment. Powyższa kwestia, w ocenie Sądu niezbędna jest dla możliwości bezspornego stwierdzenia, że teren planowanej inwestycji (działka ew. nr [...]) położny jest w obrębie objętego ochroną konserwatorską wskazanego wyżej układu przestrzennego, co implikowałoby konieczność uwzględnienia w procesie lokalizacyjnym przepisów powołanej wcześniej u.o.z., jak i dokonania stosownych uzgodnień z właściwym w tym zakresie organem – [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Podkreślić w tym miejscu należy, iż kwestia wykazania granic przedmiotowego układu przestrzennego, jako istotna okoliczność dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy była podnoszona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji z dnia 6 listopada 2023 r. uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Żarnów z dnia 13 czerwca 2023 r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...]. Zdaniem Kolegium brak przedstawienia na mapie granic obszaru ujętego w gminnej ewidencji zabytków oraz usytuowania na nim terenu inwestycji stanowił brak dowodowy, który uniemożliwiał potwierdzenie stanu faktycznego sprawy, w oparciu o który nastąpiła odmowa ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu w toku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego kwestia ta nie została wyjaśniona, co bezspornie potwierdza przedłożone do akt sprawy pismo Burmistrza Miasta i Gminy Żarnów z dnia 11 marca 2024 r., z treści którego wynika, że w zasobach gminnej ewidencji zabytków brak jest mapy przedstawiającej granice obszaru układu przestrzennego miejscowości G.. Tymczasem w stanie prawnym obowiązującym w dacie ujęcia przedmiotowego układu przestrzennego w gminnej ewidencji zabytków, zgodnie z § 8 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2014 r. Nr 124 poz. 1305), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 24 ust.1 u.o.z., karta ewidencyjna zabytku zawiera w szczególności dane umożliwiające określenie zabytku, jego miejsce położenia lub przechowywania, zwięzły opis cech i wartości kulturowych oraz wskazanie właściciela i posiadacza zabytku. Karta ewidencyjna zabytku nieruchomego, niebędącego zabytkiem archeologicznym, oprócz danych określonych w ust. 1, powinna ponadto zawierać wycinek mapy z zaznaczonym zabytkiem, plan najbliższego otoczenia zabytku oraz dokumentację pomiarową zabytku. Wątpliwości, co do bezspornego położenia terenu planowanej inwestycji w obszarze objętego ochroną układu przestrzennego nie usuwa również przedłożona do akt sprawy, w dniu 14 marca 2024 r., mapa terenu zabudowanego miejscowości G.. W tym zakresie wskazać należy, iż przedłożony dokument, stanowiący prawdopodobnie wycinek części graficznej poprzednio obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z orientacyjnie naniesionym na nim położeniem działki ew. nr [...], po pierwsze nie wskazuje na przebieg granic zabytkowego układu przestrzennego, a co więcej nie zawiera jakichkolwiek informacji pozwalających na weryfikację przedłożonego dokumentu, między innymi co do daty jego sporządzenia, czy też skali w jakiej został sporządzony, celem oceny jego przydatności na potrzeby przedmiotowego postępowania. Pomimo braku wyjaśnienia powyższych kwestii, istotnych dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki, na co wskazywano w uzasadnieniu przywołanej wyżej decyzji z dnia 6 listopada 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podejmując kwestionowaną niniejszą skargą decyzję, opierając się jedynie na przedłożonej karcie ewidencyjnej zabytku, która w ocenie Sądu nie zawiera wszystkich niezbędnych danych dla rozpatrzenia wniosku, w ślad za organem I instancji uznało w sposób definitywny, iż teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze chronionym, co skutkowało wydaniem negatywnego dla strony rozstrzygnięcia.

Powyższe w ocenie Sądu skutkuje uznaniem za zasadne podniesione w skardze zarzuty, co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 18 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1a pkt 2 u.o.z., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, obligujący Sąd do wyeliminowania decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego.

Odnosząc się do zarzutu skargi, co do naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. stanowiącego de facto polemikę strony skarżącej, co do procesowego charakteru podjętej w dniu 22 stycznia 2024 r. decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków umarzającej postępowanie uzgodnieniowe w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego i skutków tego rozstrzygnięcia, wskazać należy, iż wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącej organ uzgadniający nie stwierdził braku potrzeby przeprowadzenia uzgodnień w powyższym zakresie. Organ umarzając to postępowanie odwołał się do poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, co do braku konieczności dokonywania uzgodnień projektów decyzji orzekających o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Sąd zauważa, iż rozstrzygając w sprawie stricto procesowo, organ uzgadniający odniósł się jednocześnie w sposób merytoryczny co przedłożonego projektu o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając jednak na uwadze, iż od wydanej przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzji skarżącej spółce przysługiwało prawo wniesienia odwołania, na zasadach ogólnych określonych w k.p.a., do organu wyższego stopnia – Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z którego to prawa strona nie skorzystała, Sąd nie odnosił się do zasadności podjętego rozstrzygnięcia, zarówno co do umorzenia postępowania uzgodnieniowego, jak i dopuszczalności wyrażenia merytorycznej oceny odnośnie do przedłożonego projektu w rozstrzygnięciu o charakterze procesowym.

Ponadto wobec stwierdzonych wcześniej uchybień w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co do bezspornego położenia terenu planowanej inwestycji celu publicznego (działki ew. nr [...]) w obrębie objętego ochroną konserwatorską układu przestrzennego miejscowości G., a co za tym idzie konieczności dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., na obecnym etapie postępowania kwestia prawidłowości podjętego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu 22 stycznia 2024 r. pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Z tych samych przyczyn, w ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy pozostaje złożona przez skarżącą spółkę informacja, co do wystąpienia do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 22 stycznia 2024 r., w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności zobowiązane będą do dokonania ustaleń faktycznych, co do położenia granic układu przestrzennego, tzw. ulicówki miejscowości G., co jest niezbędne dla bezspornego stwierdzenia, iż działka o nr ew. [...], na którym inwestor planuje realizację inwestycji celu publicznego położony jest na terenie wyżej wymienionego obszaru chronionego, celem przeprowadzenia oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym wypadku przepisami u.o.z.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

P.K.