Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 238/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 269 § 1-3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: § 3 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 671/21 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2021 r., znak: SKO.PZ-71/2338/344/2021 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 671/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, dalej także: "SKO", z dnia 10 czerwca 2021 r., znak: SKO.PZ-71/2338/344/2021, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji i zasądził zwrot kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z 10 czerwca 2021 r., znak: SKO.PZ-71/2338/344/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania Z. D. oraz I. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Chęciny z dnia 17 lutego 2021 r. w sprawie ustalenia, na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej [...] nr KIE4418A wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zasilaniem energetycznym na działce o nr ewid. [...] obręb [...], gmina Ch..

SKO uznało, że wniosek spełnia wymagania z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ jest kompletny. Ponadto inwestor przedstawił konkretne wartości kluczowych parametrów technicznych, w tym: ilość, rodzaj anten, maksymalne pochylenie anten oraz poszczególne moce anten EIRP, które pozwalają na ustalenie charakterystyki inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko. Z wyjaśnień pełnomocnika inwestora wynika, że istnieje możliwość pochylenia wiązki promieniowania anteny w zakresie od 0 do 10 stopni. Maksymalne pochylenie wiązki promieniowania anten zostało uwzględnione w dokumentacji, tj. Graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych instalacji radiokomunikacyjnej oraz Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.

W ocenie Kolegium, planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji powyższego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie jest wymagane.

W ocenie Kolegium, wydana przez organ I instancji decyzja spełnia wymagania zawarte w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, bowiem określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych - w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W załączniku mapowym decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na kopii mapy zasadniczej w odpowiedniej skali.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze I. P. wniosła o uchylenie decyzji SKO z 10 czerwca 2021 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 11 października 2021 r. uczestnik [...] Sp. z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi.

Postanowieniem z 6 października 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił [...] Stowarzyszenie [...] w R. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze jego uczestnika.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.

Mając na uwadze rodzaj inwestycji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego oraz równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla każdej anteny, Sąd stwierdził, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem winno zostać ocenione w pierwszym rzędzie pod kątem przesłanek, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b) i d) rozporządzenia z 10 września 2019 r.

Sąd wskazał, że dane dotyczące parametrów technicznych anten sektorowych, w tym także tiltów i mocy anten, powinny być czerpane z kart katalogowych, a nie z deklaracji czy informacji inwestora, tym bardziej, że z "Kwalifikacji" nie wynika w sposób jednoznaczny, czy "stosowane przez Inwestora" maksymalne tilty elektryczne oznaczają jednocześnie maksymalne pochylenia anten przewidziane przez producenta. Brak wglądu w informacje dotyczące cech i właściwości fabrycznych tych urządzeń, znajdujące się w kartach katalogowych, znacząco utrudnia ocenę rzetelności wniosków omawianego dokumentu. Dostrzeżenie i wyjaśnienie powyższej okoliczności było obowiązkiem obu organów, a zwłaszcza organu odwoławczego, tym bardziej, że niedostępność dla strony danych wynikających z informacji producenta, a przez to niemożność weryfikacji wniosków wynikających z "Kwalifikacji" stanowiła przedmiot jednego z zarzutów odwołania I. P. od decyzji organu I instancji.

Organy nie oceniły również w sposób należyty kwestii związanej z ewentualną kumulacją mocy promieniowanej izotropowo przez anteny sektorowe znajdujące się na tej samej wysokości i w tym samym sektorze (jednakowym azymucie).

Sąd zauważył przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność poglądów w zakresie wykładni § 3 ust. 1 pkt 8 (§ 2 ust. 1 pkt 7) rozporządzenia z 10 września 2019 r. co do możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Sąd przychylił się do tezy, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływania lub sumowania parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia.

O konieczności sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 10 września 2019 r. przesądza - co do samej zasady - treść § 3 ust. 2 pkt 3, przy czym sumowanie następuje w sytuacjach określonych w tym przepisie. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się bowiem także przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3).

Zdaniem Sądu, obowiązek sumowania parametrów przedsięwzięcia nie pozostaje przy tym w sprzeczności z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, który dotyczy nakazu wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny nawet wówczas, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko można bowiem dokonać w oparciu o jeden z dwóch wyżej wymienionych przepisów, jednak każdorazowo należy wyznaczyć równoważną moc promieniowaną izotropowo, oddzielnie dla każdej pojedynczej anteny. Wyznaczenie tej mocy w sposób, o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine, jest czasami wystarczające dla stwierdzenia, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wówczas sumowanie parametrów, o jakim mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, nie jest konieczne, skoro już na podstawie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz usytuowania miejsc dostępnych dla ludności można stwierdzić, że oceniana instalacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdy jednak parametr wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 nie osiąga progów określonych w tym przepisie, należy rozważyć - jak stanowi § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia - potrzebę zbadania ewentualnej kumulacji mocy promieniowanych przez każdą z anten.

Zdaniem Sądu, nie można uznać, aby w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy treść § 3 ust. 1 pkt 8 stanowiła prawną przeszkodę do zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 10 września 2019 r., a tym samym do zbadania możliwości kumulowania się mocy promieniowanej izotropowo przez poszczególne anteny zlokalizowane na tym samym azymucie.

W ocenie Sądu, niewyjaśnienie powyższych okoliczności powoduje, że nie jest możliwe przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem ustalenia, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdził, że organy obu instancji dopuściły się w tym zakresie naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli SKO w Kielcach oraz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.

SKO wyrok zaskarżyło w całości i zarzuciło:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- obrazę art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez organy Dz. U. z 2021 r., poz. 247) w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej tajże: "u.p.z.p.",, poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podczas gdy organy (pierwszej i drugiej instancji) ustaliły, że dla planowanej inwestycji mając na uwadze jej parametry wskazane we wniosku inwestora, decyzja taka nie jest wymagana;

- naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i d rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz.1839), w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie ma być badane nie tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora we wniosku i karcie informacyjnej, ale także tych, które wynikają z dokumentacji technicznej producenta, co z kolei doprowadziło do zaakceptowania przez Sąd I instancji wadliwego stanowiska, że konieczna jest kwalifikacja przedsięwzięcia z uwzględnieniem minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, a nie tego wskazanego we wniosku, co doprowadziło do dokonania nieprawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

- § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i d rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena planowanego przedsięwzięcia na środowisko ma się odbywać również na podstawie ponad normatywnych kryteriów podczas, gdy przepisy w/w rozporządzenia kwalifikacyjnego nakazują dokonać oceny mocy promieniowania izotropowo (EIRP) w osi wiązki głównej promieniowania pojedynczej anteny, tj. linii poprowadzonej wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowana anteny, poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowania izotropowo wszystkich planowanych anten na jednym azymucie i na tej samej wysokości

- § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie w/w przepis powinien znaleźć zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie może on mieć zastosowanie, z uwagi na okoliczność, iż każdej z planowanych 9 anten nie można uznać jako osobne przedsięwzięcie, a tylko w takiej sytuacji ten przepis znalazłby zastosowanie

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez udzielenie błędnych wskazówek organom co do dalszego postępowania na skutek nieuprawnionego przyjęcia przez WSA, że w okolicznościach niniejszej sprawy konieczne jest badanie planowanego przedsięwzięcie nie tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora, ale także tych, które wynikają z dokumentacji technicznej producenta, co z kolei doprowadziło to do zaakceptowania przez Sąd I instancji wadliwego stanowiska, że konieczna jest kwalifikacja przedsięwzięcia z uwzględnieniem minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, co skutkowało dokonaniem nieprawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organy nie dokonały analizy planowanej inwestycji pod kątem przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i d rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, jak i uzasadnienia obu decyzji wskazują że organy dokonały rzetelnej i całościowej analizy w/w przepisów w kontekście planowanej inwestycji na działce nr [...] obręb [...] g. Ch..

Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie, zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Jednocześnie Kolegium zrzekło się rozprawy i wniosło o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

[...] sp. z o.o. wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jak wynika z treści uzasadnienia wyroku błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji I i II instancji nie przeprowadziły we własnym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego, a w szczególności jakoby nie dokonały weryfikacji czy projektowana inwestycja nie stanowi ani przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie na środowisko oddziaływać i tym samym niezasadne przyjęcie, iż organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz 80;

b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, pominięcie przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych zarówno przez organ I jak i II instancji;

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

d. normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zwanej dalej "P.u.s.a." w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1) P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo nie naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym wyroku uchylił decyzje organu obu instancji i przekazał sprawę od ponownego rozpoznania;

e. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a, poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w zw, z § 3 ust. 2 pkt. 3 Rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) (dalej jako "Rozporządzenie"), polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że w stanie faktycznym w ocenie Sądu możliwe jest zaliczenie inwestycji Skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, i jednocześnie nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), a co za tym idzie nie jest możliwe zastosowanie wytycznych wskazanych przez Sąd.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skarg kasacyjnych.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego przywołać należy uchwałę NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), dalej także: "rozporządzenie z 2010 r.", jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.

Jak wskazano w uzasadnieniu przytoczonej uchwały, parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 do instalacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami.

To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru (patrz: uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22).

Z art. 269 § 1-3 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269).

W niniejszej sprawie nie można mówić o takim, wynikającym z art. 269 § 1-3 P.p.s.a., związaniu. Podstawę ustalenia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko stanowiły, zastępujące poprzednie rozporządzenie, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej: "rozporządzenie z 2019 r.", w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpatrywania wniosku przez organ pierwszej instancji, a także wydania zaskarżonej decyzji.

Jest jednak niewątpliwe, że w sytuacji, w której treść przesłanki materialnej w zakresie określenia "równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny" zawarta w § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia RM z dnia 10 września 2019 r. jest taka sama jak treść określenia "równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny" użytego w przepisie § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia RM z dnia z dnia 9 listopada 2010 r., nie można stanowiska zajętego w uchwale ignorować (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 2334/21; wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2222/21).

W rezultacie skuteczny jest zarzut materialny kasacji wniesionej przez [...] sp. z o.o. oparty na tezie o braku podstaw do ustalenia łącznej mocy EIRP wszystkich anten (zarzut oznaczony w tej kasacji numerem II.a). To samo odnosi się do zarzutu materialnego skargi kasacyjnej SKO oznaczonego numerem 1 tiret trzecie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przywołanej powyżej uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej, z punktu widzenia przepisów naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, istotne są dane wymagane hipotezami tych przepisów.

Nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten, niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (patrz: uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22). Ocena o zwiększeniu obszaru oddziaływania nie może być efektem potencjalnych możliwości sterowania pochyleniem anten.

Przepis art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast według art. 56 zdanie pierwsze u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Z Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej z września 2020 r. wynika, że uwzględniając równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczych anten, planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia RM z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Podkreślić trzeba, że w zakresie badania przez organ maksymalnej mocy poszczególnych anten Sąd pierwszej instancji nie podważył danych zawartych w Kwalifikacji przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora.

Według dołączonych do wniosku dokumentów, tj. Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz Tabeli 1 Graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych instalacji radiokomunikacyjnej, przekroczenia dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego nie dotyczą terenu dostępnego dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Jak już zasygnalizowano, organ właściwy w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany danymi określającymi parametry planowanej inwestycji, a nie potencjalnymi możliwościami technicznymi wykonania inwestycji lub funkcjonowania stacji bazowej (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1508/21; wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1830/23).

W związku z tym zasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Odstąpienie od zasądzenia zawrotu kosztów postępowania kasacyjnego oparto na przepisie art. 207 § 2 P.p.s.a.