Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1293/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Minister Transportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 2 i § 17 ust.1-3
journal: Dz.U. 2006 nr 40 poz 275
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji  przeprowadzających badania techniczne pojazdów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie NSA Janina Antosiewicz NSA Henryk Ożóg Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2081/06 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia za zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz B. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2081/06, po rozpoznaniu skargi B. W., uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Transportu z dnia [...] września 2006 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] lipca 2006 r. w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia za zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. B. W. "[...]" z siedzibą w S. zwrócił się do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o wydanie, w trybie art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych prowadzonej przez siebie stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że posiada dwa stanowiska kontrolne dla pojazdów: jedno typu A, tj. dla motocykli i motorowerów, drugie dla pojazdów typu B, tj. dla pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t z wyłączeniem motocykli i motorowerów oraz opisała ich wyposażenie, do wniosku załączono szkic sytuacyjny stacji kontroli pojazdów.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmówił wnioskodawcy poświadczenia posiadania wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A i B. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji podał art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z ustaleniami kontroli zawartymi w protokole z dnia [...] lipca 2006 r. stacja nie spełnia wymogu przewidzianego w przepisie § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U. z 2006 r. Nr 40, poz. 275), tj. stanowisko zewnętrzne do pomiaru hałasu zewnętrznego i głośności sygnału dźwiękowego nie spełnia wymagań.

Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Minister Transportu, po rozpatrzeniu odwołania B. W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i § 17 powołanego rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego ustalenia dokonane w dacie sprawdzenia wskazują, że stacja kontroli pojazdów strony nie spełniała wymagań z § 17 rozporządzenia, wobec tego Minister utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.

Powyższą decyzję Ministra Transportu B. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz § 17 wskazanego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest niesporny między stronami i wynika jednoznacznie z dołączonego do protokołu oględzin i badań stacji kontroli pojazdów z dnia [...] lipca 2006 r. szkicu sytuacyjnego przedstawiającego stanowisko zewnętrzne do pomiaru hałasu. Zgodnie z przepisem § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r., który stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, stanowisko zewnętrzne powinno znajdować się na zewnątrz pomieszczenia stacji kontroli pojazdów.

W ocenie Sądu I instancji przywołana norma prawna jest jednoznaczna i nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych.

Mający w sprawie zastosowanie przepis ustanawia 3 warunki, którym odpowiadać musi stanowisko zewnętrzne. Winno ono znajdować się na zewnątrz pomieszczenia stacji kontroli pojazdów, mieć odpowiednie wymiary i nawierzchnię. Przedmiotowe stanowisko – w ocenie organu – nie spełniło pierwszego wymagania, albowiem część tego stanowiska umieszczona jest w jednym z garaży znajdujących się na posesji. Zdaniem Sądu ocena taka jest nieprawidłowa, gdyż jedynym warunkiem odnoszącym się do lokalizacji stanowiska zewnętrznego jest usytuowanie go na zewnątrz stacji kontroli pojazdów. Ma rację skarżący, zwracając uwagę na ewolucję przepisów regulujących usytuowanie stanowiska zewnętrznego stacji kontroli pojazdów, począwszy od rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 11 kwietnia 1995 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. Nr 45, poz. 236)

Analiza tych przepisów i przepisu obowiązującego aktualnie jednoznacznie wskazuje, iż w miarę wydawania kolejnych aktów normatywnych zrezygnowano z zapisów dotyczących otwartej przestrzeni, a następnie przeszkód akustycznych, liberalizując tym samym warunki odnoszące się do usytuowania stanowiska zewnętrznego. W obowiązującym stanie prawnym brak jest odniesienia do występowania przeszkód akustycznych na polu pomiarowym stanowiska zewnętrznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji dlaczego uznał, że nie został w sprawie spełniony warunek zawarty w ust. 1 § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa. Decyzja organu I instancji nie wypełnia wymagań stawianych uzasadnieniu decyzji, określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Nie określa ona bowiem jakich wymagań stacja nie spełnia, a zatem nie wiadomo jaka jest podstawa faktyczna decyzji. W decyzji Ministra Transportu z dnia [...] września 2006 r. podane zostało, iż stanowisko do pomiarów akustycznych usytuowane jest na jednokierunkowej drodze dojazdowej do kompleksu różnych warsztatów i garaży nie będących własnością strony. Aby uzyskać wymagane wymiary stanowiska zewnętrznego do pomiarów akustycznych strona zaproponowała umieszczenie części tegoż stanowiska w jednym z garaży. W ocenie organu rozwiązanie takie nie może mieć miejsca. Nie wiadomo jednak z czego wynika taka konkluzja organu, albowiem nie odniósł się on do unormowań zawartych w § 17 ww. rozporządzenia. Nie ustosunkował się również do argumentacji podniesionej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Powyższe uchybienia nie pozwalają Sądowi na pełną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, albowiem stanowisko organu nie jest w pełni uzasadnione.

Biorąc pod uwagę powyżej przytoczone okoliczności Sąd I instancji stwierdził, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił obydwie wydane w sprawie decyzje.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Transportu, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 83 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 2, § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez ocenę, iż organ administracji wadliwie odmówił wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów stronie przeciwnej;

2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 141 § 4 i art. 153 tej ustawy wobec sformułowania w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia błędnej, a wiążącej organ oceny prawnej, nie uwzględniającej charakteru danej sprawy, odbiegającej od ustaleń protokołu badania stanu faktycznego stacji jaki istniał w chwili jej kontroli.

Mając powyższe na uwadze Minister Transportu wniósł o uchylenie wyroku i oddalenie skargi w całości albo o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną zawarta w zaskarżonym wyroku ocena prawna nie jest prawidłowa i zwrócono uwagę na pominięty w ocenie Sądu przepis § 2 ww. rozporządzenia, który stanowi, że stacja kontroli pojazdów powinna posiadać co najmniej jedno stanowisko kontrolne do wykonywania badań technicznych pojazdów, zwane dalej "stanowiskiem kontrolnym" oraz stanowisko zewnętrzne do pomiarów akustycznych zwane dalej "stanowiskiem zewnętrznym". Zewnętrznym a zatem leżącym na zewnętrz czyli poza innymi pomieszczeniami.

Wskazany zatem przepis wymaga, aby stanowiska te istniały i aby mogłyby być w każdej chwili wykorzystywane do badań. Przepis ten nie dopuszcza sytuacji, które proponuje skarżący i akceptuje Sąd i instancji, tzn. "organizowanie stanowiska" gdy zajdzie taka potrzeba. Rozwiązanie akceptowane przez Sąd nie daje możliwości wykonywania badania w sposób prawidłowy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych do tych badań (Dz.U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.), które w załączniku Nr 3 określa sposób oceny stanu technicznego układu wydechowego i pomiaru hałasu zewnętrznego podczas postoju pojazdu oraz sposobu kontroli stanu technicznego sygnału dźwiękowego podczas przeprowadzania badania technicznego. Sposób przeprowadzania badania wskazuje, że badanie jest czynnością stosunkowo długotrwałą, średnio trwa ok. 20 min. Przyjmując hipotetycznie, że stanowisko usytuowane jest w miejscu zaproponowanym przez stronę skarżącą, tzn. na drodze dojazdowej do kilkudziesięciu innych obiektów spowoduje to zablokowanie dojazdu do tych obiektów na dość długi okres. Ponadto zwrócono uwagę na wymóg określony w § 6 ust. 2 załącznika, tzn. "w czasie pomiaru w miejscu pomiarowym może przebywać tylko właściciel (kierowca) pojazdu i osoba prowadząca pomiar. Sposób ich zachowania nie może wpływać na wskazanie miernika".

Podkreślono ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że do badania, o którym mowa i wprowadzenie go rozporządzeniem Ministra Infrastruktury jako kraj zobowiązani zostaliśmy dyrektywą KE nr 70/157/EWG odnoszącą się do dopuszczalnego poziomu hałasu układu wydechowego pojazdów silnikowych i stwierdzono, że badanie to powinno być przeprowadzone z wyjątkową starannością, ponieważ konsekwencje finansowe dla właściciela pojazdu w przypadku nie spełnienia wymagań są bardzo poważne. Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdu (Dz.U. Nr 40, poz. 275) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy badaniach (Dz.U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.) mają na celu stworzenie jednolitych warunków, tak aby na każdej stacji pojazd, który nie spełnia wymagań technicznych uzyskał wynik negatywny, a który je spełnia pozytywny. Nie można godzić się na działania pozorne, jak to sugeruje strona skarżąca.

Dokonane sprawdzenia przedmiotowej stacji kontroli pojazdów "[...]" B. W. i ustalenia sporządzonego protokołu z jej oględzin i badań w dniu [...] lipca 2006 r. wskazują, że stacja nie spełnia wszystkich wymaganych przepisami wymogów, dlatego też nie mogło być wydane poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, co uzasadnia wniesienie skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należało rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest art. 141 § 4 i art. 153 tej ustawy. Uchybienie to, zdaniem autora skargi kasacyjnej, polegać miało na sformułowaniu przez Sąd I instancji w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia błędnej, a wiążącej oceny prawnej, nieuwzględniającej charakteru sprawy, odbiegającej od ustaleń protokołu badania stanu faktycznego stacji, jaki istniał w chwili jej kontroli. Przytoczonego stanowiska nie można podzielić, bowiem w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek by uznać, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a, zgodnie z którym powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy mając na uwadze przepis § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275) nie wskazały dlaczego w rozpoznawanej sprawie warunek z ust. 1 tego paragrafu nie został spełniony, a organ odwoławczy nie ustosunkował się do argumentacji podniesionej w odwołaniu, co nie pozwalało Sądowi na pełną kontrolę zaskarżonej decyzji. Motywy te nie uchybiają art. 141 § 4 p.p.s.a., zawierają jednoznaczne wskazania co do dalszego postępowania. Okoliczność, że skarżący organ nie zgadza się z wyrażoną w zaskarżonym wyroku oceną prawną nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., z którego wynika związanie Sądu i organów w dalszym postępowaniu tą oceną.

Za chybiony uznać również należało zarzut naruszenia – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – art. 83 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 2, § 17 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów – poprzez ocenę, że organ wadliwie odmówił wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wykładni powołanych wyżej przepisów ustawowych, motywy rozstrzygnięcia nie zawierają wywodów naruszających treść wskazanej regulacji. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. stacja kontroli pojazdów powinna posiadać co najmniej jedno stanowisko kontrolne do wykonywania badań technicznych pojazdów, zwane dalej "stanowiskiem kontrolnym", oraz stanowisko zewnętrzne do pomiarów akustycznych, zwane dalej "stanowiskiem zewnętrznym", do przepisu tego w ogóle nie odwoływał się Sąd I instancji, natomiast stwierdził, że zgodnie z przepisem § 17 ust. 1 powołanego rozporządzenia, który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowisko zewnętrzne powinno znajdować się na zewnątrz pomieszczenia stacji kontroli pojazdów, norma ta jest jednoznaczna i nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu stanowisko zewnętrzne musi odpowiadać temu warunkowi – powinno znajdować się na zewnątrz pomieszczenia stacji kontroli pojazdów, mieć odpowiednie wymiary i nawierzchnię. Szczegółowe i jednoznaczne unormowanie zawarte w § 17 ust. 1-3 powołanego rozporządzenia nie rodzi żadnych wątpliwości co do zasadności stanowiska Sądu I instancji, stąd jego kwestionowanie w skardze kasacyjnej pozostać musiało bezskuteczne, a wszelka argumentacja odwołująca się do okoliczności wykraczających poza ramy wynikające z unormowań rozporządzenia nie podlegała rozważaniu jako pozostająca bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższych względów na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 2 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).