Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 298/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80; art. 107 § 3; art. 138 § 1 pkt 2; art.10;
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 82 ust. 1 pkt 2; art. 99 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1a; art. 75 ust. 1 pkt 5;
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
article: § 6 ust. 1 pkt 2;
journal: Dz.U. 2016 poz 231
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 12 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 24 marca 2023 r., nr SKO.KO/40/4/2023 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zamość z dnia [...] 2022 r., nr [...] w przedmiocie skierowania M. B. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne z dnia [...] 2022 r., nr [...], w którym psycholog A. B. stwierdziła istnienie przeciwskazań psychologicznych do wykonywania przez skarżącego M. B. pracy na stanowisku kierowcy. Orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Następnie w dniu 22 listopada 2022 r. M. B. złożył wniosek o wydanie prawa jazdy z potwierdzeniem posiadania kwalifikacji zawodowej wraz z załącznikami, a mianowicie orzeczeniem lekarskim z dnia [...] 2022 r., nr [...]/[...], wydanym na podstawie art. 39j ustawy o transporcie drogowym przez lekarza P. D., stwierdzającym brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania przez stronę pracy na stanowisku kierowcy zawodowego pojazdów kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez psychologa K. J.-P., stwierdzającym brak przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W dniu 22 listopada 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne z dnia [...] 2022 r., nr [...]/22, wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami przez psychologa M. G., stwierdzające istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania przez skarżącego pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Następnie w dniu 23 listopada 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły dwa orzeczenia psychologiczne wydane w dniu [...] 2022 r. przez psycholog K. J.-P., a mianowicie orzeczenie nr [...] stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania przez skarżącego pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E - wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz orzeczenie nr [...] stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania przez skarżącego pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E - wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami.

Pismem z dni 24 listopada 2022 r. organ pierwszej instancji zawiadomił M. B. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

W toku postępowania pismem z dnia 29 listopada 2022 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do psycholog K. J.-P. o udzielenie odpowiedzi czy w dacie badania M. B. psycholog miała informację o istnieniu odrębnego orzeczenia psychologicznego o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wymienionych kategorii. Pismem z dnia 29 listopada organ pierwszej instancji zwrócił się również do psychologa M. G. o udzielenie odpowiedzi, czy zaistniały uzasadnione przesłanki do wydania w stosunku do M. B. negatywnego orzeczenia psychologicznego na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami,

W odpowiedzi na powyższe zapytanie, pismem z dnia 12 grudnia 2022 r. psycholog K. J.-P. wyjaśniła, że w dniu badania M. B. poinformował ją o otrzymaniu orzeczenia negatywnego. Jednakże po przeprowadzeniu rzetelnego badania testami psychologicznymi oraz odpowiednią aparaturą, wyniki nie wskazywały na istnienie przeciwskazań psychologicznych do podjęcia kursu na kat. C, C+E. Natomiast psycholog M. G. pismem z dnia 8 grudnia 2022 r. poinformował, że w związku z wystąpieniem istotnych przesłanek wydał w dniu [...] 2022 r. w stosunku do M. B. orzeczenie psychologiczne nr [...]/[...] o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Decyzją z dnia [...] 2022 r., nr [...] Prezydent Miasta Zamość skierował skarżącego, posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii C, C+E, D, D+E, na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (aktualnie Dz. U. z 2023 r., poz. 622 z późn. zm., dalej także jako "u.k.p.") oraz § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 z późn. zm., dalej jako: "rozporządzenie"). Organ wskazał, że w aktach ewidencyjnych kierowcy znajdują się sprzeczne orzeczenia o braku i istnieniu przeciwskazań psychologicznych, co skutkowało koniecznością wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

Pismem z dnia 27 grudnia 2022 r. organ pierwszej instancji poinformował o powyższym Marszałka Województwa Lubelskiego.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Zamość

Decyzją z dnia [...] 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że zasadnicze znaczenie dla oceny stanu faktycznego ma brzmienie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w celu wygenerowania profilu kandydata na kierowcę należy, w przypadku posiadania w prowadzonych aktach ewidencyjnych, o których mowa w § 3 ust. 1, orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami sprzecznego z otrzymanym orzeczeniem – skierować osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę o fakcie istnienia sprzecznych orzeczeń. Organ odwoławczy wskazał, że w materiale dowodowym znajdują się dwa orzeczenia psychologiczne – psychologa M. G. oraz psycholog K. J.-P. – o przeciwstawnej treści. Jednocześnie organ wskazał, że nie może dać pierwszeństwa orzeczeniu wydanemu przez psycholog K. J.-P., gdy w sprawie zostało wydane inne orzeczenie o odmiennej treści.

M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję z dnia [...] 2023 r., zarzucając:

1. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i brak wszechstronnego przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego polegające na:

- pominięciu, że pracownicy Wydziału Komunikacji oraz badający skarżącego psychologowie informowali o możliwości przystąpienia do kolejnego badania bez ograniczeń czasowych;

- niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki wydania przez psycholog K. J.-P. pozytywnego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] 2022 r., w sytuacji gdy 17 dni wcześniej, tj. w dniu [...] 2022 r. zostało wydane orzeczenie negatywne przez psychologa M. G.,

- niewyjaśnieniu, czy były przeciwskazania prawne, by nie dopuścić skarżącego do badania i wydania pozytywnego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] 2022 r. , skoro istniało odmienne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] 2022 r.

b) art. 89 § 1 i 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy zawnioskowanych dowodów osobowych,

c) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez zapoznania się przez skarżącego z aktami postępowania odwoławczego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,

które to naruszenia doprowadziły organ do błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajdują się dwa orzeczenia psychologiczne o przeciwstawnej treści;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, poprzez błędne przyjęcie, że w aktach ewidencyjnych skarżącego znajdują się orzeczenia psychologiczne o przeciwstawnej treści, w sytuacji gdy orzeczenie psycholog K. J.-P. było kolejnym orzeczeniem i zostało wydane po 17 dniach od poprzedniego orzeczenia wydanego przez psychologa M. G..

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną, gdyż rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Przy czym starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu – na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p.).

Stosownie natomiast do art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Jako podstawę prawną przeprowadzenia badania psychologicznego oba sprzeczne ze sobą orzeczenia psychologiczne wskazywały art. 82 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Zgodnie z tym przepisem badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu" podlega osoba przedłużająca ważność uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub pozwolenia na kierowanie tramwajem.

Z kolei szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach określa wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 20 ust. 1 pkt 2 u.k.p. - rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami.

Stosownie do § 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia, w celu wygenerowania profilu kandydata na kierowcę właściwy organ rejestruje wniosek w systemie teleinformatycznym, a ponadto przeprowadza weryfikację złożonych dokumentów, między innymi w zakresie zgodności danych z ujętymi w centralnej ewidencji kierowców i bazie danych danymi w zakresie posiadanych uprawnień i zakazów, orzeczeń lekarskich o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz orzeczeń psychologicznych do kierowania pojazdami, o ile są wymagane.

W myśl § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w przypadku posiadania w prowadzonych aktach ewidencyjnych, o których mowa w § 3 ust. 1, orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami sprzecznego z otrzymanym orzeczeniem – należy skierować osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń.

W przedmiotowej sprawie, skarżący w dniu [...] 2022 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie prawa jazdy z potwierdzeniem kwalifikacji zawodowej wraz z załącznikami – orzeczeniem psychologa P. D., w którym stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania przez stronę pracy na stanowisku kierowcy zawodowego pojazdów kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E (wydane na podstawie art. 39j ustawy o transporcie drogowym) oraz orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] 2022 r., nr [...], w którym psycholog [...] j. stwierdziła brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (wydane na podstawie art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

W dniu 22 listopada 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...]/[...] wydane w dniu [...] 2022 r., w którym psycholog M. G. stwierdził istnienie w stosunku do skarżącego przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E (wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami).

Następnie w dniu 23 listopada 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły dwa orzeczenia psychologiczne wydane dnia [...] 2022 r. o nr [...] (wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 2 u.k.p.) i nr [...] (wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.k.p.), w których psycholog K. J.-P. stwierdziła brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Z powyższego wynika, że organ administracji dysponował dwoma przeciwstawnymi orzeczeniami psychologicznymi wydanymi w stosunku do skarżącego, w których powołano tę samą podstawę prawną, to jest tj. art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Z jednej strony było to orzeczenie pozytywne dla skarżącego wydane przez psycholog K. J.-P., z drugiej strony istniało orzeczenie negatywne dla skarżącego, wydane przez psychologa M. G.. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że w takiej sytuacji organ nie był władny do podjęcia rozważań, któremu orzeczeniu dać pierwszeństwo. Orzeczenia psychologiczne bądź lekarskie nie podlegają bowiem weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie określonych uprawnień do kierowania pojazdami. Organy te nie mają też jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2021 r, I OSK 152/19 oraz powołane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2021, II GSK 40/21, z dnia 16 października 2013 r., I OSK 952/12, z dnia 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08 oraz z dnia 17 marca 2005 r., I OSK 1273/04).

Sytuację, w której co do tej samej osoby – kierowcy, istnieją dwa orzeczenia psychologiczne o sprzecznej treści reguluje wprost § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W takim przypadku powołany przepis jasno wskazuje, że należy skierować taką osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 u.k.p. oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń. Taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie psychologiczne wydane przez psychologa M. G. w dniu [...] 2022 r., nr [...]/2022 było niewątpliwie sprzeczne co do treści z orzeczeniem nr [...] wydanym w dniu [...] 2022 r. przez psycholog K. J.-P.. Okoliczność, że orzeczenie wydane później było korzystne dla skarżącego – stwierdzało bowiem brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, nie oznacza, że jest ono dla organu wiążące. Orzeczenie późniejsze nie anuluje bowiem wydanego 17 dni wcześniej orzeczenia psychologa M. G., który stwierdził istnienie w stosunku do skarżącego przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Nie ma więc postaw do zarzucenia organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa materialnego, a w szczególności § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Organ bowiem postąpił adekwatnie do zaistniałego stanu faktycznego, w którym w aktach ewidencyjnych skarżącego odnotowano orzeczenie psychologiczne psycholog K. J.-P. z dnia [...] 2022 r. o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, sprzeczne z otrzymanym wcześniej orzeczeniem psychologa M. G. z dnia [...] 2022 r. Organ był więc zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1a u.k.p., orzekającej o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p..

W ocenie Sądu okoliczność, że unormowanie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia odsyła do art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., świadczy samo przez się, że w sytuacji gdy w sprawie istnieją dwa orzeczenia psychologiczne o przeciwstawnej treści w stosunku do tej samej osoby, to istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Celem wprowadzonych rozwiązań prawnych jest zapewnienie bezpieczeństwa na drogach. Niedomagania zdrowotne kierowcy są bowiem ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo użytkowników dróg. Dla zachowania takiego bezpieczeństwa niezbędne jest czuwanie przez organy nad tym, aby osoby kierujące pojazdami miały wymaganą sprawność psychofizyczną. Skierowanie zaś na badania lekarskie ma na celu potwierdzenie, że w określonym stanie zdrowotnym dana osoba nie będzie stwarzać zagrożenia w ruchu drogowym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym sformułowanie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., że zastrzeżenia mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r., I OSK 1051/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r., III SA/Kr 452/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2017 r., III SA/Gd 853/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 1 lutego 2022 r., II SA/Ol 952/21). Chodzi o takie sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno jest z góry zaprzeczyć, jako mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów określonej kategorii, bez dodatkowej medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. Przy czym wydanie decyzji kierującej na badania lekarskie nie musi łączyć się z absolutną pewnością co do istnienia przeciwskazań psychologicznych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Wystarczy, że istnieje takie prawdopodobieństwo. Skierowanie na badania lekarskie nie jest zatem równoznaczne z odmową wydania, czy ewentualnie pozbawieniem prawa jazdy określonej kategorii. Jego celem jest jedynie wyjaśnienie istniejących wątpliwości co do istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, zaś ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom.

Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia przez organy zarzucanych w skardze przepisów prawa procesowego, które to naruszenia doprowadziły zdaniem skarżącego do błędu w ustaleniach faktycznych, a mianowicie przyjęcia, że w materiale dowodowym istnieją dwa orzeczenia psychologiczne o przeciwstawnej treści.

Ze zgromadzonego w sprawie administracyjnej materiału dowodowego niewątpliwie wynika, że w aktach ewidencyjnych kierowcy istnieje orzeczenie psychologiczne z dnia [...] 2022 r., nr [...]/22, w którym psycholog M. G. stwierdził istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E (k. 12 akt adm.) oraz orzeczenie psychologiczne o nr [...] wydane dnia [...] 2022 r. przez psycholog K. J.-P., stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E (k.13 akt adm.). Zwrócić należy uwagę, że oba orzeczenia powołują tę samą podstawę prawną, a mianowicie art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Nie ma zatem wątpliwości, że orzeczenia te są przeciwstawnej treści, bowiem orzeczenie psychologa M. G. jest dla skarżącego negatywne, stwierdzające istnienie przeciwskazań, zaś orzeczenie psychologa K. J.-P. jest pozytywne, stwierdzające brak przeciwskazań.

Celem uzupełnienia materiału dowodowego i usunięcia powstałych wątpliwości w zakresie stanu zdrowia skarżącego organ pierwszej instancji zwrócił się ze stosownym zapytaniem do obojga psychologów, którzy wydali orzeczenia psychologiczne w sprawie skarżącego. Mianowicie pismem z dnia 29 listopada 2022 r. organ zwrócił się do psycholog K. J.-P. o udzielenie odpowiedzi, czy w dacie badania M. B. miała informację o istnieniu odrębnego orzeczenia psychologicznego o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wymienionych kategorii. W odpowiedzi na powyższe zapytanie, w piśmie z dnia 12 grudnia 2022 r. psycholog K. J.-P. wskazała, że w dniu badania M. B. poinformował ją o otrzymaniu orzeczenia negatywnego. Jednakże po przeprowadzeniu rzetelnego badania testami psychologicznymi oraz odpowiednią aparaturą, wyniki nie wskazywały na istnienie przeciwskazań psychologicznych do podjęcia kursu na kat. C, C+E.

Organ pierwszej instancji zwrócił się również pismem z dnia 29 listopada 2022 r. do psychologa M. G. o udzielenie odpowiedzi, czy zaistniały uzasadnione przesłanki do wydania w stosunku do M. B. negatywnego orzeczenia psychologicznego przeprowadzonego na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W odpowiedzi na to pytanie, psycholog M. G. pismem z dnia 8 grudnia 2022 r. poinformował, że w związku z wystąpieniem istotnych przesłanek wydał w dniu [...] 2022 r. w stosunku do M. B. orzeczenie psychologiczne nr [...]/2022 o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami w zakresie kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Z powyższego wynika, że dodatkowe postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji doprowadziło do podtrzymania przez psychologów swoich stanowisk o prawidłowości wydanych przez każdego z nich orzeczeń psychologicznych. W przedmiotowej sprawie nadal więc istniały w stosunku do skarżącego dwa różne orzeczenie psychologiczne o przeciwstawnej treści. Jak to zostało już wyżej podkreślone, organy nie miały uprawnień do dania prymatu orzeczeniu późniejszemu wydanemu przez psycholog K. J.-P.. Orzeczenie późniejsze, korzystne dla skarżącego nie kasuje bowiem orzeczenia wcześniejszego tylko dlatego, że zostało wydane kilkanaście dni później. Przepisy nie przewidują możliwości anulowania orzeczenia psychologicznego negatywnego poprzez wydanie orzeczenia psychologicznego pozytywnego przez innego psychologa. Jedyną prawidłową procedurą weryfikacji takich sprzecznych orzeczeń jest więc skierowanie na badanie lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, tak jak to uczynił organ pierwszej instancji i zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie z uwagi na negatywny społeczny oddźwięk istnienia w stosunku do tej samej osoby orzeczeń psychologicznych o przeciwstawnych treściach, przepis § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nakazuje zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń. Organ pierwszej instancji pismem z DNIA 27 grudnia 2022 r. powiadomił Marszałka Województwa Lubelskiego, który prowadzi ewidencję psychologów uprawnionych do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, o istnieniu w aktach ewidencyjnych kierowcy M. B. sprzecznych orzeczeń psychologicznych (k. 28 akt adm.).

Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów procesowych w postaci: art. 7. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przez uregulowane w przepisach art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, oficjalności, ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej (zasada oficjalności) jest powinność organu administracji dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Zdaniem Sądu powyższe zasady zostały w niniejszej sprawie zachowane.

Wskazać należy, że organ drugiej instancji z odpowiednią starannością przeanalizował i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa i zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W przedstawionej sytuacji brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi odnośnie do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 89 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych w odwołaniu dowodów w postaci dołączonych dokumentów, przesłuchania skarżącego oraz zeznań świadków: M. G. i K. J.-P.. Zgromadzony materiał dowodowy był bowiem wystarczający do zastosowania przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2 i ust. 1 pkt 1a ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie. Nie zachodziła więc potrzeba uzupełniania materiału dowodowego, który nie nasuwał wątpliwości. Jak wskazano już wyżej, psychologowie, którzy wydali sprzeczne ze sobą orzeczenia, na wezwanie organu pierwszej instancji udzielili dodatkowych pisemnych wyjaśnień. Jednocześnie, co także omówiono już wcześniej, organy nie były władne do samodzielnej weryfikacji wydanych, a sprzecznych co do treści orzeczeń. W związku z tym przesłuchanie psychologów nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podobnie bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała podnoszona przez skarżącego okoliczność kontaktowania się telefonicznego z psychologami oraz pracownikami Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta Zamość w kwestii możliwości przedstawienia kolejnego orzeczenia psychologicznego. Przeprowadzenie dowodów na powyższe okoliczności było zatem zbędne. Stosownie do art. 89 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 § 2 k.p.a.). W okolicznościach sprawy nie zachodziły natomiast wymienione w powołanym przepisie przesłanki do przeprowadzenia rozprawy. Dowody zgromadzone przez organ były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

Należy przyznać rację skarżącemu, że organy administracji publicznej zobowiązane są do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Nie czyniąc tego, organy naruszyły unormowania art. 10 k.p.a. Jednakże naruszenie tego przepisu należało ocenić z punktu widzenia, czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu uchybienie to nie wpłynęło na wynik sprawy. Okoliczność naruszenia tego przepisu nie świadczy o naruszeniu zasad z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., skoro stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący, a zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnie rozważony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.