Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1066/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 836
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 15zzs4
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., dalej również jako: "Kolegium", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 t. j.) w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 t. j.) oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265 t. j.),po rozpatrzeniu zażalenia Z. S., uchyliło postanowienie Starosty [...], dalej również jako: "Starosta", z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] mgr inż. Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] listopada 2014 r., oraz przyznało Z. S. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. i dalej za okres od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] listopada 2014 r. i umorzyło postępowanie zażaleniowe w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu sprawowany w okresie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] grudnia 2017 r.

Z uzasadnienia ww. postanowienia Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Zarządzeniami Starosty nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., następnie nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie wyznaczenia jednostek usuwających pojazdy z drogi oraz parkingów strzeżonych, na których będą umieszczone pojazdy usunięte z dróg, na koszt właściciela pojazdu, Z. S. został wyznaczony jako jednostka prowadząca parking strzeżony.

Na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został odholowany w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez Z. S.. W dyspozycji usunięcia pojazdu jako przyczynę jego usunięcia wskazano nietrzeźwość kierowcy.

W trakcie przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Prokurator Rejonowy w G. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny oraz środka karnego poprzez zajęcie ww. samochodu osobowego [...], pozostawiając zajęty przedmiot na parkingu strzeżonym należącym do Z. S..

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt VIK [...], Sąd Rejonowy w G. uchylił wymienione zabezpieczenie majątkowe, natomiast postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. - przyznał Z. S. należność tytułem zwrotu poniesionych kosztów za przechowywanie ww. samochodu osobowego marki [...] w okresie od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., w kwocie [...]zł. Sąd wezwał właściciela do niezwłocznego odbioru samochodu z parkingu pod rygorem przeprowadzenia likwidacji w trybie ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów.

W dniu [...] lipca 2012 r. Z. S. wystawił fakturę VAT nr [...] dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S. na kwotę [...]zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] lipca 2008 r.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. Sąd Rejonowy w G. poinformował Z. S. o wszczęciu postępowania w zakresie likwidacji niepodjętego depozytu w postaci ww. pojazdu marki [...] i ponownie wezwano właściciela do odbioru samochodu z parkingu. Samochód nie został odebrany.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. Z. S. zwrócił się do Starosty o przyznanie wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] listopada 2014 r. w kwocie [...]zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. wskazał, że Z. S. nie zawiadomił o fakcie nieodebrania przedmiotowego pojazdu. Wskazany organ nie otrzymał nadto informacji od Policji dotyczących usunięcia pojazdu. Nie wydano decyzji w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Starosta odmówił Z. S. przyznania wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu marki [...].

Organ I instancji wskazał na umowy, w ramach których Z. S. świadczył usługę przechowywania pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych, obowiązujące w stosunkach z Komendą Wojewódzką Policji w S. od 2002 r. Uzupełniając stan faktyczny sprawy, Starosta dodał, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., sygn. akt I Ns [...], Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 26 lipca 2017 r. Wskutek powyższego Starosta wdrożył procedurę likwidacji wskazanego pojazdu. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego sprawy, Starosta uznał, iż nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku, albowiem przedmiotowy pojazd stanowił przedmiot zabezpieczenia majątkowego na potrzeby postępowania karnego. Stąd też do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie mają zastosowania procedury związane z usuwaniem pojazdów z drogi.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Z. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Starosty, żądając jego uchylenia oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę art. 7 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wniósł o przyznanie wynagrodzenia za cały okres przechowywania pojazdu, od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. w kwocie [...]zł, z uwzględnieniem wpłat dokonanych przez Policję i Sąd.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem uzupełnienia materiału dowodowego o ustalenie wysokości stawek opłat dobowych za przechowywanie pojazdów, zmienianych w poszczególnych okresach dozorowania pojazdu mocą umów Starosty zawieranych z przedsiębiorcami realizującymi w imieniu Powiatu [...] powinność zapewnienia miejsca przechowywania pojazdów usuniętych z dróg.

Wskutek rozpoznania skargi P. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1070/18, uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia [...] sierpnia 2019 r. w uznaniu braku podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, jako naruszające zasadę dwuinstancyjności postępowania, przy postulowanym przez Sąd zaleceniu rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem ewentualnej potrzeby zgromadzenia w całości materiału dowodowego, uzasadniającego stanowisko tego organu w zakresie rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu z tytułu sprawowanego dozoru.

Kolejno, postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Kolegium uchyliło postanowienie Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie przyznania Z. S. wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania celem uczynienia zadość stanowisku zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 457/19, zapadłym w podobnej sprawie.

Kolegium uznało, że w rozpatrywanym stanie faktycznym zachodzi analogiczna sytuacja. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r., ponowionym dnia [...] listopada 2014 r., Z. S. zwrócił się do Starosty o przyznanie wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] listopada 2014 r. w kwocie [...]zł, a następnie zmodyfikował go w treści zażalenia na postanowienie organu I instancji w zakresie koniecznego uwzględnienia kosztów poniesionych dotychczas przez Policję i Sąd Rejonowy w G., a nadto w zakresie końcowej daty przechowywania pojazdu i wynikającej zeń ostatecznej kwoty wynagrodzenia do wysokości [...] zł.

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1211/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ponownie uchylił postanowienie Kolegium z dnia [...] października 2019 r., wskazując na powinność organu odwoławczego wydania orzeczenia reformatoryjno-merytorycznego w zakresie li tylko rozstrzygnięcia organu I instancji (ograniczonego wnioskiem Z. S. z dnia [...] listopada 2014 r.), natomiast wynagrodzenie za dozór w części rozszerzonej w zażaleniu organ odwoławczy powinien przekazać Staroście, celem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu.

Kolegium, w wyniku rozpoznania zażalenia, wyjaśniło w pierwszej kolejności, iż podstawą prawną rozpatrzenia wniosku Z. S. o przyznanie wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu, jak też uzasadnienia orzekania w trybie powołanego na wstępie przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest wyrok z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 543/15, mocą którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] orzekające o zwrocie wniosku oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, wskazując na powinność organów ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w trybie przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skutkiem powołanego wyroku, posiadającego mocą przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi walor wiążącego w tej konkretnej sprawie, pozostaje powinność merytorycznego rozpoznania zażalenia. Podkreślić należy, iż przedmiotem osądu pozostawał dokument stanowiący podstawę umieszczenia pojazdu na parkingu należącym do Z. S.. Ten bowiem moment i okoliczności mu towarzyszące wyznaczają właściwy w sprawie tryb postępowania. Dlatego też ponowne rozstrzyganie jego znaczenia dla ustalenia wnioskowanego wynagrodzenia jest niedopuszczalne. Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa dotyczy pojazdu, wobec którego Komenda Powiatowa Policji w G. wydała dyspozycję usunięcia z drogi, a pojazd został przyjęty na parking strzeżony, a zatem nawiązany został stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu.

Jednocześnie, Kolegium wskazało, że w uwzględnieniu stanowiska Sądu wyrażonego w powołanym wyroku z dnia 20 lutego 2020 r., ograniczyło się niniejszym aktem do wydania orzeczenia reformatoryjno-merytorycznego w zakresie li tylko rozstrzygnięcia organu I instancji (ograniczonego wnioskiem Z. S. z dnia [...] listopada 2014 r.), natomiast wynagrodzenie za dozór w części rozszerzonej w zażaleniu organ odwoławczy przekazał Staroście, celem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu.

Istotnymi w sprawie dla właściwej kwalifikacji analizowanego zdarzenia na podstawie któregokolwiek z przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a konsekwentnie zasadności poddania wniosku Z. S. o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu trybowi wynikającemu z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Zgodnie z przedłożoną w sprawie dyspozycją usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., obejmującą samochód marki [...] nr rej. [...], tenże pojazd został usunięty z drogi we wskazanym dniu na podstawie art. 50a ust. 1/130a ust 4 ustawy Prawo ruchu drogowym (bez zaznaczenia, który konkretnie z tych przepisów), z ujawnieniem jako przyczyna usunięcia nietrzeźwość kierowcy. Na podstawie powyższego dokumentu pojazd został przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez Z. S. i pozostaje tam do dnia dzisiejszego.

W trakcie przechowywania pojazdu, w dniu [...] lipca 2008 r. Prokurator Rejonowy w G. wydał postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym poprzez zajęcie przedmiotowego pojazdu, w związku z toczącym się postępowaniem karnym przeciwko właścicielowi pojazdu podejrzanemu o przestępstwo z art. 178a § 1 kk, a następnie w dniu [...] października 2009 r. Sąd Rejonowy w G. uchylił wskazane zabezpieczenie majątkowe. Za okres przechowywania pojazdu na potrzeby postępowania karnego przyznany został Z. S. zwrot kosztów przechowywania w kwocie [...]zł.

Pojazd nie został odebrany z parkingu przez właściciela, pomimo wezwania Sądu do jego odebrania. Jego przechowywanie kontynuowane było w związku z jego nieodebraniem przez właściciela. Niezmiennie dalsze pozostawanie pojazdu na parkingu strzeżonym należącym do Z. S. za podstawę swą miało dyspozycję usunięcia pojazdu z dnia [...] czerwca 2008 r., które, zdaniem Kolegium, mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela, a zatem podstawy uzyskały przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 10 ustawy Prawo ruchu drogowym, nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Efektem tego wystąpienia jest prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 2017 r. o przepadku ww. pojazdu marki [...] na rzecz Powiatu [...]. Dokonując koniecznej oceny okoliczności usunięcia pojazdu, według kryterium z art. 130a ust. 10e ustawy Prawo o ruchu drogowym, w szczególności czy usunięcie pojazdu było zasadne, Sąd Rejonowy w G. uznał, iż w związku z faktem kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, uniemożliwiającym dalsze prowadzenie pojazdu na drodze publicznej uczestnik postępowania został pozbawiony posiadania pojazdu, dalsze losy pojazdu winny być oceniane w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przyjąć zatem należy, że ziściły się przesłanki przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem Kolegium, dokonana przez organ I instancji interpretacja zaistniałego stanu faktycznego, skutkująca przyjęciem w zaskarżonym akcie, iż umieszczenie pojazdu na parkingu strzeżonym spowodowane było zabezpieczeniem pojazdu na potrzeby postępowania karnego i mająca swe źródło w powołanych umowach skarżącego z Komendantem Powiatowym Policji, nie tylko stoi w sprzeczności z dokonanym faktem wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, okolicznościami tego usunięcia, jak nadto z treścią powoływanych umów, wedle których umieszczenie na parkingu strzeżonym w związku z zabezpieczeniem pojazdu na potrzeby postępowania karnego wymagało wydania skierowania przez jednostki organizacyjne Policji i protokolarnego przyjęcia pojazdu. Niezależnie jednak od powyższego uprzednie wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu uruchamiało administracyjny tok związany z jego przechowywaniem i skutkami nieodebrania pojazdu.

Dalej, Kolegium wyjaśniło, że ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 129, poz. 1444) przepisem art. 1 pkt 86 wprowadzono z dniem 1 stycznia 2002 r. do tejże ustawy przepis art. 130a, który w zakresie koniecznego usuwania pojazdów z dróg i ich umieszczania na parkingu do czasu uiszczenia opłaty przez właściciela zastąpił obowiązujący dotychczas art. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Znowelizowane zapisy wprowadziły obowiązek wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego.

Podstawą zatem odholowania i umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym do momentu wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego, mocą znowelizowanych przepisów, były umowy z przedsiębiorcami, którzy, na podległym mu terenie, będą wykonywać czynności usuwania lub przemieszczania pojazdów lub parkowania ich na parkingach strzeżonych na podstawie dyspozycji Policji (...). Od wprowadzenia noweli w 2002 r., przenoszącej na starostów ten obowiązek pozostaje on aktualny do chwili obecnej.

Kolegium wskazało, że podmiotu wykonującego dozór usuniętego z drogi pojazdu, który wykonuje działania na zlecenie i w imieniu organu administracji publicznej, nie łączy z właścicielem tego pojazdu żaden stosunek prawny, tj. ani administracyjno-prawny ani cywilnoprawny (obligacyjny), gdyż nie istnieje żadna norma prawa administracyjnego statuująca powstanie takiego stosunku, ani umowa dotycząca powstania pomiędzy tymi podmiotami (osobami) zobowiązania cywilnoprawnego.

Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone.

Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach czasu Kolegium, w ślad za Starostą, uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. - kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, określonych w sposób następujący w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t:

1. umowa od [...] sierpnia 2011 r do [...] grudnia 2011 r.,

a) pierwszych 3 dni przechowywania - [...] zł

b) od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - [...] zł

c) powyżej 3 miesięcy przechowywania - [...] zł

2. umowa od [...] stycznia 2012 r, do [...] grudnia 2012 r.

a) pierwszych 3 dni przechowywania - [...] zł

b) od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - [...] zł

c) powyżej 3 miesięcy przechowywania - [...] zł

3. umowa od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r.

a) pierwszych 5 dni przechowywania - [...] zł

b) od 6 dnia przechowywania - [...] zł.

4. umowa z dnia [...] stycznia 2014 r. zawarta przez Starostę z G. I. - jednostką prowadzącą parking strzeżony na terenie N., z mocą obowiązującą od dnia [...] lutego 2014 r., następnie kolejna umowa ze wskazanym przedsiębiorcą z dnia [...] grudnia 2015 r. z mocą obowiązująca od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r.

a) pierwszych 5 dni przechowywania - [...] zł,

b) od 6 dnia przechowywania - [...] zł.

Uzasadniając przyjęcie tych stawek, z wyjątkiem wskazanej w punkcie 4, w ślad za stanowiskiem organu I instancji zaprezentowanym w analogicznych sprawach, rozpatrywanych w trybie zażaleniowym m.in.: [...]; [...]; [...], Kolegium uznało za słuszne twierdzenie, że skoro przedsiębiorca dobrowolnie, na zapytanie ofertowe przedstawił swoje ceny i zawarł umowę z organem, dokonał tym samym kalkulacji kosztów przechowywania pojazdów na parkingu a ceny te były dla przedsiębiorcy zadowalające.

Przy obliczaniu tych kosztów za niedopuszczalne uznawano jednak naliczanie stawek od pierwszej doby parkowania przez kolejne lata obowiązywania umów. Pierwsza doba parkowania pojazdu powstaje w momencie przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jest naliczana jednokrotnie. Dzień 1 stycznia kolejnego roku, pomimo zawarcia kolejnej umowy, nie może być uznany jako kolejny pierwszy dzień przechowywania pojazdu.

Spornym jednak w sprawie ustaleniem w tego rodzaju sprawach, pozostawało wynagrodzenie za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowy ze Starostą tj. dzień [...] sierpnia 2011 r. W celu ustalenia należnego stronie wynagrodzenia za wskazany okres, organy za zasadne uznały przyjęcie za właściwą kwoty zbliżonej do kwoty wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego obowiązującej do dnia [...] marca 2009 r. jako, że organ ten, przed powierzeniem Staroście zadań wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, był podmiotem odpowiedzialnym za ponoszenie kosztów przechowywania pojazdów, które w wyniku nieodebrania z parkingu przez właściciela, przechodziły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy - do dnia 3 września 2010 r. Ponieważ kwota ustalona w umowie z przedsiębiorcą wynosiła [...] zł, a następna podpisana już ze Starostą umowa ustalała kwotę [...]zł za dzień przechowywania pojazdu, za zasadne uznawano przyjęcie w okresie do dnia [...] września 2010 r. kwoty - [...] zł, a następnie od dnia [...] września 2010 r. kwoty [...]zł za dzień jako kwoty pośredniej tj. wyższej niż przyjętej w dobrowolnie podpisanej umowie z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i niższej niż średnia kwota wynikająca z uchwały Rady Powiatu, obowiązująca właściciela pojazdu i stosowana jako kwota sankcyjna i dolegliwa - bez przekroczenia jednakże wysokości kwoty wynikającej z umowy z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Zdaniem organów, ustalenie stosownych kwot poprzez nawiązanie do stawek, według których było kalkulowane wynagrodzenie tej strony w ramach zawartych umów cywilnych, zasadniczo pozostaje prawidłowe. Trudno racjonalnie przyjąć, że stawki, na które strona godziła się zawierając umowy cywilne, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów na zasadach wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie odzwierciedlają koniecznych wydatków i wynagrodzenia w szczególności, że są to stawki zbyt niskie. Dodatkowo, w sprawach dotyczących okresów dozorowania pojazdów wcześniejszych, poprzedzających umowy zawarte z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, uwzględniono stawki opłat wynikające z umów zawartych przez przedsiębiorców z Komendantem Wojewódzkim Policji w S..

Jako znane z urzędu, ustalone w analogicznych postępowaniach, jak nadto wynikające z przedłożonych w sprawie dokumentów, w tym podane w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazać należy stawki obowiązujące na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. wynikające:

1) z rozliczeń za parkowanie pojazdów stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w okresie odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu wynagrodzenia za dozór pojazdu, przyjęte na podstawie umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą z Komendą Wojewódzką Policji w S. w wysokości [...] zł/ dzień,

2) z umowy Z. S. z Komendą Powiatową Policji w G. z dnia [...] czerwca 2002 r. w wysokości [...] zł/dzień.

3) z umowy Z. S. z Komendą Wojewódzką Policji w S. obowiązującą w okresie od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] marca 2007 r. w wysokości [...] zł/ dzień, następnie

4) z umowy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r. w wysokości [...] zł/ dzień, kolejno

5) w okresie od dnia [...] kwietnia 2009 r do dnia [...] grudnia 2011 r. - 3,00 zł/dzień

6) w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. - 3,00 zł/ dzień.

7) w okresie od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. - 5,50 zł/ dzień.

Uwzględniając powyższe wyjaśnienia do obliczenia kwoty tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdów za właściwe przyjmowano następujące stawki:

1. za okres od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień

przechowywania pojazdu;

2. za okres od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] marca 2007 r. - [...] zł za dzień

przechowywania pojazdu;

3. za okres od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] września 2010 r. - [...] zł za dzień

przechowywania pojazdu;

4. za okres od dnia [...] września 2010 r. do [...] grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień

przechowywania pojazdu;

5. za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień

przechowywania pojazdu.

6. za okres od dnia [...] lutego 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu.

Starosta zasygnalizował nadto, że według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w latach 2002 - 2010, a następnie w latach 2011-2016 w rozliczeniach za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stosowane były stawki dobowe, obejmujące zarówno zwrot koniecznych wydatków, jak i wynagrodzenie za dozór.

Rozpoznając niniejszą sprawę - w ocenie Kolegium - uwzględnić należy powyższe ustalenia, jako że dotyczą tego samego przedmiotu sprawy, wynagrodzenia za dozór pojazdu, przechowywanego na tym samym parkingu strzeżonym, w analogicznym okresie czasu, co uzasadnia przyjęcie tych samych reguł ustalenia wynagrodzenia, przy braku udowodnienia szczególnych, dodatkowych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów przez skarżącego.

Wobec jednakże faktu, iż w koniecznym do uwzględnienia okresie przechowywania pojazdu, Z. S. nie wiązała już umowa ze Starostą, wykluczając możliwość zastosowania prostej reguły odwołującej się do wysokości uzgodnionych w umowie stawek opłat za dobę przechowywania pojazdu od dnia [...] stycznia 2014 r., ustalenie spornego wynagrodzenia za okres po dniu [...] grudnia 2013 r. wymagało analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Uwzględniając powyższe kryterium, Kolegium uznało za uzasadnione przyjęcie jako podstawy ustalenia wynagrodzenia za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia [...] do [...] stycznia 2014 r. stawki w wysokości [...] zł, albowiem w tym okresie czasu była ona nadal obowiązującą w stosunkach tego rodzaju, co wywieść należy z datowania zamiany stawki na [...] zł powoływaną już wyżej umową zawartą z G. I. od dnia [...] lutego 2014 r. Przyjmując tę konkretną stawkę, Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez Z. S., ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów, tego samego zamawiającego (Starostę), który w uznaniu potrzeby zapewnienia ciągłości realizacji ustawowych obowiązków w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu [...], realnie ocenił ofertę podmiotu, któremu zlecił wykonanie usługi przechowywania pojazdów, godząc się na wskazaną w umowie stawkę opłaty za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, definiując w § 1 powołanej umowy z dnia [...] stycznia 2014 r. jako usługę obejmującą:

- przyjęcie pojazdu i pisemne zgłoszenie tego faktu zamawiającemu,

- ewidencjonowanie przyjętych pojazdów,

- zabezpieczenie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi motorowerów, motocykli i samochodów z uszkodzeniami powypadkowymi w garażu lub w przypadku zajętych stanowisk garażowych w inny odpowiedni sposób (np. zastosowanie odpowiedniej plandeki),

- zabezpieczenie ładunku jeśli znajduje się w pojeździe przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej,

- ochronę i nadzorowanie pojazdów i ładunków,

- wydanie pojazdu osobie uprawnionej.

Podobny zakres obowiązków wynikał z umów Starosty zawieranych z Z. S. (umowa z dnia [...] sierpnia 2011 r., z dnia [...] grudnia 2011 r., z dnia [...] stycznia 2013 r.), w których to obowiązek zabezpieczenia pojazdu przed szkodą lub kradzieżą zawarty był w postanowieniach wyłączających odpowiedzialność zamawiającego za szkody w przechowywanych pojazdach i nałożonym obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia przez wykonawcę, zapewniającej pokrycie ewentualnych szkód w związku z wykonywaniem usług będących przedmiotem umowy. Porównywane umowy nie wskazywały na dodatkowe, szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Co istotne, w umowie z G. I., Starosta zawarł w § 4 ust. 3 zastrzeżenie, że jeżeli zamawiający zawierał z wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy, do wynagrodzenia wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej umowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów.

Kolegium podkreśliło, że wcześniej zawierane przez Starostę z G. I. umowy, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a to z dnia [...] grudnia 2011 r., następnie z dnia [...] stycznia 2013 r. wskazywały takie same stawki opłat za przechowywanie pojazdów, jak w umowach z Z. S..

W ocenie Kolegium, tak ukształtowane przez Starostę warunki przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na podstawie przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozwalają na ich uwzględnienie w ustaleniu należnego w danych stosunkach wynagrodzenia dozorcy. Stawki przyjęte w stosunkach danego rodzaju, przy uwzględnieniu do porównania usług i ich zakresu tożsamych, przy braku warunkowania stawek zmienianych wolą Starosty w uwzględnionych okresach czasu, wynikających z zawieranych umów z podmiotami realizującymi zadania w zakresie przechowywania pojazdów usuwanych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym od jakichkolwiek dodatkowych obowiązków w zakresie świadczonej usługi przechowywania, przy wyłącznym kryterium daty początkowej obowiązywania umowy, stanowią uzasadnioną podstawę ustalenia wynagrodzenia. Zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była wyłącznie zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług.

Mając zatem na uwadze fakt, iż usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym należącym do Z. S. przedmiotowy pojazd marki [...] zajmował, z przyczyn koniecznych, niezależnych od dozorcy tak długi okres czasu miejsce na wskazanym parkingu, dla ustalenia należnego wynagrodzenia za jego przechowywanie winny być uwzględnione stawki kształtujące wielkość wynagrodzenia za tę usługę w poszczególnych okresach czasu dozorowania pojazdu.

W ocenie Kolegium, brak jest podstaw prawnych do dokonanej przez organ I instancji w niniejszym postępowaniu weryfikacji proponowanej stawki. Taki sposób ustalenia wynagrodzenia nie wynika bowiem z załączonego do akt postępowania materiału porównawczego, w szczególności z zawieranych przez Starostę umów w zakresie przechowywania pojazdów wyżej wskazanych, z pominięciem - bez wskazania przyczyn - tych dowodów, które w sposób najbardziej adekwatny realizują funkcję porównawczą w rozpatrywanym przedmiocie. Przy czym przyjęta zasada ustalenia kosztów winna być jednolita w odniesieniu do całego okresu przechowywania pojazdu.

Nie mają też znaczenia prawnego dla oceny zasadności zgłoszonego w niniejszym postępowaniu żądania podnoszone przez Starostę względy dotyczące ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów, dokonanych już wypłat z budżetu Powiatu na rzecz Z. S. za pojazdy przechowywane na wskazanym parkingu, albowiem dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu.

Podnoszony przez Starostę argument o niskiej wartości pojazdu, mający uzasadniać stopień wysiłków i staranności, a w konsekwencji nakładu pracy w dozorowanie pojazdu, jak też odpowiedzialności jest nie do zaakceptowania nie tylko w kontekście motywów wyżej przytoczonych, ale dodatkowo wobec wynikającego z zasad doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania przekonania, iż utrzymanie w stanie niepogorszonym pojazdu o złym stanie technicznym wymaga niejednokrotnie większych nakładów, aniżeli pojazdu sprawnego i w dobrym stanie technicznym. Niezależnie jednak od powyższego nie można przyjąć założenia, iż stan techniczny pojazdu warunkuje wynagrodzenie przechowawcy, taki tok rozumowania musiałby prowadzić do wniosku, że dozorcy nie przysługuje wynagrodzenie w stosunku do pojazdów nie przedstawiających wartości w chwili umieszczenia na parkingu, skoro jego odpowiedzialność za taki pojazd jest zerowa.

Mając to wszystko na uwadze, w szczególności zaś brak jakichkolwiek podstaw by w świetle powyższych kryteriów oceniać wartość pojazdu, kwalifikacje dozorcy czy rosnącą odpowiedzialność za przechowywany pojazd, dla zwiększenia stawki dobowej przechowywania pojazdu w konkretnych przedziałach czasowych Kolegium uznawało, iż stawka [...] zł ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju, jest adekwatną do świadczonych przez Z. S. usług przechowywania pojazdów, przy czym w okresie od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. na podstawie powołanej wyżej umowy ze wskazanym przedsiębiorcą. Taką też stawkę ([...] zł), jako podstawę swego roszczenia wskazał skarżący w zażaleniu z dnia [...] grudnia 2017 r.

Kolegium wyjaśniło, iż konieczna jest modyfikacja w nieznacznym zakresie dotychczasowego, zaprezentowanego wyżej sposobu ustalenia wynagrodzenia przyjętego w sprawach tego rodzaju, uwzględniającego stawkę w wysokości [...] zł do dnia [...] września 2010 r., jako zaakceptowaną w takiej wysokości z powodów przytoczonych, z uwagi na ograniczenie żądania przez wnioskodawcę, który wskazał jako podstawę ustalenia wynagrodzenia w okresie do dnia [...] sierpnia 2011 r. stawkę [...] zł, uzasadniając żądanie w tym zakresie ustanowieniem stawki w wysokości [...] zł dopiero w umowie ze Starostą z dnia [...] sierpnia 2011 r.

W świetle powyższego, w ocenie Kolegium dozorcy przysługuje wynagrodzenie ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą, tj. w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia [...] stycznia 2013 do dnia [...] stycznia 2014 r. - [...] zł, w okresie od dnia [...] lutego 2014 r. do [...] listopada 2014 r. - [...] zł.

Pojazd został usunięty z drogi dnia [...] czerwca 2008 r. i był przechowywany w uznanym przez organ odwoławczy okresie do dnia [...] listopada 2014 r., za wynagrodzeniem:

1. za okres od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. (za okres od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] lipca 2008 r. koszty dozoru pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S. w kwocie [...]zł, zaś za okres od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. koszty dozoru w kwocie [...]zł pokrył Sąd Rejonowy w G.) i dalej za okres od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł;

2. za okres od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł;

3. za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł;

4. za okres od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł,

5. za okres od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł,

- co daje kwotę łączną w wysokości: [...] zł.

Konsekwentnie, mając na uwadze przyjętą zasadę odwołania się do stawek opłat wynikających z umów będących podstawą wynagrodzenia przechowawcy, Kolegium ustaliło wynagrodzenie adekwatne do tych stawek, uwzględniając kolejno: umowę z dnia [...] marca 2007 r. zawartą pomiędzy Z. S., a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. obowiązującą w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), aneksowaną w dniu [...] kwietnia 2007 r. z mocą obowiązującą od dnia [...] sierpnia 2007 r. ([...] zł doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t) i w dalszej kolejności powołane wyżej umowy zawarte przez skarżącego ze Starostą oraz przez G. I. ze Starostą.

Dodać należy, iż za uwzględniony wyżej okres przechowywania pojazdu żądanie Z. S. ograniczyło się do łącznej kwoty [...]zł, a różnica tych wartości wynika z błędnego wyliczenia dni przechowywania pojazdu przez wnioskodawcę (2 dni - [...] zł, poz. 2 tabeli na str. 11 zażalenia, 1 dzień - [...] zł poz. 4 tabeli na str. 11 zażalenia), jak też zaproponowanej stawki w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. ( 31 dni [...] zł, poz. 5 tabeli na str. 11 zażalenia).

Zdaniem Kolegium, nie znajduje aprobaty sugerowany jako winny być wyłączony przez Starostę okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez skarżącego obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela, z tego względu, iż wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Obowiązek ten ma znaczenie dla podjęcia przez właściwy organ czynności związanych z przejęciem pojazdu nieodebranego przez właściciela, nie zmienia jednak faktu, iż do chwili uprawnionego zgłoszenia żądania wydania pojazdu z parkingu, jest on przechowywany zajmując miejsce na parkingu.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. i [...] marca 2011 r. Z. S. przesłał Staroście listę pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się ww. pojazd marki [...] Wcześniej pismem z dnia [...] października 2008 r. Z. S. zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji w G. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o nieodebraniu z parkingu ww. pojazdu przez osobę uprawnioną. Podstawą obowiązku, którego brak wypełnienia przez przechowawcę zarzucił organ I instancji jest § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 191, poz. 1377). Z treści powołanego przepisu wynika niekwestionowany obowiązek powiadomienia przez osobę prowadzącą parking strzeżony o nieodebraniu pojazdów przez ich właścicieli w terminie tam określonym właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Dalsze obowiązki wynikające z powiadomienia nałożone zostały na podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.

Co istotne - w interpretacji obowiązków podmiotu prowadzącego parking strzeżony - żaden przepis ustawy (art. 130a), ani też analizowanego rozporządzenia nie wypowiada wprost obowiązku przedłożenia podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony dyspozycji usunięcia pojazdu. Przekazana zatem przez Z. S. informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną wedle reguł przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 t. j.).

Nie zmienia jednak powyższe okresu dozorowania pojazdu. Zarzucany przez organ brak nie jest elementem postępowania w sprawie o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, albowiem nie mieści się w przesłankach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wyłączenie analizowanego okresu z uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia stoi w rażącej do powołanego przepisu sprzeczności.

Mając zatem na uwadze okoliczność, iż przechowywanie pojazdów na przedmiotowym parkingu nie wiązało się z jakimkolwiek zaniechaniem strony postępowania, która wręcz godziła się na zajmowanie parkingu przez tak długi okres przechowywania, bez jakiegokolwiek wynagrodzenia z tego tytułu, słuszne dla organu odwoławczego, pozostaje ustalenie spornego wynagrodzenia przy uwzględnieniu zróżnicowanych w tym okresie stawek opłaty. Przy czym, wobec faktu, iż przyjęte do rozliczeń stawki wynagrodzenia w okresie do dnia [...] grudnia 2013 r. wynikały wprost z umów z Z. S., właściwe jest ich uwzględnianie w ustaleniu wynagrodzenia za okresy nimi objęte. Nieuzasadnione, w ocenie Kolegium, pozostaje dalsze jej przyjęcie dla ustalenia wysokości wynagrodzenia w okresie po utracie mocy obowiązującej umowy wiążącej Z. S. z Powiatem [...]. Wobec zatem faktu, iż po upływie okresu obowiązywania umowy pojazd nadal pozostawał na parkingu, jako nieodebrany przez właściciela, Kolegium uznało, że skarżącemu należy się wynagrodzenie za jego przechowywanie według obowiązujących w tym okresie stawek opłat w stosunkach tego rodzaju.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. Prokurator Okręgowy w S. złożył skargę na ww. postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie:

- art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 836 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że mimo długotrwałego (kilkuletniego) dozorowania pojazdu, kryterium ustalania wysokości wynagrodzenia są stawki dobowe, podczas gdy w takiej sytuacji najodpowiedniejszym sposobem określania wynagrodzenia za dozór pojazdu jest zastosowanie miesięcznych stawek abonamentowych dotyczących długoterminowego przechowywania pojazdu,

- art. 102 § 1 u.p.e.a. poprzez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za dozór samochodu marki [...] o nr rej. [...], mimo że nie wykonał należycie obowiązków dozorcy w odniesieniu do tego pojazdu, wskutek czego pojazd podczas dozorowania został znacznie uszkodzony i doszło do utraty jego wartości;

- art. 7 k.p.a., art. 77 art. 80 k.p.a., polegającym na wybiórczej i dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie oczywiście błędnego ustalenia faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, wyrażającego się w niezasadnym przyjęciu przy ustalaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu stawki dobowej [...] zł od [...] stycznia 2014 r. do [...] stycznia 2014 r. oraz stawki dobowej [...] zł od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r., podczas gdy za ten okres wynagrodzenie powinno być ustalone w oparciu o stawki abonamentowe;

- art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegającym na nieuwzględnieniu, że dozorca nie wypełnił należycie swoich obowiązków w zakresie zabezpieczenia pojazdu, ponieważ podczas przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez niego doszło do znacznego uszkodzenia pojazdu - pogięte drzwi prawe i lewe oraz poszycie boku prawego i lewego, urwane lusterko lewe, zniszczone obicia tapicerskie wnętrza nadwozia, pogięte dwie tarcze kół, rozbita szyba przednia oraz szyby przednich drzwi, których w momencie przekazania na parking nie było, co świadczy, że do pogorszenia stanu pojazdu wynikającego z tych uszkodzeń doszło nie w wyniku upływu czasu, lecz mechanicznych uszkodzeń, przed którymi dozorca pojazdu nie uchronił go mimo obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed takim działaniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu nakazującym jego uchylenie.

Postępowanie zostało wszczęte w związku z wnioskiem Z. S. z dnia [...] listopada 2014 r. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], za okres od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] listopada 2014 r. w kwocie [...]zł, przyjętego na parking strzeżony w dniu [...] czerwca 2008 r., na skutek wydania przez Komendę Powiatową Policji w G. dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] – w warunkach przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.

Przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej jako "u.p.e.a.", znajdujący zastosowanie na mocy § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z treścią art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny (starosta) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorca jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przepis ten, nie określa żadnych kryteriów i zasad ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia.

Z kolei wysokość wynagrodzenia przyjętego w stosunkach danego rodzaju oznacza, że wynagrodzenie za dozór pojazdów w trybie administracyjnym powinno zostać ustalone na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego, najczęściej przez innych przechowawców, na terenie i w miejscu właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju, co wymaga uwzględnienia zarówno zakresu obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, jego warunków, wielkości składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości oraz czasu przechowywania. Udowodnienie tych kwestii należy do dozorcy, jednakże w przypadku ich nie wykazania przez jednostkę wykonującą dozór, właściwych ustaleń w tej mierze dokonuje organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji ocena wiarygodności przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od właściwie przeprowadzonej analizy rynku, w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów, w okresie sprawowanego dozoru, w tym odpowiedniego wyboru parkingów do porównania oraz od samej argumentacji przedstawionej przez organ.

W realiach badanej sprawy, w ocenie Sądu, organ II instancji wyjaśnił, w jaki sposób i na jakiej podstawie określił wysokość stawek wynagrodzenia za dozór, ale również przedstawił wywód, z którego wynika za jaki okres wynagrodzenie za dozór skarżącemu przyznał i jakiego okresu i z jakich przyczyn nie uwzględnił. Zdaniem Sądu, sposób przedstawienia przez organ zasad, jakimi się kierował ustalając wysokość wynagrodzenia należy uznać za wyczerpujący i prawidłowy.

Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego Prokuratora, iż w badanej sprawie winna mieć zastosowanie stawka abonamentowa. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw prawnych oraz faktycznych do zakwestionowania ustalonych przez organ dobowych stawek w różnych wysokościach, w poszczególnych okresach dozoru pojazdu, a tym samym i prawidłowości wyliczonej kwoty przysługującej stronie z tytułu przechowywania spornego pojazdu. Przyjęte przez organ II instancji stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach czasu w oparciu o stosunki tego samego rodzaju i wynikają one z umów pomiędzy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. i w dalszej kolejności pomiędzy Starostą a Z. S. i Starostą a G. I. świadczącym adekwatne usługi do usług oferowanych przez Z. S.. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu goleniowskiego, uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej). Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś argumentacja skargi wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Nie sposób również zgodzić się z argumentacją Prokuratora, że przy obliczaniu wynagrodzenia nie uwzględniono utraty wartości pojazdu w wyniku znacznego jego uszkodzenia. Nastąpiło to bowiem na skutek upływu czasu i stanowi konsekwencję godzenia się właściciela na jego pozostawienie w takich warunkach. Trudno zatem, zdaniem Sądu, przyjąć za właściwe różnicowanie stawki za dozór pojazdu proporcjonalnie do spadku jego wartości. Wyjaśnić również należy, że wynagrodzenie za dozór ustalane w oparciu o zawierane umowy, na które powołał się organ, miało charakter ryczałtowy, a zatem w żadnym przypadku nie indywidualizowało stawki w zależności od wskazanego powyżej czynnika. Brak jest zatem podstaw do tego, aby w realiach niniejszej sprawy określając wynagrodzenie dozorcy organ miał je w taki właśnie sposób ustalać.

Podsumowując, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

W kontekście powyższego za niezasadne Sąd uznał zawarte w skardze wnioski dowodowe. W sprawie nie wystąpiły bowiem istotne wątpliwości wymagające przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).