Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 123/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 212 ust. 1,  art. 218  ust. 1 i  ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1478
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2023 r., nr SKO 4232.3.2023 w przedmiocie stwierdzenia przejścia do zasobu Skarbu Państwa gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z 14.06.2022 r. (GM-DOK 1.772.235.2021), działając na podstawie art. 220 ust. 5 pkt 2 ustawy z 20.07.2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) – dalej: u.p.w., ustalił linię prawego i lewego brzegu cieku M., którego koryto znajduje się na działce nr [...], obręb L. Z decyzji Ministra wynika, że z działki nr [...], na podstawie dokumentacji geodezyjnej przedstawionej przez P. SA, wydzielono działkę nr [...] – jako grunt pokryty wodami płynącymi (Wp) oraz działki nr [...] i nr [...] – jako tereny kolejowe (Tk).

Działając na wniosek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu (dalej: Wody Polskie), opierając się o art. 218 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 212 ust. 1 pkt 1 u.p.w., Starosta W. (dalej: Starosta, organ I instancji) decyzją z 22.08.2023 r. (nr GN.6844.7.2022), stwierdził przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa – Wód Polskich, pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, gruntu znajdującego się w granicach działki gruntu nr [...], o pow. [...] ha, położonej w granicach obrębu L., gmina W., stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym P. SA.

Uzasadniając wydaną decyzję Starosta wskazał, że zgodnie z art. 212 ust. 1 pkt 1 oraz art. 216 ust. 1 u.p.w., grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowią własność Skarbu Państwa, a uprawnienia właścicielskie do tego rodzaju wód i gruntów pokrytych tymi wodami wykonują Wody Polskie. Zgodnie natomiast z art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.p.w. takie grunty są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Organ I instancji wskazał także, że z dniem wejścia w życie u.p.w. utworzono odrębny zasób nieruchomości Skarbu Państwa, w skład którego wchodzą grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi oraz grunty zabudowane urządzeniami wodnymi znajdujące się poza linią brzegu oraz urządzenia wodne lub ich części, stanowiące własność Skarbu Państwa wobec których prawa właścicielskie wykonują podmioty o których mowa w art. 212 ust. 1 u.p.w. Zdaniem organu I instancji stwierdzenie przejścia do omawianego zasobu gruntów Skarbu Państwa przedmiotowej działki pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na prawo użytkowania wieczystego przysługujące P. SA. Co za tym idzie, decyzja stwierdzająca unormowanie kwestii własnościowych według nowego stanu prawnego, w żaden sposób nie wyklucza się z decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 10.08.2005 r. stwierdzającą nabycie przez P. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej działki.

Pismem z 05.09.2023 r. spółka P. SA wniosła odwołanie od opisanej decyzji. Strona skarżąca zarzuciła Staroście naruszenie:

1) art. 233 k.c. w zw. z art. 212 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 216 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 264 ust. 1 i ust. 9 u.p.w. poprzez ich niezastosowanie polegające na odmowie przyjęcia, że przejście działki do zasobu Wód Polskich godzi w treść uprawnień użytkownika wieczystego mimo, że z przywoływanych przepisów prawa wodnego, a zwłaszcza z art. 264 ust. 1 i ust. 9 u.p.w. wyraźnie wynika, że Wody Polskie gospodarują gruntami pokrytymi śródlądowymi wodami płynącymi, a zwłaszcza w ramach tej gospodarki mogą rozporządzać nieruchomościami znajdującymi się w ich zasobie przez ustanawianie ograniczonych praw rzeczowych, oddawanie w najem, dzierżawę, użyczenie lub zamianę, a wpływy z tego tytułu stanowią ich przychód, a art. 233 k.c. kształtuje użytkowanie wieczyste jako prawo wyłączne;

2) art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.p.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o przejściu działki do zasobu Skarbu Państwa wobec działki, która stanowi już własność Skarbu Państwa i pozostaje w użytkowaniu wieczystym strony;

3) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie ostatecznej i prawomocnej decyzji uwłaszczeniowej Wojewody z 10.08.2005 r., potwierdzającej nabycie przez stronę z mocy prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej działki;

4) art. 218 ust. 1 i 2 z art. 264 ust. 1 i 9 u.p.w. w związku z art. 35 ust.1 i 34 ust. 1 ustawy z 08.09.2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2022 r., poz. 2542) – dalej ustawa o komercjalizacji [...] w zw. z art. 259 u.p.w., w zw. z art. 21 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344) - dalej: u.g.n., art. 2, art. 64 ust. 1, ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa należy do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa w sytuacji, gdy ów grunt stanowi przedmiot użytkowania wieczystego innego podmiotu praw, gdy przyjąć należy, że fakt oddania gruntu w użytkowanie wieczyste uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jego przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, skoro decyzja ta nie może zmieniać stanu prawnego tego gruntu i nie może znosić praw użytkownika wieczystego chronionych normami konstytucyjnymi;

5) art. 218 ust. 1 i 2 w zw. z art. 264 ust. 1 i 9 u.p.w., w zw. z art. 35 ust. 11 i art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji [...] w zw. z art. 259 u.p.w., w zw. z art. 21 w zw. z art. 23 ust. 1 u.g.n., art. 2, art. 64 ust. 1, ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że do zasobu Skarbu Państwa należą grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa w sytuacji, gdy na tych gruntach uprzednio ustanowiono prawo użytkowania wieczystego, które przypada innemu podmiotowi, gdy przyjąć należy, że do tego zasobu nie mogą one należeć, jeśli grunty te oddano w użytkowanie wieczyste, które to prawo obejmuje rozporządzanie i korzystanie z niego przynależne innemu podmiotowi niż właścicielowi gruntu, które to prawo chronione jest normami konstytucyjnymi.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów P. SA wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy wyrażającego się w odmowie stwierdzenia przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa tej działki. Zawarto także wniosek ewentualny, tj. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ II instancji), po przeanalizowaniu decyzji organu I instancji oraz wniesionego odwołania, decyzją z 04.12.2023 r. (nr SKO 4232.3.2023), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 218 ust. 1 i 2 u.p.w. orzekło o utrzymaniu w całości decyzji Starosty.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy przytoczył treść stosownych przepisów u.p.w. i stwierdził, że ustawa ta jednoznacznie przesądza, że śródlądowe wody płynące oraz grunty nimi pokryte stanowią własność Skarbu Państwa i jako takie są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa, uregulowanym w art. 218 ust. 1 u.p.w.. Zwrócił uwagę, że art. 218 ust. 2 u.p.w. jest bezpośrednią podstawą prawną wydania decyzji organu I instancji, a jego brzmienie wskazuje, że ma ona charakter decyzji związanej, zaś przesłanką jej wydania jest stwierdzenie, że nieruchomość, której dotyczy wniosek, stanowi grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi będący własnością Skarbu Państwa. SKO podkreśliło, że art. 218 ust. 1 u.p.w., ani też inny przepis tej ustawy nie przewidziały wyłączenia nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste z regulowanego u.p.w. zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Tym samym, w ocenie SKO, okoliczność taka pozostaje bez wpływu na wydanie decyzji, o której mowa w art. 218 ust. 2 u.p.w.. Powołując się na wyrok WSA w Lublinie z 10.12.2020 r., (sygn. akt II SA/Lu 435/20) oraz uzasadnienie projektu u.p.w. (druk sejmowy VIII.1529), organ odwoławczy obszernie wyjaśnił, że celem ustawodawcy było uporządkowanie kwestii reprezentacji uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa. Rozstrzygnięcie wydane na mocy art. 218 u.p.w. stanowi decyzję deklaratoryjną, nieprowadzącą do zmiany stosunków własnościowych, ale do zmiany reżimu prawnego, jakiemu podlega dany zasób nieruchomości Skarbu Państwa oraz do zmiany podmiotu wykonującego uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa. Co do obiekcji P. organ odwoławczy zauważył, że decyzja nie wpływa na przysługujące mu prawo rzeczowe i powołał się w tym względzie na art. 258 ust. 11 i art. 528 ust. 8 u.p.w., które stanowią o respektowaniu praw osób trzecich w ramach wykonywania praw właścicielskich przez Wody Polskie. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji organ powoływał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, gdzie rozpoznawana była sprawa zawierająca podobną problematykę i tożsamą argumentację.

Spółka P. SA nie zgodziła się z decyzją organu odwoławczego. Pismem z dnia 22.12.2023 r. strona skarżąca wywiodła skargę na to rozstrzygnięcie zaskarżając je w całości. Decyzji SKO zarzucono naruszenie:

1) art. 233 k.c. w zw. z art. 222 k.c. w zw. z art. 212 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 216 ust. 1 i ust.3 w zw. z art. 264 ust. 1 i ust. 9 u.p.w. poprzez ich niezastosowanie polegające na odmowie przyjęcia, że przejście oznaczonych wyżej działek do zasobu Wód Polskich godzi w treść uprawnień użytkownika wieczystego mimo, że z podawanych przepisów prawa wodnego, a zwłaszcza z art. 264 ust. 1 i ust. 9 u.p.w. wyraźnie wynika, że Wody Polskie gospodarują gruntami pokrytymi śródlądowymi wodami płynącymi, a zwłaszcza w ramach tej gospodarki mogą rozporządzać nieruchomościami znajdującymi się w ich zasobie, przez ustanawianie ograniczonych praw rzeczowych, oddawanie w najem, dzierżawę, użyczenie lub zamianę, a wpływy z tego tytułu stanowią ich przychód, a art. 233 k.c. kształtuje użytkowanie wieczyste jako prawo wyłączne, zaś użytkownikowi wieczystemu na podstawie art. 222 k.c. przysługuje ochrona prawna posesoryjna i negatoryjna wobec każdego, kto narusza jego władztwo nad oddanym mu gruntem w użytkowanie wieczyste, nie wyłączając jego właściciela;

2) art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.p.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji o przejściu oznaczonych wyżej działek do zasobu Skarbu Państwa w sytuacji, gdy ta stanowi już własność Skarbu Państwa i jednocześnie pozostaje w użytkowaniu wieczystym strony, co wyklucza zastosowanie ww. przepisu;

3) art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.p.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa należy do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa w sytuacji, gdy ów grunt stanowi przedmiot użytkowania wieczystego innego podmiotu praw, gdy przyjąć należy, że fakt oddania gruntu w użytkowanie wieczyste uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jego przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, skoro decyzja ta nie może zmieniać stanu prawnego tego gruntu;

4) art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z 03.04.1997 r. poprzez ich niezastosowanie, polegające na takiej interpretacji art. 218 ust. 1 i 2 w zw. z art. 264 u.p.w. oraz art. 233 k.c., która prowadzi do sanacji dualizmu władztwa nad tym samym gruntem tak w zakresie rozporządzania, ustanawiania ograniczonych praw rzeczowych, oddawania w najem i dzierżawę, uzyskiwania pożytków, a co jest sprzeczne z zasadami demokratycznego państwa prawnego, jak również zasadami sprawiedliwego orzekania;

5) art. 218 ust. 1 i 2 w zw. z art. 264 u.p.w. w zw. art. 200 u.g.n. w zw. z art. 2 ustawy z 29.09.1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w zw. z art. 259 u.p.w., w zw. z art. 21 w związku z art. 23 u.g.n., art. 2 Konstytucji, art. 64 ust. 1 ust. 2 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa należy do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa w sytuacji, gdy ów grunt stanowi przedmiot użytkowania wieczystego innego podmiotu, gdy przyjąć należy, że fakt oddania gruntu w użytkowanie wieczyste uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jego przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, skoro decyzja ta nie może zmieniać stanu prawnego tego gruntu i nie może znosić praw użytkownika wieczystego, które są chronione normami konstytucyjnymi;

6) art. 218 ust. 1 i 2 w zw. z art. 264 u.p.w. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji [...] w zw. z art. 259 u.p.w., w zw. z art. 21 w zw. z art. 23 u.g.n., art. 2, art. 64 ust. 1, 2 Konstytucji RP, poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa w sytuacji, gdy na tych gruntach uprzednio ustanowiono prawo użytkowania wieczystego, które przypada innemu podmiotowi, gdy przyjąć należy, że do tego zasobu nie mogą one należeć, jeśli oddano je w użytkowanie wieczyste, które to prawo obejmuje rozporządzanie i korzystanie z nich przynależne innemu podmiotowi niż właściciel gruntu a prawo to jednocześnie podlega ochronie konstytucyjnej;

7) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie ostatecznej i prawomocnej decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Dolnośląskiego z 10.08.2005 r. potwierdzającej nabycie przez stronę z mocy prawa użytkowania wieczystego rzeczonej działki oraz potwierdzającej brak roszczeń osób trzecich oraz powołującej się na oświadczenie Skarbu Państwa o braku takich roszczeń,

8) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 233 k.c. w zw. z art. 212 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 216 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 264 ust. 1 i ust. 9 u.p.w. poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyjęcia, że decyzja SKO jest obarczona wadą trwałej niewykonalności skoro jej skutkiem jest powstanie dualistycznego władztwa P. i Wód Polskich nad rzeczonymi działkami w zakresie ustanawiania ograniczonych praw rzeczowych, oddawania w najem, dzierżawę, użyczenie lub zamianę i czerpania pożytków z tego tytułu;

9) art. 218 ust. 1 i 2 w zw. z art. 264 u.p.w. w zw. z art. 200 u.g.n. w zw. z art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o komercjalizacji [...] w zw. z art. 259 u.p.w., w zw. z art. 21 w zw. z art. 23 u.g.n., art. 2, art. 64 ust. 1, ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa należy do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa w sytuacji, gdy ów grunt stanowi przedmiot użytkowania wieczystego innego podmiotu, gdy przyjąć należy, że fakt oddania gruntu w użytkowanie wieczyste uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jego przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, skoro decyzja ta nie może zmieniać stanu prawnego tego gruntu i nie może znosić praw użytkownika wieczystego, które są chronione normami konstytucyjnymi;

10) art. 218 ust. 1 i 2 w zw. z art. 264 u.p.w. w zw. z art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o komercjalizacji [...] w zw. z art. 259 u.p.w., w zw. z art. 21 w zw. z art. 23 u.g.n., art. 2, 64 ust.1, 2 Konstytucji RP, poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa w sytuacji, gdy na tych gruntach uprzednio ustanowiono prawo użytkowania wieczystego, które przypada innemu podmiotowi, gdy przyjąć należy, że do tego zasobu nie mogą one należeć, jeśli oddano je w użytkowanie wieczyste, które to prawo obejmuje rozporządzanie i korzystanie z nich przynależne innemu podmiotowi niż właściciel gruntu, a prawo to jednocześnie podlega ochronie konstytucyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wystosowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, a ponadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu pisma procesowego przedstawiona została stosowna argumentacja rozwijająca podniesione zarzuty i wnioski skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie i odesłało do motywów wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Spór zainicjowany przez stronę skarżącą zasadniczo sprowadza się do tego, czy zmiana podmiotu reprezentującego Skarb Państwa jako właściciela działki nr [...], położnej w granicach obrębu L., gmina W., wpłynie na prawo użytkowania wieczystego P. SA, i czy decyzja wydana przez Starostę W. znajdowała umocowanie w przepisach prawa.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu odwoławczego, trafnie wsparte poglądem przyjętym w m. in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10.12.2020 r., sygn. akt II SA/Lu 435/20.

Relewantna dla niniejszej sprawy ustawa Prawo wodne weszła w życie z dniem 01.01.2018 r. wprowadzając nowy stan prawny w zakresie dotyczącym gospodarowania wodami (art. 1) i spraw własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasad gospodarowania tymi składnikami jako mieniem Skarbu Państwa (art. 2). Odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy Prawo wodne wskazać trzeba, że intencją ustawodawcy było ujednolicenie zasad gospodarowania nieruchomościami pod wodami płynącymi, urządzeniami wodnymi, ich częściami, stanowiącymi własność Skarbu Państwa.

Zasadniczo zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że to Skarb Państwa nadal jest właścicielem opisanej działki nr [...]. Zgodnie z art. 218 ust. 1 u.p.w., grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Przy czym wskazać trzeba, że na mocy art. 528 ust. 1 pkt 1 u.p.w., z dniem wejścia w życie tej ustawy to Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2-4 ustawy uchylanej w art. 573, lub ich części oraz gruntów pokrytych tymi wodami, z wyłączeniem gruntów pokrytych wodami, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy uchylanej w art. 573 (to jest ustawy z 18.07.2001r. – Prawo wodne).

Podstawą prawną wydania spornej decyzji jest natomiast art. 218 ust. 2 u.p.w. Przepis ten przewiduje, że przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, o których mowa w powołanym wyżej art. 218 ust. 1, oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 212 ust. 1, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Zwrócić należy uwagę, że brzmienie tej regulacji wskazuje, iż starosta jedynie "stwierdza" stan unormowany w art. 218 ust. 1 u.p.w. Zatem, jak wskazał organ odwoławczy, decyzja w niniejszej sprawie miała charakter deklaratoryjny, to jest wyłącznie potwierdzający stan prawny, który został już wprowadzony ustawą z 20.07.2017 r. Z mocy prawa grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowią własność Skarbu Państwa, a decyzja ustalająca linię brzegu jest dowodem potwierdzającym, że grunty są pokryte śródlądowymi wodami płynącymi. Starosta natomiast został przez ustawodawcę zobligowany do stwierdzenia przejścia do omawianego zasobu przedmiotowych działek w ramach realizacji zadań z zakresu administracji rządowej. Wydanie decyzji przez organ I instancji zostało – zgodnie z wymogami powołanego przepisu – poprzedzone stosownym wnioskiem właściwego podmiotu, określonego w art. 212 ust. 1 u.p.w., to jest przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu.

Zaskarżona decyzja, jako decyzja mająca charakter deklaratoryjny, jedynie potwierdza przejście gruntu stanowiącego działkę nr [...], jako stanowiącego niezmiennie własność Skarbu Państwa, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 218 ust. 1 u.p.w.

Wobec tego zarówno decyzja organu I instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja SKO wydane zostały zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.p.w., których naruszenie strona podniosła w skardze. Organ odwoławczy nie miał jakichkolwiek podstaw do wzruszenia rozstrzygnięcia Starosty w wyniku wniesionego odwołania.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, zdaniem Sądu, strona skarżąca błędnie odczytuje skutki powyższych decyzji. Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 10.08.2005 r., potwierdzająca nabycie przez P. prawa użytkowania wieczystego, miała dokładnie taki sam deklaratoryjny charakter, co decyzja będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.

Konieczne jest też zwrócenie uwagi na treść prawa użytkowania wieczystego, która została określona w art. 233 k.c. Zgodnie z przepisem, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Zatem w istocie – jak to zostało podniesione w skardze – na mocy art. 216 ust. 1 i 2 u.p.w., Skarb Państwa jest właścicielem m.in. przedmiotowej działki, a gospodarowanie na tych gruntach wykonują Wody Polskie, które również na podstawie art. 264 ust. 1 i 9 u.p.w. są uprawnione do rozporządzania przedmiotowymi gruntami przez ustanawianie na nich ograniczonych praw rzeczowych. Niemniej jednak wykonywanie tych uprawnień właścicielskich musi mieścić się w granicach prawa. Granice te w przypadku strony skarżącej zostały zakreślone przysługującym jej prawem użytkowania wieczystego. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że stwierdzenie przejścia do omawianego zasobu gruntów Skarbu Państwa działki nr [...] pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na to prawo, które nadto jest ujawnione w dziale II prowadzonej dla tej działki księdze wieczystej. Co za tym idzie, decyzja stwierdzająca unormowanie kwestii własnościowych według nowego stanu prawnego, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w żaden sposób nie koliduje z decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 10.08.2005 r.

Tym samym zarzuty naruszenia art. 233 k.c. w związku z art. 216 ust. 1 i 3 w związku z art. 264 ust. 1 i 9 u.p.w., a także art. 7 i art. 77 k.p.a. należało ocenić jako całkowicie chybione.

Tak samo Sąd ocenił podniesione naruszenia art. 8 (statuującego zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej) w związku z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., która to regulacja określa elementy składowe decyzji administracyjnej. SKO rozpatrzyło sprawę ponownie, dokładnie opisując okoliczności faktyczne, powołując prawidłowo podstawę prawną rozstrzygnięcia, która w sposób obszerny została wyjaśniona.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.