Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 572/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 130a ust. 10h i art. 130a ust. 10i
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skarg H. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 16 marca 2023 r. nr SKO.470.2.2023 w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu oddala skargi.


UZASADNIENIE

H. K. i W. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 16 marca 2023 r. (nr SKO.470.2.2023) w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Skarżący złożyli w tym przedmiocie odrębne skargi. Skarga H. K. zarejestrowana została pod sygn. akt III SA/Gd 572/23, zaś skarga W. K. pod sygn. akt III SA/Gd 573/23.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 10 stycznia 2022 r., z drogi przy ulicy [...] w B., został usunięty pojazd marki HONDA CIVIC, nr rej. [...], VIN [...] na podstawie dyspozycji nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Policji z Komendy Powiatowej Policji w B. w związku z art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym w B. Ustalono, że właścicielką pojazdu jest H. K.

W dniu 27 stycznia 2022 r. pojazd został wydany osobie upoważnionej przez właścicielkę, M. K. (syn), który został poinformowany o wysokości rzeczywistych kosztów poniesionych przez Powiat Bytowski oraz terminie, w jakim należy dokonać uregulowania ww. kosztów. Jak wskazano w treści znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia wydania pojazdu, koszty usunięcia i przechowywania pojazdu przez okres 17 dni wyniosły 628 zł. Opłata za usunięcie i przechowywanie nie została uiszczona.

W dniu 22 lutego 2022 r. Starosta Bytowski wydał skierowaną do H. K. decyzję (nr KMD.7135.1.2022.DII), którą ustalił koszty wynikające z usunięcia i przechowywania przedmiotowego pojazdu na kwotę 628 zł oraz zobowiązał właścicielkę pojazdu do ich uiszczenia.

W wyniku rozpoznania odwołania H. K., decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r. (nr 470.2.2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że H. K. nie została poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia opłaty, jak również nie zawiadomiono jej o możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie, czym naruszono art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, zwanej dalej w skrócie "k.p.a."). Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy należy wziąć pod uwagę wyjaśnienia H. K. i ustalić, czy jak wskazuje rzeczywistym użytkownikiem pojazdu w dacie jego holowania był W. K., a następnie ocenić, czy powyższe uzasadnia zastosowanie przepisu art. 130a ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazano, że jeżeli W. K. rzeczywiście był osobą użytkującą przedmiotowy pojazd, to powinien wziąć pełny udział w postępowaniu. Kolegium wskazało nadto, że organ pierwszej instancji powinien jednoznacznie wyjaśnić okoliczności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu oraz wskazać sposób obliczenia opłaty z odwołaniem się do stosownej uchwały Rady Powiatu Bytowskiego.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci dokumentacji wytworzonej przez Komendę Policji w B. oraz zawiadomił obydwie strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i ustosunkowania się do jego treści. Pozyskane z Policji dokumenty objęły m.in. dyspozycję usunięcia pojazdu nr [...], notatkę urzędową z czynności z dnia 10 stycznia 2022 r., notatkę urzędową z dnia 21 grudnia 2021 r. o pouczeniu przez Policję W. K. (który wskazał, że jest posiadaczem pojazdu) w miejscu jego zamieszkania, że pojazd od dłuższego czasu jest nieprawidłowo zaparkowany oraz że brak jego zabrania spowoduje odholowanie. Policja przekazała także organowi dokumentację dotyczącą toczącego się wobec H. K. postępowania w sprawie popełnionego w okresie od 7 grudnia 2021 r. do 10 stycznia 2022 wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., to jest pozostawienia pojazdu w miejscu niedozwolonym (czynności nie zostały zakończone skierowaniem wniosku o ukaranie do sądu z uwagi na zastosowanie wobec sprawcy środka oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia na podstawie art. 41 k.w.). W notatce urzędowej z dnia 10 stycznia 2022 r. wskazano, że pojazd był zaparkowany na chodniku przed wejściem do budynku Urzędu Miejskiego w B. za znakiem D-52 "Strefa ruchu" w miejscu, gdzie obowiązuje znak B-35 "Zakaz postoju" wraz z tabliczką T-24 (usunięcie pozostawionego pojazdu na koszt właściciela). Pismem z dnia 17 października 2022 r. Burmistrz Bytowa poinformował Starostę Bytowskiego, że zmiana organizacji ruchu na działce przy Urzędzie Miejskim w B. przy ul. [...] została wprowadzona 1 listopada 2021 r.

Pismem z dnia 27 grudnia 2022 r. W. K. złożył wyjaśnienia, w których podkreślił, że w dniu usunięcia pojazdu pojawił się na miejscu zdarzenia i wskazał, że "Policjanci w ogóle nie reagowali na moje przybycie, nie chcieli ze mną rozmawiać, mieli zablokowane drzwi swojego pojazdu. W ten sposób nie dali mi możliwości wykonać czynności, abym mógł przestawić samochód". W ocenie W. K. oznaczało to brak wystąpienia okoliczności pozwalających na obciążanie go opłatą. W ocenie strony nie ma żadnych dokumentów pozwalających ustalić prawidłowość nałożenia opłaty. Szczególnie, że w ocenie W. K. pojazd był zaparkowany prawidłowo, w miejscu do tego przeznaczonym, a dopiero w trakcie postoju zmieniono organizację ruchu tak, aby pozbyć się pojazdu i uniemożliwić dalszą manifestację poglądów prowadzaną przez stronę. W. K. wyjaśnił bowiem, że użytkował zaparkowany przed Urzędem Miejskim w B. pojazd w ten sposób, że za jego pomocą prowadził manifestację. W. K. w odniesieniu do sytuacji żony, H. K., stanął na stanowisku, że nie powinna być obciążana opłatami z tego względu, że wyłącznie użytkownik pojazdu powinien ponosić z tego tytułu odpowiedzialność.

Decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r. (nr KMD.7135.1.2022.DII) Starosta Bytowski ustalił koszty wynikające z usunięcia i przechowywania przedmiotowego pojazdu na kwotę 628 zł (pkt 1), a ponadto zobowiązał W. K. oraz H. K. do solidarnej zapłaty wymienionej kwoty w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał

na przepisy art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 130a ust. 10h, 10i i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (w skrócie jako "p.r.d.") oraz § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały nr XXIX/206/2021 Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów (Dz. U. Woj. Pomor. z 2021 r. poz. 4596).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wysokość opłaty ustalono na podstawie zapisów wymienionej uchwały Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. nr XXIX/206/2021, gdzie 492 zł stanowi koszt usunięcia, a 136 zł koszt przechowywania pojazdu (8 zł za każdą dobę przechowywania x 17 dób), co łącznie daje 628 zł.

Organ wyjaśnił również, że zarządca działki nr [...], obręb B., wprowadził organizację wraz z oznakowaniem w dniu 1 listopada 2021 r. Ponadto w dniu 21 grudnia 2021 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w B. udali się do właściciela pojazdu (H. K.) celem poinformowania jej o popełnionym wykroczeniu oraz o konieczności przeparkowania pojazdu, a w przypadku nieusunięcia o jego ewentualnym odholowaniu. Podczas tej wizyty funkcjonariusze Policji uzyskali informację, że to W. K. jest posiadaczem i użytkownikiem pojazdu zaparkowanego pod budynkiem urzędu. W. K. oświadczył, że nie przeparkuje pojazdu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Starosta Bytowski wskazał, że był zobligowany do wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu na podstawie art. 130a ust. 10h i 10i p.r.d. Decyzja wydawana na podstawie ww. przepisu jest decyzją związaną.

Następnie organ wyjaśnił, że odpowiedzialność dysponenta pojazdu ma charakter akcesoryjny i następczy, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec właściciela. Oznacza to, że organ nie ma prawa na dowolny wybór podmiotu, w stosunku do którego dochodzić będzie należności z tytułu opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Analizując art. 130a ust. 10h p.r.d. przyjąć należy, że to właściciel pojazdu jest tą osobą, na którą został nałożony obowiązek związany z ponoszeniem kosztów w związku z usunięciem pojazdu z drogi, a dopiero w ust. 10i art. 130a p.r.d. pojawia się solidarna odpowiedzialność władającego pojazdem w chwili zatrzymania. Oznacza to również, że osoba władająca pojazdem na podstawie innego tytułu prawnego niż własność może ponosić solidarną odpowiedzialność wraz z właścicielem pojazdu za koszty związane z usunięciem pojazdu z drogi, natomiast samodzielnie nie ponosi takiej odpowiedzialności. W pierwszej kolejności bowiem obowiązek finansowania kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu spoczywa na jego właścicielu, jednak ustawodawca przewidział w tym zakresie również odpowiedzialność solidarną osoby, we władaniu której pojazd znajdował się w chwili usunięcia. Rozwiązanie takie ma służyć temu, by w sytuacji gdy właściciela nie można ustalić lub nie można było uzyskać od niego środków na pokrycie kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu - koszty te pokryła osoba, która faktycznie przyczyniła się do tego, że zasiniała konieczność usunięcia pojazdu, a co za tym idzie wygenerowała koszty z tym związane.

W oparciu o ustalony stan faktyczny oraz przedstawione uzasadnienie prawne należało w ocenie organu przyjąć współodpowiedzialność solidarną za koszty związane z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Współodpowiedzialni solidarnie są właściciel pojazdu - H. K. oraz posiadacz pojazdu - W. K.

W wyniku rozpoznania odwołania H. K. i W. K., zaskarżoną decyzją z dnia 16 marca 2023 r. (nr SKO.470.2.2023) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy opisaną decyzję Starosty Bytowskiego z dnia 19 stycznia 2023 r.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in. na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 130a ust. 10h i art. 130a ust. 10i p.r.d. (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał stan faktyczny

i prawny sprawy. Organ wskazał, że stanowiący własność H. K. pojazd, znajdujący się w użytkowaniu W. K., został na podstawie dyspozycji usunięty z drogi w dniu 10 stycznia 2022 r. i odebrany z parkingu strzeżonego w dniu 27 stycznia 2022 r. Podstawę ustalenia wysokości opłaty za holowanie i przechowywanie pojazdu stanowiły zapisy uchwały Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. nr XXIX/206/2021. Na tej podstawie ustalono, że na opłatę w kwocie 628 zł składają się: 492 zł - koszt usunięcia pojazdu; 136 zł - koszt przechowywania pojazdu (8 zł za każdą rozpoczętą dobę przechowywania x 17 dni). W tym zakresie w ocenie Kolegium przedmiotowa decyzja jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Dokonane obliczenia odzwierciedlają treść zapisów ww. uchwały oraz stan faktyczny wynikający z akt sprawy.

Kolejno Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 130a ust. 10i ustawy, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. W niniejszej sprawie okoliczności holowania i przechowywania przedmiotowego pojazdu, jak i daty okoliczności mających wpływ na wynik sprawy są bezsprzeczne. Wynika z nich jednoznacznie, że w dacie zatrzymania przedmiotowego pojazdu jego właścicielką była H. K., zaś jego użytkownikiem W. K. Zgodnie z art. 130a ust. 10i p.r.d., obydwoje powinni zatem zostać potraktowani jako strony postępowania i powinien zostać nałożony solidarny obowiązek uiszczenia opłaty tytułem kosztów holowania i przechowywania pojazdu.

Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wskazało, że nie jest uprawnione do kwestionowania postępowania prowadzonego przez Policję w przedmiocie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Dopiero więc ewentualne wzruszenie czynności podjętych przez funkcjonariuszy Policji w sprawie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu pozwoli na wzruszenie ww. decyzji nakładającej obowiązek zapłaty opłaty z tytułu kosztów za holowanie i przechowywanie pojazdu. Jeżeli więc strony w odrębnym postępowaniu wykażą, że funkcjonariusze Policji działali w sposób nieuprawniony, to możliwe stałoby się zakwestionowanie przedmiotowej opłaty. Kolegium wyjaśniło już podstawę nałożenia solidarnego obowiązku ponoszenia opłaty z tytułu holowania i przechowywania pojazdu, wobec czego zarzut ten uznać należy za nieuprawiony.

Odnosząc się zaś do treści i wymogów formalnych dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi Kolegium wskazało, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania Komendant Miejskiej Policji w B. wykazał, iż dyspozycja ta wydana została przez uprawniony organ, wobec czego sanowaniu uległ brak wskazany w poprzedniej decyzji Kolegium. Obecnie fakt wydania dyspozycji przez właściwą miejscowo Komendę Policji nie budzi już żadnych wątpliwości. Kolegium jako nieuzasadnione uznało realizację podniesionych przez strony wniosków dowodowych w zakresie przesłuchania osób wymienionych w treści odwołania. W tym zakresie strony wnioskowały o przesłuchanie funkcjonariuszy Policji, dziennikarki, która opisała zdarzenie w lokalnej gazecie oraz pracowników firmy, która odholowała pojazd. Strony wnosiły także o przeanalizowanie dokumentacji dotyczącej wprowadzonej strefy ruchu. Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało, że w jego ocenie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione przez organ pierwszej instancji w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zdaniem Kolegium prawidłowość dokonanej zmiany organizacji ruchu. Powyższe dokonywane jest w ramach innego postępowania, które nie ma wpływu na przebieg i rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. W sprawie ustalono ponadto, że strony zostały zawiadomione o konieczności zmiany miejsca zaparkowania pojazdu z uwagi na naruszania przepisów ruchu drogowego, a nowa organizacja ruchu wprowadzona została na długo przed datą odholowania pojazdu. Pomimo tego strony nie przeparkowały pojazdu. Kolegium zauważyło także, że organy administracji nie mogą ingerować w czynności podjęte w urzędowym trybie przez Policję. Kolegium wskazało na konieczność ustalenia tych okoliczności w celu pełnego zakreślenia stanu faktycznego sprawy i jego zdaniem obecnie stan ten ustalony jest w sposób pozwalający na kontrolę przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji w pełnym zakresie. Nie wpływało to na fakt, że ww. pojazd został przeholowany na parking strzeżony i nie negowało skuteczności podjętych tak czynności.

Od opisanej decyzji organu odwoławczego z dnia 16 marca 2023 r. H. K. i W. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odrębne skargi. Skarga H. K. zarejestrowana została pod sygn. akt III SA/Gd 572/23, zaś skarga W. K. pod sygn. akt III SA/Gd 573/23.

Postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 573/23,

na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku połączył sprawę o sygn. akt III SA/Gd 573/23 ze skargi W. K. ze sprawą o sygn. akt III SA/Gd 573/23 ze skargi H. K. na tą samą decyzję do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił o dalszym prowadzeniu połączonych spraw pod sygnaturą akt III SA/Gd 572/23.

W wywiedzionej przez H. K. skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez niezasadne jego zastosowanie art. 130a ust. 1 i art. 16a p.r.d., albowiem w okolicznościach sprawy pojazd skarżącej nie stał na drodze.

Zdaniem skarżącej, błędnie ustalono stan faktyczny sprawy i uznano, że pojazd znajdujący się w użytkowaniu W. K. znajdował się na drodze publicznej. Nie wyjaśniono także innych okoliczności sprawy. Nie wzięto pod uwagę tego, że W. K. pojawił się na miejscu w momencie działań zmierzających do odholowania pojazdu, a funkcjonariusze Policji zamknęli się w samochodzie policyjnym i nie dali możliwości wyjaśnienia sprawy, czym narazili na dodatkowe koszty. W miejscu, z którego usunięto pojazd nie jest urządzona jakakolwiek droga, zatem brak było możliwości dokonania ingerencji w prawidłowo zaparkowany pojazd, który usunięto tylko dlatego, że służył do prowadzenia manifestacji przeciwko Urzędowi Miejskiemu w B. Było to zatem działanie urzędników i funkcjonariuszy Policji zaplanowane i podjęte w porozumieniu. Nawet gdyby przyjąć, że na przedmiotowej działce jest jakaś droga wjazdowa na posesję to pojazd stał poza drogą, tak więc nie ma tu zastosowania art. 130a i art. 2 pkt 16a p.r.d.

W ocenie skarżącej sposób i motywy wprowadzenia strefy ruchu na przedmiotowym terenie były nacechowane złośliwością i ich wyłącznym celem było uzyskanie podstaw do możliwości usunięcia zaparkowanego w tym miejscu od dłuższego czasu pojazdu skarżącej. W ten sposób ograniczono stronie możliwość wykonywania w samochodzie manifestacji, a zatem odebrano konstytucyjne prawo do manifestacji i wyrażania własnych poglądów.

W osobiście sporządzonej skardze W. K. powielił wnioski, zarzuty i argumentację zaprezentowane w skardze H. K.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2023 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a.

W imieniu skarżącego pełnomocnik zarzucił decyzji naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na jej treść, tj. art. 7, art. 8 § 1 k.p.a., art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 130a ust. 1, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a p.r.d. w zw. z uchwałą nr XXIX/206/2021 Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. w zw. z obwieszczeniem Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M. P. Z 2021 r. poz. 721).

W uzasadnieniu dotyczącym zarzutów naruszenia przepisów procedury pełnomocnik skarżącego podkreślił, że organy nie dokonały wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego, nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym nie podjęły wcześniej wskazywanych przez skarżącego koniecznych czynności w celu ich ustalenia.

Z tych względów pełnomocnik, za podstawę biorąc art. 2351 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodów, o które skarżący wnosił w odwołaniu od decyzji w celu wykazania faktu prawidłowego zaparkowania pojazdu, braku naruszenia zasad ruchu drogowego oraz niezaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie dyspozycji. Jak wynika z treści odwołania skarżący wskazał na konieczność przesłuchania wymienionych w odwołaniu z imienia nazwiska i stopnia funkcjonariuszy Policji, dziennikarki lokalnej gazety obecnej podczas zdarzenia oraz pracowników firmy, którzy odholowali pojazd, wspomniał także w kontekście złożonego wniosku "dokumentację dotyczącą wprowadzonej strefy ruchu".

W ocenie pełnomocnika rozstrzygnięcie zapadło z pominięciem ustalenia i rozważenia istotnych okoliczności sprawy, na które wskazywał skarżący, składając wnioski o przesłuchanie świadków oraz w odniesieniu do dokumentacji dotyczącej zmiany organizacji ruchu. W konsekwencji nie doszło do ustalenia, czy do pozostawienia pojazdu przez skarżącego doszło w miejscu, gdzie jest to zabronione i czy utrudniało to ruch lub zagrażało bezpieczeństwu, w tym brak było weryfikacji, czy w trakcie usuwania pojazdu aktualne były przyczyny jego usunięcia oraz czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów oraz czy koszty te rzeczywiście powstały (zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Organ nie ustosunkował się do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne (zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji sporządzone w sposób ogólnikowy i lakoniczny, w szczególności bez wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także bez wyjaśnienia dlaczego organ nie podjął działań mających na celu pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.). W konsekwencji wskazanych uchybień proceduralnych skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego wydano niekorzystaną dla skarżącego decyzję naruszającą przepisy prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 130a ust. 1, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a p.r.d. w zw. z uchwałą nr XXIX/206/2021 Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu w zw. z obwieszczeniem Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2022 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M. P. z 2021 r. poz. 721).

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że organy nie dokonały wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego - nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych, co opisuje skarżący w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i co podtrzymuje w odniesieniu do treści zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej, organy postępowania administracyjnego nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, przede wszystkim dopuszczając się zaniechania w przedmiocie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Po przytoczeniu przepisów postępowania oraz wyjaśnieniu znaczenia zasad ogólnych, pełnomocnik podkreślił, że rolą Kolegium było dokonanie oceny zasadności odwołania złożonego przez stronę, a w konsekwencji ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów, ale również ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Kolegium nie rozpoznało jednak podstawowego zarzutu odwołania, a jednocześnie podstawowej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestii, tj. czy usunięcie pojazdu na parking strzeżony, a w konsekwencji nałożenie obowiązku zwrotu kosztów za to usunięcie i przechowywanie na parkingu było zasadne, skoro zdaniem skarżącego miejsce, z którego usunięto jego pojazd nie zostało prawidłowo oznakowane. Skoro skarżący zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji, że samochód został zaparkowany w strefie ruchu, to organ drugiej instancji zobowiązany był do zweryfikowania przedstawionego zarzutu, mając na uwadze treść art. art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. Okoliczność ta nie wynika niezbicie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z treści notatek służbowych. W aktach sprawy brak dokumentacji zdjęciowej ukazującej miejsce usytuowania pojazdu z widocznymi znakami początek strefy ruchu i koniec strefy ruchu.

W ocenie strony skarżącej, Kolegium w żadnym razie nie zrealizowało obowiązku odniesienia się do zarzutów odwołania, ani też dokonania ponownej konkretyzacji normy prawa materialnego. Przesłanką warunkującą zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym jest bowiem ustalenie, że samochód został zaparkowany w strefie ruchu bądź w strefie zamieszkania, a zatem zastosowanie art. 130a p.r.d. wymagało ustalenia tej okoliczności. Niezbędnym zatem dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy było uzupełnienie postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji w celu ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, że pojazd zaparkowany przez skarżącego rzeczywiście znajdował się w strefie ruchu oznaczonej znakami D-52 i D53, co w żaden sposób nie zostało zweryfikowane. Odwołując się do rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych pełnomocnik wyjaśnił, że znak D-52 "Strefa ruchu" oznacza wjazd na drogę wewnętrzną położoną w strefie ruchu, znak D-53 "Koniec strefy ruchu" oznacza wyjazd ze strefy ruchu (§ 60c rozporządzenia). Pełnomocnik podkreślił w tym kontekście, że usunięcie pojazdu jest obligatoryjne w sytuacjach wymienionych w art. 130a ust. 1, co obejmuje m.in. przypadek określony w art. 130a ust. 1 p.r.d., zgodnie z którym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu gdy jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Zawsze zatem, gdy zostanie stwierdzone, że pojazd został zaparkowany w miejscu, gdzie to jest zabronione i utrudnia ruch drogowy lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, a policjant czy strażnik miejski ma ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i nie zależy to od jego uznania. Fakultatywność działania jest tu całkowicie wykluczona, przy czym przesłanki określone w art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. muszą zostać spełnione łącznie. Oznacza to więc, że nie można usunąć pojazdu, który wprawdzie pozostawiono go w miejscu zabronionym, ale nie utrudnia to ruchu lub nie zagraża bezpieczeństwu. Punktem wyjścia do wszelkich innych rozważań organu powinno być zatem w ocenie pełnomocnika ustalenia czy spełnione zostały przesłanki z art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., to jest czy do pozostawienia pojazdu doszło w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. A jeżeli okoliczności te zaistniały, to kolejnym krokiem organu powinno być ustalenie, czy w trakcie usuwania pojazdu aktualne były przyczyny jego usunięcia czy też ustały. W myśl zaś art. 130a ust. 2a p.r.d. od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia.

Podsumowując, zdaniem pełnomocnika skarżącego, organy nie ustaliły przesłanek powstania, jak i zasadności kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w tym przede wszystkim zasadności wydania dyspozycji przez organ uprawniony. Organy postępowania miały obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu (w tym okoliczności pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu), możliwości odstąpienia od tej dyspozycji oraz czy wydanie dyspozycji spowodowało powstanie kosztów (wskazano na brak w aktach sprawy faktury dotyczącej kosztów). W odniesieniu do możliwości odstąpienia od dyspozycji należy mieć na uwadze, że w ocenie pełnomocnika skarżący podniósł w odwołaniu, że swoim zachowaniem kosztów usunięcia pojazdu nie wywołał. W sprawie ustały przyczyny usunięcia pojazdu, ponieważ skarżący był obecny w trakcie czynności jego usuwania i zdaniem pełnomocnika dobrowolnie chciał przestawić pojazd w inne miejsce, co zostało mu uniemożliwione przez obecnych na miejscu funkcjonariuszy Policji. Nie można zatem stwierdzić, że materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i prawidłowo rozpatrzony. Zdaniem pełnomocnika organ w najmniejszym nawet stopniu nie odniósł się do podniesionych przez stronę wniosków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu.

Przedmiotem skarg skarżący uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 16 marca 2023 r. (nr SKO.470.2.2023), które utrzymało w mocy skierowaną do skarżących decyzję Starosty Bytowskiego z dnia 19 stycznia 2023 r. (nr KMD.7135.1.2022.DII), ustalającą koszty wynikające z usunięcia i przechowywania pojazdu oraz zobowiązującą H. K. (jako właścicielkę pojazdu) oraz W. K. (jako użytkownika pojazdu) do solidarnej zapłaty wymienionej kwoty. Skarżący wnieśli do Sądu odrębne skargi. Ponieważ dotyczyły one tej samej decyzji, Sąd postanowił o połączniu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zarzuty skarg pozostawały zbieżne. Po uzyskaniu prawa pomocy przez skarżących, pełnomocnik skarżącego rozwinął zarzuty skargi w sposób opisany wyżej w pierwszej części niniejszego uzasadnienia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., dalej jako "p.r.d."), w tym w szczególności art. 130a ust. 10h i ust. 10i.

Obligatoryjne przypadki usunięcia pojazdu z drogi określa art. 130a ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;

2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;

3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;

4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2;

5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela;

6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem; przepisu nie stosuje się, jeżeli kierujący posiada pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 albo w art. 135a ust. 5 lub 6, upoważniające do kierowania pojazdem.

Ustawa przewiduje także fakultatywne podstawy do usunięcia pojazdu z drogi w art. 130a ust. 2 i 3 cyt. ustawy (gdy nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób lub gdy utrudnia on prowadzenie akcji ratowniczej).

W myśl art. 130a ust. 2a cyt. ustawy od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu, a także na zasadzie odpowiedniego stosowania art. 130a ust. 10i cyt. ustawy użytkownik pojazdu solidarnie z właścicielem.

We wszystkich opisanych w art. 130a ust. 1, 2 i 3 przypadkach dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi może wydać policjant. W stanie prawnym obowiązującym w analizowanej sprawie, pojazd usunięty z drogi w przypadku określonym w art. 130a ust. 1-2 p.r.d. umieszczany był na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym (art. 130a ust. 5 c cyt. ustawy).

Usuwanie pojazdów, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 p.r.d. należy do zadań własnych powiatu (art. 13 a ust. 5f cyt. ustawy). Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność realizacji ww. zadań ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu a także wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2 a cyt. ustawy.

W przedmiotowej sprawie, wobec usunięcia pojazdu z drogi w dniu 10 stycznia 2022 r. i przechowywania go na parkingu strzeżonym przez okres 17 dni, zastosowanie miały przepisy uchwały nr XXIX/206/2021 Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 4 lit a i b cyt. uchwały ustala się opłatę za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi w przypadku określonym w art. 130a ust. 1-2 p.r.d. z terenu gmin Bytów, Tuchomie, Lipnica, Borzytuchom, Kołczygłowy, Czarna Dąbrówka, Studzienice, Parchowo dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t za usunięcie - 492 zł, a 8 zł za każdą rozpoczętą dobę przechowywania.

Koszty związane z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, stosownie do art. 130a ust. 10h cyt. ustawy ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W art. 130a ust. 10i p.r.d. przewidziano sytuację solidarnej odpowiedzialności użytkownika pojazdu w właścicielem pojazdu w odniesieniu do kosztów, o których mowa w ust. 10h Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna (art. 130a ust. 10j cyt. ustawy).

Strony wskazują, że na skutek błędów dotyczących postępowania wyjaśniającego błędnie przyjęto, że zaistniały materialnorpawne podstawy do wydania przez Starostę Bytowskiego decyzji ustalającej koszty usunięcia i przechowywania pojazdu, o której mowa w art. 130a ust. 10h w zw. z art. 130a ust. 10i p.r.d. Skarżący zostali zobowiązani do zapłaty ww. kosztów solidarnie jako właścicielka (skarżąca) i użytkownik (skarżący).

W toku postępowania organy administracji podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu organy są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Na podstawie analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że organy wywiązały się z obowiązków ciążących na nich na mocy powołanych przepisów. Wbrew ocenie pełnomocnika skarżącego, w zaskarżonej decyzji odwołano się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, w tym także kwestii z jakich względów nie przeprowadzono wskazywanych przez skarżącego w odwołaniu dowodów w postaci przesłuchania policjantów i świadków zdarzenia. Sporządzone uzasadnienie nie zawiera w tym zakresie braków. Wyjaśniono w nim w sposób wystarczający zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne wydanego rozstrzygnięcia.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności zdarzenia zostały w wystarczającym stopniu wyjaśnione na podstawie zebranych w sprawie dowodów, w tym przede wszystkim dokumentów przekazanych przez Policję, a także biorąc pod uwagę wyjaśnienia składane w sprawie przez samych skarżących w poszczególnych pismach procesowych. W tym zakresie Sąd uwzględnił też charakter i treść podnoszonych przez skarżących zarzutów m.in. w zakresie tego, że skarżący kwestionują w ogóle prawidłowość wydanej dyspozycji usunięcia pojazdu, kwestionują prawidłowość obowiązującej w miejscu zaparkowania pojazdu organizacji ruchu. Wskazywali na to że pojazd był zaparkowany prawidłowo i nie był zaparkowany na drodze, a także że pojawienie się skarżącego na miejscu zdarzenia i okoliczność że Policjanci nie chcieli nim rozmawiać należało uznać jako konieczną podstawę do odstąpienia od realizacji wydanej dyspozycji usunięcia pojazdu. Podkreślenia wymaga przy tym, że na etapie skargi pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje już, że pozostawienie auta w strefie ruchu może być uznane za pozostawienie pojazdu na drodze. Zarzut skarżącego, że pojazd nie znajdował się na drodze, został w tym zakresie zmodyfikowany poprzez wskazanie, że z akt sprawy, zdaniem pełnomocnika, nie wynika, aby skarżący zaparkował pojazd w strefie ruchu, ponieważ nie wykonano dokumentacji zdjęciowej położenia pojazdu, a zatem nie poczyniono wystarczających ustaleń w zakresie spełnienia przesłanki z art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. odnoszącej się do pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.

Z tych względów pełnomocnik na podstawie art. 235 1 Kodeksu postępowania cywilnego wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodów, o które skarżący wnosił w odwołaniu od decyzji, tym razem w celu wykazania faktu prawidłowego zaparkowania pojazdu, braku naruszenia zasad ruchu drogowego oraz niezaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie dyspozycji. Jak wynika z treści odwołania skarżący wskazał na konieczność przesłuchania wymienionych w odwołaniu z imienia nazwiska i stopnia funkcjonariuszy Policji, dziennikarki lokalnej gazety obecnej podczas zdarzenia oraz pracowników firmy, którzy odholowali pojazd, wspomniał także w tym kontekście na "dokumentację dotyczącą wprowadzonej strefy ruchu". Wskazać należy, że organ odniósł się w zaskarżonej decyzji do wniosków strony i wskazał na ich niezasadność. W zakresie dokumentacji zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz uwzględniając treść zarzutów strony przyjął, że skarżący zapewne domagał się poprzez złożony wniosek analizy dokumentacji dotyczącej wprowadzenia strefy ruchu.

Jak zostanie wykazane szczegółowo poniżej, wbrew ocenie stron, stan faktyczny sprawy został wyjaśniony na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego w sposób wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Sąd nie dostrzegł potrzeby dodatkowego uzupełniania materiału dowodowego w tej sprawie.

Wyjaśnienia przy tym wymaga, że w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek stron przeprowadzić w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w ogóle nie przeprowadza się zatem innych dowodów, w tym niedopuszczalny jest dowód mający postać przesłuchania świadka. Przepis art. 106 § 5 p.p.s.a należy zatem rozumieć wyłącznie w ten sposób, że przepisy Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio do postępowania dowodowego w zakresie jaki wyznacza art. 106 § 3 p.p.s.a, a więc tylko do możliwych do przeprowadzenia przez Sąd dowodów, jakimi są tylko dowody z dokumentów. Z tych względów wniosek pełnomocnika, aby Sąd przesłuchał jako świadków wskazywane w odwołaniu osoby, nie mógł być zatem uwzględniony, nie tylko z tego względu, że okoliczności zdarzenia z dnia 10 stycznia 2022 r. zostały w wystarczający sposób wyjaśnione na etapie postępowania administracyjnego, ale już z uwagi na sam rodzaj postulowanego przez pełnomocnika dowodu. Wraz ze skargą nie zostały jednocześnie złożone jakiekolwiek dokumenty, dowód z treści których strona chciałaby przeprowadzić, w tym wspomniana w odwołaniu przez skarżącego "dokumentacja dotycząca wprowadzonej strefy ruchu". Niezależnie od tego, Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu nie można skutecznie kwestionować obowiązującej w danym miejscu organizacji ruchu. Nawet zatem gdyby tego rodzaju dokumentacja była przedłożona, czy to na etapie odwołania, czy też skargi, Sąd nie byłby uprawniony do dokonywania oceny prawidłowości wprowadzonej organizacji ruchu.

Odnosząc się do złożonych przez strony wyjaśnień w sprawie, Sąd podkreśla, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca oświadczyła, że jej mąż przynajmniej od połowy roku 2021 użytkował jej samochód w ten sposób, że zaparkował go przed Urzędem Miasta w B. i prowadził w ten sposób akcję protestacyjną, czy też manifestację, wyrażanie poglądów, jak wskazane działanie określa z kolei skarżący. W aktach sprawy znajduje się kserokopia artykułu prasowego z lokalnej gazety, w którym opisano, że ww. manifestacja polegała na eksponowaniu na samochodzie transparentów oraz flag, poprzez które osoba prowadząca manifestację wyrażała niezadowolenie z działalności polityków. Jak wynika z notatki urzędowej Policji z dnia 21 grudnia 2021 r. policjanci KPP w B. udali się do miejsca zamieszkania skarżących w celu przekazania informacji o popełnionym wykroczeniu i konieczności przestawienia nieprawidłowego zaparkowanego pojazdu. Wykroczenie dotyczyło wyłącznie nieprawidłowego parkowania. Skarżący wskazał policjantom, że nie mogą rozmawiać ze skarżącą która śpi i żle się czuje, podkreślając jednocześnie, że to on zaparkował pojazd żony w opisanym miejscu i jest posiadaczem tego pojazdu, posiada do niego kluczyki i codziennie do niego chodzi, aby pojazd nie został usunięty, ponieważ stoi zaparkowany prawidłowo. Skarżący wskazał w tym dniu policjantom, że auto służy mu do prowadzenia protestu przeciw urzędnikom. Poinformowany o zmianie organizacji ruchu w miejscu pozostawienia auta, która przewiduje zakaz postoju i odholowanie pojazdu, skarżący oświadczył, że nie przestawi pojazdu, ponieważ organizacja ruchu jest nieprawidłowa, a jeżeli auto zostanie usunięte, to postawi w tym miejscu nie jedno auto, lecz dwa.

Pojazd nie został przeparkowany, wobec czego w dniu 10 stycznia 2022 r. została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu. Wbrew twierdzeniom strony akta sprawy potwierdzają, że dyspozycja taka niewątpliwie została wydana i pochodziła od uprawnionego podmiotu, to jest policjanta KPP w B. Okoliczność tą potwierdzają dokumenty w postaci kserokopii dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia 10 stycznia 2022 r. nr [...] podpisanej przez funkcjonariusza, notatka urzędowa Policji z dnia 10 stycznia 2022 r. dokumentująca przebieg czynności, jak i wystosowane do Starosty Bytowskiego pismo KPP w B. z dnia 19 października 2022 r., w którym potwierdzono, że w dniu 10 stycznia 2022 r. przez funkcjonariusza Policji z KPP w B. została wydana dyspozycja (nr [...]) usunięcia pojazdu marki HONDA CIVIC, nr rej. [...] w związku z art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d z ul. [...] w B.

Co istotne, w dokumentach nadesłanych przez Policję, w tym w dokumencie dyspozycji nr [...] wprost wskazano, że podstawę wydania dyspozycji usunięcia pojazdu stanowił, nie akcentowany przez pełnomocnika skarżącego art. 10a ust. 1 pkt 1 p.r.d., ale art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d., ponieważ w miejscu pozostawienia pojazdu obowiązuje znak wskazujący, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. W tym zakresie w dokumentach przedłożonych przez Policję, to jest zarówno w dyspozycji usunięcia pojazdu jak i w notatce z dokonanych czynności wskazano na znak D-52 "Strefa ruchu" oraz znak B-35 "Zakaz postoju" wraz z tabliczką T-24 (usunięcie pozostawionego pojazdu na koszt właściciela). Wobec wskazanych dowodów, które mają charakter urzędowy, brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, w tym podnoszenia twierdzeń, że w sprawie nie udowodniono, że zaistniały podstawy do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i podjęcia czynności, w tym, że nie wiadomo gdzie stał pojazd. Podnoszone przez pełnomocnika skarżącego argumenty, że w sprawie należało zatem ustalić także to, czy nawet w sytuacji pozostawienia w miejscu niedozwolonym pojazd rzeczywiście utrudniał ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, są nieadekwatne dla okoliczności przedmiotowej sprawy, gdzie nie realizowano dyspozycji w oparciu o art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., odnoszącego się do tego rodzaju przesłanek.

Skarżący nie przedłożyli żadnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia Policji, że pojazd zaparkowano w obszarze obowiązywania znaków drogowych: D-52 "Strefa ruchu" oraz B-35 "Zakaz postoju" wraz z tabliczką T-24 (usunięcie pozostawionego pojazdu na koszt właściciela). Fakt ten potwierdzają zgromadzone w sprawie dokumenty. Do strefy ruchu niewątpliwie mają zaś zastosowanie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Użytkownicy tej strefy mają więc obowiązek stosować się do obowiązujących w strefie znaków drogowych. W tym przypadku był to znak B-35 "Zakaz postoju" wraz z tabliczką T-24 (usunięcie pozostawionego pojazdu na koszt właściciela). Kwestionowanie ustaleń Policji w tej sytuacji nie jest uzasadnione. Nie zostało bowiem poparte żadnymi dowodami. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. na etapie postępowania administracyjnego jako dowód można dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wskazać też przy tym trzeba, że dowody w postaci przesłuchania świadków i analizy dokumentacji drogowej, o których wspominano na etapie odwołania, nie miały być w intencji stron przeprowadzone na okoliczność, że w miejscu zaparkowania pojazdu nie było ww. znaków, ale że te znaki ustawiono w ocenie skarżących nieprawidłowo, a przesłuchani świadkowie mieli dodatkowo potwierdzić przebieg zdarzeń, to jest że skarżący był w dniu 10 stycznia 2022 r. na miejscu zdarzenia. Wskazane dowody nie dotyczyły tym samym, zdaniem Sądu, w istocie okoliczności istotnych (kwestionowanie przez skarżących prawidłowości wprowadzenia określonej organizacji ruchu), jak i niepotwierdzonych innymi dowodami (pojawienie się skarżącego na miejscu zdarzenia). Okoliczność, że w miejscu gdzie skarżący pozostawił samochód obowiązywały wskazane wyżej znaki drogowe, w tym zakaz postoju, potwierdza także opisana wyżej wcześniejsza notatka z czynności Policji z dnia 21 grudnia 2021 r., a także dokumenty Policji dotyczące postępowania o wykroczenie. Skarżący niewątpliwie miał zatem wiedzę, że zgodnie z obowiązującymi znakami drogowymi parkuje w miejscu uznawanym przez Policję za niedozwolone i że brak przestawienia pojazdu spowoduje jego odholowanie i wygeneruje koszty. Okoliczność, ze skarżący w ogóle kwestionuje zasadność wprowadzenia w listopadzie 2021 r. nowej organizacji ruchu przed urzędem miejskim, w ramach której postawiono określone znaki drogowe, pozostaje poza zakresem przedmiotowego postępowania. Sąd nie widzi podstaw do kwestionowania notatek i innych dokumentów Policji, które wskazują, że sposób zaparkowania pojazdu naruszył określone zakazy widniejące na znakach drogowych oraz jakie to były znaki, a także aby kwestionować w ogóle obowiązującą w tym miejscu organizację ruchu.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie wyjaśniono i zgromadzono wystarczające dokumenty dla ustalenia, że skarżący pozostawił pojazd w miejscu gdzie od listopada 2021 r. obowiązuje znak wskazujący, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela oraz że znak ten można ustawiać także w obszarach stanowiących strefę ruchu. Pojazd mógł być zatem usunięty w trybie administracyjnym jako pozostawiony na drodze. Strefa ruchu jest bowiem w istocie obszarem drogi wewnętrznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 p.r.d. wskazana ustawa określa nie tylko zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, ale także w strefach ruchu. Przez strefę ruchu uznaje się zaś obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi (art. 2 pkt 16 a p.r.d.). W strefie ruchu obowiązują m.in. przepisy dotyczące parkowania na takich samych zasadach jak na drogach publicznych.

Organy prowadzące postępowanie w oparciu o art. 130a p.r.d. w celu wydania decyzji zobowiązującej do zapłaty kosztów powstałych w związku odholowaniem pojazdu i jego przechowywaniem nie są uprawnione do oceny tego, czy organizacja ruchu w lokalizacji, z której zabrano pojazd była prawidłowa, czy nie. Weryfikacji zastrzeżeń w tym zakresie może służyć jedynie odrębne wszczynane postępowanie sądowoadministracyjne w przypadku wniesienia skargi na czynność zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest inny akt - decyzja administracyjna podejmowana w oparciu o art. 130a ust 10h w zw. z art. 130a ust. 10i p.r.d. W tej sprawie istotne znacznie miało zatem przede wszystkim to, czy w danej lokalizacji wprowadzono określone znaki drogowe. Jak wskazano wyżej, dokumentacja przesłana przez Policję nie budzi wątpliwości co do swojej wiarygodności, w tym tego, że określona organizacja ruchu (strefa ruchu wraz z zakazem parkowania pod rygorem odholowania pozostawionego pojazdu) obowiązywała w miejscu pozostawiania pojazdu.

Z tych względów zaistniały podstawy do wydania przez policjanta dyspozycji usunięcia pojazdu w oparciu o art. 130a ust. 1 pkt 5 p.r.d. Taka dyspozycja została wydana i niewątpliwie została zrealizowana. Wywołała też określone skutki. Faktem jest, że pojazd został odholowany przez pracowników firmy prowadzącej parking strzeżony i przechowywany na tym parkingu przez 17 dni. Okoliczność, co do długości pozostawania pojazdu na parkingu wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym dokumentu w postaci wydania pojazdu nr [...] z dnia 27 stycznia 2022 r. W tym dniu zgłosił się na parking upoważniony przez skarżącą M. K., który odebrał pojazd.

Usunięcie pojazdu i jego przechowywanie w związku z realizacją ww. dyspozycji oznacza, że koszty związane z tymi czynnościami powstały. Ich wysokość nie zależy od uznania przedsiębiorcy prowadzącego parking strzeżony, na który kierowane są usuwane z drogi w trybie administracyjnym pojazdy. Wysokość tych kosztów, zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. wynika z odpowiedniej uchwały rady powiatu, obowiązującej dla obszaru, z którego usunięto pojazd. Tak też w przedmiotowej sprawie w wydanych wobec skarżących rozstrzygnięciach odwołano się do właściwej uchwały Rady Powiatu Bytowskiego z dnia 25 listopada 2021 r. nr XXIX/206/2021. Organy uwzględniły rodzaj odholowanego pojazdu (samochód osobowy o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony) oraz rodzaj czynności podjętych w sprawie (odholowanie i przechowywanie), w tym liczbę dni jaką auto pozostawało na parkingu strzeżonym. W tym zakresie wskazując adekwatne przepisy uchwały (§ 1 ust. 1 pkt 4 lit a i b cyt. uchwały) wyjaśniono jakie opłaty składają się na łączną wysokość kosztów ustalonych decyzją, gdzie 492 zł stanowi koszt usunięcia pojazdu, a 136 zł koszt przechowywania pojazdu (8 zł za każdą dobę przechowywania x 17 dób). Wskazane wyliczenia, zgodnie z którymi koszty wyliczono łącznie na 628 zł, są w ocenie Sądu prawidłowe.

Decyzja dotycząca kosztów, o której mowa w art. 130a ust. 10 h p.r.d. jest decyzją związaną. Jeżeli koszty powstały - a tak się stało w przedmiotowej sprawie - organy miały obowiązek obciążania tymi kosztami właściwego podmiotu. Podmiotem tym, co do zasady, pozostaje osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Na skutek wyjaśnień składanych przez H. K. oraz W. K., że w dniu 10 stycznia 2022 r. skarżący był rzeczywistym użytkownikiem zaparkowanego przez urzędem miejskim pojazdu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy zasadnie zastosowano art. 130a ust. 10i p.r.d. orzekając o solidarnej odpowiedzialności W. K. jako użytkownika pojazdu z właścicielką pojazdu H. K. za powstałe w związku z odholowaniem i przechowywaniem pojazdu koszty. Postępowanie toczyło się wobec obu małżonków, a każdemu z nich zagwarantowano możliwość czynnego udziału w sprawie, z którego to prawa korzystali składając określonej treści wyjaśnienia, pisma procesowe. W toku postępowania skarżąca podnosiła, że użytkownikiem samochodu jest tylko jej mąż i ona nie ma nic wspólnego z całą sprawą poza tym, że jest właścicielką auta. Skarżący podnosił z kolei, że żadne z małżonków nie powinno być obciążone kosztami ponieważ pojazd był w jego użytkowaniu, ale w ocenie skarżącego nie był zaparkowany na drodze, a tylko z drogi można usunąć pojazd w trybie administracyjnym.

Podzielić należy stanowisko organów, że w sytuacji gdy zarówno H. K. i W. K. zgodnie wskazywali, że skarżący od dłuższego czasu, w tym także w dniu 10 stycznia 2022 r. był użytkownikiem pojazdu, decyzja o zapłacie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 10i p.r.d. prawidłowo została skierowana do obojga skarżących. Przepisy ustawy p.r.d. nie przewidują wydania decyzji wyłącznie wobec użytkowania pojazdu. Może on bowiem z mocy powołanego przepisu odpowiadać, ale zawsze solidarnie z właścicielem pojazdu. Oznacza to, że organ nie ma prawa na dowolny wybór podmiotu, w stosunku do którego dochodzić będzie należności z tytułu opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu.

W sprawie wyjaśniono okoliczności przebiegu zdarzenia z dnia 10 stycznia 2022 r. W szczególności nie było kwestionowane, że skarżący pojawił się podczas odholowywania pojazdu. Zdaniem skarżącego należało ustalić, czy uniemożliwiono mu samodzielne zabranie pojazdu, co może mieć z kolei wpływ na ustalenie, czy ustały przyczyny odholowania pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 2a p.r.d. W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wysunął dalej idącą argumentację, to jest wskazał, że skarżącemu uniemożliwiono samodzielne przeparkowanie pojazdu. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie potwierdza wskazanej okoliczności.

W odniesieniu do przebiegu zdarzeń z dnia 10 stycznia 2022 r. H. K. wskazała, że mąż dotarł na miejsce zdarzenia jednak policjanci nie chcieli z nim ogóle rozmawiać, zamknęli się w radiowozie, nawet się do męża skarżącej w ogóle nie odezwali, choć musieli przecież wiedzieć że to mąż jest użytkownikiem pojazdu. W toku postępowania (pismo z dnia 27 grudnia 2022 r.). Z kolei skarżący wyjaśnił, że w dniu kiedy doszło do wezwania Policji na miejsce zaparkowanego pojazdu pojawił się w miejscu gdzie pozostawił swój pojazd. Jednak policjanci w ogóle nie zareagowali na jego przybycie, nie chcieli z nim rozmawiać bo mieli zablokowane drzwi pojazdu. Skarżący skonkludował, że "w ten sposób nie dali mi możliwości abym mógł przestawić samochód". Teza o uniemożliwieniu przestawienia samochodu przez policjantów, jest w istocie dokonaną przez skarżącego oceną, a nie faktem. Sąd wskazuje, że wyjaśnienia stron, które w toku postępowania zbieżnie opisały przebieg zdarzenia, nie potwierdzają, aby policjanci uniemożliwili skarżącemu przeparkowanie pojazdu, a świadczą jedynie o tym, że skarżący przybył na miejsce i nie przeparkował samochodu. Z tych względów w sprawie, jak zasadnie ocenił organ odwoławczy, nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowych dowodów w postaci zeznań świadków na okoliczność tego, czy skarżący przybył na miejsce zdarzenia i co się wtedy wydarzyło.

Trudno też uznać za wiarygodne podnoszone na etapie skargi wskazania, że skarżący chciał dobrowolnie przeparkować pojazd. W toku postępowania strony wielokrotnie bowiem wskazywały przede wszystkim to, że w ich ocenie pojazd był prawidłowo zaparkowany i nie było podstaw aby go przepakowywać. Skarżący poinformowany przez Policję o potrzebie przeparkowania pojazdu wskazał, że pojazdu nigdy dobrowolnie nie przeparkuje, bo auto jest zaparkowane prawidłowo, a nieprawidłowa jest zakazująca parkowania nowa organizacja ruchu.

Wskazać trzeba, że okoliczność, że skarżący pojawił się na miejscu zdarzenia nie oznacza, że w sprawie ustały przyczyny wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Przyczyny te ustałyby gdyby skarżący przeparkował auto, czego nie uczynił. Niemożliwości podjęcia tej czynności nie można upatrywać zaś w tym, że policjanci nie wyszli porozmawiać ze skarżącym z radiowozu. Argumentacja, że skarżący chciał przestawić pojazd dobrowolnie pojawiła sią na etapie pisma procesowego złożonego przez pełnomocnika skarżącego. Całość wcześniejszych oświadczeń skarżącego podnoszonych w toku sprawy, również bezpośrednio w odniesieniu do tej sytuacji z dnia 10 stycznia 2022 r., wskazuje natomiast, że nie miał on zamiaru przeparkować auta, a porozmawiać z policjantami chciał przede wszystkim, aby wyjaśnić sytuację, to jest przedstawić swój punkt widzenia, że zaparkował prawidłowo, a nieprawidłowa była dyspozycja usunięcia pojazdu, jak i konieczność dostosowania się do wprowadzonej w tym miejscu nowej organizacji ruchu. Wszystkie te kwestie zostały zaś w wystarczającym stopniu wyjaśnione w sprawie.

Reasumując, w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że organy administracji nie mogą ingerować w czynności pojęte w trybie urzędowym przez Policję oraz nie są uprawnione do dokonywania ocen prawidłowości zachowania policjantów, ani też tego, czy organizacja ruchu jest prawidłowa, czy nie. Niewątpliwie w sprawie została wydana dyspozycja odholowania pojazdu i została ona zrealizowana. Pojazd został odholowany i przechowany przez 17 dni na parkingu strzeżonym, co spowodowało powstanie określonych kosztów w wysokości wynikającej z prawa miejscowego, które konkretyzuje decyzja, o której mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. Wbrew ocenie skarżących, w sprawie przeprowadzono obszerne i wyczerpujące postępowanie wyjaśniające. Ustalono kogo obciążają koszty i jaka była ich wysokość. Ustalono, że wydania dyspozycji doszło z ramienia uprawnionego podmiotu, to jest policjanta z KPP w B. i jaki był powód wydania dyspozycji. Ponieważ pojazd był zaparkowany w miejscu gdzie obowiązywał znak Zakaz postoju" wraz z tabliczką T-24, oznaczającą, że niedostosowanie się do zakazu postoju spowoduje odholowanie pojazdu na koszt właściciela, dyspozycja usunięcia pojazdu miała uzasadnione podstawy. W tak ustalonych okolicznościach sprawy organy były obowiązane do wydania decyzji dotyczącej kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu i obciążania nimi skarżących, stosownie do przepisów prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h i art. 130a ust. 10i p.r.d. Zaskarżona decyzja zawiera adekwatne do okoliczności sprawy uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wyjaśnia, że w zakresie istotnych okoliczności sprawy organ nie znalazł podstaw do kwestionowania poczynionych przez Policję ustaleń i treści sporządzonych w sprawie dokumentów urzędowych oraz notatek służbowych.

Z powyższych względów, to jest stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego, ani materialnego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi H. K. i W. K. na podstawie art. 151 p.p.s.a.