Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2494/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; 1. uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z [...] maja 2012r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. O. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. z [...] maja 2012 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z [...] października 2010 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2010, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

J. O. (zwany dalej: skarżącym) [...] kwietnia 2010 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, w którym zadeklarował działki rolne położone na trzech działkach ewidencyjnych o numerach: [...], znajdujących się w obrębie ewidencyjnym [...], na terenie gminy [...], powiat [...], województwo [...].

Decyzją z [...] października 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu pomoc z tytułu ONW na 2010 r. w łącznej wysokości 565,64 zł.

Dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR.

Decyzją z [...] maja 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] października 2010 r.

Od ww. decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR skarżący wniósł odwołanie.

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR. W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR stwierdził, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa w świetle powołanego przepisu mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i niestwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Organ orzekający przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzających tę tezę i stwierdził, że powyższe przesłanki zaistniały w rozpatrywanej sprawie.

Dalej Prezes ARiMR wymienił przepisy krajowe oraz przepisy Unii Europejskiej stanowiące podstawę przyznawania płatności ONW w 2010 r. Następnie zacytował treść § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.; zwanego dalej: rozporządzeniem ONW) i wymienił przesłanki, które muszą być spełnione przez rolnika dla uzyskania płatności ONW podkreślając, iż jedynie łączne spełnienie przez rolnika wszystkich przesłanek stanowi podstawę do ubiegania się o płatności ONW.

Prezes ARiMR omówił wynikające z przepisów Unii Europejskiej, w szczególności z rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającym rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16; zwane dalej: rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009) i rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65; zwanym dalej: rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1122/2009) zasady ustanawiania zintegrowanego systemu administrowania i kontroli działek rolnych. Wskazał, że ustalenie, czy dane grunty kwalifikują się do objęcia pomocą z tytułu ONW następuje w wyniku przeprowadzonej zgodnie z art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 kontroli administracyjnej, która stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia dotyczy zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy, tzn. polega na porównaniu danych dotyczących poszczególnych działek rolnych zawartych we wniosku z danymi znajdującymi się w systemie identyfikacji działek rolnych, w tym szczególnie na porównaniu powierzchni działek rolnych z wniosku z zapisaną w systemie identyfikacji działek rolnych maksymalną powierzchnią kwalifikowalną do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych, na których znajdują się deklarowane działki rolne. Zgodnie z ww. przepisem pomoc z tytułu ONW przysługuje do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowalny obszar. Prezes ARiMR podkreślił, że w przypadku wykrycia jakiejkolwiek niezgodności dotyczącej powierzchni deklarowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych a wartością wyznaczonego maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wyjaśnienia stwierdzonych nieprawidłowości stosownie do dyspozycji zawartej w art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe przepisy Prezes ARiMR wyjaśnił, że o płatność do gruntów rolnych położonych na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 270 oprócz skarżącego wnioskowali również inni rolnicy. Łączna powierzchnia zadeklarowanych przez nich gruntów rolnych na tej działce wynosiła 18,03 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (PEG) wyznaczonego na tej działce ewidencyjnej wynosi 14,44 ha. Wskazał zatem, że część działki oznaczonej numerem 270 o powierzchni 2,00 ha zadeklarowanej skarżącego we wniosku z 12 kwietnia 2010 r. zawiera się w jednej z ww. części powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem [...] o powierzchni 14,44 ha.

W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., Prezes ARiMR wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wielkością powierzchni zgłoszonej do płatności przez skarżącego, a wartością maksymalnego obszaru kwalifikowalnego do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, w tym wypełnionego przez skarżącego załącznika graficznego dla działki ewidencyjnej nr [...] oraz zaimplementowanej do w/w systemu identyfikacji działek rolnych ortofotomapy.

Uwzględniając powyższe Prezes ARiMR zauważył, że przyznając skarżącemu pomoc z tytułu ONW na rok 2010 do działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W związku z tym – w ocenie Prezesa ARiMR – decyzja z [...] października 2010 r. w sprawie przyznania skarżącemu pomocy z tytułu ONW na rok 2010, rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając skarżącemu płatności ONW na rok 2010 do powierzchni ww. działki Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tej działce ewidencyjnej zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Tym samym Prezes ARiMR uznał, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a..

W skardze wniesionej na powyższą decyzję Prezesa ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, niezbadanie stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz wizji lokalnej na działce nr [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przeprowadzona kontrola jego gospodarstwa z [...] września 2009 r. w zakresie kwalifikowalności powierzchni nie wykazała jakichkolwiek niezgodności pomiędzy stanem faktycznym, a danymi zawartymi we wniosku. Skarżący podkreślił, że zarówno w latach poprzedzających jak i w 2010 r. wskazane przez niego działki, a w szczególności działka nr [...] pozostawały bez zmian. Sporna część działki nr [...], pozostaje w użytkowaniu skarżącego od 2007 r. na podstawie umowy dzierżawy, nie zawiera lasów, nieużytków, wód itp.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwana dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, p. art.145 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę, w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Jako podstawa prawna decyzji wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R.e orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako organ I instancji, wskazany został między innymi przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym z orzeczeń sądów administracyjnych zacytowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" - wyrok NSA w Warszawie sygn. akt V SA 2998/99 z 26 września 2000 r.; "O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą" – wyrok NSA w Warszawie sygn. akt III SA 1935/99 z 11 sierpnia 2000 r.

Tak więc nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W rozpoznanej sprawie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR orzekając jako organ I instancji uznał, że decyzja o przyznaniu skarżącemu płatności ONW na 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, do których zalicza się art. 7 k.p.a. i związany z nim art. 77 § 1 k.p.a., czyli bez przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego, które było niezbędne przed wydaniem wyżej wymienionej decyzji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. nie zweryfikował bowiem w ramach postępowania wyjaśniającego przyczyn rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią kwalifikującą się do płatności i przyznał płatność do działki rolnej o identyfikatorze "A" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) do powierzchni większej niż powierzchnia ustalona w systemie identyfikacji działek rolnych.

Natomiast orzekający jako organ II instancji Prezes ARiMR stwierdził, że decyzja z [...] października 2010 r. wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. rażąco narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.; zwanej dalej: "ustawa PROW") w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do ich przyznania na działce nr [...] zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że przepis art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW stanowi, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przepisy art. 7 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) i art. 77 § 1 k.p.a. stanowiły, że toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Odnosząc się do przepisów wskazanych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, których rażące naruszenie miało w ocenie organów stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności ONW za 2010 r. Sąd wyjaśnia, że przepis art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 stanowi, że kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Tak więc przepis ten wskazuje, że przeprowadzane kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, między innymi na weryfikację kwalifikacji działek do przyznania pomocy. Z przywołanego przepisu nie wynika bezpośrednio, że płatności przysługują do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowany obszar. Zatem przyznanie płatności do powierzchni większej niż powierzchnia określona w systemie identyfikacji działek nie stanowi naruszenia tego przepisu.

Ust. 2 tego artykułu stanowi, że po wskazaniu nieprawidłowości wykrytych podczas kontroli krzyżowych uruchamia się odpowiednią procedurę administracyjną, a w razie konieczności także przeprowadza kontrolę na miejscu. Tak więc przepis art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 wskazuje na cel kontroli oraz określa czego kontrole dotyczą, a przypadku ujawnienia nieprawidłowości nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek przeprowadzenia w razie konieczności kontroli na miejscu. Z przepisu tego nie wynika, że nie można przyznać płatności do powierzchni większej niż określona w systemie identyfikacji działek, ale, że przyznając płatność należy ustalić rzeczywistą powierzchnię kwalifikowaną do pomocy, również jeżeli jest ona inna niż wynikająca z systemu identyfikacji działek.

Z kolei art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 dotyczy systemu identyfikacji działek rolnych, stanowiąc, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Naruszenia tego przepisu mogłyby dopuścić się swoim działaniem jednostki tworzące system identyfikacji działek, a nie organy z niego korzystające przy orzekaniu np. o przyznaniu płatności ONW.

Zdaniem Sądu naruszenie wskazanych przepisów proceduralnych nie stanowi naruszenia prawa, które należałoby zakwalifikować jako "rażące" i które w konsekwencji stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd orzekając stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy stwierdził, że w toku postępowania w sprawie przyznania skarżącemu płatności ONW za 2010 r. mogło dojść do naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, które mogło mieć wpływ na nieprawidłowe ustalenie powierzchni będącej podstawą przyznania płatności, nie było to jednak naruszenie przepisów, które można by zakwalifikować jako rażące. Bowiem powzięcie wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, które mogło skutkować zawyżeniem kwoty przyznanej płatności nie stanowi podstawy do uznania, że postępowanie to zostało przeprowadzone z rażącym naruszenia prawa, a co za tym idzie ewentualne nieprawidłowości nie mogą być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego - nieważnościowego.

Wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności ONW stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji oraz, że charakter naruszenia prawa powoduje, że rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Powyższa ocena Sądu co do braku zasadności wzruszenia decyzji z [...] października 2010 r. w trybie nieważnościowym, powoduje, że zarzuty skarżącego dotyczące prawidłowości ustalenia stanu faktycznego pozostawały bez wpływu na wynik sprawy.

Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnieni się wyroku. O zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.