Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 316/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 4
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 257/23 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2023 r. V SA/Wa 257/23 oddalił skargę W. Z. (dalej "Skarżący") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej".

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą sporządził i podpisał osobiście.

WSA w Warszawie postanowieniem z 9 lutego 2024 r., V SA/Wa 257/23 odrzucił skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymogu określonego w art. 175 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który zawiera przymus, by skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wniesione przez skarżącego pismo stanowiące skargę kasacyjną nie zostało sporządzone przez uprawniony do tego podmiot. W konsekwencji WSA odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, na podstawie art. 178 w zw. z art. art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.

Skarżący na powyższe postanowienie wniósł zażalenie. W treści zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy.

WSA w Warszawie postanowieniem z 25 kwietnia 2024 r., V SA/Wa 257/23 odrzucił zażalenie na postanowienie z 9 lutego 2024 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W związku z faktem, że zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie zostało sporządzone z zachowaniem przymusu adwokacko-radcowskiego, Sąd I instancji odrzucił je jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 p.p.s.a.

Skarżący pismem z 17 maja 2024 r. (k. 128 akt sądowych) wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na postanowienie WSA z 25 kwietnia 2024 r., V SA/Wa 257/23, następnie pismem z 4 lipca 2024 r. (k. 137 akt sądowych) skarżący ponownie złożył tożsame zażalenie, które zostało potraktowane przez Sąd I instancji jako uzupełnienie środka odwoławczego z 17 maja 2024 r.

W uzasadnieniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia braków formalnych skargi i odrzucenie skargi bez zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i wydanie rozstrzygnięcia nieprawidłowego;

2) poprzez odrzucenie skargi pomimo prawidłowo złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy tj. ustanowienie pełnomocnika z urzędu;

3) art. 69 p.p.s.a. poprzez brak prawidłowego skompletowania akt sprawy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2024 r., V SA/Wa 257/23 odpowiada prawu, bowiem prawidłowo Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Powyższe z tego względu, że zażalenie wbrew wymogom art. 194 § 4 p.p.s.a., nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika.

W myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny (odpowiednio stosowane przepisy art. 175 § 2 – 3 p.p.s.a. określają wyjątki od tej zasady, które jednak nie mają zastosowania w niniejszej sprawie). Wymóg ten ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej, stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. Niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez adwokata bądź radcę prawnego (lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 – 3 p.p.s.a.) jest brakiem nieusuwalnym. Trafnie też wskazał Sąd I instancji, że zawarte w art. 194 § 4 p.p.s.a. pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć jako "napisanie i podpisanie" zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia NSA: z 25 października 2011 r., II OZ 970/11; z 7 maja 2014 r., II FZ 543/14). W sprawie jest bezspornym, że skarżący nie stosując się do pouczeń i wymogów proceduralnych, wniósł zażalenie z naruszeniem art. 194 § 4 p.p.s.a., co skutkować musiało jego odrzuceniem, zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Dodatkowo należy podnieść, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozpatrzony postanowieniem z 18 czerwca 2024 r., V SPP/Wa 93/24 przez referendarza sądowego WSA w Warszawie negatywnie. Skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy. Na powyższe skarżący nie złożył sprzeciwu co skutkowało uprawomocnieniem orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy.

Wobec powyższego podniesione w zażaleniu zarzuty oraz argumenty nie mogły odnieść skutku.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.