Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 383/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Podjeto zawieszone postępowanie i oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.128 § 1 pkt 1 art 184 w zw z art 197 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z zażalenia T.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 516/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2021 r., znak KOC/7436/Go/21 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej postanawia: 1. podjąć postępowanie sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt I OZ 383/22 zawiesił postępowanie sądowe w sprawie z zażalenia T.C. (dalej: skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 516/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2021 r., znak KOC/7436/Go/21 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej, z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania E.M., do dnia zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłej albo do dnia ustanowienia we właściwej drodze kuratora spadku (art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej: p.p.s.a.).

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że prawdopodobnymi spadkobierczyniami zmarłej uczestniczki są M.J. oraz M.K., która również zmarła.

Naczelny Sąd Administracyjny powziął z urzędu wiedzę o postępowaniu w sprawie I OSK 2190/19, w aktach którego znajdują się: wypis aktu poświadczenia dziedziczenia Rep. A Nr [..] po E.M., wypis aktu poświadczenia dziedziczenia Rep. A Nr [..] po M.K., a także adresy spadkobierców po M.K. Z tego względu w postępowaniu w sprawie I OZ 383/22 zaistniała możliwość podjęcia postępowania sądowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z udziałem spadkobierców zmarłej M.K., tj. z udziałem A.S. i M.K.1. Powyższe zdeterminowało punkt pierwszy rozstrzygnięcia, tj. podjęcie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. z uwagi na ustalenie następców prawnych zmarłej uczestniczki postępowania.

W przedmiotowej sprawie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przedstawiono do rozpoznania zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 516/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2021 r., znak KOC/7436/Go/21 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej.

W zażaleniu z 2 maja 2022 r. skarżąca podniosła, że w sytuacji, gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków jest oczywiste i wynika wprost z treści decyzji organów obu instancji, powoływanie się przez Sąd na brak uzasadnienia wniosku jest niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że faktycznie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżąca w istocie nie uzasadniła swojego wniosku. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji, wbrew stanowisku skarżącej, nie zostało jednak zdeterminowane brakiem wskazania przez skarżącą przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd I instancji wskazał na str. 2 uzasadnienia, że byłby uprawniony do odmowy zastosowania ochrony tymczasowej z uwagi na niewykazanie przez skarżącą, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje po jej stronie zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże jednocześnie Sąd wyraźnie wskazał, że podstawą odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było uznanie, że zaskarżona decyzja nie jest aktem, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Sąd I instancji wyjaśnił, że wstrzymaniu wykonania podlegają decyzje, które nadają się do wykonania i mogą być wykonywane, zwłaszcza w trybie egzekucji. Chodzić może o takie decyzje, które nakładają na stronę pewne obowiązki lub przyznają prawa. Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe stanowisko. Cechy wykonalności nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 29 września 2021 r., nr 262/SD/2021 o odmowie przyznania (m.in. skarżącej) prawa własności czasowej gruntu nieruchomości warszawskiej (pkt 1) i stwierdzająca, że wniosek dekretowy w części zostanie rozpatrzony odrębną decyzją (pkt 2). Zaskarżone postanowienie nie narusza zatem prawa, co skutkowało oddaleniem wniesionego zażalenia, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.