Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 803/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 i art. 8 § 1 art. 105 § 1 art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 129b ust. 1 i ust. 2, art. 94a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2301
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 575/20 w sprawie ze skargi D. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 9 stycznia 2020 r. nr PORZII.61.124.2019.AZ.3 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki, nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. S.A. w W. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 575/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 9 stycznia 2020 r. w przedmiocie naruszenia zakazu prowadzenia reklamy aptek oraz kary pieniężnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") poprzez oddalenie skargi, pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na występowanie podstaw do umorzenia postępowania prowadzonego przez organy Inspekcji Farmaceutycznej w sprawie, ze względu na jego bezprzedmiotowość w związku z brakiem naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego (zgodnie z pkt. 2 poniżej),

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 6, 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżonej nią decyzji z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegającym na braku faktycznego uzasadnienia dlaczego i na jakiej podstawie uznano, że działania Skarżącej miały na celu reklamę skierowaną do ogółu, mimo wszystkich treści świadczących wprost, iż jest to informacja o franczyzie i jej zaletach kierowana wyłącznie do podmiotów, które mogą być zainteresowane podjęciem współpracy ze Skarżącą w ramach umowy współpracy franczyzowej,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, a co najmniej wadliwe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na Skarżącą w nadmiernej wysokości przy jednoczesnym braku faktycznego uzasadnienia dlaczego uznano, że celem działań Spółki była reklama aptek ogólnodostępnych skierowana do ogółu oraz przy niedostatecznym uzasadnieniu wysokości nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej,

2) naruszenie prawa materialnego tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 944 ze zm.;) poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji Organu II instancji, oraz

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 129b ust, 1 i ust. 2 w zw. z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji Organu II instancji w sytuacji braku występowania podstaw do nałożenia kary pieniężnej,

polegające na przyjęciu, że:

i. zamieszczenie na stronie internetowej [...] materiału,

oznakowanego logo "[...]", w którym wskazano między innymi:

• "Marka [...] była i jest najbardziej rozpoznawalna na polskim rynku",

• "Silna i rozpoznawalna marka",

• "Sprawdzone standardy obsługi Pacjenta",

• "Szeroka oferta rabatów producenckich",

• "Większa o 33% sprzedaż niż średnie apteki indywidualne";

ii. zamieszczenie na stronie internetowej [...] materiału,

oznakowanego logo "[...]", w którym wskazano między innymi:

• "Rodzinna apteka z widokiem na przyszłość",

• "Wysoka jakość i szeroki wybór produktów",

• "Dbamy o dostępność i bezpieczeństwo terapii farmakologicznej dla Pacjentów",

• Dbamy o to, aby Pacjent był w centrum uwagi";

iii. rozpowszechnianie informatora zatytułowanego "Rodzinna apteka z widokiem na przyszłość [...]", w którym zamieszczono między innymi tekst "Ponad 300 specjalistów zatrudnionych w [...]. codziennie wspiera ponad 4000 Farmaceutów pracujących w [...]", "jesteśmy największą siecią polskich Aptek", "W [...] PACJENT jest zawsze w CENTRUM UWAGI – otaczamy go najlepszą opieką i służymy profesjonalnym doradztwem. Każdego dnia dbamy o najwyższą jakość obsługi, pełną dostępność leków i najlepsze ceny. Przekraczając oczekiwania naszych Pacjentów wyznaczamy nowe standardy, umacniając pozycję lidera w branży i ulubionej Apteki milionów Polaków", "Silna i rozpoznawalna marka Ulubiona apteka milionów Polaków", "Pacjenci pokochają nową odsłonę Twojej Apteki", "Ponad 6000 produktów rabatowanych do sztuki", "Dodatkowe warunki handlowe [...] poprawiające cenę zakupu produktu", "Właściciel i Farmaceuci zyskują do 50% więcej czasu na obsługę Pacjenta", "Zalety dla twoich pacjentów: najszersza w polskim Internecie oferta leków, dermkosmetyków, suplementów diety, ziół i sprzętu medycznego, ponad 17 tysięcy produktów, możliwość zamówienia leków na receptę i ich odbiór w Aptece, podniesienie atrakcyjności Apteki dla młodego Pacjenta", " Wysoka jakość i szeroki wybór produktów", "Lepsza dostępność produktów oraz zwiększenie zadowolenia Pacjentów", "Zapewnienie lepszej dostępności produktów dla Pacjenta"

- stanowiło prowadzenie przez Skarżącą niedozwolonej reklamy 103 aptek ogólnodostępnych położonych na terenie województwa śląskiego,

- było działaniem Spółki podjętym w celu zachęcenia klientów i tym samym zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i innych w aptekach "[...]",

- powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł,

gdy w rzeczywistości, opisane powyżej działania nie stanowiły reklamy w rozumieniu art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, gdyż:

- nie została spełniona wymagana tym przepisem przesłanka celu,

- informacje o franczyzie i jej zaletach kierowane były wyłącznie do podmiotów, które mogą być zainteresowane podjęciem współpracy ze Skarżącą w ramach umowy współpracy franczyzowej,

co powoduje w konsekwencji, że również zastosowanie w sprawie art. 129b ust. 1 i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne, poprzez nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej, było niewłaściwe.

Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 P.p.s.a.,

2) uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 9 stycznia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2019 r.,

a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wy maga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych, a istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

2. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie naruszenia zakazu reklamy aptek oraz nałożenia kary pieniężnej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że według Sądu I instancji organ administracji publicznej zasadnie – a, to wobec prawidłowego podejścia do rozumienia art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz prawidłowego zastosowania tego przepisu w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy – przypisał stronie niedozwolone prowadzenie reklamy 103 aptek ogólnodostępnych o nazwach "[...], "[...]", "[...]" (położonych na terenie województwa śląskiego) oraz ich działalności, poprzez zamieszczenie – w okresie od dnia 15 września 2018 r. do dnia wydania decyzji, a także w okresie od dnia 15 września 2918 r. do dnia 11 sierpnia 2019 r. – na stronie internetowej [...] materiałów reklamowych oznaczonych logo "[...]", a ponadto poprzez rozpowszechnianie, zawierającego treści reklamowe, informatora pt. "Rodzinna apteka z widokiem z widokiem na przyszłość [...]", co uzasadniało, nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł, nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy wymienionych aptek za pomocą treści zamieszczanych na stronie internetowej [...] oraz umorzenie postępowania w części dotyczącej nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy wymienionych aptek w związku z zaprzestaniem naruszania prawa poprzez rozpowszechnianie wymienionego informatora.

3. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

3.1. Odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej przede wszystkim trzeba podkreślić, że ocena ich zasadności oraz skuteczności nie może abstrahować od znaczenia konsekwencji wynikających z faktu, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).

Wobec zaś znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty, ocena ich zasadności nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają właśnie zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).

I to nawet w sytuacji – co trzeba podkreślić – dostrzeżenia wadliwości zaskarżonego wyroku, których skarżący kasacyjnie jednak nie podnosi, albowiem nie stawia stosownych i adekwatnych w relacji do tych wadliwości zarzutów.

3.3. Uwzględniając powyższe i operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

4. Uwzględniając istotę spornej w sprawie kwestii, której rozstrzygnięcie wymagało odpowiedzi na pytanie, czy publikowanie na stronie internetowej [...], w okresie od dnia 15 września 2018 r. do dnia wydania decyzji oraz w okresie od dnia 15 września 2018 r. do 11 sierpnia 2019 r., materiałów oznakowanych logo "[...]" oraz rozpowszechnienie informatora pt. "Rodzinna apteka z widokiem z widokiem na przyszłość [...]", stanowiło prowadzenie niedozwolonej reklamy wymienionych powyżej aptek, uzasadniając przypisanie stronie skarżącej tego naruszenia, czy też – jak podnosi strona kwestionując prawidłowość tego stanowiska – nie stanowiło niedozwolonej reklamy tychże aptek, za niezasadny należało uznać zarzut z pkt 1 lit. b) petitum skargi kasacyjnej zmierzający do podważenia prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.

4.1. Odwołując się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3619/21; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13; 27 listopada 2014, sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2575/13), w relacji do konstrukcji omawianego zarzutu kasacyjnego trzeba stwierdzić, że jego uzasadnienie nie wyjaśnia, ani też wskazuje, o jakie konkretnie deficyty postępowania wyjaśniającego, czy też deficyty ocen przeprowadzonych w nim dowodów miałoby chodzić. Nie wyjaśnia również – co najistotniejsze – na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – do których, co nie mniej istotne, strona skarżąca również się nie odwołuje (zob. s. 7 – 11 skargi kasacyjnej) – oraz jaki miałby być wpływ zarzucanego ich naruszenia na wynik sprawy.

Jeżeli przy tym w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego strona eksponuje wadliwość oceny prawnej faktów ustalonych w toku postępowania prowadzonego w sprawie – co, aż nadto jasno i wyraźnie wynika ze skargi kasacyjnej (s. 7 – 11) – to w odpowiedzi na tego rodzaju zabieg trzeba przede wszystkim podnieść, że ustaleń faktycznych nie można i nie należy mylić z prawną ich oceną. Jeżeli tak – a właśnie w ten sposób należałoby odnieść się do wskazanej kwestii spornej – to omawiany zarzut kasacyjny zmierzający do wykazania braku prawidłowości ustaleń faktycznych, nie może być uznany za skuteczny.

Kwestionując stanowisko Sądu I instancji, a co za tym idzie również organów administracji publicznej, odnośnie do oceny zachowania polegającego na publikowaniu i rozpowszechnianiu we wskazany powyżej sposób przywołanych treści, strona niezasadnie upatruje wadliwości tejże oceny w naruszeniu przepisów postępowania, a mianowicie w naruszeniu art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

4.2. Podkreślając, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie było prowadzone w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem zakazu prowadzenia reklamy apteki (aptek) oraz jej (ich) działalności, nie może i nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz koniecznych do przeprowadzenia w tym postępowaniu ustaleń wyznaczała norma prawa materialnego rekonstruowana z przepisu art. 94a w związku z art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.

W związku z tym więc, że punktem wyjścia dla dokonywanego przez organ administracji ustalenia koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawie są normy prawa materialnego, a w istocie rzeczy – co istotne z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii, o czym mowa jeszcze dalej – przyjmowane przez ten organ ich rozumienie, to w świetle przedstawionych uwag za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że istota kwestii stawianej na gruncie omawianego zarzutu nie odnosi się do sfery faktów, lecz do podejścia organu administracji publicznej – a co za tym idzie Sądu I instancji – do rozumienia regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia dotyczy.

4.3. Jeżeli za fakt należałoby uznać zdarzenie, zjawisko lub sytuację, które miały miejsce, to gdy chodzi o rozpatrywaną sprawę oraz jej okoliczności, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, za "fakt" w przywołanym tego słowa rozumieniu, należałoby uznać fakt publikowania i rozpowszechnienia na stronie internetowej [...], w okresie od dnia 15 września 2018 r. do dnia wydania decyzji oraz w okresie od dnia 15 września 2018 r. do 11 sierpnia 2019 r., materiałów oznakowanych logo "[...]", odpowiednio o treści: "Marka [...] była i jest najbardziej rozpoznawalna na polskim rynku", "Silna i rozpoznawalna marka", "Sprawdzone standardy obsługi Pacjenta", "Szeroka oferta rabatów producenckich", "Większa o 33% sprzedaż niż średnie apteki indywidualne", a także o treści "Rodzinna apteka z widokiem na przyszłość", "Wysoka jakość i szeroki wybór produktów", "Dbamy o dostępność i bezpieczeństwo terapii farmakologicznej dla Pacjentów", "Dbamy o to, aby Pacjent był w centrum uwagi", a ponadto fakt rozpowszechnienia informatora pt. "Rodzinna apteka z widokiem z widokiem na przyszłość [...]" zawierającego, między innymi treść: "Ponad 300 specjalistów zatrudnionych w [...] codziennie wspiera ponad 4000 Farmaceutów pracujących w [...]", "Jesteśmy największą siecią polskich Aptek", "W [...] PACJENT jest zawsze w CENTRUM UWAGI – otaczamy go najlepszą opieką i służymy profesjonalnym doradztwem. Każdego dnia dbamy o najwyższą jakość obsługi, pełną dostępność leków i najlepsze ceny. Przekraczając oczekiwania naszych Pacjentów wyznaczamy nowe standardy, umacniając pozycję lidera w branży i ulubionej Apteki milionów Polaków", "Silna i rozpoznawalna marka Ulubiona apteka milionów Polaków", "Pacjenci pokochają nową odsłonę Twojej Apteki", "Ponad 6000 produktów rabatowanych do sztuki", "Dodatkowe warunki handlowe [...] poprawiające cenę zakupu produktu", "Właściciel i Farmaceuci zyskują do 50% więcej czasu na obsługę Pacjenta", "Zalety dla twoich pacjentów: najszersza w polskim Internecie oferta leków, dermkosmetyków, suplementów diety, ziół i sprzętu medycznego, ponad 17 tysięcy produktów, możliwość zamówienia leków na receptę i ich odbiór w Aptece, podniesienie atrakcyjności Apteki dla młodego Pacjenta", "Wysoka jakość i szeroki wybór produktów", "Lepsza dostępność produktów oraz zwiększenie zadowolenia Pacjentów", "Zapewnienie lepszej dostępności produktów dla Pacjenta".

Inną natomiast i sporną w sprawie kwestią jest, czy w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa stanowi to niedozwoloną reklamę apteki (aptek) oraz jej (ich) działalności, czy też nie, co jest już ocenę formułowaną na tym etapie procesu stosowania prawa, który wiąże się z potrzebą przeprowadzenia procesu wymagającego ustalenia źródła rekonstrukcji normy prawnej, klaryfikacji znaczeń, ustalenia ich sensu normatywnego, a następnie kwalifikowania danego faktu z punktu widzenia konkretnej i adekwatnej normy prawnej oraz ustalenia konsekwencji tejże kwalifikacji.

4.4. Omawiany zarzut kasacyjny – niezależnie od jego deficytów, o których była mowa w pkt 4.1 – nie mógł być więc uznany za zasadny, albowiem ustaleń faktycznych nie można i nie należy mylić z prawną ich oceną, a w rozpatrywanej sprawie – co istotne z punktu widzenia jej przedmiotu – nie jest sporne, ani miejsce, forma, sposób oraz okres publikowania i rozpowszechniania przywołanych powyżej treści, ani też od kogo – jako nadawcy zawartego w nich przekazu – treści te pochodziły.

5. Wobec znaczenia konsekwencji wynikających z uwag przedstawionych powyżej w pkt 3.1. – 3.2., za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało również uznać zarzuty z pkt 2 lit. a) oraz lit. b) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie, odpowiednio, zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 129b ust. 1 w związku z art. 94a ust. 1 wymienionej ustawy.

5.1. Odnosząc się do tych zarzutów, na gruncie których strona skarżąca podnosi – bo tak z nich wynika – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie – co istotnie nie jest niemożliwie, albowiem obydwie te formy naruszenia mogą wystąpić równocześnie – za konieczne z punktu widzenia oceny ich zasadności, a co za tym idzie skuteczności, należy uznać przypomnienie na czym te formy naruszenia prawa materialnego polegają oraz, jak są rozumiane.

Mianowicie, błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy, wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. no. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21).

Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego – niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Przy tym, w tej mierze nie można tracić z pola widzenia tego, że ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).

5.2. Uwzględniając powyższe – i ponownie odwołując się do znaczenia konsekwencji uwag z pkt 3.1. – 3.2. – nie sposób jest zasadnie, a co za tym idzie skutecznie, przypisać Sądowi I instancji błąd wykładni w zakresie odnoszącym się do rozumienia art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 w związku z art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne.

Zwłaszcza, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w odniesieniu do art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz w kontekście wskazywanym przez stronę, Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, w rezultacie których miałby w błędny sposób ustalić treść normy prawnej rekonstruowanej z tego przepisu prawa (w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia została przywołana wyłącznie treść tego przepisu prawa – s. 12).

Co więcej, ze skargi kasacyjnej nie wynika, aby strona skarżąca podjęła próbę wykazania na czym miałby polegać błąd wykładni art. 129b ust. 1 przywołanej ustawy (s. 2 – 3 oraz s. 16 – 17 skargi kasacyjnej).

Czy też, aby strona skarżąca podjęła próbę wykazania na czym miałby polegać błąd wykładni art. 94a ust. 1 tej ustawy, a tym samym, aby w odniesieniu do rozumienia tego przepisu prawa podjęła próbę skutecznego przeciwstawienia – nieprawidłowemu jej zdaniem – stanowisku Sądu I instancji, stanowiska prawidłowego. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić – co nie jest bez znaczenia – że podejście strony skarżącej do rozumienia przywołanego przepisu prawa, w odniesieniu do którego zarzuca błąd wykładni, (zasadniczo) nie odbiega od podejścia prezentowanego w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wspólnym ich mianownikiem (s. 14 – 15 skargi kasacyjnej oraz s. s. 7 – 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) jest bowiem szerokie rozumienie pojęcia "reklamy aptek oraz ich działalności". Jeżeli tak, to nie sposób jest twierdzić, że w odniesieniu do omawianej kwestii mógł zaistnieć, czy też zarysować się jakikolwiek spór.

Stąd też, polemika strony skarżącej z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie może być uznana za skuteczną, jeżeli w istocie rzeczy poglądu tego nie podważa i nie przeciwstawia mu – jak powyżej już to wyjaśniono w zakresie odnoszącym się do istoty zarzutu błędnej wykładni – innego i prawidłowego podejścia do rozumienia wypowiedzi normatywnej rekonstruowanej z przepisu art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Co więcej – a nie jest to również bez znaczenia z punktu widzenia oceny odnośnie do braku zasadności, a co za tym idzie braku skuteczności zarzucanego błędu wykładni – wobec konstrukcji omawianych zarzutów kasacyjnych trzeba również stwierdzić, że prezentowane na ich gruncie stanowisko – a w istocie rzeczy teza – jakoby zarzucany błąd wykładni miał polegać na przyjęciu, że "[...] zamieszenie na stronie internetowej [...] materiału, oznakowanego logo "[...]", w którym wskazano między innymi: "Marka [...] była i jest najbardziej rozpoznawalna na polskim rynku", [...] rozpowszechnienie informatora zatytułowanego "Rodzinna apteka z widokiem na przyszłość [...], w którym zamieszczono [...] tekst "Ponad 300 specjalistów [...]" stanowiło prowadzenie [...] niedozwolonej reklamy 103 aptek ogólnodostępnych [...]" (zob. s. 2 i s. 3 skargi kasacyjnej), w oczywisty wręcz sposób odnosi się do stosowania normy prawnej w okolicznościach sprawy, nie zaś do jej wykładni, co tym bardziej nakazuje zarzut błędnej wykładni przywołanych przepisów prawa uznać za nieskuteczny.

5.3. Przechodząc w związku z powyższym do oceny zarzutów niewłaściwego zastosowania wymienionych przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne trzeba stwierdzić, że również one nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Przede wszystkim dlatego, że nie czynią zadość wymogom, o których mowa była powyżej w pkt 5.1. Ze skargi kasacyjnej nie wynika bowiem, z jakich powodów i dlaczego należałoby stwierdzić – jak podnosi i oczekuje tego strona skarżąca – że stanowiący podstawę wydania zaskarżonego wyroku stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej rekonstruowanej z przepisów art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Jeżeli przy tym – o czym mowa była już powyżej – strona skarżąca nie podważyła podejścia Sądu I instancji, a co za tym idzie organów administracji, do rozumienia przywołanych przepisów prawa, które to przepisy (oraz przyjęte ich rozumienie) wyznaczały zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz zbiór koniecznych do jej załatwienia i podlegających ustaleniu prawnie relewantnych faktów, zaś z powodów, o których była mowa w pkt 4.1. – 4.4., za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie orzeczenia, to zarzuty naruszenie wymienionych przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne przez nich niewłaściwe zastosowanie tym bardziej nie mogły być uznane skuteczne.

Zwłaszcza, że w rozpatrywanej sprawie – co nie mniej istotne – nie jest sporne, ani miejsce, forma, sposób oraz okres publikowania i rozpowszechniania przywołanych powyżej treści, ani też od kogo – jako nadawcy zawartego w nich przekazu – treści te pochodziły.

5.4. W tym też kontekście, w odpowiedzi na argumentację skargi kasacyjnej zmierzającą do wykazania wadliwości prawnej oceny przywołanych powyżej faktów (pkt 4.3.), a więc innymi słowy zmierzającą do wykazania zasadności zarzucanego błędu subsumcji, przypomnienia wymaga, że wobec przyjmowanego – i nie podważonego w sprawie, o czym była mowa powyżej – szerokiego rozumienia pojęcia "reklamy apteki oraz jej działalności", reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyroki NSA z dnia: 20 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 15/17; 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1737/16; 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 5143/16; 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 682/15; 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 97/15 oraz sygn. akt II GSK 550/15; 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2583/15; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1718/13; 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1981/13) i to niezależnie od form i metod tego działania oraz użytych środków (por. np. wyroki NSA z dnia: 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3346/15; 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2310/15), zaś podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07). W tym też kontekście podnosi się, że zakaz reklamy aptek oraz ich działalności jest motywowany potrzebą ograniczenia perswazyjnej funkcji reklamy, a to z uwagi na potrzebę zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego. Zwłaszcza, że może ona doznać uszczerbku nie tylko wskutek braku dostatecznego dostępu do leków, ale również wtedy, gdy dostęp do leków jest zbyt łatwy i skutkuje ich nadużywaniem. Do tego prowadzi zaś niewątpliwie nadto obecna i sugestywna reklama zarówno leków – które nie są zwykłym towarem rynkowym, a obrót nimi jest i musi być reglamentowany przez państwo – jak i aptek, to jest miejsc w których leki są oferowane do sprzedaży (zob. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 550/15).

5.5. Z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne wynika, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, a nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Z konwencji językowej, którą na gruncie przywołanego przepisu prawa operuje ustawodawca wynika, że odróżnił on "reklamę" od "informacji", jakkolwiek jednocześnie nie uszczegółowił zakresu tych pojęć – co odnieść należy w szczególności do pojęcia "reklamy" – ograniczając się w odniesieniu do drugiego z nich do wskazania koniecznej i zarazem dopuszczalnej treści informacji, co prowadzi w konsekwencji do tego wniosku, że jakkolwiek każda reklama jest jednocześnie informacją, ale jednak nie każda informacja jest reklamą.

W kontekście tego spostrzeżenia należy podnieść, że o ile informacja stanowi prosty i obojętny w swej treści oraz formie przekaz, który jest pozbawiony cech oddziaływania mającego nakłaniać do dokonania zakupu i z tego punktu widzenia jest neutralny, albowiem ma dostarczać (wyłącznie) danych o towarze, czy też usłudze, to reklama – także będąca, jak wskazano, źródłem informacji – zawiera już jednak element perswazji, a więc element ukierunkowany na realizację określonego celu, a mianowicie wywołania zachęty do nabycia towaru lub usługi. O jego istnieniu można i należy wnioskować na podstawie treści przekazu, jego języka oraz formy, wykorzystywanego nośnika, a także co jest nie mniej istotne, kontekstu towarzyszącego danemu przekazowi pochodzącemu od konkretnego podmiotu, jako jego nadawcy (zob. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1343/18).

5.6. Z przedstawionego punktu widzenia należałoby więc przyjąć, że Sąd I instancji nie bez uzasadnionych podstaw stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem, albowiem zasadność przypisania stronie skarżącej naruszenia, o którym mowa w art. 129b ust. 1 w związku z art. 94a ust 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, potwierdzają ustalenia stanu faktycznego sprawy.

5.7. W korespondencji do uwag z pkt 5.4. – 5.5. za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że z całą pewnością przekaz o przywołanej powyżej i ustalonej w sprawie treści (pkt 4.3.), nie jest przekazem neutralnym, dostarczającym wyłącznie danych o towarze, czy też usłudze.

Ponad wszelką wątpliwość zawiera on bowiem element perswazji ukierunkowany na realizację określonego celu, a mianowicie wywołania zachęty do nabycia towaru lub usługi. W relacji do przywołanych treści oraz budowanego na ich podstawie pozytywnego komunikatu trzeba o tym wnioskować również na podstawie zestawienia logo "[...]", którym został on oznaczony, z nazwami aptek – "[...], "[...]", "[...]" – co wobec, aż nadto wyraźnie rysującego się na tym tle podobieństwa prowadzi do wniosku, że z całą pewnością przekaz ten należałoby uznać za reklamę wymienionych aptek oraz ich działalności prowadzoną w oparciu o wręcz oczywiste i samo narzucające się skojarzenia.

W tej mierze, nie można pomijać znaczenia i tej okoliczności, że omawiany przekaz był publikowany i rozpowszechniany za pomocą dostępnego w wymienionych aptekach informatora pt. "Rodzinna apteka z widokiem z widokiem na przyszłość [...]", a ponadto przy wykorzystaniu internetu. Jakkolwiek w tym przypadku, przekaz ten był zamieszczony na stronie [...], to jednak – co trzeba podkreślić w opozycji do stanowiska strony skarżącej – w żadnym stopniu, ani też zakresie okoliczności ta nie dowodzi zasadności tezy, że był on kierowany wyłącznie do potencjalnych franczyzobiorców. Wobec przywołanych powyżej treści oraz kreowanego na ich podstawie pozytywnego komunikatu – a w tym kontekście skojarzeń rysujących się na tle zestawienia logo "[...]", którym został on oznaczony, z nazwami aptek "[...], "[...]" i "[...]" – a co więcej, wobec powszechnej dostępności wymienionego medium, a co za tym idzie powszechnej dostępności nadawanego przy jego wykorzystaniu przekazu, nie sposób jest zasadnie twierdzić, że zawarte w nim treści miały (miałyby mieć) ograniczony zasięg, a w konsekwencji, że nie docierały do innych odbiorców, niż tylko potencjalny franczyzobiorcy.

5.8. Podkreślając – w korespondencji do przedstawionych argumentów oraz w ich rekapitulacji – silnie akcentowany w treści przywołanego i ustalonego w sprawie przekazu element perswazji, a co za tym idzie jego intencjonalność ukierunkowaną na wywołanie efektu zachęty (do nabycia towaru, usługi), zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

6. Argumenty przekonujące o braku zasadności oraz skuteczności zarzutów z pkt 2 lit. a) – b) petitum skargi kasacyjnej stanowią – wobec ich aktualności – w pełni usprawiedliwioną podstawę tego wniosku, że nie jest zasadny, ani też skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s..a w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku 105 § 1 k.p.a. (pkt 1 lit. a) petitum wniesionego środka zaskarżenia).

Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się również do znaczenia konsekwencji wynikających z uwag wprowadzających przedstawionych powyżej w pkt 3.1. – 3.3.

7. Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut z pkt 1 lit. c) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

7.1. Zarzut ten nie może być uznany za skuteczny przede wszystkim z powodów, o których była już mowa powyżej w pkt 3.1. – 3.3., a w korespondencji do nich także z powodów odwołujących się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3619/21; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13; 27 listopada 2014, sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2575/13).

7.2. Z uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego w ogóle bowiem nie wynika, na czym miałoby polegać naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., a w tym kontekście, w czym miałby się wyrażać wpływ – i to istotny – jego naruszenia na wynik sprawy (zob. s 12 – 13 skargi kasacyjnej).

Podkreślając, że w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97) – niezależnie od deficytów uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego – trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby zasadnie można było przyjąć, że Sąd I instancji nie uwzględnił konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby nastąpiło – i co więcej, zostało wykazane przez stronę skarżącą, a tak nie jest – mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18).

7.3. Odwołując się do uwag z pkt 7.1., nie ma również podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki podnosi to strona skarżąca.

Przede wszystkim przypomnienia oraz wyjaśnienia wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.

Przypomnienia również wymaga, że zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

7.4. Przechodząc do istoty rzeczy trzeba stwierdzić, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., to również – jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów – zostało sporządzone w sposób, który nie dość, że umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia, to również w dostateczny sposób wyjaśnia motywy, którymi kierował się Sąd I instancji stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem.

Ponownie odwołując się do znaczenia konsekwencji wynikających z uwag z pkt 3.1. - 3.2., a także z pkt 7.1., o braku zasadności, a co za tym idzie skuteczności omawianego zarzutu kasacyjnego – w korespondencji do tychże uwag – trzeba wnioskować na tej także podstawie, że zarzucane na jego gruncie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. – a mianowicie "[...] poprzez ich niezastosowanie [...]" (co, niezależnie od już wskazanych deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej, o których mowa jeszcze dalej, samo w sobie jest enigmatyczne) "[...] a co najmniej wadliwe zastosowanie i nałożenia kary pieniężnej [...] w nadmiernej wysokości przy jednoczesnym braku faktycznego uzasadnienia dlaczego uznano, że celem działań Spółki była reklama aptek [...] oraz przy niedostatecznym uzasadnieniu wysokości nałożonej [...] kary pieniężnej" – nie jest spójne z uzasadnieniem zarzucanego naruszenia wymienionych przepisów prawa, w tym zwłaszcza art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wynika z niego bowiem, że naruszenia wskazanego przepisu prawa strona skarżąca upatruje w istocie rzeczy w niezasadnym przypisaniu jej deliktu polegającego na prowadzeniu reklamy aptek oraz ich działalności, co odnosi w tym względzie zarówno do stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, jak i do stanowiska Sądu I instancji (s. 12 – 13 skargi kasacyjnej), które to stanowiska miałyby być przy tym – jej zdaniem – niesatysfakcjonujące w zakresie mającym się odnosić do uzasadnienia wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Podkreślając, że kwestionowanie prawidłowości przypisania stronie wymienionego naruszenia (deliktu) nie może służyć podważaniu wysokość kary pieniężnej nałożonej za to naruszenie – co jest oczywiste, albowiem art. 129b ust. 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne (ust. 2 określa dyrektywy wymiaru kary, do których odniósł się organ administracji publicznej (s. 19 – 20 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), a prawidłowość ich stosowania ocenił również Sąd I instancji – s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) mają zastosowanie na tym etapie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, który następuje już po stwierdzeniu i przypisaniu stronie tego postępowania naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną – w odpowiedzi na omawiane stanowisko trzeba przede wszystkim stwierdzić, że strona nie wykazała w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle wymogów wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a., jaki wpływ na wynik sprawy miałyby mieć zarzucane na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego deficyty ocen Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do wysokości nałożonej kary pieniężnej.

8. Z wszystkich przedstawionych powodów należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlegała oddaleniu, jako niezasadna.

9. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.