Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2556/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 54 § 2, art. 269 § 1, art. 187 § 2, art. 50  § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 88b ust. 1, art. 88b, ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz, Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 218/22 w sprawie ze skargi C.T. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 218/22 oddalił skargę C.T. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie wnioskiem z [...] lutego 2021 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o udzielenie informacji w zakresie obiegu korespondencji i zawartych w niej dokumentów dot. złożonego przez niego [...] marca 2021 r. ponaglenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego. Jednocześnie skarżący wniósł o przekazanie potwierdzonych wypisów dziennika podawczego, dziennika korespondencji, książki doręczeń dot. wniesionego przez niego pisma; rejestru teczek i dokumentów z archiwum dotyczących osób z imienia i nazwiska, którym ww. korespondencja została przydzielona do załatwienia przez GINB przez umieszczenie dyspozycji dotyczącej trybu załatwienia w celu udokumentowania obiegu ww. korespondencji i dokumentu, zgodnie z instrukcją kancelaryjną.

Pismem z [...] lutego 2022 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Orzecznictwa Nadzoru Budowlanego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na wniosek opisał etapy obiegu ponaglenia skarżącego z [...] marca 2021 r., a w zakresie żądania udostępnienia dziennika podawczego, dziennika korespondencji i książki doręczeń dotyczących obiegu wniesionego ponaglenia i pisma wysłanego do skarżącego wyjaśnił, że takowych nie prowadzi. Jednocześnie przesłał skarżącemu kopię strony książki nadawczej odnotowującą wysyłkę pisma Radcy Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Departamentu Orzecznictwa Nadzoru Budowlanego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. stanowiącego odpowiedź na ponaglenie. W odniesieniu do żądania udostępnienia rejestru teczek i dokumentów z archiwum dotyczących osób z imienia i nazwiska, którym ww. korespondencja została przydzielona do załatwienia wskazano, że dane osobowe pracowników załatwiających sprawę nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] marca 2022 r. skarżący, za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność "Dyrektora Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie" w rozpoznaniu wniosku z [...] lutego 2022 r., wywodząc, że domagał się udzielenia informacji publicznej przez Dyrektora Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego i to ten podmiot winien rozpatrzyć przedmiotowy wniosek.

Uznając skargę za bezzasadną Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor Biura Organizacyjnego, tj. jednej z jednostek organizacyjnych Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego nie jest organem władzy publicznej, a tym samym nie jest podmiotem obowiązanym w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), dalej określanej jako "u.d.i.p.", do udostępniania informacji publicznej. Organem władzy publicznej na gruncie przywołanej ustawy i tym samym podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p. jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Zaadresowanie przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego pozwalało przyjąć, że został on skierowany do podmiotu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p., tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie zmienia tego i pozostaje bez znaczenia w sprawie wskazanie w tym wniosku przez skarżącego również Dyrektora konkretnej komórki organizacyjnego Urzędu, tj. w tym przypadku Dyrektora Biura Organizacyjnego.

Powyższe, w ocenie Sądu I instancji, pozwalało przyjąć, że złożenie skargi z dnia [...] marca 2022 r., z uwagi na ochronę praw jednostki, jest skargą na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i dokonać kontroli działania organu władzy publicznej w przedmiocie wniosku na gruncie u.d.i.p.

W ocenie Sądu I instancji, żądane we wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. informacje dotyczące obiegu korespondencji wniesionej przez wnioskodawcę, a także sposobu przyjmowania spraw, stanowią informację publiczną, tj. informację o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d), e) oraz f) u.d.i.p.). Treść wniosku pozwalała zakwalifikować żądane informacje jako informację publiczną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił wnioskodawcy (pismem z dnia [...] lutego 2022 r.) w ustawowym terminie żądanej w tym zakresie informacji publicznej. Skarga nie jest tym samym zasadna.

W odniesieniu do żądania dotyczącego udostępnienia dziennika podawczego, dziennika korespondencji, książki doręczeń w związku z korespondencją, o której mowa we wniosku, organ poinformował wnioskodawcę, że nie prowadzi dziennika podawczego ani dziennika korespondencji. Przesłał przy tym wnioskodawcy kopię strony książki nadawczej stanowiącej odpowiednik "książki doręczeń", o której mowa we wniosku. Odnosząc się natomiast do żądania "rejestru teczek i dokumentów z archiwum dotyczące osób z imienia i nazwiska, którym po przejrzeniu i przydzieleniu ww. korespondencji zostały przydzielone do załatwienia przez GINB" Sąd Wojewódzki wskazał, że tak sformułowane żądanie jest na tyle niekonkretne, że nie można go kwalifikować jako informacji publicznej. Przyjmując, że wnioskodawcy chodziło o uzyskanie imion i nazwisk pracowników, którym przydzielono sprawy, a nie podejmowali oni decyzji, Sąd I instancji uznał, że powyższe nie stanowi informacji o sprawie publicznej, co prawidłowo stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył C.T., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 77 ust. 1 i art. 2 ustawy Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r., poz. 869), § 4 ust. 1 Statutu Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1360), art. 6 ust. 2 u.d.i.p. polegające na tym, że Sąd w uzasadnieniu wyroku rażąco uchybił, poprzez ich niezastosowanie, przepisom Prawa pocztowego, Statutu Głównego Urzędu oraz u.d.i.p. i w konsekwencji wadliwie ustalił stan faktyczny, co miało istotny wpływ na brak przyczyny wyjaśnienia adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wyjaśnienia przyczyn jego bezczynności podniesionych w skardze do WSA oraz niedokonanie przez WSA oceny zgodności z prawem czynności komórki organizacyjnej Głównego Urzędu stanowiącej odpowiedź na wniosek którego nie była adresatem;

- art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd dowodu z urzędu, na podstawie przedmiotu zaskarżenia, tj. skargi z [...] marca 2022 r. dot. bezczynności Dyrektora Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu, który będąc adresatem wniosku z [...] lutego 2022 r. nie rozpoznał go, tylko w oparciu o odpowiedź na skargę upoważniony pracownik, który nie wniósł pełnomocnictwa do akt sprawy;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. orzekanie przez Sąd bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o materiały źródłowe skarżącego, w tym skargi z [...] marca 2022 r. co doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o twierdzenia zawarte w odpowiedzi organu na skargę;

- art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 2 p.p.s.a. polegające na pominięciu przez WSA wykładni prawa zawartej w uchwale NSA z 29 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 i celowym nieustaleniu i niewskazaniu adresata wniosku z [...] lutego 2022 r., a których to ustaleń winien dokonać pod względem przedmiotowo-podmiotowym, ponieważ wniosek ten został rozpoznany przez nieuprawnioną komórkę organizacyjną Głównego Urzędu nie będącą adresatem wniosku, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nie odniesieniu się przez Sąd do zarzutów podniesionych w skardze z [...] marca 2022 r. dotyczących nierozpatrzenia wniosku z [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. bezczynności Dyrektora Biura Organizacyjnego tylko do "jakiejś" skargi nazwanej pismem z [...] marca 2022 r., której przedmiotem zaskarżenia była bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 37 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa pocztowego, § 2 ust. 3 statutu prawnego Głównego Urzędu, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 21 u.d.i.p., ponieważ w wydanym rozstrzygnięciu Sąd nie orzekał w granicach sprawy wyznaczonych i wskazanych przedmiotem zaskarżenia z [...] marca 2022 r. jako dowodzie źródłowym;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 144 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 46 p.p.s.a., ponieważ Sąd wydał wyrok przywołując w nim dokument, którego nie ma w aktach sprawy, a którego istnienie przypisał przez nadużycie prawa Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jako pismo z [...] lutego 2022 r., stanowiące odpowiedź na wniosek z [...] lutego 2022 r., a które faktycznie zostało wydane i podpisane przez pracownika innej komórki organizacyjnej Głównego Urzędu, który nie był jego adresatem, a który czynności tej dokonał z naruszeniem przepisów u.d.i.p., co ma istotny wpływ na podstawę prawną wydanego wyroku;

- art. 54 § 2 p.p.s.a. polegające na tym, że Dyrektor Departamentu Prawnego działając z upoważnienia Głównego Inspektora przekazał do Sądu odpowiedź na skargę w formie elektronicznej, a załącznikiem nr 1 była skarga skarżącego, bez podania jej daty, co powoduje brak możliwości właściwej oceny dokumentu;

- art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na rażących uchybieniach przeprowadzonego przez WSA w Warszawie postępowania z naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 1 p.p.s.a. i przepisów statutu prawnego Głównego Urzędu oraz art. 170 p.p.s.a. w zw. z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 w przedmiocie wyjaśnienia pojęcia "zadania publiczne" oraz "zadania władzy publicznej".

W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w trybie jawnym; ustalenie i zbadanie, czy wydany w trybie uproszczonym wyrok w oparciu o treść podniesionych zarzutów z przywołanymi przepisami prawa i wskazanymi sprzecznościami pomiędzy dokumentami stanowi rażące naruszenie prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdził.

Skarżący kasacyjnie podniósł jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które zmierzają w istocie do wykazania, że Sąd I instancji uchybił opisanym przepisom prawa, błędnie kwalifikując i rozpoznając wniesioną skargę na bezczynność Dyrektora Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego jako skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącego kasacyjnie, przedmiotowy wniosek winien zostać rozpoznany przez jego adresata, tj. przez Dyrektora Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, a skoro tak się nie stało to Sąd winien orzec o jego bezczynności w tym przedmiocie.

Ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić.

Główny Urząd Nadzoru Budowlanego jest urzędem administracji rządowej zapewniającym obsługę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (art. 88b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2023 r. poz. 682). Organizację Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego określa statut nadany przez Prezesa Rady Ministrów rozporządzeniem z dnia 19 marca 1999 r. w sprawie nadania statutu Głównemu Urzędowi Nadzoru Budowlanego (Dz. U. z 2023 r. poz. 2313). Organizację wewnętrzną i szczegółowy zakres zadań Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego określa Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w regulaminie organizacyjnym (art. 88b ust. 3 ww. ustawy). Zgodnie ze Statutem Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, w jego skład wchodzi 12 komórek organizacyjnych, w tym Biuro Organizacyjne oraz zajmujący się orzecznictwem Departament Orzecznictwa i Departament Prawny.

Zaakcentować należy, że dyrektorom biur i departamentów nie można przypisać statusu władzy publicznej albo innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Nie są oni również organami władzy publicznej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do uchwały z 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OPS 1/05, "wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne

Zatem niezależnie od tego do którego dyrektora komórki organizacyjnej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego został zaadresowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, podmiotem zobowiązanym do jego załatwienia był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W tych okolicznościach za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, że wniesiona do Sądu za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarga z [...] marca 2022 r. dotyczy bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sąd Wojewódzki prawidłowo uwzględnił, że wnoszący skargę działał bez profesjonalnego pełnomocnika i należy mu zapewnić ochronę jego prawa do poddania merytorycznej kontroli sądowej działań związanych ze sposobem rozpoznania wniosku z [...] lutego 2022 r. Z tego względu uzasadnione było przyjęcie przez Sąd I instancji, że za podmiot, którego dotyczyć może skarga z [...] marca 2022 r. uznany winien być Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

W przeciwnym wypadku, kierując się literalnie określeniem podmiotu wymienionego przez autora skargi, Sąd I instancji oceniając jej zasadność, musiałby przyjąć, że Dyrektor Biura Organizacyjnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego nie należy do grupy podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, co skutkować musiałoby oddaleniem skargi. W tym kontekście nawet uwzględnienie zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, polegającego na niewłaściwym ustaleniu podmiotu, którego bezczynność została zaskarżona, nie miałyby wpływu na wynik sprawy, którym było w istocie oddalenie skargi.

Nieuprawnione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Do sytuacji kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia. Powiązanie zaś wskazywanego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z przepisami art. 37 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. u. z 2023 r. poz. 1640) określającymi zasady doręczania przesyłek pocztowych, jest niezrozumiałe. Nie jest bowiem w sprawie sporne, do której komórki organizacyjnej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego został zaadresowany i doręczony wniosek z [...] lutego 2022 r. i jest to okoliczność niemająca istotnego znaczenia w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 144 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 46 p.p.s.a., które to uchybienia miały mieć istotny wpływ na podstawę prawną wydanego wyroku stwierdzić należy, że zarzut ten obarczony jest wadą polegającą na wskazaniu w nim nieistniejącego przepisu art. 144 § 4 p.p.s.a. Art. 144 p.p.s.a. nie składa się z paragrafów, ale zawiera jedną normę stanowiącą, że "sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok nie został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku". Nadto, poza przedstawioną już oceną stanowiska skarżącego przypisującego dyrektorom poszczególnych komórek organizacyjnych Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego roli podmiotów samodzielnie realizujących "zadania publiczne", powiązanie powyższego zarzutu z uchybieniem mającym polegać na nie dołączeniu do akt sprawy pełnomocnictwa osoby sporządzającej odpowiedź organu na skargę i tym samym naruszeniem art. 46 p.p.s.a. nie zawierało uzasadnienia wskazującego na istotny wpływ powyższego uchybienia na wynik sprawy, do czego obliguje art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Tymczasem, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zatem, niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. mający polegać na tym, że wraz z przekazaną do Sądu odpowiedzią na skargę w formie elektronicznej, dołączono jako załącznik nr 1 skargę, bez podania jej daty, co powoduje brak możliwości właściwej oceny dokumentu. Wątpliwości skarżącego w tym zakresie są niezasadne, bowiem w aktach sądowych (karty nr 5-10) znajduje się oryginał jego skargi z dnia [...] marca 2022 r. kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Za pozbawiony podstaw prawnych uznać należało również zarzut naruszenia art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 2 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem stanowiska zaprezentowanego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 i celowym nieustaleniu adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W myśl art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie mógł tych przepisów naruszyć w odniesieniu do uchwały z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 7/13, ponieważ jej treść nie dotyczy spornego zagadnienia niniejszej sprawy. W uchwale tej wyjaśniono bowiem, że żądanie udostępnienia przez Prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 u.d.i.p. Jak już wyjaśniono WSA w Warszawie, mając na uwadze ochronę praw skarżącego, prawidłowo w niniejszej sprawie ustalił podmiot obowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie żądanej informacji publicznej.

Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegający na rażących uchybieniach przeprowadzonego przez Sąd Wojewódzki postępowania z naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 1 p.p.s.a. i przepisów statutu prawnego Głównego Urzędu oraz art. 170 p.p.s.a. w zw. z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 w przedmiocie wyjaśnienia pojęcia "zadania publiczne" oraz "zadania władzy publicznej".

Posiadanie interesu prawnego, do którego odwołuje się art. 50 § 1 p.p.s.a., to wykazanie istnienia normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed zaistniałymi naruszeniami i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego. Sąd Wojewódzki nie negował legitymacji skargowej skarżącego w niniejszym postępowaniu o czym świadczy merytoryczne badanie zasadności wniesionej skargi oraz przeprowadzona ocena zachowania organu w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, jako organu władzy publicznej wykonującego określone zadania publiczne.

Ponadto, powiązanie przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia wymienionych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 28 k.p.a. było niezasadne z tego względu, że przepis art. 28 k.p.a. nie miał w sprawie zastosowania. Wyjaśnić należy, że co do zasady w sprawie dot. udostępnienia informacji publicznej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem u.d.i.p., jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć stosowanie przepisów tego Kodeksu do faz poprzedzających wydanie decyzji. W konsekwencji, w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. okazał się chybiony.

Sąd I instancji nie naruszył przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem oparł swe rozstrzygnięcie na dokumentach zgromadzonych w aktach postępowania, w tym w szczególności uwzględniając przy dokonywanej ocenie sprawy wniesioną skargę z [...] marca 2022 r. i jej uzasadnienie. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. został powiązany z zarzutem naruszenia art. 28 k.p.a., który jednak, jak wskazano powyżej w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania, co prowadzi do uznania nieskuteczności zarzutu naruszenia powyższego przepisu.

Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.