Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2999/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski protokolant asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 953/19 w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 22 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B.B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 22 sierpnia 2019 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 27 czerwca 2019 r. Wójt Gminy [...] odmówił skarżącemu ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech obiektów inwentarskich - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Jako podstawę decyzji organ I instancji powołał art. 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 oraz art. 81 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081, dalej: ustawa środowiskowa).

Organ I instancji dokonał analizy planowanego przedsięwzięcia w zakresie zgodności z ustaleniami uchwały nr XXIII/114/2005 Rady Gminy [...] z 30 maja 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz. Urzęd. Woj. Kujawsko-Pomorskiego nr 99, poz. 1779, dalej: m.p.z.p.). Dla przedmiotowej działki wyznaczono dwie funkcje. Pierwszą, wzdłuż drogi powiatowej nr 1808C, jest funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczenie na rysunku planu MN), natomiast drugą na pozostałej części działki są uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze (bez oznaczenia literowego na rysunku planu). Budynek inwentarski został zakwalifikowany przez skarżącego jako zabudowa zagrodowa, przez co należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., lokalizacja budynku inwentarskiego może być realizowana wyłącznie w ramach zabudowy zagrodowej (siedliskowej) oznaczonej na rysunku planu jako MR oraz ewentualnie w ramach urządzeń produkcji rolniczej i zwierzęcej - oznaczonej na rysunku planu jako RPU. Natomiast przewidziane w m.p.z.p. przeznaczenie działki (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze) wykluczają możliwość realizacji tego rodzaju budynku inwentarskiego.

Ponadto z § 9 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. wynika "obowiązek ograniczenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu na środowisko, z wyjątkiem budowy i modernizacji dróg sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587), określa w pkt 3: Tereny użytkowane rolniczo, które zostały podzielone na 3 grupy. Pierwsza z nich to tereny rolnicze (oznaczone R), druga, to tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich (oznaczone RU), natomiast trzecia to tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (oznaczone RM). Oznacza to, że zgodnie z powyższymi oznaczeniami przedsięwzięcie mogłoby zostać zlokalizowane w ramach oznaczenia RU, czyli w ramach terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich, a nie w terenach oznaczonych jako R lub RM.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Decyzją z 22 sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że działka, na które ma być zrealizowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem A-8. Część graficzna wskazuje, że przedmiotowa działka została oznaczona kolorem, który zgodnie z legendą dotyczy upraw polowych i ogrodniczo-sadowniczych. Tym samym lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący wniósł skargę na decyzję z 22 sierpnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., dla terenu miejscowości Zambrze przewidziano jako funkcję wiodącą produkcję rolną (§ 38 ust. 3). Natomiast dla przedmiotowej działki przewidziano dwa rodzaje przeznaczenia. Dla części, na której nie będzie realizowane przedsięwzięcie przewidziano przeznaczenie na mieszkalnictwo jednorodzinne (symbol MN), a w pozostałej części na cele rolne. Dookreślenie przeznaczenia tej części nieruchomości nastąpiło w części graficznej m.p.z.p., z której wynika, że działka jest oznaczona kolorem obejmującym uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze. Oznacza to, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne z m.p.z.p.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że brak zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy rozumieć jako zezwolenie na ich realizację. W § 9 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., "ustala się ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w obszarze opracowania planu, w tym obowiązek ograniczania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu na środowisko, z wyjątkiem budowy i modernizacji dróg, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Ustalenie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Po pierwsze, "art. 145 §1 pkt. lit. a" c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, brak dokonania pełnej i dogłębnej analizy raportu oraz wyjaśnień i twierdzeń skarżącego dokonywanych w trakcie toczącego się postępowania.

Po drugie, "art. 145 §1 pkt. lit. a i c" p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego w sprawie, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z m.p.z.p. Z treści uwag do m.p.z.p. wynika obowiązek wyłącznie ograniczania przedsięwzięć oddziałujących na środowisko, a w konsekwencji brak jest "zapisów" stanowczo zakazujących przeprowadzenia objętego wnioskiem przedsięwzięcia.

Po trzecie, "art. 145 §1 pkt. lit. a i c" p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń stanowiących podstawę wydania orzeczenia wbrew informacjom zawartym w dokumentach zgromadzonych w sprawie.

Po czwarte, "art. 145 §1 pkt. lit. a i c" p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez brak rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez niezasadne przyjęcie, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami m.p.z.p., co doprowadziło do zaniechania kontroli postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z 4 lipca 2018 r.

Skarżący zarzucił naruszenie także przepisu prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej przez oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przez przedsięwzięcia, chociaż decyzja środowiskowa nie jest decyzją uznaniową, a skarżący spełnił wszelkie przesłanki ustawowe, które powinny uprawniać go do uzyskania decyzji "uzgadniającej warunki realizacji przedsięwzięcia". Ponadto polegało to na błędnym założeniu, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z m.p.z.p.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej przez błędną wykładnię i brak kontroli postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z 15 stycznia 2019 r.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku "art. 140 kc". przez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy negatywnego orzeczenia dla skarżącego, opartego na błędnej wykładni dopuszczalności ograniczenia wolności działalności gospodarczej, a w konsekwencji bezpodstawne ograniczenie skarżącemu korzystania z prawa własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 20 Konstytucji RP przez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy negatywnego orzeczenia dla skarżącego, które spowodowało naruszenie przez Sąd orzekający jednej z naczelnych zasad, jaką jest zasada wolności działalności gospodarczej.

Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 21 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.) przez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy negatywnego orzeczenia dla skarżącego, z pominięciem wyrażonej w tej normie prawnej zasady własności.

Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 22 Konstytucji RP przez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy negatywnego orzeczenia dla skarżącego, które zostało wydane z naruszeniem wyrażonej w wyżej wymienionej normie prawnej kwestii, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne wyłącznie w drodze ustawy i tylko z uwagi na ważny interes publiczny.

Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 64 Konstytucji RP przez "wydanie przez Organy orzekające rozstrzygnięć negatywnych", które w konsekwencji niezasadnie ograniczają uprawnienia właścicielskie skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy "z 15 stycznia 2019 r.", względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu jawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały częściowo błędnie sformułowane.

Przede wszystkim w pkt 1 skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, wiążąc jednocześnie wszystkie zarzuty procesowe z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto, brak jest podstaw do powiązania zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym przypadku art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., który stanowi podstawę uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego. Natomiast już zarzuty naruszenia prawa materialnego (pkt 2 podstaw kasacyjnych) zostały częściowo błędnie sformułowane, ponieważ tylko w jednym zarzucie wskazano właściwą jednostkę redakcyjną art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, który dzieli się na cztery punkty. Z kolei brak jest zarzutu odnoszącego się do naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, który to przepis dotyczy zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i który to przepis miał zasadnicze znaczenie w tej sprawie. Natomiast zarzuty wskazane w pkt 3 podstaw kasacyjnych w ogóle nie zostały określone jako procesowe lub materialne, co stanowi uchybienie w świetle powołanego wyżej art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i wymaga precyzyjnego sformułowania zarzutów kasacyjnych, w granicach których jest rozpoznawana. Zarzuty wskazane w pkt 3 podstaw kasacyjnych nie zawierają także szerszego uzasadnienia, odnoszą się natomiast do ochrony praw konstytucyjnie chronionych, w tym prawa własności oraz zasady swobody działalności gospodarczej, które niewątpliwie doznają ograniczeń, czego przykładem jest chociażby konieczność uzyskania decyzji środowiskowej w przypadku ubiegania się o realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto częściowo błędnie został sformułowany wniosek skargi kasacyjnej o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponieważ w tej sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Niezrozumiałe jest ponadto zamienne powoływanie się przez skarżącego na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z 15 stycznia 2019 r. i z 4 lipca 2018 r., przy czym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący odwołuje się jedynie do postanowienia z 4 lipca 2018 r. Już jednak w tym miejscu zaznaczenia wymaga, że wobec stwierdzenia przez organy orzekające w tej sprawie, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami m.p.z.p., brak było podstaw do kontroli postanowienia organu współdziałającego, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.

Pozostałe zarzuty kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie i sprowadzają się do kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. Ponownie podkreślenia wymaga, że zarzut tego rodzaju powinien opierać się na zarzucie naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, ponieważ przepis ten stanowił podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Zarzutu tego brak jest w skardze kasacyjnej. Ponadto, znaczna część uzasadnienia skargi kasacyjnej odnosząca się do położenia działki skarżącego na terenie przeznaczonym na cele rolne tj. uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze, opiera się na kwestionowaniu spójności części opisowej i załącznika graficznego m.p.z.p. Nie ulega jednak wątpliwości, że część tekstowa stanowiąca treść uchwały oraz część graficzna stanowiąca załącznik do tej uchwały, stanowią łącznie (wraz z wymaganymi rozstrzygnięciami), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym stanowi art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., stan prawny z daty uchwalenia m.p.z.p.). Legalność tego rodzaju uchwały nie podlega ocenie w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wynikającej ze sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do kwestionowana spójności części tekstowej i graficznej m.p.z.p. w tej sprawie, w tym znaczeniu, że brak jest podstaw do dokonania wykładni ustaleń tego aktu prawa miejscowego w sposób odmienny niż dokonały tego organy administracji i co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Analiza części tekstowej i graficznej m.p.z.p. prowadzi do wniosku, że część działki, na której ma być realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie, obejmuje tereny rolne przeznaczone na uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze. Wynika to z części opisowej planu oraz czytelnego załącznika graficznego do m.p.z.p., dostępnego również publicznie w portalu Geoportal. Skarżący wskazuje, że z uwagi na epidemię COVID-19 nie mógł zweryfikować, z jakiego rodzaju załącznika graficznego korzystał Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok, jednak do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy w Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie podważył w żaden sposób prawidłowości tego załącznika graficznego oraz ustaleń z niego wynikających. Co więcej, kwestia ta była przecież przedmiotem postępowania administracyjnego, a skarżący po wniesieniu skargi (co miało miejsce 25 września 2019 r.), a przed wydaniem wyroku Sądu I instancji z 30 grudnia 2019 r., również nie zakwestionował treści załącznika graficznego do m.p.z.p. znajdującego się w aktach sprawy, pomimo, że miał wówczas swobodny dostęp do akt sprawy, bez ograniczeń, które mogły się wiązać z późniejszą epidemią COVID-19. Prawidłowe jest natomiast stanowisko Sądu I instancji wyrażone w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji, że realizacja czterech obiektów inwentarskich - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie mieści się w zakresie rolnego przeznaczenia przedmiotowej działki. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że ustalenia organu w tym zakresie były prawidłowe, przy czym ustalenia te oparte były na wykładni części tekstowej i graficznej m.p.z.p., a nie były ustaleniami stanu faktycznego sprawy, który w tym zakresie nie budził wątpliwości. Zarzuty naruszenia prawa procesowego zmierzające do podważenia tej oceny, nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku. Z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczyły naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, który nie znajdował w tej sprawie zastosowania, ponieważ wobec braku zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o której stanowi ten przepis, nie była przeprowadzana, a co za tym idzie nie były brane pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których stanowi art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty kasacyjne w części, w której odnoszą się do § 9 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. i w którym "ustala się ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w obszarze opracowania planu, w tym obowiązek ograniczania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu na środowisko, z wyjątkiem budowy i modernizacji dróg, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Przede wszystkim, przepis ten nie został nawet powołany w ramach zarzutów kasacyjnych, w szczególności w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Już tylko z tego powodu argumenty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Jedynie ubocznie zauważyć należy, że obowiązek ograniczania realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowo należy opracować raport o oddziaływaniu na środowisko, istotnie nie stanowi zakazu realizacji takich przedsięwzięć, lecz stanowi wskazówkę interpretacyjną, którą organy prawidłowo uwzględniły w tej sprawie. Istotne znaczenie ma jednak, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji, że § 9 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. nie stanowił w tej sprawie podstawy odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, ponieważ przesłanką wydania decyzji odmownej była realizacja przedsięwzięcia na terenie przeznaczonym na uprawy polowe i ogrodniczo-sadownicze, czyli w sposób sprzeczny z ustaleniami m.p.z.p. dla przedmiotowej działki.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.