Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 564/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), , Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej organ odwoławczy, II instancji) decyzją z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania Z. R. (dalej skarżący, strona) od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W., Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (dalej organ I instancji) z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podaniem z dnia 8 lutego 2013r. skarżący zwrócił się do organu I instancji z prośbą o przyznanie wyżej wymienionych świadczeń.

Decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...] organ I instancji na podstawie art. 11 ust. 2 i 12 ustawy o pomocy społecznej, odmówił skarżącemu przyznania zasiłku okresowego. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczono m. in. treść art. 38 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie pracuje, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Strona utraciła źródło dochodu w postaci dodatku mieszkaniowego, ponieważ nie złożyła kolejnego wniosku o tę formę pomocy. Innych dochodów nie udało się organowi ustalić, a to z uwagi na to, że wnioskodawca uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Z rozeznania w środowisku wynika natomiast, że skarżący wygląda na osobę zadbaną i widywany jest z zakupami. Musi więc posiadać środki na zabezpieczenie swoich podstawowych potrzeb bytowych. Organ stwierdził, że strona nastawiona jest roszczeniowo, tylko na pozyskiwanie środków pieniężnych, które wykorzystuje niezgodnie z przeznaczeniem, odmawia przyjęcia skierowania po żywność i do jadłodajni. Wskazano, że strona odmówiła także podpisania kontraktu socjalnego jako załącznika do wywiadu środowiskowego z dnia 3 października 2012r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyraził niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Wskazał na swoją trudną sytuację materialną i życiową. Zarzucił, ze nie udziela mu się odpowiedzi na zgłaszane wnioski i niezasadnie odmawia pomocy. Stwierdził, że propozycja zawarcia kontraktu nie została poparta żadnymi środkami na jego realizację. W związku z tym skarżący oświadczył, że zawiesza jakąkolwiek współpracę z Ośrodkiem. W konkluzji odwołania, jak można wnioskować z jego treści, skarżący stwierdził, że dopóki nie zostaną wyjaśnione warunki i słuszny interes wnioskodawcy, to on nie wpuści do swojego domu żadnego pracownika socjalnego.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. Nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. do załatwienia sprawy dotyczącej decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] MOPS we W. oznaczonej numerem [...]. Pismem z dnia 6 czerwca 2013r. wyznaczony organ odwoławczy zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania. Jednocześnie organ II instancji, zaznaczył, że brak odpowiedzi spowoduje, że podanie strony z dnia 4 kwietnia 2013r. zostanie potraktowane jako odwołanie. Skoro skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to jego podanie potraktowane zostało w części jako odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji.

Organ II instancji, po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie akt i wniesionego odwołania utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Natomiast według art. 11 ust. 3 cyt. ustawy w przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie lub korzystającej ze świadczeń. Przepis ten stanowi zatem dla organu pomocy społecznej podstawę do odmowy przyznania pomocy społecznej w sytuacji m. in. braku współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej.

Przypomniano także, że pomoc społeczna realizowana jest w różnych formach m. in. świadczeń pieniężnych w postaci zasiłków celowych. Aby pomoc w tej formie mogła być przyznana należy uprzednio przeprowadzić wywiad środowiskowy w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin (art. 107 ust. 1 ustawy). Wywiad środowiskowy ma więc na celu zebranie stosownych informacji o osobie potrzebującej wsparcia, tak aby mogła zostać przyznana ewentualna pomoc, adekwatna do konkretnej sytuacji, w jakiej znajduje się wnioskodawca. Bezwzględny wymóg przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania świadczeń z pomocy społecznej wynika z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Wobec tego okoliczności te mogą stanowić podstawę faktyczną decyzji odmawiającej świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Wywiad środowiskowy, jako obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego, wymaga od strony szczególnej aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi. Natomiast odmowa podjęcia współdziałania z organem poprzez uniemożliwienie mu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego zobowiązuje organ do negatywnego załatwienia sprawy. (por . Wyrok NSA z dnia 19 maja 2011r. Sygn. akt I OSK 204/11 (Lex nr 990214). Niezależnie od powyższego wskazano także, że na mocy art. 1 pkt 20 lit. b ustawy z dnia 22 lutego 3013r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r., poz. 509) dodano do art. 107 ustawy o pomocy społecznej ust. 4a, według którego niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W obecnym stanie prawnym nie ulega więc już żadnej wątpliwości, że odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego bądź jego aktualizacji musi skutkować odmową przyznania pomocy społecznej. Zatem kwestie dotyczące skutków odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, które do tej pory były przedmiotem wykładni celowościowej i systemowej art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, wobec ich nie w pełni jednoznacznego uregulowania - obecnie zostały wprost określone w ustawie.

Końcowo wskazano, że jak wynika z akt sprawy, strona już w samym wniosku z dnia 8 lutego 2013r. wszczynającym postępowanie stwierdziła, że nie wpuści do domu pracownika socjalnego. Następnie pismem z dnia 21 lutego 2013r. (doręczonym stronie w dniu 22 lutego 2013r.) wnioskodawca został poinformowany przez Ośrodek, że w dniu 7 marca 2013r. w godz. od 10.00 do 11.00 zgłosi się w miejscu zamieszkania pracownik socjalny celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego pod kątem udzielenia pomocy finansowej. Wskazano, że wydanie decyzji przyznającej pomoc wymaga przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i podpisania go przez osobę ubiegającą się o pomoc. Jednocześnie organ I instancji pouczył skarżącego , że brak możliwości dokonania powyższych czynności skutkować będzie odmową przyznania pomocy. Następnie pismem z dnia 8 marca 2013r. (doręczonym stronie -w dniu 14 marca 2013r.) poinformowano skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Pomimo wyznaczenia stosownego terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego skarżący uniemożliwił przeprowadzenie planowanej czynności procesowej. Fakt braku woli umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego potwierdził w złożonym odwołaniu stwierdzając, że jest to niemożliwe z powodu tego, iż Ośrodek żąda zawarcia z nim kontraktu socjalnego.

Zdaniem Kolegium powyższe okoliczności uzasadniają odmowę przyznania świadczenia. Unikanie przez stronę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie znajduje żadnego uzasadnienia i usprawiedliwienia w przepisach prawa. W związku z tym odmowa przyznania świadczenia znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa oraz w zgromadzonym materiale dowodowym.

W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o stwierdzenie jej nieważności. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów o właściwości oraz rażące naruszenie prawa. Uzasadniając skargę wskazała na tę trudną sytuację materialną i życiową. Skarżący rozważał kwestie związane ze stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnych, podał, że pismami z dnia 4 i 19 kwietnia 2013r. adresowanymi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu domagał się "stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia i zmiany wydanych decyzji w oparciu o art. 7 i 154 k.p.a. ze względu na słuszny interes społeczny i obywatela". Stwierdził, że organ odwoławczy nie może ingerować w treść jego żądania i nie mógł bez jego zgody rozpatrzyć podania jako odwołania i wydać decyzję w oparciu o art. 138 kpa. Zgoda taka musi być oczywista i dokonana na piśmie. Milczenie strony nie może być uznane za zgodę określoną w art. 61 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając ją za niezasadną. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, że nie było podstaw faktycznych do potraktowania pisma strony z dnia 4 kwietnia 2013r. zatytułowanego "wniosek z zażaleniem" na trzy decyzje organu I instancji z dnia 28 marca 2013 r., między innymi ocenianą w niniejszym postępowaniu – jako wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Dalej podał, że skarżący wskazał, że oczekuje zmiany wydanych decyzji w oparciu o art. 154 i 7 kpa, ale także stwierdzenia istnienia słusznego interesu strony. W treści podania zarzucił, że nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy oraz, że w wywiadzie środowiskowym brak jest istotnych informacji. Natomiast wskazując na rażące naruszenie prawa nie podał konkretnych przepisów prawa, które jego zdaniem zostały naruszone, ograniczając się do sformułowania ogólnych zarzutów, w ramach kwestionowania w zasadzie każdego aspektu postępowania przez organ I instancji – tj. sposobu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i jego znaczenia w postępowaniu, niezasadnego żądania zawarcia kontraktu socjalnego, przewlekłość postępowania. Według organu tak sformułowane pismo nie mogło być potraktowane jako wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednakże w celu usunięcia jakichkolwiek wątpliwości Kolegium w piśmie z dnia 6 czerwca 2013r. poinformowało skarżącego o zasadach kwestionowania decyzji administracyjnych, pouczyło, że tryb odwoławczy w sposób najbardziej wszechstronny umożliwi weryfikację decyzji i stwierdziło, że brak odpowiedzi ze strony wnioskodawcy spowoduje potraktowanie podania wnioskodawcy z dnia 4 kwietnia 2013r. jako odwołania. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, doręczone mu 11 czerwca 2013r., zatem Kolegium rozpoznało podanie w trybie odwoławczym. Odpowiadając na zarzut braku właściwości organ podał, że tutejsze Kolegium zostało wyznaczone do rozpoznania niniejszej sprawy postanowieniem z dnia 13 maja 2013r. Ministra Administracji i Cyfryzacji, a wniosek skarżącego o wyłączenie członków Kolegium w L. został rozpoznany przez Prezesa SKO w L. negatywnie (postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r.) nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem, o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa.

Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu II instancji z dnia [...] lipca 2013r. r. [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku okresowego. Przedmiotem rozpoznania organów w tej sprawie był wniosek skarżącego z dnia 8 lutego 2013 r. r. w części dotyczącej przyznania zasiłku okresowego.

Podstawą materialnoprawną rozpoznania wniosku jest ustawa o pomocy społecznej a w szczególności art. 38. W myśl tego przepisu zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Do art. 38 ustawy o pomocy społecznej mają zastosowanie również przepisy ogólne - art. 11 ust. 2, a także 106 ust. 4 omawianej ustawy. Stanowią one, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymania jego postanowień (...) mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia lub wstrzymania świadczeń z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2). Ponadto zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy decyzję odmowną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowego oraz decyzji w sprawie cudzoziemców, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Wywiad rodzinny służy ustaleniom przez pracownika sytuacji osobistej, dochodowej, rodzinnej, w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Stanowi on podstawę do oceny sytuacji osoby wnioskującej o pomoc i ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki wynikające z prawa materialnego, warunkujące przyznanie wnioskowanej pomocy.

Z powołanych przepisów wynika, że wywiad środowiskowy jest szczególnym dowodem w sprawie o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, który niewątpliwie jest sporządzany we współdziałaniu z osobą zainteresowaną, wynika też, że ma charakter obligatoryjny. Waga tego dowodu wyraża się w treści powołanego wyżej art. 11 ust. 2 oraz art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej, które zawierają sankcję w postaci odmowy udzielenia pomocy lub uchylenia decyzji przyznającej pomoc. Stosownie zaś do art. 107 ust. 1 ustawy oraz § 2 ust. 3 , 4 i 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego wywiad rodzinny służy do ustalenia przez pracownika socjalnego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby zainteresowanej mogących mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy.

Art. 107 ust. 4a stanowi, że niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Przytoczony przepis zatem wyraźnie stanowi o skutkach odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący już we wniosku zaznaczył, że nie wpuści pracownika socjalnego do mieszkania w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Taką też postawę przyjął po złożeniu wniosku z dnia 8 lutego 2013r. Pismem z dnia 21 lutego 2013r. organ zawiadomił skarżącego o przeprowadzeniu w dniu 7 marca 2013r. wywiadu skarżącego. Mimo odebrania powyższego powiadomienia zainteresowany nie wpuścił pracowników socjalnych do mieszkania, choć w nim był.

Dodatkowo dniu 7 marca 2013r. skarżący, który odbierał na korytarzu listy od listonosza i został poinformowany, że tego dnia, w określonych godzinach ma być przeprowadzony wywiad środowiskowy w związku ze złożonym w dniu 8 lutego 2013r. wnioskiem, a także poinformowany na korytarzu, że wywiad ten będzie przeprowadzony również w związku z następnym wnioskiem z dnia 5 marca 2013r., wszedł do mieszkania i zamknął przed pracownikami socjalnymi drzwi. Powyższe wynika z informacji wpisanej na druku wywiadu środowiskowego zawierającego daty 7 i 11 marca 2013r. a także zawiadomienia o terminie wywiadu oraz dowodów ich doręczenia skarżącemu.

W okolicznościach wskazanych wyżej zaistniały podstawy do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. W ocenie sądu wywiad środowiskowy jest również istotny i z tego tytułu, że sąsiedzi zapytani, mówią, że skarżący wychodzi na zakupy- przynosi reklamówki z produktami. Stwierdzają również, że jest czysto ubrany, zadbany i nie wygląda na osobę niedożywioną. Powyższe stwierdzenia znajdują się w opisanym wyżej druku. Tymczasem skarżący twierdzi, że nie otrzymuje pomocy z MOPS i przymiera głodem.

Należy również w tym zakresie wskazać również na treść art. 107 ust. 4 ustawy, który stanowi, że w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy mimo zmiany braku danych. Przepis ten stanowi odpowiedź na zarzut skarżącego, że ostatni wywiad środowiskowy miał miejsce w grudniu 2012r. – tym samym był zbędny po złożeniu wniosku z dnia 8 lutego 2013r. W myśl powołanego przepisu wywiad, jego aktualizacja była uprawniona w miesiącu marcu 2013r. Dodać też należy, że organ pomocowy podjął próbę ustalenia sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego w drodze rozmów z sąsiadami, a także dokonując ustaleń w jednostce MOPS zajmującej się dodatkami mieszkaniowymi. Powyższe wynika z zapisów na druku wywiadu środowiskowego i świadczy o tym, że mimo lekceważącej postawy skarżącego wobec pracowników MOPS dążyli oni do ustalenia w jakiej sytuacji majątkowej pozostaje skarżący.

Nie można również uznać za trafny zarzut niewłaściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. do rozpoznania odwołania złożonego w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. Nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L, do załatwienia sprawy dotyczącej decyzji organu I instancji wydanej w tej sprawie. Ponadto wniosek skarżącego o wyłączeniu od rozpoznania wszystkich członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. został rozpoznany negatywnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r., [...]. Odwołanie organ II instancji rozpoznał w dniu [...] lipca 2013r., czyli po wydaniu w/w postanowienia.

Również dalszy zarzut dotyczący twierdzeń, że nie rozpoznano sprawy zgodnie z wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2013r., w którym zawarto żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, nie zasługuje na uwzględnienie. Istotnie pismo z dnia 4 kwietnia 2013r. określono jako wniosek z zażaleniem; zawarto w nim żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji w oparciu o art. 7 i 154 k.p.a. skarżący zarzuca w nim wydanie decyzji I instancji z wieloma uchybieniami. Wniosek ten jeśli idzie o żądanie nie był sprecyzowany jasno, nie był jednoznaczny, został złożony w terminie określonym do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach organ odwoławczy postąpił prawidłowo, wysyłając do skarżącego pismo z dnia 6 czerwca 2013r., w którym zwrócono się o wskazanie jaki charakter ma pismo. Jednocześnie wyjaśniono zasady i przesłanki dotyczące instytucji stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 kpa, czy zmiany w trybie art. 154 kpa. Wskazano też, że pełne rozpoznanie sprawy – również między innymi w przedmiocie uchybień dających podstawę do stwierdzenia nieważności następuje w postępowaniu odwoławczym. Poinformowano także, że o ile skarżący w wyznaczonym terminie nie wskaże jaki charakter ma jego pismo – pismo to zostanie potraktowane jako odwołanie, skarżący nie odpowiedział na powyższe pismo.

We wskazanych okolicznościach organ II instancji był uprawniony do zakwalifikowania pisma jako odwołania. Sąd w tym postępowaniu nie stwierdza żadnych uchybień.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a tym samym skargę jako nieuzasadnioną w myśl art. 151 p.p.s.a. należało oddalić w całości.