Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 802/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 sierpnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia odwołania M. S. (dalej również: skarżący; strona), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta N. (dalej również: Burmistrz; organ I instancji) z dnia 21 listopada 2023 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy, przedstawionych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji.

Wnioskiem z dnia 21 lipca 2023r. spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: spółka P. sp. z o.o.; inwestor) wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy N. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia obejmującego budowę do 5 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr ewid. [...], obręb S..

Burmistrz Miasta i Gminy N. decyzją z dnia 21 listopada 2023 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia obejmującego budowę do 5 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr ewid. [...], obręb S..

Odwołanie od tej decyzji wniósł M. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że zaskarżona decyzja: 1) narusza art. 97 § 1 pkt 4 i art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pomimo niewyjaśnienia poprzednio zagadnienia wstępnego, jakim jest kwestia ważności decyzji środowiskowej; 2) narusza art. 107 §1 pkt 6, art. 107 § 3, art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 3) art., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sporawy, jak również obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego.

Kolegium, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, przyjmując brak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w tej sprawie.

W motywach decyzji dnia 8 sierpnia 2024 r. organ II instancji stwierdził, że mając na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach sprawy Kolegium, organ I instancji przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego w tej sprawie i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie, co w konsekwencji sprawiło, że rozstrzygnięcie sprawy jest prawidłowe.

Organ odwoławczy wskazał na tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby mogła zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, które regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130) - dalej: u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) - dalej: rozporządzenie.

Według Kolegium, z akt sprawy wynika, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.).

Wskazując na brzmienie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie organu I instancji było zgodne z przedstawionymi wyżej przepisami.

Według Kolegium pierwszą przesłanką, która umożliwia utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji jest przyjęcie, że farma fotowoltaiczna jest "urządzeniem infrastruktury technicznej", co znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Skoro zatem za urządzenia infrastruktury technicznej zostały uznane pierwsze z urządzeń energetyki odnawialnej , o w sposób oczywisty należy przyjąć, że farmy fotowoltaiczne, które są również urządzeniami do produkcji energii odnawialnej są takimi urządzeniami infrastruktury. Nadto organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W związku z tym stwierdził, że kwestia ta została wprowadzona wprost do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 29 sierpnia 2019 r. i skarżący nie może takich postanowień ustawy kwestionować.

Kolegium podniosło, że akta sprawy zawierają informację o wydanej decyzji środowiskowej dla tej farmy fotowoltaicznej, obejmującej teren objęty tym postępowaniem - decyzja z dnia 16 czerwca 2023 r. sygn. [...] Stwierdziło, że decyzja środowiskowa dotyczy potencjalnego oddziaływania na środowisko i została wydana zgoda dla tego zakresu mocy farmy fotowoltaicznej. Według organu "dopóki decyzja środowiskowa pozostaje w obiegu prawnym, to nie można domniemywać jej uchylenia albo pozbawienia mocy prawnej".

Kolegium zauważyło, że skarżący od wielu lat podważa wydawane decyzje o warunkach zabudowy dotyczące budowy farm fotowoltaicznych. Z tego też względu organ odwoławczy stwierdził, że przy braku jakichkolwiek przekonujących dowodów na negatywne oddziaływanie takich farm zarówno na tereny sąsiedzkie, jak i tym bardziej na odległe tereny cenne przyrodniczo, przy jednoczesnym zainstalowaniu w Polsce około półtora milionów instalacji fotowoltaicznych na dachach domów mieszkalnych, brak jest podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji.

Według organu, skoro skarżący neguje te inwestycje w sąsiedztwie, to nie jest zainteresowany przyjęciem za fakt niepodważalny braku oddziaływania takich instalacji na tereny sąsiedzkie w zakresie materii określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu, obojętnie ile argumentów zostanie przedstawione skarżącemu, to i tak jego stanowisko będzie dalej przeciwne.

W związku z powyższym Kolegium uznało, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza: art. 6 k.p.a., który stanowi, że organu administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa; art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które wskazują, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przy takim stanowisku Kolegium rozstrzygnęło, jak w osnowie decyzji.

W skardze na decyzję odwoławczą M. S. zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania:

- art. 138 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, sprowadzające się do zaniechania ponownego rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie; organ nie rozpoznał sprawy w granicach wyznaczonych treścią odwołania, które zgodnie z zasadą dwuinstancyjności powinno być traktowane przez organ jak podanie wniesione do organu pierwszej instancji, a w konsekwencji powinno prowadzić do całościowego rozpoznania przedmiotu podania - uchybienie powyższemu przepisowi postępowania wyraża się w szczególności brakiem w treści zaskarżonej decyzji ustosunkowania się organu do żadnego z podniesionych w odwołaniu zarzutów,

- art. 107 § 3, art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co stanowi o niedostatecznym uzasadnieniu faktycznym decyzji, a w konsekwencji - o naruszeniu zasady przekonywania,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na uchybieniu przez organ obowiązkowi dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia (a także dokonania oceny) zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

2. przepisów prawa materialnego:

- art. 61 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezbadanie, czy inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie narusza zastanej funkcji i warunków zabudowy.

Z uwagi na tak sformułowane zarzuty, rozwinięte i umotywowane w uzasadnieniu skargi, strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 21 listopada 2023 r., 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło i jej oddalenie. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdził, że po pierwsze, skarżący jest wyłącznie zainteresowany uniemożliwieniem realizacji przedmiotowego zamierzenia. Trudno znaleźć uzasadnienie do prowadzenia rozważań dotyczących charakteru farm fotowoltaicznych jako urządzeń infrastruktury technicznej, skoro prawo jest w tym zakresie jasne i nie budzące wątpliwości. Tak samo nie budzi wątpliwości to, że w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się "zasady dobrego sąsiedztwa", gdyż trudno sobie wyobrazić poszukiwanie w sąsiedztwie innej farmy fotowoltaicznej lub na przykład podobnej napowietrznej linii energetycznej. Tu nie potrzeba stosować zasady przekonywania dla rzeczy i zamierzeń oczywistych, tym bardziej że skarżący ma na celu wyłącznie przedłużanie trwania procesu inwestycyjnego. Po drugie, masowy fakt montażu paneli fotowoltaicznych na dachach budynków mieszkalnych jest najlepszym dowodem na to, że urządzenia te nie są szkodliwe dla człowieka, skoro są montowane na budynkach mieszkalnych, z założenia przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Właściciel nieruchomości sąsiedzkiej nie może być ani "gospodarzem" postępowania dla ustalenia warunków zabudowy dla terenów sąsiedzkich ani nie może skutecznie blokować postępowania bez wykazania i udowodnienia, że zamierzenie objęte tym postępowaniem ogranicza możliwości zagospodarowania przestrzennego nieruchomości skarżącego, czego skarżący nie dopełnił. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że takie ograniczenie władztwa planistycznego na jego terenie nastąpi, gdy tylko to zamierzenie zostanie zrealizowane. Nie są znane organowi odwoławczemu takie przypadki, gdyż ani poziom hałasu generowany przez panele fotowoltaiczne, ani przez stacje transformatorowe, jak też przez inne urządzenia związane z farmą fotowoltaiczną. Postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy nie narusza prawa własności, jak i innych interesów osób trzecich, co wynika z treści samej ustawy.

Według organu, samo podważanie przez skarżącego lub przez inne osoby, wydanej wcześniej decyzji środowiskowej lub rozstrzygnięcia o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest skuteczne w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, do momentu zakwestionowania rozstrzygnięcia w sprawach środowiskowych przez właściwy organ.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego Kolegium na wezwanie Sądu uzupełniało akta sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą na wniosek spółki P. sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę do 5 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr ewid. [...], obręb S..

Zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania i prawa materialnego, co w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w zakresie dotyczącym przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130).

Zgodnie z art. 59 us.t 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Według art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 u.p.z.p. W tym art. 61 ust. 1 wskazuje łączne warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ust. 1 pkt 12 przewidziano warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, tj. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Niemniej jednak zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się m.in. do: obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej (pkt 2) oraz instalacji odnawialnego źródła energii (ust. 3).

Zgodnie zaś z art. 66a u.p.z.p., do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, poprzedzonych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Pierwsze zastrzeżenia Sąd podnosi jednakże co do kwestii dopełniania podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Sąd podkreśla, że każdemu rozstrzygnięciu organu administracyjnego należy stawiać takie podstawowe wymagania proceduralne, jak konieczność respektowania zasady legalizmu i prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7 k.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a.), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). To samo, ze względu na zasadę z art. 15 k.p.a., odnosi się do rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, które jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru wyłącznie kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - i powołane tam orzecznictwo).

Uzasadnienie Kolegium nie zawiera odpowiedniego, zindywidualizowanego odniesienia się do zarzutów odwołania. Nie stanowi bowiem takiego działania powołanie przepisów prawa materialnego i lakoniczne odwołanie się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 16 czerwca 2023 r. nr [...], jaka miała zostać wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżący w odwołaniu zawarł określone zarzuty dotyczące m.in. zachodzenie podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, a organ II instancji poprzestał na stwierdzeniu, że "dopóki decyzja środowiskowa pozostaje w obiegu prawnym, to nie można domniemywać jej uchylenia albo pozbawienia mocy prawnej". Nie stanowiło to jednakże w ogóle ustosunkowania się do zarzutów dotyczących art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tymczasem organ I instancji niezaskarżalnym postanowieniem z dnia 25 września 2023 r. nr [...] odmówił w tej sprawie uwzględnienia wniosku skarżącego i zawieszenia postępowania administracyjnego. Te kwestie w ogóle nie wybrzmiały w uzasadnieniu decyzji Kolegium w odpowiedni sposób. Ze względu na art. 101 § 3 k.p.a. strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje jednak pozbawiona możliwości jego kontroli, gdyż rozstrzygnięcie to może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 22 września 2023 r. sygn. akt I GSK 2231/19, dostępny jw.). Organ odwoławczy nie skontrolował zaś przedmiotowego postanowienia organu I instancji ani nawet nie wypowiedział się wprost, czy przedmiotowa decyzja jest ostateczna, mimo że strona kwestionowała procedowanie w sprawie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo niewyjaśnienia uprzednio zagadnienia wstępnego w zakresie "ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".

Ponadto, Kolegium nie omówiło zachodzenia w sprawie wszystkich przesłanek z art. 61 u.p.z.p., skupiając się jedynie na kwestii związanej z niestosowaniem art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, co wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Jest to niewystarczające dla uznania, że sprawa została w jej całokształcie ponownie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez Kolegium w drugiej instancji. Nie ma znaczenia, czy obiektywnie skarżący podniósł trafnie zastrzeżenia w odwołaniu czy szerszej w postępowaniu administracyjnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza zatem dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiedź na skargę ze swej istoty nie może służyć zastępowaniu czy uzupełnianiu treści uzasadnienia decyzji odwoławczej i konwalidować istotnych wad i innych braków decyzji.

Sąd podkreśla, że uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Uzasadnienia decyzji wydanych w toku instancji administracyjnych i zaskarżonych do sądu pierwszej instancji wypełniają wskazane warunki (patrz: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2024 r. sygn. akt I GSK 285/23, dostępny jw.). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, lecz także do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Konsekwentnie też przyjmuje się, że zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy powinny być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (patrz np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 767/24, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo).

Kolejnym istotnym uchybieniem Kolegium było naruszenie w zakresie przywołanego art. 66a u.p.z.p. Z przepisu tego wynika zakres obowiązku informacyjnego, który obejmuje podanie do publicznej wiadomości poprzez publikację w BIP informacji o wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy oraz treści tej decyzji, możliwości zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy na okres 14 dni. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach powinien udokumentować w aktach administracyjnych realizację omawianego obowiązku informacyjnego (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 549/22, dostępny jw.). Naruszenie obowiązku informacyjnego traktowane jest jako naruszenie wynikającej z art. 6 k.p.a. zasady praworządności i jest brane pod uwagę przez organ II instancji oraz sąd administracyjny w przypadku wniesienia odpowiednio odwołania lub skargi (sprzeciwu) od wskazanych decyzji w sytuacji zaistnienia przesłanki powstania obowiązku informacyjnego z art. 66a u.p.z.p. (patrz: wyrok WSAA w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 36/24, dostępny jw.).

Z art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112) wynika zaś w odniesieniu do organu właściwego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 1 (m.in. decyzji o warunkach zabudowy), dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezwłocznie po wydaniu decyzji, obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, a także udostępnia na okres 14 dni w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu treść tej decyzji. W informacji wskazuje się dzień udostępnienia treści decyzji.

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie z obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 66a u.p.z.p. nie wywiązał się ani organ I instancji (akta administracyjne w żadnym stopniu na to nie wskazują), ani też organ odwoławczy. Tymczasem z nadesłanych przez Kolegium akt sprawy znak [...], w której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, właśnie jednoznacznie wynika fakt wydania takiej decyzji i stosowania powyższych przepisów. Zatem również w sprawie o wydanie warunków zabudowy znajdował zastosowanie również przepis art. 66a u.p.z.p. Wymagane obwieszczenie na podstawie art. 66a u.p.z.p. nie zostało wykonane. Sąd ocenił zatem, że organ I instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 66a u.p.z.p., które to uchybienie nie zostało usunięte przez organ odwoławczy. Poza tym również decyzja organu II instancji nie została upubliczniona stosownie do tego przepisu. Uchybienie to miało charakter istotnego naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Obowiązek ten jest bezwzględny i służy chociażby umożliwieniu wzięcia udziału w postępowaniu innym podmiotom, które dotychczas nie brały udziału w postępowaniu, jak chociażby domniemanym stronom pominiętym czy organizacjom społecznym (ekologicznym).

Podsumowując, Sąd stwierdza, że Kolegium nie przeprowadziło prawidłowo postępowania odwoławczego, a rozstrzygnięcie nie odpowiada zasadom wynikającym przepisów art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 § 1 (zasada wzbudzania zaufania do władzy publicznej), art. 11 (zasada przekonywania), jak i szczegółowych przepisów dotyczących ustalania oraz rozpatrywania materiału dowodowego i motywowania rozstrzygnięcia, tj. art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Nastąpiło to w powiązaniu z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61, jak również art. 66a u.p.z.p.

Wszystkie powyżej sygnalizowane kwestie i aspekty sprawy wymagają ponownej i poszerzonej analizy oraz odpowiedniego uzasadnienia w decyzji odwoławczej. Stwierdzone braki i uchybienia wskazują na to, że decyzja organu odwoławczego nie sprostała wymaganiom w omawianym zakresie, a ponadto w istocie ostatecznie utrwaliła błędy organu I instancji związane zastosowaniem przepisu art. 66a u.p.z.p.

Sąd podkreśla, że organ II instancji w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego będzie zobowiązany jeszcze raz, od początku wyjaśnić wszystkie istotne kwestie, niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz odpowiednio odnieść się do zarzutów odwołania. Organ powinien także dopełnić obowiązków z art. 66a u.p.z.p. również w odniesieniu do decyzji organu I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę wniosek strony skarżącej, wynik sprawy i wysokość uiszczonych w tej sprawie kosztów sądowych (500 zł wpisu od skargi).