Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1095/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 a i 239 b par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] , po rozpatrzeniu zażalenia M. P. , utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. nr [...] , o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu z 1 grudnia 2014 r. nr [...] . W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 239 b § 1 pkt 1 i art. 239 b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm., zwanej dalej O.p.).

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. decyzją z [...] r. nr [...] , określił za poszczególne miesiące od października 2008 r. do marca 2009 r. M. P. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe oraz za kwiecień 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Skutkiem wydania w/w decyzji jest zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w kwocie [...] zł w związku nienależnie otrzymaną kwotą zwrotu w wysokości [...] zł.

Postanowieniem z 2 stycznia 2015 r. nr [...] , Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. w oparciu o art. 239a i art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 ustawy O.p., nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji.

W zażaleniu na to postanowienie M. P. działając przez pełnomocnika wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 122 oraz art. 187 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia sytuacji majątkowej strony,

- art. 239b § 1 w zw. z § 2 O.p., poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej a w szczególności, że zachodzi prawdopodobieństwo, że określone decyzją wymiarową zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W uzasadnieniu zarzucił: nieprawidłowe ustalenie organu I instancji w zakresie stanu majątkowego strony, poprzez ograniczenie się tylko do zbadania wysokości dochodu oraz obrotów wskazanych w deklaracjach i zeznaniach podatkowych składanych przez stronę w latach 2010-2014 r.; niezbadanie stanu majątkowego pod kątem, czy strona posiada majątek, na którym można ustanowić zastaw skarbowy; nieodniesienie się do posiadanych przez stronę udziałów w spółce z o. o. "A" oraz środków transportu; pominięcie faktu znanego z urzędu, tj. zajęcia przez organ 350 udziałów strony ww. spółce o wartości [...] zł., w związku z prowadzonym postępowaniem zabezpieczającym. Strona wskazała też, że 11 września 2014 r. organ I instancji wydał decyzję zabezpieczającą na majątku podatnika przybliżoną kwotę zaległości podatkowej wraz z odsetkami w łącznej kwocie [...] zł.

Zdaniem pełnomocnika strony, przywołane okoliczności świadczą o tym, że organ I instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wskazał prawidłowo okoliczności, które uprawdopodabniają obawę niewykonania zobowiązania. Zatem, nie było podstaw do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i tym samym naruszono art. 239b § 1 i § 2 O.p.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał treść art. 239b § 1 O.p. i wskazał, że przepis stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem organ I instancji uzyskał informację, że wobec M. P. toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości podatkowych z tytułu:

- podatku od towarów i usług za: styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2014r., które na dzień weryfikowanego postanowienia wynoszą wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami upomnienia [...] zł ( w tym należność główna [...] zł),

- niezapłaconych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń dla pracowników (PIT-4), dotyczących dziewięciu miesięcy 2013 r., które na dzień weryfikowanego postanowienia wynoszą [...] zł ( w tym należność główna [...] zł).

Ponadto, w stosunku do podatnika prowadzona jest egzekucja z wniosków różnych wierzycieli przy czym należność główna wobec ZUS wynosi [...] zł.

Zatem zasadnie organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że zachodzi przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. i w podstawie prawnej postanowienia powołał ten przepis.

Odnosząc się do zarzutu, że nieprawidłowo ustalono stan majątkowy strony, organ odwoławczy podkreślił, że w wydanym postanowieniu w podstawie prawnej powołano art. 239b § 1 pkt 1 O.p. co było wystarczającym do nadania rygoru w niniejszej sprawie. W ocenie organu, w tej sytuacji, nie ma znaczenia fakt dokonania zabezpieczenia na majątku w związku z wydaniem decyzji zabezpieczającej, a tym samym nie naruszono art. 122 oraz art. 187 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia sytuacji majątkowej strony.

Zaistnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. oraz istnienie nienależnego zwrotu podatkowego, który został wypłacony podatnikowi, a który traktować należy na równi z zaległością podatkową, daje podstawę do uznania, że decyzja nadawała się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym, a w konsekwencji mógł jej zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokonana przez organ I instancji analiza dochodów M. P. na podstawie zeznań złożonych przez podatnika o wysokości osiągniętego dochodu / poniesionej straty (PIT 36L) za lata od 2010 do 2013 r. wykazała, iż przychód z prowadzonej działalności gospodarczej z roku na rok ulegał obniżeniu, a zyskowność z tej działalności była stosunkowo niewielka, przy czym była ona zmienna.

Ponadto, na podstawie danych (dostaw towarów) wykazanych w deklaracjach podatkowych VAT-7 za cały 2013 r. i za dziewięć miesięcy 2014 r., organ I instancji stwierdził dalszy spadek obrotów w dziewięciu miesiącach 2014 r. w stosunku do analogicznego okresu roku ubiegłego. Organ zauważył, że w miesiącu październiku 2014 r. również nastąpił spadek obrotów natomiast w miesiącu listopadzie 2014 r. obroty wzrosły. Wg organu I instancji średniomiesięczne dostawy towarów w 2013 r. (cały rok) wyniosły [...] zł natomiast w okresie jedenastu miesięcy 2014 r. wynosiły [...] zł. Uwzględniając średnie dostawy towarów z jedenastu miesięcy 2014 r. przyjęto, iż dostawy towarów w całym 2014 r. mogły wynieść [...] zł (wg organu winno być [...] zł), co przy zastosowaniu wskaźnika zyskowności z 2013 r. (12,74%) daje dochód z działalności gospodarczej za 2014 r. w wysokości [...] zł.

Za chybiony organ uznał zarzut nieuprawdopodobnienia, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane, albowiem przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane. Za taką okoliczność można było przyjąć fakt, posiadania informacji, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych zaległości pieniężnych oraz przychód z prowadzonej działalności gospodarczej z roku na rok ulegał obniżeniu, a zyskowność z tej działalności była stosunkowo niewielka, w porównaniu z zaległością podatkową wynikającą z ww. decyzji nieostatecznej. Organ podkreślił, iż przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p., opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych wierzytelności (publicznoprawnych lub cywilnoprawnych) zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do wykonania tych wierzytelności w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że strona nie będzie wyrażać woli zwrotu nienależnie wypłaconej jej kwoty wynikającej z decyzji albo nie będzie w stanie tego zwrotu podatkowego uiścić z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne w zakresie innych egzekwowanych wierzytelności.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p., poprzez dokonanie ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej strony w oparciu o wybrane dowody a nie cały materiał zgromadzony w sprawie oraz niewłaściwą ocenę faktu dokonania zabezpieczenia na majątku strony oraz faktu posiadania przez stronę środków transportu ,

- art. 239b § 1 w zw. z § 2 O.p., poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] r. nr [...] , a w szczególności, że zachodzi prawdopodobieństwo, że określone w/w decyzją zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przywołał te same argumenty co w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Dodatkowo wskazał, iż nieprawidłowo organ II instancji podzielił zapatrywania organu I instancji w zakresie stanu majątkowego strony, co skutkowało dokonaniem nieprawidłowej oceny, czy zachodzi prawdopodobieństwo, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zdaniem pełnomocnika strony, w świetle art. 239b § 2 O.p., dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej koniecznym jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa niewykonania zobowiązania. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie wskazał prawidłowo okoliczności, które uprawdopodabniają obawę niewykonania zobowiązania w danej sprawie.

Zatem, nie było podstaw do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i tym samym naruszono art. 239b § 1 i § 2 O.p.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji (postanowienia), sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonego postanowienia.

Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w: LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Podkreślenia wymaga jednak to, że stan faktyczny sprawy jest w przeważającej części bezsporny i został nakreślony przy okazji prezentowania stanowisk strony skarżącej i organów podatkowych. W ocenie Sądu brak zatem potrzeby jego ponownego prezentowania.

W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności - postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. - decyzji tego organu z [...] r., określającej za poszczególne miesiące od października 2008 r. do marca 2009 r. M. P. rozliczenie w podatku od towarów i usług w sposób odmienny od podatnika. Na skutek wydania tej decyzji powstała zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w kwocie [...] zł.

Badając legalność działań organów podatkowych należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

W myśl § 2 art. 239b O.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Jak wynika z przywołanych przepisów, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b O.p. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę zwykłą, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru.

Drugą przesłanką określoną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo jej zaistnienia. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (p. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r. o sygn. akt: I SA/Wr 1440/09; WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt: III SA/Wa 1598/09; WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 stycznia 2010 r. o sygn. akt: I SA/Go 620/09, opubl. CBOIS). Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10 ((opubl.: CEBOIS).

Jak wynika z akt sprawy, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r., związane było ze stwierdzeniem przez organy zaistnienia przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. Zdaniem organów, podatnik nie regulował na bieżąco należności, co spowodowało, że toczy się wobec niego szereg postępowań egzekucyjnych, a to z kolei uprawdopodabnia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z tej decyzji nie zostanie wykonane.

Bezspornym jest mając na uwadze, przedstawione do kontroli Sądu materiały sprawy, że decyzją nieostateczną organu I instancji u skarżącego powstała zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w kwocie [...] zł.

Bezspornym jest także, że wobec skarżącego toczą się następujące postępowania egzekucyjne z tytułu:

- zaległości w podatku od towarów i usług za: styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2014 r., które na dzień weryfikowania postanowienia wynoszą wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami upomnienia [...] zł (w tym należność główna [...] zł),

- niezapłaconych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń dla pracowników (PIT-4), dotyczących dziewięciu miesięcy 2013 r., które na dzień weryfikowanego postanowienia wynoszą [...] zł ( w tym należność główna [...] zł),

- z wniosków różnych wierzycieli przy czym należność główna wobec ZUS wynosi [...] zł.

W świetle tych faktów słusznym jest stanowisko organu, że skoro strona dobrowolnie nie reguluje innych należności, to należy przypuszczać, że nie ureguluje również zaległości podatkowych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. W tym miejscu ponownie zauważyć przyjdzie, że to organ podatkowy ustala, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239b § 1 O.p. daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, jednak należy to do uznania organu podatkowego, który mimo spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 239b § 1 i 2 O.p. może dojść do przekonania, że nie ma potrzeby stosowania omawianej regulacji.

W ocenie Sądu, stanowisko organów prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego jest słuszne. W oparciu o poczynione przez organ ustalenia stwierdzić przyjdzie, że w dacie wydania postanowień obu instancji toczyły się postępowania egzekucyjne, a tym samym zaistniała przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. i prawidłowo została zastosowana przez organy podatkowe.

Wbrew wywodom skargi, nie było obowiązkiem organów w związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podejmowanie działań procesowych zmierzających do ustalenia stanu majątkowego strony i wykazania prawdopodobieństwa, że zaległość podatkowa nie zostanie spłacona. Jak już wskazano, w związku z przyjętym przez ustawodawcę w art. 239b § 2 O.p. sformułowaniem "uprawdopodobni", ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.

Uzasadniając taki pogląd trzeba wskazać, iż regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b O.p. powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały.

W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 1 (wobec strony toczą się inne postępowania egzekucyjne), a więc uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Słuszne jest zatem w tym kontekście stanowisko organu odwoławczego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż skoro powołana została przesłanka z pkt 1, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Stąd też niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p., poprzez dokonanie ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej strony w oparciu o wybrane dowody a nie cały materiał zgromadzony w sprawie oraz niewłaściwą ocenę faktu dokonania zabezpieczenia na majątku strony oraz faktu posiadania przez stronę środków transportu, albowiem te okoliczności nie są związane z istnieniem przesłanki z art. 239 b § 1 pkt 1 O.p. nie mogą zatem być rozpatrywane w powiązaniu z art. 239 b § 2 O.p.

W okolicznościach niniejszej sprawy, samo wskazanie na prowadzenie innych postępowań egzekucyjnych stanowiło uzasadnioną podstawę do stwierdzenia przez organy, iż zachodzi uzasadniona obawa, że sporne zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług może nie zostać wykonane, albowiem skoro podatnik nie uiszcza dobrowolnie innych należności, istnieje prawdopodobieństwo, iż nie spłaci także należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. w znacznej kwocie, gdzie należność główna wynosi [...] zł.

Reasumując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza zaistnienie obawy co do wykonania zobowiązania określonego wymienioną wyżej, nieostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. . Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia pozwala zatem na stwierdzenie, że organ wykazał przesłankę z art. 239b § 1 pkt 1, przy spełnieniu wymogów z art. 239b § 2 O.p.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.