Postanowienie NSA, sygn. akt III FSK 1007/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 2, 3, 4.
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1148/23 w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 czerwca 2023 r. nr 2401-IEW3.4123.1.2023.23 UNP: 2401-23-130764 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1148/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) oddalił skargę K. F. (dalej: Skarżąca) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 9 czerwca 2023 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2017 wraz z odsetkami za zwłokę.

W skardze kasacyjnej Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając, iż Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie poparła swojego wniosku jakimikolwiek dokumentami, które uprawdopodobniłyby jej twierdzenia odnośnie tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W piśmie z dnia 20 listopada 2024 r. Skarżąca złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, argumentując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia dla niej znacznej szkody oraz że bardzo kluczowy dla poprawy jej sytuacji może okazać się obecnie toczące się postępowanie przed Sądem Okręgowym w [...], [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca podkreśliła, że w powyższym postępowaniu pojawiły się nowe dowody w postaci zeznań świadków oraz oczekiwany jest kolejny nowy dowód – opinia biegłego rewidenta.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był już rozpatrywany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. odmówił Skarżącej zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji NSA uznał, że wniosek nie został przez Skarżącą dostatecznie uzasadniony. W szczególności nie uprawdopodobniła ona niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie poparła swych twierdzeń odpowiednimi dokumentami czy wyliczeniami, przedstawiającymi jej obecną sytuację finansową.

Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej zawartego w piśmie z dnia 20 listopada 2024 r. należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

W postępowaniu wpadkowym dotyczącym złożonego przez Skarżącą ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem dokonać oceny, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii.

Zestawiając treść wniosku rozpoznanego postanowieniem NSA z dnia 16 września 2024 r. z treścią wniosku z dnia 20 listopada 2024 r., który jest rozpoznawany w niniejszym postępowaniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie zmieniły się okoliczności. Tak jak w poprzednim postępowaniu Skarżąca nie wykazała okoliczności zaświadczających o spełnieniu przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że warunkiem wstrzymania decyzji jest spełnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej Skarżącej. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Rolą wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Analizując wniosek złożony przez Skarżącą w tej sprawie, należy zauważyć, że nie zawiera on uzasadnienia pozwalającego uznać, że zaistniały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wskazujące na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się jedynie do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz że oszacowanie i sprzedaż nieruchomości narazi Skarżącą na znaczne straty finansowe. Do wniosków nie przedłożyła żadnych dowodów.

Okoliczność podnoszona przez Skarżącą, iż przed Sądem Okręgowym obecnie toczy się postępowanie oraz że w tymże postępowaniu pojawiły się nowe dowody w postaci zeznań świadków, a także oczekiwany jest kolejny nowy dowód

- opinia biegłego rewidenta, nie ma znaczenia dla postępowania w sprawie niniejszej, gdyż nie obrazuje sytuacji majątkowej Skarżącej na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Stwierdzić więc należy, że Skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. przez co Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw by wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.