Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5024/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1-2, art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 81a par. 1, art. 107 par. 3, art. 189f
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant ref. Agata Wiącek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2024 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2023 r. nr KOC/2930/Dr/22 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 30 czerwca 2023 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "organ", "Kolegium", "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570, z późn. zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 528, z późn. zm. ) utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 18 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w W] w rejonie ul. [...]w dniach 25 - 27, 29 -30 listopada, 01-11 13-17, 20-22 grudnia 2021 r. przez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o pow. 2,91 m2 oraz w dniach 28 listopada, 12, 18 - 19 grudnia 2021 r., poprzez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,37 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 7.104,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że 25 listopada 2021 r. marca 2022 r. pracownik Zarządu Dróg Miejskich Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadził kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...]j, działka ewidencyjna nr [...] i stwierdził funkcjonowanie elektronicznego wyświetlacza reklamowego ze zmienną treścią reklamową, należącego do Strony. Wymiary nośnika reklamowego z reklamą: 2,19 m x 1,33 m, tj. 2,91 m2, rzut poziomy nośnika: 1,33 m x 0,29 m, tj. 0,39 m2, co potwierdza protokół nr [...]. Sporządzono również dokumentację fotograficzną obrazującą funkcjonowanie reklamy.

SKO wskazało dalej, że w dniach 26, 27, 29, 30 listopada oraz 1-11 grudnia, 13-17 grudnia, 20 -22 grudnia 2021 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadzili kolejne kontrole pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] i stwierdzili funkcjonowanie elektronicznego nośnika reklamowego, co dokumentuje karta kontroli oraz sporządzili dokumentację fotograficzną obrazującą funkcjonowanie reklamy na nośniku.

Pismem z 30 grudnia 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...;] w rejonie ul. [...] przez umieszczenie reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym, bez zezwolenia zarządcy drogi.

Następnie Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 18 marca 2022 r. nr [...] orzekł w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji SKO, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, stwierdziło, że w niniejszej sprawie granicę pasa drogowego wyznacza granica działki nr [...], biegnąca w miejscu zlokalizowania nośnika wzdłuż budynku, na ścianie którego był umieszczony przedmiotowy nośnik reklamowy, a więc znajdował się on (nośnik) w pasie drogowym. Co do zasady, położenie budynku na mapie wyznacza obrys jego przyziemia. Naturalną konsekwencją rzeczy jest, że wszystkie elementy położone na elewacji stanowią zajęcie pasa drogowego. Budynek został również wykazany na mapie usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym, na której zobrazowano, gdzie przebiega granica działki ewidencyjnej nr [...]. Dodatkowo mapa usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym obrazuje na wyniesieniu w skali 1:100 kolizję nośnika reklamowego z granicą pasa drogowego.

Kolegium stwierdziło następnie, że Strona powinna legitymować się zezwoleniem na umieszczenie nośnika reklamowego w pasie drogowym. W przypadku zaś braku takiego zezwolenia naraża się na karę pieniężną za umieszczenie przedmiotowego nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Z akt sprawy, jak wskazał organ, nie wynika, by zostało wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] w dniach 25 listopada 2021 r. - 22 grudnia 2021 r.

Kolegium dodało, że w aktach sprawy znajduje się opinia geodezyjna dotycząca usytuowania nośnika reklamowego elektronicznego bez numeru należącego do Strony w pasie drogowym ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], zamontowanego na budynku nr [...], położonym przy ul. [...] (od strony ul. [...]), na działce ewidencyjnej nr [...]. W aktach sprawy znajduje się również wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka, na której był usytuowany nośnik reklamowy, oznaczona nr [...], stanowi w całości użytek drogowy. Na mapie usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym zaznaczono granicę pasa drogowego, granicę działki ewidencyjnej, kontur budynku i nośnik reklamowy. W materiale drogowym znajduje się także dokumentacja fotograficzna. Zdaniem SKO, z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy tj. ww. mapy usytuowania nośnika reklamowego oraz sporządzonych zdjęć, wynika zatem, że doszło do zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...]w dniach 25 listopada 2021 r. - 22 grudnia 2021 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. Zgromadzona w niniejszej sprawie dokumentacja obrazuje bowiem kolizję reklamy/nośnika reklamowego z pasem drogowym w dniach 25 listopada 2021 r. - 22 grudnia 2021 r.

SKO wyjaśniło, że pomiaru powierzchni zajęcia pasa drogowego przez nośnik reklamowy oraz przez reklamę dokonano podczas oględzin 6 kwietnia 2021 r. oraz 25 listopada 2021 r., poprzez wskazanie powierzchni zajęcia przez nośnik reklamowy z reklamą: 2,19 m x 1,33 m, tj. 2,91 m2, rzut poziomy nośnika: 1,33 m x 0,29 m, tj. 0,39 nr. Przy mapie usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym wskazano, że powierzchnia reklamy stanowi 1,33 m x 2,19 m = 2,91 m2.

SKO uznał, że wysokość kary pieniężnej została określona przez organ I instancji w prawidłowej wysokości.

Odnosząc się do zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f K.p.a., SKO stwierdziło, że nie można w rozpoznawanym przypadku mówić o znikomości naruszenia prawa przez Spółkę, jeśli po jej stronie doszło naruszenia przepisów oraz w sytuacji, gdy naruszenie to nie ma charakteru jednorazowego. W stosunku do Strony przed samym Kolegium toczy się łącznie kilkaset spraw w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego. Biorąc zatem pod uwagę cel przepisów o karze za zajęcie pasa drogowego, wielokrotne zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez Stronę, która zawodowo trudni się wynajmowaniem powierzchni reklamowych może wywoływać negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych.

SKO wyjaśniło następnie, że nie było konieczności ponownego przeprowadzenia oględzin reklamy/nośnika, ani dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w niniejszej sprawie, skoro dowody zgromadzone w sprawie (wypis z rejestru gruntów, mapa zasadnicza obrazująca kolizję nośnika z granicą pasa drogowego oraz materiał zdjęciowy) wskazują na zajęcie pasa drogowego przez reklamę/nośnik reklamowy w okresie 25 listopada 2021 r. - 22 grudnia 2021 r.

Odnośnie zarzutu błędnego obliczenia wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez organy stanie faktycznym, polegającego na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, Kolegium wskazało, że celem reklamy jest zwrócenie uwagi jej adresata. Niewątpliwie uwagę adresatów reklamy na nośnikach zwracała reklama świetlna na nośniku oraz sam nośnik, wobec tego uprawnione było uwzględnienie przy wymiarze kary także ramki nośnika reklamowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawną, zaskarżając decyzję SKO w Warszawie z 30 czerwca 2023 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 81a § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przebieg granicy pasa drogowego oraz nie była wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego,

2) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645, dalej: "u.d.p."), poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego,

3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez: a) niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, b) brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, c) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, d) niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, e) nienależyte uzasadnienie decyzji – i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skarżący poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi, podnosząc m.in., że dowody, którymi posłużono się w sprawie tj. mapa podpisana przez pracownika urzędu, z niezbyt dokładnym naniesieniem położenia reklamy oraz brakiem wskazania rzutu reklamy oraz dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli, nie pozwalają na dokonanie jednoznacznej oceny prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Brak w nich bowiem niezbędnych elementów pozwalających na weryfikację tego, czy istotnie opisana w decyzji reklama zlokalizowana była w pasie drogowym. Przede wszystkim żaden z tych dokumentów nie zawiera wyraźnego oznaczenia linii granicznych pasa drogowego oraz kolizji umieszczonej rzekomo w pasie drogowym reklamy z tymi liniami. Skarżący podniósł, że w sytuacji sporu lub wątpliwości, co do rzeczywistego miejsca posadowienia obiektu względem pasa drogowego, jeśli okoliczności tej w sposób możliwy do zweryfikowania nie można ustalić przy pomocy innych dowodów zgromadzonych w sprawie, za dowód miarodajny należy uznać mapę do celów prawnych z odpowiednimi naniesieniami granicy pasa drogowego i lokalizacji reklam.

Zdaniem Skarżącego, przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy faktycznie reklama należąca do Skarżącego znajdowała się w pasie drogowym, a więc czy zachodzi ustawowo określona przesłanka "zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia".

Ponadto w ocenie Skarżącego, w przedmiotowej sprawie właściwy organ administracji zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - w szczególności w zakresie ustalenia, a nie domniemania, czy i w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego, przez kogo został zajęty pas drogowy i jaka była powierzchnia zajęcia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy w dniach 25 - 27, 29 -30 listopada, 01-11 13-17, 20-22 grudnia 2021 r. przez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym oraz w dniach 28 listopada, 12, 18 - 19 grudnia 2021 r., poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte zawiadomieniem z 30 grudnia 2021 r. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 (u.d.p.) w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.

Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniach stwierdzonego zajęcia pasa drogowego, pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p.).

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reklama (nośnik) zajmował jego przestrzeń, jak bowiem wynika z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie, na zajecie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary, a mianowicie: 1) wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka, na której był usytuowany nośnik reklamowy, oznaczona nr [...], stanowi w całości użytek drogowy 2) wyrys mapy ewidencyjnej w skali 1:500, 3) wydruk mapy zasadniczej w skali 1:500, 4) protokół z kontroli pasa drogowego z 25 listopada 2021 r., 5) karty kontroli z 26, 27, 29, 30 listopada oraz 1-11 grudnia, 13 - 17 grudnia, 20 -22 grudnia 2021 r., 6) dokumentacja fotograficzna wykonana przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, oraz 7) "Opinia geodezyjna" z 6 kwietnia 2021 r. dotycząca usytuowania spornego nośnika reklamowego elektronicznego w pasie drogowym ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], zamontowanego na budynku nr [...], położonym przy ul. [...](od strony ul. [...]), na działce ewidencyjnej nr [...]– pozwalał SKO na dokonanie właściwych ustaleń co do zajęcia pasa drogowego poprzez sporny nośnik reklamowy i wyświetlane na nim reklamy oraz rozstrzygnięcie sprawy. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy/urządzenia reklamowego z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego.( por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Położenie reklamy/urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynika, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja jest bezpodstawnie kwestionowana przez Skarżącego. Powyższy dokument wraz z pozostałymi wymienionymi powyżej dowodami pozwala na jednoznaczne ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik/reklamy, przez kogo doszło do zajęcia pasa drogowego, w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego i jaka była powierzchnia zarówno spornych reklam (2,91 m²), jak również spornego nośnika reklamowego (0,37 m²),

Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 107 oraz art. 81a § 1 K.p.a., należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej – ul. [...] w W. w rejonie ul. [...] w dniach 25 - 27, 29 -30 listopada, 01-11 13-17, 20-22 grudnia 2021 r. przez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o pow. 2,91 m2 oraz w dniach 28 listopada, 12, 18 - 19 grudnia 2021 r., poprzez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,37 m2. Kontrole przeprowadzone w dniach 25 - 27, 29 -30 listopada, 01-11 13-17, 20-22 grudnia 2021 r., potwierdzają funkcjonowanie w tych dniach spornej reklamy. Nie potwierdzają funkcjonowania spornej reklamy w dniach 28 listopada, 12, 18 - 19 grudnia 2021 r., ale niewątpliwie potwierdzają występowanie w tych dniach spornego nośnika reklamowego. Organ słusznie zatem uznał, że sporny nośnik reklamowy znajdował się w spornej lokalizacji w tych dniach uznając brak racjonalności w przyjęciu, że Skarżący dokonywał demontażu spornego nośnika reklamowego w okresie pomiędzy dokonanymi przez organ kontrolami. W tej sytuacji na Skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, w prawidłowej wysokości 7.104 zł, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania (art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.). Skarżący został również zawiadomiony o wszczęci postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o przysługujących mu prawach strony postępowania administracyjnego. Skarżący miał dostęp do akt postępowania oraz możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie doszło zatem również do naruszenia art. 10 K.p.a.

Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, SKO w prawidłowy sposób wykazało w niniejszej sprawie zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p.

W niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona przez organ I instancji, w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem stawek wynikających z uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717; z 2005 r. Nr 77, poz. 2036; z 2006 r. Nr 199, poz. 7564; z 2008 r. Nr 141, poz. 4985, Nr 218, poz. 9282; z 2010 r. Nr 138, poz. 3249; z 2011 r. Nr 54, poz. 1774; z 2013 r., poz. 7291; z 2014 r. poz. 6878; z 2015 r. poz. 4776). Za każdy dzień naruszenia pasa drogowego przez reklamy emitowane na monitorach i wyświetlaczach elektronicznych oraz w formie ruchomych obrazów wymierzono stronie karę według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 23 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy, w wysokości 10,00 zł oraz przez nośnik reklamowy według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 19 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy w wysokości 3,00 zł. Wysokość kary stanowiła zatem dla reklamy iloczyn: 2,91 m2 x 100,00 zł x 24 dni = 6 984,00 zł i dla nośnika reklamowego iloczyn: 1,00 m2 x 30,00 zł x 4 dni = 120,00 zł.

SKO rozważyło kwestię zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Słusznie jednak wskazało, że trudno uznać, iżby waga spornego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach organ prawidłowo zauważył, że zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą należy postrzegać w kategoriach braku należytej staranności.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), Sąd orzekł jak w sentencji.