Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1296/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.115.2022.3.MAP UNP: 1703966 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 maja 2022 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.115.2022.2.AP; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B.M. (dalej "Skarżąca") postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej również "organ interpretacyjny") wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu 28 stycznia 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie, która dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży udziału w nieruchomości.

Wezwaniem z dnia 23 marca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zwrócił się do Skarżącej o uzupełnienie wniosku, ponieważ zawierał on braki formalne.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2022 r. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie.

2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 17 maja 2022 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia.

3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie uzupełnionego wniosku, zarzucając naruszenie:

1) art. 14bm § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm, dalej: "o.p.") poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana;

2) art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez przyjęcie, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem, nie pozwolił Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

3) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania. Stan faktyczny został wyczerpująco i dokładnie opisany, a niektóre informacje wynikały bezpośrednio również z przesłanego aktu notarialnego, tak więc brak jednoznacznej klasyfikacji stojącego budynku można było ustalić na podstawie tego aktu;

4) art. 2 i art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającego na zachwianiu poczucia bezpieczeństwa podatnika i niesprzyjaniu poszanowaniu jego godności, gdyż nie można z błahego powodu odmówić wydania interpretacji, podczas gdy cały opis stanu faktycznego był dokładny i właściwie uzupełniony oraz poparty dowodem w postaci aktu notarialnego.

4. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h o.p., organ interpretacyjny utrzymał w mocy postanowienie z dnia 17 maja 2022 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

Organ interpretacyjny wyjaśnił, iż wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), o którym mowa w art. 14b § 3 o.p. oznacza konieczność przedstawienia przez wnioskodawcę we wniosku danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w prezentowanym stanie rzeczy.

Spełnienie powyższych warunków jest konieczne, aby organ podatkowy mógł udzielić jednoznacznej odpowiedzi na złożony wniosek.

Przedmiotem interpretacji indywidualnej są w myśl art. 14b o.p. przepisy prawa podatkowego - przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 o.p.).

Organ interpretacyjny wyjaśnił również, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.

Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zatem, specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika).

W razie wątpliwości organu, co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wzywa on wnioskodawcę - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. - o sprecyzowanie opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub też o usunięcie innych braków wniosku.

Znaczenie sposobu przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza m.in. treść art. 14g § 1 o.p., w myśl którego wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.

Organ interpretacyjny argumentował, że pismem z dnia 23 marca 2022 r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. poprzez uzupełnienie opisu sprawy, tj. wskazanie (w pkt e): jak zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), sklasyfikowana została nieruchomość, będąca przedmiotem zapytania?

Skarżąca jednak nie zastosowała się w pełni do zaleceń podanych w wezwaniu i nie usunęła wszystkich braków wskazanych w wezwaniu Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Mianowicie informacje przedstawione we wniosku oraz jego uzupełnieniu były niespójne. Z opisu sprawy wynikało, że dotyczy on sprzedaży udziału w nieruchomości - gruntu zabudowanego budynkiem. W uzupełnieniu wniosku Skarżąca pisała natomiast o: nieruchomości typu mieszanego, nieruchomości, która miała zostać przekształcona na cele wyłącznie mieszkaniowe, lokalu usługowym w budynku mieszkalnym. Skarżąca nie wskazała dokładnie w uzupełnieniu wniosku, jak sklasyfikowana została nieruchomość, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB). Odpowiedź Skarżącej, że nigdy nie przeprowadzono jego klasyfikacji i można go próbować sklasyfikować jako budynek służący zarówno celom mieszkaniowym i usługowo handlowym, czyli KOB 111 budynek mieszkalny oraz KOB 123 budynek handlowo-usługowy, nie była wystarczająca, aby na podstawie przypuszczeń, wydać interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego. Wobec nieudzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące klasyfikacji nieruchomości będącej przedmiotem zapytania w sposób jasny i precyzyjny, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie mógł dokonać prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia źródła przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości. Pomimo uzupełnienia wniosku, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w dalszym ciągu nie miał wiedzy odnośnie faktycznej klasyfikacji przedmiotowej nieruchomości, w oparciu o Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych (PKOB).

Zatem prawidłowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że wniosek nie został uzupełniony we wskazanym zakresie, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej argumentował, że nie jest organem, który dokonuje ustalenia właściwej klasyfikacji nieruchomości zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, gdyż nie mieści się to w ramach określonych w Rozdziale Ia Działu II ustawy Ordynacja podatkowa - Interpretacje przepisów prawa podatkowego, ani też nie regulują tego przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też inne przepisy prawa podatkowego. Kwestie te regulują odrębne, niepodatkowe przepisy prawa. Odpowiedzialność za prawidłowe sklasyfikowanie nieruchomości ponosi Skarżąca i to Skarżąca zobowiązana była do wskazania ww. informacji.

Organ interpretacyjny nie podzielił zarzutu Skarżącej, że sprawa była oczywista od początku, dotyczyła stanu faktycznego, który został udokumentowany aktem notarialnym Repertorium A Nr [...] z dnia 14 czerwca 2021 r. załączonym do wniosku. Wskazał, że w wezwaniu z dnia 23 marca 2022 r. wyjaśnił Skarżącej, że dokumenty dołączone do wniosku nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wydając interpretację indywidualną w trybie art. 14b o.p., organ interpretacyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany ani uprawniony do oceny załączonych do wniosku ORD-IN dokumentów, jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionym przez wnioskodawcę i jej stanowiskiem.

Zdaniem organu interpretacyjnego, Skarżąca, uzupełniając wniosek pismem z dnia 11 kwietnia 2022 r., nie usunęła braków w taki sposób, aby w konsekwencji możliwe było wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Analiza przesłanego uzupełnienia wskazuje, że Wnioskodawczyni nie wyjaśniła – w sposób jednoznaczny, nienasuwający wątpliwości – kwestii, których dotyczyło pytanie oznaczone lit. e. Zatem, zasadnym było pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej z dnia 28 stycznia 2022 r., uzupełnionego pismem z 11 kwietnia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2022 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zarzuciła naruszenie:

1) art. 14b § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana;

2) art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem, nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

3) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania. Stan faktyczny został wyczerpująco i dokładnie opisany, a niektóre informacje wynikały bezpośrednio również z przesłanego aktu notarialnego, tak więc brak jednoznacznej klasyfikacji stojącego budynku można było ustalić na podstawie tego aktu;

4) art. 2 i art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegającego na zachwianiu poczucia bezpieczeństwa podatnika i niesprzyjaniu poszanowaniu jego godności, gdyż nie można z błahego powodu odmówić wydania interpretacji, podczas gdy cały opis stanu faktycznego był dokładny i właściwie uzupełniony oraz poparty dowodem w postaci aktu notarialnego.

W ocenie pełnomocnika Skarżącej, na każde z postawionych pytań Skarżąca przedstawiła wyczerpującej odpowiedzi, pokazując również wątpliwości co do prawidłowej klasyfikacji obiektów budowlanych. Argumentował, że wskazując dwie funkcje budynku chciał pokazać jego niejednorodność, co również poruszane jest w Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. W jego ocenie, należało zadać pytanie, w jakim procencie powierzchni budynek jest budynkiem mieszkalnym, a w jakim niemieszkalnym – co jest wyjaśnione w pojęciach podstawowych Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Wskazał, że przedmiotowy budynek ten w większości stanowi część niemieszkalną i stanowi budynek usługowy KOB 123.

Zdaniem pełnomocnika sprawa ta była oczywista od początku, dotyczyła zaistniałego stanu faktycznego - a nie zdarzenia przyszłego - które zostało udokumentowane aktem notarialnym Repertorium A Nr [...] w dniu 14 czerwca 2021 r. Akt notarialny został załączony do wniosku i organ miał możliwość znalezienia informacji czego dotyczy sprzedaż i jaki to jest budynek. W akcie tym nieruchomość została sklasyfikowana jednoznacznie, że jest to nieruchomość usługowa.

Pełnomocnik Skarżącej na poparcie stanowiska powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych.

5. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Istotą sporu w sprawie jest, czy zgodne z prawem było pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z tego powodu, że Skarżąca nie odpowiedziała w sposób wyczerpujący na wszystkie pytania organu.

Zgodnie z art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia. Użyte w art. 14b § 3 o.p. ustawowe sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 536/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 o.p., stosownie do treści art. 14g § 1 o.p., pozostawia się bez rozpatrzenia. Uprzednio należy jednak zastosować art. 169 § 1 o.p., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zajął się również problematyką przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania przez organ interpretacyjny. W tym kontekście zauważył, że brak przedstawienia we wniosku wyraźnego i zindywidualizowanego stanu faktycznego sprawy, tylko wtedy uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji, gdy powyższej wady nie da się usunąć w trybie art. 169 § 1 o.p. (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2644/13, Lex 2033489).

Dla oceny zakresu informacji, które są niezbędne dla udzielenia interpretacji istotne są przepisy prawa materialnego, które mają mieć w sprawie zastosowanie. Wnioskodawczyni we wniosku o udzielenie interpretacji wnosiła o wyjaśnienie, czy w przedstawionym stanie faktycznym odpłatne zbycie udziału w opisanej nieruchomości stanowi przychód z działalności gospodarczej o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. z 2021 Dz. U. poz. 1128 ze zm. dalej u.p.d.o.f.) czy należy tę sprzedaż zaliczyć do źródeł przychodów o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) u.p.d.o.f.

We wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawczyni podała, że wraz z mężem kupiła w dniu 14 kwietnia 1999 r. grunt zabudowany budynkiem, położonym w C. przy ul. [...] objęty księgą wieczystą numer [...]. Grunt wraz z budynkiem został kupiony do wspólności majątkowej małżeńskiej – stanowił prywatny majątek. W budynku posadowionym na gruncie w latach od 2000 r. do 2011 r. prowadzona była restauracja przez męża Wnioskodawczyni w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Budynek i grunt były faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej, jednak budynek nie był amortyzowany w działalności gospodarczej i nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Taka sama sytuacja dotyczyła gruntu - nie był on ujęty w ewidencji środków trwałych. Budynek był dwukrotnie remontowany, po raz pierwszy w roku 2000, po raz drugi w roku 2018. Mąż Wnioskodawczyni w 2011 r. zamknął działalność gospodarczą, a od roku 2011 działalność gospodarcza (restauracja) na opisanej wyżej nieruchomości prowadzona była przez Wnioskodawczynię, przy czym Wnioskodawczyni również nie wprowadzała budynku do ewidencji środków trwałych i nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych od ww. budynku.

Wnioskodawczyni zamknęła działalność gospodarczą w dniu 30 września 2019 r. Od tego momentu ani grunt, ani budynek nie były już wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej.

W dniu [...] zmarł mąż Wnioskodawczyni. Do dziedziczenia po Nim powołane zostały Wnioskodawczyni i dwie córki, każda z nich po 1/3. W skład masy spadkowej wchodziła ½ rzeczonej nieruchomości, będąca własnością prywatną małżeństwa M.

W dniu 14 czerwca 2021 została sprzedana cała nieruchomość.

Wnioskodawczyni posiadała łącznie 4/6 udziału we współwłasności rzeczonej nieruchomości:

- 1/2 ( czyli 3/6) części nieruchomości zakupionej wraz z mężem w 1999 r.

- 1/6 części nieruchomości odziedziczona po Mężu zmarłym w 2017 r.

Pozostałe udziały w nieruchomości czyli 2/6 należały do córek w ramach dziedziczenia:

- A.M. udział 1/6

- J.M. udział 1/6.

Organ interpretacyjny, w świetle przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego i postawionego przez Skarżącą pytania zasadnie argumentował, iż dokumenty dołączone do wniosku nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wydając interpretację indywidualną, organ interpretacyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany ani uprawniony do oceny załączonych przez Skarżącą do wniosku dokumentów (aktu notarialnego). Jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawczynię.

Wzywając o uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji, organ interpretacyjny zobowiązał Skarżącą m.in. do wskazania, jak, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), sklasyfikowana została nieruchomość będąca przedmiotem zapytania (pytanie oznaczone lit. e). W odpowiedzi Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nigdy takiej klasyfikacji nie przeprowadzono i można go próbować sklasyfikować jako budynek służący zarówno celom mieszkaniowym i usługowo-handlowym, czyli KOB 111 budynek mieszkalny oraz KOB 123 budynek handlowo-usługowy.

Sąd nie podziela stanowiska organu interpretacyjnego, że odpowiedź Wnioskodawczyni na pytanie organu oznaczone w wezwaniu o uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji lit. e, w świetle okoliczności przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniu, upoważnia organ do wydania postanowienia na podstawie art. 14g § 1 o.p. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana na działalność gospodarczą. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku, Wnioskodawczyni podała, że była to nieruchomość typu mieszanego, w której na parterze znajdował się lokal gastronomiczny, a na piętrze lokal mieszkalny.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), Dz.U. 1999.112.1316 (Pojęcia podstawowe) budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne.

Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.

Skoro zatem Skarżąca nie wskazała jak została sklasyfikowana przedmiotowa nieruchomość (wyjaśniła, że nigdy takiej klasyfikacji nie przeprowadzono), a z wniosku o wydanie interpretacji i jego uzupełnienia wynika, że nieruchomość wykorzystywana była zarówno na potrzeby niemieszkalne (działalność gospodarcza) i na cele mieszkalne, organ interpretacyjny powinien ponownie wezwać Wnioskodawczynię, zadając pytanie, w jakiej części w stosunku od całkowitej powierzchni użytkowej nieruchomość była wykorzystywana na cele mieszkaniowe, a w jakiej na cele nie mieszkaniowe.

W skardze Skarżąca podniosła, iż należało zadać pytanie w jakim procencie powierzchni budynek jest budynkiem mieszkalnym, a w jakim niemieszkalnym i wskazała, że przedmiotowy budynek w większości stanowi część niemieszkalną i stanowi budynek usługowy KOB 123.

Organ interpretacyjny, jak sam wyjaśnił, rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika) i nie przeprowadza postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu, określoną przez organ wadliwość wniosku o wydanie interpretacji można usunąć w trybie art. 169 § 1 o.p.

Organ interpretacyjny, rozpatrując sprawę, jeżeli uzna za konieczne uzyskanie od Skarżącej informacji w jakiej części – w stosunku do całkowitej powierzchni użytkowej nieruchomość była wykorzystywana na cele mieszkaniowe, a w jakiej na cele nie mieszkaniowe, ponownie wezwie Skarżącą do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji poprzez podanie takiej informacji.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), należało orzec jak w sentencji wyroku.