Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SO/Łd 9/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 55 § 1, art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.  21 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Dnia 3 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2023 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji im. L. z siedzibą w W. o wymierzenie Rektorowi S. w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Rektorowi S. w Ł. grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Rektora S. w Ł. na rzecz Fundacji im. L. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 lipca 2023 r. Fundacja im. L. z siedzibą w W. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie Rektorowi S. w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Uzasadniając ten wniosek ww. Fundacja wskazała, że w dniu 12 czerwca 2023 r. złożyła do organu skargę na bezczynność, a następnie dodała, że organ, zgodnie z informacją wynikającą z akt sprawy sygn. II SAB/Łd 71/23, przekazał skargę w dniu 5 lipca 2023 r., a powinien najpóźniej w dniu 27 czerwca 2023 r.

W odpowiedzi na ten wniosek Rektor S. w Ł. wniósł o jego odrzucenie w całości, a względnie – na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku – o odrzucenie wniosku w stosunku do Z.P. oraz oddalenie wniosku względem S. oraz zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, a także o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 71/23.

Ponadto Rektor S. w Ł. wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek o ukaranie grzywną jest bezprzedmiotowy, bowiem nigdy nie doszło do wszczęcia postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

Zdaniem Rektora S. w Ł., nawet, gdyby niezasadnie przyznać, że do wszczęcia takiego postępowania doszło, brak jest dowodu na to, że wnioskodawca w niniejszym postępowaniu pozostaje stroną (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) w sprawie dostępu do informacji publicznej - a tylko strona w postępowaniu posiada interes prawny we wniesieniu skargi na bezczynność. Skoro jednak nie doszło do jego wszczęcia, to S. nie była zobowiązana do podjęcia jakichkolwiek działań w tym zakresie, poza wyżej opisanymi.

Jednocześnie Rektor S. w Ł. wszystkie powyższe wątpliwości powinny zostać wyjaśnione przez Sąd w ramach postępowania toczącego się pod sygn. akt II SAB/Łd 71/23, tym samym uzasadniony jest wniosek S. o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia powyższej sprawy.

Rektor S. w Ł. podniósł także, że na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd powyższej argumentacji wskazuje, że skarga podlega oddaleniu w całości. Nadto, dodał, że terminy określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej, mają charakter instrukcyjny, nie określono jakiegokolwiek rygoru ewentualnego niedotrzymania terminu.

W ocenie Rektora S. w Ł., ewentualne przekroczenie terminu było nieznaczne, jeżeli terminy te w ogóle rozpoczęły swój bieg (ustawa o dostępie do informacji publicznej nie została wskazana jako "sprawa pilna", w zamkniętym katalogu przepisów określonych w art. 15zzs10 ust. 4 w zw. z art. art. 15zzzzzn1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Stosownie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej: p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2022 r. i w drugim półroczu 2022 r. (M.P. 2023 r., poz. 218) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2022 r. wyniosło 5540,25 zł, a w drugim półroczu 2022 r. wyniosło 5783,75 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Na gruncie tej regulacji prawnej judykatura podnosi, że przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., I OZ 343/14, LEX nr 1467276, postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., I OZ 158/14, LEX nr 1449949). Natomiast grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r., I OZ 759/14, LEX nr 1515135, oraz postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14, LEX nr 1492500). Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu Sądu, określając jedynie jej górną granicę w art. 154 § 6 p.p.s.a. Oznacza to, iż to Sąd ocenia, jaka wysokość grzywny w danej sprawie będzie adekwatna do okoliczności uchybienia obowiązkowi prawem przez organ.

Wniesiony w tej sprawie wniosek ww. Fundacji o wymierzenie grzywny, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., jest zasadny. Z akt sprawy sygn. akt II SAB/Łd 71/23 - dotyczących skargi na bezczynność Rektora S. w Ł. - wynika, iż skarga z dnia 12 czerwca 2023 r. została wniesiona w tym samym dniu, tj. 12 czerwca 2023 r. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. przekazanie akt i odpowiedzi na skargę powinno nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Tymczasem przedmiotowa skarga została przekazana do Sądu w dniu 5 lipca 2023 r.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż Rektor S. w Ł. wypełnił obowiązek przekazania do Sądu skargi na bezczynność, złożonej przez ww. Fundację, z uchybieniem terminu wskazanego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przekazanie skargi po terminie nie znajduje żadnego usprawiedliwienia w przedmiotowej sprawie.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd bada jedynie, czy organ bądź podmiot, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uważa, że nie jest organem w rozumieniu p.p.s.a., albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen dopuszczalności skargi i żądania jej przekazania, a także zasadności skargi. Zwłaszcza w sprawach z zakresu informacji publicznej. Ocena, czy złożona skarga należy do sądu administracyjnego należy bowiem wyłącznie do kompetencji sądu administracyjnego, który będzie orzekał w oparciu o skargę, akta i odpowiedź na skargę złożoną przez organ (postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2022 r., III OZ 732/22, LEX nr 3440148 i przywołane tam orzeczenie).

Wymierzając Rektorowi S. w Ł. grzywnę za niedopełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, Sąd wziął pod uwagę, iż ustawodawca pozostawił swobodę w decyzji co do wymiaru jej wysokości, tj. określił jedynie górną granicę jej wysokości. Sąd uznał, że wymierzona grzywna w wysokości 500 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego, a zarazem uczyni zadość funkcji prewencyjnej.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji postanowienia.