Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 554/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 214 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1857/09 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 26 października 2009 r., III SA/Wa 1857/09, Przewodniczący Wydziału III WSA w Warszawie wezwał W. M. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2009 r. ustalającej Skarżącemu podatek od spadku w wysokości 1927 zł. Jako podstawę zarządzenia wskazano § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie wskazując, iż skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniósł do Sądu w dniu 21 września 2009 r. wraz z bratem P. M. Brat również został wezwany do uiszczenia wpisu na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 października 2009 r. W ocenie Skarżącego, w jego sprawie ma zastosowanie art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", z uwagi na współuczestnictwo materialne. Wraz z rodzeństwem jest on bowiem współspadkobiercą R. F. po 1/6 spadku, a więc od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej powinna być uiszczona od Skarżącego oraz jego brata jedna opłata, a nie dwie odrębne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie stanowi wysokość podatku ustalona w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (1927 zł). Jak zatem prawidłowo wskazano w zarządzeniu z dnia 26 października 2009 r. wpis od skargi należało określić na kwotę 100 zł na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do treści zażalenia podkreślić należy, iż samej wysokości wpisu Skarżący nie kwestionuje. W ocenie Strony zarządzenie zostało wydane błędnie, bowiem od skargi jego i jego brata na podstawie art. 214 § 2 p.p.s.a. należało pobrać jedną wspólna opłatę. Powołany przepis stanowi, iż pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie; w przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 214 § 1 p.p.s.a., każdy kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie obowiązany jest do uiszczenia kosztów sądowych (w tym przypadku wpisu od skargi). Okoliczność, iż Skarżący wnieśli skargi w jednym piśmie na dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie oznacza, że jest to jedna skarga, lecz należy przyjąć, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie (art. 57 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania art. 214 § 2 p.p.s.a. ponieważ, wbrew stanowisku wnoszącego zażalenie, uprawnienia lub obowiązki Skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne w rozumieniu tego przepisu. Przedmiotem zaskarżenia są bowiem dwie (a nie jak twierdzi Strona – jedna) decyzje Dyrektora Izby Skarbowej ustalające każdemu z braci (oddzielnie) wysokość podatku od spadku: w stosunku do P. M. decyzja o numerze [...] i w stosunku do W. M. decyzja o numerze [...]. Jakkolwiek każdy ze Skarżących powołuje się na tą samą podstawę faktyczną (odziedziczenie części majątku po zmarłej R. F.), to jednak jest to jedynie taka sama podstawa faktyczna, a nie wspólność praw i obowiązków Skarżących w takim znaczeniu, że przedmiotem jest wspólne uprawnienie i że Skarżący mogą występować tylko wspólnie (podobnie: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2006 r., II OZ 786/06, publ. ONSAiWSA 2007, nr 2 poz. 33). O wspólnych prawach i obowiązkach można mówić wówczas gdy wynikają one z tego samego tytułu prawnego. Przesłanka powyższa nie zachodzi w przypadku podobieństwa faktycznego lub prawnego Skarżących (por. B. Dauter: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2008, str. 414). Obowiązki zapłaty przez W. M. i P. M. podatku wynikają z dwóch odrębnych decyzji, a więc z dwóch tytułów prawnych. Każdy ze Skarżących ma więc własne uprawnienie do zaskarżenia "własnej" decyzji. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, iż podatek dotyczy tego samego spadku.

Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia w jednym piśmie, podlegają odrębnemu wpisowi w pełnej wysokości od każdego ze Skarżących stosownie do art. 214 § 2 zd. 2 p.p.s.a. Słusznie zatem zarządzeniem z dnia 26 października 2009 r. wezwano każdego ze Skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.