Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1295/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komitetu Obywatelskiego Osiedla [...] – reprezentowanego przez pełnomocnika R. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie zawarcia porozumienia w zakresie organizacji i realizacji publicznego transportu zbiorowego - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie wpłynęła, przesłana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] skarga Komitetu Obywatelskiego Osiedla [...] – reprezentowanego przez pełnomocnika R. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w sprawie zawarcia porozumienia w zakresie organizacji i realizacji publicznego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych Gminy Zagórz i Gminy Miasta [...].

Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi

w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od niniejszej skargi, jako że jej przedmiotem nie są należności pieniężne, ma charakter wpisu stałego, a jego wysokość określona została w § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i wynosi 300 zł.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 15 lutego 2012 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych)

w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to zostało doręczone R. Z. – pełnomocnikowi Komitetu Obywatelskiego Osiedla [...], na adres wskazany w skardze, przy zachowaniu rygorów określonych w P.p.s.a. i odebrane w dniu 17 lutego 2012 r. (k. 30 akt sądowych sprawy).

Termin do uiszczenia wpisu mijał z dniem 24 lutego 2012 r.

Pomimo tego wezwania i upływu wskazanego terminu wpis nie został uiszczony.

Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.

Zaznaczenia wymaga, że w zakreślonym terminie tj. w dniu 23 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) strona skarżąca skierowała do tut. Sądu pismo

w którym zawarła wniosek o "odroczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego okres dwóch miesięcy".

Zauważyć trzeba, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji "odroczenia terminu płatności wpisu od skargi", zatem niemożliwym jest merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku. Nawet jeśliby uznać, że wniosek strony był w rzeczywistości wnioskiem o przedłużenie terminu, to podnieść należy, że terminy procesowe dzielą się na ustawowe i sądowe. Pierwsze są wyszczególnione w ustawie i nie mogą być przez sąd przedłużane lub skracane. Drugie natomiast wyznaczane są przez sąd lub przewodniczącego i mogą być w zależności od okoliczności przedłużane lub skracane. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu jest przykładem ustawowego terminu i jako taki nie może być przedłużany ani skracany przez Sąd. W odniesieniu do tych terminów ustawodawca nie pozostawia Sądowi żadnego luzu decyzyjnego. Po upływie takiego terminu Sąd jest obowiązany - bez względu na przyczyny uchybienia terminu - podjąć kroki będące skutkiem tego uchybienia, przewidziane w ustawie.

Równocześnie Sąd zauważa, że treść pisma z dnia 23 lutego 2012 r., zawierającego wniosek o "odroczenie terminu płatności" nie pozwalała na jego zakwalifikowanie jako wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy, mając na względzie treść art. 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd postanowił skargę odrzucić.