Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2645/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej sprawy ze skargi [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić przywrócenia termin do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] (zwanego dalej: skarżącym) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2011 r. nr [...] dotyczącą odmowy udzielenia zwolnienia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W dniu 6 marca 2012 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna skarżącego na ww. postanowienie sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.

Postanowieniem z 13 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego.

W dniu 2 października 2012 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, wraz w wnioskiem został uiszczono wpis od skargi kasacyjnej.

We wniosku pełnomocnik wskazała, że wezwanie do uiszczenia opłaty nie zostało doręczone skarżącemu, a wyłącznie jej. Pełnomocnik skarżącego nie miała z nim kontaktu, mimo podejmowanych wysiłków celem przekazania informacji o braku zwolnienia z kosztów sądowych i konieczności uiszczenia ww. opłaty oraz celem uzyskania decyzji skarżącego, czy wobec powyższych okoliczności zamierza popierać skargę i uiścić opłatę.

Pełnomocnik podniosła, że skarżący oczekiwał, iż sąd doręczy mu bezpośrednio pisma (tak, jak choćby postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej). Nadto skarżący jest w kontakcie z siedmioma innymi osobami, które także złożyły skargi kasacyjne w oparciu o okoliczności faktyczne i podstawy prawne identyczne, jak w przypadku skarżącego. Osoby te także są obywatelami [...] i mają taki sam adres dla doręczeń, jak skarżący i we wszystkich siedmiu sprawach tutejszy sąd przesyłał wezwania do uiszczenia opłat od skarg kasacyjnych bezpośrednio na adres dla doręczeń stron. We wszystkich ww. sprawach opłaty zostały wniesione w terminie. Wobec braku wezwania do uiszczenia opłaty skarżący jej nie wniósł i nie kontaktował się ze swą pełnomocnik, gdyż oczekiwał na doręczenie wezwania bezpośrednio na jego adres do doręczeń z uwagi na opisane wyżej okoliczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).

Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy skarżący wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Powyższy termin został zachowany.

Badając przedmiotowy wniosek należy wyjaśnić, iż skargę kasacyjną w imieniu skarżącego sporządziła profesjonalna pełnomocnik r.pr. K. K.. Do skargi kasacyjnej dołączono pełnomocnictwo (k. 31 akt sądowych) z którego wynika, iż pełnomocnik jest upoważniony do reprezentowania skarżącego w sprawie złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt V SA/Wa 2645/11.

W związku z powyższym odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej doręczono temu pełnomocnikowi. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 13 czerwca 2012 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych. Po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, ponieważ wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony w wyznaczonym terminie postanowieniem z 13 września 2012 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną skarżącego.

Sąd odnosząc się do argumentów pełnomocnik skarżącego zawartych we wniosku, że wezwanie do uiszczania opłaty nie zostało doręczone skarżącemu, a wyłącznie jej oraz że nie miała ze skarżącym kontaktu, wyjaśnia, iż zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W związku z tym, że w niniejszej sprawie skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, jak i wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej doręczono temu pełnomocnikowi. Natomiast Sąd nie miał obowiązku dokonać doręczenia takiego wezwania także skarżącemu. Sąd zbadał również podnoszoną przez pełnomocnika kwestię, iż w sprawach o sygn. akt V SA/Wa 2647/11, V SA/Wa 2639/11, V SA/Wa 2646/11, V SA/Wa 2644/11, V SA/Wa 2643/11, V SA/Wa 2642/11 wezwanie do uiszczenia opłat od skarg kasacyjnych przesyłał bezpośrednio do skarżących. Taki przypadek zaszedł jedynie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2644/11, w pozostałych sprawach wezwania był kierowane do pełnomocnika skarżących. Niemniej jednak okoliczność doręczeń zarządzeń w innych sprawach pozostaje bez wpływu na prawidłowość działania w niniejszej sprawie.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek należy stwierdzić, iż podnoszona przez pełnomocnika kwestia braku kontaktu ze skarżącym, jak i oczekiwania przez skarżącego doręczenia mu wezwania do uiszczenia wpisu nie może świadczyć o braku winy po stronie skarżącego w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej. Bowiem w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy dodatkowo uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. Pełnomocnik, który reprezentuje stronę, ma bowiem obowiązek działać w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał we własnym imieniu. Nadto we wniosku nie uprawdopodobniono jakie to nadzwyczajne, niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody uniemożliwiły pełnomocnik skarżącego skontaktowanie się ze skarżącym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.