Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 833/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b)
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 55
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 14 września 2023 r. nr AB-II.7840.8.11.2019.AM w przedmiocie wznowionego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 9 sierpnia 2022 roku numer DUA-X.6740.1.81.2021 oraz decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 31 marca 2020 roku numer 227/2020 znak DAR-V.6740.1.145.2018; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącego A. J. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 14 września 2023 r., znak AB-II.7840.8.11.2019.AM Wojewoda Podlaski (dalej jako: "Wojewoda") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku (dalej: "Prezydent") z 9 sierpnia 2022 r., znak DUA

-X.6740.1.81.2021, którą stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Prezydenta z 31 marca 2020 r., znak DAR-V.6740.1.145.2018 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...], obręb [...], położonej w B. przy ul. [...], ze względu na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie ustalono, że nie można jej uchylić, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie przywołanej decyzji ostatecznej.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z 31 marca 2020 r., znak DAR-V.6740.1.145.2018 Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...], obręb [...], położonej w B. przy ul. [...].

W skutek wniosku A. J. (dalej przywoływany jako: "skarżący") Prezydent wznowił postępowanie administracyjne. Wskazano, że podniesiona przez skarżącego przyczyna mieści się w katalogu określonym w art. 145 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.u. z 2023, poz. 775 dalej jako: "k.p.a."), a wniosek o wznowienie postępowania przedłożono w terminie.

Następnie, w związku ze wznowieniem postępowania, Prezydent decyzją

z 14 stycznia 2021 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z 31 marca 2020 r. Odwołanie od takiego rozstrzygnięcia wniósł skarżący, zaś Wojewoda po rozpoznaniu tego odwołania decyzją z 12 maja 2021 r., znak AB.II.7840.8.3.2021.AM uchylił w całości decyzję Prezydenta z 14 stycznia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Od decyzji tej sprzeciw do tut. sądu wniosło P. Sp. z o.o. (dalej jako: "inwestor").

Prezydent w drodze postanowienia z 9 czerwca 2021 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego.

Po rozpoznaniu wyżej wskazanego sprzeciwu inwestora, WSA w Białymstoku oddaliło sprzeciw w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 464/21.

Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB") decyzją z 12 października 2021 r., znak NB.I.5160.9.2021.HD nakazał inwestorowi rozbiórkę zamontowanych dodatkowych 4 anten na maszcie antenowym bazowej telefonii komórkowej P. [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PWINB") decyzją z 23 listopada 2021 r.

Na skutek przeprowadzenia postępowania wznowieniowego (w związku

z decyzją Wojewody z 12 maja 2021 r.), Prezydent decyzją z 18 stycznia 2022 r., znak DUA-X.6740.1.81.2021 uchylił własną decyzję ostateczną z 31 marca 2020 r.

o pozwoleniu na budowę oraz odmówił udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z zewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewid. [...], obręb [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w B. .

Odwołanie od powyższej decyzji z 18 stycznia 2022 r. wniósł inwestor,

a ponadto zaskarżył też postanowienie Prezydenta z 9 listopada 2020 r.,

w przedmiocie wznowienia postępowania na wniosek skarżącego, a także postanowienie Prezydenta z 9 czerwca 2021 r. w przedmiocie zobowiązania do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w treści dokumentacji.

W związku z odwołaniem Wojewoda decyzją z 18 maja 2022 r., znak AB

-II.7840.8.3.2021.AM uchylił decyzję Prezydenta z 18 stycznia 2022 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że część pasywna stacji bazowej nie stanowi własności inwestora lecz należy do O. Sp. z o.o., zaś Prezydent nie przyznał statusu strony temu podmiotowi, a dodatkowo nie wyjaśnił z jakich przyczyn nie przysługuje tej spółce prawo do bycia stroną w postępowaniu. Ponadto podkreślono, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy spółka O. ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W skutek ponownego rozpoznania sprawy Prezydent decyzją z 9 sierpnia 2022 r., znak DUA-X.6740.1.81.2021 stwierdził, że decyzja ostateczna z 31 marca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa, a jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia wskazano brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy. Jednocześnie stwierdzono, że decyzji z 31 marca 2020 r. nie można uchylić, gdyż

w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca

w swej istocie decyzji z 31 marca 2020 r.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, zaś inwestor odnosząc się do treści odwołania zaznaczyła, że w jego ocenie skarżący nie powinien być stroną prowadzonego postępowania. Dodatkowo inwestor stwierdził, że także w jego ocenie w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej.

Mimo stanowiska inwestora, Wojewoda decyzją z 5 stycznia 2023 r., znak AB

-II.7840.8.3.2021.AM uchylił decyzję Prezydenta z 9 sierpnia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że decyzja PWINB

z 23 listopada 2021 r. posiada przymiot prawomocności. Ustalono, że skarga od tej decyzji PWINB wniesiona do WSA w Białymstoku została odrzucona z powodu uchybienia terminu. Ponadto organ pierwszej instancji miał pominąć fakt, że na terenie inwestycyjnym obowiązuje nakaz rozbiórki, który nie został przez inwestora wykonany, a okoliczność ta świadczy o nieustaleniu stanu faktycznego. Ponadto

w decyzji PWINB wskazano też, że inwestor dokonał zmiany konfiguracji urządzeń zainstalowanych na telekomunikacyjnym obiekcie budowlanym, poprzez zamontowanie dodatkowych anten i zmianie uległy także kierunki wiązek oraz zwiększono moc nadajników, więc wszystko to ma skutkować zmianą sumaryczną mocy zamontowanych anten.

Sprzeciw na decyzję Wojewody z 5 stycznia 2023 r. wniósł inwestor. WSA

w Białymstoku wyrokiem z 20 kwietnia 2023 r., sygn. II SA/Bk 94/23 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie tut. sądu okoliczność ustalenia czy nakaz rozbiórki został wykonany nie był wystarczający do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dodatkowo sąd podniósł, że nakaz rozbiórki dotyczy wyłącznie dodatkowo zamontowanych anten, mimo zawartej w uzasadnieniu decyzji PWINB informacji

o zmianie kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego.

Następnie Wojewoda pismem z 3 lipca 2023 r. zwrócił się do PINB z prośbą

o udzielenie informacji, czy doszło do rozbiórki dodatkowych anten, a także

o przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii potwierdzenia dokonania tej rozbiórki przez inwestora. W odpowiedzi na to pismo PINB przesłał poświadczone za zgodność z oryginałem zaświadczenie o wykonaniu nakazu rozbiórki, dodatkowo przekazano też potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu kontroli

z 1 grudnia 2022 r.

Decyzją z 14 września 2023 r., znak AB-II.7840.8.11.2019.AM Wojewoda Podlaski (dalej jako: "Wojewoda") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku (dalej: "Prezydent") z 9 sierpnia 2022 r., w przedmiocie stwierdzenia, że ostateczna decyzja Prezydenta z 31 marca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa, ze względu na fakt, iż strona bez własnej winy nie brała udziału

w postępowaniu, a jednocześnie nie można jej uchylić, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie przywołanej decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy wskazał, że postępowanie odwoławcze prowadzone jest ponownie po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt: II SA/Bk 94/23 decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia 05 stycznia 2023 r.. W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, odnosząc się do argumentów wskazanych przez organ w decyzji kasacyjnej zajął stanowisko, iż literalnie nakaz rozbiórki samowolnie rozbudowanej stacji bazowej dotyczył wyłącznie dodatkowo zamontowanych anten, pomimo zawartej w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego informacji o zmianie kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego, co wiązało organ na podstawie art. 153 i 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.).

Następnie zaakcentowano, że wniosek Pana A. J. spełnia wszystkie warunki formalne wymagane prawem do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Organ odwoławczy stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego uległy zmianie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. Nowelizacja ww. rozporządzenia wykreśliła instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne z enumeratywnie wymienionego katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ww. rozporządzenia) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ww. rozporządzenia). Jednakże ocena, czy podmiot, który wystąpił o wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiada przymiot strony następuje na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż Pan A. J. zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku o pozwoleniu na budowę winien być stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Białegostoku. Brak uwzględnienia kumulacji PEM (które było wymagane w dniu udzielenia pozwolenia na budowę) prowadzi do sytuacji, iż nie sposób wykluczyć hipotetycznego wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomości Pana A. J. (działki nr ewid.: [...], [...], [...] bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością inwestycyjną).

Po wznowieniu postępowania rozpoczyna się drugi etap postępowania, zwany też właściwym lub rozpoznawczym. Na tym etapie bada się istnienie podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność planowanej inwestycji z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten reguluje zakres obowiązków organu architektonicznobudowlanego, mających na celu kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. Pierwszym z obowiązków jest zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 01 października 2019 r., znak: URB-V1I.6733.97.2019. Zgodnie z ww. decyzją na działce nr ewid, [...] w B. możliwe jest zaprojektowanie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną elektroenergetyczną linią zasilającą. Wysokość wieży wskazana w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynosić ma do 45,2 m (wysokość całkowita zaprojektowanej wieży: 45 m), na której zostanie zainstalowane 8 szt. anten sektorowych (zaprojektowano 8 szt.) oraz 6 szt. anten radiolinii (zaprojektowano 6 szt.). W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazano wysokość zawieszenia anten sektorowych: 42,7 m oraz ich azymuty: 100°, 180°, 270°, 350°, a maksymalny tilt określono na 10°. Z projektu budowlanego wynika, iż stacja bazowa telefonii komórkowej [...] jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 01 października 2019 r" znak: URB-VII.6733.97.2019. Analiza akt sprawy dokonana przez tut. organ dowodzi, iż Prezydent Miasta Białegostoku mając na względzie wytyczne Wojewody Podlaskiego zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia 12 maja 2021 r., znak: AB-1I.7840.8.3.2021.AM zobowiązał P. Sp. z o.o. postanowieniem z dnia 09 czerwca 2021 r,, znak: DAR-V.6740.1.350.2020 do uzupełnienia materiału dowodowego m.in.: uwzględnienia w kwalifikacji przedsięwzięcia kumulacji PEM anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej; wskazania maksymalnej mocy anten oraz maksymalnych pochyleń anten. Jak już wskazano we wcześniejszej części decyzji w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego uległy zmianie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. Zatem na gruncie nowych przepisów instalacje radiokomunikacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne nie stanowią przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Białegostoku zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż należało odstąpić od nałożonych na Inwestora uprzednio (przed nowelizacją Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) obowiązków dotyczących 10 określenia kumulacji PEM anten oraz ewentualnego przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto organ będąc związany wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt: II SA/Bk 94/23 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białystoku, w którym stwierdzono, iż pomimo zawartej w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku informacji o zmianie przez Inwestora kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego, nakaz rozbiórki dotyczył wyłącznie dodatkowo zamontowanych anten na stacji bazowej telefonii komórkowej. Mając na względzie powyższe oraz zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego z dnia 16 marca 2023 r., znak: NB.I1.0134.14.2023.KEC o wykonaniu nakazu rozbiórki zamontowanych dodatkowych anten na maszcie antenowym stacji bazowej telefonii komórkowej organ odwoławczy uznał, iż Inwestor zgodnie z decyzjami organów nadzoru budowlanego usunął samowolę budowalną (dokonując rozbiórki zamontowanych dodatkowych anten na maszcie antenowym stacji bazowej telefonii komórkowej).

Organ II instancji stwierdził ponadto, iż uczestnictwo Pana A. J. w postępowaniu administracyjnym nie sprawiłoby, iż zapadłaby inna decyzja. Art. 146 § 2 wskazuje, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Natomiast zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 K.p.a., zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W przedmiotowej sprawie Pan A. J. powinien zostać uznany za stronę pierwotnego postępowania administracyjnego przez organ I instancji, jednak pomimo tego uchybienia proceduralnego inwestycja spełnia wszystkie wymogi prawne, a organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych przepisami.

Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że większość zarzutów odwołującego odnosi się do pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową oraz oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko. Argumenty Odwołującego nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na zmianę przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. We wcześniejszej części decyzji tut. organ wyjaśnił, iż na mocy obecnie obowiązujących przepisów organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw prawnych aby żądać od Inwestora informacji o kumulacji PEM.

Skargę do tut. sądu na powyższą decyzję wywiódł skarżący. Zawarł w niej zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z:

1) art. 107 § 1 pkt 4, 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niesformułowanie w osnowie decyzji przepisów prawa materialnego oraz procesowego mających zastosowanie w niniejszej sprawie i to bez sprecyzowania jakie przepisy ustawy prawo budowlane i innych miały zastosowanie w sprawie wszczętej na początku roku 2020, gdzie przepisy nie dopuszczały wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla obiektu zrealizowanego;

2) art. 107 § 1 pkt 4,5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż istniała możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, w której inwestor wybudował obiekt, rozbudował go nielegalnie i nie dotyczy to tylko i wyłącznie dodatkowych anten, lecz również wielokrotnego zwiększenia mocy istniejących. Ponadto w decyzji nie określono precyzyjnie mocy EIRP oraz zwiększenia mocy ilości wszystkich anten objętych decyzją;

3) art. 107 § 1 pkt 4, 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 lit a, b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi odrębnymi przepisami prawa analizowano wpływ na zdrowie i życie ludzi oraz obiekty sąsiednie zgodnie z konkretnym przepisem prawa materialnego, którego nie podano w decyzji (zgodność projektu budowlanego

z przepisami). Ponadto brak potwierdzenia zgodności projektu budowlanego

z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której skutki prawne zostały wstrzymane przez sąd administracyjny;

4) Art. 107 § 1 pkt 4,5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie jak organ rozumie pojęcie środowiska w rozumieniu konkretnego przepisu, pojęcie oddziaływania na obiekty sąsiednie oraz co najważniejsze na zdrowie i życie;

5) art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Poza tym przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części;

6) art. 140, art. 143, art. 144 kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieustalenie czy immisje pośrednie nie będą występowały na działce skarżącego, w tym pola elektromagnetyczne z uwzględnieniem wszystkich stref, zjawiska odbić, kumulacji, ponieważ niedopuszczalne jest wprowadzenie komercyjne emisji na teren, co do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego;

7) art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niesprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli;

8) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w związku z art. 9 § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez odstąpienie od jego analizy i tym samym uznanie, iż osoby postronne mogą znaleźć się w strefie pośredniej oraz zagrożenia, które wystąpią w odległości ponad 100 m od anten;

9) § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano. W istocie nie wiadomo z jakich powodów i na jakiej podstawie oraz jakich dowodach uznano, że obiekt nie ma wpływu jakiegokolwiek na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie;

10) § 14 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie;

11) § 14 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącymi higieny w tym, że organ zupełnie to pomija. Ponadto nie wyjaśniono czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować się poza działką, co do której inwestor posiada tytuł prawny i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić. Ponadto nie wyjaśniono czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zawnioskowano także o zwrot kosztów według norm przepisanych, w tym zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie w niewielkim stopniu rozszerzało podniesione zarzuty. Przede wszystkim wskazano w nim, że weryfikacja obu decyzji jest niemożliwa, ponieważ organy nie skupiły się na zmianach w przepisach prawa oraz nie uwzględniły okoliczności, iż inwestor dokonał wielokrotnego zwiększenia mocy z 8000 W na 136 000 W, co według skarżącego wyklucza możliwość wydania ponownej decyzji po wznowieniu postępowania. Dodatkowo pokreślono, że brak jest konkretnych przepisów prawa materialnego zastosowanych przez organy, co dyskwalifikuje obie decyzje tym bardziej, że po wyczerpaniu drogi sądowej istnieje możliwość złożenia skargi do Trybunału Konstytucyjnego, gdzie ocenie podlega konkretna jednostka prawa materialnego lub procesowego analizowana w procedurze administracyjnej.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone

w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z 11 stycznia 2024 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P." wniosło o dopuszczenie do udziału

w postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że inwestor dokonał tysiące razy manipulacji poprzez zaniżenie mocy EIRP anten, co ma w ocenie stowarzyszenia ogromne znaczenie, gdyż na dzień wydania decyzji przez oba organy obiekt był użytkowany z dużo większą mocą, ponieważ inwestor tylko rozebrał 4 anteny, ale pozostałe użytkował z mocą kilkukrotnie wyższą niż zadeklarował to we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazano także, że w dniu wydania decyzji przez organy obu instancji decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była niewykonywalna i została wydana dla obiektu o kilkakrotnie mniejszej mocy anten. Jako załączniki przedłożono m.in. informację o zmianie danych w instalacji z 28 czerwca 2023 r., informację

o demontażu anteny instalacji z 2 marca 2023 r., a także wydruk z KRS oraz statut Stowarzyszenia.

Tut. sąd przychylił się postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024 r. dopuścił w/w stowarzyszenie do udziału w postępowaniu sądowym.

Pismem z 31 stycznia 2024 r. skarżący poinformował tut. sąd o tym,

że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt

II OSK 1120/21 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku w sprawie

o sygn. akt II SA/Bk 256/20 z 14 stycznia 2021 r. dotyczącym decyzji lokalizacyjnej na przedmiotową inwestycję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.,

w skrócie: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wynika stąd, że sąd ma nie tylko prawo, ale też obowiązek oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego

w całokształcie, w tym może uwzględnić nieprawidłowość niepodniesioną

w zarzutach skargi.

W przypadku gdyby sąd stwierdził wadliwość zaskarżonego aktu, zastosowanie miałby art. 145 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Jeśli sąd uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w całości albo w części, zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a. oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie, co do zasady powinien sprowadzać się do kwestii oceny zasadności uznania przez organy obydwu instancji, że ostateczna decyzja Prezydenta z 31 marca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa, ale mimo to, nie można jej uchylić ze względu na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie wskazanej decyzji ostatecznej z 31 marca 2020 r. Znamienne także jest, że dodatkowo ocena taka powinna być oparta o stan rzeczy istniejący w momencie wydania przedmiotowych decyzji. Niemniej ze względu na okoliczności, które zaistniały w toku trwania postępowania sądowoadministracyjnego tut. sąd uznał, że należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta, a także pierwotną decyzję ocenianą na skutek wznowienia postępowania, z przyczyn zaistniałych już po wydaniu tych decyzji.

W tym miejscu należy wskazać, że sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi

i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego

i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Jednak nie jest to zasada absolutna. Wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny z chwili wydania zaskarżonego aktu jest m.in. sytuacja, gdy wyrokiem sądu wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję (wcześniejszą), w oparciu o którą organ administracji publicznej wydał kolejną decyzję (późniejszą) (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2023, sygn. akt VIII SA/Wa 934/22; WSA w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 707/17). Rozpoznając przedmiotową sprawę w takim kontekście stwierdzić należało, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej podniesione.

Podstawą takiego rozstrzygnięcia jest wskazany wcześniej art. 145 § 1 pkt

1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), który to przepis k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli m.in. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zaznaczyć trzeba, że w postępowaniu administracyjnym pojęcie "wydania decyzji

z naruszeniem prawa" dotyczy także sytuacji, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dotyczy to niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego np. określonego w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Prowadzi to do konkluzji, że w razie stwierdzenia przez sąd, iż akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (zob. wyrok NSA z dnia

14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1321/05). Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, która jest wydana na podstawie innej i musi być z nią zgodna naruszałoby porządek prawny w przypadku uchylenia decyzji nadrzędnej.

W toku trwania niniejszego postępowania wyrokiem NSA z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1120/21 doszło do oddalenia skargi kasacyjnej inwestora dotyczącej wyroku tut. sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 256/20, którym uchylono decyzję SKO oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (inwestycja, której dotyczy niniejsze postępowanie) z 1 października 2019 r., znak URB-VII.6733.97.2019. Oznacza to, że wyrok WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. II SA/Bk 256/20 jest prawomocny, a więc prawomocnie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lokalizacyjnej, która była podstawą do wydania decyzji Prezydenta

z 31 marca 2020 r., znak DAR-V.6740.1.145.2018, której dotyczy niniejsze postępowanie. Doprowadziło to do sytuacji, gdy zaistniała przesłanka z art. 145

§ 1 pkt 8 k.p.a., ze względu na fakt, iż decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę z 31 marca 2020 r. dotycząca przedsięwzięcia inwestora była poprzedzona wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 2019 r., która to decyzja wydana była na podstawie art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") i wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Już sama wykładnia językowa art. 55 u.p.z.p. wskazuje, że art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane należało rozpatrywać w powiązaniu z art. 55 u.p.z.p.

Użyty w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zwrot "w oparciu" wskazuje, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Chodzi tu o sytuację, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji, od niej zależnej (pochodnej). Musi ponadto dojść do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana ostateczna decyzja zależna (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia

1 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Po 458/22 i przytoczone tam orzecznictwo). Więź między takimi decyzjami wyraża się zarazem w sekwencji działań prawnych, podjętych przez organy administracji publicznej, polegającej na tym, że treść konkretnej decyzji zależy od innej decyzji lub innego orzeczenia, bez których nie mogłaby być wydana (zob. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 922/20). Związanie to oznacza także, że nie można wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1128/21), w tym przypadku decyzji lokalizacyjnej, zaś w sytuacji gdy dochodzi do wyeliminowania

z obrotu prawnego decyzji nadrzędnej, to także decyzja będąca jej pochodną traci podstawę swojego bytu w tym obrocie, tak jak w niniejszym przypadku, co tę drugą czyni zbędną, a nawet wadliwą (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2049/20).

W świetle takiego stanu rzeczy, nie było możliwe pozostawienie w obiegu prawnym decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy prawomocnie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotycząca tej samej inwestycji, co wprost stanowiło podstawę do wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a Sąd mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a tj. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, zobowiązany był uwzględnić tą okoliczność z urzędu. Okoliczności tych nie zmieniło również to, że niniejsze postępowanie toczy się na skutek wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. albowiem przy tej przesłance organy muszą na nowo rozpoznać istotę sprawę, czyli rozpoznać ją de facto od początku, z zapewnieniem udziału stronie pozbawionej możliwości bycia taką stroną na wcześniejszym etapie. .

Mając zatem na uwadze aktualny stan faktyczny sprawy, organy winny rozważyć wpływ ponownego postępowania w przedmiocie wydania nowej decyzji lokalizacyjnej na postępowanie niniejsze, a w szczególności, czy ponowna decyzja lokalizacyjna zostanie wydana na podstawie pierwotnego wniosku inwestora. Okoliczność ta ma istotne znaczenie zwłaszcza biorąc pod uwagę, że z akt niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego oraz akt toczącej się przed tut. sądem sprawy o sygn. II SA/Bk 94/23 wynika, że doszło do zmiany parametrów realizowanej inwestycji w porównaniu z projektem, na podstawie którego udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, a także warunkami zawartymi w decyzji lokalizacyjnej, poprzez zmianę kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego. Warto tutaj zwrócić uwagę na nadesłane przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P." informacje, które inwestor przesłał do Urzędu Miejskiego w Białymstoku Departamentu Ochrony Środowiska o zmianie danych w instalacji oraz o demontażu anteny instalacji (k. 49 i 51). Sam Wojewoda błędnie przyjął (co wynika z treści pisma z 22 stycznia 2024 r.), że treść uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Bk 94/23 poprzez wzmiankę, że decyzja organu nadzoru budowlanego zawiera w uzasadnieniu wskazanie co do zmiany kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego, ale sama sentencja dotyczy tylko demontażu dodatkowych anten przesądziła, że okoliczności tych nie powinien badać. Takie stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ architektoniczno – budowalny wydając pozwolenie na budowę musi badać zgodność inwestycji z parametrami określonymi w decyzji lokalizacyjnej (a takie w niniejszej sprawie były). Nie można zatem uznać, że kwestie te pozostają poza oceną organu.

Niezasadnie zatem organ odwoławczy w piśmie z 22 stycznia 2024 r. wskazał, iż w związku z tym odstąpił od wyegzekwowania od inwestora obowiązku wykazania braku zmiany kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego oraz, że wystąpił do organu nadzoru budowlanego tylko z zapytaniem czy doszło do rozbiórki dodatkowych anten (w tym zakresie prawidłowo zastosował się do wytycznych Sądu), gdyż treść samej sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę dotyczyła tylko tych nadmiarowych anten, a nie zaś zmiany kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego. Kwestie te winny ocenić organy obu instancji właśnie w kontekście pierwotnych założeń całej inwestycji, na podstawie których dojdzie do wydania nowej decyzji lokalizacyjnej, zaś nowa decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę będzie musiała być zgodna z zawartością nowej decyzji lokalizacyjnej, zgodnej z pierwotnymi założeniami inwestycji, a nie z parametrami będących efektem faktycznie już wykonanych prac. To już w gestii organu będzie leżała kwestia oceny, czy należy zawiesić postępowanie do czasu wydania nowej decyzji lokalizacyjnej, czy też biorąc pod uwagę zmiany parametrów inwestycji w porównaniu z projektem należy się zwrócić do organów nadzoru budowlanego, które z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego obu decyzji mogłyby przeprowadzić postępowanie w trybie art. 50 ust. 1 i art. 51 p.b.

Podkreślić bowiem należy, że w przypadku wykonania inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (u nas 2020 r.), która to decyzja objęta została nadzwyczajnym trybem postępowania (wznowieniowym) i przy ustaleniu zmiany parametrów faktycznie wykonanej inwestycji (zmiany kierunku wiązek i natężenia pola elektromagnetycznego) brak było podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez organ architektoniczno-budowlany w trybie wznowieniowym, ponieważ ewentualne działanie organu architektoniczno-budowlanego w tym zakresie wiązałoby się z koniecznością dokonania działań naprawczych zrealizowanej już inwestycji zawierającej wady prawne. Kompetencje w przedmiocie doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem posiadają tylko organy nadzoru budowlanego, a nie organy, które wydają decyzję lokalizacyjną czy też decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Jeżeli ze stanu faktycznego wynika, że inwestor przeprowadził roboty budowlane w sposób niezgodny warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, to organy powinny rozważyć ewentualne uchylenie pozwolenie na budowę i umorzenie postępowania wznowieniowego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (stanowisko NSA zawarte w wyroku z 19 marca 2015 r., II OSK 1995/13). W judykatach sądów administracyjnych ugruntowało się już stanowisko, że wykonanie inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego wymaga zastosowania procedury z art. 50-51 p.b. To właśnie inwestycja wykonana w takich okolicznościach stanowi "inny przypadek" w rozumieniu art. 50 ust. 1 i art. 51 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 237/12; uchwała NSA z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10). Tryb przewidziany w tych przepisach wyłącza udział organów architektoniczno-budowlanych w postępowaniu naprawczym. Okoliczność, że istnieje specjalny tryb naprawczy powinna być uwzględniona w toku postępowania wznowieniowego i podejmowania w tym trybie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 k.p.a. To właśnie tryb ten objąłby swoim zakresem inwestycję, której dotyczy niniejsze postępowanie, ze względu na fakt, iż mimo że inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, to w skutek przedmiotowego rozstrzygnięcia zostanie ono wyeliminowane z obrotu prawnego, a więc zasadnym stanie się uzyskanie rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego w celu uregulowania stanu prawnego obiektu, tym bardziej, że wcześniej organy nadzoru budowlanego stwierdziły zmianę parametrów inwestycji. Odmienny pogląd prowadziłby do przyjęcia, że organ architektoniczno-budowlany w trybie wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę przeprowadziłby postępowanie naprawcze (zalegalizowałby odstępstwa od wskazanych we wniosku parametrów inwestycji), co leży poza jego kompetencjami. Znamienne jest, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, które może także stanowić istotę postępowania wznowieniowego badaniu pod względem zgodności z prawem podlega nie to co zostało już zrealizowane, lecz wyłącznie dokumentacja. Ocena takiej dokumentacji przez organ architektoniczno-budowlany może nastąpić jedynie przed rozpoczęciem robót budowlanych, zaś w trybie wznowieniowym, ewentualnie wtedy, gdy zaistnienie wad wznowieniowych nie mogłoby prowadzić do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności z przyczyn o jakich mowa w art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 17 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2372/15), co w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania, z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji lokalizacyjnej stanowiącej podstawę udzielonego pozwolenia na budowę.

W świetle całokształtu powyższych ustaleń, wskazane w sentencji decyzje organów obydwu instancji oraz decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 31 marca 2020 r. należało uchylić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 (pkt 1 sentencji) uznając, że wszystkie te decyzje mieszczą się w granicach sprawy, a ich uchylenie jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Jednocześnie z uwagi na wyeliminowane pierwotnej decyzji lokalizacyjnej z obrotu prawnego, ocena pozostałych zarzutów podniesionych w skardze w tych okolicznościach była zbędna.

W zakresie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł tytułem kosztów postępowania sądowego, na które składa się wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (pkt 2 sentencji).