Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 668/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia z siedzibą w R. , W. W., K. G., D. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w P., E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. , B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargi w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 maja 2024 r. (znak: [...], dalej "decyzja z 21 maja 2024r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej “Burmistrz") z dnia 23 sierpnia 2023r. nr [...] (dalej :decyzja z 23 sierpnia 2023r.") ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (biodegradowalnych), przeznaczonych do procesów przetwarzania i odzysku dla projektu pt: Kompostowanie odpadów biodegradowalnych, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb R., gmina S. (dalej “Przedsięwzięcie" )

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 2 grudnia 2021 r. O. Sp. J. z siedzibą w K. (dalej "Inwestor") , reprezentowanej przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w P., wniósł o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2023r. Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (biodegradowalnych), przeznaczonych do procesów przetwarzania i odzysku dla projektu pt: Kompostowanie odpadów biodegradowalnych, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb R., gmina S.

Po rozpoznaniu odwołań decyzją z 21 maja 2024r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję z 23 sierpnia 2023r. W uzasadnieniu wskazało, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019r. poz. 1839, dalej "Rozporządzenie"), czyli przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko. SKO podkreśliło, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, a Burmistrz Miasta i Gminy S. prawidłowo ocenił, że nie zaistniały warunki do odmowy wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy pozwalają stwierdzić zgodność planowanego przedsięwzięcia z jego postanowieniami, skoro jest ono zlokalizowane na terenie przeznaczonym pod tego rodzaju działalność. Realizacja przedsięwzięcia planowana jest na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb R., gmina S.. Analizowany obszar objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obejmującym obręb R. (pow. ca. 380,8 ha), zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 25 kwietnia 2013 roku (dalej "Uchwała" albo "m.z.p.m.") . W miejscowym planie wnioskowana działka oznaczona jest symbolem 10 - jako teren infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami oraz 5 UP - jako teren zabudowy usługowo - produkcyjnej. Wobec powyższego w ocenie Kolegium planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Kolegium organ I instancji orzekając w niniejszej sprawie procesując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm., dalej "ustawa ocenowa") ustalił środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska wyrażonych w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2023r. nr [...] Nadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego opinią z dnia 13 kwietnia 2023r. nr [...] uwarunkowania środowiskowe przedmiotowej inwestycji zaopiniował bez uwag, podtrzymując swe stanowisko w piśmie z dnia 14 lutego 2022 r. po uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. pismem nr [...] z dnia 3 kwietnia 2023r. oraz następnie pismem nr [...] z dnia 13 kwietnia 2023r. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w wydanym postanowieniu nr [...] z dnia 28 grudnia 2022r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. uzgodnił warunki planowanego przedsięwzięcia. Marszałek Województwa W. pismem nr [...] z dnia 27 kwietnia 2023r. poinformował, że dokonał analizy przekazanej dokumentacji i stwierdził, że otrzymana dokumentacja nie ma wpływu na stanowisko wyrażone w postanowieniu nr [...] z dnia 27 kwietnia 2023r. Marszałek Województwa W. pozytywnie zaopiniował przedmiotowe przedsięwzięcia.

W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium podkreśliło, że raport jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Zadaniem organu jest ocena tego dowodu co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty, co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej opierając się na takim raporcie nie odniósłby się do podnoszonych kwestii.

Zdaniem Kolegium organ I instancji odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych konsekwentnie przez odwołujących w toku postępowania, powtórzonych w odwołaniach, które w większości miały charakter uwag zawierających zastrzeżenia co do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. SKO podniosło, że raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Tego rodzaju kontrraportu w sprawie żaden ze skarżących nie przedstawił.

Z kolei z treści decyzji środowiskowej wydanej przez organ pierwszej instancji, opartej zarówno na wnioskach raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wraz z przedłożonym przez inwestora uzupełnieniem, jak i na treści postanowienia uzgadniającego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 kwietnia 2023r. wynika jednoznacznie, że organ zawarł w decyzji konkretne uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, które mają doprowadzić do zminimalizowania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na sąsiednie tereny. Do uwarunkowań tych należy zaliczyć między innymi obowiązek oczyszczania powietrza pochodzącego z bioreaktorów przed odprowadzeniem do atmosfery za pomocą biofiltra o skuteczności redukcji zanieczyszczeń na poziomie minimum 97%. W ocenie Kolegium przyjęte w decyzji uwarunkowania zapewniają w sposób wystarczający, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane z ograniczeniem uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Zdaniem organu odwoławczego wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a to w oparciu o sporządzony i uzupełniony raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz o uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, brak było podstaw do uwzględnienia formułowanych w odwołaniu zarzutów. Zdaniem Kolegium nie zostało naruszone w przedmiotowej sprawie także prawo do czynnego udziału w postępowaniu, czego chociażby wyrazem są liczne odwołania złożone w tej sprawie.

Skargi na powyższą decyzję złożyli

I. D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna (dawniej “D. Spółka Akcyjna“ spółka komandytowo – akcyjna, dalej "S. "), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:

a. art. 74 ust. 3a ustawy ocenowej poprzez nieuwzględnienie "S. " jako strony postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Przedsięwzięcia, podczas gdy działki nr [...] w obrębie R., których S. jest właścicielem znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania Przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem;

b. art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej w zw. z § 38 Uchwały poprzez wydanie decyzji środowiskowej dla Przedsięwzięcia, podczas gdy projektowana inwestycja nie może być uznana za zgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

c. art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co skutkowało nieuwzględnieniem S. jako strony postępowania oraz niezasadnym wydaniem decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla Przedsięwzięcia.

d. art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

e. art. 8 § 1 kpa poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej polegające na wydaniu przez organ II instancji decyzji rażąco naruszającej przepisy prawa.

II. E. Sp. z.o.o. z siedzibą w C. (dalej "E. "), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy

a. naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 77 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a także art. 7 k.p.a poprzez niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy

b. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej oraz art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") w związku z art. 87 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez błędną wykładnię przepisów Uchwały i przyjęcie, iż oznaczenie 1O odnosi się do terenów przeznaczonych pod teren planowanej przez inwestorów inwestycji, w sytuacji gdy prawidłowa wykładania przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzić musi do wniosku, że oznaczenie symbolem 1O odnosi się do terenów nie przeznaczonych pod teren planowanej przez skarżących inwestycji

c. naruszenie przepisów prawa materialnego § 27 ust. 1 i 2 Uchwały poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że symbol 1O odnosi się do terenów przeznaczonych pod teren planowanej przez skarżących inwestycji, a teren oznaczony symbolem 1O nie jest przeznaczony pod teren dla planowanej przez skarżących inwestycji, w sytuacji gdy zgodnie z § 27 uchwały, dla terenu 1O ustalono przeznaczenie podstawowe, jako teren na którym dopuszczalne, jest prowadzenie planowanej przez skarżących inwestycji, a jedynie dopuszczono subsydiarnie obiekty i urządzenia związane z zagospodarowaniem odpadami dla terenów 1O

d. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 77 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 ustawy ocenowej w związku z art. 8 ust 1 i 2 ustawy ocenowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy planowana inwestycja polegająca na budowie toru kartingowego jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i graniczy bezpośrednio z terenem projektowanej biokompostowni, na którą to planowana inwestycja znacząco oddziaływuje poprzez oparcie decyzji wyłącznie na stanowisku RDOŚ z dnia 28 grudnia 2022 r. i powtórzenie jego stanowiska bez własnej analizy materiału dowodowego, zwłaszcza raportu oddziaływania na środowisko, w szczególności w zakresie dotyczącym sąsiedniej działki, błędnie interpretując nieprawdziwe założenia w projekcie inwestycji

e. naruszenie przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2023 r. podczas gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

f. przepisów prawa materialnego tj. § 8 ust. 2 pkt 2 Uchwały poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepisy uchwały są spójne i zgodne, w tym również i kompleksowo uregulowane, w sytuacji, gdy ich łączna analiza jednoznacznie wskazuje, że realizacja zamierzonej inwestycji przez inwestorów nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego

g. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisów postępowania art. 10 § 1 k.p.a - poprzez niezawiadomienie przez organ administracji strony lub też wadliwe zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego, podczas gdy organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań

III. identycznie brzmiących skarg: K. G., B. G., W. W. i Stowarzyszenia, w których wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zarzucając rażące naruszenie prawa poprzez

a. brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania

b. art. 7 k.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku obiektywnej oceny sprawy oraz obowiązku wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, jak również niedostateczne uzasadnienie decyzji w zakresie odmowy wiarygodności i mocy dowodowej podnoszonych przez skarżącego faktów;

c. art. 7 k.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony i załatwienie sprawy w sposób dla niej korzystny, jeśli nie sprzeciwia się temu interes społeczny;

d. art. 8 § 1 k.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

e. art. 77 k.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący;

f. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, a ponadto braku wskazania przyczyn, z powodu których dowodom wskazanym przez stronę skarżącą odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

g. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nieustalenie prawdy obiektywnej, a także nie uwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony skarżącej przy rozpatrywaniu sprawy poprzez nieuwzględnienie sytuacji strony skarżącej, która działała w zaufaniu do organów,

h. art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej poprzez błędne uznanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy z akt sprawy wynika stan odmienny

i. art. 27 u.p.z.p., gdyż nie został sformułowany i doręczony wniosek w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który byłby podstawą dla wyrażenia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (biodegradowalnych), przeznaczonych do procesów przetwarzania i odzysku,

j. art. 27 u.p.z.p., gdyż organ administracji publicznej nie podjął uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który byłby podstawą dla wyrażenia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (biodegradowalnych), przeznaczonych do procesów przetwarzania i odzysku,

k. art. 27 u.p.z.p w zw. z § 24 i 38 Uchwały, gdyż organ administracji publicznej nie podjął uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który byłby podstawą dla wyrażenia zgody na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (biodegradowalnych), przeznaczonych do procesów przetwarzania i odzysku,

l. art. 12 ust. 3 rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. 2020, poz. 1742 z późn. zm.), gdyż zebrany materiał w sprawie przeczy zapewnieniom o zachowaniu szczelności zbiorników do przechowywaniu odpadów, w tym poprzez brak zapewnienia wydostawania się odorów z terenu przedsięwzięcia,

m. art. 201 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2002, poz. 2556 z późn. zm., "P.o.ś"), gdyż realizacja i eksploatacja inwestycji powodować będzie przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.- dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi była decyzją SKO w P. z dnia 21 maja 2024 r. utrzymująca w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 23 sierpnia 2023r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (biodegradowalnych), przeznaczonych do procesów przetwarzania i odzysku dla projektu pt: Kompostowanie odpadów biodegradowalnych, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb R., gmina S..

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy ocenowej. Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Postępowanie toczące się w przedmiocie jej wydania dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki NSA z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 696/09 oraz z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 988/09).

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej). W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia), co do którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjny (art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej).

Przez ocenę oddziaływania na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 62 ust. 1 ustawy ocenowej w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Ponadto, jak stanowi art. 77 ust. 1 ustawy ocenowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia i zasięga opinii wskazanych tam organów. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Klamrą spinająca przywołane obowiązki organu jest art. art. 80 ust. 1 ustawy, który jednoznacznie stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy).

Analiza przywołanych przepisów ustawy jednoznacznie dowodzi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone jej przepisami. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Nadto należy zaakcentować, że z ustawy wynika także precyzyjnie określony katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania zgody na realizację przedsięwzięcia. Mianowicie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia można odmówić jedynie w razie wystąpienia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy); odmowy uzgodnienia warunków realizacji przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy), co wynika z wiążącego charakteru uzgodnienia; braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy ocenowej), gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...], a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy), jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy ocenowej); jeżeli z przeprowadzonego postępowania wynikać będzie niemożliwe do zlikwidowania czy zminimalizowania do poziomu dopuszczalnych emisji, negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko.

Odnosząc powyższe regulacje do prawidłowo ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie zostało złożone 6 skarg, przy czym 4 z nich mają identyczną treść, a wiele zarzutów powtarza się we wszystkich skargach, stąd w tym zakresie należało odnieść się nich łącznie. Podstawowym zarzutem sformułowanym we wszystkich skargach była niezgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.o.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Powołany przepis wyraźnie uzależnia możliwość wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od istnienia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to podstawowe kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, uprawnia organ administracji publicznej do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów wynikających z ustawy. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ byłby zobligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję i powinna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 163/21, LEX nr 315326). W przedmiotowej sprawie charakter przedsięwzięcia nie budzi wątpliwości, inwestycja polega na budowie kompostowni odpadów biodegradowalnych. Natomiast skarżący akcentowali, że takie przedsięwzięcie jest niezgodne z § 38 pkt 2 mpzp. Zgodnie z § 38 mzmp dla terenu oznaczonego symbolem 1O ustala się następujące przeznaczenie oraz zasady zabudowy i zagospodarowania:

1) przeznaczenie: infrastruktura techniczna – gospodarowanie odpadami;

2) obowiązuje zakaz rozbudowy istniejącego składowiska oraz zmiany formy

zagospodarowania na sortownię, kompostownię, spalarnię;

3) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu:

a) powierzchnia zabudowy: nie więcej niż 80% powierzchni działki,

b) linia zabudowy: zgodnie z rysunkiem planu,

c) wysokość zabudowy: nie więcej niż 15 m,

d) geometria dachu: każdy typ dachu.

Skarżący argumentowali, że wskazany w § 38 pkt 2 zakaz zmiany formy zagospodarowania na sortownię, kompostownię czy spalarnię, dotyczy całego terenu oznaczonego symbolem 1O. Stanowisko to jest nietrafne. Sformułowanie "zmiany formy zagospodarowania na sortownię, kompostownię, spalarnię" dotyczy wyłącznie istniejącego składowiska odpadów. Na wstępie należy zauważyć, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. Nr 78, poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. 2006 r. nr 200 poz. 1471; 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP; art. 14 ust. 8 u.p.z.p. i jako źródło prawa podlega zasadom wykładni prawa (por. wyrok NSA z 11.07.2018 r., II OSK 2011/16, LEX nr 2527216, Wyrok NSA z 18.04.2023 r., I OSK 624/22, LEX nr 3562034). Wykładnia prawa jest operacją myślową nie ograniczającą się do wykładni jednego przepisu (zwłaszcza ograniczona jedynie do wykładni językowej), lecz operacja w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (Maciej Zieliński: Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego, WN UAM 1972, s. 26 i n.; Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wolters Kluwer 2017, s. 43 i n.; Z. Ziembiński, Logika praktyczna, PWN 2002, s. 230). Każdorazowo należy sięgać również do wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej, by w pełnym kontekście odczytać normę prawną (M. Peno, M. Zieliński, Koncepcja derywacyjna wykładnia wykładnia w orzecznictwie Izby Karnej i Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, (w:) Zagadnienia prawa dowodowego, pod red. J. Godynia, M. Hudzika, L. K. Paprzyckiego, Warszawa 2011, s. 120, M. Zieliński, Clara non sunt interpretanda - mity i rzeczywistość, ZNSA 2012/6/18-21; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Wolters Kluwer 2017, s. 212-213, nb 432, 433, przypis 17).

W przedmiotowej sprawie wyniki wykładni wszystkich dyrektyw wykładni dają ten sam rezultat. Posługując się dyrektywami językowymi wykładni należy podnieść, że samo sformułowanie "obowiązuje zakaz rozbudowy istniejącego składowiska oraz zmiany formy zagospodarowania na sortownię, kompostownię, spalarnię" wskazuje , że chodzi wyłącznie o istniejącego składowisko. Pierwszy człon zdania (a dokładnie zdanie składowe w zdaniu złożonym) wprowadza prawną powinność określonego zachowania - "obowiązuje zakaz" , natomiast drugi wskazuje czego dotyczy - "rozbudowy istniejącego składowiska oraz zmiany formy zagospodarowania na sortownie, kompostownie , spalarnię". Dopiero całość tworzy zdanie o określonej treści. Samo sformułowanie "zmiany zagospodarowania" nie ma pełnej treści i nie da się ustalić treści zdania, bez początkowego sformułowania "obowiązuje zakaz". Skarżący sztucznie pomijają zwrot "istniejącego składowiska", ale wówczas zdanie to nie miało żadnego desygnatu, brzmiałoby bowiem "obowiązuje zakaz zmiany formy zagospodarowania na sortownie, kompostownię, spalarnie". Nie wiadomo, czego miałby dotyczy ten zakaz. Gdyby miejscowy prawodawca chciałby wprowadzić zakaz dotyczący całego terenu napisałby po prostu, że na terenie 1O obowiązuje zakaz budowy sortowni, kompostownie i spalarni albo też inne równoważne sformułowanie. Nadto zwrot zmiana formy zagospodarowania wprowadza presumpcję (domniemanie), że istnieje już jakaś forma zagospodarowania, podczas gdy na rozległym terenie 1O jedynie fragment jest zagospodarowany – właśnie jako składowisko. Skarżący odnosząc go do całego terenu w istocie konstruują następują zdanie "Dla terenu oznaczonego symbolem 1O ustala się następujące przeznaczenie oraz zasady zabudowy i zagospodarowania: obowiązuje zakaz zmiany formy zagospodarowania na sortownię, kompostownię, spalarnię". Zdanie to nie ma sensu, jest wyrwane z kontekstu.

Za rezultatem wykładni wskazanej przez organy administracji przemawiają także wyniki wykładni systemowej. § 38 zawiera 3 punkty – pierwszy dotyczy przeznaczenia całego terenu "infrastruktura techniczna – gospodarowanie odpadami", drugi wprowadza wyjątek od możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z punktem 1 (zakaz rozbudowy istniejącego składowiska oraz zmiany formy zagospodarowania na sortownię, kompostownię i spalarnię), a trzeci punkt parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Gdyby zakaz obowiązywał na całym terenie 1O, to nie miałby sensu pkt 3 wprowadzający parametry i wskaźniki kształtowania i zagospodarowania terenu. Nadto sam podział na punkty wskazuje na to, że jednostki niosą odrębną treść normatywną, a w punkcie 2 odniesiono się wyłącznie do istniejącego składowiska odpadów, a nie do całego terenu.

Powyższą wykładnię wspierają argumenty natury funkcjonalnej – zarówno wykładnia celowościowa, jak i argumenty aksjologiczne. Po pierwsze, zakaz wprowadzony w punkcie 2 ma charakter wyjątku od podstawowego przeznaczenia terenu, który został ujęty w punkcie 1. Wyjątków nie należy interpretować rozszerzających, zgodnie z jedną podstawowych zasad interpretacji tekstów prawnych - exceptiones non sunt extendae. Po drugie, za brakiem podstaw do wykładni rozszerzającej zakaz przemawia zasada swobody zagospodarowania swojej nieruchomości. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności oraz zasadą wolności budowlanej zawartą w art. 4 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm. - por. wyrok NSA z 21.03.2013 r., II OSK 2270/11, LEX nr 1340238.). Wykładnia dopuszczająca budowę biokompostowni poza terenem składowiska, ale na terenie 1O jest też uzasadniona aksjologicznie – składowisko zajmuje tylko nieznaczna część tego terenu. Wyłączenie z możliwości budowy sortowni, kompostowni czy spalarni na całym, rozległym terenie 1O, nie miało żadnego społeczno - gospodarczego uzasadnienia.

Z uwagi na powyższe zarzuty dotyczące niezgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem są niezasadne, tj. naruszenia art. 80 ust. 2 u.o.i.o.ś w zw. z § 38 Uchwały, a także art. 80 ust. 2 u.o.i.o.ś. oraz art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w związku z art. 87 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, § 27 ust. 1 i 2 Uchwały. Nie doszło również do naruszenia art. 27 u.p.z.p., w tym w związku w związku z § 24 i 38 Uchwały, gdyż zmiana miejscowego planu zagospodarowania nie była konieczna. Należy przy tym zaznaczyć, że § 24 Uchwały dotyczy terenów usługowo – produkcyjnych, oznaczonych symbolami mi 1UP, 2UP, 3UP, 4UP, 5UP, 6UP . Inwestycja nie jest przewidziana do realizacji na tych terenach, w szczególności nie jest przeznaczona do realizacji na terenie 5UP (a wyłącznie na części działki [...] należącej do terenu 1O). Podobnie nietrafny jest zarzut naruszenia § 8 ust. 2 pkt 2 Uchwały. Przepis ten stanowi, że w zakresie przebudowy, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej ustala się: zaopatrzenie w energię elektryczną: z sieci elektroenergetycznej lub odnawialnych źródeł energii. Nietrafne jest również powoływanie § 27 uchwały , który to przepis nie dotyczy terenu 1O, a jedynie ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowana dla wskazanych w tym przepisie terenów zieloni urządzonej (1ZP, 2ZP, 3ZP, 4ZP, 5ZP, 6ZP, 7ZP, 8ZP, 9ZP, 10ZP, 11ZP, 12ZP, 13ZP, 14ZP, 15ZP).

Niezasadny był zarzut naruszenia art. 74 ust. 3a u.o.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie "S. " jako strony postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Przedsięwzięcia. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Skarżąca spółka argumentuje, że jest właścicielem działek nr [...] w obrębie R., a znajdują się one w zasięgu znaczącego oddziaływania Przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Skarżąca przyznała, że działka nr [...] znajduje się w odległości ok. 102 metrów od granicy działki numer [...]. Nie wskazała natomiast żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że zastosowanie do niej miały art. 74 ust. 3 pkt 2 bądź 3 ustawy ocenowej. Pojęcie "zasięg oddziaływania przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 74 ust. 3a ocenowej musi być interpretowany z uwzględnieniem przepisów tej ustawy. Wynika to z tego, że jest to regulacja wyjątkowa, stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady ustalenia stron postępowania z art. 28 k.p.a. i jako wyjątek musi być interpretowana ściśle (por. wyrok NSA z 5.04.2022 r., III OSK 713/21, LEX nr 3336848). Jednocześnie jak wynika z akt sprawy działkę nr [...] już po wydaniu decyzji pierowszinstancyjnej, bo na podstawie aktu notarialnego z dnia 27 grudnia 2023 r., sporządzonego przez M. G. - notariusza w P., Repertorium [...]. Skarżący jednocześnie był stroną postępowania przed organem odwoławczym, a jego odwołanie zostało rozpoznane. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby kolegium pominęło argumentację zawartą w odwołaniu S. , a z rozdzielnika pod decyzją wynika, ze odpis decyzji został doręczony indywidualnie temu skarżącemu. Przede wszystkim jednak doręczenia decyzji dokonano zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej. Należy wskazać, że w obecnym brzemieniu art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Przepis w tym brzmieniu nie tylko odsyła do art. 49 k.p.a , ale również modyfikuje zasady doręczeń przewidziane w art. 49 kpa. Natomiast zgodnie z 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1890) do spraw prowadzonych na podstawie ustawy ocenowej wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem przepisów art. 61 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 82 ust. 1 oraz art. 86f ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz stosuje się przepisy art. 86f ust. 1a, 2a i 8 ustawy zmienianej w art. 1. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej w brzmieniu “Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.". Zgodnie z tym przepisem nie było podstaw do doręczenia stronie innej niż inwestor, dodatkowo w sposób przewidziany w art. 39 k.p.a., to jest w sposób indywidualny (por. wyrok WSA w Gdańsku z 5.12.2024 r., II SA/Gd 1142/24, LEX nr 3793229.) . W sytuacji, gdy istnieje przepis szczególny, który przewiduje w stosunku do stron postępowania doręczenie w formie publicznego obwieszczenia, to doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w innej formie, nie wyłącza w stosunku do tych stron skutków zawiadomienia o wydaniu tej decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. (por. Wyrok WSA w Warszawie z 7.05.2020 r., IV SA/Wa 344/20, LEX nr 3065066.) Nadto zarzuty dotyczące niemożności zapoznania się z aktami sprawy nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów o doręczeniach formułowanych pod adresem decyzji I instancyjnej należy wskazać, że w nie może on prowadzić do uchylenia przedmiotowej decyzji. W pismach z 17 grudnia 2024r. skarżący W. W. i B. G. wskazywali , że decyzja I instancyjna miała być wywieszona na tablicy ogłoszeń sołectwa R. w dniach 11 do 25 września 2023r. , natomiast sołtys R. odebrała przesyłkę z poleceniem wywieszenia w dniu 12 września 2023r. Nadto o negatywnym nastawieniu organu świadczy miało zdaniem tych skarżących to, że nakazano wywiesić ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej jedynie na 14 dni , a następnie je zdjąć. Zgodnie z art. 49 § 1 kp.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W myśl art. 49 § 2 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej jest tym przepisem szczególnym, który pozwala zastosować tryb doręczenia określony w art. 49 k.p.a. Decyzja I instancji została doręczona zgodnie z art. 49 § 1 i 2 kp.a w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej w formie publicznego obwieszczenia. Zostało przy tym zarówno wywieszone na tablicy ogłoszeń organu prowadzącego sprawę (Urząd Miasta S.) (publiczne obwieszczenia, na tablicy sołectwa R. (inna formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości) oraz udostępniono pismo w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy S.. Po pierwsze, przepis ten jest tak skonstruowany, że z samego literalnego jego brzemienia nie wynika, aby wszystkie formy musiały być stosowane w każdym przypadku doręczenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z 21.01.2019 r., II SA/Bk 792/18, LEX nr 2616538, Wyrok WSA w Warszawie z 23.11.2020 r., IV SA/Wa 91/20, LEX nr 3162164). Po drugie, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przypadku przedmiotowych obwieszczeń podanych do publicznej wiadomości (art. 49 k.p.a.) na tablicach ogłoszeń w poszczególnych sołectwach nie jest wymagane przez ustawodawcę potwierdzenie ich dokonania przez sołtysa za zwrotnym odbiorem odbioru takiego pisma. Ponadto sołtys nie jest stroną postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, do którego stosuje się przepisy art. 42-46 k.p.a. (por. wyrok NSA z 24.07.2018 r., II OSK 2043/16, LEX nr 2531083). Z tego względu sam fakt podpisania odbioru zwrotnego potwierdzenia na przesyłce zawierające prośbę o wywieszenie na tablicy ogłoszeń przez sołtysa, nie przesądza o tym, że ogłoszenie w sołectwie R. nie było wywieszone przez okres wskazany na obwieszczeniu. Dalej, nawet gdyby doszło do jednodniowego uchybienia w wywieszeniu obwieszczenia na tablicy sołectwa (jednej z form realizacji doręczeń w trybie art. 49 k.p.a) , w ocenie Sądu nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nadto należy dodać, że powyższa kwestia mogłaby być przesłanką ewentualnego wznowienia postępowania, jednak na taką okoliczności powoływać się mogą jedynie te strony, które nie były reprezentowane w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 147 zdanie drugie k.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że w przeciwieństwie do reguły ogólnej określonej w art. 147 zdanie pierwsze k.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny nie następuje z urzędu. Taka zasada dysponowania przez samą stronę swoimi uprawnieniami obowiązuje także w postępowaniu sądowym na tle stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.(por. wyrok NSA z 6.10.2022 r., II OSK 3351/19, LEX nr 3416357.) Tymczasem odwołanie skarżących W. W. i B. G. został rozpoznane.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. to należało go uznać również za niezasadny. Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie zgromadzono cały niezbędny materiał dowodowy, który został w sposób właściwy oceniony, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a następnie prawidłowo ustalono stan faktyczny będący podstawa rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi podstawowy dowód w sprawie, ponieważ w postępowaniu tym wymagana jest wiedza specjalistyczna. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów k.p.a. możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadająca odpowiednia wiedzę. Zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 339/15). Kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Nie jest możliwe zakwestionowanie raportu przez gołosłowne twierdzenia lub odesłanie do ogólnych ustaleń publikacji naukowych (por. wyrok NSA z 13.06.2023 r., III OSK 3037/21, LEX nr 3577806). Wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (por. np. wyrok NSA z dnia: 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 i II OSK 2661/14, 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13, 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13). Skoro w niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego takiego kontrraportu nie przedłożono, a przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu raport ten przygotowany został starannie, przez zespół specjalistów spełniających wymagania zawodowe określone w art. 74a ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zawiera on kompleksową i rzetelną ocenę przedsięwzięcia oraz analizę aspektów jego funkcjonowania z odniesieniem się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Jednocześnie wskazuje, jakie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Raport był w toku postępowania przed organem I instancji uzupełniany, także na skutek uwag organów opiniujących i uzgadniających.

Zarzuty naruszenia art. 12 ust. 3 rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. 2020, poz. 1742 z późn. zm.) oraz art. 201 P.o.ś były gołosłowne. Zakres oddziaływania na środowisko został zidentyfikowany w raporcie. Nie wynika z niego, że realizacja i eksploatacja inwestycji powodować będzie przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Skarżący jak już wyżej wskazano nie przedłożyli kontrraportu, który podważyłby ustalenia i wnioski raportu oddziaływania na środowisko. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu zintegrowanym, a w związku z tym wymaga spełniania BAT w zakresie przetwarzania odpadów biodegradowalnych. W myśl art. 378 ust. 2 a P.o.ś. Marszałek województwa jest właściwy w sprawach: 1) przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1. Zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 3 pkt 8d P.o.ś., pod pojęciem konkluzji BAT rozumie się dokument sporządzony na podstawie dokumentu referencyjnego BAT, przyjmowany przez Komisję Europejską, w drodze decyzji, zgodnie z przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych technik, ich opisu, informacji służącej ocenie ich przydatności, wielkości emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu, powiązanych poziomów zużycia oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednich sposobów przeprowadzenia remediacji. W raporcie dokonano analizy poszczególnych rozwiązań z wymogami decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2018/1147 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2010/75/UE. Analiza w raporcie pozwala na stwierdzenie, że planowana instalacja będzie spełniała wymogi wynikające z konkluzji BAT w odniesieniu do przetwarzania odpadów biodegradowalnych. Dodatkowo kwestia ta była badana przez Marszałka Województwa W. jako organu odpowiedzialnego za wydanie pozwolenia zintegrowanego dla omawianego przedsięwzięcia, który pozytywnie zaopiniował przedmiotowe przedsięwzięcie.

W tym miejscu należy podkreślić, że organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając wynik uzgodnień i opinii , o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy. Organ ten uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Dyrektorem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a także po uzyskaniu opinii Marszałkiem Województwa W. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, które to organy - przez pryzmat posiadanej wiedzy specjalistycznej - nie stwierdziły zagrożenia dla środowiska w zakresie swoich właściwości. Jednocześnie podkreślić należy, że oceniany w sprawie raport był parokrotnie uzupełniany właśnie na skutek działań organów współdziałających, co dodatkowo wzmacnia końcowe stanowisko wyrażone w sprawie. Zarzut skarżącego o zaniechaniu przeprowadzenia własnej oceny dowodów jest chybiony. Zarówno organ I instancji, jak i II instancji dokonały oceny dowodów, a jak już wyżej wspomniano podstawowym dowodem był raport oddziaływania na środowisko.

Należy podkreślić, że w sprawie nie miała miejsca sytuacja braku możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez inwestora. W raporcie zaproponowane został wariant alternatywny, których oceny dokonano w oparciu o szczegółowo opisane kryteria. Ocena ta nie wykazał jednak zasadności realizacji przedsięwzięcia w alternatywnym wariancie, z tego względu uznano wariant proponowany przez inwestora za najkorzystniejszy dla środowiska. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do zakwestionowanie tego stanowiska. Z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...]. Omawiane przedsięwzięcie znajduje się bowiem poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym obszarami [...]. Przedsięwzięcie ze względu na lokalizację nie będzie powodowało pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, dla ochrony których wyznaczono obszary [...] oraz nie wpłynie na spójność sieci [...]. Z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika również, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami dorzecza, co zostało omówione przez organ pierwszej instancji. Ponadto biorąc pod uwagę wielkość i charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się by mogło ono przyczynić się do pogorszenia stanu oraz oddalenia w czasie osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych.

Jednocześnie, zaakcentować należy, że zawarty w art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej wymóg wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa nie oznacza, że sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji może być podstawą do wydania decyzji odmownej, co ma związek z charakterem tej decyzji i celami, dla których jest wydawana. Przepisy przewidują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Wśród określonych w art. 81 ustawy przesłanek odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawarto bowiem sprzeciwu mieszkańców wobec planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., II OSK 2113/16; wyrok WSA w Szczecinie z 13 marca 2014 r., II SA/Sz 1208/13).

Nietrafny był zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.. Zasady ogólne, w tym te zasady, które wymienia art. 8 k.p.a., znajdują swoje rozwinięcie i uszczegółowienie w dalszych przepisach k.p.a. Ich zasadnicze znaczenie wyraża się przede wszystkim w oddziaływaniu na proces wykładni tychże przepisów k.p.a. Stąd też zarzut naruszenia określonej zasady postępowania administracyjnego powinien być co do zasady powiązany ze wskazaniem jako naruszonych tych przepisów procesowych, które stanowią rozwinięcie i dopełnienie tejże zasady (por . Wyrok NSA z 11.07.2018 r., II OSK 1999/16, LEX nr 2527215.). Skarżąca S. nie wskazała, jakiego naruszenia dopuścić się miał organ odwoławczy ponad ogólnikowe stwierdzenie, że zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa. Samo wydanie decyzji, która jest nieakceptowana przez skarżących, nie świadczy o naruszeniu art. 8 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada udziału strony w postępowaniu dotyczy nie tylko postępowania przed organem I instancji, lecz także postępowania odwoławczego i postępowań nadzwyczajnych. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie zawiadomił skarżącego przed wydaniem zaskarżonych decyzji, o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz nie poinformowały o zakończeniu postępowania dowodowego. Zdaniem sądu naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministraycjym trafnie argumentuje się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To do strony, stawiającej wskazany zarzut, należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r. w sprawie II FPS 6/04). Zatem to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, poddanych kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali natomiast, jakiej czynności procesowej nie mogli dokonać poprzez niewydanie przez organ odwoławczy zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Natomiast Kolegium nie uzupełniło materiału dowodowego, a jedynie dokonało jego ponownej oceny.

Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 138 kpa i art. 15 k.p.a. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a., stanowiącą konkretyzację art. 78 Konstytucji RP, na organie odwoławczym spoczywa obowiązek rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego, dokonania oceny materiału dowodowego oraz wykładni przepisów prawa materialnego. Środek odwoławczy powinien natomiast stwarzać realną możliwość oceny pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia i dokonania jego uchylenia bądź zmiany (por. L. Garlicki (red.), Konstytucja RP. Komentarz, t. 5, Warszawa 2007, s. 7). Powyższe zyskuje akceptację zarówno orzecznictwa jak i doktryny przedmiotu, wskazuje się bowiem, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1, poz. 35), właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3400/19, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz aktualizowany, Lex el. 2021). W przedmiotowej sprawie taka ocena została dokonana. Nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności sytuacja, w której organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w uzasadnieniu ostatecznej decyzji nie ustosunkowuje się do niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu. Zasada dwuinstancyjności wówczas byłaby naruszona, gdyby organ odwoławczy pominął rozpoznanie sprawy na skutek wniesienia odwołania lub nie przeprowadził ponownego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z 8.01.2019 r., II OSK 259/17, LEX nr 2624939). Takie sytuacje w tej sprawie nie zaistniały.

Odnosząc się do kwestii podpisania decyzji podnoszeń w uzasadnieniu skarg należy wskazać, że na decyzji organu I instancji znajduje się podpis Pierwszego Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy S. G. T.. Z treści pieczęci wynika, że działa z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy S.. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm., dal;ej "u.s.g.") wójt, w drodze zarządzenia, powołuje oraz odwołuje swojego zastępcę lub zastępców i określa ich liczbę. Jak stanowi art. 26a ust. 3 u.s.g. w przypadku gdy określona przez wójta liczba jego zastępców jest większa niż jeden, w zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wójt wskazuje imiennie pierwszego i kolejnych zastępców. Stosownie do art. 11a ust. 3 u.s.g ilekroć w ustawie jest mowa o wójcie, należy przez to rozumieć także burmistrza oraz prezydenta miasta. Elementy składowe decyzji administracyjnej zostały wskazane w art. 107 kp.a. i nie należy do nich dołączanie zarządzania wójta o wyznaczaniu zastępcy. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 kp.a. decyzja zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Należy także stwierdzić, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i odwoławczego zawiera pozostałe elementy wskazane w art. 107 kpa, w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne.

W rezultacie należało stwierdzić, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji prowadzone było z zachowaniem procedury administracyjnej, jak i w zgodzie z przepisami prawa materialnego. Materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązkiem ciążącym na organie, a polegającym na gromadzeniu wszelkich dowodów z urzędu. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego w szczególności raport z jego uzupełnieniami. Organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej weryfikacji raportu, a z faktu, iż oceniły go pozytywnie, przyjmując jako dowód przemawiający za określeniem uwarunkowań przyjętych w decyzji, nie można wyprowadzić wniosku, iż taka ocena narusza obowiązek wynikający z art. 80 k.p.a. Dodatkowo, kwestionowana decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone.

Z uwagi na powyższe skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu w całości.