Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4560/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1.
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 130, art. 200.
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, 8, 77, 80, 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 7.
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2022 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ", "GITD") decyzją z dnia 5 lipca 2023 r., znak BP.513.31.2022.0164 r., działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 775, zwanej dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 21a), art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2, art. 7a ust. 1, 2 i 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., zwanej dalej "utd"), art. 3 i art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE Nr L 300/51), po rozpoznaniu wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca", "spółka", "strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 maja 2022 r. nr BTM-WWU. 513.2054.2021.2016.221830 o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer [...]), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

13 marca 2020 r. przedsiębiorcy A. sp. z o.o. udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer

[...]).

Pismem, które wpłynęło do siedziby organu 21 września 2021 r., M. K. sprawujący funkcję zarządzającego transportem poinformował Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że nie jest już zarządzającymo transportem w ww. przedsiębiorstwie.

Organ licencyjny, działając w oparciu o art. 83 ust. 1 utd, pismem z 28 września 2021 r. skierował do strony wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających fakt, iż przedsiębiorca spełnia warunki do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

18 października 2021 r. do siedziby organu wpłynęły następujące dokumenty:

- formularz LR 10, oświadczenie ON i informacja z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności M. K., kopia certyfikatu kompetencji zawodowych wydanego M. K., oświadczenie OC M. K., oświadczenie ON i informacja z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności A. F., oświadczenie OB, kopia polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego na okres od 18 października 2021 r. do 17 października 2022 r.

Organ zważył, że strona nie w pełni zastosowała się do wezwania z 28 września 2021 r., bowiem nie przesłała oświadczenia ON i informacji z KRK o niekaralności osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki, wykazu pojazdów oraz sprawozdania finansowego spółki, w związku z czym pismem z 9 grudnia 2021 r. organ zawiadomił stronę o wyznaczeniu jej dodatkowego dwumiesięcznego terminu na przedstawienie dokumentów potwierdzających spełnianie przez przewoźnika wymogów z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Na podstawie informacji pochodzącej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] organ ustalił, że na działce, na której miała być położona baza eksploatacyjna wskazana przez stronę w oświadczeniu (OB) pod adresem [...], znajduje się budynek mieszkalny stanowiący własność osoby fizycznej. Organ wskazał, że nie odnotowano na tej działce urządzonego miejsca postojowego dla samochodów ciężarowych ani też żadnego innego urządzonego i oznakowanego miejsca postojowego. Według złożonego do protokołu oświadczenia właściciela działki żaden samochód spółki dotychczas na nieruchomości nie parkował, nie wyznaczano także miejsca postojowego.

Pismem z 20 stycznia 2022 r. organ poinformował stronę o poczynionych ustaleniach dotyczących bazy eksploatacyjnej i wezwał ją do zajęcia stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi strona przesłała oświadczenie OB z 24 stycznia 2022 r., w którym wskazała nowy adres bazy eksploatacyjnej: [...].

W skład bazy eksploatacyjnej, zgodnie z oświadczeniem strony, miało wchodzić miejsce postojowe.

Na podstawie informacji pochodzącej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], organ ustalił, że na działce, na której miała być położona baza eksploatacyjna wskazana przez stronę w oświadczeniu (OB) pod adresem [...], znajduje się drewniany budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczo - garażowy. Także na powyższej działce ie stwierdzono jakichkolwiek urządzeń budowlanych związanych z obsługą samochodów. Współwłaścicielka działki wskazała jedynie, że wiąże ją ustna umowa użyczenia terenu zawarta z A. l. dotycząca częściowo utwardzonego płytami betonowymi terenu o powierzchni ok. 400 m2, który zgodnie z danymi Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] stanowi pastwisko.

Organ pismem z 15 marca 2022 r. zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer [...]), w którym zawiadomił stronę również o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów (oświadczenia OB, wykazu pojazdów oraz sprawozdania finansowego spółki). Powyższe zawiadomienie zostało doręczone stronie 22 marca 2022 r. Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie.

26 maja 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr BTM-WWU.513.2054.2021.2016.221830 o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (seria [...] numer [...]).

Pismem z 6 czerwca 2022 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego załączyła kopię umowy najmu miejsca postojowego zawartej 1 kwietnia 2022 r. z J. J. oraz płytę CD mającą zawierać wersję elektroniczną sprawozdania finansowego spółki. Strona stwierdziła, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich oraz spełnia wymóg posiadania odpowiedniej zdolności finansowej.

Pismem z 6 grudnia 2022 r. nr BP.513.31.2022.0164 Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę postępowania do przedłożenia rocznego sprawozdania finansowego A. sp. z o.o. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem wydania rozstrzygnięcia na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego.

Organ wskazał, że w załączeniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca przesłała płytę CD, na której, zgodnie z treścią wniosku, powinno znajdować się sprawozdanie finansowe, jednakże pliki znajdujące się na przedmiotowej płycie CD były niemożliwe do odtworzenia. Jednocześnie organ zwrócił stronie uwagę na wymogi związane ze sporządzeniem rocznego sprawozdania finansowego, jakie wynikają z ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2021 r, poz. 217), w szczególności z art. 52 ustawy określającego osoby zobowiązane do podpisania rocznego sprawozdania finansowego.

Wezwanie zostało doręczone stronie 12 grudnia 2022 r. W odpowiedzi strona drogą elektroniczną (e-mail z 13 grudnia 2022 r.) przesłała organowi plik, z którego treści wynikało, że nie jest on sprawozdaniem finansowym spółki za 2021 r. 20 grudnia 2022 r. do organu wpłynął ten sam dokument w wersji papierowej.

Decyzją z dnia 5 lipca 2023 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu, podstawową kwestią do cofnięcia stronie zezwolenia na pracę przewoźnika drogowego był brak zdolności finansowej wg. przedstawionych sprawozdań finansowych.

W ocenie organu analiza sprawozdania finansowego za rok 2021 i za rok 2020 wykazała brak odpowiedniej zdolności finansowej oraz brak spełnienia wymogów ustawy o rachunkowości poprzez brak podpisu księgowego odpowiedzialnego za sporządzenie sprawozdania. Według wiedzy organu strona przy wykonywaniu działalności posługuje się 6 ciągnikami siodłowymi i 2 samochodami ciężarowymi. A zatem powinna dysponować kapitałem i rezerwami w kwocie 44000 euro (9000 euro + 7 x 5000 euro), podczas gdy jej sprawozdanie finansowe wykazuje stan środków w wysokości 21122,96 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie interpretacji art. 7b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym,

- rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa) poprzez błędne odnoszenie wartości zabezpieczenia w kwocie 44000 Euro, podczas gdy w 2021 firma skarżącej spółki posiadała tylko jeden samochód, gdzie zabezpieczenie potrzebne było na kwotę 9000 euro oraz błędną interpretację przepisów ustawy o transporcie drogowym na niekorzyść strony (art. 7a Kpa) strony, gdyż organ uznał, że gwarancja ubezpieczeniowa nie może być zabezpieczeniem wypłacalności firmy transportowej działającej jako spółka prawa handlowego, podczas gdy orzecznictwo sądów administracyjnych stanowi, że gwarancja ubezpieczeniowa jest wystarczającą formą zabezpieczenia w spółce z o.o.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej "P.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że materia dotycząca warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego regulowana jest bezpośrednio na poziomie prawa europejskiego. Ramowym aktem prawnym jest w tym wypadku Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, Dz.U.UE.L.2009.300.51 (dalej w skrócie: "rozporządzenie 1071/2009").

Jednym z warunków, jakie musi spełniać przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego jest powsiadanie odpowiedniej zdolności finansowej – art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009.

Jak wynika ze zdania pierwszego art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 warunek ów można uznać za spełniony, jeżeli przedsiębiorca jest w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. Wykazanie, że przedsiębiorca posiada takie możliwości następuje - co do zasady - na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5.000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd – dalsza część art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. Z perspektywy rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009, który stanowi z kolei, że w drodze odstępstwa od wykazania spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 lit c poprzez przedłożenie rocznego sprawozdania finansowego "właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy".

W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem okoliczność, że w toku postępowania przed organem strona skarżąca przedłożyła polisę ubezpieczeniową, która jednoznacznie potwierdza zawarcie przez nią umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej/zawodowej przewoźnika drogowego związanej ze spełnieniem wymogu określonego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009.

Orzekający w sprawie organ uznał jednak, że za pomocą przedmiotowej polisy strona skarżąca nie może wykazać spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009, albowiem sprzeciwiają się temu zarówno przepisy tego rozporządzenia, jak i art. 7b ust. 1 utd. W ocenie Sądu jest to założenie błędne mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Wskazać należy, że co do zasady podstawowym sposobem wykazania posiadania odpowiedniej zdolności finansowej przez przewoźnika drogowego jest przedstawienie odpowiednio poświadczonych rocznych sprawozdań finansowych, z których wynika, że przedsiębiorca w każdym roku swojej działalności dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9.000 EUR - w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu oraz 5.000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd (vide: art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009).

Wykazanie tego warunku za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, traktowane jest jako odstępstwo od zasady, dopuszczalne wyłącznie w razie wyrażenia na nie zgody przez orzekający w sprawie organ (vide: art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009). Decyzja odnośnie wyrażenia zgody na wariantowe wykazanie odpowiedniej zdolności finansowej przedsiębiorcy nie jest swobodna, lecz uznaniowa, co oznacza, iż organ nie może podejmować jej dowolnie.

W sprawie dotyczącej cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w następstwie stwierdzenia braku spełnienia jednego z wymogów wskazanych w art. 3 rozporządzenia 1071/2009 wydaje się stosowną decyzję administracyjną, zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 utd. W postępowaniu tym znajdują zastosowanie przepisy Kpa, w tym także ogólne zasady postępowania administracyjnego, w szczególności zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażona w art. 7 Kpa oraz zasada działania w zaufaniu do organu administracji, o której mowa w art. 8 Kpa. Jest to ogólna dyrektywa systemowa, która w razie pozostawienia organowi prowadzącemu postępowanie luzu normatywnego, a więc możliwości wyboru jednego z przynajmniej dwóch kierunków działania, zobowiązuje do uwzględniania przy jego wyborze dwóch kategorii interesów: interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wybór działania sprzecznego z interesem partykularnym jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy przemawia za tym konieczność realizacji określonej wartości publicznej, niedającej pogodzić się z interesami jednostkowymi. Jeżeli interes jednostki nie stoi w opozycji do interesu społecznego, podjęcie działania, które będzie z nim sprzeczne stanowi naruszenie art. 7 i art. 8 Kpa.

Powyższe oznacza, że w przypadku gdy organ przyjmuje jeden z prawnie dopuszczalnych wariantów działania, który nie koresponduje z interesami jednostki, powinien wyjaśnić, z jakich powodów przyjął, że interes społeczny pozostaje w stosunku supremacji do wartości reprezentowanych przez tę jednostkę i dlaczego muszą one zostać skonsumowane kosztem realizacji wartości publicznych. Rozwinięciem zasady wyrażonej w art. 7 Kpa jest art. 7a, który stanowi pozytywizację reguły in dubio pro libertate. Stosownie do postanowień powołanego przepisu "jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ."

Powyższe uwagi znajdują bezpośrednie przełożenie na kontekst faktyczny i normatywny rozpatrywanej przez Sąd sprawy, gdyż organ uniemożliwił stronie skarżącej wykazanie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1071/2009, poprzez przedłożenie stosownej polisy ubezpieczeniowej przewoźnika drogowego. Tymczasem organy administracji, zgodnie z powołanymi wyżej zasadami postępowania, w granicach wyznaczonych przepisami prawa, powinny dążyć do umożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, zaś pozbawienie takiego prawa może nastąpić wyłącznie w razie powstania realnego zagrożenia spowodowanego jej nieodpowiednią kondycją finansową.

Zdaniem Sądu, potwierdzeniem tej ogólnej konkluzji są przepisy rozporządzenia 1071/2009 oraz stanowiące ich uzupełnienie przepisy utd., które zostały przez orzekający w sprawie organ nieprawidłowo zinterpretowane.

Wskazać należy, że zgodnie z pkt 10 Preambuły do rozporządzenia 1071/2009 - "przedsiębiorca transportu drogowego musi posiadać minimalną zdolność finansową konieczną do zapewnienia właściwego rozpoczęcia działalności i należytego zarządzania. Gwarancja bankowa lub ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej może stanowić dla przedsiębiorców prosty i opłacalny ekonomicznie sposób wykazania zdolności finansowej."

Oznacza to, że przepisy prawa unijnego z jednej strony kładą nacisk na bezpieczeństwo obrotu gospodarczego z udziałem przedsiębiorcy transportowego, które ma być gwarantowane jego właściwą sytuacją finansową, z drugiej zaś wskazują, że nie musi ona wynikać ze zgromadzenia odpowiednich środków finansowych przez tego przedsiębiorcę, lecz może być zabezpieczona przez podmiot trzeci, który w ramach umowy gwarancyjnej lub ubezpieczeniowej zobowiązał się przejąć zobowiązania tego przedsiębiorcy. Uwzględniając specyfikę działalności gospodarczej w tym zakresie jest to rozwiązanie całkowicie zrozumiałe i nie budzące istotnych wątpliwości. Prowadzenie działalności gospodarczej (zawodowej przez przewoźnika drogowego) niewątpliwie obarczone jest bowiem znacznym ryzykiem oraz wymaga ciągłego inwestowania i transferowania środków finansowych. Nie można zatem wykluczyć, że w praktyce okresowo sytuacja finansowa przedsiębiorcy transportowego nie będzie na tyle dobra, aby na bieżąco realizował on swoje zobowiązania.

Wynikające z takiego stanu ryzyko można skompensować właśnie poprzez stosowne umowy gwarancyjne oraz ubezpieczeniowe. W takim skonfigurowaniu, nawet w razie braku odpowiednich środków finansowych, przedsiębiorca transportowy może uczestniczyć w obrocie gospodarczym, albowiem nie stwarza niebezpieczeństwa gospodarczego tak dla swoich klientów, jak i kontrahentów, a wartość publiczna, w postaci bezpieczeństwa obrotu gospodarczego, pozostaje niezagrożona. Ujmując w tym kontekście treść art. 7 rozporządzenia 1071/2009 należy przyjąć, że organ ma obowiązek zweryfikowania, czy przedsiębiorca spełnia wymóg posiadania odpowiedniej zdolności finansowej – art. 3 ust. 1 lit. c – w każdy dopuszczalny przepisami sposób, a więc tak poprzez poświadczone roczne sprawozdanie finansowe (art. 7 ust. 1), jak i alternatywnie, poprzez poświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia. Nie można wreszcie pomijać faktu, że roczne sprawozdanie finansowe z założenia ma walor bardziej historyczny, albowiem odnosi się do zakończonego roku obrotowego. Jego aktualność względem bieżącej zdolności finansowej przedsiębiorcy jest więc ograniczona. W tym kontekście, legitymowanie się aktualnym poświadczeniem gwarancyjnym lub ubezpieczeniowym, które zabezpieczają realizację bieżących zobowiązań przedsiębiorcy transportowego należy uznać za dość istotne.

Zauważyć trzeba, że z przepisów rozporządzenia 1071/2009 wynika, że kompetencja do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego aktywuje się dopiero w razie pewności, że przedsiębiorca nie spełnia jednego z wymogów z art. 3 tego rozporządzenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ w istocie nie wyjaśnił dlaczego, mimo przedłożenia przez stronę skarżącą stosownej polisy ubezpieczeniowej uznał, że nie spełnia ona wymogu zdolności finansowej. Organ powołał się jedynie na okoliczność braku wyrażenia takiej zgody, ze względu na formę organizacyjno-prawną działalności Skarżącej, jaką jest spółka z o.o.

W związku z powyższym wskazać należy, że organ wadliwie zinterpretował normę prawną zawartą w art. 7b ust. 1 utd. Powołany przepis umożliwia bowiem przedsiębiorcom, którzy na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351) nie są zobowiązani do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego udokumentowanie swojej zdolności finansowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, poprzez przedłożenie poświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

Przedmiotowa reguła modyfikuje postanowienia art. 7 rozporządzenia 1071/2009, ale jedynie w takim zakresie, że wyłącza wobec przedsiębiorców niezobowiązanych do sporządzania rocznego sprawozdania finansowego konieczność uzyskania zgody organu na wykazanie swojej zdolności finansowej poprzez przedłożenie poświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 – taki przedsiębiorca sam decyduje, w jaki sposób wykaże swoją zdolność finansową. W oparciu o treść art. 7 ust. 1 utd. nie można natomiast wywieść reguły, że organ może wyrazić zgodę na wykazanie zdolności finansowej przez przedłożenie poświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 wyłącznie przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7b ust. 1 utd, a więc niezobowiązanemu do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego.

W ocenie Sądu, budzą także uzasadnione wątpliwości ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Dotyczy to w szczególności liczby posiadanych przez Skarżącą pojazdów transportowych w latach 2020-2022, niezgodnie ze stanem ewidencji środków trwałych skarżącej, co jest niezmiernie istotne dla ustalenia wysokości niezbędnych rezerw środków finansowych, jakie powinien w danym roku posiadać przedsiębiorca transportowy, ze względu na zakres (skalę) prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił tych rozbieżności.

Budzi także wątpliwość odniesienie się i ocena organu co do sprawozdań finansowych Skarżącej za poszczególne lata, gdyż przedmiotem kontroli organu jest bieżący rok obrotowy, a więc aktualna sytuacja finansowa Spółki.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że organ naruszył przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację, tj. art. 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 oraz art. 7b ust. 1 utd. Konsekwencją tej wadliwości była deficytowość ustaleń i przeprowadzonych rozważań organu odnoście podstaw odmowy uwzględnienia polisy ubezpieczeniowej strony skarżącej dla oceny jej bieżącej sytuacji finansowej i spełniania ustawowych wymogów prowadzenia działalności zawodowej, jako przewoźnik drogowy.

Sąd ponadto uznał, że organ w istotny sposób naruszył przepisy postępowania, w szczególności postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa), w wyniku niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, mogących mieć wpływ na jej wynik, na co wskazano powyżej. Zostały także naruszone ogólne zasady postępowania poprzez rozstrzygnięcie powstałych wątpliwości w zakresie stanu prawnego i faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącej (art. 7a Kpa), jak również zasada zaufania do działania organu administracji (art. 8 Kpa), na skutek utrzymywania Skarżącej w przekonaniu, że posiadana przez nią polisa ubezpieczeniowa faktycznie jest brana pod uwagę dla oceny jej zdolności finansowej, co potwierdzają działania organu w postaci wydawanych Skarżącej wypisów z licencji oraz prowadzona z organem w tym zakresie korespondencja.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 130 P.p.s.a. uchylił obie zaskarżone decyzje.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 P.p.s.a.