Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 501/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. i M. S. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego D. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 16 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Działająca w imieniu D. S. i M. S. (małoletniej – reprezentowanej przez matkę D. S.) - adwokat A. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 16 sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o wymeldowaniu skarżących z pobytu stałego w [...].

Skarga została wniesiona w piśmie z dnia 20 września 2018 r., złożonym do organu listem poleconym, w dniu 20 września 2018 r., co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie (k-15 akt sądowych).

Zaskarżona decyzja została doręczona D. S. w dniu 20 sierpnia 2018 r., do rąk dorosłego domownika, którego imię i nazwisko odnotowane na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy - jest nieczytelne.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Z kolei według art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje niezależnie od okoliczności sprawy. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Stosownie natomiast do art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Podkreślenia wymaga, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odrzuca wniesioną skargę.

Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, zaskarżona decyzja z dnia 16 sierpnia 2018 r. została doręczona skarżącej D. S., reprezentującej jednocześnie swoją niepełnoletnią córkę M. S. - w dniu 20 sierpnia 2018 r. Doręczenia dokonano do rąk dorosłego domownika i należy uznać je za skuteczne, bowiem zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję rozpoczął zatem bieg dla skarżącej w dniu 21 sierpnia 2018 r. i upływał w dniu 19 września 2018 r. (czwartek).

Tymczasem skarżąca złożyła skargę do organu drugiej instancji w dniu 20 września 2018 r. (piątek), a więc już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.

Z podanych wyżej względów, skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu, należało odrzucić na zasadzie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji.