Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1605/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 19
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1605/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej GINB ),na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. U. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] ([...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę budynku handlowego [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...]oraz 1[...] w [...] oraz rozbiórkę istniejących budynków na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008r.,Nr[...], w zakresie dotyczącym miejsc postojowych usytuowanych na działce nr ew. [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 20013r., po rozpoznaniu wniosku B. i J. U., właścicieli sąsiadujących z terenem inwestycji działek o nr. ew. [...],[...] i [...], objętych obszarem oddziaływania obiektu budowlanego, odmówił stwierdzenia nieważności

decyzji Starosty [...] z dnia [...]grudnia 2008 r., Nr [...],zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę budynku handlowego [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...]przy ul. [...] oraz [...] w [...] oraz rozbiórkę istniejących budynków na działkach nr ew. [...] i [...], nie znajdując zaistnienia przesłanek z art. 156 K.p.a.

Od decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2013 r. odwołała się B. U. wskazując na naruszenie weryfikowaną decyzją Starosty [...] § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późno zm. , dalej rozporządzenie ), poprzez zaakceptowanie nieprawidłowych odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej oraz naruszenie § 34 ust..1 i ust. 2 lit. k uchwały nr. [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] ( Dz. Urz. [...]. nr. [...] poz. [...], dalej m.p.z.p. ) poprzez naruszenie funkcji usług nieuciążliwych.

Organ odwoławczy podniósł, żezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.,wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także

wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz z

przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie natomiast z treścią § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., wg stanu na datę weryfikowanej decyzji, odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie i 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie.

W przedmiotowej sprawie zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu

zakładał realizacje 66 miejsc postojowych na działkach nr. ew. [...] i [...] oraz 10 miejsc postojowych na działce ew. nr. [...], przy czym na działce nr ew. [...] usytuowano 6 miejsc postojowych w odległości 2,5 m od granicy z działką budowlaną nr ew. [...]i 4 miejsca postojowe w odległości od ok. 1,0 do 2,0 m od granicy z działką budowlaną

nr ew. [...]. Oznacza to, że projektowane miejsca postojowe na działce nr ew. [...], nie spełniały warunków określonych w § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego.

Ustalenie tego faktu zobligowało Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do

stwierdzenia, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r.,

Nr [...], znak: [...], w części w której udzieliła pozwolenia na

budowę 10 miejsc postojowych na działce nr ew. [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ nie dopatrzył się natomiast naruszenia weryfikowaną decyzją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki, na których realizowana była sporna inwestycja, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były postanowieniami m.p.z.p. , w którym obszar został oznaczony dla działki

nr ew. [...] - symbolem [...], działki nr ew. [...] - symbolem [...];

działki nr ew. [...] i część działki nr ew. [...] - symbolem [...], natomiast

pozostała część działki nr ew. [...] - symbolem [...]. Paragraf § 34 m.p.z.p stanowił, że na terenie oznaczonym symbolem [...]przewidziano, jako funkcję podstawową zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi nieuciążliwe z dopuszczeniem lokalizacji miejsc parkingowych. Paragraf § 47 stanowił, że na terenie oznaczonym symbolem [...] przewidziano, jako funkcję podstawową m.in. usługi nieuciążliwe. Paragraf § 63 określał, że na terenie oznaczonym symbolem [...] przewidziano, jako funkcję podstawową zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługi nieuciążliwe z dopuszczeniem wydzielenia dróg wewnętrznych i lokalizacji miejsc parkingowych. Natomiast paragraf § 16 wyżej m.p.z.p. stanowił, że na terenie oznaczonym symbolem [...] przewidziano, jako funkcję podstawową parking dla samochodów osobowych z obsługą komunikacyjną z dróg publicznych klasy lokalnej lub dojazdowej.

Organ odwoławczy stwierdził, że analiza akt sprawy nie wykazuje, aby rozwiązania projektowe spornej budowy budynku handlowego [...] na działce nr ew. [...] oraz lokalizacja miejsc parkingowych oraz dróg wewnętrznych na działkach nr ew. [...],[...],[...] i [...], rażąco naruszały ustalenia uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...]. W szczególności, że parametry projektowanego budynku handlowego [...] nie naruszają rażąco ustaleń co

do rodzaju inwestycji (usługi nieuciążliwe). Bowiem § 4 pkt 7m.p.z.p. stanowił, że ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o usługach należy przez to rozumieć wszelkie budynki lub budowle, które w całości lub części służą do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych. Natomiast paragraf § 4 pkt 8 tego planu stanowił, że ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o usługach nieuciążliwych należy przez to rozumieć usługi, które nie powodują żadnej uciążliwości w emisji substancji i energii oraz nie będące przedsięwzięciami dla których raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może lub jest wymagany.

Sama zaś sporna inwestycja - budynek handlowy [...] wraz z infrastrukturą techniczną - nie kwalifikował się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późno zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego. Akta sprawy nie wykazały również, aby sporne przedsięwzięcie powodowało "uciążliwości w emisji substancji i energii".

Organ stwierdził również, że parametry projektowanej inwestycji nie naruszały ustaleń zabudowy co do linii zabudowy; wysokości zabudowy usługowej - 12 m (projektowana wysokości w kalenicy - 9,11 m) i powierzchni biologicznie czynnej dla działek nr. ew. [...],[...]i [...]. W odniesieniu do działki nr. ew. [...]organ stwierdził naruszenie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni biologicznie czynnej (ustalonego na poziomie 30%) o 5 % (powierzchnia biologicznie czynna z projektu - 25%), ale nie miało to charakteru rażącego z uwagi na fakt iż w/w przekroczenie jest niewielkie i nie wywołuje skutków społeczno- gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Ponadto organ ustalił, że badana decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, szczególności nie uchybia rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających

dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja wschodnia bez otworów okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości 4,0 m od granicy z działką o nr ew. [...], natomiast okna połaciowe znajdują się w odległości od ok. 6,5 m do 9,0 m granicy z działką o nr ew. [...]. Otwór drzwiowy w elewacji zachodniej znajduje się w odległości ponad 10,6 m od granicy z działką o nr ew. [...], natomiast okna połaciowe znajdują się w odległości ponad 15,0 m od granicy z działką o nr ew. [...] . Elewacja północna z otworami okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości ponad 70 m od granicy z działką o nr ew. [...] (droga), natomiast elewacja południowa z otworami okiennych i drzwiowych znajduje się w odległości od ok. 3,5 m (narożnik) do ok. 12,0 m od granicy z działkami o nr. ew. [...] i [...], przy czym projektowane w niej otwory znajdują się w odległości m.in. 4,0 m od granicy w/w działek.

Sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W szczególności organ podkreślił , że projektowane 66 miejsc postojowych na działkach nr ew. [...] i [...] nie naruszają rażąco przepisu § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy działki budowlanej) w/w rozporządzenia. Z projektu budowlanego wynika, że w od strony północnej budynku

handlowego [...] na działce nr ew. [...] zaprojektowano 31 miejsc parkingowych, natomiast od strony zachodniej budynku handlowego [...] na działkach nr ew. [...] i [...] zaprojektowano 35 miejsc parkingowych. Najbliższe z projektowanych miejsc parkingowych są usytuowane w odległości ok. 9,0 m od granicy z działką nr ew. [...] i [...], ok. 6,0 m od granicy z działką nr ew. [...], ok. 17,0 m od granicy z działką nr ew. [...], ok. 7,5 m od granicy z działką nr ew. 88, ok. 5,0 m od granicy z działką nr ew. 104/2, ok. 7,0 m od granicy z działką nr ew. [...] i ok. 8,0 m od granicy z działką nr ew. [...]. Natomiast odległość najbliższych z projektowanych miejsc parkingowych od okien budynków mieszkalnych przekracza 15 m.

Organ oceniając projekt zagospodarowania terenu i związany nim projekt budowlany parkinguwraz z drogami dojazdowymi i chodnikami wskazał , że w ramach inwestycji zostaną zrealizowane grupy miejsc postojowych zawierające określoną ilość stanowisk, nie przekraczającą 60. Opis techniczny do projektu budowlanego określa, iż dokumentacja obejmuje projekt budowlany robót drogowych związanych z budową nawierzchni drogowych dla dróg dojazdowych, parkingów i chodników wokół projektowanego budynku handlowego [...]. W tym kontekście nie zachodzą podstawy pozwalające uznać, że przedłożony projekt należy traktować jako projekt budowlany parkingu na 76 miejsc postojowych, czyli jako jednego zgrupowania takiej ilości stanowisk. Inwestycja nie narusza też przepisów ustawy z21 marca 1985 r. o drogach publicznych( Dz. U. z 2007r. nr. 19 poz. 115ze zm.).Ma stosowne zezwolenie na przebudowę zjazdu publicznego z drogi publicznej nr. [...][...]-[...]oraz zezwolenie na lokalizacje zjazdu o parametrach zjazdu publicznego. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr ew. 89/1, [...],[...],[...],[...],[...]na cele budowlane. Z oświadczeń tych opatrzonych podpisem składającego, wynikało jednoznacznie kto je złożył, jakich nieruchomości one dotyczyły, a także jaki tytuł prawny przysługuje inwestorowi do wskazanych nieruchomości oraz z jakich dokumentów tytuł wynika.

Organ uznał, że bez znaczenia dla wyniku postępowania nieważnościowego jest okoliczność, iż po wydaniu kontrolowanej decyzji wyszło na jaw, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...] Ns [...], Sąd Rejonowy w [...] stwierdził zasiedzenie przez J. S. części nieruchomości nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...] stanowiącej pas gruntu o powierzchni 14 m2 przylegający do działek nr ew. [...],[...],[...]i [...].Organ odwoławczy podkreślił, iż

przedmiotem badania prowadzonego w ramach postępowania w sprawie

stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę jest wyłącznie prawidłowość

rozstrzygnięcia, którym udzielono pozwolenia na jej realizację. Kontroli podlega tylko działanie organu poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz poprawność samej decyzji, w świetle materiału dowodowego oraz informacji, którymi dysponował organ ją wydający. Całkowicie niedopuszczalną jest ocena kontrolowanego pozwolenia w oparciu o materiał dowodowy bądź informacje, którymi organ stopnia podstawowego nie dysponował.

Organ podkreślił, że weryfikowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], znak: [...], w zakresie, w którym nie dotyczyła budowy 10 miejsc postojowych, na działce nr ew. [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych wart. 156 § 1 Kpa. Decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], znak: [...], w zakresie w którym nie udzielała pozwolenia na budowę dziesięciu miejsc postojowych, na działce nr ew. [...] , nie jest dotknięta

żadnąz wad, o których mowa wart. 156 § 1 Kpa, przez co należało odmówić stwierdzenia jej nieważności w tej części. Natomiast w części dotyczącej 10 miejsc postojowych na działce nr. ew. [...] decyzja rażąco narusz przepis art. 35 ust. 1 pkt.2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 20012r. prze co w tym zakresie należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję w części w jakiej organ uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008r., nr [...].,złożyła [...] Sp. z o. o. w [...].

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. polegające na nie zebraniu i nie rozważeniu całego materiału dowodowego w sprawie, w tym braku wskazania, na jakich organ oparł się dowodach w zakresie ustalenia, iż działki nr [...] oraz [...] mają charakter działek

budowlanych oraz kto jest ich właścicielem.

b) art. 156 § 1 k.p.a. polegające na stwierdzeniu nieważności części decyzji, pomimo iż decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi integralną całość i jako taka w całości funkcjonuje w obrocie prawnym.

2.naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 156 § 1 pkt. 2

k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż - nawet przy hipotetycznym założeniu, iż decyzja w zakresie zatwierdzenia projektu

usytuowania miejsc parkingowych na działce nr [...] narusza prawo -

naruszenie to ma charakter "rażący".

Skarżąca Spółka zarzuciła nieprecyzyjność rozstrzygnięcia. Podniosła, żezgodnie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 4 prawa budowlanego Starosta [...] wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Tymczasem w sentencji zaskarżonej decyzji wskazano, iż stwierdza się nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., cyt.: "w zakresie dotyczącym miejsc postojowych usytuowanych na działce nr ew.. [...]". Takie sformułowanie decyzji budzi wątpliwości, z uwagi na to, iż nie wiadomo, czy chodzi o niewłaściwe zaprojektowanie tychże miejsc postojowych, czy też o niewłaściwe wybudowanie (niezgodnie z projektem ). W decyzji brakuje również wskazania, na podstawie jakich dowodów organ przyjął, iż działki nr. [...] i [...] mają charakter działek budowlanych wg. wymagań § 19 rozporządzenia oraz kto jest ich właścicielem. Ponadto, nie oceniono w myśl § 19 ust..4 rozporządzenia czy zachowanie powyższych odległości jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Skarżąca zakwestionowała możliwość wydania stwierdzenia nieważności w części co do decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że -postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena kontrolowanej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (IIIARN 70\95, OSNP 1996X18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja.(m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952).

I wreszcie prawidłowe i znajdujące oparcie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym jest stanowisko organu nadzoru, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło.

W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowo administracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4.03.2004 IVSA3121\02Lex 156916).

W przedmiotowej sprawie organ stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] w określonej części. Wbrew zarzutom skarżącej Spółki stwierdzenie nieważności co do części decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest od strony prawnej możliwe, o ile pozostała w obiegu prawnym część takiej decyzji, regulującej indywidualne uprawnienia inwestora, jest wykonalna. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja występuje. Decyzja Starosty zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę w szerokim zakresie. Zakwestionowana przez GINB część decyzji dotyczy miejsc postojowych jako samodzielnych elementów przedmiotowej inwestycji budowlanej. W żaden sposób wyeliminowanie z obrotu prawnego tej części decyzji nie niweczy przyznanych uprawnień w pozostałym zakresie.

Nie jest też uprawnione twierdzenie skarżącej Spółki, aby zaskarżona decyzja GINB była nieprecyzyjna. Przedmiotem zaskarżonej decyzji była kontrola, w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, sprecyzowanej co do daty, numeru i przedmiotu rozstrzygania, decyzji Starosty [...]. Weryfikowana decyzja rozstrzygała łącznie dwie kwestie, tj. zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę. Użycie spójnika "i "nie budzi wątpliwości Sądu. Zatem uchylenie decyzji w części odnosi się do obu elementów weryfikowanej decyzji łącznie.

Przedmiotem kontroli GINB nie była kontrola wykonania przez inwestora robót budowlanych zgodnie z prawem, więc nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej Spółki, iż nie wie czego dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja w sposób jasny i precyzyjny orzeka w przedmiocie decyzji Starosty Wąbrzeskiego.

Nieuprawnione jest też twierdzenie skarżącej, co do braku ustalenia charakteru działek o nr. ew. [...] i [...]. Organ wyraźnie ustala je jako działki budowlane. Potwierdza tę okoliczność wyrys z planu miejscowego. Bez znaczenia dla sprawy jest natomiast okoliczność kto jest ich właścicielem. Działka, na której zaprojektowano 10 zakwestionowanych miejsc postojowych, tj. działka o nr. ew. [...] nie jest drogą publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 2 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych, przez w sprawie nie miał zastosowania § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Zarzut naruszenia powyższego przepisu nie znajduje uzasadnienia.

Sad podziela wszystkie ustalenia dokonane przez GINB i uznaje je za prawidłowe. Ma rację organ odwoławczy, że umiejscowienie, wg. projektu zagospodarowania terenu, na działce nr. ew. [...] sześciu miejsc postojowych w odległości 2,5 m od granicy z działką budowlaną nr. ew. [...] i czterech miejsc postojowych w odległości od ok. 1,0 do 2,0 m od granicy z działką budowlaną nr. ew. [...] , narusza wprost warunki § 19 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia. Zgodnie z ich brzmieniem wówczas obowiązującym, odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie i 6 w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Naruszenie przepisu nie budzącego wątpliwości, bezwzględnie obowiązującego, koniecznego do zastosowania w myśl art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, stanowi o rażącym naruszeniu prawa i wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a.

Analiza akt wykazuje, że weryfikowana decyzja w pozostałym zakresie nie naruszała przepisów Prawa budowlanego, ani przepisów techniczno- budowlanych, przepisów dotyczących ochrony środowiska, ustawy o drogach publicznych, czy przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie, w którym nie dotyczyła budowy 10 miejsc postojowych, na działce nr ew. [...] , nie jest obarczona żadną z wad wymienionych wart. 156 § 1 Kpa. Decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej. Nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

W tych warunkachstwierdzenie w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2008 r.,

Nr [...], znak: [...], w zakresie dotyczącym 10 miejsc postojowych na działce nr ew. [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz odmowa stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji w pozostałej części, jest wpełni uprawnione.

Mając powyższe na uwadze, Sad uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako nieusprawiedliwioną.