Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 15/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3; art. 95 pkt 2 oraz art. 97
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania należności finansowej w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w D., w oparciu o art. 94 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 95 pkt 2, art. 97, a także art. 95 ust. 3 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), przyznał chor.sztab. L. P., zwolnionemu w dniu 30 września 2007 r. z zawodowej służby wojskowej:

1) odprawę, w kwocie 6.376,73 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy należną w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej odprawą w wysokości 600% uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. 20.025,00 zł, a wypłaconą w dniu 31 stycznia 2004 r. odprawą w kwocie 13.648,27 zł;

2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za rok poprzedni, w kwocie 8.910,04 zł stanowiący różnicę pomiędzy należnym w dniu zwolnienia ze służby ekwiwalentem pieniężnym za 82 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w kwocie 12.439,77 zł, a wypłaconym w dniu 31 stycznia 2004 r. ekwiwalentem za 45 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w kwocie 3.529,73 zł;

3) dodatkowe uposażenie roczne za 2007 rok w wysokości 9/12 należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej uposażenia, w kwocie 2.503,12 zł;

4) gratyfikację urlopową za 2007 r. niewykorzystaną w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w wysokości 1.092,00 zł;

5) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany przejazd na koszt wojska za 2007 r. w wysokości 205,38 zł.

W motywach tego rozstrzygnięcia organ wojskowy wskazał, że Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] zwolnił z dniem 31 stycznia 2004 r. stronę z zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego.

Wskutek tego zwolnienia Wojewódzki Sztab Wojskowy we W. wypłacił L.P. odprawę w kwocie 13.648.27 zł oraz kwotę 3.529.73 zł ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Chor. sztab. L. P. w dniu 10 lipca 2006 r. został przywrócony do zawodowej służby wojskowej na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] oraz decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z dnia [...] wobec stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu i skierowany do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej do Wojskowej Komendy Uzupełnień w J. G.

Rozkazem personalnym Nr 134 Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego z dniem 1 lipca 2007 r. wyznaczony został na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej [...] w D.

Następnie rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 września 2007 r. i przeniesiony do rezerwy.

Do dnia ponownego zwolnienia ze służby wojskowej, tj. do dnia 30 września 2007 r. nie zwrócił on pobranych należności z tytułu odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 17.178,00 zł, które z dniem przywrócenia do zawodowej służby wojskowej stały się świadczeniem nienależnym, jakie żołnierz zawodowy winien zwrócić.

W związku z powyższym mając na względzie wytyczne Ministra Obrony Narodowej Departamentu Kadr Nr 481 z dnia 22 stycznia 2007 r. należy wskazać, że z przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie wynika, że świadczenia wskazane w tych przepisach obwarowane są zastrzeżeniem jednorazowości. Nie ma możliwości wypłaty np. dwóch odpraw, czy też dwóch ekwiwalentów za niewykorzystany urlop, z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (nieprzerwanej czynnej służby wojskowej).

Jak wyżej wskazano, z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, wypłacone należności pieniężne z tytułu zwolnienia stały się świadczeniami nienależnymi, które powinny być przez żołnierza niezwłocznie zwrócone, bowiem odpadła podstawa ich wypłaty. Zatem, w przypadku, gdy wypłacone kwoty nie zostały do dnia ponownego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zwrócone przez żołnierza zasadna jest wypłata wyłącznie różnicy tych kwot. Stanowisko takie zostało zawarte w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 1999 r. oraz nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2006 r.

W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że nie zgadza się z jej punktem 1 i 2.

Odwołujący się stwierdził, że Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w D. w jej uzasadnieniu wskazał na treść wytycznych Dyrektora Departamentu MON Nr 481 oraz nieprawomocne wyroki sądów administracyjnych, które nie mają uzasadnienia prawnego i nie mogą stanowić podstawy do uzasadnienia decyzji.

Podniósł również, że odprawa pobrana przez niego w związku z wcześniejszym zwolnieniem nie może być uznana za świadczenie nienależne, gdyż przyjął ją w przekonaniu, iż jest ona zgodna z prawem. Świadczenie to zostało zużyte na utrzymanie jego rodziny, zaś w momencie otrzymania świadczenia nie miał świadomości, iż jest ono nienależne.

Podkreślił, iż kwota ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2006 i 2007 nie może być pomniejszana o kwotę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypłaconą w 2004 r.

W konsekwencji wniósł o wypłacenie kwoty 13.648,27 zł, tj. różnicy między kwotą należną (20.025,00 zł), a faktycznie wypłaconą w dniu zwolnienia (6.376,73 zł) oraz kwoty 3.529,73 zł, tj. różnicy między kwotą należną (12.439,77 zł), a faktycznie wypłaconą mu w dniu zwolnienia (8.910,04 zł). Razem 17.178,00 zł z przysługującymi ustawowo odsetkami.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 68 ust. 2, art. 83 ust. 1, 2, 5, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2-3, art. 95 pkt 2-5, art. 97 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie i przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz.U. Nr 108, poz. 1146), § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 66, poz. 611), utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję.

W jej motywach wyjaśnił, że:

- chor. szt. L. P. zgodnie z rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP Nr [...] z dnia [...] został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 września 2007 r., na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego;

- powyższa decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej tego żołnierza była już drugą decyzją o zwolnieniu, przy czym pierwsza została prawomocnie uznana za nieważną. Pierwsza decyzja o zwolnieniu została wydana wobec odwołującego się, kiedy zajmował stanowisko chorążego sekcji mobilizacyjnej i administracji rezerw w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w J. G., pozostającej na zaopatrzeniu finansowym w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym we W. Zwolnienie żołnierza dokonane z powodu likwidacji stanowiska służbowego, miało miejsce w dniu 31 stycznia 2004 r. i było realizacją zapisów decyzji Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność powyższej decyzji Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego;

- na okoliczność wcześniejszego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2004 r. chor. szt. L. P. Wojewódzki Sztab Wojskowy we W. wypłacił następujące należności finansowe (wysokość tych należności uwzględnia ich wyrównanie z tytułu podwyżek stawek uposażenia, dokonane w kwietniu 2004 r.):

- odprawę w wysokości 580% uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej w kwocie 13.648,27 zł,

- ekwiwalent pieniężny za 45 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w kwocie 3.529,73 zł,

- nagrodę roczną za 2004 r. w wysokości 1/12 należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej uposażenia, w kwocie 196.10 zł,

- gratyfikację urlopową za 2004 r. (na 3 osoby) w wysokości 1.190.70 zł.

Chor. szt. L. P. pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową od dnia 1 kwietnia 1980 r. do dnia 30 września 2007 r., czyli przez okres 27 lat i 6 miesięcy.

Uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia przez niego służby wynosiło 3.337,50 zł (uposażenie zasadnicze wg grupy uposażenia U-8 - 2.670.00 zł i dodatek za długoletnią służbę wojskową po 25 latach - 667,50 zł).

Jak dalej wskazał organ odwoławczy, podzielił stanowisko strony, iż pisma Dyrektora Departamentu Kadr MON oraz wyroki sądów administracyjnych (tym bardziej nieprawomocne), nie stanowią podstawy prawnej do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, jak i nie można na nich budować uzasadnienia prawnego wydawanych decyzji.

Zgodnie z art. 94 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości procentowej kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, uzależnionej od okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem niektórych okresów wskazanych w art. 94 ust. 3.

W myśl art. 95 pkt 2 i art. 97 tej ustawy żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata. Ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego wynosi 1/22 części miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Jej art. 95 pkt 3 przyznaje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej prawo do dodatkowego uposażenia rocznego za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby, uwzględniając postanowienia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego. Zgodnie zaś z art. 83 ust. 2 tej ustawy, w razie pełnienia przez żołnierza zawodowej służby wojskowej przez część roku kalendarzowego, dodatkowe uposażenie roczne przysługuje w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które żołnierzowi wypłacono uposażenie. Podstawę obliczenia dodatkowego uposażenia rocznego w takim przypadku, zgodnie z art. 83 ust. 1 i 5, stanowi uposażenie należne żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia służby.

Z kolei, art. 95 pkt 4 powoływanej ustawy ustala, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje prawo do zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby przejazd na koszt wojska, o którym mowa w art. 68 ust. 2.

Art. 95 pkt 5 stanowi, że prawo żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej do gratyfikacji urlopowej niewykorzystanej w roku zwolnienia ze służby, nalicza się zgodnie z § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych.

Organ odwoławczy mając na względzie powyższy stan faktyczny i prawny dokonał więc ze stroną wskazanych w rozstrzygnięciu rozliczeń.

Na stanowisko organu II instancji w zakresie wysokości kwoty przyznanej odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wpływ miał fakt jednorazowości wypłaty tych świadczeń związanych jedynie z faktycznym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Uznanie, iż odwołujący się żołnierz nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2004 r., na skutek późniejszego stwierdzania nieważności decyzji o jego zwolnieniu, prowadzi również do wniosku, że ustalenie i zrealizowanie przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. prawa do tych należności z powyższą datą miało charakter przedwczesny. W konsekwencji ich wypłata stała się pewnego rodzaju zaliczką na poczet tych świadczeń przysługujących odwołującemu się dopiero w dniu 30 września 2007 r.

W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu L. P. zarzucił organom wojskowym brak podstaw prawnych do obniżenia świadczenia przysługującego mu w dniu 30 września 2007 r. o kwotę poprzednio wypłaconą.

Ponadto przedmiotowym decyzjom zarzucił to, iż "zmierzają one do ominięcia ustawy". Stwierdził bowiem, że naruszają jego prawo wynikające z art. 77 w związku z art. 73 ust. 1 pkt 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z treścią tych przepisów należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, pobrane przez żołnierza zawodowego i przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Niewątpliwym zdaniem skarżącego jest, że świadczenie przez niego pobrane w dniu 31 stycznia 2004 r. przysługiwało mu według zasad obowiązujących w dniu ich wypłaty – był on w tym czasie zwalniany z zawodowej służby wojskowej, zaś ich płatność nastąpiła w oparciu o prawomocne decyzje administracyjne. Zaskarżone decyzje pozbawiają go zatem prawa do sądowej oceny, czy było to świadczenie nienależne.

Reasumując powyższe, w ocenie skarżącego, zaskarżone decyzje podjęte zostały bez podstawy prawnej i nie spełniają wymogów formalnych wskazanych w art. 107 § 1 i 3 kpa. Na tej podstawie skarżący wnioskuje o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zmianę decyzji organu I instancji przez przyznanie świadczenia pieniężnego w okresie jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w kwocie 40.050,00 zł.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm.).

Bezspornym jest, że rozkazem szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] Nr [...] z dniem 30 września 2007 r. skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego oraz to, że w związku ze zwolnieniem ze służby dokonano ze skarżącym rozliczeń finansowych, których prawidłowość ten kwestionuje.

Bezspornym w sprawie jest również to, że pierwotne zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło dnia 31 stycznia 2004 r. z powodu likwidacji stanowiska służbowego, jakie zajmował. Jednakże prawidłowość decyzji wydanej w tym przedmiocie została zakwestionowana wobec czego Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] Nr [...] stwierdził jej nieważność.

Z niewątpliwego stanu faktycznego rozważanej sprawy wynika, że w oparciu o podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego w roku 2004 ze służby wojskowej, wypłacono mu świadczenie pieniężne w postaci odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w kwotach: 13.648, 27 zł i 3,529, 73 zł.

Mając na względzie skutki prawne, jakie niesie ze sobą instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przewidziana w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie, że decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem (por. Komentarz do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I i II, Zakamycze 2005), powiedzieć trzeba, że w efekcie skarżący nie został z dniem 31 stycznia 2004 r. skutecznie zwolniony ze służby wojskowej. A więc, pełnił tę służbę, aż do skutecznego z niej zwolnienia we wrześniu 2007 r. Tym samym, zabrakło podstawy prawnej uzasadniającej dokonaną wówczas wypłatę skarżącemu kwot: 13.648,27 zł i 3.529,73 zł. Niemniej jednak, nie uległy one zwrotowi i skarżący rozdysponował je według swego uznania.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że organ decyzyjny dokonując ze skarżącym rozliczeń finansowych, w związku ze zwolnieniem go w dniu 30 września 2007 r. z zawodowej służby wojskowej, zaliczył na ich poczet wypłacone w roku 2004 kwoty: 13.648,27 zł i 3.529,73 zł, gdy tymczasem on, powołując się na brzmienie art. 77 ustawy stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, który stanowi, że uposażenie i inne należności, o jakich mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, domaga się wypłaty bez takowego potrącenia.

Z dokonanej wykładni przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które znalazły zastosowanie w będącej przedmiotem osądu sprawie, niewątpliwie da się odkodować, że odprawa wypłacona w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej jak i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy mają charakter jednorazowy i nie można powielać ich wypłat. Tak więc, wobec skutków prawnych, jakie niesie ze sobą stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej należy wyraźnie zaznaczyć, iż fakt uzyskania przez skarżącego ówcześnie z tego tytułu świadczenia pieniężnego, również jest nimi objęty. Nie może przecież dojść do sytuacji, kiedy skarżącemu zostałyby wypłacone dwie odprawy oraz dwa ekwiwalenty z wyniku jednego zdarzenia, jakim jest zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

Uzupełnienie kwoty należnej, jakie de facto miało tu miejsce, biorąc pod uwagę brzmienie przepisów art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, było jak najbardziej uzasadnione, a wyliczenia dokonane w tym zakresie przez organy decyzyjne, zgodne z regułami obowiązującego w tym zakresie prawa.

Przy czym, chybiony jest wspomniany już wcześniej zarzut dotyczący naruszenia przez organy orzekające art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ nie domagano się zwrotu wypłaconej skarżącemu w 2004 r. kwoty, a jedynie ją uzupełniono, tak aby jej wysokość spełniała wymogi kwoty należnej, zwalnianemu z trwającej nieprzerwanie od 27 lat i 6 miesięcy zawodowej służby wojskowej, żołnierzowi.

Nie znajdują również uzasadnienia pozostałe stawiane przez skarżącego zarzuty.

Wobec powyższego Sąd nie znalazł żadnych podstaw do tego, aby zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).