Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 16/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 53 ust. 5, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi U. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2023 r. nr SKO.415/165/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z [...] listopada 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Organ I instancji", "Burmistrz") z [...] marca 2023 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz drogi wewnętrznej dojazdowej na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

Wnioskiem z [...] września 2021 r. J. K. zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz drogi wewnętrznej dojazdowej na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] Burmistrz [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego.

Na skutek odwołania strony postępowania – U. J. (dalej: "Skarżąca") SKO w [...] decyzją z [...] września 2022 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Po ponownej analizie zgromadzonego materiału, Burmistrz [...] decyzją z [...] marca 2023 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Burmistrza [...]. W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] opisaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...] utrzymało decyzję w mocy.

SKO wyjaśniło, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem, decyzja o warunkach zabudowy ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich przesłanek Organ nie może odmówić wydania decyzji.

W ocenie Kolegium podniesione przez Skarżącą zarzuty nie mogą stanowić podstawy do podważenia decyzji Burmistrza. Uznano, że planowana inwestycja nie będzie naruszać istniejącego ładu architektonicznego i będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując zastany na tym terenie sposób użytkowania obiektów, jak również ich cechy zabudowy, a więc nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa. W dalszej kolejności podano, że w niniejszej sprawie spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."), w szczególności, istniejące w miejscu planowanej inwestycji uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, zaś działka przeznaczona pod zainwestowanie nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Analiza charakteru inwestycji oraz uwarunkowań obszaru analizowanego prowadzi do wniosku, iż lokalizacja planowanej inwestycji nie będzie naruszać regulacji zawartych w przepisach odrębnych. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja została poddana procedurze uzgodnieniowej z właściwymi organami. Ponadto na analizowanym obszarze brak jest ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego niepełnego rozważenia kwestii osuwania się mas ziemnych Organ wskazał, iż w świetle art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5a u.p.z.p. Burmistrz miał obowiązek dokonać uzgodnienia decyzji ze Starostą [...] wobec położenia części terenu inwestycji na obszarach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych i to zrobił. Z kolei dalsze kwestie związane z zagrożeniami związanymi z osuwaniem się gruntu, muszą zostać szczegółowo zbadane na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż w jego ocenie Organ I instancji w sposób dostateczny zrealizował ciążące na nim w tym zakresie obowiązki. Z wypisu z rejestru gruntów dla ww. nieruchomości nie wynikało kto jest właścicielem, natomiast wpisano władającego samoistnie W. P. SKO podniosło, że samoistne posiadanie nieruchomości bez uregulowanego w tym względzie tytułu prawnego nie uzasadnia przyznania statusu strony.

W ocenie Organu odwoławczego Burmistrz [...] przy wydawaniu zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie uchybił obowiązującym przepisom. Wobec powyższego Kolegium uznało, że wydana w sprawie decyzja odpowiada prawu i jako taka podlega utrzymaniu w mocy przez Organ odwoławczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, U. J. zarzuciła naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 i 5 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo naruszenia przepisów w stopniu, który powinien skutkować jej uchyleniem; nie uwzględnienie oddziaływania inwestycji na posesję Skarżącej, a także całą okolicę; brak dokładnego rozważenia treści art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. tj. zgodności z przepisami odrębnymi, a także zasady "dobrego sąsiedztwa"; brak dopuszczenia i przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego w zakresie geologii i górnictwa; brak określenia wzmocnień lub rozwiązań zapobiegających powstaniu osuwisk;

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia zasady dobrego sąsiedztwa w okolicy, w której brak jest tak intensywnej zabudowy w zakresie liczebnym i gabarytowym, jak planowana, nie rozważenie należycie kwestii osuwania się mas ziemnych (w tym treści przedłożonego przez stronę raportu, który dotyczy terenu zasadniczo sąsiedniego dla inwestycji), a które to informacje organ winien posiadać z urzędu, nie uwzględnienie uciążliwości związanych z realizacją inwestycji takich jak: wzmożony ruch, hałas w terenie na którym znajdują się gospodarstwa i ziemie uprawne, gdzie natężenie ruchu jest niewielkie;

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku mpzp, poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez brak ustalenia i powołania do udziału w sprawie spadkobierców właściciela działki nr [...], co bezspornie stwierdził Organ II instancji w poprzedniej decyzji z [...] września 2022 r. (naruszenie tejże zasady poprzez niezapewnienie wszystkim stronom udziału w sprawie, strona nr 5, konieczność prowadzenia postępowania z udziałem spadkobierców zmarłej strony), co pociąga za sobą skutek w postaci niewłaściwego wyznaczenia analizowanego obszaru i jego granic i w tym zakresie zaakceptowanie przez Organ II instancji "Wyników analizy II" (stanowiącej załącznik do decyzji);

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez:

- uznanie przez Organ II instancji, iż dokonane uzgodnienia w sposób milczący czynią zadość zasadzie postępowania, aby rozpatrzeć całościowo materiał dowodowy i dokonać analizy potencjalnych zagrożeń, podczas gdy organy nie wypowiedziały się wprost co do argumentów strony (w tym kwestii przedłożonego do akt raportu), dokonano uzgodnień poprzez platformę elektroniczną ePUAP, nie powzięto żadnych wątpliwości co do zagrożenia terenu osuwaniem się mas ziemnych;

- nierozpoznanie w sposób całościowy zebranych dowodów w postępowaniu oraz poprzez niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego w sposób dokładny, polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż z wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] nie wynika kto jest jej właścicielem, podczas gdy widnieje w nim wskazanie konkretnej osoby, a samoistne posiadanie nieruchomości jest także tytułem prawnym do władania nieruchomością i dysponowania nią, zaś planowana inwestycja niewątpliwie wpłynie na nieruchomość nr [...], organ w tym zakresie nie podjął starań aby prawidłowo ustalić krąg stron postępowania, podczas gdy kwestia braku uregulowania stanu prawnego nie stanowi przeszkody do podjęcia dalszych działań prawnych w kierunku przyznania statusu strony, a przyznanie stronie uprawnienia do żądania wznowienia postępowania w bliżej nieokreślonej "przyszłości" nie może uzasadniać braku ustalenia właściwego kręgu stron postepowania.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz od Organu zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "budowa dziesięciu budynków jednorodzinnych oraz drogi wewnętrznej dojazdowej na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]".

W ocenie Sądu prawidłowo Organy obu instancji przyjęły, że zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy. W tym miejscu zaznaczyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter decyzji związanej co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich przesłanek do wydania decyzji, Organ nie ma innej możliwości, jak tylko wydać decyzję pozytywną.

Zasadą jest wolność zabudowy realizowana jest w granicach prawa, w tym z poszanowaniem zasady dobrego sąsiedztwa.

Jak stanowi Art. 61.

1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2a. (uchylony).

3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

4. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

6. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Podstawową zasadą jaka powinna zostać spełniona to zasada dobrego sąsiedztwa. Dla przyszłej inwestycji stawia się warunek wpisania w już istniejący stan zagospodarowania działek.

W tym celu wyznacza się obszar analizy, który pozwala ustalić, czy rzeczywiście planowana inwestycja wpisze się w istniejący ład przestrzenny.

Obszar ten prawidłowo został wyznaczony w oparciu o § 3 obowiązującego w dacie złożenia wniosku rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jako trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem 3x26 m, tj. 78 m. Analizą objęto 27 działek znajdujących się w tym obszarze. Na prawidłowość wyznaczenia obszaru analizy nie ma wpływu prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania, co zarzuca Skarżąca. Pominięcie udziału w sprawie właściciela działki nr [...] nie oznaczało bynajmniej, nieuwzględnienia tej działki przy analizie obszaru. Organy uwzględniły tą działkę, jednak z uwagi na to, że nie jest ona zabudowana, nie mogła mieć wpływu na kształtowanie parametrów przyszłej zabudowy.

Wskazać należy, że w obszarze analizowanym znajduje się budynki mieszkalne w zabudowie zarówno zagrodowej, mieszkalnej jednorodzinnej, jak też budynki o przeznaczeniu gospodarczym. Nie jest w związku z tym tak, jak twierdzi Skarżąca, że teren przeznaczony pod inwestycje to wyłącznie teren o przeznaczeniu rolnym, a przeznaczenie planowanej zabudowy jako mieszkalne wpisuje się w funkcję zabudowy występującą na analizowanym obszarze.

Na podstawie zestawienia parametrów budynków, znajdujących się działkach objętych obszarem analizy, wielkości średnie dla wskaźnika zabudowy ustalono na poziomie 10,10 %, szerokości elewacji frontowej – 10,94 m, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy – 3,59 m, wysokości zabudowy w kalenicy od 5 do 9,5 m, dla kąta nachylenia 25-45 °.

Podstawę materialna stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588).

I tak na podstawie § 4:

1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami.

3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.

8 Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.

§ 5.

1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.

§ 6.

1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.

§ 7

1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.

§ 8.

Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Linia zabudowy została wyznaczona według istniejącego już i planowanego do rozbiórki budynku, co należy uznać za prawidłowe, ponieważ istniejący na działce budynek wyznacza już linię zabudowy.

Należy zgodzić się z Organami, że ustalenie wskaźnika zabudowy na poziomie od 10 do 15 % zostało w sposób należyty uzasadnione. Urbanista wyjaśnił, że w obszarze analizowanym wskaźnik zabudowy ma dość zróżnicowane wartości i mieści się w bardzo szerokim zakresie, głównie ze względu na różnice w powierzchni działek oraz w powierzchni istniejących na nich budynków. Jak wyjaśnił, najmniejszy budynek z obszaru analizy ma powierzchnię 63 m, największy 271 m². Średnia arytmetyczna powierzchni zabudowy wszystkich budynków z analizowanego obszaru wynosi 156 m². Powierzchnia zaś pojedynczego planowanego przez wnioskodawcę budynku wynosi 120 m² i jest mniejsza niż powierzchnia budynków największych i średnich. W związku z powyższym uzasadnione jest stanowisko urbanisty, że budynki o planowanej powierzchni będą wpisywały się w istniejące otoczenie, ponieważ istnieje już podobna zabudowa, w związku z czym projektowana będzie stanowiła ich kontynuację.

Podobnie ocenić należy ustalenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej na poziomie 11 m± 20 %. Urbanista wyjaśnił, że cechy geometryczne działki pozwalają na swobodne usytuowanie na niej budynków o parametrach opisanych we wniosku, co odpowiada § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podobnie ustalono wysokość planowanych budynków, w tym wysokość mierzoną do kalenicy, jak również kąt nachylenia dachu wpisuje się w zastana już zabudowę.

Wnioski te wynikają z dołączonej do analizy urbanistycznej tabelki, która przedstawia poszczególne parametry wszystkich znajdujących się w obszarze analizy zabudowań.

Zatem nie można się zgodzić z twierdzeniem, że planowana inwestycja nie kontynuuje zastanej zabudowy.

Nie ulega również wątpliwości, że planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, komunikacja ma odbywać się przez działkę nr [...] stanowiącą według wypisu ewidencji gruntów użytek oznaczony jako dr własności Powiatu [...] w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Powiatowych w [...].

Decyzja nie narusza, o czym będzie mowa niżej przepisów odrębnych i została poddana procedurze uzgodnieniowej.

Projekt decyzji został skierowany do Marszałka Województwa [...], w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, tj. obszaru możliwego występowania łupków menilitowych z diatomitami, ze Starostą [...] w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, jak również w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, z Zarządem Dróg Powiatowych w [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.

Teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne ponieważ znajduje się w granicach administracyjnych miasta.

Wyjaśniono również, że zamierzenie nie znajduje się w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu.

Prawidłowo wyjaśniono, że przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko, nie leży także w obszarze Natura 2000, ani w jej granicach i nie będzie na nią oddziaływać.

Oświadczenia gestorów sieci świadczą o tym, że inwestycja ma zapewniony dostęp do odpowiednich sieci w tym elektroenergetycznej, wodociągowej i sanitarnej.

Zwrócić przy tym należy uwagę, że w decyzji znalazł się również zapis konieczności zachowania odległości od granicy lasu, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami odrębnymi, a także obowiązek uwzględnienia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokumentacji geologiczno – inżynierskiej podłoża gruntowego w rejonie przedmiotowego terenu w sposób zgodny z wymaganiami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowalnych ( Dz.U. z 2012 r., poz. 463) oraz w ustawie z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Nakazano także uwzględnienie obowiązku ochrony środowiska oraz poszanowania praw osób trzecich.

W ocenie Sądu tak przeprowadzone postępowanie w sposób wyczerpujący wykazało, że inwestycja w planowanym kształcie może być realizowana na wnioskowanym terenie. Wbrew postawionym zarzutom nie naruszono przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Postępowanie bowiem wyjaśniło wszystkie konieczne i sporne zagadnienia, co zostało następnie sposób wyczerpujący uzasadnione w zaskarżonej decyzji.

Za bezskuteczny należy uznać zarzut naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu właściciela działki [...].

Zarzut ten może być skutecznie podnoszony jedynie przez osobę, podmiot, którego zarzut dotyczy. Żadna inna osoba nie może z naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu rościć sobie pretensji do uchylenia zaskarżonej decyzji. Naruszenie tego przepisu może zostać uwzględnione jedynie na zarzut podmiotu, którego on dotyczy.

Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2019 r. II OSK 1259/17).

Bezzasadny okazał się również zarzut nieuwzględnienie poddanych pod wątpliwość zagrożeń związanych z osuwaniem mas ziemi. W tym zakresie procedura przewiduje konieczność uzgodnienia z właściwym Organem, którym jest właściwy Starosta, i takiego uzgodnienia dokonano. Nie zmienia powyższego fakt, że uzgodnienie nastąpiło w sposób milczący. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że kierowana drogą elektroniczną przesyłka do Starosty została doręczona, o czym świadczy znajdujący się w aktach dokument Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia, a taki sposób doręczenia, jak prawidłowo wyjaśnił Organ II instancji przewiduje art. 39 § 1 k.p.a. Przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wyraźnie wskazuje, że upływ wyznaczonego na uzgodnienie terminu 2 tygodni oznacza wyrażenie zgody.

Odnosząc się do zarzutu, że realizacja inwestycji spowoduje obniżenie komfortu korzystania z działki przez Skarżącą przylegającej bezpośrednio do działki inwestowanej, wskazać należy, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Jeżeli planowana inwestycja wpisuje się w ład przestrzenny i nie narusza przepisów odrębnych, a tak było w niniejszej sprawie to brak jest podstaw do ograniczenia tego prawa.

Odnosząc się z kolei do podnoszonego zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak również w skardze do Sądu zarzutu nie powołania biegłego z zakresu geologii i górnictwa wskazać należy, że kwestia ta została w sposób wyczerpujący wyjaśniona przez Organ II instancji. W sprawie brak jest podstaw do powoływania w tym zakresie biegłego, którego zastępuje w tym zakresie przewidziane ustawą uzgodnienie z właściwym starostą a także marszałkiem województwa, co miało miejsce w sprawie.

Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.