Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 852/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.64 ust. 2 pkt 4 i ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. W. G. zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o zwolnienie go ze służby z dniem 4 stycznia 2010 r.

Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Szef CBA działając na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.) zwolnił W. G. z dniem 4 stycznia 2010 r. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Pismem z dnia 13 stycznia 2010 r. W. G. złożył wniosek o uzupełnienie przedmiotowej decyzji, poprzez wskazanie dodatkowej podstawy prawnej zwolnienia ze służby: art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Szef CBA odmówił uzupełnienia decyzji nr [...] z [...] grudnia 2009 r., we wnioskowanym zakresie.

Pismem z dnia 1 marca 2010 r. W. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w części odmawiającej uzupełnienia decyzji o zwolnieniu i wniósł o jej zmianę poprzez wskazanie dodatkowej podstawy prawnej zwolnienia ze służby, obok art. 64 ust. 3 również art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego utrzymał w mocy decyzję personalną nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

Organ wskazał, iż po dokonaniu ponownej analizy podstaw i okoliczności zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym W. G., uznać należy, iż wniosek funkcjonariusza z dnia 7 grudnia 2009 r. doręczony organowi 21 grudnia 2009 r. niezaprzeczalnie stanowi pisemne wystąpienie ze służby, o którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Wniosek ten został sporządzony przez stronę na piśmie, zawiera własnoręczny podpis, a także wyraźnie sprecyzowaną prośbę o zwolnienie ze służby z dniem 4 stycznia 2010 r. Ponadto nie zawierał on żadnej wzmianki o posiadaniu przez stronę prawa do emerytury w pełnym wymiarze, a jako powód zwolnienia ze służby, W. G. wskazał wyłącznie zaistniałą sytuację osobistą.

Za całkowicie nieuzasadnione organ uznał powoływanie się przez pełnomocnika strony na możliwość modyfikacji oświadczenia o wystąpieniu ze służby, zawartego w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. w oparciu o przepisy art. 84 i 86 kodeksu cywilnego. Przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące wad oświadczenia woli znajdują, co prawda zastosowanie na zasadzie analogii w postępowaniu administracyjnym, jednak w niniejszym stanie faktycznym powoływanie się na nie jest całkowicie nieuprawnione. Zgodnie z art. 84 § 1 K.c. od oświadczenia złożonego innej osobie można uchylić się wyłącznie, gdy błąd został wywołany przez tą osobę, albo gdy ta osoba o błędzie wiedziała lub z łatwością mogła się o nim dowiedzieć. Oświadczenie złożone przez W. G. w pisemnym wniosku z dna 7 grudnia nie zostało złożone pod wpływem błędu. Przemawia za tym treść oświadczenia, a mianowicie wskazanie zaistniałej sytuacji osobistej, jako powodu odejścia ze służby. Ponadto zauważył, że uchylenie się od skutków oświadczenia złożonego pod wpływem ewentualnego błędu, musiałoby w konsekwencji prowadzić do przywrócenia strony do służby w CBA.

Za uznaniem, że wniosek funkcjonariusza o zwolnienie ze służby stanowi pisemne wystąpienie ze służby, którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, a także nie został złożony pod wpływem błędu, przemawia treść wypełnionego własnoręcznie przez stronę wniosku o przyznanie emerytury (oryginał wniosku w posiadaniu Zakładu Rent i Emerytur MSWiA). W części B.4. wniosku o przyznanie emerytury W. G. wskazał art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, jako podstawę zwolnienia ze służby. Przedmiotowy wniosek został przez stronę wypełniony w dniu 29 grudnia 2010 r., o czym świadczy własnoręczny podpis i data umieszczona przez stronę na 4 stronie dokumentu. Tym samym już w dniu 29 grudnia 2009 r., a więc na dwa dni przed otrzymaniem decyzji personalnej nr [...], strona była świadoma, iż złożenie w dniu 7 grudnia 2009 r. pisemnego oświadczenia o wystąpieniu ze służby wywoła skutek w postaci zwolnienia ze służby w CBA na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA.

Organ stwierdził, że do dnia zwolnienia ze służby W. G. nie posiadał żądnych dokumentów, na podstawie których istniała możliwość stwierdzenia, iż strona jest uprawniona do pełnej emerytury na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz.U. 2004 r., Nr 8, poz.67 z późn. zm.) Kopia dokumentu potwierdzającego prawo do pełnej emerytury – decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2010 r. została doręczona organowi wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia 13 stycznia 2010 r. Zatem organ nie mógł poznać treści tego dokumentu wcześniej niż w dacie jego powstania, tj. 8 stycznia 2010 r.

W ocenie organu, w aktualnym stanie prawnym, za całkowicie nieuprawnione należy uznać twierdzenie, podniesione we wniosku o uzupełnienie decyzji personalnej, a podtrzymane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o możliwości jednoczesnego wskazania, jako podstawy prawnej zwolnienia funkcjonariusza ze służby w CBA art. 64 ustawy o CBA oraz innego przepisu wymienionego w art. 64 ust 2 ustawy o CBA. Wskazał, że zaistnienie jednego ze stanów faktycznych wymienionych w art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4 bądź w art. 64 ust. 1 pkt 1 - 7, ust. 2 pkt 1 – 8, czy ust.3 ustawy o CBA stanowi samoistną przesłankę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, co w konsekwencji oznacza, że decyzja może zostać wydana wyłącznie w oparciu o jedną z podstaw prawnych z ww. katalogu zamkniętego.

Podniósł, że w art. 64 ust. 2 ustawy o CBA zawarte zostały tzw. fakultatywne przesłanki zwolnienia ze służby. Wobec powyższego, w sytuacji posiadania przez funkcjonariusza CBA uprawnień do emerytury w pełnym wymiarze, Szef CBA może, ale nie musi wydać decyzję o zwolnieniu ze służby. Tym samym decyzja wydawana na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 ma charakter uznaniowy. Przedstawiona we wniosku o uzupełnienie decyzji oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wykładnia art. 64 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA prowadziłyby do stanu zgodnie z którym każdy funkcjonariusz posiadający prawo do emerytury w pełnym wymiarze, po złożeniu pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby powinien być obligatoryjne zwalniany ze służby na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA. Tym samym, decyzja wydawana na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA miałaby charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej, co jest sprzeczne literalnym brzmieniem tego przepisu. Ustawodawca poprzez użycie art. 64 ust. 2 ustawy o CBA wyrazu "może" jednoznacznie przesądza, że wydanie decyzji na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 jest uznaniowe i całkowicie zależne od woli Szefa CBA.

Zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 3 ustawy o CBA funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby i wobec wniosku W. G. z dnia 7 grudnia 2009 r. o zwolnienie ze służby z dniem 4 stycznia 2010 r., Szef CBA decyzją personalną nr [...] zwolnił funkcjonariusza z dniem 4 stycznia 2010 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. G. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, w części dotyczącej jej uzasadnienia oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 kpa poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji.

Z uzasadnienia skargi wynika, iż organ uchybił art. 6 kpa, gdyż nie zawarł w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji jednego z dwóch przepisów, które powinny stanowić podstawę prawną zwolnienia ze służby tj. art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA. Naruszył również art. 7 kpa, ponieważ zaniechał uzyskania informacji znajdujących się w jego aktach osobowych oraz mając o nich wiedzę, z uwagi na przekazanie organowi decyzji o przyznaniu mu emerytury w pełnym wymiarze, nie wskazał w uzasadnieniu decyzji podstawy także z art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA.

Naruszeniem art. 8 kpa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jest podanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tylko jednego przepisu (art. 64 ust. 3) w tym celu, aby pozbawić skarżącego prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany i zaległy urlop wypoczynkowy oraz odprawy pieniężnej.

O niewątpliwym naruszeniu art. 77 § 1 kpa świadczy zdaniem skarżącego to, iż organ będąc w posiadaniu wszelkich danych osobowych oraz decyzji emerytalnej nie wziął tego pod uwagę, podejmując zaskarżona decyzję.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia również wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa, ponieważ nie odzwierciedla w pełni rzeczywistego stanu sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie,uznając jej zarzuty za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak i jej uzasadnienie odpowiadają prawu.

Podstawę materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza CBA ze służby stanowią przepisy art. 64 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U., Nr 104, poz. 708 ze zm.), które określają w poszczególnych częściach przesłanki zwolnienia ze służby. Każda z tych przesłanek stanowi odrębną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby, a co za tym idzie niesie także inne skutki. Inny jest także tryb zwalnianie funkcjonariusza, przy zaistnieniu przesłanek wskazanych w art. 64 ustawy o CBA.

Zasadnie organ podnosi, że zwolnienie na podstawie art. 64 ust. 3, z uwagi na wystąpienie funkcjonariusza ze służby nie jest tożsame ze zwolnieniem na mocy art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA.

W pierwszym przypadku zwolnienie funkcjonariusza jest obligatoryjne i następuje na jego wniosek przedstawiony w raporcie. Natomiast w przypadku zastosowania art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy, działanie organu jest podejmowane z urzędu. Użycie w tym przepisie sformułowania "może zwolnić" oznacza, że decyzja w sprawie zwolnienia w przypadku nabycia przez funkcjonariusza prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych (art. 64 ust. 2 pkt 4), ma charakter fakultatywny i pozostawiona została tzw. uznaniu administracyjnemu.

Wobec wniosku funkcjonariusza o zwolnienia go ze służby, organ działał jedynie na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Podstawa prawna decyzji personalnej o zwolnieniu powołana została zatem prawidłowo, ze wskazaniem mającego zastosowanie w sprawie przepisu prawa. Jej uzasadnienie odpowiada wymogom przepisu art. 107 § 3 kpa. Podejmując zaskarżoną decyzję organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w wyroku.