Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 285/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi K. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / uchyliło decyzję Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2008 r., [...] ustalającą warunki zabudowy dla K. i J. D. na zamierzenie inwestycyjne p.n. budowa stawu karpiowego na działce nr 1966 położonej w B. przy ul. P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została z naruszeniem prawa. Zdaniem organu Burmistrz B. wydając decyzję dla K. i J. D. naruszył art. 61 § 4 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. Powyższe naruszenie polega na pominięciu w toczącym się postępowaniu jednej ze stron, właściciela działki nr 1860. Wada ta musi prowadzić do uznania, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa. Obok wykazanego naruszenia SKO podniosło również zarzut wadliwego sporządzenia analizy urbanistycznej. Z akt sprawy wynika, że analizę taką sporządzono dla działki nr 1912/2, a nie terenu objętego postępowaniem. Wreszcie z treści decyzji nie rozstrzygnięto jednoznacznie, czy projektowany rodzaj zabudowy i zmiany przeznaczenia terenu nie wymaga ustaleń w zakresie oddziaływania na środowisko, gdyż organ pierwszej instancji nie dokonał oceny tego oddziaływania ze względu na brak danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Wniosek inwestorów nie wskazuje parametrów przyszłej inwestycji, zatem nie można ustalić, czy projektowane przedsięwzięcie nie mieści się w dyspozycji 23 ust. 1 pkt 91 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573).

Wskazując tego typu naruszenia SKO uznało, że odwołanie M. i C. S. zasługuje na uwzględnienie, a objęta nim decyzja powinna zostać uchylona.

Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodzili się K. i J. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucili decyzji naruszenie przepisów postępowania, art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. przez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów. W postępowaniu brała udział Gmina B., a ona jest właścicielem działki nr 1860 stanowiącej ciek wodny, zatem trudno przyjąć, że ta strona była pozbawiona udziału w postępowaniu.

Poza tym naruszeniem skarżący wskazali na nieprawidłowe zastosowanie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), a także art. 61 ust. 1 – 5 tej ustawy poprzez przyjęcie, że organ ustalający warunki zabudowy przeprowadził ogólnikową analizę dla projektowanej inwestycji.

Wskazując na naruszenia prawa skarżący wnieśli o uchylenie decyzji SKO w całości.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i wskazało na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Zarzuty skargi uznać należy za zasadne. Trafnie wskazują skarżący, że Burmistrz B. nie naruszył art. 61 § 4 k.p.a. Wskazany przepis stanowi, że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie strony należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w sprawie uczestniczyły wszystkie prawem wskazane strony. Podnoszony przez SKO brak udziału właściciela działki nr 1860 /cieku wodnego/ jest nietrafny, gdyż właścicielem tym jest Gmina B., a ten podmiot jest wykazany we wszystkich doręczeniach dotyczących postępowania. Już przy wszczęciu /pierwotnym/ widnieje ten podmiot, czego dowodem jest potwierdzenie znajdujące się na str. 14 akt pierwszej instancji. Sąd w tym zakresie może dopatrzeć się tylko naruszenia, które polegało na tym, że przy wniosku nie doręczono wypisu dla tej działki. Jednak brak ten nie miał żadnego wpływu na wynik sprawy skoro Gmina B. jest powiadomiona o czynnościach

i rozstrzygnięciach zapadających w postępowaniu.

Sąd musi uznać także drugi zarzutu, polegający na niewłaściwym rozumieniu obowiązku inwestora do przedstawienia zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. SKO twierdzi, że decyzja objęta odwołaniem jest wadliwa, bo nie zawiera motywacji w sprawie oddziaływania stawu na środowisko. Zdaniem Sądu pogląd organu odwoławczego jest chybiony, gdyż z wniosku, w szczególności z określenia parametrów stawu wynika, że nie spełnia on warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 91 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Wskazany przepis traktuje jako mogące pogorszyć stan środowiska inwestycje polegające na chowie lub hodowli ryb w stawach typu karpiowego, jeżeli produkcja przekracza 4 tony ryb i 1 ha powierzchni użytkowej stawu.

Z treści wniosku jednoznacznie wynika powierzchnia stawu, która jest kilkakrotnie mniejsza niż wymagana rozporządzeniem. Z tego faktu wyprowadzić należy wniosek o braku obowiązku szczegółowej analizy w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko. Ustalenia poczynione w skarżonej decyzji są wystarczające.

Uwzględnieniu podlegać musi także trzeci z zarzutów skargi. Skarżący wskazują, że decyzja ustalająca dla nich warunki zabudowy poprzedzona była opracowaniem analizy urbanistycznej, która spełnia warunki prawa. Sąd ten pogląd potwierdza. Zważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się analiza urbanistyczna obejmująca obie działki, które pierwotnie były przedmiotem postępowania /k. – 26, 27/. Wprawdzie przed wydaniem decyzji objętej odwołaniem organ dołączył analizę, która w treści wskazuje działkę nr 1912/2, to jednak przy wydaniu decyzji /k. – 166/ Burmistrz B. dołączył załącznik tekstowy określający wyniki analizy urbanistycznej dla właściwej działki /nr 1966/. W ocenie Sądu to uchybienie nie mogło mieć znaczenia przypisywanego przez SKO. Z dwóch powodów nie można przyjąć takiego skutku. W pierwszej kolejności dlatego, że analizą urbanistyczną była objęta działka na potrzeby wydania decyzji dla obu projektowanych przez inwestorów stawów, a w ocenie Sądu sprawa, w której zapadła skarżona decyzja jest ciągle tą samą sprawą, zatem czynności procesowe dokonane na użytek tamtego postępowania zachowują ważność. Po drugie, uzupełnienie decyzji o prawidłowy załącznik tekstowy, ustalający wynikające z analizy ustalenia dla przyszłej inwestycji eliminuje wcześniejsze naruszenie i prowadzi do wniosku, że wskazane przez SKO uchybienie nie miało znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, a to pozwala uznać, że nie mogło ono być podstawą uchylenia decyzji Burmistrza B.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.