Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 106/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.114 ust. 3 pkt 1, art.116
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Hanna Kamińska (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2468/08 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2468/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2008 r. nr [...], w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej odmówił dokonania rezerwacji częstotliwości na rzecz P. S.A. we wnioskowanym przez tę spółkę zakresie 824-830 MHz oraz 870-875 MHz. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że brak jest dostępnych częstotliwości w zakresach 824-830 MHz oraz 869-875 MHz, ponieważ zostały one przeznaczone dla wykorzystania przez spółkę S. S.A. Skoro podstawowa okoliczność wskazana w przepisie art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), tj. przesłanka dostępności – nie występuje, Prezes UKE uznał, że nie jest zobowiązany do dalszego badania pozostałych przesłanek wskazanych w art. 114 ust. 3 cyt. ustawy. Odnosząc się do wyrażonego we wniosku strony zainteresowania skarżącej spółki współużytkowaniem przedmiotowych częstotliwości z innymi podmiotami organ podał, iż w spółka S. S.A. nie wyraziła zgody na współużytkowanie częstotliwości 824 - 830 MHz oraz 870 - 875 MHz. Organ powołując się na poglądy doktryny wskazał, że nie każda zmiana rezerwacji wymaga zastosowania postępowania przetargowego, albowiem zastosowanie takiej formy konieczne jest tylko wówczas, gdy zmiana rezerwacji polega na rozszerzeniu zakresu częstotliwości zarezerwowanych dla wnioskodawcy. Organ zauważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym, wniosek S. S.A. o zmianę decyzji rezerwacyjnej nie prowadzi do objęcia rezerwacją większego zakresu widma częstotliwości radiowych, niż zakres, który spółka ta użytkuje obecnie na podstawie prawomocnych decyzji rezerwacyjnych. Oznacza to, jak wskazał Prezes UKE, że w sprawie z wniosku S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości, przepisy art. 116 ust. 1 - 7 Prawa telekomunikacyjnego nie będą mieć zastosowania. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącej o łączne rozpoznanie wniosków o rezerwację częstotliwości, organ regulacyjny stwierdził, że brak jest przewidzianych w przepisie art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., przesłanek wpływających na możliwość łączenia postępowań administracyjnych.

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez P. S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję, którą utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ regulacyjny podał, że w niniejszej sprawie podstawowa przesłanka dokonania rezerwacji - przesłanka dostępności - nie występuje. Organ wskazał, iż jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności przesłanki ustawowe dopuszczalności udzielenia rezerwacji, a w przypadku braku zaistnienia choćby jednej z nich, odmówić rezerwacji częstotliwości. Prezes UKE podał, że w rozpoznawanej sprawie nie zaszły ustawowe przesłanki do wszczęcia postępowania przetargowego, a ustosunkowując się do argumentacji skarżącej spółki odnośnie konieczności zastosowania w sprawie art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego, powołał się na komentarz prof. S. Piątka do ustawy – Prawo telekomunikacyjne i uznał, że zastosowanie formy przetargu konieczne jest tylko wówczas, gdy zmiana rezerwacji polega na rozszerzeniu zakresu częstotliwości zarezerwowanych dla wnioskodawcy, a inne zmiany warunków rezerwacji nie wymagają stosowania postępowania przetargowego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki odnośnie oddzielnego rozpatrywania wniosków P. S.A. oraz PTC Sp. z o.o., organ administracji uznał, iż nie zachodziła konieczność łącznego rozpoznania obu wniosków, z uwagi na odmienne zakresy żądanych częstotliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję zgodził się ze stanowiskiem organu, że częstotliwości z zakresu 824-830 MHz oraz 869-875 MHz nie mogą zostać przydzielone innemu niż S. S.A. podmiotowi dopóty, dopóki decyzja rezerwacyjna powyższej spółki będzie obowiązywała w obrocie prawnym, albowiem nie może być uznana za dostępną częstotliwość, która jest przyznana wcześniej ostateczną decyzją administracyjną innemu podmiotowi.

Zdaniem Sądu nie ma żadnych przesłanek, które przemawiałyby za uznaniem, iż złożenie przez podmiot wniosku o zmianę rezerwacji częstotliwości w zakresie rodzaju służby ruchomej, w jakiej częstotliwości te mogą być wykorzystywane - prowadzi do sytuacji, w której częstotliwości te mogą być traktowane jako dostępne, w rozumieniu przepisu art. 114 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. S. S.A. wykorzystywała wspomniane częstotliwości w służbie stałej na podstawie prawomocnych decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości. Natomiast zwiększenie zakresu świadczonych przez nią usług poprzez wykorzystywanie tych samych częstotliwości w służbie ruchomej, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie prowadzi do objęcia zakresem rezerwacji nowych częstotliwości.

Niedopuszczalna jest sytuacja, w której Prezes UKE miałby przeprowadzać przetarg na częstotliwości, które są już prawomocnie zarezerwowane na rzecz innego podmiotu - S. S.A., albowiem przetarg może być przeprowadzony jedynie na częstotliwości dostępne, tj. niezarezerwowane, np. w sytuacji wcześniejszego cofnięcia lub uchylenia stosownej decyzji rezerwacyjnej.

Wprawdzie w świetle art. 116 ust. 7 w zw. z art. 116 ust. 1 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego, przetarg można przeprowadzić także w przypadku zmiany rezerwacji częstotliwości, jednakże - zdaniem Sądu - ze względu na umieszczony w tym przepisie warunek "odpowiedniego" stosowania ustępów 1-6, nie każda zmiana rezerwacji częstotliwości będzie wymagała przeprowadzenia przetargu. Przeprowadzenie przetargu jest konieczne tylko wówczas, gdy zmiana decyzji rezerwacyjnej polega na rozszerzeniu zakresu częstotliwości objętych decyzją, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Sąd podkreślił, że wniosek spółki S. S.A. z dnia 28 listopada 2005 r. o zmianę rezerwacji częstotliwości nie dotyczył objęcia zwiększonego zakresu widma, ani poszerzenia obszaru zakresu częstotliwości, a wnioskowana zmiana dotyczyła jedynie sposobu korzystania z uprzednio zarezerwowanych częstotliwości.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadny jest zarzut spółki dotyczący naruszenia przepisu art. 62 k.p.a. Zastosowanie tego przepisu wymaga zaistnienia szeregu przesłanek, w tym przede wszystkim: identyczności stanu faktycznego, identyczności podstawy prawnej oraz właściwości jednego organu, a w rozpoznawanej sprawie występuje jedynie ostatnia z wymienionych przesłanek - właściwość Prezesa UKE.

W niniejszej sprawie nie zaszła zbieżność praw lub obowiązków stron wynikających z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej, a więc organ regulacyjny nie mógł wszcząć i prowadzić, zgodnie z art. 62 k.p.a., jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony.

Ponadto, jeśli chodzi o zarzut skarżącej spółki dotyczący oddzielnego rozpatrzenia wniosków P. S.A. oraz PTC sp. z o.o., Sąd uznał, że organ regulacyjny prawidłowo przyjął, że w świetle obowiązujących przepisów nie zachodziła konieczność łącznego rozpoznania obu tych wniosków z uwagi przede wszystkim na fakt, iż nie są to wnioski o rezerwację częstotliwości złożone po przeprowadzeniu przetargu, które zgodnie z treścią przepisu art. 118c ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, winny być rozpatrzone łącznie, w ramach jednego postępowania, skutkującego wydaniem jednej decyzji.

P. S.A. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w przypadku zaistnienia przesłanek z art.188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., o dokonanie rozstrzygnięcia zgodnie z dyspozycją tego przepisu, a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art.114 ust. 3 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na:

(i) dokonywaniu interpretacji tego przepisu w oderwaniu od innych przepisów regulujących zagadnienia udzielania i dokonywania zmian rezerwacji częstotliwości, w tym w szczególności - art.116 ust. 1-6 w zw. z art.116 ust 7 wymienionej na wstępie ustawy,

(ii) błędnym przyjęciu, że podstawą dla odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości na rzecz P. S.A. jest "brak dostępnych częstotliwości", podczas gdy istnienie takiego stanu nie zostało stwierdzone,

2) art.116 ust.7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawa telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię, a w wyniku powyższego - niewłaściwe zastosowanie art.116 ust. 1-6 powyższej ustawy, polegające na przyjęciu, że wyłącznie zmiana rezerwacji częstotliwości, polegająca na rozszerzeniu widma radiowego objętego tą decyzją, wymaga przeprowadzenia przetargu,

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art.113 § 1 oraz art.133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), dalej powoływanej jako p.u.s.a., poprzez błędne zastosowanie tych przepisów – poprzez nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty z uwagi na:

(i) rozstrzyganie w niniejszej sprawie w oderwaniu od okoliczności związanych z toczącym się równolegle postępowaniem z wniosku S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości, a w konsekwencji - wydanie zaskarżonego wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy,

(ii) bezpodstawnego uznania za prawidłowe niezastosowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej art.62 k.p.a. w odniesieniu do wniosku P. S.A. o rezerwację częstotliwości oraz wniosku S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia przesłanek do uchylenia decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej dnia [...] września 2008 r., nr [...], jak również decyzji ją poprzedzającej,

3) naruszeniu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo istnienia przesłanek do uwzględnienia skargi złożonej przez P. S.A.

W uzasadnieniu spółka podała, że WSA dokonał błędnej oceny dwóch istotnych kwestii. Po pierwsze, WSA badał prawidłowość decyzji wydanych przez Prezesa S.A. wobec P. S.A. w oderwaniu od sytuacji procesowej wynikającej z wystąpienia S. S.A. o dokonanie zmiany udzielonej tej spółce rezerwacji częstotliwości, obejmującej te same zakresy częstotliwości, o które wystąpił P. S.A. Po drugie uznał, że nie jest w tej sprawie doniosła prawnie okoliczność, iż S. S.A. wystąpiła z wnioskiem o dokonanie zmiany udzielonej jej rezerwacji częstotliwości w sposób pozwalający na istotne zwiększenie zakresu usług telekomunikacyjnych.

Zdaniem P. S.A., ewentualne dokonanie zmiany udzielonej uprzednio rezerwacji częstotliwości (w sposób zapewniający rozszerzenie zakresu świadczonych usług w wyniku zmiany rodzaju służby telekomunikacyjnej) powinno być - w świetle art.116 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.116 ust.7 - każdorazowo poprzedzone badaniem, czy nie zachodzi stan "braku dostatecznych zasobów częstotliwości" (rozumiany jako wykazanie przez inne podmioty zainteresowania odnośnymi częstotliwościami, w sposób "przekraczający dostępne zasoby częstotliwości"), zaś w razie stwierdzenia takiego stanu - powinno dojść do przeprowadzenia przetargu, celem wyboru podmiotu, na rzecz którego zostanie dokonana owa "zmieniona" rezerwacja częstotliwości.

W niniejszej sprawie konieczne było, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uwzględnianie okoliczności, w jakich P. S.A. ubiegał się o dokonanie na jego rzecz rezerwacji częstotliwości. W tym przypadku nie ulega wątpliwości, że wniosek P. S.A. o rezerwację częstotliwości pozostawał w ścisłym związku z wnioskiem S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości. Oba wnioski dotyczyły pokrywających się zakresów widma radiowego, które miały być wykorzystywane w tym samym celu. Oba zatem powinny zostać rozpoznane łącznie, po przeprowadzeniu przetargu.

Spółka podkreśliła, że Sąd I instancji swoje stanowisko odnośnie niestosowania wymogu przeprowadzenia przetargu oparł praktycznie na jednym, dość arbitralnym i pozbawionym pogłębionej analizy prawnej poglądzie komentatora Prawa telekomunikacyjnego. Kierując się wyłącznie powyższym stwierdzeniem WSA stwierdził, że brak jest podstaw, aby zmiana rezerwacji częstotliwości dokonana na rzecz S. S.A. była poprzedzana przetargiem. Założenie to zostało przyjęte arbitralnie, z pominięciem przytoczenia jakiegokolwiek rozumowania, prowadzącego do takiej tezy.

Spółka wskazała, że S. S.A. uzyskała rezerwację częstotliwości bez zachowania postępowania przetargowego, mimo że przepisy Prawa telekomunikacyjnego, w czasie wydawania rezerwacji częstotliwości na rzecz tej spółki, tego rodzaju wymóg przewidywały. Dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości przysługujące S. S.A., polegające na rozszerzeniu zakresu sposobów wykorzystania częstotliwości przez tę spółkę, umożliwia jej znaczne zwiększenie rodzajów prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, również odbyło się bez zachowania procedury przetargowej.

Zdaniem P. S.A. Sąd I instancji nie dostrzegł jednego z podstawowych celów prawa telekomunikacyjnego, jakim jest wspieranie równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Opierając się bowiem na literalnej, zwężającej wykładni art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego, podpartej jedną, kontrowersyjną tezą przedstawiciela doktryny, dotyczącą tego właśnie przepisu, WSA nie uwzględnił w swym rozumowaniu tej okoliczności, że zadaniem Prezesa UKE jest prowadzenie gospodarki częstotliwości, w sposób gwarantujący m.in. realizację wskazanego powyżej celu. Ponieważ zaś cel ten ma walor normatywny, powinien on stanowić dla organów stosujących prawo taką samą wytyczną jak przepisy art. 114 Prawa telekomunikacyjnego, zaś normy wynikające z zarówno z art. 1 jak i z art.116 Prawa telekomunikacyjnego, powinny być realizowane w sposób niedoprowadzający do sprzeczności, czy wręcz pomijania wybranych spośród tych norm - w zależności od partykularnych celów, jakie chce się uzyskać w jednostkowej sprawie. Obowiązek przeprowadzania przetargu w sprawach dotyczących rezerwacji częstotliwości został wprowadzony do prawa telekomunikacyjnego jako zasada, mająca na celu właściwe gospodarowanie częstotliwościami przez Państwo, efektywne wykorzystywanie tych częstotliwości przez podmioty, którym na rzecz których są one rezerwowane oraz zapewnienie skutecznej konkurencji.

Zdaniem spółki stanowisku Sądu I instancji przeczy literalne brzmienie art.116 ust.7 Prawa telekomunikacyjnego, który nie wskazuje rodzajów "zmian" rezerwacji częstotliwości, jakie są objęte tym przepisem, a także art. 115 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego - określający elementy, jakie powinny, czy też mogą zostać uregulowane w rezerwacji częstotliwości, a z których każdy - z uwagi na brak ustawowego zakazu - może podlegać zmianie.

Spółka P. wskazała, że ograniczenie - zgodnie z interpretacją WSA - stosowania art.116 ust. 1 w zw. z art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego jedynie do przypadków zmian rezerwacji częstotliwości, polegających na rozszerzeniu zakresu widma częstotliwości, stoi w sprzeczności z regułą racjonalnego ustawodawcy. Należy bowiem podkreślić, że istotą przepisu art.116 ust. 7 tej ustawy jest zagwarantowanie szerokiej kontroli nad całością decyzji polegających na "gospodarowaniu" częstotliwościami przez Prezesa UKE. Kontrola ta ma obejmować także te częstotliwości, które zostały już zarezerwowane na rzecz innych podmiotów.

Zdaniem spółki WSA nie rozstrzygnął sprawy co do istoty. Rozpoznanie wniosku P. S.A. nie powinno było zostać dokonane w oderwaniu od okoliczności związanych z toczącym się równolegle postępowaniem o zmianę rezerwacji częstotliwości na wniosek S. S.A. Aby zapewnić możliwość "łącznego" odniesienia się do wszystkich okoliczności związanych zarówno z wnioskiem S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości, jak i z wnioskami P. S.A. oraz Polskiej Telefonii Cyfrowej sp. z o.o. o dokonanie rezerwacji częstotliwości, Prezes UKE powinien był dokonać łącznego rozpoznania spraw toczących się na skutek tych wniosków, co umożliwiał mu art. 62 k.p.a.

Ewentualna zmiana rezerwacji częstotliwości dokonanej na rzecz S. S.A. wymagałaby od Prezesa UKE zbadania (w trybie określonym w art.116 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego), czy istnieje zainteresowanie przedmiotowymi częstotliwościami (wykorzystywanymi na zmienianych - zgodnie z wnioskiem S. S.A. - zasadach), a w przypadku stwierdzenia takiego zainteresowania - przeprowadzenia przetargu. Przepisy art.116 powyższej ustawy (w tym zwłaszcza ust. 7) mają służyć zagwarantowaniu przedsiębiorcom telekomunikacyjnym równych możliwości uzyskiwania uprawnień do korzystania z częstotliwości w określony sposób.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kosztów sądowych.

W piśmie z dnia 13 stycznia 2011 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie, z uwagi na toczące się jednocześnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi ze skargi kasacyjnej P. S.A., sygn. akt II GSK 608/10, odnoszącej się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1094/09, oddalającego skargę spółki na decyzję Prezesa Urzędu komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], w przedmiocie częściowego uchylenia i zmiany rezerwacji częstotliwości przysługującej spółce S. S.A. W ocenie wnioskodawcy nie jest możliwa ocena prawidłowości działania organu oraz ocena tego działania dokonana przez WSA w W., w odniesieniu do wniosku o rezerwację częstotliwości, bez uprzedniego rozstrzygnięcia, w jakim trybie – przetargowym lub z pominięciem przetargu – dopuszczalne jest ustalenie nowego zakresu uprawnień wynikających z rezerwacji częstotliwości S. S.A. Zagadnienie to jest przedmiotem sporu w sprawie o sygn. akt II GSK 608/10. Zarówno prejudycjalne znaczenie co do trybu w jakim powinien zostać rozstrzygnięty wniosek S. S.A. o zmianę rezerwacji częstotliwości (czego dotyczy sprawa II GSA 608/10), jak i potrzeba zachowania jednolitości orzecznictwa w sprawach "powiązanych", uzasadniają zdaniem skarżącej zawieszenie niniejszego postępowania.

Organ oraz uczestnik postępowania -S. S.A. -wnieśli o nieuwzględnienie tego wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Pełnomocnik P. S.A. przedstawił zarzuty obejmujące obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji należy w pierwszej kolejności ustosunkować się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych. Zarzuty te nie są usprawiedliwione. Przepisy art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a oraz art. 1 § 1 p.u.s.a. należą do norm o charakterze ustrojowym. Sąd I instancji naruszyłby wymienione przepisy, gdyby nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego bądź dokonał tej kontroli na podstawie innych kryteriów, aniżeli zgodności aktu z obowiązującym prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji skontrolował zaskarżoną decyzję, dokonał oceny jej legalności, tj. zgodności z prawem, zastosował środek określony w ustawie. Nie doszło także do naruszenia przepisów art. 113 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a, bowiem WSA w W. wydał wyrok po zamknięciu rozprawy, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną oraz na podstawie akt administracyjnych sprawy. Sąd wydając wyrok nie opierał się na faktach i dowodach, innych niż wynikające z materiału procesowego zebranego w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji również prawidłowo stwierdził, że niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 62 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawach w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Zastosowaniu tego przepisu w rozpoznawanej sprawie sprzeciwia się brak tożsamości podstawy prawnej praw i obowiązków stron. Zatem organ regulacyjny zasadnie wydał dwie, niezależne od siebie decyzje administracyjne, kończące odrębne postępowania. Reasumując, Sąd nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c oraz art. 151 p.p.s.a., kiedy w toku dokonanej kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w petitum skargi kasacyjnej tj. art. 114 ust. 3 pkt 1 i art. 116 ust. 7 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Ustawodawca w art. 114 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego zawarł definicję legalną rezerwacji częstotliwości. Zgodnie z tą definicją "rezerwacja częstotliwości" określa częstotliwości lub zasoby orbitalne, które w okresie rezerwacji pozostają w dyspozycji podmiotu, na rzecz którego dokonano rezerwacji, przeniesiono uprawnienia do częstotliwości lub uprawnienia do dysponowania częstotliwości na cele związane z uzyskiwaniem pozwoleń radiowych. W tej definicji ustawodawca nie wymienił sposobu wykorzystania częstotliwości, w szczególności rodzaju służby radiokomunikacyjnej. Prawo telekomunikacyjne nie przewiduje zatem instytucji rezerwacji sposobu wykorzystania częstotliwości. Wobec tego operator, który domaga się rezerwacji częstotliwości poprzez udostępnienie mu sposobu wykorzystania częstotliwości, domaga się rezerwacji w rozumieniu art. 114 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. W sytuacji, kiedy wcześniej dokonano rezerwacji częstotliwości na rzecz innego operatora, to częstotliwość ta nie jest dostępna, co prowadzi do stwierdzenia, iż Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 114 ust. 3 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 116 ust. 7 ustawy, należy zauważyć, że zgodnie z jego treścią, przepisy o przetargu do zmian rezerwacji częstotliwości należy stosować odpowiednio. Ponadto ustawodawca odnosi się do zmian rezerwacji częstotliwości, a nie jej warunków. W art. 115 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego ustawodawca określa obligatoryjne elementy w rezerwacji częstotliwości. Tylko niektóre z nich odnoszą się do określonej w art. 114 ust. 1 istoty rezerwacji częstotliwości, która sprowadza się do określenia częstotliwości lub zasobów orbitalnych. Wobec tego do szeregu zmian, w zakresie uregulowanym w art. 115 ust. 1, art. 116 ust. 7 ustawy nie ma zastosowania. Zmiana rodzaju służby telekomunikacyjnej, wymienionej w art. 115 ust. 1 pkt 4, podobnie jak inne warunki dotyczące sposobu wykorzystania częstotliwości, nie skutkujące zmianami widma częstotliwości, nie powoduje zmian w zakresie określenia częstotliwości lub zasobów orbitalnych. Przeprowadzenie przetargu konieczne jest zatem tylko wówczas, gdy zmiana decyzji rezerwacyjnej polega na rozszerzeniu częstotliwości objętych decyzją, przy spełnieniu warunku niedostatku zasobów częstotliwości. Natomiast wszelkie zmiany rezerwacji podejmowane z urzędu przez Prezesa URTiPT, zmiany ograniczające zakres rezerwacji oraz zmiany warunków rezerwacji nieprowadzące do objęcia rezerwacją większego zakresu widma częstotliwości, nie wymagają przeprowadzenia przetargu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, ponieważ wniosek spółki S. S.A. nie dotyczył objęcia zwiększonego zakresu widma ani poszerzenia zakresu częstotliwości, a jedynie rozszerzenia sposobu korzystania z uprzednio zarezerwowanych częstotliwości o nowy rodzaj służby. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 116 ust. 7 Prawa telekomunikacyjnego, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia niewłaściwego zastosowania art. 116 ust.1-6 tej ustawy.

Sąd kasacyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie, bowiem nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zawieszone ze względu na prejudycjalny wpływ na jego wynik innego postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zaskarżona decyzja nie została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, jeśli sąd samodzielnie jest w stanie dokonać ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Zapewnienie jednolitości orzecznictwa w sprawach "powiązanych" nie uzasadnia zawieszenia postępowania, bowiem sposób wykładni przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie może prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postepowania.

Naczelny Sąd Administracyjny, z przedstawionych wyżej względów, skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na postawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.