Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 731/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art.14g, art.169 par.1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. B. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynika, że 25 sierpnia 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) wpłynął wniosek P.B. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

1.2. Zasadnicza wątpliwość Skarżącego dotyczyła odpowiedzi na pytanie czy opisana we wniosku działalność podejmowana przez Skarżącego pozwala na skorzystanie z tzw. "ulgi IP BOX" – tzn. opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową 5% - uregulowaną w art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Skarżący w złożonym wniosku oczekiwał stanowiska organu interpretacyjnego, czy działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca u.p.d.o.f.

1.3. W ocenie organu Skarżący we wniosku nie przedstawił wyczerpująco okoliczności faktycznych, a brak ten powodował, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych wskazanych w art. 14b §1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.).

1.4. Pismem z 17 października 2022 r. nr [...] organ wezwał Skarżącego o usunięcie braków wniosku, poprzez doprecyzowanie zawartego w nim opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Doprecyzowanie obejmowało wskazanie istotnych elementów z punktu widzenia przedstawionego w nim zagadnienia, m.in. do udzielenia odpowiedzi na pytania: "Czy w ramach prowadzonej przez Pana działalności samodzielnie prowadził Pan w 2021 r. badania naukowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce"? oraz "Czy w ramach prowadzonej przez Pana działalności samodzielnie prowadził Pan w 2021 r. prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce?"

1.5. Skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z 26 października 2022 r.

1.6. Postanowieniem z [...] listopada 2022 r. nr [...] , DKIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W ocenie organu stanowisko przedstawione we wniosku, uzupełnione o udzielone przez Skarżącego odpowiedzi na wezwanie było nieprecyzyjne. W ocenie organu, pomimo wezwanie o udzielenie jednoznacznych odpowiedzi w taki sposób, aby przedstawiały okoliczności faktyczne sprawy, Skarżący nie odpowiedział wprost na zadane w wezwaniu pytania. DKIS uznał, że Skarżący nie wyjaśnił szczegółowych okoliczności związanych z opisanym stanem faktycznym. Organ – na podstawie opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego – nie miał możliwości potwierdzenia, czy podejmowana przez Skarżącego działalność stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 w zw. z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, DKIS postanowieniem z [...] stycznia 2023 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2022 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przypomniał wyrażone w art. 14b § 3 O.p. wymogi w zakresie przedstawienia opisu stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ stwierdził, że niespójny, niejasny lub niekompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie może stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Prawidłowe opisanie stanu faktycznego stanowi ponadto niezbędny warunek spełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji – tj. funkcji gwarancyjnej. Obowiązek wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego spoczywa na wnioskodawcy. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nie usunął wskazanych w wezwaniu braków – w szczególności nie wskazał, na czym polegają prowadzone przez Wnioskodawcę prace rozwojowe. Na podstawie przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego organ nie jest w stanie ocenić (ze względu na wciąż istniejące braki w opisie szczegółowych elementów w stanie faktycznym) czy prowadzona przez Skarżącego działalność jest działalnością obejmującą prace rozwojowe. Brak jednoznacznego przedstawienia tych informacji uniemożliwia organowi potwierdzenie lub zakwestionowanie stanowiska Skarżącego w zakresie możliwości skorzystania z tzw. "ulgi IP BOX". W świetle powyższych ustaleń, uznając, że wniosek nie został skutecznie uzupełniony, DKIS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek – jako niespełniający wymogów z art. 14b § 3 O.p. nie mógł stanowić podstawy faktycznej dla wydania interpretacji indywidualnej.

3. W skardze na ww. postanowienie DKIS z [...] stycznia 2023 r. Skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) zarzucił jego wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, tj.:

- art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana;

- art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., poprzez przyjęcie, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił organowi na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

- art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania, a także próbie przerzucenia na wnioskodawcę ciężaru rozstrzygnięcia kwestii, której oceny wprost domagał się w pytaniu wskazanym we wniosku o interpretację indywidualną.

3.1. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał m.in., że w jego ocenie zarówno we wniosku, jak i w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawił szczegółowy i kompleksowy opis stanu faktycznego zawierający wszystkie elementy pozwalające organowi na wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Skarżącego jego własne stanowisko przedstawione we wniosku dotyczyło wyłącznie w zakresie interpretacji przepisów definiujących rozwojowy charakter działalności, bowiem to do organu należy przeprowadzenie wiążącej oceny w tym zakresie. Skarżący wskazał, że zasadniczym powodem wystąpienia z wnioskiem do organu interpretacyjnego były właśnie wątpliwości Skarżącego co do kwalifikacji prowadzonej działalności jako działalności o charakterze rozwojowym. Organ nie dokonał oceny przedstawionego stanu faktycznego, przerzucając ciężar interpretacyjny na Skarżącego. Natomiast w ocenie Skarżącego, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego (szeroko powołanego w skardze) jednoznacznie wynika, że to organ powinien rozstrzygnąć przedstawione we wniosku wątpliwości interpretacyjne, nie zaś oczekiwać rozstrzygnięcia merytorycznej kwestii przez wnioskodawcę.

3.2. Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

3.3. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

4. Skarga podlegała uwzględnieniu.

4.1. Na wstępie Sąd stwierdza, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

4.2. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

4.3. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Powołany przepis p.p.s.a. wskazuje, że dla uproszczonego trybu rozpoznania sprawy nie stoi na przeszkodzie wniosek strony o rozpoznanie jej na rozprawie.

4.4. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy zasadnie organ uznał, że Skarżący - pomimo wezwania - nie uzupełnił wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek należało pozostawić bez rozpatrzenia.

4.5. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do treści art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1-2 i 4 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

4.6. Należy również przypomnieć, że postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można, w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Ze stanowiska wielokrotnie wyrażanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wynika, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej, organ podatkowy związany jest zakresem pytania sformułowanego przez wnioskodawcę w relacji do podanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną może się poruszać jedynie w ramach tego pytania i stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, które zakreślają przedmiot postępowania interpretacyjnego.

4.7. Odnosząc się do okoliczności sprawy niniejszej, w ocenie Sądu, Skarżący zasadnie twierdzi, że w realiach tej sprawy brak było podstaw do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że sprawy o zbliżonym stanie faktycznym były już przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu, (por. np. wyroki: z 25 stycznia 2022 r., III SA/Wa 2157/21 i III SA/Wa 2133/21; z 18 sierpnia 2022 r., III SA/Wa 2804/21; z 22 września 2022 r., III SA/Wa 2449/21; z 13 czerwca 2023 r., III SA/Wa 2752/22). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach oraz argumenty przemawiające za jego przyjęciem. Uwzględniając, że wymienione wyroki zapadły w analogicznym do rozpatrywanej sprawy stanie prawnym i faktycznym, sąd posłuży się argumentacją w nich przedstawioną w niezbędnym zakresie dla uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie niniejszej.

4.8. Ze złożonego przez Skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wynika, że zagadnienie prawne nakreślone postawionymi pytaniami odnosiło się w pierwszej kolejności do kwestii możliwości uznania, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, podejmowana przez Skarżącego działalność, polegająca na tworzeniu programów komputerowych może być uznana za działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca tej ustawy. Skarżący przedstawił we wniosku dokładny opis prowadzonej działalności, w szczególności charakter i efekty pracy, wskazując na podjętego przez niego wątpliwości, co do prawidłowości własnego stanowiska w zakresie spełnienia przesłanek do zastosowania w stosunku do tak opisanej działalności tzw. "ulgi IP BOX".

4.9. Organ skierował do Skarżącego wezwanie o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego m.in. o wyjaśnienie czy w ramach tej działalności Skarżący samodzielnie prowadził albo prowadzi/będzie prowadził prace rozwojowe, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

4.10. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę charakter i zadania interpretacji podatkowej, trudno uznać stanowisko organu za prawidłowe. Przyjęcie koncepcji organu prowadziłoby do podważenia sensu wydawania interpretacji podatkowych, w sytuacji, gdy sam wnioskodawca ma udzielić odpowiedzi na zadane przez siebie organowi pytanie. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., II FSK 1049/21 "W trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f." Stanowisko to sąd w składzie orzekającym w pełni podziela.

4.11. Przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, jednak nie są całkowicie odrębne, niezależnie i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej, odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować. Mimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa daninowego, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa (por. np. wyroki NSA: z 30 listopada 2012 r., II FSK 1193/11, z 27 listopada 2013 r., II FSK 27/12, z 27 listopada 2013 r., II FSK 2981/11, z 27 czerwca 2014 r., II FSK 1781/12, z 20 listopada 2015 r., II FSK 2793/13, z 13 grudnia 2016 r. II FSK 3028/14, z 18 lutego 2020 r. I FSK 16/19, z 3 lutego 2021 r., I FSK 525/19, z 16 kwietnia 2021 r., I FSK 612/19, z 20 kwietnia 2021 r., I FSK 1556/19).

4.12. Zasadne było zatem żądanie przez Skarżącego wydania interpretacji, czy świadczone przez niego usługi w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowią działalność badawczo-rozwojową, skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem działalności badawczo-rozwojowej, a w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktach 39 i 40 tego artykułu, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej. Wobec tego kluczowa z punktu widzenia skutków podatkowych była ocena charakteru prowadzonej działalności na kanwie właśnie tej ustawy. Ze względu na bezpośrednie odwołanie się do tej ostatniej w u.p.d.o.f. i wyraźne wskazanie, że definicję tę należy rozumieć w konkretny sposób, tj. przedstawiony w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przedmiotowe zapisy są elementem systemu prawa podatkowego. Nie może ulegać wątpliwości, że powinny być rozpatrywane przez organ w kontekście oceny prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, skoro zakres wniosku do tego wprost nawiązuje.

4.13. Zdaniem Sądu, ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził sporną kwestię, o którą wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, gdyby Skarżący nie przedstawił wystarczających okoliczności faktycznych do takiej oceny. Skoro Skarżący dokładnie opisał swoją działalność, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione we wniosku pytania.

4.14. Nie można podzielić stanowiska organu, że sama okoliczność, że Skarżący nie potrafił/nie chciał jednoznacznie wskazać, czy opisana przez niego we wniosku działalność obejmowała prace rozwojowe pozwala na uznanie, że tego rodzaju brak uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wręcz przeciwnie – to od organu należy dokonanie oceny i jednoznaczne przesądzenie, czy działalność ta – w świetle okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – mieści się w zakresie definicji prac rozwojowych na potrzeby zastosowania tzw. "ulgi IP BOX". Od takiej oceny jednak się uchylił. To właśnie aspekt wykonywania przez Skarżącego działalności badawczo-rozwojowej wymaga w rozpatrywanej sprawie wyjaśnienia i interpretacji. Nie może on zatem zostać uznany jako element stanu faktycznego, którego podanie obciąża Skarżącego jako wnioskodawcę.

4.15. Uchylając się w okolicznościach kontrolowanej sprawy a priori od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 1 i 3 O.p.

4.16. W ocenie Sądu wniosek Skarżącego co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g w zw. z art. 169 § 1 O.p. Organ interpretacyjny bezzasadnie uznał, że brak jednoznacznego stanowiska Skarżącego co do charakteru prowadzonej działalności pod kątem tego, czy stanowi ona prace rozwojowe stanowi brak formalny wniosku – w zakresie opisu stanu faktycznego i wyjaśnienia przedmiotu wniosku – uniemożliwiający dokonanie w tym zakresie oceny przez organ interpretacyjny, a tym samym uzasadniające pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

5. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.

5.1. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności uwzględni, że nie ma podstaw do żądania od Skarżącego, aby wskazał wprost, czy oprogramowanie jest tworzone przez niego w ramach prowadzonej działalności badawczo – rozwojowej.

5.2. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.

6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl