Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 738/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 139 par. 1, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 40/11 w sprawie ze skargi I. L. na bezczynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 4 stycznia 2012 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 40/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. L. (dalej: "strona") na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z 21 września 2011 r. I. L. (dalej: "skarżący" albo "strona") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. polegającą - jego zdaniem - na uchylaniu się od doręczenia mu orzeczenia w sprawie określenia podatku od towarów i usług (VAT) za miesiące styczeń – grudzień 1995 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez Naczelnika US, m.in. wobec skarżącego. Skarżący wniósł o "przymuszenie" Naczelnika Urzędu Skarbowego orzeczeniem Sądu do wydania rozstrzygnięcia oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego (pomimo wyznaczenia terminu załatwienia spraw na dzień 31 grudnia 2008 r.) pozostaje wobec niego nadal w bezczynności, nie wydając orzeczenia w sprawie określenia zobowiązania w podatku VAT za 1995 r. Jednocześnie wskazał, iż 2 sierpnia 2011 r. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponaglenie na Naczelnika US, które to ponaglenie postanowieniem z 30 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za bezzasadne.

1.3. W odpowiedzi na skargę (pismo z 12 października 2011 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego chronologicznie przedstawił przebieg postępowania w przedmiocie podatku VAT za 1995 r. Wskazał, iż w 1995 r. K. L. i I. L. (dalej: "skarżący"), prowadzili działalność gospodarczą pod nazwą [...] K. (dalej: "przedsiębiorstwo"), w zakresie produkcji i sprzedaży odzieży ochronnej i roboczej oraz rozlewni wody mineralizowanej. Decyzją Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych firma w 1995 r. objęta została statusem zakładu pracy chronionej.

Decyzjami 24 listopada 2000 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. określił skarżącym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 1995 r.

Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z 16 marca 2001 r. uchylił decyzje organu pierwszej instancji z 24 listopada 2000 r. w części określającej odsetki od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1995 r. oraz ustalił je w nowej wysokości. W pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Pismem z 19 kwietnia 2001 r. skarżący wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, występując o uchylenie w całości zarówno zaskarżonych decyzji, jak i poprzedzających ich decyzji organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt: III SA 1102/01, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na przedmiotowe decyzje.

W dalszej kolejności skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, stawiając zarzuty obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"), a także obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 133, art. 247 § 1 pkt 3 i 5 oraz art. 145 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm – dalej: "O.p.").

Następnie pismem z 11 lipca 2003 r., skarżący wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 27 maja 2003 r. Postanowieniem z 19 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z 24 października 2006 r., sygn. akt: I FSK 575/04 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut błędnej wykładni przepisu prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Nie dał wiary natomiast zarzutom dotyczącym naruszenia przepisów postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 197/07 uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Działając w granicach zakreślonych orzeczeniem NSA z dnia 24 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA - zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") obowiązany był stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej, wydając zaskarżone decyzje, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zatem - w ocenie Sądu -spełnione zostały przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrując odwołanie, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., stwierdził, że decyzje organu pierwszej instancji z 24 listopada 2000 r. zostały wydane z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, gdyż małżonków prowadzących wspólnie działalność gospodarczą, bez zawarcia umowy spółki osobowej, nie można uznać za jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, a zatem jako małżonkowie nie mogą oni być podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z tym Sąd w wyroku błędnie określił wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnikiem w niniejszej sprawie była wyłącznie K. L. (dalej: "podatnik"), a nie K. i I. L. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] K.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę podał też, że istnieje możliwość wydania zgodnie z obowiązującym prawem nowych decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1995 r. w innej wysokości dla podatnika.

Organ podniósł, że cały należny podatek wraz z odsetkami został zaspokojony w drodze egzekucji, a wobec tego zobowiązanie podatkowe wygasło (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.), a zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1995 r. wobec podatnika.

Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodzili się skarżący. Pismem z 5 grudnia 2008 r. wnieśli zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję w części orzekającej o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W ocenie skarżących po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 24 listopada 2000 r., obowiązkiem organu odwoławczego rozpatrującego odwołanie było, po uwzględnieniu upływu okresu przedawnienia, wydanie decyzji (na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.) orzekającej o umorzeniu postępowania w tej sprawie.

Wyrokiem z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 828/08 i 20 kwietnia 2011 r. (sygn. akt: VIII SA/Wa 971/10), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 21 sierpnia 2008 r.

Na skutek skargi kasacyjnej strony skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2010 r. zapadłym w sprawie o sygn. akt: I FSK 1719/09 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż nie ulega wątpliwości, że skierowanie do obiegu prawnego innego w swej treści uzasadnienia wyroku niż znajdujące się w aktach sprawy Sądu pierwszej instancji, mogło utrudnić sformułowanie właściwych zarzutów w skardze kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 u.p.p.s.a.). Poza tym brak dochowania procedury związanej z ewentualnym sprostowaniem uzasadnienia wyroku pozbawił stronę możliwości złożenia środka zaskarżenia w postaci zażalenia na podstawie art. 194 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Dostrzeżone uchybienia doprowadziły NSA do wniosku, że postępowanie przed Sądem pierwszej instancji dotknięte było wadą nieważności postępowania

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r. (sygn. akt: VIII SA/Wa 971/10) oddalił skargi stwierdzając, iż są one niezasadne. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji z 21 sierpnia 2008 r. rozpatrując odwołanie i będąc związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 197/07 – nie naruszył prawa uznając, że wyegzekwowanie podatku VAT od podatnika spowodowało wygaśnięcie jej zobowiązania podatkowego poprzez zapłatę na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p., a tym samym niemożność następczego wygaśnięcia tego samego zobowiązania na skutek przedawnienia.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wnieśli skargę kasacyjną, która jak podał Sąd pierwszej instancji nie została jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana.

Pismem z 2 sierpnia 2011 r. strona złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponaglenie na Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazując, iż uchyla się od wydania i doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1995 r. jednocześnie wskazując, iż termin załatwienia sprawy został wyznaczony na 31 grudnia 2008 r.

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z 30 sierpnia 2011 r. uznał ww. ponaglenie za bezzasadne. Organ podał, w ślad za Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, że zwłoka w załatwieniu sprawy spowodowana jest okolicznością znajdowania się akt sprawy w Izbie Skarbowej w W., a to w związku ze złożonym przez skarżących odwołaniem od decyzji z 24 listopada 2000 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż 27 stycznia 2009 r. wydał decyzję określającą K. L. zobowiązanie w podatku VAT za poszczególne miesiące 1995 r.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Pismem z 21 września 2011 r. I. L. wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego polegającą - jego zdaniem - na uchylaniu się od doręczenia mu orzeczenia w sprawie określenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – grudzień 1995 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, m.in. wobec strony.

2.2. W odpowiedzi na skargę, jak wyżej wskazano, Naczelnik Urzędu Skarbowego chronologicznie przedstawił przebieg postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za 1995 r. i podkreślił, iż nie może zakończyć przedmiotowego postępowania, gdyż nie dysponuje aktami administracyjnymi, ponieważ zostały one przekazane do Izby Skarbowej w W.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania.

Sąd pierwszej instancji podał, iż przedmiotem skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego jest uchylanie się od doręczenia stronie orzeczenia w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1995 r.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, błędne jest stanowisko skarżącego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostaje w bezczynności. Sąd zwrócił uwagę na to, że z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że w trakcie trwającego od 1997 r. postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług (VAT) za poszczególne miesiące 1995 r. było wydawanych szereg rozstrzygnięć zarówno organów podatkowych orzekających w przedmiotowej sprawie, jak i orzeczeń sądowych. Zatem bezsporne pozostaje w ocenie Sądu, że z udziałem skarżącego toczą się liczne postępowania podatkowe i sądowoadministracyjne, co czyni wiarygodne twierdzenia, iż akta mogły w chwili składnia wniosku być w dyspozycji innego organu lub sądu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji podał, że na dzień rozpatrywania przedmiotowej skargi na bezczynność, akta administracyjne sprawy nie zostały zwrócone organom podatkowym. Tym samym termin załatwienia sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego określony w art. 139 § 1 O.p. jeszcze się nie rozpoczął, gdyż zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W rezultacie – zdaniem Sądu - Naczelnik Urzędu Skarbowego nie pozostaje w bezczynności, gdyż skutecznie wykazał, iż nie mógł wydać w stosunku do strony merytorycznego rozstrzygnięcia podatkowego w przedmiotowej sprawie.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego i w rezultacie brak zobowiązania tego organu do wydania orzeczenia w sprawie dotyczącej strony, tj. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za rok 1995, pomimo braku istotnej przyczyny uniemożliwiającej wydanie decyzji oraz pomimo wyznaczenia terminu załatwienia sprawy na 31 grudnia 2008 r. i bezskutecznego upływu tego terminu.

4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie wyroku oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

4.3. Organ podatkowy nie skorzystał z przysługującemu prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Przed merytorycznym ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć pewne istotne i oczywiste kwestie. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r.II GSK 20/11, publ.LEX nr 1121149).

Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2010 r., sygn. I FSK 1353/09; z 30 marca 2010 r., sygn. II FSK 1961/08; z 29 stycznia 2010 r., sygn. I FSK 2048/08, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

5.2. Odnosząc powyższe uwagi do wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej sformułowano tylko zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 149 § 1 P.p.s.a.

Do naruszenia tych przepisów miało dojść wskutek nieuwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego i w rezultacie brak zobowiązania tego organu do wydania orzeczenia w sprawie dotyczącej strony, tj. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za rok 1995, pomimo braku istotnej przyczyny uniemożliwiającej wydanie decyzji oraz pomimo wyznaczenia terminu załatwienia sprawy na 31 grudnia 2008 r. i bezskutecznego upływu tego terminu.

5.3. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu tego wynika, że ma ona zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji i postanowień. Zatem przepis ten w ogóle nie mógł zostać zastosowany w rozpatrywanej sprawie, w której skarga dotyczyła bezczynności organu, a nie decyzji, czy też postanowienia.

Ponadto warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej.

Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej to nie może stosować tego przepisu.

W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej.

Oznacza to, że naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej i nie może być samoistną podstawą kasacyjną ( por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012r., I FSK 551/11, publ. Lex nr 1126228).

5.4. Ta ostatnia uwaga odnosi się również do drugiego, powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność organu, o której mowa w tym przepisie zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.

W przypadku oddalenia skargi na bezczynność organu administracji można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie zobowiązał organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Zatem zarzut naruszenia 149 § 1 P.p.s.a. nie może być samoistną podstawą kasacyjną, a autor skargi kasacyjnej nie sformułował innych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego.

Z tych już względów skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

6. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.