Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1899/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ar.1 pkt 5, art.90 ust 1 i 2, art. 53 ust 2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
article: art 5 ust 1 pk 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skarg K. S., B. G. i J. G. oraz E. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r., Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołań: E. M., B. G. i J. G., K. S., H. C. i T. C. oraz Gminy O. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla inwestycji: [...]:

1. uchylił, znajdująca się na stronie 1 i 2 zaskarżonej decyzji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których lokalizowana będzie ww. inwestycja w Gminie W. Obręb [...] i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowej tabeli przedstawiającej działki gruntu lub ich części, na których lokalizowana będzie ww. inwestycja w Gminie W. Obręb [...];

2. uchylił w całości rys. nr [...] (Projekt zagospodarowania terenu - Szlak W. – P.) do załącznika nr 2 decyzji organu pierwszej instancji i w to miejsce zatwierdził nowy rys. nr [...], stanowiący załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji,

3. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organ pierwszej instancji.

W uzasadnianiu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że pismem z dnia 2 czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 9o ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, P. S.A. wystąpiły do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym w celu realizacji inwestycji pn.: "[...]". Jednocześnie, w oparciu o art. 9w ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, wnioskodawca zwrócił się o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że linia kolejowa [...] jest linią o znaczeniu państwowym zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 61, poz. 412) i stanowi jedną z podstawowych inwestycji realizowanych w ramach poprawy infrastruktury kolejowej w Polsce. W ocenie inwestora, za nadaniem przedmiotowemu przedsięwzięciu rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia ważny interes społeczny i gospodarczy, wyrażający się w konieczności poprawy warunków bezpieczeństwa ruchu kolejowego, zwiększaniu przepustowości linii kolejowej i układu drogowego poprzez wyeliminowanie zjawiska kongestii, poprawy standardu podróży poprzez skrócenie czasu przejazdu, ograniczaniu wpływu linii kolejowej na środowisko naturalne oraz poprawieniu funkcjonalności komunikacji w powiązaniu z innymi systemami transportu zbiorowego. Powyższe parametry zostaną osiągnięte poprzez dostosowanie infrastruktury transportowej Polski do standardów technicznych obowiązujących w Unii Europejskiej. Zdaniem inwestora, realizacja przedmiotowej inwestycji przyczyni się również do zmniejszenia śmiertelności zwierząt oraz zachowania integralności siedlisk zwierzęcych poprzez przystosowanie obiektów inżynierskich (przepusty) do pełnienia funkcji przejść dla zwierząt, instalację urządzeń odstraszających, a także wykonanie nasadzeń roślinnych naprowadzających zwierzęta do przejść pod linią kolejową. Konkludując, wnioskodawca podkreślił, iż możliwie szybka budowa ww. linii jest konieczna do rozpoczęcia dalszych przedsięwzięć związanych z mającymi się odbywać w 2012 r. mistrzostwami Europy w piłce nożnej, co zapewni m.in. sprawniejszą komunikację podczas tych rozgrywek.

Dalej organ odwoławczy wywiódł, że zgodnie z art. 9o ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym Wojewoda [...], pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. znak: [...], zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji: [...].

Uznając, że zebrany materiał dowodowy pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla przedmiotowej inwestycji.

Jak wywiódł Minister Infrastruktury, odwołania od decyzji Wojewody [...] wnieśli: E. M., B. G. oraz J. G., K. S. oraz Gmina O.

K. S. zarzuciła naruszenie art. 9 i 10 Kpa i zażądała uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej podziału należącej do niej nieruchomości nr ewid. [...] na działki nr [...] oraz [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie, K. S. wniosła o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji w zaskarżonej przez nią części. Podniosła, iż Wojewoda [...] naruszył przepisy procedury administracyjnej, nie udzielając jej, jako stronie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji omawianej inwestycji, należytych informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw. K. S. podkreśla, iż z informacji, które uzyskała od pracowników P. oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] wynikało, iż będąca jej własnością działka zostanie zajęta tylko od strony torowiska, natomiast nie miała ona żadnej wiedzy na temat wywłaszczenia nieruchomości również od strony drogi. Powyższe spowodowało, iż odwołująca się nie zgłosiła w toku postępowania uwag i wniosków dotyczących faktu zwiększonego zajęcia działki. K. S. wskazała, iż w jej ocenie możliwe jest przeprowadzenie odwodnienia rowu obok budynków mieszkalnych, bez konieczności wkraczania w znajdujące się tam posesje. Zauważa również, iż w momencie przeznaczenia jej nieruchomości na cele mieszkalne żaden z urzędników nie poinformował jej, iż w przyszłości na przedmiotowym terenie realizowane będą tego typu inwestycje. Zdaniem odwołującej się, tak bliskie sąsiedztwo linii kolejowej spowoduje znaczne obniżenie wartości ww. działki. Ponadto K. S. podkreśliła, iż należący do niej budynek mieszkalny jest dużym obiektem, a jakiekolwiek prace budowlane, prowadzone w jego pobliżu, mogą naruszyć jego konstrukcję i fundamenty. Konkludując, odwołująca się stwierdziła, iż nie neguje samej idei realizacji przedmiotowej inwestycji, jako społecznie i gospodarczo zasadnej, jednakże nie wyraża zgody na wskazaną we wniosku inwestora lokalizację przedsięwzięcia, gdyż rozpoczęcie prac z nim związanych narazi ją na straty finansowe (ryzyko zniszczenia ogrodu).

W piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r. odwołująca się ustosunkowała się do stanowiska inwestora zawartego w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r., podnosząc zarzuty analogiczne do zawartych w odwołaniu.

E. M., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej pkt. I ppkt. 2 rozstrzygnięcia, tj. podstawowego zakresu inwestycji, obejmującego m.in. przebudowę szlaku O. – S., w zakresie przebudowy układów drogowych, wynikających z przebudowy i likwidacji przejazdów kolejowych. Jednocześnie Skarżąca wniosła o zmianę decyzji Wojewody [...] poprzez ustanowienie "drogi publicznej dojazdowej od jej nieruchomości, położonej na działce nr [...] w M. nr [...], do najbliższej miejscowości O., prowadzącej wzdłuż linii kolejowej [...]", ewentualnie o uchylenie w części decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołująca się podniosła, iż z załączonych do ww. decyzji map wynika, że zostanie ona pozbawiona możliwości dojazdu do najbliższej stacji kolejowej w O. Z uwagi na planowane zamknięcie przejazdu kolejowego w km 29,991 przed stacją O., a tym samym uniemożliwienie (odwołującej się) dostępu do jedynej drogi publicznej, prowadzącej do miejscowości O. E. M. wniosła o zamieszczenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu projektu budowy równoległej drogi publicznej po prawej stronie, wzdłuż linii kolejowej [...], na odcinku od jej nieruchomości do miejscowości O. Zauważyła, iż P. S.A. Oddział Regionalny [...] wycofał się z wcześniejszego zapewnienia, zawartego w piśmie z dnia 8 października 2005 r., w przedmiocie zbudowania, w przypadku zamknięcia przejazdu kolejowego w km 29,991, drogi publicznej równoległej do linii kolejowej [...] po stronie prawej. Ustalenia zawarte w kwestionowanej decyzji są, zdaniem odwołującej się, sprzeczne z obowiązkiem inwestora do poszanowania interesu osób trzecich poprzez zapewnienie im dostępu do drogi publicznej. Planowana przez inwestora budowa odcinka drogi od przejazdu kolejowego w kierunku miejscowości M. takiego dostępu nie gwarantuje. Pismem z dnia 23 grudnia 2010 r. E. M. uzupełniła swoje odwołanie z dnia 3 grudnia 2010 r. wskazując, iż przedstawione w odwołaniu stanowisko w przedmiocie ustanowienia drogi publicznej dojazdowej do jej nieruchomości, podnosiła konsekwentnie od 2005 r. i nie uległo ono żadnej zmianie. Odwołująca się podkreśliła również, iż podtrzymuje w całej rozciągłości zarzuty zawarte w odwołaniu.

W piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r., stanowiącym odpowiedź na stanowisko inwestora wyrażone w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. odwołująca się ponowiła zarzuty przedstawione w odwołaniu wskazując, iż w przypadku likwidacji przejazdu kolejowego w km 29,991 linii kolejowej i budowy nowej drogi do M., będzie miała bardzo utrudniony dostęp do O., ponieważ, aby się tam dostać będzie zmuszona pokonywać odległość około 12 km przez O. i W.

Kolejne pismo odwołującej się z dnia 17 czerwca 2011 r. zostało przekazane Ministrowi Infrastruktury, według właściwości, postanowieniem Burmistrza O. z dnia [...] lipca 2011 r. Jak zauważył organ odwoławczy, zarzuty zawarte w ww. piśmie są analogiczne do przedstawionych w przywołanych już wyżej pismach.

B. G. i J. G. odwołali się od decyzji organu pierwszej instancji, przedstawiając zarzuty co do jej nieprawidłowości w piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r., złożonym w imieniu własnym, oraz w piśmie z dnia 3 grudnia 2010 r., wniesionym w ich imieniu przez pełnomocnika. W piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej objęcia lokalizacją linii kolejowej działki nr [...] o pow. 4,33 ha, stanowiącej ich własność, położonej w Z. oraz zatwierdzającej podział tej nieruchomości i przejęcie na własność Skarbu Państwa działki nr [...], powstałej w wyniku podziału. Jednocześnie odwołujący się wnieśli o wstrzymanie natychmiastowego wykonania przedmiotowej decyzji.

B. G. i J. G. wskazali iż na należącej do nich działce nr [...] wznoszone są, zgodnie z wydaną przez Starostę [...] decyzją o pozwoleniu na budowę, budynki mieszkalny i gospodarczy, których realizacja jest praktycznie na ukończeniu. Odwołujący się podkreślili, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren, na którym sytuowane są budynki, przeznaczony jest pod usługi wypoczynkowo - turystyczne. Podnieśli, iż w decyzji Wojewody [...] w ogóle nie wzięto pod uwagę faktu budowy obiektu mieszkalnego na działce sąsiadującej z inwestycją, jak również istnienia stawu rybnego na działce będącej przedmiotem podziału. W ocenie odwołujących się, przebieg linii kolejowej w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego narazi go na nadmierne wibracje. Zwiększy się również poziom hałasu. Zdaniem B. G. i J. G. realizacja inwestycji w pobliżu stawu rybnego, doprowadzi do jego zanieczyszczenia, może nawet skutkować jego osuszeniem.

W piśmie z dnia 3 grudnia 2010 r. odwołujący się, reprezentowani przez adwokata, zarzucili organowi pierwszej instancji naruszenie następujących przepisów:

1. art. 7 Kpa poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia istotnych informacji dotyczących stanu faktycznego i prawnego dzielonej nieruchomości, tj. działki nr [...] oraz istniejącej zabudowy działki graniczącej o nr [...], na której terenie obecnie prowadzone są prace budowlane związane z wnoszeniem budynku mieszkalnego oraz tego, że na mapach z projektami podziału nie został uwzględniony fakt istnienia stawu hodowlanego;

2. art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym polegające na braku w dokumentacji załączonej do wniosku mapy przedstawiającej istniejące uzbrojenie terenu działki podlegającej podziałowi, tj. urządzeń związanych z istniejącym stawem;

3. art. 9q ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie kolejowym poprzez nieuwzględnienie w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów odwołujących się w prawidłowym podziale działki i zlokalizowanie inwestycji w sąsiedztwie budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą, usytuowanego na działce nr [...], a przez to niezapewnienie ochrony akustycznej przy projektowaniu linii kolejowej [...].

Odwołujący się, oprócz powtórzenia zarzutów zawartych w piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r., podnieśli fakt niezbadania przez organ pierwszej instancji uwarunkowań środowiskowych i nieprzeanalizowania zagrożeń związanych z możliwością przedostawania się substancji toksycznych do fauny i flory funkcjonującej w istniejącym stawie hodowlanym. Podkreślili, iż ponieśli bardzo duże koszty, przywracając zbiornikowi wodnemu funkcję hodowlanego, oczyszczając jego środowisko oraz rekonstruując urządzenia piętrzące wodę i odwadniające teren. Realizacja linii kolejowej stanowi zaś zagrożenie dla dalszego prawidłowego funkcjonowania stawu. Ponadto wskazali, iż ze względu na istnienie w pobliżu przedmiotowej inwestycji budynku mieszkalnego oraz planowaną wycinkę drzew i krzewów, jako naturalnych elementów ochrony akustycznej, dla zabezpieczenia uzasadnionych interesów odwołujących się winna zostać dokonana analiza kwestii zastosowania elementów ochrony akustycznej (ekrany akustyczne) przy rozważeniu uciążliwości powodowanych hałasem, emitowanym na danym odcinku nowo projektowanej linii kolejowej.

Reprezentujący Gminę O. burmistrz, pismem z dnia 3 grudnia 2010 r. wystąpił do Wojewody [...] o uzupełnienie, na podstawie art. 111 § 1 Kpa, rozstrzygnięcia ww. decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. o uwagi wniesione w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, a mianowicie:

1. uzupełnienie części VII decyzji zatytułowanej "Wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" o obowiązki inwestora w stosunku do lokatorów 5. komunalnych lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym w O., który ma ulec przejęciu przez P. S.A. oraz rozbiórce, zwłaszcza o doprecyzowanie terminów opróżnienia przez lokatorów dotychczas zajmowanych lokali w sytuacji, gdy przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Burmistrza O., brak doprecyzowania ww. terminów narusza zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

2. uzupełnienie o jednoznaczne określenie rozbiórki części gospodarczej budynku mieszkalno - gospodarczego na działce nr [...] w O. (po podziale [...] pozostającej własnością Gminy). Jak podkreślił Burmistrz O., w załącznikach graficznych do wniosku o wydanie decyzji zaznaczono rozbiórkę całego budynku również na działce pozostającej własnością Gminy, co jest sprzeczne z pkt. III rozstrzygnięcia "Warunki techniczne realizacji inwestycji". W jego ocenie, zatwierdzony omawianą decyzją podział nieruchomości jest niezgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663).

Jak wskazał Minister Infrastruktury, w piśmie z dnia 3 grudnia 2010 r. Burmistrz Gminy O. wskazał ponadto, iż w ww. decyzji brak jest jednoznacznego określenia ilości załączników. Organ odwoławczy nadmienił, że pismo to zostało przekazane Ministrowi Infrastruktury przez Wojewodę [...] jako "odwołanie", wraz z odwołaniami innych stron.

W piśmie z dnia 23 grudnia 2010 r. Burmistrz O. stwierdził jednak, iż jego pismo z dnia 3 grudnia 2010 r. zostało przez Wojewodę [...] błędnie potraktowane jako odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., jako że stanowiło ono żądanie uzupełnienia co do jej rozstrzygnięcia, na podstawie art. 111 § 1 Kpa. W związku z powyższym, pismem z dnia 20 stycznia 2011 r., Minister Infrastruktury przekazał Wojewodzie [...] ww. pismo Burmistrza O. z dnia [...] grudnia 2010 r. celem rozpatrzenia zgłoszonego żądania.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewoda [...] odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. Jednocześnie organ pouczył, iż termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej biegnie od dnia doręczenia ww. postanowienia.

W dniu 29 marca 2011 r. do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wpłynęło odwołanie z dnia 14 marca 2011 r. Burmistrza O., działającego w imieniu Gminy O., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Gmina podniosła zarzuty tożsame z zawartymi w piśmie z dnia 3 grudnia 2010 r. Wskazała, iż stwierdzenie organu pierwszej instancji, iż rozbiórce podlega cały budynek gospodarczy stoi w sprzeczności z dokumentacją sprawy, z której wynika, iż do rozbiórki przeznaczona jest tylko część obiektu, bliżej nie sprecyzowana. Odwołująca się podkreśliła, że część przedmiotowego budynku znajduje się na działce nr [...], objętej inwestycją, a pozostała na działce nr [...]., która ma pozostać działką gminną. Granica podziału geodezyjnego nie przebiega, w ocenie Gminy, przez jakąkolwiek ścianę budynku, podobnie zakres rozbiórki obiektu nie przebiega wzdłuż jakiejkolwiek ściany. Odwołująca się podniosła, iż rozbiórka całego budynku jest całkowicie niezasadna, narazi inwestora na zwiększenie kosztów przedsięwzięcia, spowoduje konieczność wysiedlenia trzech rodzin z części mieszkalnej obiektu. Wniosła o sporządzenie inwentaryzacji budowlanej całego budynku, określenie części podlegających rozbiórce oraz zakresu niezbędnych robót budowlanych w celu umożliwienia dalszego bezpiecznego funkcjonowania pozostałej części budynku.

Do organu odwoławczego wpłynęło również, za pośrednictwem Wojewody [...], pismo H. C. oraz T. C. z dnia 29 listopada 2010 r., zawierające prośbę o wskazanie przez organ drugiej instancji terminu i wysokości rekompensaty za przejęte pod ww. inwestycję nieruchomości, będące ich własnością i oznaczone jako działki nr ewid. [...] i [...].

Odwołania wniesiono w terminie.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Minister Infrastruktury uznał, że wniosek inwestora zawiera elementy wskazane w art. 9o ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym, a mianowicie mapy w skali 1:500 i 1:2000, na której przedstawiono proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, opracowaną na kopii mapy zasadniczej, znajdującej się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] oraz mapy w skali 1:5000 i 1:000, na której przedstawiono projekt podziału nieruchomości. We wniosku określono także zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu.

Inwestor dołączył również do wniosku decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej [...] na odcinku W. - granica województwa [...], zmienioną decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lutego 2010 r., zwaną dalej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, wykaz działek objętych inwestycją i wykaz właścicieli działek objętych inwestycją.

Minister wywiódł, że stosownie do art. 9o ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej inwestor załączył:

1. pismo Ministerstwa Zdrowia z dnia 6 października 2008 r., znak: [...], informujące o braku podstaw do wydania opinii;

2. pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia 22 września 2009 r., znak: [...], opiniujące pozytywnie wniosek inwestora;

3. pismo Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych [...] z dnia 1 września 2009 r., znak: [...];

4. pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 24 września 2009 r. opiniujące pozytywnie wniosek inwestora i informujące, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest w obszarze i sąsiedztwie zabytkowych stanowisk archeologicznych;

5. pismo Marszałka Województwa [...] z dnia 8 września 2009 r., znak: [...], pozytywnie opiniujące wniosek inwestora w zakresie zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego województwa dolnośląskiego i zadań rządowych i samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 ust. 1 i art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

6. postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r.;

7. opinię Zarządu Powiatu w [...] - uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2009 r.;

8. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], uzgadniające ww. inwestycję w zakresie zadań rządowych, o których mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

9. pismo Zarządu Województwa [...] z dnia 1 października 2009 r., znak: [...], opiniujące pozytywnie zamierzone przedsięwzięcie w odniesieniu do ochrony samorządowych obiektów infrastruktury.

Organ odwoławczy zauważył dalej, że pismami z dnia 28 sierpnia 2009 r. inwestor wystąpił o zaopiniowanie wniosku o ustalenie lokalizacji ww. przedsięwzięcia do Burmistrza O., Burmistrza Miasta i Gminy P., Wójta Gminy W. oraz Urzędu Górniczego [...]. Powyżsi adresaci nie odpowiedzieli na przedmiotowe wystąpienie inwestora w ustawowym terminie 30 dni, co w oparciu o treść art. 9o ust. 4 należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku.

Minister wskazał, że planowana inwestycja nie obejmuje swoim zakresem morskich portów i przystani wraz z obszarami pasa technicznego oraz pasa ochronnego, co powoduje, że nie wymaga uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego.

Organ odwoławczy stwierdził następnie, że zgodnie z dyspozycją art. 9o ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym organ pierwszej instancji, pismem z dnia 30 czerwca 2010 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie ww. decyzji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń urzędu wojewódzkiego oraz urzędów gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej.

W toku postępowania administracyjnego wpłynęły do organu wnioski oraz zastrzeżenia Burmistrza O., reprezentującego Gminę O., T. i M. M., K. i S. S., B. i A. M. i E. M., dotyczące przedmiotowej sprawy.

Strony wniosły uwagi, dotyczące głównie kwestii zasadności zajęcia pod planowaną inwestycję określonych działek, będących prywatnymi nieruchomościami, wnioskując o ich wykup w całości przez inwestora, uwagi w przedmiocie ekranów akustycznych oraz braku zjazdów na nieruchomości.

W pismach z dnia 10 sierpnia 2010 r. oraz 16 sierpnia 2010 r. wnioskodawca wyczerpująco ustosunkował się do ww. zastrzeżeń stron.

Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 9q ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Określa w szczególności: linie rozgraniczające teren inwestycji (mapy w skali 1:500 i 1:2000 - załącznik nr 2, stanowiący integralny składnik decyzji), warunki techniczne realizacji inwestycji, warunki wynikające z przepisów dotyczących ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zabytków oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Decyzja zatwierdza również podział nieruchomości, przedstawiony na mapach w skali 1:5000 i 1:1000, stanowiące załącznik graficzny nr 1 do niniejszej decyzji oraz zawiera wykaz zmian danych ewidencyjnych.

Zdaniem organu odwoławczego, kontrolowana decyzja zawiera wymagane przepisami prawa elementy, a w szczególności opisuje wymagania oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

Wojewoda [...], wypełniając obowiązek wynikający z art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, doręczył decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz wysłał zawiadomienia o jej wydaniu właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o jej wydanie na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomił w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] w dniach od 17 listopada do 1 grudnia 2010 r. oraz na stronie internetowej Urzędu w tym samym terminie, na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy W. w dniach od 23 listopada do 8 grudnia 2010 r. oraz na stronie internetowej ww. Urzędu w tym samym terminie, na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w P. w dniach od 22 listopada do 17 grudnia 2010 r. oraz na stronie internetowej ww. Urzędu w dniach od 23 listopada do 17 grudnia 2010 r., jak również na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w O. w dniach od 24 listopada do 17 grudnia 2010 r. oraz na stronie internetowej Urzędu w dniach od 24 listopada do 16 grudnia 2010 r.

Ponadto obwieszczenie o wydaniu przedmiotowej decyzji ukazało się w dniu 18 listopada 2010 r. na łamach "P.", co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

W obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 9q ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

W ocenie Ministra przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ odwoławczy uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, który uwzględnił wniosek inwestora i nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było ważnym interesem społecznym, przejawiającym się w konieczności: poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na przejazdach kolejowych poprzez zmniejszenie liczby przejazdów w poziomie torów oraz zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technicznych, zwiększenia przepustowości linii kolejowej, ograniczenia wpływu tej linii na środowisko naturalne, poprawy funkcjonalności komunikacji kolejowej w powiązaniu z innymi systemami transportu zbiorowego.

Jak wskazał Minister, w związku z faktem, iż linia kolejowa [...] W. – G. jest linią kolejową o znaczeniu państwowym oraz częścią transeuropejskiego systemu kolejowego, dostosowanie parametrów technicznych tej linii do zwiększonych prędkości pociągów wymaga wybudowania bezkolizyjnych skrzyżowań dróg z koleją. Projektowane wiadukty drogowe umożliwić zaś mają bezkolizyjne poprowadzenie ważnej dla tego rejonu drogi nad linią kolejową [...].

W ocenie organu drugiej instancji, zrealizowanie przedmiotowej inwestycji wpłynie na poprawę warunków życia mieszkańców terenów położonych w sąsiedztwie ww. linii kolejowej poprzez zwiększenie atrakcyjności inwestycyjnej tych terenów dla podmiotów gospodarczych, zarówno krajowych, jaki zagranicznych. Ponadto, planowana modernizacja linii kolejowej [...], w ramach której przewiduje się, dzięki zastosowanym rozwiązaniom, uporządkowanie gospodarki wodno - ściekowej, ograniczenie emisji hałasu i wibracji oraz zmniejszenie śmiertelności zwierząt, ma przyczynić się do zachowania, a nawet poprawy warunków przyrodniczych w obrębie obszarów chronionych, jak również pozostałych terenów, przez które linia ta przebiega.

Organ drugiej instancji stwierdził jednak, iż decyzja organu pierwszej instancji, pomimo, iż właściwa pod względem formalnym, wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej.

Minister wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie kolejowym wojewoda pełni w procesie realizacji linii kolejowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia, a nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To wnioskodawca samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zadaniem organu jest zaś sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające obszar inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy, wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

Dalej organ drugiej instancji wywiódł, że w dniu 18 kwietnia 2011 r., inwestor wniósł o wyłączenie z zakresu inwestycji działki nr ewid. [...] o pow. 0,0400 ha, obręb [...], Gmina W., będącej własnością A. H. W uzasadnieniu ww. wniosku inwestor wskazał, iż postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], uzyskał zgodę Wojewody [...] na odstępstwo od przepisów zawartych w art. 53 ustawy o transporcie kolejowym dla planowanej inwestycji. W związku z powyższym, obiekt mieszkalny, usytuowany na przedmiotowej działce, nie jest już przewidziany do wyburzenia, a sama działka nr [...] stała się zbędna dla potrzeb omawianego zamierzenia inwestycyjnego. Jednocześnie, przy ww. piśmie inwestor przedłożył dokumentację mapową, uwzględniającą korektę przebiegu planowanej inwestycji w części dotyczącej działki nr [...], jak również oświadczenie A. H. z dnia 9 marca 2011 r., o wyrażeniu zgody na wyłączenie przedmiotowej działki z zakresu inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, organ drugiej instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił znajdującą się na stronie 1. i 2. zaskarżonej decyzji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których lokalizowana ma być przedmiotowa inwestycja w Gminie W. Obręb [...], ustalając w jej miejsce nową tabelę, nie uwzględniającą w zawartych w niej zapisach działki o nr ewid. [...], jako tej nieruchomości, której przejęcie nie jest niezbędne dla zrealizowania inwestycji.

Wyłączając z zakresu inwestycji ww. działkę Minister Infrastruktury zatwierdził również, w miejsce uchylonego rys. nr [...], zawartego w załączniku nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji, nowy rysunek nr [...], zawierający skorygowany przebieg linii rozgraniczającej w granicach działki nr [...].

W pozostałym zakresie organ drugiej instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do jej zakwestionowania.

Minister Infrastruktury wystąpił do wnioskodawcy o wypowiedzenie się w kwestiach poruszonych przez odwołujących się.

Inwestor w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r., doręczonym odwołującym się, ustosunkował się do podniesionych przez nich uwag.

Odnosząc się do żądania H. i T. C. w przedmiocie wskazania przez organ terminu i wysokości rekompensaty za przejęte pod ww. inwestycję nieruchomości, będące ich własnością i oznaczone jako działki nr ewid. [...] i [...], organ odwoławczy zauważył, iż kwestie odszkodowawcze nie mieszczą się w zakresie postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez E. M., Minister uznał, że kwestia utrudnionego dojazdu odwołującej się do stacji kolejowej w O., w wyniku realizacji ww. inwestycji, nie może być uznana za interes prawny, a jedynie nie podlegający ochronie prawnej interes faktyczny. Strona nie podnosi, iż zostanie w ogóle pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż w związku z likwidacją przejazdu w km 29,991 linii kolejowej inwestor planuje przebudowę, poprzez ulepszenie nawierzchni bitumicznej, istniejącej drogi gminnej od działki odwołującej się o nr [...] do drogi w M. Minister zauważył również, iż z żądaniem budowy drogi publicznej może występie jedynie właściwy zarządca drogi, o czym stanowi art. 11 b ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.).

Organ drugiej instancji zauważył ponadto, że z pisma inwestora, przesłanego odwołującej się przy piśmie Ministra z dnia 16 czerwca 2011 r. wynika, iż od likwidowanego przejazdu do miejscowości M. zostanie wykonany odcinek drogi o długości ok. 1400 m, a nie jak twierdzi odwołująca się - o długości jedynie 150-200 m.

Minister podkreślił również, że jeśli chodzi o kwestię dostępu odwołującej się do drogi publicznej, to decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie przesądza o szczegółowych rozwiązaniach technicznych, które określone zostaną dopiero na następnym etapie przygotowania inwestycji, jakim będzie przygotowanie dokumentacji budowlanej, wymaganej do wystąpienia o wydanie przez wojewodę pozwolenia na budowę. O ile przy sporządzaniu dokumentacji technicznej dla przedmiotowego przedsięwzięcia wymagania określone w ww. przepisie nie będą mogły zostać spełnione, inwestor zmuszony będzie do dokonania stosownych zmian w projektowanej inwestycji, tak aby uczynić zadość ww. wymaganiom.

Ustosunkowując się do zarzutu J. G. i B. G. w przedmiocie nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, faktu wznoszenia na działce nr [....] budynku mieszkalnego i gospodarczego Minister zaznaczył, iż kwestia realizacji na ww. nieruchomości, nie graniczącej nawet bezpośrednio z terenem objętym inwestycją, w tym także z wchodzącą w zakres przedsięwzięcia działką nr [...] (po podziale), budynku mieszkalnego i gospodarczego nie ma żadnego wpływu na prawidłowość procedowanego wariantu przebiegu inwestycji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika również, iż budowany na działce nr [...] obiekt mieszkalny znajduje się w odległości ok. 250 m od torów linii kolejowej, co jest zgodne z dyspozycją art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że wykonany i zatwierdzony decyzją Wojewody [...] podział nieruchomości nr [...] został zrealizowany w celu pozyskania terenu niezbędnego do realizacji omawianego zamierzenia. Odnosząc się do kwestii usytuowania na działce nr [...], sąsiadującej, po dokonanym podziale, z obszarem inwestycji, stawu rybnego, Minister zauważył, iż fakt ten również nie stanowi o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Za bezzasadny uznał zarzut nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji potencjalnych zagrożeń dla prawidłowego funkcjonowania ww. stawu hodowlanego, tj. hałas, wibracje oraz jego zanieczyszczenie, a nawet jego osuszenie w związku z prowadzonymi w pobliżu robotami budowlanymi. Podkreślił, iż ww. ustalenia zostały przeprowadzone w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której to rozstrzygnięcie stanowiło niezbędny element skarżonej decyzji. Dodał, iż odwołujący się byli stroną postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, nie wnosząc wówczas swoich wniosków i zastrzeżeń.

Organ drugiej instancji zaważył, że decyzja środowiskowa nakazuje, w pkt. I - "Wykorzystanie terenu w fazie realizacji", m.in. prowadzić prace bez naruszania zlokalizowanych przy nasypie kolejowym oczek wodnych, a prace związane z odwodnieniem podtorza prowadzić z zastosowaniem rozwiązań technicznych gwarantujących utrzymanie dotychczasowych stosunków wodnych panujących w bezpośrednim sąsiedztwie nasypu kolejowego. W pkt. III decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano wymagania dotyczące ochrony środowiska, które inwestor będzie musiał uwzględnić w projekcie budowlanym, w tym m.in. zaprojektowanie i zrealizowanie systemu odwodnienia i odprowadzania wód drenażowych i opadowych z uwzględnieniem ochrony wód podziemnych i powierzchniowych poprzez wykonanie urządzeń zabezpieczających odbiorniki, zastosowanie separatorów oczyszczających wody opadowe, wykonanie zbiornika infiltracyjno-retencyjnego, itp. Ponadto, inwestor zobowiązany został w pkt. 1.20 ww. decyzji środowiskowej zorganizować parce budowlane oraz składy materiałów budowlanych w sposób zapobiegający bezpośredniemu spływowi powierzchniowemu z placu budowy do wód. Co zaś się tyczy zabezpieczenia terenów przyległych do planowanej linii kolejowej przed hałasem, inwestor będzie musiał uwzględnić na etapie realizacji inwestycji rozwiązania obniżające poziom hałasu oraz wibracji, takie jak wykorzystanie szyn bezstykowych oraz wykonanie ekranów akustycznych. Jednocześnie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono, iż po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania, inwestycja zostanie objęta analizą porealizacyjną. Analiza będzie wykonana w szczególności w zakresie ochrony akustycznej terenów wymagających ochrony przed hałasem oraz środowiska wodnego. W sytuacji zaś, gdy standardy jakości środowiska nie będą mogły być dotrzymane, zostaną podjęte działania mające na celu ograniczenie ponadnormatywnego poziomu hałasu lub zmierzające do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wobec powyższego, w ocenie Ministra, należy przyjąć, że przedmiotowa inwestycja w wymaganym stopniu zapewni ochronę przed uciążliwościami związanymi z jej realizacją, zwłaszcza w kwestii hałasu. Organ odwoławczy podkreślił, iż szczegółowe rozwiązania spełniające ww. wymagania zostaną określone w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, gdzie do wniosku o jego wydanie inwestor będzie zobowiązany dołączyć, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199, poz. 1227 ze zm.), ww. decyzję środowiskową. W związku z powyższym, przedmiotowe zarzuty odwołujących się odnośnie do zwiększenia, w wyniku realizacji inwestycji, uciążliwości dla środowiska oraz pogorszenia funkcjonowania należącego do nich stawu rybnego należy uznać za przedwczesne. Niezależnie od powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż lokalizacja budynku na działce nr [...] znajduje się poza linią izofony 50 dB (dla pory nocnej) i 55 dB (dla pory dziennej), w związku z czym dodatkowa ochrona akustyczna jest dla tego terenu zbędna.

W ocenie organu odwoławczego całkowicie chybiony jest argument odwołujących się, iż teren, na którym sytuowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny, przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi wypoczynkowo - turystyczne. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 9ad ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stosuje się w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, przez co należy rozumieć brak związania organu orzekającego zasadami wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (procedurą planistyczną oraz postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) przy wydawaniu decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, w tym także ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy.

Minister podkreślił, iż wariantowanie przebiegu planowanej inwestycji odbywało się na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to właśnie we wspomnianym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanej linii kolejowej. Organ zaznaczył, że skoro ustawodawca precyzyjnie określił, w art. 9o ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym zakres wniosku składanego przez inwestora, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, określonej w art. 9q ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji w wersji wnioskowanej przez P. S.A.

Reasumując powyższe rozważania Minister stwierdził, że Wojewoda [...] nie mógł dokonać zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu ww. inwestycji, polegających na ominięciu działki odwołujących się.

Odnosząc się zaś do zarzutu pozbawienia odwołujących się dostępu do drogi publicznej organ odwoławczy stwierdził, że podział działki nr [...] nie powoduje ograniczenia takiego dostępu.

W ocenie Ministra nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące dokumentacji przyjętej za podstawę opracowania materiałów graficznych, tj. mapy z projektem podziału nieruchomości nr [...], na której, zdaniem odwołujących się, nie ujawniono istniejącego uzbrojenia terenu w postaci urządzeń związanych z istniejącym stawem. Organ zauważył, że do zatwierdzenia podziałów nieruchomości dokumentacje podziałową opracowują uprawnione do tego osoby jeszcze przed złożeniem wniosku o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Organy orzekające w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej nie są uprawnione do kwestionowania dokumentacji geodezyjno - kartograficznej opatrzonej klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Opatrzenie tych opracowań stosownymi klauzulami stanowi potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowaną do tego rodzaju czynności służbę geodezyjno - kartograficzną w zakresie określonym w § 9 w zw. z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837). Skoro, jak twierdzą odwołujący się, staw hodowlany istnieje na ww. działce od końca lat 90-tych, na nich, jako na właścicielach nieruchomości spoczywał obowiązek sporządzenia dokumentacji geodezyjnej powykonawczej i zgłoszenia jej do zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w [...].

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu K. S., dotyczącego naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady ogólnej czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 Kpa, poprzez nieudzielanie skarżącej należytych informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, Minister zauważył, iż strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, jak również wypowiedzenia co do zgromadzonego w sprawie materiału oraz składania dowodów na każdym etapie niniejszego postępowania, począwszy od momentu jego wszczęcia.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że strony zostały prawidłowo poinformowane o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się, w siedzibie organu, ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, jak również o przekazaniu przez Wojewodę [...] odwołań od decyzji do Ministra Infrastruktury.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. inwestor wykazał, iż nie istnieje możliwość zmiany przebiegu inwestycji poprzez ominięcie działki odwołującej się. Nabycie części działki nr [...] na potrzeby modernizacji linii kolejowej wynika z konieczności zapewnienia właściwego odwodnienia zarówno torów linii kolejowej, jak również drogi powiatowej w rejonie przejazdu kolejowego. Minister zauważył, że art. 21 ust. 2 ustawy Konstytucji RP określa warunki, na jakich prawa własności można pozbawić, stanowiąc, iż wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy dokonywane jest na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Odwołał się do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.), zwaną dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami", podając, że określa ona m.in. zasady wywłaszczania nieruchomości (art. 1 ust. 1 pkt 5). Z art. 6 pkt 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż jednym z celów publicznych, który uzasadnia wywłaszczenie, jest wydzielanie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie. Wywłaszczenie należącej do odwołującej się działki spełnia konstytucyjną przesłankę celowościową, gdyż zostało dokonane na cel publiczny.

Organ podkreślił także, iż skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora, czy też organu orzekającego, lecz następuje on z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, co wynika z art. 9s ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym. Co się tyczy kwestii odszkodowawczych, wysokość odszkodowania za przejętą pod inwestycję cześć nieruchomości odwołującej się zostanie ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 9y ustawy o transporcie kolejowym.

Ustosunkowując się do zarzutu Gminy O. w zakresie niedoprecyzowania przez organ pierwszej instancji terminu opróżnienia lokali mieszkalnych w budynku, który ma ulec rozbiórce, Minister Infrastruktury zauważył, iż termin ten został określony w pkt IX decyzji. Wojewoda [...] wskazał, iż w przypadku, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązuje ona do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Określenie "niezwłocznie" należy rozumieć jako bez zbędnej zwłoki, ale z zachowaniem czynności przewidzianych ustawowo. W pkt IX ust. 2 skarżonej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż w przypadku, gdy przedmiotowa decyzja dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym wyodrębniony został lokal mieszkalny, P. S.A. są zobowiązane - w terminie faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie - do wskazania lokalu zamiennego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). W przypadku zaś, gdy faktyczne objęcie nieruchomości w posiadanie nastąpi po upływie terminu 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, P. S.A. nie ma obowiązku wskazania lokalu zamiennego. Organ odwoławczy wywiódł, że z pisma inwestora z dnia 9 czerwca 2011 r. wynika, iż mając na uwadze harmonogram robót, zakładający rozpoczęcie przebudowy stacji O. najwcześniej w IV kwartale 2012 roku, faktyczne objęcie nieruchomości nastąpi po upływie ww. terminu 12 miesięcy. Minister wyjaśnił, iż faktyczne objęcie nieruchomości następuje w chwili przekazania nieruchomości przez właściciela w posiadanie inwestorowi. Termin ten winien zostać uzgodniony między stroną przekazującą nieruchomość i obejmującą ją w posiadanie.

W kwestii nieruchomości nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym przy ul. [...] w O. organ drugiej instancji zauważył, iż przedmiotowy budynek został przeznaczony do rozbiórki w całości ze względu na jego zły stan techniczny, co potwierdza przedłożona wraz z pismem inwestora z dnia 9 czerwca 2011 r. kopia ekspertyzy technicznej ww. obiektu. Z uwagi na powyższe, częściowa rozbiórka budynku jest niemożliwa, stąd powoływanie się przez Gminę O. na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663) jest bezpodstawne.

Minister podkreślił ponadto, że w sytuacji, gdy pod inwestycję została przejęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, zgodnie z art. 9t ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, strona będzie mogła zwrócić się w oddzielnym wniosku do P. S.A. o nabycie, w drodze umowy, pozostałej części nieruchomości. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 9y ust. 3f ustawy o transporcie kolejowym, w przypadku gdy zakresem inwestycji objęta jest nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, wysokość odszkodowania przysługującego dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zamieszkałemu w tym budynku albo lokalu powiększa się o kwotę 10.000 zł w odniesieniu do tej nieruchomości.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut, jakoby w skarżonej decyzji brak było jednoznacznego określenia ilości załączników. Zauważył, iż na stronie 45 rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji oznaczał załączniki poprzez nadanie im odpowiedniego numeru, a ponadto wskazał, w przypadku załączników mapowych, dokładną liczbę arkuszy - mapy z podziałami nieruchomości i tomów, w których zawarto mapy przedstawiające linie rozgraniczające teren inwestycji.

W kwestii zastrzeżeń dotyczących niezawarcia w decyzji obowiązku sporządzenia przez inwestora projektu rozbiórki i uzyskania pozwolenia na rozbiórkę ww. obiektu mieszkalno-gospodarczego Minister zauważył, iż taki obowiązek będzie spoczywał na inwestorze na późniejszym etapie realizacji ww. inwestycji. W pkt. III rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zawierającym "Warunki i techniczne realizacji inwestycji", Wojewoda [...] wskazał, iż na etapie projektowania i realizacji przedsięwzięcia Inwestor zobowiązany będzie spełnić warunki wynikające z przepisów m.in. Prawa budowlanego.

Skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: K. S., B. G. i J. G. oraz E. M.

K. S. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej podziału jej nieruchomości w obrębie [...] na dwie działki o nr nr [...] oraz [...].

Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przez organ drugiej instancji, polegające na niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnieniu, czy i który z pracowników P. oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego wprowadził ją w błąd, pozbawiając w konsekwencji możliwości skorzystania z przysługujących jej środków ochrony prawnej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem pierwszej instancji,

2. naruszenia art. 8 i 107 § 3 Kpa przez organ drugiej instancji poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów wskazanych w odwołaniu skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji,

3. naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przez organy pierwszej i drugiej instancji, polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażające się zwłaszcza w nadaniu mocy dowodowej i wiarygodności pismu P. z dnia 9 czerwca 2011 r., zawierającemu stanowisko zajęte przez P. w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności, iż nie ma możliwości przeprowadzenia odwodnienia torów kolejowych po drugiej ich stronie, gdzie budynek mieszkalny usytuowany przy ul. [...] i będący własnością B. W. znajduje się o około 100 m od linii kolejowej,

4. naruszenie przepisów art. 9 i 10 Kpa przez organ pierwszej instancji polegające na tym, że na skutek błędu informacyjnego powstała pewna niezgodność pomiędzy ustaleniami poczynionymi z właścicielami nieruchomości w trakcie przeprowadzonego postępowania, a treścią wydanej na tej podstawie decyzji. Niniejszy błąd polegać miał na tym, że nie udzielono skarżącej należytej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw skarżącej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podziału jej nieruchomości w obrębie [...] na dwie działki o nr [...] oraz nr [...], jako naruszającej prawo,

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,

3. zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności, jaki nadany został decyzji, w zaskarżonej części, do momentu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego.

B. G. i J. G., reprezentowani przez adwokata, zarzucili:

1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 w zw. z art. 136 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] bez przeprowadzenia dowodów dotyczących stanu faktycznego i prawnego dzielonej nieruchomości, tj. działki nr [...] położonej w obrębie gminy Z. oraz istniejącej zabudowy działki graniczącej [...] Z., na której to terenie obecnie zakończyły się prace budowlane związane ze wznoszeniem budynku mieszkalnego, zmierzających do ustalenia wpływu planowanej inwestycji na istniejącą zabudowę i konieczności uwzględnienia tego faktu przy formułowaniu warunków technicznych inwestycji, w tym warunków środowiskowych i dokonanie stosownej zmiany decyzji w tym zakresie, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie,

2. naruszenie art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym polegające na nieuwzględnieniu dokumentacji załączonej do wniosku P. S.A., a mianowicie mapy przedstawiającej istniejące uzbrojenie terenu działki podlegającej podziałowi, tj. urządzeń związanych z istniejącym od końca lat 90-tych stawem sytuowanego w znacznej bliskości w stosunku do położenia obecnej linii kolejowej o powierzchni 3,3 ha, co mogło mieć wpływ przy ustalaniu warunków technicznych realizacji inwestycji objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, w tym warunków środowiskowych inwestycji, co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie,

3. naruszenie art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym poprzez pominięcie wymagań dotyczących ochrony interesów skarżących w prawidłowym podziale oraz przebudowie linii kolejowej [...] polegające na nieuwzględnieniu istnienia budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą położonego na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] Z. graniczącej z działką nr [...] położonej w obrębie gminy Z., biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu, w szczególności w zapewnieniu ochrony akustycznej przy projektowaniu i reorganizowaniu obecnej linii kolejowej i lokalizacji linii kolejowej [...], co powinno być uwzględnione w warunkach technicznych inwestycji, w tym warunkach środowiskowych, w tym również przez zaprojektowanie elementów ochrony akustycznej, co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie,

4. naruszenie art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym polegające na błędnym jego zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego, gdy w danej sytuacji zastosowanie powinien mieć art. 53 ust. 3 powołanej ustawy, bowiem mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym sytuowanym na działce nr [...], a zatem odległości wskazane w ust. 2 powinny być zwiększone w zależności od przeznaczenia budynku, w celu zachowania norm hałasu w środowisku określonych w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska oraz innych aktach prawnych przy jednoczesnym uwzględnieniu tych zmiennych w warunkach technicznych inwestycji, w tym środowiskowych objętych zakresem decyzji, co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej planu podziału nieruchomości stanowiącej ich własność oraz warunków technicznych inwestycji i uwarunkowań środowiskowych, i w tym zakresie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia,

2. wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

E. M., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła:

1. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zawężającą, nieuprawnioną wykładnię, co skutkowało wybraniem niekorzystnego rozwiązania dla proponowanego przez skarżącą projektu budowy dojazdowej drogi publicznej równoległej do linii kolejowej [...] po stronie prawej, prowadzącej do nieruchomości skarżącej, położonej na działce nr [...] do drogi publicznej w miejscowości O. Decyzja organu administracji drugiej instancji, utrzymująca odmienną lokalizację drogi dojazdowej od proponowanej przez skarżącą i mieszkańców jej okolicy, godzić ma w słuszny interes skarżącej oraz osób zainteresowanych, które wielokrotnie zwracały uwagę organom administracji na sytuację związaną z realizacją zakwestionowanego przedsięwzięcia, a który to organ bezzasadnie powołuje się na brak istnienia przepisów prawa materialnego, które wskazywałyby i nakazywałyby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, czy też określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektu dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej,

2. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, w następstwie nieuwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w tym skarżącej, w wyniku zaskarżonej w części decyzji organu drugiej instancji, podtrzymującej niekorzystne dla skarżącej i osób zainteresowanych rozwiązanie, przy jednoczesnym odrzuceniu proponowanego przez skarżącą projektu dojazdowej drogi publicznej, równoległej do linii kolejowej [...] po stronie prawej, prowadzonej od nieruchomości skarżącej, położonej na działce nr [...], do drogi publicznej w miejscowości [...].

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie w części - pkt. III zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w części - pkt. I ppkt 2 i przekazanie w tym zakresie sprawy Ministrowi Infrastruktury do ponownego rozpatrzenia,

2. orzeczenie, że ww. decyzje w zaskarżonych częściach nie mogą być wykonane,

3. przyznanie skarżącej prawa pomocy, poprzez całkowite zwolnienie jej z kosztów postępowania,

4. zasądzenie od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie z dnia 26 października 2011 r. E. M. nadesłała do Sądu pismo Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 24 października 2011 r. w sprawie interwencji straży pożarnych przy gaszeniu pożarów na odcinku przejazd kolejowy w km 29.991 - przejazd w O. wzdłuż linii kolejowej [...], wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność ilości interwencji straży pożarnej w związku z gaszeniem pożarów w okresie 2007-2011 na odcinku obejmującym korzystanie z przejazdu kolejowego w km 29.991.

W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2012 r. J. S. zmodyfikowała zarzut skargi, dotyczący istnienia możliwości przeprowadzenia odwodnienia po drugiej stronie drogi powiatowej, gdzie budynek mieszkalny usytuowany przy ul. [...], będący własnością B. W., znajduje się o około 100 m od linii kolejowej. Skarżąca wskazała, że w rzeczywistości przedmiotowy budynek znajduje się po drugiej stronie drogi powiatowej, a nie - jak to błędnie podała - torów kolejowych i to tam właśnie istnieje możliwość przeprowadzenia odwodnienia bez żadnej szkody dla P. oraz właścicielki wskazanej nieruchomości.

Obecny na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. pełnomocnik organu administracji podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Ustalenie lokalizacji inwestycji pn. [...], dokonane zostało w postępowaniu przeprowadzonym na zasadach określonych w rozdziale 2b (Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym) ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), dalej powoływanej również jako utk. W dacie wszczęcia postępowania administracyjnego wnioskiem P. S.A. z dnia 2 czerwca 2010 r. linia kolejowa nr [...] W. – P. wymieniona była bowiem w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 61, poz. 412) pod poz. [...]. W dacie wdania zaskarżonej decyzji nadal stanowiła ona linię kolejową o znaczeniu państwom i wymieniona była w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 146, poz. 1110) pod poz. [...].

Wskazane regulacja ustawy o transporcie kolejowym ma charakter szczególny, zarówno w odniesieniu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wniosek taki wynika niezbicie z uregulowania zawartego w treści art. 1 pkt 5 utk (Przepisy ustawy określają: (...) szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz organy właściwe w tych sprawach), jak i z tytułu rozdziału 2b utk, a także z art. 9o ust. 2 utk, stanowiącego, że do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy kpa, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy oraz z art. 9ad ust. 2 utk, wedle którego w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1539/10. LEX nr 746621).

Zgodnie z art. 9o ust. 1 utk decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wydaje wojewoda, na wniosek P. Spółki Akcyjnej, zwanych dalej "P. S.A.". Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, jest zatem postępowaniem prowadzonym z wniosku P. S.A. Do niej należy ustalenie przebiegu projektowanej linii.

W toku postępowania administracyjnego organ dokonuje sprawdzenia, czy wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze linii kolejowej o znaczeniu państwowym. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w rozdziale 2b utk ustawą obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji linii kolejowej, w której stosownie do treści art. 9q ust. 1 utk zamieszcza w szczególności:

1. linie rozgraniczające teren;

2. warunki techniczne realizacji inwestycji;

3. warunki wynikające z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa;

4. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

5. zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 9s ust. 1.

Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie może modyfikować wniosku P. S.A., ani też korygować przebiegu linii.

Aby odmówić ustalenia lokalizacji linii kolejowej w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi zatem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia więc legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób.

Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że prawidłowe są ustalenia Ministra Infrastruktury co do spełnienia wszelkich wymogów formalnych i materialnoprawnych ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej.

Jak prawidłowo wywodzi organ odwoławczy, złożony przez inwestora wniosek spełnia wymogi określone w art. 9o ust. 3 utk. Dołączono do niego mapę w skali 1:500 i 1:2000, na której przedstawiono istniejące uzbrojenie terenu, proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, opracowaną na kopii mapy zasadniczej, znajdującej się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...]. We wniosku określono zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu. Dołączono do niego także mapę w skali 1:5000 i 1:000, na której przedstawiono projekt podziału nieruchomości, wykaz działek objętych inwestycją i wykaz właścicieli działek objętych inwestycją, a także decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zmienioną decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] z dnia [...] lutego 2010 r.

Inwestor przedstawił również wymagane przez art. 9o ust. 3 pkt 4, a wymienione w części sprawozdawczej uzasadnienia, opinie właściwych organów. Minister Infrastruktury prawidłowo wywiódł, że stosownie do treści art. 9o ust. 4 utk brak odpowiedzi na wystąpienia o zaopiniowanie wniosku skierowane do Burmistrza O., Burmistrza Miasta i Gminy P., Wójta Gminy W. oraz Urzędu Górniczego we [...], należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku.

Organ administracji pierwszej instancji należycie dopełnił też obowiązków związanych z zapewnieniem stronom prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Czyniąc zadość wymogowi określonemu w art. 9o ust. 6 utk, pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. znak: [...], zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń urzędu wojewódzkiego oraz urzędów gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Zgodnie z art. 9q ust. 2 wydana przez Wojewodę [...] decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. została doręczona wnioskodawcy, a zawiadomienie o jej wydaniu doręczono właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałym stronom decyzję doręczono w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...] oraz właściwych urzędów gmin, a także na łamach "[...]".

Z kolei działający jako organ odwoławczy Minister Infrastruktury, należycie dopełnił obowiązków płynących z art. 9q ust. 2 w zw. z ust. 4 utk.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. zawiera wszystkie elementy przewidziane przez powołany art. 9q ust. 1 utk i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności. Z kolei Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr działki [...] - obręb [...] - Gmina W., orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ drugiej instancji wystarczająco i należycie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniach od decyzji Wojewody.

W swojej skardze E. M. zarzuca naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Skarżąca wiąże naruszenie powołanego przepisu z naruszeniem art. 7 k.p.a. i wskazuje, że doprowadziło ono do niekorzystnego rozwiązania komunikacyjnego - odmiennego od proponowanego przez nią projektu budowy dojazdowej drogi publicznej, równoległej do linii kolejowej [...] po stronie prawej, prowadzącej od nieruchomości skarżącej, położonej na działce ew. nr [...] do drogi publicznej w miejscowości O.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej należy stwierdzić, że w punkcie VII decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. (Wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich) wskazano, iż w wyniku lokalizacji i realizacji inwestycji nie może zostać naruszony uzasadniony interes osób trzecich, a w szczególności koniczne jest m.in. zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Prawidłowo zauważa organ odwoławczy, że brak jest przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który nakazywałby zapewnienie skarżącej najdogodniejszego w jej ocenie dojazdu do nieruchomości, której jest właścicielką. Przepisem takim nie jest bynajmniej art. 7 k.p.a., który nakazuje uwzględniać w toku postępowania interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wskazano, właściwy organ administracji nie może modyfikować zamierzonej przez inwestora lokalizacji linii kolejowej. O ile zaś nie narusza ona prawa, to nie może odmówić wydania decyzji uwzględniającej wniosek. Ponadto należy wskazać, że szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji będą przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor będzie musiał zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić m.in. wymagania w zakresie dostępu do drogi publicznej.

Także art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nie mógł stanowić podstawy do zapewnienia skarżącej dostępu do będącej jej własnością nieruchomości w postulowany przez nią sposób. Zacytowane w skardze pismo P. S.A. z dnia 8 października 2005 r. nie mogło w jakikolwiek sposób wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji w analizowanym zakresie, przy czym należy wskazać, że w dniu 10 października 2005 r. (dwa dni później) inwestor wycofał się za przedstawionego w nim stanowiska.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze K. S., dotyczących nieudzielenia jej należytej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, należy zauważyć, że zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z kolei zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Jak ustalono powyżej, Wojewoda [...] prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. W obwieszczeniu zamieścił informację o możliwości przeglądania akt sprawy oraz składania uwag i wniosków w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...]. Zarówno organ stopnia wojewódzkiego, jak i Minister Infrastruktury prawidłowo doręczył również wydane przez siebie decyzje. Strony postępowania miały zatem zapewnione prawo udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, począwszy od momentu jego wszczęcia.

W obliczu dopełniania przez organy administracji obowiązku zapewnienia stronom prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie mogły przynieść pożądanego przez skarżącą rezultatu zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy i który z pracowników P. oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego wprowadził ją w błąd, informując, że nieruchomość stanowiąca jej własność zostanie zajęta i wywłaszczona tylko od strony torowiska.

Minister Infrastruktury nie miał obowiązku ustalać, czy i ewentualnie który z pracowników P. lub [...] Urzędu Wojewódzkiego udzielił skarżącej błędnej informacji. Miała ona dostęp do akt sprawy w całym toku postępowania, a w konsekwencji możliwość ustalenia, w jakim zakresie planowana inwestycja przebiegać będzie przez jej nieruchomość. Zasady ogólne k.p.a., w tym statuujący zasadę informowania art. 9 k.p.a., mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od dbałości o własne interesy i od aktywności procesowej. Obowiązek informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych nie może być wszakże rozumiany jako obowiązek przyjęcia przez organ administracji roli doradcy prawnego strony postępowania.

Nadto, jak słusznie zauważa organ odwoławczy skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które mogłyby potwierdzić okoliczność wprowadzenia jej w błąd podczas rozmowy z pracownikiem organu administracji.

Również zarzut naruszenia art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającego na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego należało uznać za niezasadny.

Skarżąca kwestionuje uznanie przez organ administracji okoliczności, iż nie ma możliwości przeprowadzenia odwodnienia torów kolejowych po drugiej ich stronie niż należąca do niej nieruchomość. Zarzuca nieuprawnione zaakceptowanie stanowiska P. wyrażonego w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r.

Odnosząc się do tych zarzutów należy przypomnieć, że w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej organ administracji nie ma prawa modyfikować przebiegu inwestycji wyznaczonego przez inwestora. Nie może też odmówić wydania decyzji pozytywnej, o ile planowana lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Jak prawidłowo zauważa organ odwoławczy, ustalenia w zakresie odwodnienia terenów przyległych do projektowanej linii kolejowej zawarto w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, zmienionej decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Nakazano m.in. w punkcie 1. "Wykorzystanie terenu w fazie realizacji" prowadzić prace bez naruszenia zlokalizowanych przy nasypie kolejowym oczek wodnych, a prace związane z odwodnieniem podtorza prowadzić z zastosowaniem rozwiązań technicznych, gwarantujących utrzymanie dotychczasowych stosunków wodnych, panujących w bezpośrednim sąsiedztwie nasypu kolejowego (pkt 1.9), a także zabezpieczyć wody powierzchniowe przed zasypywaniem oraz przenikaniem zanieczyszczonych wód opadowych oraz ścieków sanitarnych i przemysłowych z baz zaplecza i wykonawstwa (pkt 1.12). Z kolei w punkcie 3. decyzji "środowiskowej" nakazano zaprojektowanie i zrealizowanie systemu odwodnienia i odprowadzenia wód drenażowych i opadowych z uwzględnieniem ochrony wód podziemnych i powierzchniowych, wykonując urządzenia zabezpieczające odbiorniki (pkt 3.1.).

Ponieważ zatem wnioskodawca zamierza zająć część działki skarżącej w celu właściwego odwodnienia torów kolejowych i drogi powiatowej w rejonie przejazdu kolejowego, a obowiązki w tym zakresie nałożono na niego decyzją "środowiskową", to nie może być mowy o tym, że decyzja "lokalizacyjna", akceptując przeprowadzenie odwodnienia przez tę działkę, a nie jak oczekuje skarżąca, poprzez nieruchomość znajdującą się po drugiej stronie torów kolejowych, narusza prawo.

Należy dalej wskazać, że chociaż skarżąca zarzuca organowi administracji bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska zajętego przez P. w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r., to nie przedstawia zarazem dowodów, które mogłyby poważać dopuszczalność przeprowadzenia odwodnienia poprzez jaj nieruchomość, a zarazem przemawiałyby za "przeniesieniem" go na działkę ewidencyjną, znajdująca się po drugiej stronie torów.

Za dowolną ocenę strony postępowania należy uznać zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji twierdzenia skarżącej, jakoby możliwe było od strony drogi, w niektórych miejscach, przeprowadzenie odwodnienia rowu koło budynków mieszkalnych, bez konieczności wkraczania na znajdujące się tam posesje albo, że przeprowadzenie odwodnienia możliwe jest bliżej torowiska, bez zajmowania na ten cel posiadanego przez nią ogrodu.

W kwestionowanym przez stronę piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. P. S.A. wskazała, że nie ma możliwości zmiany projektowanych rozwiązań "z uwagi na szczupłość terenu", wskazując zarazem, że nieruchomość K. S. od dawna graniczy z terenem P., a modernizacja linii kolejowej nie zmienia tego faktu. Podała również, iż projektowane roboty budowlane nie mają wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku skarżącej, ponieważ są to roboty związane z naprawą podtorza i nawierzchni kolejowej, uzbrojeniem terenu i jego odwodnieniem oaz budową ekranów akustycznych. Linia kolejowa, w tej lokalizacji nie zmienia zaś swojego położenia.

W opisanej sytuacji, należy stwierdzić, że w aktach postępowania administracyjnego brak było jakichkolwiek dowodów, które mogłyby prowadzić do wniosku, iż projektowane przez nieruchomość skarżącej odwodnienie przedmiotowej inwestycji narusza przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Dowodów takich nie przedstawiła w szczególności odwołująca się, wyrażając jedynie subiektywną ocenę w kwestii możliwości zlokalizowania odwodnienia w sposób odmienny niż zamierzony przez inwestora.

Nie znajduje uzasadnienia w treści zaskarżonej decyzji także zarzut naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury zawiera wszystkie niezbędne elementy i w żadnym razie nie można uznać go za zbyt ogólne. W szczególności należy wskazać, że na stronach 25, 26 i 27 zaskarżonej decyzji organ administracji prawidłowo odniósł się to odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Fakt, że strona nie podziela stanowiska organu odwoławczego w kwestiach podniesionych przez nią w odwołaniu, nie oznacza, że Minister naruszył zasadę budzenia zaufania do organów władzy publicznej, bądź uniemożliwił dokonanie kontroli wdanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze B. G. i J. G. należy najpierw wskazać, że decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej drogi wydana na podstawie przepisów rozdziału 2b utk nie może naruszać ani powołanego przez skarżących art. 53 ust. 2 utk, ani art. 53 ust. 3 utk, ponieważ przepisy te w ogóle nie znajdują zastosowania w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Treść tych przepisów wskazuje, że normują one dopuszczalność usytuowania nowo projektowanych obiektów budowlanych przy liniach kolejowych już istniejących, a nie kwestię usytuowania projektowanych linii kolejowych względem już istniejących obiektów budowlanych.

Pozostałe zawarte w skardze B. G. i J. G. zarzuty przedstawione już zostały w odwołaniu od decyzji Wojewody [...]. Oran odwoławczy odniósł się do nich szczegółowo na stronach 21-23 zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu stanowisko Ministra w tym zakresie jest prawidłowe.

Zasadnie zatem wskazuje Minister, że fakt wznoszenia budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce ewidencyjnej [...], nie graniczącej bezpośrednio z terenem objętym inwestycją, w tym także z wchodzącą w zakres przedsięwzięcia działką nr [...] (po podziale), nie ma wpływu na prawidłowość ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Trafnie też wskazuje organ odwoławczy, że fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym sytuowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny, pod usługi wypoczynkowo-turystyczne, nie ma znaczenia dla oceny legalności lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Jak już bowiem wskazano na wstępie rozważań Sądu, stosownie to treści art. 9ad ust. 2 utk w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g.

Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez skarżących kwestii nieuwzględnienia przez organy administracji, iż na działce podlegającej podziałowi znajduje się staw rybny, słusznie Minister wskazuje, że B. G. i J. G. byli stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Jak już nadmieniono, w decyzji tej nakazano m.in. prowadzić prace bez naruszenia zlokalizowanych przy nasypie kolejowym oczek wodnych, a prace związane z odwodnieniem podtorza prowadzić z zastosowaniem rozwiązań technicznych gwarantujących utrzymanie dotychczasowych stosunków wodnych panujących w bezpośrednim sąsiedztwie nasypu kolejowego (pkt 1.9), a także zabezpieczyć wody powierzchniowe przed zasypywaniem oraz przenikaniem zanieczyszczonych wód opadowych oraz ścieków sanitarnych i przemysłowych z baz zaplecza i wykonawstwa (pkt 1.12). Inwestor został zobowiązany również do zorganizowania prac budowlanych oraz składów materiałów budowlanych w sposób zapobiegający bezpośredniemu spływowi powierzchniowemu z placu budowy do wód (1.20). Z kolei w punkcie 3. decyzji "środowiskowej" nakazano zaprojektowanie i zrealizowanie systemu odwodnienia i odprowadzenia wód drenażowych i opadowych z uwzględnieniem ochrony wód podziemnych i powierzchniowych, wykonując urządzenia zabezpieczające odbiorniki (pkt 3.1.).

Podobnie, jeśli chodzi o ochronę terenów przyległych przed nadmiernym hałasem i wibracjami, inwestor zobowiązany będzie uwzględnić na etapie realizacji inwestycji rozwiązania obniżające poziom hałasu i wibracji.

Należy również przypomnieć, że szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji będą przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor będzie musiał zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić m.in. wymagania w zakresie ochrony przez nadmiernym hałasem i wibracjami.

Po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania inwestycja zostanie zaś objęta analizą porealizacyjną.

Podsumowując, zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem jednostek, których przebieg planowanej drogi dotyczył. Analiza decyzji nie daje podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności wynikająca z planowanej modernizacji linii kolejowej w spornym rejonie była nieproporcjonalna do użytych środków. Zatem, choć ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji narusza interes prawny stron postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ustalający działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.