Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 199/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 5 grudnia 2022 r. Nr [...] w przedmiocie nadania nazwy ulicy drodze wewnętrznej w miejscowości M. – [...] gm. P. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. S. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z 3 lutego 2023 r. A. S. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji postanowienia uchwałę Rady Gminy P. (dalej: Rada, organ) z 5 grudnia 2022 18 października 2022 r. w przedmiocie nadania nazwy drodze wewnętrznej.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że droga, której Rada nadała nazwę nie istnieje, nie została zbudowana i wydzielona geodezyjnie. Skarżąca oświadczyła, że jest właścicielką działki nr [...], która przylega do działki nr [...] i nie występowała

o nadanie nazwy działce nr ew. [...]. Prawo nadania nazwy dotyczy dróg wewnętrznych a nie działek będących gruntami rolnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 poz. 40, dalej u.s.g) nie warunkują uprawnienia organu stanowiącego do nadawania nazw miejscom publicznym odpowiednimi zapisami w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ani decyzjami organów nadzoru budowlanego. Dlatego tez skargę należy uznać za bezzasadną.

W Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy u.s.g. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi

z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny

i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt II SA 74/96; publ. ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Przyjmuje się, że interes ten musi być wywodzony z przepisów prawa materialnego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy

o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768, 1783 i 2185), a także wznoszenia pomników. Przy czym zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645z., dalej jako u.d.p.) podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p. drogami wewnętrznymi są drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej

z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Pojęcie "pas drogowy" (art. 4 pkt 1 u.d.p.), jest pojęciem szerszym niż pojęcie "droga" (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Wykładnia gramatyczna art. 8 ust. 1a u.d.p. przekonuje, że w przepisie tym chodzi o drogę sensu stricto. Gdyby było inaczej, ustawodawca dokonałby innej redakcji przepisu, stwierdzając, że chodzi o zgodę właścicieli terenów położonych w pasie drogowym.

Wobec powyższego należy uznać, że źródłem interesu prawnego, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą mogą być wyłącznie przepisy prawa materialnego dotyczące prawa własności oraz wskazany powyżej art. 8 ust. 1a ustawy o drogach publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., II OSK 59/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że sporna droga stanowi drogę wewnętrzną usytuowaną w miejscowości M.-[...], gm. P., oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] i jest własnością osoby fizycznej. Właściciel tej działki oraz właściciele działek przylegających wnioskiem z 5 października 2022 r. wystąpili do Rady o nadanie nazwy ulicy działce [...]. Jak wynika z treści skargi skarżąca jest właścicielką działki [...], która przylega do działki nr [...]. Należało zatem uznać, że skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały albowiem zmiana nazwy drogi nie dotyczyła działki, której jest właścicielką. Nadanie nazwy drodze wewnętrznej nie ma wpływu na sposób z korzystania z jej nieruchomości.

Należy wskazać, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Nie wywodzi się on z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje ale z wynikającego z przepisów prawa materialnego rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a prowadzonym postępowaniem. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Podane przez skarżącą okoliczności – brak zgody nadanie nazwy ulicy nie uzasadniają uznania, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Skoro uchwała dotyczyła nazw ulicy biegnącej wyłącznie po terenie działki nr [...] nie będącej własnością skarżącej brak więc było interesu prawnego po stronie skarżącej do zaskarżenia uchwały (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 marca 2020 r.; sygn. akt II OSK 671/20; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Z powyższych powodów, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.