Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2216/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 4a i 4b; art. 1; art. 4 pkt 7, 10 i 11; art. 5 ust. 1; art. 5b ust. 1 i 2; art. 5c; art. 6; art. 87; art. 92a ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 par 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 58 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
article: art. 77 par 1; art. 8; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1829
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2018 poz 646
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD"), którą nałożono na Z. A. (dalej "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 - dalej u.t.d.) oraz lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

Z akt sprawy wynika, że dnia 11 października 2019 r. w [...] przy ul. [...] został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy Policji samochód osobowy marki SKODA FABIA o nr rej. [...] . Kontrolowanym pojazdem kierowała Skarżąca, która wykonywała we własnym imieniu i na swoją rzecz transport drogowy - przewóz osób.

Podczas kontroli ustalono, że Skarżąca przewoziła zarobkowo pasażera z Lotniska [...] do Hotelu na ul. [...] w [...] . Pasażer zamówił usługę za pośrednictwem aplikacji "BOLT". Cenę za wykonany kurs pasażer zapłacił gotówką w wysokości 8,19 zł po wykonaniu usługi przewozowej. Skarżąca nie okazała do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jej rzecz. Nie okazała też licencji, czy też innych dokumentów, które wskazywałyby na wykonywanie przewozu w imieniu podmiotu trzeciego.

Podczas czynności kontrolnych sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu i okazanych dokumentów. Kontrola została udokumentowana protokołem nr 1356/19 i notatką urzędową. Następnie całość dokumentacji zgromadzona podczas kontroli została przekazana zgodnie z właściwością do WITD.

Pismem z dnia 27 listopada 2019 r. WITD zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu na skutek naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. W piśmie z 13 grudnia 2019 r. Skarżąca przesłała organowi swoje wyjaśnienia, w których przyznała, że nie była świadoma wymagań związanych z przewozem osób i gdyby wiedziała o nich to by się nie podjęła tychże czynności. Strona wskazała też, że za namową znajomego zaczęła jeździć samochodem przy pomocy aplikacji BOLT, gdyż było to zatrudnienie w niepełnym wymiarze. Dopiero po kontroli Skarżąca zdała sobie sprawę, że powinna była dołożyć wszelkich formalności zanim zaczęła wykonywać przewozy.

W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił jednocześnie, że Skarżącej nie została wydana jakakolwiek licencja uprawniająca do wykonywania krajowych przewozów osób (dowód: pismo Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] z dnia 10 grudnia 2019 r.).

W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego przez stronę bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji tj. Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono także, że kierująca wykonywała usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

WITD w dniu [...] stycznia 2020 r. wydał decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 20 000 zł (tj. 12 000 zł z tytułu lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i 8000 zł z tytułu lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.), ograniczoną do 12 000 zł zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie ustalenia czy wykonywane przez kierowcę czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz naruszenie prawa materialnego w tym m.in. art. 5b u.t.d. oraz art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. przez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów wykonujących czynności przewozu drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, GITD przytoczywszy treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, stwierdził, że ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, w tym; protokołu kontroli oraz okazanych dokumentów, bezspornie wynika, że podmiotem wykonującym przewóz była Skarżąca, oraz że doszło do stwierdzonych naruszeń.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego.

Zdaniem GITD z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności protokołu kontroli oraz notatki urzędowej wynika bezsprzecznie, że w dniu 11 października 2019 r. Skarżąca pojazdem marki SKODA FABIA o numerze rejestracyjnym [...] wykonywała zarobkowy przewóz osób we własnym imieniu i na swoją rzecz, tj. przewoziła pasażera w [...] z Lotniska [...] do hotelu przy ul. [...] w [...] . Skarżąca nie dysponowała także żadną inną licencją bądź umową czy dokumentacją zawartą chociażby z firmą "BOLT", czy też innym podmiotem (partnerem) z których wynikałoby, że świadczy ona usługę przewozu w imieniu jakiegoś konkretnego podmiotu. W ocenie GITD kontrolujący zatem słusznie uznali, że faktycznym wykonawcą przewozu była Skarżąca.

GITD stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o przewozie grzecznościowym, czy koleżeńskim. Zarówno pasażer, jak i kierująca mieli świadomość uiszczenia opłaty za wykonany przejazd. Strona wykonywała zatem zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego też organ I instancji prawidłowo zakwalifikował kontrolowany przewóz, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

W tym aspekcie sprawy GITD przytoczył wyrok Trybunału Sprawiedliwości w z dnia 20 grudnia 2017 r. C - 434/15, w którym poddano analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja Taxify, czy chociażby obecnie BOLT. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tym samym Skarżąca korzystając z aplikacji BOLT przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizowała zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób.

Jednocześnie organ wskazał, że z ogólnych warunków przewozu pasażerów zawartych m.in. na stronie internetowej aplikacji BOLT wynika, że firma i partnerzy nie świadczą usługi transportowej. Jak wskazano w pkt. 4.1 regulaminu, dostępnego także na stronie internetowej ww. aplikacji BOLT: "użytkownik niniejszym gwarantuje świadczenie usług transportowych zgodnie z warunkami ogólnymi, umową oraz przepisami i regulacjami obowiązującymi w państwie, w którym świadczysz usługi transportowe. Należy pamiętać, iż Kierowca ponosi pełną odpowiedzialność za wszelkie naruszenia lokalnych przepisów i wykonawczych, które mogą wynikać ze świadczenia usług transportowych.". Ponadto w pkt. 4.2 ww. regulaminu dodano też wprost: "musisz posiadać wszystkie licencje (w tym ważne prawo jazdy), zezwolenia, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej (jeśli dotyczy), rejestracje, certyfikaty i inne dokumenty wymagane w danej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych. Twoim obowiązkiem jest utrzymanie ważności wszystkich wyżej wymienionych dokumentów. Bolt zastrzega sobie prawo do zażądania, abyś przedstawił dowody i przedłożył do wglądu wszystkie niezbędne licencje, pozwolenia, zezwolenia, uprawnienia, rejestracje i certyfikaty. "

Zdaniem GITD w tych okolicznościach sprawy osoba kierująca pojazdem, realizując przewóz osób w oparciu o aplikację na inteligentny telefon w swoim imieniu i na swoją rzecz, zobowiązana była do dysponowania stosownymi uprawnieniami pozwalającymi jej wykonanie usługi transportowej zgodnie z przepisami prawa.

Po drugie, przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie ww. pojazd, którym Skarżąca wykonywała w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

W oparciu o powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za popełnienie naruszenia ż lp.1.1. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji uznał, że nie mogą zostać uwzględnione.

Organ odwoławczy podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 na które powołuje się strona skarżąca nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d., odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą.

GITD stwierdził, że wbrew stanowisku Skarżącej nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu faktycznie wykonującego przewóz za popełnione naruszenia. Podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08 oraz z dnia 4 listopada 2009 r., II GSK 166/09). W sprawie nie było również podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącą czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżąca posiadała status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącej kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącą nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;

4) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą;

5) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji WITD oraz zasądzenie kosztów postępowania.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd, na postawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zarządził rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja GITD, jak i utrzymana nią w mocy decyzja WITD, nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy słusznie przyjęły, że Skarżąca w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywała transport drogowego bez zezwolenia/licencji oraz wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawa o transporcie drogowym, stanowiąca materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, określa zasady podejmowania i wykonywania m.in. krajowego transportu drogowego; międzynarodowego transportu drogowego; niezarobkowego krajowego przewozu drogowego; niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, a także zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 u.t.d.).

Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, przy czym art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny:

pojazdami zabytkowymi,

samochodami osobowymi:

prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), dalej "rozporządzenie nr 1071/2009".

Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, określa je art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań, wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych uznano, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 88), dalej "rozporządzenie Nr 1073/2009", za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009).

Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach, zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423).

Ustalony w tym zakresie przez organ stan faktyczny, stanowiący podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości Sądu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej Skarżąca przewoziła pasażera w [...] na trasie z Lotniska [...] do Hotelu na ul. [...] . W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji BOLT. Opłata za przejazd wyniosła 8,19 złotych i została uiszczona gotówką.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że Skarżąca podczas przeprowadzonej kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Wykonywała bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny, bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i pkt 10 u.t.d. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać z pewnymi - nie mającymi miejsca w tej sprawie, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d., wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W sferze faktów bezspornym jest, że zatrzymany pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą oraz to, że w chwili zatrzymania do kontroli Skarżąca przewoziła pasażera odpłatnie na wytyczonej przez pasażera jako zamawiającego przewóz trasie w [...] pomiędzy Lotniskiem [...] a Hotelem. Niesporne jest również, że usługa tego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej BOLT. Powyższe dowodzi, że to Skarżąca była organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera na terenie [...] . Skarżąca, jako kierowca, świadczyła więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, choć z wykorzystaniem narzędzia internetowego – aplikacji BOLT, co powszechnie wiadomo, służącego do kojarzenia zamawiających przejazdy i przewoźników.

Sąd zauważa, że aplikacja BOLT (wcześniej TAXI FY), jak wiele tego typu, służy m.in. do zamawiania usług przewozu osób. Korzystający z tej aplikacji kierowcy (Skarżąca), realizując za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Celem skorzystania z tej aplikacji należy uprzednio się w niej zarejestrować, dotyczy to zarówno kierowcy, jak i pasażera. Aplikacja ta bez wątpienia stanowi sposób kojarzenia kierowcy z pasażerem, celem wykonania zamówionego przewozu. Zatem bez rejestracji się przez Skarżącą w tej aplikacji, z jednoczesnym podaniem numeru rejestracyjnego swojego pojazdu, nie byłoby możliwe skorzystanie z niej. W sprawie nie ma więc wątpliwości, że do skojarzenia Skarżącej – kierowcy, z pasażerem doszło za pośrednictwem ww. aplikacji, w której Skarżąca uprzednio musiała się zarejestrować, celem otrzymywania zleceń przewozu. Tym samym Skarżąca, korzystając z aplikacji BOLT przy nawiązywaniu kontaktu z pasażerem, realizowała - zamówione za jej pośrednictwem, zlecenie przewozu osób.

Bezsporne jest zatem, że Skarżąca, wykonując tą usługę w zakresie transportu drogowego, realizowała ją we własnym imieniu i na swoją rzecz (nie ma żadnych dowodów świadczących przeciwnie). Jednocześnie Skarżąca nie przedstawiła też jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby, że wykonywała odpłatny przewóz osób w imieniu innego podmiotu (np. Bolt), albo że przejazd ów był nieodpłatny.

Jak słusznie wskazał organ analizy charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest m.in. aplikacja BOLT, dokonał Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 20 grudnia 2017 r. C-434/15, gdzie wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. (...).

Reasumując Sąd podziela kwalifikację prawną organu. Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Prowadzenie przewozu okazjonalnego nieprzystosowanym do tego pojazdem obciążone jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, o czym stanowi lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. Z kolei brak licencji jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 12.000 złotych (lp.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). W takiej sytuacji zasadnie zastosowano art. 92a ust. 3 u.t.d., ustalając wysokość kary na poziomie 12.000 złotych.

Tym samym, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego i materialnego są niezasadne. Wymierzenie Skarżącej kary nastąpiło przy prawidłowym zastosowaniu ww. przepisów do ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego.

W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Wbrew zarzutom skargi prawidłowe jest stanowisko GITD, że dla rozstrzygnięcia tej sprawy obojętnym jest fakt, że w chwili kontroli Skarżąca nie prowadziła zarejestrowanej działalności gospodarczej. Działalność wykonywana w taki sposób, jak to czyniła Skarżąca, jest działalnością gospodarczą odpowiadającą definicji działalności gospodarczej zawartej (poprzednio w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.), a obecnie obowiązującej ustawie - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.). Działalność ta była wykonywana zarejestrowanym w Polsce pojazdem i bez przekraczania granic Polski. Wypełnia ona zatem kryteria krajowego transportu drogowego, w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. W tej sytuacji aktualizuje się obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona, jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktycznie, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08; Legalis nr 219202). Co więcej, wykonywaniem transportu jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z kierowcą i pasażerem na określonej trasie, ale już złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz, skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być choćby oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej, zamówionej przez np. aplikację BOLT, w której przewoźnik uprzednio się zarejestrował (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1059/10).

Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie, wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r. II GSK 701/17).

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości. Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowania nie doszło zatem do naruszenia art. 8 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi, jak również nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.