Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1924/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 722/20 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2020 r. znak: DOA.7110.436.2019.AFI.A w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 r., VII SA/Wa 722/20, oddalił skargę A. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia 7 lutego 2020 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Zaskarżoną decyzją GINB, po rozpatrzeniu odwołania A. F., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 21 sierpnia 2019 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Na tę decyzję A. F. złożył skargę do WSA.

Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2019.2196; dalej k.p.a.). Materiał dowodowy w sprawie jest obszerny i został zgromadzony oraz rozpatrzony wnikliwie przez organy I i II instancji. Dopuszczalność zlokalizowania stacji transformatorowej słupowej na działce nr [...] była przedmiotem wcześniejszych postępowań, które przywołał Sąd w treści uzasadnienia.

WSA uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organów obu instancji w zakresie zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t.Dz.U.2019.1065; dalej r.w.t.). Wbrew przekonaniu skarżącego rozporządzenie to nie ma zastosowania do takich obiektów budowlanych, jak sieć elektroenergetyczna lub słup stacji transformatorowej. Odnosi się ono wyłącznie do budynków, a nie wszelkich obiektów budowlanych. Sieć elektroenergetyczna (kategoria obiektu budowlanego XXVI) jest zaliczana jako obiekt liniowy do budowli (art. 3 pkt 3 oraz pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane; dalej p.b.). Nie jest natomiast budynkiem, gdyż nie jest to obiekt budowlany wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 p.b.). Nie należy zatem w rozpatrywanej sprawie liczyć odległości od granicy działki ustalonej w § 12 r.w.t.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że organ administracji publicznej dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób swobodny, podczas gdy GINB dokonał oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 r.w.t., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, podczas gdy ww. przepis ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia jest budynek;

b) art. 3 pkt 3 p.b. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że stacja transformatorowa nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami stacje takie są zaliczane do grupy urządzeń technicznych wraz z budynkiem, a więc stanowią budowlę;

c) art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 p.b. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym "odwołująca nie spełniła wymogów niezbędne" do wydania pozwolenia na budową przedmiotowej inwestycji;

d) § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t., poprzez niezachowanie odpowiedniej odległości stacji transformatorowej od granicy działki skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administrtacyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

WSA oddalając skargę nie naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a., bowiem organ administracji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie uczynił tego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie jest budynek, lecz sieć elektroenergetyczna, której elementem jest słupowa stacja transformatorowa. Jak wynika z treści projektu budowlanego przedmiotowej sieci elektroenergetycznej, nie jest to budynek, ponieważ nie jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Te zaś warunki powinny być spełnione łącznie, aby obiekt budowlany mógł być zakwalifikowany jako budynek (por. np. wyrok NSA z 18 września 2019 r., II OSK 2507/17, LEX nr 3073340).

Przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 r.w.t. nie jest w tej sytuacji błędna. Skoro zatem słupowa stacja transformatorowa, tak jak i cała sieć elektroenergetyczna, nie jest budynkiem, to nie ma do niej zastosowania § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t., gdyż przepis ten dotyczy sytuowania budynków.

Zarzuty naruszenia powyższych unormowań nie mają więc usprawiedliwionych podstaw.

W konsekwencji powyższego nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 p.b.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 3 p.b. zauważyć należy, że przepis ten definiuje budowlę, a nie budynek, który jest zdefiniowany w art. 3 pkt 2 p.b. Przedmiotowa słupowa stacja transformatorowa, jak już wyżej wskazano, nie jest budynkiem, lecz stanowi element sieci elektroenergetycznej, a więc obiektu liniowego, zdefiniowanego w art. 3 pkt 3a p.b. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 p.b. zatem również nie jest zasadny.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.