Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 571/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 pkt 2 i art. 116a par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. nr 1603/RT/2024 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 24 kwietnia 2024r. nr 1603/RT/2024; nr RT-RPR.3161.3.25.2024.HSZ Zarząd Województwa Śląskiego (dalej: ZWŚ) utrzymał w mocy swoją decyzję z 15 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Fundacji [...] (dalej: Fundacja).

Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 104 i art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 566), art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.), w związku z art. 107 §1 i §2 pkt 2 i 4, art. 108 §1, art. 109 §1 i §2, art. 116a §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.).

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Fundacja na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z 9 marca 2020 r. (dwukrotnie aneksowanej - 26 listopada 2021 r. oraz 22 lipca 2022 r.) zawartej z Województwem Śląskim reprezentowanym przez ZWŚ pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 otrzymała dofinansowanie do realizacji projektu pn. "[...]". Kwota dofinansowania została określona w umowie na 1 923 314,40 zł, z czego środki unijne wynosiły 1 757 868,00 zł przy całkowitej wartości projektu określonej na 2 068 080,00 zł. W dniu 15 września 2021r. ZWŚ wydał decyzję nr [...] (dalej: decyzja nr [...]), w której zobowiązał Fundację do zwrotu dofinansowania w łącznej kwocie 64 050,00 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków tj. od dnia 6 kwietnia 2020 r. Decyzja jest ostateczna. Na tę decyzję Fundacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W wyroku z 24 listopada 2022 r. sygn. akt. SA/Gl 1702/21 WSA oddalił skargę. Orzeczenie nie jest prawomocne, ponieważ Fundacja złożyła skargę kasacyjną do NSA w Warszawie.

Pismem z 28 maja 2021 r. ZWŚ wezwał Fundację do zwrotu wydatków. We wskazanym terminie, na podany numer konta Fundacja nie dokonała zwrotu środków. Wobec tego ZWŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania. Postanowieniem nr [...] połączył sprawy do jednego postępowania, celem ich łącznego rozpatrzenia (sygn. [...]).

W dniu 15 listopada 2021 r. wysłano do Fundacji upomnienie nr [...], ale nie dokonała ona zwrotu środków. Wobec tego ZWŚ w dniu 17 stycznia 2022r. wystawił tytuł wykonawczy i przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. w celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. w dniu 5 lipca 2023 r. wydał postanowienie, którym umorzył postępowanie egzekucyjne (czynności podjęte przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie doprowadziły do ustalenia składników majątkowych zobowiązanego).

W związku z bezskutecznością egzekucji z powodu braku majątku Fundacji ZWŚ w dniu 9 sierpnia 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu Fundacji.

W trakcie prowadzonego postępowania ZWŚ ustalił, że Fundacja była wpisana do Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...]. Skład zarządu Fundacji od 6 listopada 2014r. tworzyli A. S. i P. G.(dalej: Strony). Pełnili oni swoje funkcje w zarządzie także w dniu zawierania umowy o dofinansowanie projektu nr [...], tj. 9 marca 2020 r., a następnie przez cały okres realizacji projektu tj. od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2022 r. Z tej okoliczności ZWŚ wywiódł, że ponoszą oni solidarną z Fundacją odpowiedzialność za zobowiązania Fundacji wynikające z decyzji nr [...].

Fundacja nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, co potwierdziły Strony w pismach z 25 września 2023 r.

ZWŚ decyzją z 15 listopada 2023 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności Stron za zobowiązanie Fundacji określone decyzją nr [...] i zobowiązał solidarnie do zapłaty: 1) kwoty 64 050,00 zł z tytułu wydanej decyzji, 2) kwoty 26 654,00 zł z tytułu odsetek od ww. należności naliczonych jak dla zaległości podatkowych do dnia wydania decyzji, 3) kwoty 106,79 zł (słownie: sto sześć złotych 79/100) z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 17 stycznia 2022 r.

Pełnomocnik Stron złożył w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Poinformował w nim o podjęciu przez Fundacje działalności gospodarczej oraz o złożeniu w dniu 4 grudnia 2023 r. wniosku o ogłoszenie upadłości. W jego ocenie tym samym odpowiedzialność członków zarządu została wyłączona na podstawie art. 116 §1 punkt 1 lit. a, ewentualnie lit. b o.p. w zw. z art. 116a §1 o.p.

Po dokonaniu ponownej analizy akt sprawy ZWŚ utrzymał decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu przedstawił obowiązujący w sprawie stan prawny.

Organ odwoławczy dokonał własnej oceny znaczenia i wartości materiału dowodowego, w tym faktów na które powołały się Strony a które nie były znane organowi I instancji - w zakresie podjęcia przez Fundację aktywności, którą uznała za działalność gospodarczą.

Na potwierdzenie podjęcia działalności gospodarczej przez Fundację Strony przedstawiły korespondencję e-mail oraz trzy faktury. Ich zdaniem datą decydującą dla uznania, iż Fundacja rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej jest 6 listopada 2023 r. czyli dzień wystawienia faktury nr [...]. Wobec tego w listopadzie 2023 r. Fundacja zyskała zdolność upadłościową oraz możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jednocześnie po otrzymaniu w dniu 8 listopada 2023r. odpisu wyroku NSA z 13 września 2023 r. sygn. I GSK 1406/22, którego przedmiotem był zwrot dofinansowania unijnego na rzecz Zarządu Województwa [...], Fundacja uzyskała wiedzę o istnieniu drugiego wierzyciela.

W ocenie organu odwoławczego wykazywana działalność Fundacji nie jest działalnością gospodarczą, ponieważ pozbawiona była cechy stałości, ciągłości, powtarzalności i zorganizowania. Według ZWŚ opłacalność przedstawionego zarobku w postaci przeprowadzonych szkoleń (w łącznej kwocie 2 600,00 zł brutto za trzy szkolenia) w kontekście całokształtu okoliczności nie odpowiada zasadzie racjonalnego gospodarowania. Tym samym Fundacja sztucznie stworzyła warunki wymagane do podjęcia działań mających na celu złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w celu uniknięcia odpowiedzialności członków zarządu Fundacji za jej zobowiązania.

Zdaniem ZWŚ brak możliwości skorzystania z przesłanki przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 1 o.p. nie wyklucza orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka organu zarządzającego osoby prawnej na podstawie art. 116a §1 o.p. W takim przypadku członek organu zarządzającego ma możliwość skorzystania z przesłanki przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 2 o.p. czyli może wskazać mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych osoby prawnej. W przypadku braku wskazania majątku Fundacji i braku możliwości pokrycia z niego zadłużenia z tytułu zobowiązań Fundacji, dochodzi do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki na członków zarządu. Organ uznał, że w sprawie zasadne jest ustalenie odpowiedzialności Stron na zasadach odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie Fundacji określone decyzją nr [...].

Za niezasadny ZWŚ uznał pogląd Pełnomocnika Stron co do tego, że brak zdolności upadłościowej powoduje brak zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o upadłość co w konsekwencji oznacza brak odpowiedzialności. Swoje stanowisko w tej kwestii ZWŚ oparł na poglądach wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych.

ZWŚ nie przychylił się do argumentu wyłączenia odpowiedzialności z uwagi na posiadanie wyłącznie jednego wierzyciela (obok podnoszonego braku zawinienia). Dla uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki (spółdzielni, fundacji) nie ma zasadniczego znaczenia kwestia istnienia jednego wierzyciela. W tym zakresie także ZWŚ swoje stanowisko oparł na orzecznictwie sądów administracyjnych.

W rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca także naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, co zarzucił Pełnomocnik Stron. Z uwagi na brak osiągnięcia celu, jakim jest uzyskanie zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych środków unijnych od Fundacji ZWŚ zastosował zasadę odpowiedzialności osób trzecich za jego zobowiązania. Nie ma zresztą możliwości zastosowania innego rozwiązania prawnego, które umożliwiłoby odzyskanie należności i jednocześnie było dolegliwe dla Stron w stopniu nie większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu.

Natomiast powody odmowy zawieszenia postępowania zostały wyjaśnione w postanowieniu z 28 lutego 2024 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania. W postanowieniu tym zostały wyjaśnione przesłanki, którymi kierował się organ.

Dodatkowo, z uwagi na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji odnośnie braku prowadzonej działalności gospodarczej nie było także celowe badanie liczby wierzycieli Fundacji.

Organ odwoławczy po analizie działalności Fundacji stwierdził, że od 2014 r. działała głównie dzięki dotacjom, bez towarzyszącej działalności gospodarczej w jakimkolwiek wymiarze. Decyzje ZWŚ o zwrocie dofinansowania wraz z odsetkami z uwagi na naruszenie procedur zostały wydane w latach 2021 i 2022. O powstaniu pierwszego zobowiązania Fundacja wiedziała już w roku 2021. Przez cały ten czas, aż do października 2023 r. nie podejmowała działalności gospodarczej w celu zdobycia środków finansowych, pozostawała bierna, oczekując jedynie na korzystne dla niego rozstrzygnięcia sądowe.

Dodatkowo, opierając się na danych jakie Fundacja przedstawiła we wniosku z 4 grudnia 2023 r. o ogłoszenie upadłości ZWŚ ustalił, że Fundacja do 29 listopada 2023 r. spłaciła wierzytelności wobec Banku S. w K. (na kwoty od 0,90 zł do 30,00 zł), A. S. (na kwoty 500,00 zł; 800,00 zł; 940,00 zł) oraz B. Sp. z 0.0. (na kwotę 12 300,00 zł).

W ocenie ZWŚ Strony o powstaniu zobowiązania miały wiedzę co najmniej od 22 września 2021r. (doręczenia decyzji nr [...]). Od tego momentu aż do 6 listopada 2024r. Fundacja nie podjęła żadnych istotnych działań mających na celu rozpoczęcie działalności gospodarczej w celu pozyskania środków finansowych na spłatę zadłużenia. Majątek Fundacji od początku jej istnienia był niewielki - fundusz założycielski wynosił 4.000,00 zł, a działalność statutowa była prowadzona z wykorzystaniem dotacji, nie osiągano zysków z działalności gospodarczej, gdyż nie była ona prowadzona. Z wyjaśnień Stron wynika, że niewypłacalność nie wynikała z nieregulowania drobnych, stałych opłat, czy stopniowego popadania w niewypłacalności, sukcesywnego pogarszania się kondycji finansowej. Nastąpiła ona poprzez wydanie pojedynczych decyzji o obowiązku zwrotu dużych kwot. O konieczności zwrotu dużych kwot Strony dowiedziały się już w roku 2021, ale już wówczas Fundacja nie posiadała majątku na spłatę zadłużeń. Ten stan rzeczy utrzymywał się, następnie zostały wydane kolejne decyzje, w których nakazano zwrot środków. Dodatkowo jak wynika z oświadczenia - spisu wierzycieli dołączonego do wniosku o ogłoszenie upadłości, także Województwo [...] jest wierzycielem Fundacji, a co istotne - termin płatności tej wierzytelności (w kwocie 56 700,40 zł) przypadał na 2 sierpnia 2021 r. Zatem już rok 2021 był tym, w którym Fundacja utraciła zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych (a przynajmniej dwóch wskazanych). ZWŚ nie zgodził się z twierdzeniem Stron jakoby "chwilą uzyskania wiedzy o istnieniu drugiego wierzyciela" był listopad 2023 r.

Od tej decyzji Strony wywiodły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Przedmiotem postępowania o sygn. akt III SA/Gl 571/24 jest skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożona przez A. S. (S.), dalej: Skarżący.

Skarżący wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 116 § 1 punkt 1 lit. a i b o.p. w zw. z art. 116a § 1 o. p. poprzez błędną wykładnię i w efekcie orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Fundacji podczas gdy Fundacja nie prowadziła działalności gospodarczej i tym samym:

1.członkowie zarządu Fundacji nie ponosili odpowiedzialności za jej zobowiązania publicznoprawne,

2. ewentualnie ich odpowiedzialność była wyłączona z uwagi na brak zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Fundacji, która nie posiadała wówczas zdolności upadłościowej, możliwość ta była wyłączona także z powodu posiadania wyłącznie jednego wierzyciela, przy czym Fundacja, dążąc m.in. do uregulowania zobowiązań, podjęła działalność gospodarczą. Pomimo tego zmuszona była wnieść w dniu 4 grudnia 2023r. wniosek o ogłoszenie upadłości i tym samym w niniejszej sprawie odpowiedzialność członków zarządu jest wyłączona na podstawie art. 116 § 1 punkt 1 lit. a, ewentualnie lit. b o.p. w zw. z art. 116a § 1 o.p.

3. art. 107 § 1 o.p. poprzez orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej, podczas gdy ustawa nie przewiduje podstawy prawnej odpowiedzialności osób trzecich zarządzających organizacją non - profit,

4. art. 116 § 1 punkt 1 o.p. w zw. z art. 116a § 1 o.p. poprzez niezbadanie, czy w sprawie ziściły się przesłanki odpowiedzialności członków zarządu Fundacji za jej zobowiązania, tj. nieustalenie daty, w której Fundacja stała się niewypłacalna, a następnie terminu, w jakim powinno nastąpić złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości,

5. art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawa przedsiębiorców poprzez uznanie, że Fundacja nie podjęła prowadzenia działalności gospodarczej,

6. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowego (dalej jako: p.u.) oraz art. 21 ust. 1 p. u. poprzez uznanie, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony w odpowiednim czasie, podczas gdy wniosek taki należy zgłosić w terminie 30 dni od zaistnienia podstawy do ogłoszenia upadłości, a w przypadku Fundacji podstawa ta nie mogła zaistnieć wcześniej niż przed uzyskaniem przez Fundację zdolności upadłościowej, tym samym Fundacja złożyła wniosek z zachowaniem ustawowego terminu,

7. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wyłączenie możliwości stosowania przesłanki wyłączenia odpowiedzialności osób trzecich z art. 116 § 1 punkt 1 lit. b o.p. w zw. z art. 116a § 1 o.p. względem członków zarządu fundacji nieprowadzącej działalności gospodarczej, wbrew nakazowi równego traktowania adresatów norm prawnych,

8. art. 3 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wyłączenie możliwości stosowania przesłanki wyłączenia odpowiedzialności osób trzecich z art. 116 § 1 punkt 1 lit. b o. p. w zw. z art. 116a § 1 o. p. względem członków zarządu fundacji nieprowadzącej działalności gospodarczej, wbrew zasadzie proporcjonalności, przepisów postępowania, które skutkowało niewłaściwą oceną prawną zaistniałego stanu faktycznego i przez to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: u.f.p.) oraz w zw. z art. 116 § 1 punkt 1 lit. b) o.p. w zw. z art. 116a § 1 o.p. poprzez rozstrzygnięcie zaistniałych w sprawie wątpliwości interpretacyjnych, co do istnienia odpowiedzialności osób trzecich - zarządzającymi podmiotami nieprowadzającymi działalności gospodarczej, wbrew wyrażonej w tych przepisach zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony i bezpodstawne orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Fundacji.

Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które skutkowało niewłaściwą oceną prawną zaistniałego stanu faktycznego i przez to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez niewyczerpujące zebranie dowodów w sprawie, a także dowolną a nieswobodną ocenę dowodów, a w szczególności nieprzeprowadzenie wszystkich koniecznych dowodów, zwłaszcza dowodów ze znajdujących się w aktach sprawy sprawozdań finansowych Fundacji, opinii biegłego (pomimo że sprawie wymagane są wiadomości specjalne) na okoliczność ustalenia sytuacji finansowej i wypłacalności Fundacji, braku prowadzenia działalności gospodarczej, ustalenia daty, w której Fundacja miała się stać niewypłacalna, daty, w której upłynął termin na złożenie wniosku o ogłoszeniu upadłości Fundacji, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy,

2. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów z dokumentów e-mail w sprawie szkoleń, 3 faktur nr: [...], [...], [...] i w efekcie uznanie, że Fundacja nie podjęła prowadzenia działalności gospodarczej,

3. art. 97 § 1 punkt 4 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania, pomimo że odpowiedzialność członka Zarządu jest akcesoryjna do odpowiedzialności Fundacji, ta zaś jest przedmiotem postępowania toczącego się przed NSA i tym samym wynik sprawy zależał od rozstrzygnięcia przez NSA zagadnienia wstępnego w przedmiocie istnienia odpowiedzialności dłużnika pierwotnego - Fundacji,

4. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wyłączenie możliwości stosowania przesłanki wyłączenia odpowiedzialności osób trzecich z art. 116 § 1 punkt 1 lit. b) o.p. w zw. z art. 116a § 1 o.p. względem członków zarządu fundacji nieprowadzącej działalności gospodarczej, wbrew nakazowi równego traktowania adresatów norm prawnych, a także wbrew zasadzie proporcjonalności, błędne ustalenie zaistniałego stanu faktycznego poprzez nieustalenie, kiedy (w jakiej dacie) Fundacja rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, nieustalenie, ilu wierzycieli posiadała Fundacja, uznanie, iż Fundacja nie podjęta działalności gospodarczej. Wobec złożenia wniosku o upadłość Fundacji odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania publicznoprawne Fundacji jest wyłączona i tym samym postępowanie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe (art. 116a § 1 o.p. w zw. z art. 116 § 1 punkt 1 lit. a), ewentualnie b) o.p.).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o:

1. przeprowadzenie dowodu z dokumentów - wniosku o ogłoszenie upadłości Fundacji wraz z załącznikami oraz potwierdzeniem jego złożenia w sądzie upadłościowym (w aktach) na okoliczności treści dokumentów, zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Fundacji we właściwym czasie; daty, w której Fundacja miała się stać niewypłacalna,

2. przeprowadzenie dowodu z danych w Portalu publicznym Krajowego Rejestru Zadłużonych na okoliczność zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Fundacji we właściwym czasie, przebiegu postępowania upadłościowego,

3. przeprowadzenie dowodu z tekstu jednolitego statutu Fundacji (w aktach) na okoliczność jego treści, wysokości funduszu założycielskiego (4.000,00 zł), finansowania działalności Fundacji z dotacji,

4. przeprowadzenie dowodu z dokumentów e-mail w sprawie szkoleń, trzech faktur nr: [...], [...], [...] (w aktach) na okoliczność ich treści, podjęcia przez Fundację działalności gospodarczej, przeprowadzenia dwóch szkoleń w październiku 2023 roku oraz jedno w listopadzie 2023 roku; ustalenia, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Fundacji zgłoszono we właściwym czasie; podjętych prób mających na celu spłatę zadłużenia Fundacji,

5. przeprowadzenie dowodu z dokumentu - postanowienia z dnia 12 kwietnia 2024 r. o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości wydanego przez Sąd Rejonowy w O., [...] Wydział Gospodarczy sygn. akt [...] (w załączeniu) na okoliczności braku zdolności upadłościowej Fundacji do dnia podjęcia działalności gospodarczej (nieprawomocne),

6. przeprowadzenie dowodu z zażalenia z dnia 8 maja 2024 r. na postanowienie Sądu Rejonowego w O., [...] Wydział Gospodarczy z dn. 12.04.2024 r. sygn. akt [...] na okoliczności zaskarżenia postanowienia,

7. przeprowadzenie dowodu z dokumentu odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS Fundacji (w załączeniu) na okoliczność jego treści, podjęcia prowadzenia działalności gospodarczej, w tym zorganizowanego charakteru tej działalności.

8. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność niewypłacalności Fundacji, określenia właściwego momentu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, z uwzględnieniem momentu uzyskania zdolności upadłościowej,

9. zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24 listopada 2022 roku, sygn. akt III SA/GI1702/21,

10. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w całości postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności,

11. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych,

12. na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na to, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu skargi Skarżący dokonał dalszego wyjaśnienia zarzutów skargi.

W ocenie Skarżącego nie uwzględniono aktualnego stanu faktycznego. Fundacja rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, dążąc do spłaty zobowiązań nałożonych decyzjami o zwrocie dofinansowań unijnych. Trzecie szkolenie Fundacja przeprowadziła w listopadzie 2023 roku (faktura nr [...] z 6 listopada 2023 r.) i od tego momentu należy uznać, że rozpoczęła w sposób zorganizowany, ciągły prowadzić działalność zarobkową, tj. gospodarczą.

Dodatkowo w dniu 8 listopada 2023r. doręczono odpis wyroku NSA z 13 września 2023 r., sygn. akt I GSK 1406/22. Jej przedmiotem był zwrot dofinansowania unijnego, jednakże drugą stroną był Zarząd Województwa [...]. Przed jego doręczeniem Fundacja posiadała wyłącznie jednego wierzyciela. Zdolność upadłościową oraz możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Fundacja uzyskała dopiero w listopadzie 2023r. tj. wraz z rozpoczęciem wykonywania działalności gospodarczej, a także w chwili uzyskania wiedzy o istnieniu drugiego wierzyciela. Złożenie ww. wniosku nastąpiło w dniu 4 grudnia 2023r. z zachowaniem 30-dniowego terminu przewidzianego w prawie upadłościowym liczonego od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Wcześniej niż przed uzyskaniem zdolności upadłościowej nie mogła zachodzić podstawa do ogłoszenia upadłości Fundacji.

Skarżący podkreślił, że majątek Fundacji od początku jej istnienia był niewielki, co można ustalić np. na podstawie jej statutu. Fundusz założycielski wynosił 4.000,00zł, a działalność statutowa była prowadzona z wykorzystaniem dotacji. Nie osiągano zysków z działalności gospodarczej, gdyż nie była ona prowadzona.

Dodatkowo, ciężka choroba Skarżącego sparaliżowała prace Fundacji. Drugi z członków zarządu Fundacji również zachorował.

W odpowiedzi na skargę ZWŚ podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz.935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Według art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Przedmiotem kontroli jest decyzja ZWŚ z 24 kwietnia 2024r. nr 1603/RT/2024, w której utrzymał w mocy swoją decyzję z 15 listopada 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Fundacji.

Przed przystąpieniem do kontroli zaskarżonej decyzji Sąd zaznacza, że jej przedmiotem będzie jedynie kwestia odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu Fundacji za jej zobowiązania.

W sprawie nie jest przedmiotem sporu, że Skarżący był członkiem zarządu Fundacji w czasie powstania zaległości. Nie budzi także wątpliwości stwierdzenie bezskuteczności egzekucji wobec Fundacji.

Postanowieniem z 5 lipca 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. umorzył postępowanie egzekucyjne (czynności podjęte przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie doprowadziły do ustalenia składników majątkowych zobowiązanego).

Spornym jest natomiast nie tylko to, czy Skarżący skutecznie wykazał okoliczności, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 o.p., ale czy w ogóle ma w sprawie zastosowanie art. 116 o.p.

Skarżący wywodzi bowiem z faktu, że Fundacja jest organizacją non profit nie prowadzącą działalności gospodarczej nie posiadanie przez nią zdolności upadłościowej. W konsekwencji członkowie zarządu Fundacji nie mają prawnych możliwości skorzystania z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 o.p., a tym samym są pozbawieni jakiejkolwiek ochrony prawnej. Sąd nie podziela tego poglądu. Brak podstaw prawnych do jego konstruowania wynika z treści art. 116 a o.p., a mianowicie za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi podmiotami. Przepis art. 116 o.p. stosuje się odpowiednio. W przytoczonym przepisie wyznaczony został zakres podmiotowy w ten sposób, że obejmuje zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116, bez wprowadzania jakiegokolwiek kryterium różnicującego te osoby prawne. Nie ma zatem racji Skarżący domagając się nie stosowania w jego sprawie art. 116 o.p. z tego powodu, że Fundacja nie prowadziła działalności gospodarczej i w konsekwencji nie ma zdolności upadłościowej.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut Skarżącego o naruszeniu art. 107 o.p. Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym – o czym stanowi art. 60 pkt. 6 u.f.p. - są w szczególności (...) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Z kolei według art. 67 ust. 1 u.f.p. Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się (...) odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879). Dalej, z art. 107 § 1 o.p. wynika, że w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Podkreślić należy, że w przepisie mowa jest o Rozdziale 15 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Analizowana regulacja prawna nie kategoryzuje powstania odpowiedzialności podatkowej od rodzaju podmiotu posiadającego zobowiązanie podatkowe. Wręcz przeciwnie, uzależnia jej powstanie wyłącznie od istnienia zobowiązania podatkowego. Odpowiedzialność osób trzecich ma bowiem charakter akcesoryjny i następczy, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. Odpowiedzialność jest w tym zakresie ściśle powiązana z tym obowiązkiem – ciąży na osobie trzeciej w takim samym rozmiarze jak na podatniku (wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2892/17).

Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut Skarżącego o nie zbadaniu przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność z art. 116 § 1 pkt. 1 o.p. w zw. z art. 116a § 1 o.p. W ramach prowadzonego postępowania ustalono, że Fundacja nie prowadziła działalności gospodarczej. Fakt ten został potwierdzony przez Strony postępowania. Z tego też wysunęły wniosek, że nie ma możliwości aby powołać się na istnienie przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 o.p. (strona 7 zaskarżonej decyzji). Zauważyć też trzeba, że w piśmie z 25 września 2023r. Skarżący oświadczył o nie prowadzeniu przez Fundację działalności gospodarczej. Rację ma ZWŚ uznając, że wystarczające było to do stwierdzenia, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony (s. 19 zaskarżonej decyzji). Pomimo tego w piśmie, które wpłynęło do ZWŚ w dniu 7 grudnia 2023 r. (wniosek o ponowne rozpoznanie decyzji) Skarżący poinformował o rozpoczęciu od 6 listopada 2023 r. działalności gospodarczej i złożeniu w dniu 4 grudnia 2023 r. wniosku o ogłoszenie upadłości. ZWŚ dokonał oceny zgłoszonych przez Skarżącego dowodów na potwierdzenie prowadzenia przez Fundację od 6 listopada 2023r. działalności gospodarczej. Zbadał także inne zgłoszone dowody, a mianowicie wniosek o ogłoszeniu upadłości wraz z załącznikami oraz potwierdzeniem jego złożenia w sądzie upadłościowym na okoliczność ustalenia, że został on złożony we właściwym czasie; daty, w której Fundacja miała się stać niewypłacalna (s. 24-37 zaskarżonej decyzji). W ocenie Sądu ZWŚ zasadnie odmówił aktywności Fundacji, mającej postać przeprowadzenia trzech szkoleń cech działalności gospodarczej z uwagi na brak zorganizowania i ciągłości (strona 29-33 zaskarżonej decyzji) Sąd w tej ocenie nie dostrzegł naruszenia art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Skoro tak, to Fundacja nie stała się od 6 listopada 2023r. przedsiębiorcą i w konsekwencji – co wynika z art. 5 ust. 1 Prawa upadłościowego – w stosunku do niej przepisy prawa upadłościowego nie miały zastosowania. Wobec tego, że Fundacja nie miała zdolności upadłościowej Skarżący nie mógł skorzystać z przesłanki wyłączającej jego odpowiedzialność, o której mowa w art. 116 § 1 pkt. 1 o.p.

Umknęło Skarżącemu, że powoływane przez niego okoliczności wyłączające odpowiedzialność członków zarządu, określone w art. 116 § 1 pkt.1 o.p. nie są jedynymi przesłankami egzoneracyjnymi. Członek zarządu – zgodnie z art. 116 § 1 pkt. 2 o.p. – może wyłączyć swoją odpowiedzialność jeśli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W badanej sprawie Skarżący nie wskazał mienia Fundacji, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zaznaczyć należy, że ustawodawca w tym zakresie nie przewidział żadnych innych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłanki wyłączające odpowiedzialność solidarną członków zarządu. W ocenie Sądu Skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała okoliczność, o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Zatem w sytuacji, gdy nie istnieje mienie którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Fundacji, a jednocześnie nie ma możliwości zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, wówczas zastosowanie znajduje właśnie przejście odpowiedzialności za zobowiązania Fundacji na tzw. osoby trzecie czyli członków zarządu tego podmiotu.

W ocenie Sądu chybiony jest zarzut Skarżącego o naruszeniu sformułowanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości. Na gruncie regulacji art. 116a o.p. określono jednoznaczne zasady odpowiedzialności członków zarządów podmiotów. Nie ma więc podstaw do domagania się innego traktowania co do powstania odpowiedzialności tylko i wyłącznie z tego powodu, że Fundacja nie prowadziła działalności gospodarczej.

Nie ma racji Skarżący zarzucając ZWŚ naruszenie zasady proporcjonalności poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Fundacji. ZWŚ zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do uzyskania zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych środków unijnych od Fundacji. Skoro Fundacja ich nie zwróciła pomimo wydanej decyzji nr [...] i bezskuteczna okazała się egzekucja z majątku Fundacji to ZWŚ nie miał innej możliwości jak tylko podjąć postępowanie i orzec o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego za zaległości podatkowe Fundacji.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania Sąd nie podzielił zarzutów skargi nakierowanych na wzruszenie ustalonego stanu faktycznego i jego ocenę prawną. Organy podatkowe mają obowiązek (art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p.) podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, a także zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jego oceny nie może naruszać zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. Zgodnie z art. 180 o.p. w postępowaniu dowodowym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego i uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego na podstawie p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje bowiem w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a Sąd nie znalazł w zaskarżonej decyzji również innych uchybień, które mogłyby uzasadnić jej uchylenie.

Sąd oddalił wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Z podanych przyczyn Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu.

Końcowo Sąd zauważa, że według art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministarcyjnego. Utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., między daną sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienie NSA z 21 kwietnia 2022 r., III OSK 707/22). O takim związku w niniejszej sprawie nie może być mowy. Postanowieniem z 2 września 2024r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że jest ona wykonalna. Wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie zależy od rozpatrzenia przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z 24 listopada 2022r., sygn. akt III SA/Gl 1702/21.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.