Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 397/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 194 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr SKO.4140/190/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi M. C. w kwocie 332,10 (trzysta trzydzieści dwa i 10/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 62,10 (sześćdziesiąt dwa i 10/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr SKO.4140/190/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania E.S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 1 lutego 2024 r. nr FB.3127.06.110.354.2024.SB w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r.

Jak wynika z akt sprawy Burmistrz [...] decyzją z dnia 1 lutego 2024 r. ustalił E.S. łączne zobowiązanie pieniężne na 2024 r. w wysokości [...] zł, w tym z tytułu podatku od nieruchomości [...] zł a z tytułu podatku rolnego [...] zł. Za podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości przyjęto grunty pozostałe o pow. 700 m2 natomiast odnośnie budynku mieszkalnego powierzchnię 113,06 m2. W podatku rolnym podstawę opodatkowania stanowiła powierzchnia fizyczna użytków rolnych - 0,75 ha.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wymiar podatku oparty jest na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz informacjach złożonych przez podatnika.

E.S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Odwołująca wskazała, że organ przyjął, że działka nr [...] składa się z dwóch działek - rolnej o powierzchni 0,13 ha i drugiej o powierzchni 0,07 ha - grunty pozostałe. Organ nie wyjaśnił co oznacza sformułowanie grunty pozostałe. Działka nr [...] zgodnie z zapisami w księdze wieczystej w całości stanowi grunty orne. Działka ta nie była dzielona na dwie części tak jak to organ wskazywał w swojej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie w opisanej na wstępie decyzji z dnia 2 kwietnia 2024 r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do prawidłowości wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. Kolegium wskazało, że dane przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zarówno w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania są zgodne z danymi, zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W zakresie gruntu o pow. 700 m2 zastosowano prawidłową stawkę dla tzw. "gruntów pozostałych". W odniesieniu do gruntów rolnych jako podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię 0,75 ha fizycznego - zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi dokument urzędowy, dlatego też organ podatkowy nie może dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotu opodatkowania, lecz przede wszystkim powinien uwzględnić odpowiednie zapisy wynikające z tej ewidencji.

E.S. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium do Sądu Administracyjnego. Wniosła o:

- uchylenie decyzji organu II instancji w części dotyczącej działki nr [...] ,

- uchylenie decyzji Burmistrza [...] z dnia 1 lutego 2024 r.,

- zmianę opodatkowania działki nr [...] zgodnie z uwidocznionym prawem własności w księdze wieczystej,

- zwrot poniesionych kosztów odwoławczych w całości oraz zwrot nienależnie pobranego podatku od działki nr [...] za 2024 r. i lata poprzednie z odsetkami.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że decyzja odnosi się do kwestii nieistotnych ponieważ odwołanie dotyczyło wyłącznie działki nr [...] . Skarżąca podniosła, że została przymuszona do uiszczenia podatku od nieruchomości, której nie posiada, co w jej ocenie jest niezgodne z prawem i nie ma tym samym obowiązku zapłaty podatku. Zarzuciła, że prawo własności nie zostało potwierdzone w księdze wieczystej, co potwierdziło także SKO w Rzeszowie w sprawie drogi nr [...] . Podniosła, że nie ma wpisanych do księgi wieczystej żadnych gruntów pozostałych, ani żadnych zmian użytkowania działki nr [...] , ma tylko pole orne, za które solidarnie płaci podatek. Żadnych zmian na działce nr [...] w użytkowaniu nie było i nie ma. Podkreśliła, że ewidencja gruntów nie ma ujętego prawa własności, które musi być ujawnione w księdze wieczystej na podstawie ostatecznych decyzji. Zarzuciła, że starosta [...] dokonał zmian użytkowania działki nr [...] w ewidencji bezprawnie i bezpodstawnie obciążono ją podatkiem od gruntów, których nie jest właścicielem. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organów, że zgadzała się ze zmianą w ewidencji. Oceniła, że starosta wraz z burmistrzem bezpodstawnie zmusili ją do płacenia podatku od nieruchomości za nieruchomość "wymyśloną". Organy bezpodstawnie przyjęły, że różnice pomiędzy ewidencją a stanem faktycznym nie są brane pod uwagę i nie mają żadnego wpływu. Skarżąca zarzuciła, że organy działały z naruszeniem przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Sąd nie dopatrzył się uchybień organów podatkowych zarówno w zakresie zastosowania przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego. W szczególności organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz w ustawie o podatku rolnym regulujące kwestię podmiotu, który podlega opodatkowaniu, przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania oraz wysokości zobowiązań podatkowych z tego tytułu.

Nie ulega wątpliwości, że skarżąca, jako właściciel działki nr [...] jest podatnikiem w podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Przedmiotem opodatkowania są natomiast, jak stanowi art. 2 ust. 1 u.p.o.l., następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr [...] są wykazane tereny mieszkaniowe B o pow. 0,07 ha, tj. 700 m2. W takich okolicznościach organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął, że przedmiotem opodatkowania są grunty pozostałe (czyli inne niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i inne niż grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne) o powierzchni 700 m2, mając na względzie treść art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl tego przepisu, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, że posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków powoduje, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wielkości gruntu lub jego przeznaczenia (por. wyrok NSA z 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10, wyrok NSA z 18 listopada 2011 r., II FSK 1040/10, wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r., I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z 26 października 2011 r., I SA/Lu 500/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie organ podatkowy I instancji, ustalając podstawę opodatkowania oparł się na aktualnych na rok 2024 r. danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków odnośnie powierzchni terenów zakwalifikowanych jako mieszkaniowe. Z tego względu, mając na uwadze wiążący charakter ww. ewidencji, działanie organu, polegające na przyjęciu za podstawę opodatkowania powierzchni gruntów mieszkaniowych - 700 m2 należało uznać za zgodne z prawem. Należy przy tym wskazać, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów, które ewentualnie mogłyby podważać prawidłowość i zasadność tego rodzaju postępowania.

Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej p.p.s.a.).

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 8 pkt 2 w związku z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r. poz. 763), przyznał adwokatowi M.C. wynagrodzenie w kwocie 332,10 złotych, w tym opłatę w wysokości 270 zł i podatek od towarów i usług w kwocie 62,10 złotych, za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.