Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 116/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono bezczynność organu (art. 149 § 1a p.p.s.a.)
Oddalono skargę w części
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i d i f, art. 13 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1a i par. 2 i par. 1, art. 151, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do rozpatrzenia punktów: 2, 3, 9, 12 oraz 15 zdanie pierwsze i trzecie wniosku M. B. z 25 września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 23 października 2023 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie PPIS w K. do udzielenia żądanej informacji publicznej

w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do wykonania obowiązku szczepień ochronnych złożył pismo o udostępnienie informacji dotyczących kontroli zgłaszanych przez lekarzy NOP-ów, działań w zakresie szczepień, zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, badań kwalifikacyjnych.

Termin do udostępnienia informacji upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo jego upływu podmiot zobowiązany nie przekazał informacji, o których mowa w pkt.: 9, 14, 15 lub udzielił niewyczerpujących odpowiedzi na pkt.: 2, 3, 11, 12 i 13.

W związku z tym organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje w bezczynności.

Skarżący podniósł, że za uzasadnione należy uznać zobowiązanie organu do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a., gdyż wnioskowane informacje są niezbędne, aby móc świadomie podjąć decyzję dotyczącą szczepienia dziecka.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zarzuty skarżącego są bezzasadne. Wskazał, że udzielił odpowiedzi na wniosek przed upływem ustawowych 14 dni tj. 28 września 2023 r. Pismo zostało odebrane przez stronę 4 października 2023 r., co potwierdza zwrotka pocztowa. Na każde pytanie strony zawarte w piśmie z 25 września 2023 r. PPIS w K. odpowiedział lub wskazał podmiot upoważniony do udzielenia merytorycznej odpowiedzi. W odniesieniu do pytania nr 12 wyjaśnił, że organem posiadającym informacje, o które wnosi strona, jest Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny upoważniony przez Wojewodę Ś. do prowadzenia egzekucji obowiązku szczepień ochronnych na podstawie porozumienia zawartego 27 lutego 2014 r. Odnośnie do pytania nr 13, organem posiadającym informacje jest Rzecznik Praw Pacjenta lub Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej. PPIS w K., mimo, że nie mógł udzielić informacji w tym zakresie, to prawidłowo skierował wnioskodawcę do właściwych podmiotów.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna.

Przedmiotem kontrolowanej przez Sąd sprawy jest bezczynność PPIS

w K. w zakresie dotyczącym rozpoznania wniosku skarżącego z 25 września 2023 r. zawartego w punktach: 2, 3, 9 oraz 11-15. Ponieważ okoliczność udostępnienia informacji publicznej na pozostałe pytania zawarte we wniosku nie była kwestionowana, Sąd pominął ustalenia w tym zakresie koncentrując rozważania na tych pytaniach i udzielonych na nie odpowiedziach, które zostały objęte skargą.

Jak wynika z dokumentów przedstawionych Sądowi, opisanym wyżej wnioskiem M. B. zwrócił się do Inspektor Sanitarny o udzielenie informacji ujętych w 20 punktach, w tym m.in.:

I. Ile wszczętych na wniosek tut. organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 (tj. w okresie ostatnich 5 pełnych lat i w roku obecnym) toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile zostało umorzonych? (pkt 2);

II. Ile z zakończonych w okresie wskazanym w punkcie 1 postępowań zakończyło się na skutek rozpoczęcia lub kontynuowania przez rodziców obowiązku szczepień, a ile w związku z zaistnieniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień lub wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego? (pkt 3);

III. Czy tutejszy organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP? Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego? (pkt 9);

IV. Ile osób pracuje w komórce tut. organu zajmującej się szczepieniami ochronnymi? Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych podejmowane są inne działania w zakresie szczepień np. działalność edukacyjna i jakie to są działania? (pkt 11);

V. Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dot. obowiązku szczepień pracownicy tut. organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem? Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w punkcie 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika? (pkt 12);

VI. Co możemy zrobić, jeśli stawimy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka? Jakie kroki powinniśmy podjąć? (pkt 13);

VII. Czy tutejszy organ pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów? (pkt 14);

VIII. W jaki sposób organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP? Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach? Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów? (pkt 15).

W pisemnej odpowiedzi z 28 września 2023 r. organ odniósł się do wszystkich zadanych pytań udzielając stosownych informacji, w tym na pytania sformułowane

w zakresie zaskarżonym skargą odpowiedział następująco:

Ad 2, 3 i 12. PPIS w K. nie jest organem egzekucyjnym obowiązku szczepień ochronnych. W celu uzyskania odpowiedzi na postawione pytania, należy zwrócić się do Ś. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jako organu egzekucyjnego upoważnionego przez Wojewodę Ś. do prowadzenia egzekucji obowiązku szczepień ochronnych na podstawie porozumienia zawartego 27 lutego 2014 r.;

Ad 9. O podaniu szczepionki u dziecka, u którego wcześniej wystąpił NOP, każdorazowo decyduje lekarz na podstawie prawidłowo przeprowadzonej kwalifikacji. Podczas wizyty szczepiennej lekarz zbiera wywiad dotyczący ewentualnych przeciwwskazań przed zaszczepieniem, informuje o szczepieniach zalecanych oraz możliwości wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych. Decyzja

o istnieniu przeciwwskazań należy do lekarza kwalifikującego dziecko do szczepienia, a nie do organu Inspekcji Sanitarnej;

Ad 11. W Sekcji Nadzoru Przeciwepidemicznego Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej zatrudnionych jest 7 pracowników, którzy podejmują następujące działania z zakresu szczepień ochronnych:

- kontrola podległych punktów szczepień,

- prowadzenie czynności edukacyjno-informujących w sprawach dotyczących osób uchylających się od obowiązku szczepień ochronnych,

- prowadzenie gospodarki szczepionkami,

- działania w zakresie promocji zdrowia i profilaktyki chorób zakaźnych;

Ad 13. Zastrzeżenia dotyczące sposobu leczenia należy kierować w pierwszej kolejności do dyrektora placówki, w której pracuje lekarz, rzecznika odpowiedzialności zawodowej lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej lub Rzecznika Praw Pacjenta;

Ad 14. System nadzoru nad NOP w Polsce reguluje ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U.

z 2023 r. poz. 1284) oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r.

w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 2172). System ten polega na obowiązkowym zgłaszaniu przez lekarzy do Inspekcji Sanitarnej wszystkich niekorzystnych zdarzeń zdrowotnych, które mogą mieć związek ze szczepieniem;

Ad 15. W okresie 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2022 r. na terenie nadzorowanym przez PSSE K. nie wykryto przypadków niewywiązywania się

z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego przez lekarzy.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że Inspektor Sanitarny – jako organ władzy publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 t.j.), zwanej dalej ustawą - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Nie ma również sporu co do tego, że żądane przez skarżącego informacje są informacją publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie natomiast do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

- podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.c),

- zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym

o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d) oraz

o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f).

Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:

- udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (przepisy te nie miały zastosowania w stanie sprawy).

Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku – art. 13 ust. 1 i 2 ustawy;

- w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

Podkreślenia wymaga, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie.

Dokonując oceny, czy w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy PPIS

w K. dopuścił się bezczynności, Sąd uznał, że organ odpowiedział wprawdzie na pytania zawarte w punktach: 2, 3, 9 oraz 11-15 wniosku, jednak - poza punktami: 11, 13, 14 i 15 zdanie drugie – były to odpowiedzi niepełne lub niezawierające informacji publicznej, której domagał się skarżący.

Co do pytań z punktów 2, 3 i 12 należy stwierdzić, że odesłanie wnioskodawcy do Ś. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego

w K. nie zwolniło organu od zarzutu bezczynności. PPIS w K. nie jest wprawdzie organem egzekucyjnym w sprawach prowadzonych w przedmiocie realizacji obowiązku szczepień ochronnych, natomiast jako wierzyciel jest stroną tych postępowań i w zakresie, w jakim posiada wiedzę co do informacji, o które zwrócił się skarżący, zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku (por. art. 2 oraz art. 5 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - Dz.U.2023.338 t.j., zgodnie z którymi do zakresu zadań organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy, m.in. prowadzenie działalności zapobiegawczej

i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym ustalanie zakresów

i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie, a także wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Zgodnie

z art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, organami właściwymi do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień są państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni. Zatem organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na podstawie obowiązujących przepisów, są uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień). Odpowiedź udzielona na pytania zawarte w pkt. 2, 3 i 12 rozpatrzeniem wniosku nie jest, gdyż nie nawiązuje do istoty zadanych pytań i nie wyjaśnia, czy organ posiada wnioskowane informacje. Wnioskodawca nie pytał o to, który organ jest organem egzekucyjnym, ale sformułował konkretne pytania, na które nie uzyskał odpowiedzi. Dlatego Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że w tym zakresie wniosek został rozpoznany.

Nie została również udzielona odpowiedź na pytanie nr 9 wniosku. Odpowiadając na proste i konkretne pytanie zawarte w zdaniu pierwszym, na które wystarczająca byłaby odpowiedź - tak lub nie – organ przedstawił ogólną informację

o procedurze postępowania poprzedzającego ewentualne podanie szczepionki dziecku, u którego wcześniej wystąpił NOP oraz o sposobie postępowania lekarza podczas wizyty szczepiennej. Nie można zatem przyjąć, że w tej części wniosek został rozpatrzony.

Podobnie należy ocenić odpowiedź udzieloną na drugie pytanie z punktu

9 wniosku. Odpowiedź, że "decyzja o istnieniu przeciwwskazań należy do lekarza kwalifikującego dziecko do szczepienia, a nie do organu Inspekcji Sanitarnej" dotyczy bowiem tylko tego, czy dane dziecko kwalifikuje się do szczepienia, a nie tego, czy wierzyciel przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego uwzględnia informacje znajdujące się w rejestrach NOP.

W kolejnym objętym zaskarżeniem punkcie wniosku z 28 września 2023 r.

o udostępnienie informacji publicznej (pkt 15), znalazły się trzy pytania dotyczące ewentualnego niewywiązywania się przez lekarzy z obciążających ich obowiązków zgłaszania przypadków NOP do rejestru takich przypadków oraz tego, czy ewentualne zgłoszenia takich przypadków dokonywane przez lekarzy są respektowane, to znaczy czy powodują zaliczenie takich przypadków do tego rejestru.

Informacje wnioskowane w pkt 15 wniosku dotyczą praktyki organu w zakresie prowadzenia rejestru zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz informacji o niestosowaniu się do nich lekarzy, którzy stwierdzają zaistnienie NOP-ów. Rejestr prowadzony jest na podstawie przepisów przywołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania, wydanego na podstawie delegacji ustawowej znajdującej się w art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 z późn. zm.). Zgodnie z § 8 tego rozporządzenia, państwowy powiatowy inspektor sanitarny prowadzi w postaci elektronicznej powiatowy rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, a państwowy wojewódzki inspektor sanitarny prowadzi w postaci elektronicznej wojewódzki rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych. Dane zgromadzone w rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o którym mowa w § 8, są przechowywane i udostępniane na zasadach określonych w § 10 tego rozporządzenia.

Udzielona odpowiedź dotyczy jedynie pytania zawartego w zdaniu drugim pkt 15 wniosku. Organ nie rozstrzygnął natomiast wniosku w pozostałym zakresie tj. co do pytania pierwszego i trzeciego tego punktu, tj. nie udzielił odpowiedzi na te pytania, ani też nie odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji.

Wbrew twierdzeniom skargi, organ udzielił natomiast odpowiedzi na pytania zawarte w pkt.: 11, 13, 14 oraz 15 zdanie drugie.

Co do pkt. 11 wniosku organ poinformował, ile osób pracuje w komórce zajmującej się szczepieniami ochronnym (tj. w Sekcji Nadzoru Przeciwepidemicznego Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej) i wymienił, jakie działania są podejmowane, poza inicjowaniem postępowań egzekucyjnych.

Odnośnie do pkt. 13 wskazał, że w przypadku, gdy "lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka (...)" należy ten fakt zgłosić w pierwszej kolejności do dyrektora danej placówki, rzecznika odpowiedzialności zawodowej lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej lub Rzecznika Praw Pacjenta.

PPIS w K. udzielił również szczegółowej informacji o tym, czy pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów, przywołując stosowne przepisy,

w których znajdują się regulacje dotyczące nadzoru nad NOP w Polsce (pkt 14 wniosku). Taka odpowiedź może i powinna być odczytywana jako twierdząca odpowiedź na zadane pytanie, uzupełniona o wskazanie podstawy prawnej i sposobu realizacji tej kontroli przez PPIS w K..

Organ wskazał także, że w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2022 r. na terenie nadzorowanym przez PSSE K. nie wykryto przypadków niewywiązywania się przez lekarzy z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego, odpowiadając w ten sposób na pytanie drugie zawarte w pkt. 15 wniosku.

Poza sformułowaniem zarzutu braku odpowiedzi na te pytania, w skardze nie przedstawiono żadnej argumentacji przemawiającej za jego zasadnością. Nie można zatem dociec motywów, które legły u podstaw twierdzenia, że w opisanym wyżej zakresie wniosek nie został rozpatrzony, a tym samym Sąd nie ma możliwości odnieść się do nich merytorycznie. Dokonując z urzędu kontroli działania organu pod kątem zarzucanej mu bezczynności Sąd uznał natomiast, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek skarżącego w zakresie obejmującym punkty: 11, 13, 14 oraz 15 zdanie drugie nie został rozpoznany.

Uwzględniając skargę na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd,

w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6.

W świetle przedstawionych wyżej rozważań nie ulega wątpliwości, że brak pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w punktach: 2, 3, 9, 12 oraz 15 zdanie pierwsze i trzecie wniosku stanowi o bezczynności organu. Taka ocena powodowała konieczność zobowiązania organu do rozstrzygnięcia wniosku w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Orzekając w pkt. II sentencji, że bezczynność organu nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na uwadze okoliczność, że wniosek skarżącego nie pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W ustawowym terminie do skarżącego zostało skierowane pismo z odpowiedziami na zadane pytania, co przemawia za przyjęciem stanowiska, że organ nie zlekceważył wniosku. W stanie sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że fakt częściowego lub niedokładnego udostępnienia informacji wynikał ze złej woli i zmierzał do naruszenia konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskania informacji publicznej, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Z tych samych powodów Sąd nie uwzględnił wniosku o wymierzenie organowi grzywny uznając, że zastosowanie tego środka nie jest w stanie kontrolowanej sprawy ani konieczne ani celowe.

Nie jest zasadne żądanie "zobowiązania Sanepidu do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a. (...)", gdyż sąd administracyjny orzeka na podstawie p.p.s.a., a co za tym idzie przepisy k.p.a., w tym art. 38, nie mają zastosowania w postępowaniu sądowym.

W części, w jakiej skarga nie została uwzględniona (co do punktów: 11, 13, 14 oraz 15 zdanie drugie wniosku, a także żądania skargi w zakresie wymierzenia grzywny oraz zobowiązania organu do ukarania odpowiedzialnego pracownika) Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. IV wyroku na podstawie art. 200

i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis od skargi (100 zł).