Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 677/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 5, art. 92a, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 sierpnia 2022 r., nr BP.501.1055.2021.2058.GD11.256512 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 sierpnia 2022 r., nr BP.501.1055.2021.-2058.GD11.256512 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2021r., nr WITD.DI.0152.XI0392/10/21/POL w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 28 listopada 2020 r., około godziny 14:50 w S., na ulicy [1], funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki FORD o nr rej. [...]. Kierującym pojazdem był R. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: "R.". Pasażer M. W. poinformował, że skorzystał z aplikacji do przewozu osób UBER i zamówił przejazd z ulicy [2] w S. na ulicę [1] w S. za kwotę 9 zł. Płatność za przejazd została pobrana z jego karty przypisanej do aplikacji. Pasażer otrzymał paragon fiskalny nr [...], z którego wynikało, że przejechana odległość wynosi 0 km. Podczas kontroli drogowej kierujący pojazdem okazał: orzeczenie psychologiczne nr [...], orzeczenie lekarskie nr [...] oraz licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta G. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wystawioną na skontrolowanego przedsiębiorcę (kierowcę). Okazana licencja uprawniała do wykonywania działalności jedynie na obszarze miasta G. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że kontrolowany pojazd posiada naklejony numer identyfikacyjny pojazdu taxi z herbem miasta G. - [...], lampę z widocznym napisem "taxi". W pojeździe zamontowany był taksometr.

W konsekwencji kontrolujący funkcjonariusz Policji stwierdził naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 919, zwanej dalej w skrócie: "u.t.d."),

to jest Ip. 1.1 - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

W związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym kontrolujący funkcjonariusz Policji sporządził protokół kontroli drogowej 41/2021.

Pismem z dnia 11 grudnia 2021 r. Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku przekazała dokumentację z przeprowadzonej kontroli celem wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenie.

Następnie pismem z dnia 11 stycznia 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił R. Z. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oraz wezwał stronę do przesłania w terminie 7 dni uwierzytelnionej kopii posiadanego uprawnienia

na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu drogowego osób.

W toku prowadzonego postępowania organ wystąpił do Urzędu Miasta Gdańska, Urzędu Miasta Sopotu, Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura do spraw Transportu Międzynarodowego oraz do firmy UBER B.V. z wnioskami o udzielenie informacji na temat strony i prowadzonej przez nią działalności. Ponadto,

na okoliczność kontroli drogowej z dnia 28 listopada 2020 r., organ przesłuchał

w charakterze świadka pasażera M. W.

W wyniku zakończenia postępowania Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu 21 maja 2021 r., decyzję nr WITD.DI.0152.XI0392/10/21/POL, którą nałożył na R. Z. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenia określone pod Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ pierwszej instancji wymienił przepisy art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 4 i 5 u.t.d.

Organ przedstawił jako bezsporne, że w dniu kontroli dokonany został transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką przy pomocy aplikacji mobilnej udostępnionej przez firmę UBER. Przewóz odbył się w S. na trasie z ul. [2] na ul. [1], a więc został wykonany poza obszarem, na który została udzielona stronie licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przy czym zdaniem organu, w sprawie nie może mieć zastosowania wyjątek, o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.t.d. Sama strona potwierdziła bowiem, że przedmiotowy przewóz taksówką zarówno rozpoczęła, jak i zakończyła na terenie miasta S., na którego obszar nie posiadała licencji.

Po przytoczeniu treści przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. organ wyjaśnił ponadto, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe ma charakter obiektywny i znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Odpowiedzialność administracyjna jest odpowiedzialnością za skutek i służy przeciwdziałaniu zachowaniu naruszającemu prawo. Odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od winy naruszyciela. Sankcje administracyjne nie mieszczą się

w systemie prawa karnego i nie są objęte konstytucyjnymi regułami odpowiedzialności karnej. Kary pieniężne bowiem wymierzane w postępowaniu administracyjnym

na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają nałożenia kary od winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych ustawą obowiązków.

Wyłączenie odpowiedzialności, przewidziane w ustawie o transporcie drogowym zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, stosownie do zapisów zawartych

w art. 92c u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Wskazują na to zapisy zawarte w przepisie art. 92c u.t.d., które umożliwiają przedsiębiorcy uwolnienie się od odpowiedzialności w przypadku wykazania,

że zapewnił on prawidłową organizację i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie obowiązujących przepisów. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy jedynie zakwestionować odpowiedzialności, lecz należy wskazać nadzwyczajne okoliczności, i je udokumentować.

Taka sytuacja w ocenie organu orzekającego nie została przez stronę wykazana, a to ona winna udowodnić okoliczności objęte hipotezą art. 92c u.t.d.

Strona postępowania lub osoby nią zarządzające powinny posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną pozwalającą im na prawidłową organizację wykonywanych przez nich przewozów.

Organ wskazał również, że przesłanki pozwalające na uwolnienie się

od odpowiedzialności za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia dotyczą braku wpływu na powstanie naruszenia i dołożenia należytej staranności w organizacji wykonywanych przewozów. Bezspornym jest, że każdy przedsiębiorca przy wykonywaniu swoich obowiązków zobowiązany jest do należytej staranności,

jaka wynika z zawodowego charakteru tej działalności stosownie do definicji zawartej

w art. 355 § 2 Kodeksu cywilnego. W praktyce wiąże się to z wykonaniem usługi

w taki sposób aby jego profesjonalizm i jakość świadczonych usług budziły zaufanie. Zatem za wykonywanie usług transportowych w stosunku do prowadzonej działalności

z należytą starannością przez przedsiębiorcę, należy uznać wykonywanie tejże działalności ze starannością ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju. Zachowanie należytej staranności tożsame jest więc ze sposobem postępowania odpowiadającym określonemu wzorcowi, skonstruowanemu z reguł postępowania ocenianych pozytywnie dla danej działalności. Chodzi o działanie ostrożne, zapobiegliwe, przezorne, uważne, rozsądne i rozważne. Staranność taka oczekiwana jest przez otoczenie. Ogólnie można stwierdzić, że przewoźnik zobowiązany jest przedsięwziąć wszelkie dostępne mu środki faktyczne i prawne w celu zrealizowania przewozu drogowego, w tym w szczególności mając wiedzę o obowiązujących uregulowaniach prawnych, powinien tak zorganizować planowanie zadań przewozowych, aby wyeliminować jakąkolwiek możliwość naruszenia obowiązujących przepisów. Strona postępowania nie dopełniła bez wątpienia ciążących na niej obowiązków wskazanych w ustawie o transporcie drogowym z własnej winy,

nie dokładając należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej, zatem trudno rozpatrywać fakt powstania naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie organu strona posiadająca licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy powinna posiadać niezbędną wiedzę do zapewnienia realizacji zadania przewozowego bez naruszania obowiązujących przepisów prawa.

W wyniku rozpoznania odwołania R. Z., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a." oraz art. 4 pkt 1, 3 i 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 7 ust. 4 pkt 3, art. 13b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.), a także lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w całości w mocy.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów. Organ pierwszej instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym

w toku kontroli oraz w toku postępowania administracyjnego i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest spójny i wiarygodny.

Z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że 28 listopada 2020 r. kierujący pojazdem R. Z. wykonywał w swoim imieniu zarobkowy krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką bez posiadania uprawnień do wykonywania przewozu na terenie miasta S.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego organ wskazał,

że w przypadku wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką ustawa o transporcie drogowym wprowadza obowiązek posiadania odpowiedniego uprawnienia (art. 5b ust. 1 u.t.d.), a poza tym samo wykonywanie przewozu taksówką również sankcjonowane jest różnymi wymaganiami (art. 6 u.t.d.),

w tym dotyczącymi obszaru, na jaki wydawana jest licencja (gminy, gmin sąsiadujących - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasta stołecznego Warszawy).

Z powyższego wynika, że wydana licencja obowiązuje jedynie na terenie obszaru,

na jaki została wydana. W niniejszej sprawie bezspornie strona posiadała i okazała licencję obowiązującą na terenie miasta na prawach powiatu G., ale wykonywała przewóz pasażera w S. Natomiast jak wynika z informacji z organu licencyjnego oraz danych z CEIDG na dzień kontroli, strona nie posiadała uprawnień wykonywania przewozu w mieście S., gdzie odbył się przewóz pasażera. Wynika z tego,

że okazana w licencja uprawniająca do wykonywania przewozów taksówką nie uprawniała do wykonywania przedmiotowego przewozu.

Organ wyjaśnił, że przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. dotyczy wprawdzie wyjątków

w zakresie wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jednak w sytuacjach: przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Przepis precyzuje orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując na możliwość dokonania przewozu poza obszarem określonym w licencji tylko, gdy kurs co najmniej zaczyna się lub kończy na obszarze objętym licencją. Choć przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. przewiduje wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze określonym w licencji, to jednak tylko w sytuacjach w przepisie tym określonych. Dopuszczalne jest wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją - w drodze powrotnej przewozu wykonywanego poza obszar licencji, jak i w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Nie ma natomiast możliwości świadczenia usług poza obszarem określonym

w licencji. W każdym innym przypadku będzie bowiem miało miejsce świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji. Przesłanki zastosowania wyjątku z art. 6 ust. 5 u.t.d. powinny być interpretowane w sposób ścisły,

przy uwzględnieniu wszystkich metod wykładni: językowej, systemowej i celowościowej. Ostatnie zdanie tego przepisu dotyczy sytuacji, w której pasażer złożył zamówienie spoza obszaru objętego licencją dla danego przewoźnika w celu przewiezienia tego pasażera spoza obszaru wskazanego w licencji na ten obszar. Nie jest zatem tak,

że uprawniony z konkretnej licencji taksówkowej może przyjmować na terenie wskazanym w licencji zlecenia na wykonywanie przewozów na terenie nieobjętym licencją, jak również pojechać z terenu wskazanego w licencji na inny teren

i przyjmować następne zlecenia na przewóz na tym obszarze, gdyż wykracza to poza uprawnienia wskazane w art. 6 ust. 4 u.t.d. i poza wyjątki z ust. 5 tego przepisu.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że art. 6 ust. 5 u.t.d. wprost nie wyłącza prawa potencjalnego pasażera do próby "zamówienia" przewozu obejmującego w całości obszar inny niż ten na który objęty został licencją przewoźnika. Rzeczą przewoźnika

w takiej sytuacji jest podjęcie odpowiedniej decyzji co do przewozu, która nie będzie sprzeczna z obowiązkami przewozu wynikającymi z ustawy. Za nieuzasadniony organ uznał więc zarzut w omówionym zakresie.

Następnie, po przeanalizowaniu przesłanek zawartych w art. 92c u.t.d. organ uznał, że materiał dowodowy sprawy nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość jego zastosowania. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie

do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Ponadto ciężar, udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę.

W ocenie organu, materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przez stronę wskazanych przepisów ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu

zaś do wysokości kary organ zauważył, że art. 92a ust. 3 i 7 w zw. z załącznikiem

nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne

za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone

w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia. Nakładane są

w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku

nr 3 do u.t.d.

Odnośnie zaś twierdzeń strony dotyczących art. 189f § 1 k.p.a. organ dodał,

że przepis ten nie znajdzie zastosowania, gdyż reguluje on przesłanki odstąpienia

od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Natomiast kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1,

zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.

Od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 6 § 5 u.t.d. poprzez jego wadliwą wykładnię sprowadzająca się do przyjęcia, że taksówkarzowi, który przywiózł pasażera z obszaru, na który posiada licencję do obszaru, na który takowej licencji nie posiada, nie wolno wykonać kolejnego przewozu na obszarze nieobjętym licencją w przypadku złożenia takiego zamówienia przez klienta z owego obszaru i jest to zdaniem organu wykonywanie przewozu taxi bez licencji.

W uzasadnieniu skarżący stanął na stanowisku, że przepis art. 6 § 5 u.t.d. stanowi, iż dopuszcza się wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Przepis ten został wyczerpująco wyjaśniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia

5 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3435/15 stwierdził, że: "przepis art. 6 ust. 5 TransDrogU, normuje cztery możliwe sytuacje w ramach dopuszczonego przez ustawodawcę wykonywania przewozu "z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Ustawodawca dopuszcza zatem:

1) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji bez pasażera - jest to sytuacja, w której nie występują zdarzenia uregulowane w alternatywie tego przepisu,

2) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z tym samym pasażerem - zrealizowany jest wówczas pierwszy wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu,

3) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z innym pasażerem - zrealizowane są wówczas łącznie obie sytuacje alternatywy łącznej, a więc przewóz wykonywany w drodze powrotnej

i przypadek złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru,

4) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i przyjęcie zlecenia związanego ze złożeniem zamówienia przez klienta z innego obszaru

na przewóz odbywający się w całości poza obszarem określonym w licencji

- zrealizowany jest wówczas drugi wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu.

Przypadek czwarty jest dosyć szczególną sytuacją lecz z całą pewnością

ma swoje uzasadnienie w możliwych okolicznościach faktycznych występujących

w praktyce np. zatrzymanie przejeżdżającej taksówki na drodze, czy też pilne zlecenie telefoniczne, którego najskuteczniejsza realizacja wymaga użycia najbliżej znajdującej się taksówki. Z tego przepisu nie wynika aby zaistnienie szczególnych, nagłych przypadków było warunkiem przyjęcia takiego zlecenia, ale z przepisu tego wynika,

że możliwe jest tylko jednorazowe przyjęcie takiego zlecenia. Przyjęcie kolejnego takiego zlecenia nie będzie się mieściło w ramach wyjątku "złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", lecz w warunkach zakazu "świadczenia usług (a więc więcej niż jedna usługa) przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji".

Zdaniem strony skarżącej, w sprawie zachodzi właśnie przypadek czwarty.

W dniu 28 listopada br., około godziny 13:53, R. Z. wykonał przewóz taxi osoby z G. do S. Był to zatem przewóz bezpośrednio poprzedzający przewóz objęty kontrolą, którego istotnie dokonał w S. Był jednak uprawniony do jego wykonania albowiem znalazł się w S. w ten sposób, że uprzednio dokonał przewozu z G. do S., a w S. otrzymał kolejne zamówienie od klienta z obszaru nieobjętego licencją - S.

Z tych tez względów przewóz objęty kontrolą mieścił się w dyspozycji

art. 6 § 5 u.t.d., który pozwala - jakkolwiek jedynie jednokrotnie - na wykonanie przewozu poza obszarem objętym licencją gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki:

1) taksówkarza znalazł się na obszarze nieobjętym licencją w wyniku wykonania przewozu z obszaru objętego licencją poza ten obszar a następnie,

2) otrzymał zamówienie przez klienta z owego innego obszaru nieobjętego licencją,

3) które to przesłanki zaszły w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi kryteriami Sąd uznał,

że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje

na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji postępowanie zainicjowane zostało na skutek zdarzenia, które miało miejsce

28 listopada 2020 r. w S. W tym dniu, kontroli drogowej został poddany pojazd marki FORD o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował R. Z., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: "R.". Zatrzymany do kontroli przewoził pasażera z ulicy [2] na ulicę [1] w S. Natomiast okazana przez R. Z. licencja uprawniała do wykonywania działalności jedynie na obszarze miasta G.

Wyjaśnienia wymaga więc, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), zwanej w skrócie: "u.t.d.", licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą.

Według art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest

na określony pojazd i obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3) miasto stołeczne Warszawę.

W myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis

z licencji (art. 87 ust. 4 u.t.d.).

Przepis art. 4 pkt 22 u.t.d. stanowi, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 92a u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7).

W myśl natomiast lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Zgodnie zatem z powołanymi przepisami, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, przy czym licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar. Licencja dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu

i obszaru).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji,

gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz), jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie

z licencji przez uprawniony podmiot na obszarze określonym w licencji i wymienionym

w niej pojazdem. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany

na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji.

Jak już wskazywano, z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżący, kierując pojazdem marki FORD o nr rejestracyjnym [...] został zatrzymany do kontroli w S. i w chwili zatrzymania wykonywał przewóz pasażera z ul. [2] w S. na ul. [1] w S., a zatem poza obszarem objętym posiadaną licencją nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną na obszar G.

Cytowany już przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza wprawdzie wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Zdaniem Sądu oznacza to, jak słusznie przyjęły organy, że kurs musi

co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją, a więc w tym przypadku w G. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją w sytuacji, gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem (tak zasadnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt. II GSK 1167/13).

Zdaniem Sądu, w przypadku skarżącego nie zaistniał więc opisany w art. 6

ust. 5 u.t.d wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego na określonym

w licencji obszarze. Skoro licencja na transport drogowy wykonywany taksówką została udzielona skarżącemu na obszar G., to co do zasady mógł on wykonywać przewóz osób taksówką na tym obszarze, a w drodze wyjątku - poza tym obszarem

- jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar G. Przyjmując na obszarze G. zlecenie wykonania usługi przewozu, skarżący mógł wyruszyć z pasażerem do S. i powrócić z S. bezpośrednio na obszar G. z innym pasażerem lub bez niego, bądź też na wezwanie spoza obszaru przewieźć pasażera na teren G. Wbrew wywodom skargi, w ramach posiadanej licencji skarżący nie był jednak uprawniony do dokonywania przewozu pasażerów w obrębie S., to jest gdy początek i koniec kursu znajdowały się w S.

W realiach sprawy organy orzekające w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonały słusznych ustaleń co do okoliczności faktycznych z niego wynikających. Dokonały nadto właściwej wykładni ww. przepisu, przyjmując że dla rozstrzygnięcia

w przedmiotowej sprawie istotne było to, skąd został zabrany pasażer i dokąd następnie został przewieziony. Z protokołu kontroli oraz notatki urzędowej sporządzonej w dniu

28 listopada 2020 r. przez kontrolujących funkcjonariuszy Policji wynika zaś wprost,

że pasażer przewożony był przez kierowcę skarżącego z ul. [2] na ul. [1] w S.

Podkreślenia wymaga, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który opiera się w znacznej mierze na protokole kontroli sporządzonym przez funkcjonariuszy Policji (funkcjonariusze Policji zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.t.d. uprawnieni są

do przeprowadzenia kontroli w zakresie objętym niniejszym postępowaniem) jednoznacznie wskazuje miejsce rozpoczęcia przewozu - ul. [2] w S., i miejsce zakończenia przewozu - ul. [1] w S.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09).

O ile kierowca pojazdu odmówił podpisania przedmiotowego protokołu,

to w toku sprawy tych ustaleń wynikających z protokołu w zasadzie nie kwestionował.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu, wnioskując jedynie o przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania kierowcy (strony skarżącej).

Zgodnie z art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§ 1). Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy,

jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami,

chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2). Zatem, w świetle art. 78 k.p.a.,

jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych,

to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby bowiem sprzeczne z istotą regulacji zawartej w art. 78 § 2 k.p.a. Skoro więc stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o przeprowadzone dowody, to nie było potrzeby poszukiwania innych. Dotyczy to również przesłuchania samej strony. Przepis art. 86 zd. 1 k.p.a. zakłada bowiem, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub

z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę.

Z poczynionych rozważań wynika, że istotne z punktu widzenia znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów zostały wyjaśnione. Odmawiając przesłuchania strony postępowania organ nie naruszył tym samym zasad prowadzenia postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy został zgromadzony w niniejszej sprawie

w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o jego całokształt, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada nadto wymogom wszystkim wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Wysokość kary została ustalona

w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika

do ustawy o transporcie drogowym.

Przechodząc do zastosowanej względem skarżącego sankcji wskazać należy,

że zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d., kara pieniężna może być nałożona

na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy drogowe. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt

II GSK 2460/11). Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Natomiast sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, to jest zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Należy wskazać, że nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie

do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi

w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). Przepis ten ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków. Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. jednakże w kontrolowanej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d. nie będzie miał zastosowania bowiem stwierdzone w toku kontroli naruszenie przepisów nie dotyczyło czasu pracy kierowcy.

Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania

w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Treść tego uregulowania

nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis

ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że prawidłowo organy przyjęły, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.,

która uzasadniałaby umorzenie wszczętego już postępowania. Należy przy tym podkreślić zasadność twierdzenia organów, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych

w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu

na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu

na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności,

które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2021r., sygn. akt II GSK 1462/18). Skarżący nie wskazał natomiast jakichkolwiek nadzwyczajnych okoliczności mogących wykluczyć jego odpowiedzialność.

Zdaniem Sądu brak jest w sprawie także podstaw do miarkowania kary oraz

do odstąpienia od jej wymierzenia. Wysokość sankcji określona została w sposób "sztywny", a więc niepoddający się czynnościom wymiaru kary unormowanych

w art. 189d k.p.a. Nie sposób więc czynić organom zarzutu w zakresie przyjętej wysokości kary. Brak było także podstaw do zastosowania instytucji, o której mowa

w art. 189f k.p.a. Z systematyki wewnętrznej Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że przywołany przepis usytuowany został w Dziale IVa pt.: "Administracyjne kary pieniężne". Zakres stosowania przepisów tego działu wyznacza art. 189a, stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.

W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Z przywołanej regulacji - abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów,

innych jeszcze niż wymienione powyżej - jednoznacznie wynika, że uregulowanie

w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, iż przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne,

aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu,

co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2

w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany

do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021).

Takim przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine jest

art. 92c u.t.d. Z przepisu tego wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji

za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2

w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc

w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku

z art. 189f k.p.a. albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a jak podkreślono na wstępie, dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2

art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 717/21).

Z przedstawionych powodów przepis art. 189f k.p.a. nie znajdował zastosowania, o czym prawidłowo orzeczono w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, Sąd podzielił ocenę organów, że w sprawie wystąpiły zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej

na podstawie art. 92a u.t.d., a jednocześnie brak było przesłanek do zastosowania

art. 92c ust. 1 u.t.d. W toku prowadzonego postępowania, w sposób prawidłowy

i wyczerpujący, ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy,

a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).