Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2489/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 156 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 61, art. 66 ust 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2022 r. znak: DON.7100.159.2022.KAL w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 września 2022 r., znak DON.7100.159.2022.KAL Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], znak: [...], nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych z nieodpowiednim stanem technicznym budowli hydrotechnicznej, uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2022 r" nr [...], znak: [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku nr 3, tj. obowiązku polegającego na wymianie zasuwy nr 3 na jazie i w tym zakresie wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 28 lutego 2024 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), M. WINB nakazał Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie, Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w K. usunięcie w terminie do 31 grudnia 2023 r., stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego jazu i śluzy wchodzących w skład stopnia wodnego "P." w km rzeki W. 92+150 w K., poprzez:

1. naprawę urządzeń do przepuszczania wody w zakresie napędu elektrycznego zasuw głównych jazu oraz zasuwy kanału obiegowego śluzy,

2. zabezpieczenie antykorozyjne zasuwy nr 2 na jazie,

3. wymianę zasuwy nr 3 na jazie,

4. wykonanie barierek na oczepach filarów jazu od strony WD.

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. złożył w terminie odwołanie od rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z dnia 11 sierpnia 2022 r.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku nr 3, tj. obowiązku polegającego na wymianie zasuwy nr 3 na jazie i w tym zakresie wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 28 lutego 2024 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. mgr inż. R. P., zgłosił M. WINB, jako osoba wykonująca na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane kontrolę stanu technicznego Zespołu Budowli Hydrotechnicznych "Ś." i J.", zlokalizowanych na Stopniu Wodnym P. "nieodpowiedni stan techniczny wpływający na zagrożenie bezpieczeństwa obiektu, na który składają się:

1. wykazany w okresowych protokołach z przeglądu instalacji elektrycznej, brak dopuszczenia do eksploatacji wytypowanych w uwagach do orzeczenia silników elektrycznych sterujących pracą zasuw jazu, ze względu na zbyt małą rezystancję uzwojeń, mogącą doprowadzić do uniemożliwienia ich rozruchu lub zatrzymania pracy w trakcie manewrowania zasuwami.

2. wykazany w okresowych protokołach z przeglądu instalacji elektrycznej, brak dopuszczenia do eksploatacji wytypowanego w uwagach do orzeczenia silnika elektrycznego sterującego pracą zasuwy obiegowej Ś. ze względu na zbyt małą rezystancję uzwojeń, mogącą doprowadzić do uniemożliwienia jej rozruchu lub zatrzymania pracy w trakcie manewrowania zasuwą.

3. brak barierek na oczepach filarów od strony WD, grożących upadkiem z wysokości osobom z obsługi technicznej i innymi wykonującymi czynności pomiarowe".

Do pisma złączono kopię protokołów z kontroli okresowej rocznej z dnia 30 listopada 2021 r. stanu technicznego jazu i śluzy wchodzących w skład Zespołu Budowli Hydrotechnicznych "S.".

Objęty wskazanym powyżej protokołem kontroli okresowej rocznej obiekt budowlany piętrzący - jaz posiada konstrukcję żelbetową z filarami wolnostojącymi wykonany w przekopie pomiędzy km 92,0 i 94,0 rzeki W., skracającym jej trasę o ok. 1 km, posiadający całkowitą długość 103,80 m, w tym 4 przęsła o rozpiętości 20,00 m każde zamykane dwoma stalowymi zasuwami płaskimi (główna i awaryjną). Na filarach jazu, w budkach sterowniczych, zamontowany jest napęd elektryczny i awaryjny napęd ręczny zasuw głównych. Z dwóch silników elektrycznych - głównego i pomocniczego, napęd przekazywany jest przy pomocy zespołu przekładni ślimakowej i przekładni zębatych zwanych wałem obrotowym, na dwa łańcuchy Galla symetrycznie zamocowane na obu bokach zasuw roboczych, służące do bezpośredniego ich podnoszenia i opuszczania. Zasuwy awaryjne nie posiadają klap lodowych i zakładane są za pomocą suwnic bramowych. W sporządzam protokole stan techniczny Jazu wchodzącego w skład Stopnia Wodnego "P." został oceniony, jako niedostateczny i zagrażający bezpieczeństwu użytkowania, pomimo tego uznano jednak, że nadaje się on do dalszego użytkowania zgodnie z posiadanymi pozwoleniami i instrukcjami pod warunkiem niezwłocznego wyeliminowanie nieprawidłowości, Z przedstawionego protokołu kontroli okresowej rocznej wskazanego jazu wynika, że "silniki według protokołów z przeglądu instalacji elektrycznej nie nadają się do dalszej bezpiecznej eksploatacji - wymagają naprawy uzwojeń lub suszenia ze względu na stwierdzoną zbyt małą rezystancję. Zasuwy nr 1 i 4 stan techniczny dobry, zasuwa nr 2 wymaga wykonania zabezpieczenia antykorozyjnego, zasuwa nr 3 pomimo wymienionych skorodowanych elementów konstrukcji i poszycia w 2013 r., ze względu na około 26 lat eksploatacji, wymaga rozważenia wymiany". Jako nieprawidłowości, które mogą powodować lub powodują zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem, kontrolujący wskazał: zbyt małą rezystancję uzwojenia silników sterujących pracą zasuw jazu, mogącą stanowić zagrożenie polegające na braku możliwości ich uruchomienia lub unieruchomienie w trakcie wykonywania manewru opuszczania i podnoszenia, a także inne nieprawidłowości instalacji elektrycznej wpływające na zagrożenia stanu bezpieczeństwa budowli oraz brak barierek chroniących przed upadkiem z wysokości na oczepach filarów jazu od strony WD.

Odnośnie natomiast "Ś." - obiektu budowlanego piętrzącego wchodzącego w skład Zespołu Budowli Hydrotechnicznych Stopnia Wodnego "P." z protokołu kontroli okresowej rocznej przeprowadzonej w dniu 30 listopada 2021 r. wynika, że jest to obiekt typu dokowego o konstrukcji żelbetowej usytuowana z lewej strony jazu w odległości ok. 200 m od krawędzi jego przyczółka w przekopie skracającym stare koryto W. Komora śluzy składa się z pięciu sekcji dokowych połączonych szwami dylatacyjnymi. Napełnianie i opróżnianie komory śluzy odbywa się przez krótkie kanały obiegowe znajdujące się w głowie górnej i głowie dolnej(po dwa kanały obiegowe), otwierane i zamykane zamknięciami w postaci stalowych klinowych zasuw płaskich w cyklu automatycznym oraz ręcznym ze sterowni śluzy usytuowanej w budce po lewej stronie głowy dolnej znajdującej się w nadbudowanej części budynku mechanizmów. Możliwe jest również sterowanie miejscowe wrotami i zasuwami w kanałach obiegowych szafek sterowniczych umieszczonych na ścianach zewnętrznych budek na mechanizmy usytuowanych po obu stronach na głowie dolnej i górnej. W sporządzam protokole stan techniczny Ś. wchodzącego w skład Stopnia Wodnego "P." został oceniony jako niedostateczny, zagrażający bezpieczeństwu użytkowania, pomimo tego uznano jednak, że nadaje się ona do dalszego użytkowania zgodnie z posiadanymi pozwoleniami i instrukcjami pod warunkiem niezwłocznego wyeliminowanie nieprawidłowości. Przeprowadzona kontrola wykazała m.in. ubytki i silną korozję betonów śluzy, uznano, że stan większości urządzeń jest dobry lub dostateczny za wyjątkiem urządzeń do przepuszczania wody, których stan uznano za niedostateczny. Jako nieprawidłowości, które mogą powodować lub powodują zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem, kontrolujący wskazał zbyt małą rezystancję uzwojenia silników: sterującego pracą wrót wsporczych, mogącą stanowić zagrożenie polegające na unieruchomieniu silnika, a tym samym na uniemożliwieniu otwarcia lub zamknięcia wrót wsporczych śluzy oraz silnika zasuwy obiegowej, która w podobny sposób może wpływać na uniemożliwienie sterowania zasuwą.

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2022 r. nr [...], M. WINB nałożył na Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. obowiązek udostępnienia (lub przedłożenia) w terminie do dnia 31 maja 2022 r. określonych dokumentów związanych z utrzymaniem i użytkowaniem jazu i śluzy na Stopniu Wodnym "P." w km rzeki W. 92+160 w K., o których mowa w protokołach z kontroli okresowych rocznych jazu i śluzy, przeprowadzonych w dniu 30 listopada 2021 r. przez mgr inż. R. P.

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. przy piśmie z dnia 30 maja 2022 r. przekazał żądaną dokumentację wraz ze stosownymi wyjaśnieniami w sprawie. W ww. piśmie Zarząd Zlewni w K. składa wyjaśnienia dotyczące rodzaju i terminu działań podjętych lub planowanych w celu zaistniałych zagrożeń bezpieczeństwa:

• brak dopuszczenia do eksploatacji silników elektrycznych sterujących pracą zasuw jazu,

• brak dopuszczenia do eksploatacji silnika elektrycznego sterującego pracą zasuwy kanału obiegowego śluzy,

• brak barierek na oczepach filarów od strony wody dolnej."

Ponadto wyjaśniono, że "w kwietniu 2022 roku została podpisana umowa z wykonawcą na prace remontowe na stopniu wodnym P. W zakres prac wchodzi między innymi wymiana istniejących silników elektrycznych sterujących pracą zasuw jazu na fabrycznie nowe, prace mają być zakończone w 2023 roku. Zadanie jest finansowane ze środków Banku Światowego. Ponadto Zarząd Zlewni w ramach własnych środków planuje wykonać do końca bieżącego roku remont silnika sterującego zasuwą kanału obiegowego". Jednocześnie wskazano, że w ocenie Zarządu Zlewni w K. nie ma możliwości wykonania w każdym obiekcie barier uniemożliwiających uniknięcia wypadku, ponieważ na obiekcie hydrotechnicznym systematycznie prowadzone są prace na wysokości związane z bieżącym utrzymaniem obiektu, a załoga zajmująca się tymi pracami jest odpowiednio przeszkolona i wyposażona w sprzęt asekuracyjny.

Do ww. pisma dołączono: protokół kontroli okresowej rocznej obiektu budowlanego "J." z dnia 30 listopada 2020 r., protokół z kontroli okresowej 5-letniej budowli piętrzącej J. "Stopień wodny P." z dnia 27 listopada 2017 r., protokół z okresowego przeglądu instalacji elektrycznej nr WP- 23/2021 z dnia 26 sierpnia 2021 r., protokoły z kontroli okresowego przeglądu instalacji elektrycznej z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr WP-24/2021, WP-25/2021, WP-26/2021, WP-27/2021, protokół z kontroli okresowej rocznej obiektu budowlanego "Ś." z dnia 30 listopada 2020 r., protokół z kontroli okresowej 5-letniej budowli piętrzącej Ś. "Stopień wodny P." z dnia 27 listopada 2017 r., protokół nr 10 z komisyjnego przeglądu okresowego SW P. z dnia 1 czerwca 2021 r., protokół nr 14 z komisyjnego przeglądu okresowego SW P. z dni 9 listopada 2021 r. Wskazane dokumenty byty dokumentami powołanymi w sporządzonych przez mgr inż. R. P. protokołach z kontroli okresowych rocznych jazu i śluzy przeprowadzonych w dniu 30 listopada 2021 r., oprócz więc przeprowadzonej w terenie kontroli były też podstawą do opracowania stwierdzonych nieprawidłowości i wniosków.

Ponadto wskazać należy, że z decyzji M. WINB z dnia [...] sierpnia 2022 r. wynika, że w zakresie stanu technicznego objętego przedmiotowym postępowaniem obiektu, prowadzone było postępowanie zakończone decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], którą w odniesieniu do jazu orzeczono m.in. "obowiązek naprawy zasuw nr 4 i 3 (w tej kolejności) (...) renowacji i zabezpieczenia antykorozyjnego pozostałych zasuw oraz zabezpieczenia antykorozyjnego zamknięć remontowych jazu", natomiast w zakresie instalacji elektrycznej nakazano: "dokonać połączenia układów napędowych wyciągarek wałem elektrycznym w przęśle nr 2,3,4 i 5, wysuszyć silniki napędowe wyciągarek i wykonać konieczne naprawy, odnowić uszkodzone, powłoki lakiernicze urządzeń elektrycznych" oraz inne naprawy, w tym betonów i umocnień brzegowych. Wskazane w treści uzasadnienia decyzji z dnia 11 sierpnia 2022 r. obowiązki wymienione ze wcześniejszej decyzji organu wojewódzkiego z dnia 12 kwietnia 2013 r. potwierdzają, że stan techniczny obiektu ulega pogorszeniu i konieczne jest podjęcie kolejnych działań mających na celu naprawienie stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższe potwierdzają również - na co wskazuje organ wojewódzki w objętej odwołaniem decyzji - treści protokołów kontroli z 2020 r., w których oceniono, iż zarówno na jazie, jak i na śluzie stan techniczny jako dostateczny, nie stwierdzając jednocześnie nieprawidłowości powodujących zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska.

Na tej podstawie M. WINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nałożył na Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budowli hydrotechnicznej - Stopnia Wodnego "P." w km 92+150 w K., poprzez wykonanie określonych robót budowlanych. W ocenie GINB wydana decyzja jest prawidłowa i co do meritum należy utrzymać ją w mocy.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawiony, lecz bezwzględnie zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r" sygn. akt II OSK 124/16). Nieodpowiedni stan techniczny, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, będzie wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego, do którego dochodzi w miarę upływu czasu. Chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu. Zamieszczenie bowiem w art. 66 tejże ustawy w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" przesądza, że przepisy te powinny mieć zastosowanie w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nieremontowany, niekonserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu, o którym mowa w komentowanym przepisie (wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2946/17).

W przedmiotowej sprawie zgromadzono szereg protokołów, a każdy z dokumentów jednoznacznie wskazuje na zły stan techniczny jazu i śluzy stopnia wodnego "P.", który - jak już wyjaśniono powyżej - ulega nieustannemu pogorszeniu. Dodatkowo, co szczególnie podkreślono w protokołach z kontroli okresowej rocznej z dnia 30 listopada 2021 r., obiekt ten zagraża również bezpieczeństwu ludzi. W ocenie organu II instancji, nałożenie badaną decyzją obowiązków wynikających z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego było zatem zasadne.

Decyzja wydana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, może być skierowana wyłącznie do podmiotów, które odpowiadają za utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie. Podmiotami tymi są właściciele lub zarządcy obiektów, co wynika z treści art, 61 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie obowiązki zostały prawidłowo nałożone na zarządcę obiektu.

Organ wskazał, że skarżący kwestionuje termin wykonania obowiązku polegającego na wymianie zasuwy nr 3 na jazie, wskazując, że jest on niemożliwy do realizacji ze względów technologicznych i organizacyjnych. GINB przedłużył termin wykonanie tego obowiązku o 2 miesiące, z uwagi na upływ czasu między wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej a niniejszej, jednakże nie jest zasadne przedłużenie tego terminu tak dalece, jak żąda tego strona skarżąca.

Względy technologiczne uniemożliwiają, zdaniem skarżącego, wymianę zasuwy nr 3 na jazie, z uwagi na możliwość zamknięcia tylko jednego przęsła w tym samym czasie w sytuacji powodziowej. Zwrócić zatem należy uwagę, że termin wykonania robót obejmuje różne okresy hydrologiczne. Skarżący szacuje, że wykonanie prac na jednym przęśle zajmie ok. 7 miesięcy wraz z przeprowadzeniem procedury przetargowej, w efekcie czego prace mogłyby zostać zakończone nie wcześniej niż do 31 grudnia 2024 r. Oczywiste jest natomiast, że żadne z przęseł nie musiałoby być zamknięte w czasie trwania przetargu. Nawet zatem zakładając osobne przetargi na prace wymagające zamknięcia poszczególnych przęseł, okres ten można znacznie skrócić. Taki wymagany okres na przeprowadzenie prac skarżący uzasadnia także tym, że w przypadku zamknięcia przęsła, niezbędne jest wykonanie wszystkich prac kompleksowo. Nie negując celowości takiego rozwiązania, należy wskazać, że jak wynika z przedstawionej dokumentacji, stan techniczny kontrolowanego obiektu ulega pogorszeniu, konieczne więc jest jak najszybsze podjęcie działań w celu zapobiegnięcia dalszemu procesowi degradacji obiektu, niecelowe zatem jest dalsze wydłużanie terminu na jego wykonanie zgodnie z żądaniem strony odwołującej.

W słusznym interesie strony leży wykonanie nakazanych robót bez zbędnej zwłoki w celu ochrony obiektu przed dalszym niszczeniem, nie zaś dalsze przedłużanie terminów. Podobnie, w interesie społecznym jest, aby nieprawidłowości tak znaczącego obiektu, jakim jest stopień wodny "P.", zostały usunięte tak szybko jak to możliwe. Zatem Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. powinien podjąć wszelkie kroki w celu jak najszybszego usunięcia nieprawidłowości. Z tego też powodu GINB uznał, że nie zachodzą przesłanki do przedłużenia terminu określonego w rozstrzygnięciu organu wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2022 r. zgodnie z żądaniem skarżącego.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia

1. art. 7 i 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 tj.:) poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w konsekwencji skutkujące uznaniem decyzji za niewykonalną w rozumieniu niewykonalności faktycznej na podstawie art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a.;

2. art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z utrzymaniem w pozostałej części decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2022 r, nr [...], znak [...];

3. z ostrożności procesowej art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. mając na uwadze fakt, iż ani decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2022 r, znak [...], ani decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 28 września 2022 r, znak DON.7100.159.2022.KAL nie wskazuje, iż dotyczy podmiotu reprezentującego Skarb Państwa.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p,s.a., ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że podtrzymuje konieczność ustalenia terminów wykonania obowiązków, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w odwołaniu (pismo z dnia 28.08.2022 r.) w ten sposób, że wymiana zasuwy na jazie nr 3 powinna nastąpić do dnia 31 grudnia 2024 r. a pozostałych obowiązków – do dnia 31 grudnia 2023 r.

Skarżący ponownie podkreślił, iż wykonanie zabezpieczenia antykorozyjnego zasuwy nr 3, jak również wymiana zasuwy nr 2 na jazie, jest możliwe jedynie pod osłoną założonego zamknięcia remontowego od wody górnej i od wody dolnej. Stopień Wodny P. wyposażony jest w jeden komplet zamknięć remontowych w celu prowadzenia prac remontowych i antykorozyjnych na zasuwie lub jej wymiany. Brak możliwości równoległego prowadzenia prac remontowych i konieczność przyjęcia etapowania robót wynika również z obowiązku zapewnienia przepustowości stopnia w sytuacji powodziowej, co określone jest w Instrukcji Gospodarowania Wodą stanowiącą załącznik do pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Marszałka Województwa M. z dnia [...] kwietnia 2016 r., jak również wynika to z instrukcji utrzymania i eksploatacji (pkt. 4.2.8) /dowód; (-) Instrukcja gospodarowania wodą dla SW Przewóz pkt. 6.6. (str. 21); (-) Instrukcja utrzymania i eksploatacji pkt. 4.2.8 (str. 21).

Mając na uwadze powyższe nie ma możliwości prowadzenia prac remontowych równocześnie na więcej niż jednym zamknięciu jazu. Dlatego też po założeniu zamknięcia remontowego i jego uszczelnieniu, oprócz robót wskazanych w decyzji, powinno się wykonać możliwie wszystkie niezbędne prace kompleksowo. W konsekwencji w ramach prac na zasuwie nr 2 zostanie wykonana wymiana uszczelnień oraz remont wyposażenia technologicznego zasuwy. Na obu zasuwach zostanie wykonana naprawa instalacji smarowania oraz remont elementów w betonach tj. okuć w progu i filarach. Zasuwa nr 3 zostanie wymieniona, zostaną wykonane wszystkie elementy stalowe i gumowe zasuwy, wyposażenie technologiczne zostanie wykonane na warsztacie, następnie nastąpi transport drogą wodną elementów zasuwy na stopień i skomplikowany technologicznie montaż. Szacowany czas na wykonanie remontu zasuwy nr 2 w tym zakresie, wraz z przeprowadzeniem procedury przetargowej wynosi około 7 miesięcy, natomiast zasuwy nr 3 wynosi około 10 miesięcy. Zabezpieczenie antykorozyjne zasuwy nie może być wykonywane w okresie zimowym.

Z uwagi na zakres i ograniczenia wynikające z obowiązujących decyzji administracyjnych, jak również technologii prowadzenia prac tj. możliwość zamknięcia tylko jednego przęsła jazu prace związane i remontem zasuwy nr 2 mogą być zrealizowane nie wcześniej niż w 2023 r., natomiast związane z wymianą zasuwy nr 3 nie wcześniej niż do grudnia 2024 r. W konsekwencji za zmianą terminu wykonania decyzji przemawia nie tylko słuszny interes strony, ale również interes społeczny.

W skardze podniesiono ponadto, iż brak należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego (nie tylko w oparciu o dokumenty posiadane przez organ) skutkuje nałożeniem na skarżącego niewykonalnego obowiązku w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. Jest to niewykonalność faktyczna. W doktrynie prezentowany jest pogląd, że art. 156 § 1 pkt 5 obejmuje zarówno niewykonalność prawną, jak i niewykonalność faktyczną (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks..., red. J. Borkowski, s. 236; Z. Janowicz, Kodeks.,., 1999, s. 432; M. Kamiński (w:j Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, 2017, s. 573). Skoro bowiem skarżący posiada zawarte umowy na wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji zakresu prac, z określonym w tej umowie terminem realizacji, to nie jest możliwe dotrzymanie terminu wskazanego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W ocenie skarżącego, organ w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego tak ustalony, przedłużony termin, uważa za adekwatny, zwłaszcza mając na uwadze uzasadnione argumenty dotyczące terminów wskazanych przez skarżącego, które znajdują odzwierciedlenie w zawartych umowach czy przyczynach technicznych, technologicznych czy hydrologicznych, jak również wynikających z funkcjonujących w obrocie decyzji administracyjnych. W tym zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji wymyka się weryfikacji. Natomiast argumenty o powinności przygotowania się na niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości, zwłaszcza w aspekcie tego, iż skarżący sukcesywnie remontuje SW P. w ramach posiadanych środków finansowych.

W skardze zarzucono, że organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji, iż skarżący działa w imieniu Skarbu Państwa, a więc zachodzi błąd co do adresata materialnoprawnego na podstawie obowiązującej ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 216 ust. 4 tej ustawy urządzenia wodne, które zostały wykonane albo są wykonywane przez PGW Wody Polskie na gruntach pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi lub na będących własnością Skarbu Państwa nieruchomościach niebędących gruntami pokrytymi śródlądowymi wodami płynącymi stanowią własność Skarbu Państwa. Przepis art. 216 ustawy jest przepisem materialnym wprowadzającym ogólną zasadę gospodarowania mieniem Skarbu Państwa wskazującym w sposób wyłączny podmioty zobowiązane i uprawnione do tego gospodarowania. Zgodnie z art. 240 ust. 3 pkt 11 Prawa wodnego regionalne zarządy gospodarki wodnej reprezentują Skarb Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 258 ust. 1,5 oraz 7 i 8 ustawy. W zakresie wynikającym z art. 258 Prawa wodnego Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych przyległych do śródlądowych wód płynących, a także w stosunku do położonych na tych nieruchomościach budynków, budowli oraz innych urządzeń, w tym urządzeń wodnych służących do realizacji zadań określonych w przepisach ustawy Prawo wodne (art. 258 ust. 5). PGW Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa urządzeń wodnych posadowionych na gruntach pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi (ust. 8 art. 258), jednakże za wyjątkiem tych urządzeń wodnych w stosunku do których reprezentację Skarb Państwa oraz prawa właścicielskie wykonuje starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub inne podmioty którym to mienie zostało powierzone.

Zgodnie z art. 528 Prawa wodnego Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie w stosunku do wód płynących oraz gruntów pokrytych wodami, nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi związanymi z nimi funkcjonalnie, przyległych do śródlądowych wód płynących, a także w stosunku do położonych na tych nieruchomościach budynków, budowli oraz innych urządzeń. Zgodnie z art. 529 ustawy Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa urządzeń wodnych. W konsekwencji należy uznać, iż zarówno zaskarżona decyzja organu li instancji, jak również I instancji, dotknięte są wadą nieważności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że wyznaczenie terminu, który strona uznaje za zbyt krótki nie stanowi o obarczeniu decyzji wadą niewykonalności. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego błędnego określenia adresata decyzji, organ wskazał, że zgodnie z przepisami przytoczonymi w skardze, Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie w stosunku do wymienionych w ustawie obiektów. Zatem decyzja nie określa praw i obowiązków podmiotu innego niż mający w sprawie interes prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2023, poz. 259 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi w tej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2022 r., którą organ uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2022 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku nr 3, tj. obowiązku polegającego na wymianie zasuwy nr 3 na jazie i w tym zakresie wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 28 lutego 2024 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), M. WINB nakazał Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie, Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w K. usunięcie w terminie do 31 grudnia 2023 r., stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego jazu i śluzy wchodzących w skład stopnia wodnego "P." w km rzeki W. 92+150 w K., poprzez:

1. naprawę urządzeń do przepuszczania wody w zakresie napędu elektrycznego zasuw głównych jazu oraz zasuwy kanału obiegowego śluzy,

2. zabezpieczenie antykorozyjne zasuwy nr 2 na jazie,

3. wymianę zasuwy nr 3 na jazie,

4. wykonanie barierek na oczepach filarów jazu od strony WD.

Zakres tych obowiązków został ustalony na podstawie dokumentów przedłożonych organowi I instancji przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. przy piśmie z dnia 30 maja 2022 r. Do ww. pisma dołączono: protokół kontroli okresowej rocznej obiektu budowlanego "J." z dnia 30 listopada 2020 r., protokół z kontroli okresowej 5-letniej budowli piętrzącej J. "Stopień wodny P." z dnia 27 listopada 2017 r., protokół z okresowego przeglądu instalacji elektrycznej nr WP-23/2021 z dnia 26 sierpnia 2021 r., protokoły z kontroli okresowego przeglądu instalacji elektrycznej z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr WP-24/2021, WP-25/2021, WP-26/2021, WP-27/2021, protokół z kontroli okresowej rocznej obiektu budowlanego "Ś." z dnia 30 listopada 2020 r., protokół z kontroli okresowej 5-letniej budowli piętrzącej Śluza "Stopień wodny P." z dnia 27 listopada 2017 r., protokół nr 10 z komisyjnego przeglądu okresowego SW P. z dnia 1 czerwca 2021 r., protokół nr 14 z komisyjnego przeglądu okresowego SW P. z dni 9 listopada 2021 r. Wskazane dokumenty byty dokumentami powołanymi w sporządzonych przez mgr inż. R. P. protokołach z kontroli okresowych rocznych jazu i śluzy przeprowadzonych w dniu 30 listopada 2021 r., oprócz więc przeprowadzonej w terenie kontroli były też podstawą do opracowania stwierdzonych nieprawidłowości i wniosków. Skarżący Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. nie kwestionuje zakresu nałożonych obowiązków, lecz jedynie termin ich wykonania.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. ), w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Termin wykonania obowiązków, o których mowa w pkt 1, 2 i 4 decyzji organu I instancji został wyznaczony do dnia 31 grudnia 2023 r., natomiast termin wykonania obowiązku wskazanego w pkt 3 decyzji organu I instancji (wymiana zasuwy nr 3 na jazie) został zmieniony przez organ II instancji i wyznaczony do dnia 28 lutego 2024 r. z uwagi na czas trwania postępowania odwoławczego. Strona skarżąca domagała się wyznaczenia terminu wymiany zasuwy na jazie nr 3 do dnia 31 grudnia 2024 r. z uwagi na harmonogram prac naprawczych przyjęty przez zarządcę obiektu.

Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione jest jak najszybsze wykonanie prac naprawczych w celu usunięcia złego stanu technicznego jazu i śluzy wchodzących w skład stopnia wodnego "P." w km rzeki W. 92+150 w K. Zły stan techniczny tej budowli hydrotechnicznej stwierdzono już decyzją organu wojewódzkiego z dnia 12 kwietnia 2013 r., a stan ten ulega pogorszeniu i konieczne jest podjęcie kolejnych działań mających na celu naprawienie stwierdzonych nieprawidłowości. Dodatkowo, co szczególnie podkreślono w protokołach z kontroli okresowej rocznej z dnia 30 listopada 2021 r., obiekt ten zagraża również bezpieczeństwu ludzi.

W skardze podniesiono, że względy technologiczne uniemożliwiają, zdaniem skarżącego, wymianę zasuwy nr 3 na jazie, z uwagi na możliwość zamknięcia tylko jednego przęsła w tym samym czasie w sytuacji powodziowej. W skardze wskazano, że wykonanie prac na jednym przęśle zajmie ok. 7 miesięcy wraz z przeprowadzeniem procedury przetargowej, w efekcie czego prace mogłyby zostać zakończone nie wcześniej niż do 31 grudnia 2024 r. Przekonująca jest argumentacja organu II instancji, że żadne z przęseł nie musiałoby być zamknięte w czasie trwania przetargu. Nawet zatem, zakładając osobne przetargi na prace wymagające zamknięcia poszczególnych przęseł, okres ten można znacznie skrócić. Taki wymagany okres na przeprowadzenie prac skarżący uzasadnia także tym, że w przypadku zamknięcia przęsła, niezbędne jest wykonanie wszystkich prac kompleksowo. Jednak, że jak wynika z przedstawionej dokumentacji, stan techniczny kontrolowanego obiektu ulega pogorszeniu, konieczne więc jest jak najszybsze podjęcie działań w celu zapobiegnięcia dalszemu procesowi degradacji obiektu, niecelowe zatem jest dalsze wydłużanie terminu na jego wykonanie zgodnie z żądaniem strony odwołującej. Rację ma organ, że w interesie społecznym jest, aby nieprawidłowości tak znaczącego obiektu, jakim jest stopień wodny "P.", zostały usunięte tak szybko jak to możliwe.

W związku z powyższym Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skargi naruszenia przez organ II art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w konsekwencji skutkujące uznaniem decyzji za niewykonalną w rozumieniu niewykonalności faktycznej na podstawie art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzi przesłanka niewykonalności decyzji, po której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Niewykonalność powinna mieć charakter obiektywny, a więc niezależny od subiektywnej oceny podmiotu zobowiązanego do jej wykonania. W szczególności nie mają tutaj znaczenia przeszkody o charakterze technicznym, finansowym, organizacyjnym itp., które mogą być usunięte działaniem tego podmiotu (A. Matan [w:] System Prawa Administracyjnego Procesowego pod red. G. Łaszczycy, A. Matana. Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, Tom II, Część 5 red. B. Adamiak, Warszawa 2019, s. 631). Niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały, to znaczy, że jej adresat jest trwale pozbawiony możliwości wykonania nałożonych decyzją obowiązków. Ponadto niewykonalność decyzji musi być następstwem przeszkód o charakterze obiektywnie i trwale nieusuwalnym. Przeszkody powodujące niewykonalność decyzji powinny być oczywiste (niewątpliwe). Fakt, iż zarządca obiektu budowlanego nie zgadza się z wyznaczonym przez organ terminem wykonania obowiązku nie oznacza, że decyzja jest obiektywnie niewykonalna.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego błędnego wskazania przez organy adresata decyzji, tj. skierowanie jej do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. bez wskazania, że podmiot ten działa w imieniu Skarbu Państwa. Treść przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2021, poz. 2233 ze zm.) przytoczonych w skardze na poparcie tego zarzutu wskazuje wręcz odwrotnie na prawidłowe określenie przez organy adresata decyzji. Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, za utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie odpowiada właściciel lub zarządca tego obiektu. Jak wskazano w treści uzasadnienia decyzji, organ nałożył obowiązki na podstawie art. 66 § 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego na zarządcę tej budowli, którym jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K.

Zgodnie z art. 216 ust. 6 Prawa wodnego, urządzenia wodne, które zostały wykonane albo są wykonywane przez Wody Polskie na gruntach pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi lub na będących własnością Skarbu Państwa nieruchomościach niebędących gruntami pokrytymi śródlądowymi wodami płynącymi, stanowią własność Skarbu Państwa. W myśl art. 258 ust. 1 ustawy Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1, oraz do gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi. Stosownie do art. 258 ust. 8 ustawy Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa urządzeń wodnych posadowionych na gruntach pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi oraz na gruntach, o których mowa w art. 218 ust. 3, z wyłączeniem urządzeń wodnych, w stosunku do których prawa właścicielskie Skarbu Państwa oraz reprezentację Skarbu Państwa wykonują starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub podmioty, którym to mienie zostało powierzone. Nie jest sporne w tej sprawie, że właścicielem obiektu budowlanego (i urządzenia wodnego) jest Skarb Państwa, lecz w jego imieniu występuje zarządca tego mienia, tj. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. W myśl art. 240 ust. 3 pkt 11 Prawa wodnego regionalne zarządy gospodarki wodnej reprezentują Skarb Państwa w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 258 ust. 1,5 oraz 7 i 8 ustawy. Stosownie do art. 529 Prawa wodnego, Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa urządzeń wodnych. Decyzja została więc skierowana prawidłowo do zarządcy obiektu budowlanego. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia art. 61 Prawa budowalnego, a tym bardziej naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji, jak wskazano w skardze. Zarzut naruszenia przez organ w tym zakresie art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. jest niezrozumiały, gdyż organ nie stosował tego przepisu w postępowaniu administracyjnym.

Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przez organ art. 145 § 3 p.p.s.a. "w związku z utrzymaniem w pozostałej części decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2022 r.". Zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie stanowił podstawy prawnej wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż organ złożył wniosek o zastosowanie tego trybu, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.