Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1864/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 318/20 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 3 lutego 2020 r. nr Rep.30/ZP/20 w przedmiocie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz Z. S. kwotę 1127 (tysiąc sto dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 lutego 2021 r., II SA/Ol 318/20, oddalił skargę Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej SKO) z dnia 3 lutego 2020 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Decyzją z 3 grudnia 2019 r. Burmistrz Miasta Iławy (dalej Burmistrz), po rozpatrzeniu wniosku Z. S. o wszczęcie postępowania w sprawie nakazania właścicielowi posesji zlokalizowanej w Iławie przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]) poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości zgodnego z prawem i miejscowym planem zagospodarowania, a w konsekwencji zaniechania prowadzenia działalności w postaci zorganizowanego komisu samochodowego – sprzedaży detalicznej i hurtowej samochodów oraz prowadzenia działalności polegającej na konserwacji i naprawie pojazdów, nakazał właścicielowi ww. nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości co do nadwyżki ponad powierzchnię 166 m².

Odwołanie złożył Z. S.

Zaskarżoną decyzją SKO uchyliło ww. decyzję w całości i odmówiło nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Z. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.

Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie należało zbadać, czy doszło do funkcjonalnego przekształcenia terenu, sprzecznego z ustaleniami planu miejscowego. Ustalono, że przedsiębiorca prowadził sporną działalność gospodarczą na przedmiotowej działce w okresie od 1 września 2009 r. do 31 marca 2016 r., a następnie – od 5 stycznia 2017 r. W opinii Sądu z treści planu wynika, że prawodawca nie wprowadził na obszarze obowiązywania planu zakazu usług nieuciążliwych na terenie zabudowy mieszkaniowej MN. Zgodnie z § 6 pkt 56 planu miejscowego "usługi nieuciążliwe" oznaczają usługi, które nie stanowią zagrożenia dla funkcji mieszkaniowej pod względem sanitarnym i pożarowym, obciążenia ruchem samochodowym oraz wynikającym z różnych rodzajów hałasu i drgań. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że warunki te nie zostały naruszone przez prowadzenie spornej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zasadnie SKO oparło się w tej kwestii na stanowiskach wyspecjalizowanych organów administracji m.in. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Iławie, czy Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w Elblągu. Uwzględniając treść pism wskazanych organów SKO oceniło, że nie ustalono, aby w związku z użytkowaniem działki dochodziło do jakichkolwiek uciążliwości, które przenikałyby granice działki. Tym samym nie została naruszona zasada zawarta w § 10 ust. 1 planu miejscowego, zgodnie z którą uciążliwości wynikające z użytkowania terenów lub budynków nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania. Bezpodstawne – zdaniem Sądu – jest stanowisko skarżącego, że przy badaniu poziomu hałasu bez znaczenia jest sąsiedztwo drogi krajowej. Kwestia ta została oceniona przez wyspecjalizowany organ i subiektywne odczucia skarżącego nie wpływają na prawidłowość oceny tego organu, że mierzony poziom hałasu był nie do odróżnienia od tła. WSA uznał, że okazjonalnego mycia samochodów na własnej posesji nie można kwalifikować jako "myjni samochodowej". Prawidłowo – zdaniem Sądu – SKO oceniło zgodność przeznaczenia 218 m² utwardzonego tłuczniem i kostką betonową terenu przedmiotowej działki na cele związane z prowadzeniem działalności w formie autokomisu z uwagi na treść § 6 pkt 18 planu, stanowiącego m.in., że łączna powierzchnia terenu związana z przeznaczeniem dopuszczalnym ustaleniami planu nie może być większa od funkcji podstawowej, w odniesieniu do każdego obszaru będącego przedmiotem zainwestowania; § 52 ust. 1 pkt 3 lit. d – e, przewidujących, że maksymalna powierzchnia zabudowy ma wynosić 40%, a powierzchnia biologicznie czynna - minimum 40%, oraz § 52 ust. 1 pkt 10 obligującego do zabezpieczenie na każdej działce minimum 2 miejsc postojowych. Przepisy te pozwalają przyjąć, że łączna powierzchnia działki związana z funkcją inną niż podstawowa może wynosić 50%, to jest w stanie faktycznym sprawy 218 m². Zdaniem Sądu, z uwagi na powyższe zasadnie SKO odmówiło nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowej działki.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez brak przeprowadzenia rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w sytuacji, w której przeprowadzenie takiej rozprawy lub rozprawy w trybie stacjonarnym nie wiązało się z nadmiernym zagrożeniem dla zdrowia osób w niej uczestniczących i można było ją przeprowadzić w rozpatrującym sprawę Sądzie lub na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, co w istocie doprowadziło do pozbawienia możności uczestnictwa w rozprawie i obrony swoich interesów przez skarżącego i wobec braku przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń w zakresie ewentualnej możności wywołania nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (przede wszystkim skarżącego i jego pełnomocnika) z powodu nieznajdującego podstawy prawnej w w/w ustawie;

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja była czwartą decyzją SKO poprzedzoną wcześniej trzema takimi samymi co do meritum i ustaleń faktycznych decyzjami kasatoryjnymi uchylającymi decyzję organu w całości, zaś zachodząca w okolicznościach sprawy na gruncie decyzji z 3 lutego 2020 r. fluktuacja poglądów tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania obywateli w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

3) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez organ szeregu przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 75 § 1, art. 84 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a. wskutek:

- braku rozważenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności dowodów przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania wskazujących w sposób obiektywny na zmianę sposobu zagospodarowania działki nr [...], zakres i charakterystykę działalności gospodarczej oraz jej niezgodności z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- zaniechania przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opinii biegłego na okoliczność ustalenia zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, tj. działki nr [...], na działalność niezgodną z tym przeznaczeniem dla tej nieruchomości polegającą na prowadzeniu na działce gruntu uciążliwej dla sąsiednich nieruchomości działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu komisu sprzedaży pojazdów oraz warsztatu samochodowego i myjni, podczas gdy okoliczności te wymagają wiadomości specjalnych, zaś żaden z dowodów dopuszczonych w toku postępowania przed organem nie cechuje się walorami opinii biegłego niezależnego od organu I Instancji;

4) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez lakoniczne odniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny co do wniosków i zarzutów skarżącego w przedmiocie charakteru działalności gospodarczej prowadzonej na działce [...] przez jej właściciela i skutków, jakie działalność ta (w postaci hałasów i drgań oraz innych uciążliwości związanych m.in. ze zwiększonym ruchem samochodowym) wywołuje na sąsiednich nieruchomościach;

5) prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie wydania decyzji nakazującej właścicielowi działki nr [...] przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania, tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w sytuacji, w której właściciel w/w nieruchomości bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dokonał zmiany sposobu zagospodarowania terenu na wprost niezgodną z obowiązującym w tym obszarze Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta Iława określającym mieszkaniowe zagospodarowanie i niedopuszczające prowadzenia działalności gospodarczej poza budynkiem, a w gmachu budynku prowadzenie wyłącznie działalności nieuciążliwej, zaś w wyniku dokonania przez właściciela działki [...] zmiany prowadzi on działalność gospodarczą zarówno w budynku jak i poza budynkiem, która to jest wprost sprzeczna z planem zagospodarowania oraz wysoce uciążliwa dla sąsiednich nieruchomości i najbliższego otoczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty i argumenty były trafne i należycie sformułowane.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Stosownie do tego unormowania, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących.

W myśl zaś ust. 3 tego artykułu, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy i w związku z uznaniem, że istnieje duże zagrożenie dla życia i zdrowia stron związane z przeprowadzeniem rozprawy oraz z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przewidziane w art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych (por. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2022 r., II OSK 1652/21, ONSAiWSA 2022/5/75).

Mając na względzie powyższe zarzut naruszenia art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. uznać należy za bezzasadny.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez Sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. np. wyrok NSA z 15.01.2019 r., II OSK 391/17, LEX nr 2624490; z 26.10.2018 r., I OSK 2946/16, LEX nr 2582901). W tej sprawie skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakie uchybienia proceduralne wynikające z materiału dowodowego zebranego w sprawie lub jakie dowody nie zostały uwzględnione przez Sąd I instancji. Nie wykazał więc, aby doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Usprawiedliwione podstawy mają natomiast zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 75 § 1, art. 84 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., chociaż nie zostały one w pełni należycie sformułowane i nie wszystkie przywołane w nich przepisy zostały naruszone, a podniesiona w tych zarzutach argumentacja nie zawsze była trafna. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie nie został naruszony art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ przepis ten ma zastosowanie w przypadku braku planu miejscowego, a w niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest. Nie było też konieczności powoływania biegłego na okoliczność ustalenia zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, bowiem znany był sposób jej użytkowania zarówno przed jego zmianą, jak i po zmianie Zgodzić się jednak należy ze skarżącym kasacyjnie, że SKO i WSA nie rozważyły należycie treści planu miejscowego, wskutek czego SKO wadliwie uznało, że przedmiotowa zmiana zagospodarowania nieruchomości nie narusza planu miejscowego. Trafnie wywodząc, że dokonana zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie jest zgodna z obowiązującym w tym obszarze planem miejscowym, określającym mieszkaniowe zagospodarowanie i niedopuszczającym prowadzenia działalności gospodarczej poza budynkiem, a w gmachu budynku prowadzenie wyłącznie działalności nieuciążliwej, skarżący kasacyjnie w podniesionych zarzutach nie wskazał, z jakich konkretnie przepisów planu miejscowego to wynika i – w konsekwencji – jakie przepisy planu zostały naruszone. Dopiero w motywach skargi kasacyjnej powołano się na § 10 i § 13 ust. 1 pkt 1 planu, nie precyzując jednak, jakie konkretnie jednostki redakcyjne tych unormowań miały zostać naruszone. Zauważyć bowiem należy, że § 10 dzieli się na 8 ustępów, § 13 ust. 1 pkt 1 ma litery a-h.

Pomimo tych uchybień stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja rzeczywiście została podjęta z naruszeniem § 13 ust. 1 pkt 1 planu, a konkretnie § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b). Zgodnie bowiem z tym przepisem, budynek jednorodzinny to obiekt stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych lub jednego lokalu mieszkalnego i lokalu dla nieuciążliwej usługi o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% całkowitej powierzchni budynku.

W zaskarżonej decyzji SKO jednak w istocie pominęło to uregulowanie i poczynionych obliczeń nie odnosiło do powierzchni budynku.

WSA tę wadliwą decyzję zaakceptował.

Już tylko to uchybienie sprawia, że zaskarżona decyzja narusza prawo i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W konsekwencji powyższego zaskarżony wyrok – jako akceptujący tę wadliwą decyzję – również podlega uchyleniu.

Przy ponownym rozpoznawaniu odwołania SKO uwzględni treść wszystkich mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przepisów prawa, w tym w szczególności uregulowania zawarte w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b) planu miejscowego, rozważy całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i będzie miało na uwadze, że stosownie do art. 139 k.p.a. nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W tym stanie rzeczy, chociaż wiele z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie znalazło usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, gdyż te zarzuty, które okazały się zasadne, miały istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiły wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Mając na względzie powyższe i uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjne na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.