Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1563/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant : starszy referent sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 września 2023 r., znak: SKO-ZP-415-251/23 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1563/23

UZASADNIENIE

Wójt Gminy Krościenko nad Dunajcem decyzją z dnia 17 lipca 2023 r., znak: GOZ.6730.8.23.JP, wydaną na podstawie art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023r. poz. 977), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) - po rozpatrzeniu wniosku Gminy Krościenko nad Dunajcem - ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji "Budowa drogi dla pieszych i rowerów na działkach Ew. nr 10484/104, 10484/87, 10474/13, 10474/12, 10484/86 w rejonie ulicy Kazimierza Wielkiego w Krościenku nad Dunajcem":

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 25 września 2023 r., znak: SKO-ZP-415-251/21, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 2000 ze zm.), art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 54 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) – po rozpatrzeniu odwołań M. K. i J. K. - utrzymało ww. decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył art. 6 pkt 9c u.g.n. oraz art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i 1a, art. 54 i art. 56 u.p.z.p. i wskazał, że w treści decyzji zawarto analizę urbanistyczną inwestycji. Teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, znajduje się na terenie stanowiącym własność Gminy, częściowo na terenie Powiatowego Zarządu Dróg, a częściowo Zarządu Dróg Wojewódzkich. Inwestycja znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki Dunajec oraz na terenie oznaczonym w ewidencji jako użytki "Bi" oraz "dr" i jest zgodna z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Teren inwestycji znajduje się w obszarze wpisanym do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków jako układ urbanistyczny historycznego centrum Krościenka nad Dunajcem i jest objęty postępowaniem WKZ w sprawie wpisania do rejestru zabytków województwa małopolskiego średniowiecznego układu urbanistycznego w granicach dawnej osady i miasta lokacyjnego Krościenka nad Dunajcem. Na terenie inwestycji brak jest inwestycji celu publicznego wymienionych w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 u.p.z.p. Działki są natomiast położone w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu ustanowionym uchwałą Sejmiku Województwa Małopolskiego z 27.04.2020 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego poz. 3482). Na terenie inwestycji brak jest innych form ochrony przyrody.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że pozyskano niezbędne uzgodnienia (Zarządu Dróg Wojewódzkich, Powiatowego Zarządu Dróg, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Starosty Nowotarskiego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" Dyrektora RZGW w Krakowie oraz RDOŚ w Krakowie), strony brały czynny udział w postępowaniu, m.in. składając uwagi do inwestycji, a organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego stosownie do art. 10 k.p.a. w drodze obwieszczenia, a nadto obwieszczeniem z dnia 01.04.2023 r. zawiadomił pozostałe strony stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie.

Co do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a zgodność z przepisami odrębnymi została wykazana w uzasadnieniu decyzji oraz wynika z uzgodnień z organami współdziałającymi. W toku postępowania ustalono, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Interesy osób trzecich zostały uwzględnione i zabezpieczone w pkt 2 lit. d decyzji. W postępowaniu został uwzględniony fakt, iż prowadzone jest postępowanie przed WKZ w sprawie wpisania do rejestru zabytków województwa małopolskiego średniowiecznego układu urbanistycznego w granicach dawnej osady i miasta lokacyjnego Krościenka nad Dunajcem. W toku postępowania uzyskano uzgodnienie WKZ. W zakresie warunków ochrony środowiska wskazano, że działka znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu, w związku z czym wszelkie roboty należy wykonywać zgodnie z zasadami obowiązującymi na tym obszarze, ponadto organ wskazał na konieczność uwzględnienia obowiązujących przepisów w zakresie ochrony środowiska. Zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania było prawidłowe i wynikało z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Odwołujący się mieli możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, czemu dawali wyraz w pismach kierowanych do organu.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. K. i M. K., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez błędne zastosowanie tych przepisów polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, a także pominięcie w rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego;

2) art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. przez jego błędne zastosowanie i brak dokonania przez organy właściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

3) art. 11 w zw. z 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się przez organy do całości zarzutów stawianych przez skarżących;

4) art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. w zw. z art. 166 ust. 8 Pw w zw. z art. 166 ust. 10 Pw przez niedokonanie odpowiednich uzgodnień z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w sytuacji gdy decyzja z dnia 9 maja 2023 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie nie spełnia wymagań ustawowych, w tym nie zawiera wymagań i warunków dla planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz nie uwzględnia, że planowana inwestycja stanowi zagrożenia dla ochrony środowiska, dóbr kultury oraz może znacząco utrudnić zarządzanie ryzykiem powodziowym;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, kiedy decyzja ta wykazywała szereg naruszeń prawa materialnego oraz wydana była z naruszeniami przepisów postępowania, takimi jak:

a. art. 8 w zw. z art. 13 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez brak bezstronności organu I instancji, w sytuacji gdy wnioskodawcą i organem I instancji był ten sam podmiot oraz wobec istnienia faktycznych i prawnych możliwości innego prowadzenia tras rowerowych na wskazanym obszarze i brak dążenia do polubownego rozstrzygania kwestii spornych w niniejszym postępowaniu w postaci zerwania rozmów ze stroną w osobnych rozmowach ze skarżącymi;

b. art. 7b k.p.a. przez brak właściwego współdziałania ze sobą organów administracji publicznej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy, co przejawiało się wydaniem niedokładnych, niesprawdzonych postanowień uzgodnieniowych oraz decyzji uzgodnieniowej;

c. art. 9. k.p.a. przez jego niezastosowanie i brak właściwego informowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

d. art. 107 § 1 ust. 6 k.p.a. przez lakoniczność uzasadnienia decyzji organu, który nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów i uwag skarżących, zawierał niepełne i niepoprawne elementy wymagane art. 54. ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p.;

e. art. 166 ust. 10 Pw przez jego niezastosowanie przez organ uzgodnieniowy i brak zbadania wskazanych tam okoliczności, co skutkowało i wydaniem niezgodnej z prawem decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 9 maja 2023 r., co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji;

6) art. 2 ust. 3 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i brak właściwego wyważenia przez organy interesu publicznego i interesu prywatnego skarżących (zgłaszanego w postaci wniosków i uwag w toku postępowania), a także brak właściwych analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych przy ustaleniu przeznaczenia terenu;

7) art. 54 ust. 1 pkt. 2 lit. a, b, c i d u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i przyjęcie lakonicznego, niepełnego, a przede wszystkim nieszczegółowego, ale też błędnego określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającego z przepisów odrębnych;

8) art. 56 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i brak odmowy przez organy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z niezastosowanymi w sprawie przepisami prawa materialnego:

a. § 1-3 uchwały nr XX/274/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2020 roku w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w zakresie jakim określają zakazy budowania nowych obiektów budowlanych od linii brzegów rzek i zbiorników wodnych;

b. § 36 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie jakim reguluje on odległość dróg, ciągów pieszych od włazów zbiorników na bezodpływowe nieczystości ciekłe;

c. art. 5 ust. 1 pkt. 1 d oraz pkt 2 lit. b oraz pkt 9 Pb, w zakresie jakim wymaga on, aby obiekty budowlane jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, były projektowane i budowane w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów oraz spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych dotyczących m.in. bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów, a także poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, które to obowiązki powinien spełniać nowy obiekt budowlany wobec istniejących już obiektów;

d. art. 7 pkt 4 u.o.o.z. przez jego niezastosowanie i nieumieszczenie w jej treści szczegółów ochrony zabytkowego obszaru w kontekście umieszczenia przedmiotowego obszaru w Wojewódzkim Rejestrze Zabytków i wobec faktu, że jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony zawarte właśnie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (która powinna szczegółowo te zasady opisywać);

e. art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, art. 140 i 144 k.c. przez rażące naruszenie prawa własności skarżących i ograniczenie prawa do zagospodarowania i dysponowania stanowiących jej własność nieruchomościami w związku z wydaniem decyzji, która umożliwia powstanie konstrukcji oporowej wraz ze ścieżką rowerową, które w bezpośredni sposób wpłyną na powstanie immisji pośrednich, wpływających negatywnie na prowadzoną przez skarżących działalność gospodarczą

Skarżący podnieśli też, że z prowadzonego przez nich punktu gastronomiczno-usługowego i przyległego do niego ogródka rozpościera się niezwykły widok na rzekę Dunajec, co stanowi jedną z głównych atrakcji lokalu. Po wybudowaniu konstrukcji oporowej dojdzie do utraty tych cennych walorów.

Na koniec skarżący podnieśli, że z uwagi na art. 166 ust. 6 Pw nie mogli w toku postępowania zaskarżyć decyzji Dyrektora RZGW w Krakowie. Choć w decyzji tej wskazano poziom ryzyka powodziowego, to nie wyjaśniono w niej, jaki wpływ na to ryzyko może mieć planowana inwestycja, ani nie odniesiono się do elementów wymienionych w art. 166 ust. 10 Pw.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o: (i) uchylenie decyzji organów obydwu instancji; (ii) uchylenie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 9 maja 2023 r. (znak: KR.RPP.611.193.2023.KB) oraz postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 maja 2023r. (znak: DNT-I.5151.9.2023.AP); (iii) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; (iv) dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi na fakty w niej wskazane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi.

Pismem z dnia 4 stycznia 2024 r. Gmina Krościenko nad Dunajcem wskazała, że: (i) konieczność zachowania zasady kontynuacji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) nie dotyczy inwestycji celu publicznego, w tym dróg (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.); (ii) zarzut sprzeczności inwestycji z ustaleniami i zakazami wynikającymi z położenia terenu objętego wnioskiem na obszarze Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu nie ma uzasadnienia, bo zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody zakazy na obszarze chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Krościenko nad Dunajcem o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.), dalej zwana u.p.z.p. Zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w razie braku planu miejscowego - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika przy tym z art. 2 pkt 5 tej ustawy, przez wyrażenie "inwestycja celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.).

Przytoczona wyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak słusznie zauważa Z Niewiadomski w Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r. - inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego czy choćby zbiorowego) a organ okoliczność tę winien zweryfikować. Zwrócić tu należy uwagę na fakt, iż ustawodawca przewidział dwa rodzaje aktów administracyjnych związanych z lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego i określeniem warunków dla tego przedsięwzięcia tj. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosowanych alternatywnie w zależności od sytuacji prawnej zamierzenia inwestycyjnego. Z uwagi na węższe zdefiniowanie pojęcia inwestycja celu publicznego ale także skutki jakie wskazane wyżej alternatywne akty administracyjne wywołują bądź mogą wywoływać, regułą powinno być wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących tej decyzji (lokalizacyjnej), należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki tj. że jest przedsięwzięciem które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, iż nie mamy do czynienia z inwencją celu publicznego a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że budowa ścieżki rowerowej oraz pieszej jest inwestycją celu publicznego, albowiem "wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego" oraz "wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa" wymienione zostały pośród celów publicznych w art. 6 pkt. 1 i pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie ulega też wątpliwości że drogi rowerowe i piesze w miejscowościach o charakterze turystycznym i wypoczynkowym (a taką jest Krościenko nad Dunajcem), służą zarówno turystom jak i - na wielu płaszczyznach - społeczności lokalnej, również z miejscowości sąsiednich. Wobec powyższego wydanie dla zamierzonej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego było uzasadnione.

Decyzję w niniejszej sprawie wydał w I instancji właściwy organ, albowiem zgodnie z art. 51 u.pz.p. w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9.11.2016 r., sygn. II OSK 268/15, LEX nr 2190762, " W kontekście stanowiska Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, OTK-A 2009/9/139) podkreślenia wymaga, że jeżeli jednostce samorządu terytorialnego przyznane zostało władztwo publiczne, a jej organom kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w określonym przedmiotowo zakresie, to w takim zakresie jednostka ta traci prawo do reprezentowania własnych interesów, jako interesów osoby prawnej i nie może być stroną danego postępowania administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 88/10, jeżeli przepis prawa przypisuje organowi administracji publicznej kompetencje do wydania decyzji administracyjnych w określonym przedmiotowo zakresie i złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, postępowanie wszczynane jest z urzędu."

Oznacza to, że jest dopuszczalne aby decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydał Wójt Gminy Krościenko nad Dunajcem, nawet w sytuacji gdy Gmina Krościenko jest równocześnie inwestorem tej inwestycji; konsekwencją jest to, że wówczas gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego, nawet gdy inwestycja planowana jest na nieruchomościach stanowiących jej własność. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 13 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez brak bezstronności organu I instancji, w sytuacji gdy wnioskodawcą i organem I instancji był ten sam podmiot.

W procedurze zmierzającej do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest przede wszystkim zweryfikowanie wniosku inwestora pod względem zgodności z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanie zawiadomień, o jakich mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, przeprowadzenie analizy opisanej w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzyskanie uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 ustawy.

W niniejszej sprawie wniosek inwestora był kompletny, a organ wnioskiem tym jest związany i nie ma żadnych możliwości aby go modyfikować. W szczególności organy nie mają podstaw prawnych do badania "istnienia faktycznych i prawnych możliwości innego prowadzenia tras rowerowych", jak chcieliby skarżący. Podkreślić przy tym należy, że inwestycja nie wkracza na działki skarżących, a jedynie z nimi sąsiaduje. Nadto w piśmie z dnia 16 sierpnia 2023 r. (k. 36) przekazującym odwołanie skarżących do organu II Instancji Wójt wyjaśnił, że wskazywana przez skarżących "wersja przebiegu ścieżki rowerowej z 2021 r." jest odrębną i niezależną inwestycją od tej, dla której wydana została zaskarżona decyzja.

Wbrew twierdzeniom skargi, decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane zgodnie z art. 54 u.p.z.p. oraz załącznik graficzny. Łączne odczytanie części tekstowej i graficznej decyzji nie pozostawia wątpliwości co do rodzaju inwestycji, terenu który zajmuje, linii rozgraniczających teren inwestycji, jej elementów składowych oraz szczególnych uwarunkowań terenowych takich jak bliskość rzeki Dunajec i związanych z tym zagrożeń powodziowych czy usytuowanie inwestycji na obszarze układu urbanistycznego historycznego centrum miejscowości Krościenko nad Dunajcem.

Projekt decyzji sporządziła osoba uprawniona (mgr inż. arch. J. P.) po myśli art. 50 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym "sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej." Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, nie została sporządzona jako odrębny dokument, ale wymagania takiego przepisy nie przewidują. Wszystkie te kwestie wynikają natomiast z projektu decyzji.

Decyzja uzyskała wymagane uzgodnienia, w szczególności Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Zarządu Dróg Wojewódzkich, Powiatowego Zarządu Dróg w Nowym Targu.

Skarżący zarzucają że uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie były nieodpowiednie, a decyzja uzgadniająca projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego "nie spełnia wymagań ustawowych w tym nie zawiera wymagań i warunków dla planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz nie uwzględnia, że planowana inwestycja stanowi zagrożenia dla ochrony środowiska, dóbr kultury oraz może znacząco utrudnić zarządzanie ryzykiem powodziowym". Wskazać zatem należy, że art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przewiduje uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z wieloma wyspecjalizowanymi organami, a celem tych uzgodnień jest zajęcie wiążącego stanowiska co do możliwości realizacji projektowanej inwestycji w zakresie właściwości rzeczowej konkretnego organu. Innymi słowy, na określony kształt projektowanej inwestycji musi wyrazić zgodę organ administracyjny, który ma merytoryczne kompetencje w obszarze objętym uzgodnieniem, której nie ma organ prowadzący postępowanie główne (wójt, burmistrz m prezydent). Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5d u.p.z.p., uzgodnienia decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, dokonuje się w drodze decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5 tej ustawy, przy czym zgodnie z ust. 6 stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 5, jest wnioskodawca.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6.12.2022 r., II OSK 3905/19, LEX nr 3458756: "Należy podkreślić, że organ prowadzący postępowanie główne jest związany postanowieniem odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 3087/20, CBOSA oraz uchwalę składu pięciu sędziów z dnia 15 lutego 1999 r., sygn. OPK 14/98, ONSA 1999, Nr 3, poz. 80). Nadanie uzgodnieniu formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, powoduje, że ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne oraz przez sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji wydanej przez organ główny. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie nadzwyczajnym wyeliminowane z obrotu prawnego, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę. (por. np. wyrok NSA z 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1284/12 oraz wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1493/19, CBOSA"

Wobec powyższego wszystkie zarzuty dotyczące decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 9 maja 2023 r. znak KR.RPP.611.193.2023. KB nie mogą być w niniejszej sprawie rozpatrywane.

Podobnie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 pkt 4 u.o.o.z. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 11 maja 2023 r. znak DNT-I.5151.9.2023.AP uzgodnił bez zastrzeżeń projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, skoro zaś tak, to oznacza, że nie widział potrzeby ani konieczności jej uzupełniania czy modyfikacji odnośnie kwestii związanych z ochroną zabytków.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 7b k.p.a. przez brak właściwego współdziałania ze sobą organów administracji publicznej w zakresie "niesprawdzonych postanowień uzgodnieniowych oraz decyzji uzgodnieniowej". Wójt przesłał organom właściwym do uzgodnienia decyzji jej projekt, a organy te projekt ten zaakceptowały, nie tylko poprzez "milcząca zgodę", ale poprzez wydanie stosownych postanowień oraz decyzji. Fakt, że skarżący z zaskarżoną decyzją się nie zgadzają (a pośrednio także z dokonanymi uzgodnieniami) nie oznacza jeszcze, że organy ze sobą nie współdziałały.

Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące sprzeczności projektowanej inwestycji z uchwałą Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w zakresie jakim określają zakazy budowania nowych obiektów budowlanych od linii brzegów rzek i zbiorników wodnych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 7 lit. a oraz ust. 7 pkt. 5 uchwały Nr XX/274/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na terenie Obszaru wprowadzono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych miedzy innymi w pasie szerokości 10 m od linii brzegów rzek wskazanych na mapie stanowiącej załącznik nr 4 do uchwały, w ich rzeczywistym przebiegu w terenie. Jednakże zakaz ten nie dotyczy budowania nowych obiektów budowlanych o ile nie stanowią one przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o charakterze publicznym (ogólnodostępnych) służących możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, za wyjątkiem obiektów kubaturowych o powierzchni zabudowy powyżej 35 m2, a także stanowiących obiekty liniowe w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące sprzeczności projektowanej inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z ustawą prawo budowlane. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego to pierwszy etap procesu inwestycyjnego, kolejnym jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę mogą być stosowane przepisy ustawy prawo budowlane, jak również przepisy dotyczące warunków technicznych usytuowania budynków czy innych obiektów budowlanych. W kontrolowanym postępowaniu nie były stosowane, a zatem nie mogły zostać naruszone.

Nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, art. 140 i 144 k.c. przez rażące naruszenie prawa własności skarżących i ograniczenie prawa do zagospodarowania i dysponowania stanowiących jej własność nieruchomościami. Własność skarżących nie została zaskarżoną decyzją naruszona czy ograniczona. Decyzja lokalizacyjna z samej swojej natury nie może naruszyć prawa własności, albowiem jej celem jest wyłącznie ustalenie czy i na jakich warunkach inwestycja będzie mogła być w danej przestrzeni ulokowana. Własność nie jest zresztą prawem absolutnym, bo jak wskazuje art. 64 ust. 3 Konstytucji,

własność może być ograniczona w drodze ustawy i w zakresie, w jakim ograniczenie to nie narusza istoty prawa własności. Ponownie pokreślić należy, że inwestycja nie jest planowana na działkach skarżących. Zarzuty skargi w gruncie rzeczy dotyczą tego, że teren działki nr [...] na którym zlokalizowany został ogródek gastronomiczny prowadzony przez skarżących, po zrealizowaniu inwestycji będzie miał gorszy widok na rzekę Dunajec, niż ma obecnie. Jednak w systemie prawa polskiego nie ma żadnego przepisu, z którego można by skonstruować "prawo widoku", a następnie je chronić.

Zdaniem Sądu nie jest też tak, że organ naruszył art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, a także pominięcie w rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego. Zestawienie pogorszenia widoku z ogródka gastronomicznego skarżących z możliwościami rozwojowymi gminy wynikającymi z rozbudowy infrastruktury umożliwiającej turystykę rowerową i pieszą, przeczy tezie skarżących.

Zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 u.p.z.p. jest niejasny: art. 2 u.p.z.p. zawiera definicje ustawowe w pkt. od 1 do 21 i nie ma innych jednostek redakcyjnych, w tym ust. 3. Sąd nie dopatrzył się także w niniejszej sprawie naruszenia art.9, art. 11 oraz art. 107 k.p.a. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.