Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1282/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 2  pkt 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. N., W. P., Z. O., A. B. i A. B. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 22 października 2009 r. nr LXIV/1998/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 50 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części tekstowej oraz w części graficznej w zakresie wymagań dotyczących scalania i podziału nieruchomości w odniesieniu do działki nr ewid. [...], obręb [...]w Warszawie; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz M. N., W. P., Z. O., A. B. i A. B.solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2493/21 na skutek skargi M. N., W. P., Z. O., A. B. i A. B. stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 22 października 2009 r., Nr LXIV/1998/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar [...], w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do działki nr ewid. [...], obręb [...] w W.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1456/22, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Rady Miasta Stołecznego Warszawy od powyższego wyroku uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na następujące aspekty:

1. wprawdzie skarżący zaskarżyli MPZP w części, tj. w zakresie części tekstowej i graficznej w odniesieniu do działki nr ewid. [...], to wnieśli już o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, poprzez "wyeliminowanie przepisów prawa miejscowego w zakresie wyznaczenia obszaru scalenia i podziału na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w tekście i rysunku planu". Argumentacja zawarta w ich skardze koncentrowała się wyłącznie wokół kwestii zasadności objęcia ich działki procedurą scalania i podziału nieruchomości. Sąd I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie stwierdzające "nieważność zaskarżonej uchwały w część tekstowej i graficznej w odniesieniu do działki nr ewid. [...], obręb [...] w W.", wyeliminował tymczasem nie tylko przepisy odnośnie wymagań dotyczących scalenia i podziału nieruchomości, lecz także pozostałe zapisy MPZP w stosunku do działki strony skarżącej określające: przeznaczenie terenu; warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; zasady obsługi terenu w infrastrukturę techniczną; zasady obsługi komunikacyjnej. Nie wyjaśnił przy tym dlaczego konieczne jest stwierdzenie nieważności uchwały także w tej części. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do stwierdzenia, że intencją Sądu I instancji było wyeliminowanie zapisów MPZP odnośnie procedury scalania i podziału nieruchomości, jednakże nie ma to przełożenia na treść rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia.

2. Za niewadliwą Naczelny Sąd Administracyjny uznał konstatację Sądu I instancji, że "okoliczność ta (tj. wybudowane wcześniej budynki na działkach przeznaczonych do scalania i podziału) ma istotne znaczenie, albowiem w świetle art. 102 ust. 4 u.g.n., zabudowane części nieruchomości mogą być objęte uchwałą o przystąpieniu do scalania i podziału, za zgodą ich właścicieli lub użytkowników wieczystych."

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, z zastrzeżeniem powyższego, zmierzające do podważenia stanowiska Sądu I instancji zawartego w treści zaskarżonego orzeczenia, podjętego wbrew wnioskowi strony skarżącej i bez żadnego uzasadnienia, który stwierdził nieważność wszystkich zapisów MPZP w stosunku do działki nr ewid. [...], obręb [...] w W.

W tak ustalonym zakresie sprawy przekazanej do ponownego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznacza, że skarga M. N., W. P., Z. O., A. B. i A. B. podnosiła zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6, pkt 7 i pkt 12 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.), poprzez nieuzasadnione naruszenie prawa własności skarżących, w sytuacji gdy ich działka spełnia wymogi niezbędne do zagospodarowania jej zgodnie z przeznaczeniem, tj. poprzez realizację na niej nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na jednostce terenowej MN 16B oraz nowej zabudowy usługowej na jednostce terenowej UU 3, a cel ten nie może zostać zrealizowany ze względu na objęcie nakazem uprzedniego przeprowadzenia scalenia i ponownego wydzielenia działek na mocy ww. uchwały oraz fakt, iż pomimo upływu 12 lat od podjęcia uchwały żadne prace w celu jej realizacji nie zostały podjęte, co stwarza stan zawieszenia i niepewności prowadzący do uniemożliwienia korzystania przez współwłaścicieli z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Wskazywali ponadto na przekroczenie przez Radę władztwa planistycznego i naruszenie przez organ zasad proporcjonalności.

Wobec tak sprecyzowanych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności MPZP w zaskarżonej części, tj. wyeliminowanie przepisów prawa miejscowego w zakresie wyznaczenia obszaru scalenia i podziału na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w tekście i rysunku planu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że ustalenia MPZP w odniesieniu do działki nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] będącej ich współwłasnością zawierają w § 11 MPZP nakaz dokonania uprzedniego scalenia i ponownego podziału w wyznaczonych obszarach jednostek funkcjonalnych MN 16B oraz UU 3, co ingeruje istotnie w sposób wykonywania ich prawa własności na całej nieruchomości. Podnieśli, że w części wschodniej nieruchomości (od strony ul. [...]) leżącej w granicach jednostki funkcjonalnej MN 16B nieobjętej obowiązkiem scaleniowym został zrealizowany budynek mieszkalny wolnostojący przy spełnieniu wszelkich wymagań przepisów prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego w zakresie usytuowania i gabarytów ustalonych w MPZP. Ponadto wskazali, że w bezpośrednim sąsiedztwie (wcześniej), tj. na przestrzeni lat poprzednich przed rokiem 2009 zabudowano docelowo dz. nr ewid. [...] oraz dz. nr ewid. [...]. Wskazali również, że dalsza część ich działki znajdująca się w jednostce funkcjonalnej MN 16B z przeznaczeniem podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, została de facto wyeliminowana z możliwości inwestowania i zagospodarowania w sposób przewidziany w MPZP, wskutek wyznaczenia na rysunku MPZP obszaru objętego nakazem uprzedniego scalenia i wtórnego podziału terenów (§ 50 pkt 2 MPZP), który to nakaz, od chwili ustanowienia obarczony był brakiem realności i możliwości wypełnienia, co wynikało ze stanu faktycznego istniejącego oraz zaplanowanego zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Podnieśli, że na nieruchomości, z którą graniczą od strony południowej, przed uchwaleniem MPZP na podstawie wydanych pozwoleń, zrealizowany został budynek mieszkalny wolnostojący na dz. ewid. nr [...] z zagospodarowaniem docelowym. Wskazali, że działka ta leży w centrum wyznaczonego obszaru do scalenia, zaś budynek mieszkalny został posadowiony w przewidzianej przepisami prawa odległości 4 m od ich wspólnej granicy. Takie usytuowanie budynku "nie pozostawiało jakiejkolwiek racjonalnej zmiany granic między działkami". Zdaniem skarżących, ustalony nakaz pozostawał i pozostaje w oderwaniu od możliwości realizacji. Nieruchomość stanowiąca dz. ewid. nr [...] z obrębu [...], granicząca z ich działką na całej jej długości od strony północnej, w skarżonym MPZP, stanowi teren wyodrębniony liniami rozgraniczającymi "przebiegu" ulicy [...] (ulica dojazdowa). Zdaniem skarżących, tak ustalone przeznaczenie terenu sąsiedniego, w sposób oczywisty wyeliminowało możliwość zmiany granic ich nieruchomości. Zaznaczyli, że obecnie działka ta jest drogą prywatną obsługującą sukcesywnie zabudowywane dz. ewid. o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położone w jednostce funkcjonalnej MN 16A. Wyjaśnili jednocześnie, że pozostała mała część ich działki znajdująca się w obszarze funkcjonalnym UU3 z przeznaczeniem podstawowym: usługi, granicząca od strony wschodniej z wyznaczonym na rysunku planu terenem wyodrębnionym liniami rozgraniczającymi 9 KD-L (ulica lokalna) również podlega nakazowi uprzedniego scalenia i podziału, co w taki sam sposób eliminuje możliwość jej zabudowy. Skarżący podkreślili, że istotnie dotkliwym i jedynie realnym skutkiem skarżonego MPZP jest nieuzasadniony brak możliwości dalszej zabudowy ich nieruchomości do czasu podjęcia przez organ i przeprowadzenia obowiązującej procedury na wyznaczonym obszarze scaleniowym, pomimo że w zgodzie z ich aktualnymi, pilnymi potrzebami życiowymi oraz podstawowym przeznaczeniem obszaru, pozostaje realizacja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na ich nieruchomości. Dodali, że od momentu uchwalenia MPZP, tj. na przestrzeni około 12 lat, Miasto nie przeprowadziło w tym rejonie żadnych scaleń i ponownych podziałów nieruchomości. Ponadto wskazali, że nie przyniosły żadnego porozumienia w tym przedmiocie podejmowane niejednokrotnie, na przestrzeni lat obowiązywania skarżonego MPZP, sąsiedzkie rozmowy z właścicielami zabudowanych nieruchomości znajdujących się w obszarze wyznaczonym do scalenia i wtórnego podziału w jednostce funkcjonalnej MN 16B, ponieważ informowali o braku zainteresowania i zgody na zmianę granic swoich działek.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej oddalenie. Rada wskazała, że działka skarżących o powierzchni 4.580 m2 jest przeznaczona w MPZP pod: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem MN 16B (ok. 3.857 m2), usługi oznaczone symbolem UU 3 (ok. 300 m2) oraz tereny ulic publicznych - ulic lokalnych oznaczonych symbolami: 8 KD-L i 9 KD-L oraz ulic dojazdowych oznaczonych symbolami: 25 KD-D i 56 KD-D (ok. 423 m2). Rada odwołując się do art. 15 ust. 2 pkt 8, art. 15 st. 3 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) wyjaśniała, że MPZP sporządzany był dla terenów porolnych. Działki objęte ww. planem miały kształt typowy dla działek rolnych, tzn. były to pasy gruntu o długości często nawet kilkuset metrów i szerokości zaledwie kilkunastu metrów. Zaznaczyła, że działka skarżących ma 17 m szerokości i 276 m długości. Ponadto wskazała, że w celu wprowadzenia prawidłowej struktury przestrzennej i umożliwienia zabudowy wszystkich działek oraz zapewnienia im obsługi komunikacyjnej, w zaskarżonym miejscowym planie, oprócz zasad scaleń i podziałów, ustalono również granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. Określiła również parametry działek budowlanych, które miały w przyszłości kształtować właściwe ich zagospodarowanie i formę zabudowy. Rada zaznaczyła, że celem MPZP było wykształcenie prawidłowej siatki dróg i pełnowartościowych działek, w ramach których możliwe byłoby usytuowanie budynków o gabarytach ustalonych w planie. W innym wypadku można byłoby się spodziewać realizacji zabudowy wąskiej, niedoświetlonej i wyeliminowania części działek z możliwości zabudowy (działki wewnątrz kwartału nie posiadające dostępu do drogi publicznej, które z uwagi na parametry nie miałyby możliwości wydzielenia dróg wewnętrznych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola legalności zaskarżonej uchwały wedle wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionych w wyroku z 14 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1456/22, według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu, prowadzi do wniosku, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Podkreślić trzeba, że oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności, sąd dokonuje przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Użyte w ww. przepisie pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Związany ustaleniami studium obowiązującego w dniu podjęcia uchwały, przyjętego uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., lokalny prawodawca przyjął w Planie dla działki skarżących nr ewid. [...] obręb [...] w W., następujące przeznaczenie:

• MN 16B – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna;

• UU3 – usługi;

• 8 KD-L i 9 KD-L – ulice lokalne;

• 25 KD-D i 56 KD-D – ulice dojazdowe.

Skarżący zarzucają uchwale nieuzasadnione sformułowanie nakazu uprzedniego scalenia i podziału, warunkującego zagospodarowanie ich nieruchomości w sposób przewidziany w MPZP. Wskazywali, że właściciele sąsiednich działek z obszaru objętego skarżonym zapisem zagospodarowali już swoją własność docelowo.

Podzielając argumentację skarżących w zakresie dotyczącym tej części działki skarżących w jakiej objęta jest ona ustaleniami dla terenu MN 16B, Sąd stwierdził, że organy gminy przekroczyły granice ingerencji w prawo własności poprzez ustalenie dla działki ewid. [...], obręb [...] w W. obowiązku przymusowego scalania działek w obrębie tego przeznaczenia, w sytuacji faktycznej występującej na tym obszarze.

Podkreślić trzeba, że planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikt różnych wartości i interesów. Gmina nie ma jednak pełnej dowolności w zakresie kształtowania sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, w szczególności określania obszarów scalania i podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Stosownie zaś do art. 15 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się w zależności od potrzeb, granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. Określenie w planie miejscowym obszarów wymagających scaleń i podziałów nieruchomości wymaga wyważenia interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości i oceny, czy istniejące ukształtowanie działek rzeczywiście uniemożliwia ich racjonalne zagospodarowanie i wyznaczenie obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości jest niezbędne dla korzystania z tych nieruchomości w sposób przewidziany w planie miejscowym, a także czy nie będzie to stanowiło nadmiernej ingerencji w prawo własności.

W § 11 ust. 1 MPZP ustalając zasady scalania i podziału nieruchomości wskazano, iż:

1) wyznacza się obszary wymagające - przed przystąpieniem do ich zabudowy - przeprowadzenia scalenia i ponownego podziału nieruchomości na działki budowlane; zasięgi tych obszarów są oznaczone na rysunku planu;

2) przeprowadzenie czynności, o których mowa w pkt 1, jest niezbędnym warunkiem dopuszczenia nowej zabudowy na wyznaczonych obszarach;

3) na obszarze wyznaczonym do scalenia, na którym co najmniej 90% powierzchni tego obszaru znalazło się w dyspozycji jednego właściciela, przeprowadzenie scalenia i podziału nieruchomości na działki nie jest wymagane;

4) zasady i warunki podziału na działki budowlane po dokonaniu scalenia nieruchomości określa się w przepisach ust. 2, z tym że minimalną powierzchnię działek nowo tworzonych ustala się dla poszczególnych jednostek terenowych w ustaleniach szczegółowych dla tych jednostek w rozdziale 2;

5) na wyznaczonych do scalenia obszarach dopuszcza się jako procedurę zamienną połączenie i ponowny podział nieruchomości na działki budowlane na wspólny wniosek wszystkich właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości, przy zachowaniu zasad określonych w ust. 2.

W ust. 2 ustalono szczegółowe zasady tworzenia nowych działek budowlanych powstających w wyniku wydzielania ich z istniejących nieruchomości lub podziału na działki po dokonaniu scalenia nieruchomości.

W § 50 pkt 2 MPZP na części jednostki terenowej MN 16B oraz w § 19 pkt 2 MPZP wyznaczono obszary wymagające przeprowadzenia scalania i podziału, które obejmują część działki skarżących (dz. nr ewid. [...]), z jednoczesnym zaznaczeniem, że zasady i warunki podziału na działki reguluje § 11 ust. 2.

Uwzględniając treść zacytowanego wyżej § 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 MPZP podkreślić należy, że niezbędnym warunkiem przystąpienia do zabudowy nieruchomości znajdujących się na obszarze wymagającym przeprowadzenia scalania i podziału jest przeprowadzenie scalenia i ponownego podziału nieruchomości na działki budowlane. Oznacza to w istocie, że do czasu przeprowadzenia procedury scalania i podziału nieruchomości na obszarze wymagającym przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości niemożliwa jest zabudowa nieruchomości, mimo tego, że nieruchomości te znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Gmina, uzasadniając wprowadzenie obszarów wymagających przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości, wskazała, że MPZP sporządzany był dla terenów porolnych i działki objęte tym planem miały typowo kształt rolny (były długie na kilkaset metrów i wąskie o szerokości kilkunastu metrów). Celem wprowadzenia tych obszarów było wykształcenie prawidłowej siatki dróg i pełnowartościowych działek, w ramach których możliwe byłoby usytuowanie budynków o gabarytach ustalonych w planie.

Jakkolwiek organ planistyczny racjonalnie uzasadnił powody objęcia spornego obszaru obowiązkiem scalania i podziału, to jednak nie uwzględnił okoliczności, które w odniesieniu do obszaru wymagającego przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości na części jednostki terenowej MN 16B w istocie uniemożliwiają przeprowadzenie tej procedury. Gmina nie wzięła pod uwagę, że na dz. nr ewid. [...] i dz. nr ewid. [...] znajdujących się w wyznaczonym obszarze wymagającym przeprowadzenia scalenia i podziału nieruchomości na obszarze MN 16B, zostały wybudowane budynki mieszkalne jednorodzinne. Powyższe pozostaje okolicznością istotną przez wzgląd na treść art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344), w myśl którego zabudowane części nieruchomości mogą być objęte uchwałą o przystąpieniu do scalania i podziału, za zgodą ich właścicieli. Oznacza to, że przeprowadzanie scalania i podziału nieruchomości na terenie wyznaczonym w zakresie jednostki terenowej

MN 16B możliwe było w zasadzie dopiero za zgodą właścicieli zabudowanych działek [...] i [...]. Zgoda taka nie może być domniemana i musi być udzielona wyraźnie, ustnie lub na piśmie, przy czym ustne wyrażenie zgody powinno być utrwalone w protokole włączonym do akt sprawy (wyrok WSA w Łodzi z 1 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 1072/07, CBOSA i wyrok NSA z 6 kwietnia 1995 r., sygn. akt II SA 2424/93, publ. ONSA 1996/2/77). Obszar wymagający przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości obejmujący część działki skarżących na terenie MN 16B został więc wyznaczony w istocie z pominięciem okoliczności istniejącej tam zabudowy.

W powyższym zakresie za przekroczeniem władztwa planistycznego podąża też okoliczność, że gmina dotychczas nie przeprowadziła scalania i podziału nieruchomości na obszarze jednostki terenowej MN 16B. Brak jest nawet perspektywicznej daty dla przeprowadzenia powyższej procedury, która może się okazać niemożliwa, z uwagi na istniejącą na tym obszarze zabudowę. W konsekwencji należy uznać, że ustalenia zaskarżonego planu w zakresie obowiązku przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości na terenie MN 16B – w odniesieniu do nieruchomości skarżących, stanowią ingerencję w prawo własności nie pozostającą w racjonalnej proporcji do wprowadzonego ograniczenia.

W ocenie Sądu, zachodziły więc podstawy do stwierdzenia nieważności wskazanego w sentencji przepisu planu miejscowego (§ 50 pkt 2 ) w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do działki skarżących, tj. w zakresie wymagań dotyczących scalania i podziału nieruchomości w odniesieniu do działki [...], obręb [...]

w W.

W odniesieniu natomiast do części działki skarżących objętej ustaleniem planistycznym w zakresie terenu UU3, dla którego obowiązek przeprowadzenia procedury scalenia i podziału ustalony został w § 19 pkt 2 MPZP, sytuacja faktyczna pozostaje odmienna. Ta część działki wyodrębniona liniami rozgraniczającymi ulicy lokalnej 9 KDL, pozostaje na obszarze niezabudowanym. O ile więc ustalenie, że do czasu przeprowadzenia procedury scalania i podziału nieruchomości na tym obszarze niemożliwa jest zabudowa nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, świadczy o naruszeniu interesu prawnego skarżących, o tyle – w ocenie Sądu - ustalenie to nie stanowi o przekroczeniu władztwa planistycznego. Racjonalne wydają się w tym zakresie argumenty Rady m.st. Warszawy, że tereny te jako porolne były podzielone na działki o wydłużonym kształcie o długości nawet kilkaset metrów i szerokości kilkunastu metrów. Zapewnienie prawidłowej struktury przestrzennej i możliwość zabudowy działek, przy jednoczesnym zapewnieniu im obsługi komunikacyjnej, wymaga przeprowadzenia ich scalenia i podziału. Docelowe warunki inwestycyjne wymagały więc dokonania ustalenia planistycznego zawartego w § 19 ust. 2 MPZP, zabezpieczając możliwość realizacji zabudowy zgodnie z ustaleniami Planu dla całej planistycznej jednostki terenowej.

W tym zatem zakresie skarga podlegała oddaleniu.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił, o czym orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając w tym zakresie wysokość uiszczonego solidarnie wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 złotych.