Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 60/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 157
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2016 r. wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 60/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji.

Sąd wskazał, że na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2016 roku do sygnatury akt III SAB/Kr 60/16 doręczonego skutecznie w dniu 23 września 2016 roku, w zakresie przedmiotu zaskarżenia, tj. w zakresie zarzucenia Komendantowi Powiatowemu Policji niezałatwienia spraw wniesionych skutecznie do skarżonego organu w przedmiocie konstytutywnych badań czynników szkodliwych, zagrażających zdrowiu i życiu funkcjonariusza Policji, oraz w zakresie konstytutywnych postępowań administracyjnych w zakresie prawa podmiotowego do urlopów dodatkowych, w związku z czynnikami uciążliwymi w warunkach służby, co do których organ ten, jak i inne organy Policji ds. osobowych w okresie jego służby czynnej nie przeprowadziły z urzędu, mimo iż nakaz taki wynikał wprost z norm prawa materialnego i uchyla się od tego obowiązku co najmniej w części leżącej we właściwości tego organu na skuteczne wezwanie strony do dopełnienia tych prawem nakazanych dla organu ds. osobowych Policji działań, czynności i orzeczeń w zakresie konkretyzacji prawa do urlopów za uciążliwość służby, szczególnie wymagalnych w okolicznościach, gdy organ doszedł by do przekonania, iż wnioskowane urlopu nie były należnymi.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku lub postanowienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13).

Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne.

W niniejszej sprawie Sąd w postanowieniu z dnia 12 września 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia zarówno w sentencji, jak i w jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, którego domaga się skarżący, nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.