Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2445/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1571/21 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia 15 listopada 2021 r. nr 10/2021/lPub./WOSO w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1571/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. D., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia 15 listopada 2021 r., nr 10/2021/IPub./WOSO w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia 13 października 2021 r. S. D. zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. o udostępnienie informacji publicznej w postaci podania liczby świadczeniodawców, którzy we wrześniu tego roku zakończyli całkowicie lub częściowo (np. zaprzestając udzielania świadczeń w niektórych komórkach) współpracę z Oddziałem.

W związku z powyższym wnioskiem organ zwrócił się do wnioskodawcy o wykazanie, w terminie 14 dni, z jakich powodów uzyskanie informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem występuje konieczność przetworzenia posiadanych informacji. Wnioskodawca nie dostosował się do wezwania.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. decyzją z dnia 15 listopada 2021 r., znak: WOSO.0123.76.2021, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją wynikową, a udostępnienie żądanej informacji wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na przetworzeniu danych zgromadzonych w zbiorach. W związku z powyższym informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ podkreślił, że zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W razie stwierdzenia, że udzielenie informacji przetworzonej nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ nie ma możliwości udostępnienia informacji objętej wnioskiem. Brak wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadnia odmowę udostępnienia informacji. Organ podał, że wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na pismo organu wzywające do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego i nie uprawdopodobnił występowania tej przesłanki, zatem brak było podstaw do udostępnienia informacji publicznej.

Z powyższą decyzją nie zgodził się wnioskodawca, który wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i f, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niezastosowanie; 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię "informacji publicznej przetworzonej" polegającą na przyjęciu przez organ, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną, w związku z czym nie podlega udostępnieniu ze względu na brak wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu społecznego, podczas gdy informacja ta nie jest informacją publiczną przetworzoną, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądana informacja publiczna stanowi informację, która nie może zostać udostępniona, ponieważ stanowi informację publiczną przetworzoną oraz 4) art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej informacji publicznej niebędącej informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1571/21 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia 15 listopada 2021 r., nr 10/2021/IPub./WOSO w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Przepis ten stanowi, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 ze zm.), Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Z kolei według art. 107 ust. 1 tej ustawy, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu kieruje oddziałem wojewódzkim Funduszu i reprezentuje Fundusz na zewnątrz w zakresie właściwości danego oddziału. Jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. reprezentującym państwową jednostkę organizacyjną posiadającą osobowość prawną.

Odmawiając udostępnienia informacji publicznej w sprawie, organ uznał żądaną informację za informację publiczną przetworzoną. Według organu, skarżący nie wykazał, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stąd też kluczowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia ma przede wszystkim stwierdzenie, czy wnioskowane przez stronę informacje mają charakter informacji publicznej, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, rozważenie czy informacje te mają charakter informacji publicznej przetworzonej.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Ustawodawca, określając pojęcie informacji publicznej, odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Sąd wskazał, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien rozważyć, czy zakres przedmiotowy wniosku dotyczy informacji podlegających udostępnieniu przez ten podmiot. Jednakże takich konkretnych rozważań w odniesieniu do postawionego we wniosku pytania zabrakło w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Skarżący wnosił o "udostępnienie informacji publicznej w postaci podania liczby świadczeniodawców, którzy we wrześniu tego roku zakończyli całkowicie lub częściowo współpracę z Oddziałem". Zatem, w pierwszej kolejności, organ winien ustalić, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, a więc dotyczą oświadczenia wiedzy odnośnie do określonych faktów czy czynności organu mieszczących się w zakresie wykonywania zadań publicznych. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w przypadku uznania, że żądana informacja stanowi informację publiczną, organ winien rozważyć, czy informacja ta ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. Stanowi ona jedynie w art. 3 ust. 1 pkt 1, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia przez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania.

Sąd podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ organ nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją wynikową, a udostępnienie żądanej informacji wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na przetworzeniu danych zgromadzonych w zbiorach Oddziału. Ponadto Sąd zauważył, że w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak wykazania szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego niezwykle istotne jest sporządzenie przez organ prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji. W tym zakresie ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięcia wydawanego w tym przedmiocie przez podmiot niebędący organem władzy państwowej należy stosować odpowiednio regulację art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który w ust. 2 stanowi, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odmawiając udostępnienia informacji publicznej przetworzonej organ obligowany jest zatem do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań. W rozpatrywanej sprawie oznaczało to zatem konieczność wyczerpującego i szczegółowego przedstawienia w uzasadnieniu podjętej decyzji okoliczności przemawiających za uznaniem informacji publicznej za informację przetworzoną, takich jak choćby ilość dokumentów niezbędnych do przeanalizowania, dostępne zasoby kadrowe i techniczne. Powołanie się jedynie na konieczność podjęcia dodatkowych czynności, nakład czasowy w celu zestawienia, przetworzenia i zredagowania informacji nie czyniło zadość obowiązkom organu i nie mogło prowadzić do uznania, że zawnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej.

Z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe, sprowadzające się do uznania sporządzonego uzasadnienia zaskarżonej decyzji za wadliwe i niespełniające wymogów ustawowych, Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie miał możliwości zapoznania się z pełną argumentacją podmiotu zobowiązanego odnośnie do charakteru żądanych przez stronę informacji. Dlatego też na tym etapie postępowania przedwczesne byłoby dokonanie wiążącej oceny zawnioskowanych informacji w kontekście powołanych przez stronę zarzutów naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd podał, że wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego uzasadnienia i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku i w przypadku stwierdzenia, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, wyda stosowną decyzję, uzasadniając jej rozstrzygnięcie w sposób wynikający z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i wcześniejszych rozważań Sądu. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B., zaskarżając wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości, oddalenie skargi i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy oraz zasądzenie kosztów postępowania, przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie Dyrektor zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wydając decyzję organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz że organ w ogóle nie wyjaśnił przyczyn, dla których uznał wnioskowaną informację za informację przetworzoną.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zagadnienie należytego wykazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czy wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną. W ocenie Sądu, organ nie wypełnił tego obowiązku. Natomiast zdaniem organu, nie można podzielić tego stanowiska. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ nie dysponuje gotową informacją wynikową dotyczącą danych określonych we wniosku. Nie istnieje zestawienie w formie arkusza kalkulacyjnego, które można pozyskać z systemu, zawierające wyłącznie informacje wymagane przez wnioskodawcę. Uzyskanie danych w celu zestawienia wymagałoby współpracy Wydziału Świadczeń Opieki Zdrowotnej z Wydziałem Informatyki w celu wygenerowania zapytania SQL oraz wskazania, w jakim obszarze należałoby poszukiwać wymaganych danych. Po otrzymaniu raportu należałoby założyć filtry i wyszukać odpowiednie informacje, dokonać analizy i modyfikacji. Plik tego rodzaju wymagałby dalszego opracowania merytorycznego. Powyższe wskazuje, iż w sprawie nie można mówić, iż organ w ogóle nie wyjaśnił przyczyn, dla których uznał wnioskowaną informację za informację przetworzoną. Skarżący kasacyjnie organ zwrócił uwagę, iż w uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż celem wykazania, iż wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną należy wskazać "zakres koniecznych działań niezbędnych do udzielenia żądanej informacji". Zdaniem organu, uzasadnienie uchylonej decyzji spełnia warunek wskazany przez Sąd. W konsekwencji, wyrok Sądu nie jest poprawny, albowiem wydany został z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływ ten wyraża się poprzez uchylenie decyzji organu, mimo braku ku temu przesłanek.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie o drugą z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. o zarzut naruszenia przepisów postępowania, które, w ocenie organu skarżącego kasacyjnie, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024, poz. 572) – dalej: k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., w nieuzasadnionym przyjęciu przez ten Sąd, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których uznał wnioskowaną informację za informację przetworzoną.

Sposób konstrukcji powyższego zarzutu wpływa na jego ocenę jako nieskutecznego. Na jego podstawie zarzucono bowiem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy naruszenie wskazanych wyżej przepisów k.p.a., zaś sąd administracyjny przepisów k.p.a. nie stosuje. Tym samym niemożliwe było skuteczne zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia przepisów k.p.a. w sytuacji, gdy jego rolą jest sprawowanie kontroli nad działalnością organów administracji poprzez sprawowanie wymiaru sprawiedliwości w ramach postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w oparciu o przepisy p.p.s.a. Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie oparła omawiany zarzut na wytknięciu Sądowi I instancji wskazanych w jego podstawie przepisów k.p.a. W związku z tym zarzut sformułowany w taki sposób przez skarżącego kasacyjnie nie mógł podważyć ustaleń w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy odnoszących się do stanowiska w przedmiocie kwalifikacji wnioskowanej informacji z punktu widzenia spełniania przez nią kryteriów informacji publicznej przetworzonej, i w konsekwencji nie mógł skutecznie podważyć prawidłowości uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., którego prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej.

Powyższej oceny nieskuteczności omawianego zarzutu nie zmienia fakt powiązania przez stronę skarżąca kasacyjnie wskazanych wyżej przepisów k.p.a. z zarzutem naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowiąc, że "Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego" ma charakter materialnoprawny, bowiem zawarta w nim norma dotyczy granic publicznego prawa dostępu do informacji publicznej o charakterze informacji przetworzonej. Przepis ten mógł być naruszony przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a nie poprzez zaakceptowanie przez Sąd ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy bądź przez nieuznanie zasadności przyczyn, dla których organ uznał wnioskowaną informację za informację przetworzoną.

Wobec wadliwości omówionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie przepisów k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., i tym samym niepodniesienia skutecznie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Nawet więc, gdyby uznać w drodze daleko idącej rekonstrukcji zarzutu, że strona skarżąca kasacyjnie przyporządkowała zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do niewłaściwej podstawy kasacyjnej i w istocie zarzuca niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa materialnego, to zarzut ten również nie mógłby odnieść skutku. W odniesieniu bowiem do odczytania omawianego zarzutu jako zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, gdzie niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej, należy zwrócić uwagę, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego może być konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, jak już wskazywano, nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Nie sformułowano również zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego. Omawiany zarzut rozpatrywany jako zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego również w swojej treści nie kwestionuje prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, a zwłaszcza błędu takiego nie uzasadnia podniesiony w stosunku do Sądu zarzut zakwestionowania przez Sąd prawidłowości postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ i prawidłowości wyjaśnienia przez organ motywów decyzji.

Skoro więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.