Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 848/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. F. na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Z. F. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r. pod numerem rejestracyjnym [...].

W dniu [...]r. wnioskodawcy zostało doręczone pismo Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...], odmawiające uwzględnienia powyższego wniosku.

W odpowiedzi na powyższe pismo Z. F. pismem z dnia [...]r.(błędnie oznaczonego jako pismo z dnia [...]r.), ponownie wezwał Starostę [...] do zwrotu żądanej wcześniej nadpłaty za wydanie karty pojazdu.

W piśmie z dnia [...]r. Starosta [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...]r.

W dniu [...] r. Z. F. wystąpił ponownie z wnioskiem o zwrot nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r. pod numerem rejestracyjnym [...].

Pismem z dnia [...]r. nr [...] Starosta [...] ponownie odmówił uwzględnienia wniosku, pismo to zostało doręczone Z.F. w dniu [...]r.

W dniu [...]r. Z. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Starosty [...], skargę na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...].

Po przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę, skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił do Starosty [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało doręczne skarżącemu w dniu [...]r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...]r. oświadczył, że dwukrotnie wezwał Starostę [...] do wypłacenia nienależnie pobranej kwoty za wydanie karty pojazdu. Ponadto poinformował, iż nie został prawidłowo pouczony przez Starostę [...] o konieczności złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wniesiona skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy ją zatem zaliczyć do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Wskazać należy, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. W odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

W świetle powyższego należy zwrócić uwagę na wcześniejsze skierowane do skarżącego pismo Starosty [...]. Pismo to z dnia [...]r. [...] stanowiło odpowiedź na pisemny wniosek skarżącego z dnia [...]r., w którym po raz pierwszy domagał się zwrotu nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r. pod numerem rejestracyjnym [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w katach sprawy, skarżący otrzymał tę pisemną odpowiedź w dniu [...]r. Biorąc pod uwagę treść tego pisma oraz pisma organu z dnia [...]r., które stanowi przedmiot skargi, stwierdzić należy, że dotyczyło ono tej samej sprawy indywidualnej, skierowane zostało tego samego podmiotu, odnosiło się do tego samego uprawnienia tego podmiotu, zaś uprawnienie to oparte zostało na tych samych podstawach prawnych. Tym samym uznać należy, że czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął swój bieg od dnia [...]r., zatem skarżący mógł skutecznie wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa do dnia [...]r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący wystąpił do Starosty [...] z takowym wezwaniem pismem z dnia [...]. W konsekwencji to wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa wyznacza terminy, w których dopuszczalne było wniesienie skargi na czynność materialnotechniczną, jaką stanowi odmowa zwrotu pobranych opłat za wydanie karty pojazdu. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia [...]r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]r. Reasumując, skoro zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a za jedynie dopuszczalne uznaje się wezwanie z dnia [...] r., to uznać należy, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi upłynął bowiem bezskutecznie w dniu 10 stycznia 2010 r. (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 992/08).

Mając na względzie powyższe skarga Z. F. podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.