Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 308/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 87, lp.6.1.5. załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 3 ust. 1 i 2, art. 23
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 454/19 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 kwietnia 2019 r. nr BP.501.379.2019.1278.BD2.2674 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 października 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 454/19 oddalił skargę T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w G. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 26 kwietnia 2019 r. nr BP.501.379.2019.1278.BD2.2674 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki DAF o nr rej. [...] i naczepy marki D-TEC o nr rej. [...], kierowanego przez A.B., którym realizowany był krajowy transport drogowy rzeczy, a przeprowadzonej 11 października 2018 r. w miejscowości Włocławek, na drodze krajowej nr 62 stwierdzono brak ważnego przeglądu okresowego tachografu marki Siemens VDO typ 1324 nr [...] (w tachografie nie było ważnej tabliczki pomiarowej potwierdzającej przeprowadzenie jego badania okresowego, a kierowca nie posiadał i nie okazał żadnego innego dokumentu potwierdzającego wykonanie badania okresowego tachografu w wymaganym terminie). Ostatnie badanie zgodnie z umieszczoną tabliczką pomiarową wykonano 9 września 2016 r.

Analiza przedstawionych do kontroli dokumentów wykazała, że kierowca nie okazał danych potwierdzających jego aktywność z okresu kontrolnego, tj. od 13 września 2018 r. od godz. 00:00 do 10 października 2018 r. do godziny 08:00, jak pozostałych wykresówek, zaświadczeń o dniach wolnych lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kontrolowanego kierowcy. Podczas kontroli kierowca okazał tylko dwie wykresówki z: 10/11 października 2018r. i 11 października 2018 r. oraz kartę kierowcy nr [...] (ostatni raz kierowca posługiwał się kartą kierowcy 3 kwietnia 2018 r.).

W piśmie z 26 października 2018 r. zarządzający transportem w spółce wskazał, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia, nie został również poinformowany przez kierowcę o jego zaniedbaniach; nie miał wpływu na działanie kierowcy w trakcie realizacji zadań; nie mógł ponadto przewidzieć zaistniałej sytuacji.

Decyzją z 14 grudnia 2018 r. wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.; dalej: u.t.d.) Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę karę pieniężną 1.500 zł za stwierdzone podczas kontroli naruszenia: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., kara 1.000zł); niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., kara 500 zł).

Po rozpatrzeniu odwołania spółki, GITD ww. decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jako zgodne z prawem. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22,, art. 87, art. 92a ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 1.12 oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 22, art. 23 i art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., str.1; dalej: rozporządzenie 165/2014).

Odnośnie naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument (Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.) GITD uznał nałożenie kary 500 zł za zasadne. Przedsiębiorca nie wyposażył bowiem kierowcy w dokumenty (za wyjątkiem dwóch wykresówek z dni 10/11 października 2018 r. oraz z 11 października 2018 r.) potwierdzające aktywność kierowcy (wykresówki, zaświadczenia) za okres objęty kontrolą, od 13 września 2018r. ry10 października 2018 r., który zeznał, że we wskazanym okresie wykonywał przewozy w okresach poniedziałek – piątek.

Co do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) GITD podzielił pogląd, że skoro z oględzin tachografu Siemens VDO typ 1324 nr [...] zamontowanego w pojeździe nr rej. [...] wywiedziono, że ostatnia kontrola okresowa została przeprowadzona w 29 września 2016 r. (zgodnie z tabliczką pomiarową), to następny przegląd okresowy należało przeprowadzić najpóźniej 29 września 2018 r. i dlatego prawidłowo oceniono, iż tachograf nie został poddany wymaganemu sprawdzeniu, w wymaganym czasie. Zatem kara pieniężna 1.000 zł za naruszenie z lp. 6.1.5 zał. nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż do ustalonych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Fakt przekazania kierowcom opieki nad pojazdami nie stanowiło podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Zlecając wykonanie przeglądu okresowego tachografu kierowcy przedsiębiorca winien był sprawdzić, czy kierowca wykonał to polecenie. Natomiast zagubienie wykresówek przez kierowcę świadczy o braku prawidłowego, stałego nadzoru w przedsiębiorstwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołanym wyrokiem, po rozpoznaniu skargi spółki, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił ją jako nie zasługującą na uwzględnienie.

Podkreślił, że nie były sporne okoliczności stwierdzone podczas kontroli drogowej w dniu 11 października 2018 r., wykazujące zaistnienie dwóch odrębnych naruszeń: wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie oraz niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Skarżąca nie kwestionowała w istocie poczynionych w tym zakresie ustaleń, tylko wskazując, że winę za naruszenia ponosi wyłącznie kierowca, który nie wykonał okresowego badania tachografu i zagubił tarczki.

Sąd podał, że art. 87 u.t.d. określa dokumenty, które powinien posiadać kierowca pojazdu samochodowego podczas wykonywania przewozu drogowego, w tym kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Sąd podniósł, że organ I instancji dwukrotnie wzywał stronę do przedłożenia oryginałów, a później kopii wykresówek z pojazdu marki DAF o nr rej. [...], ale wyjaśniła, że to kierowca zagubił wykresówki, a więc został w nie wyposażony w rozumieniu art. 87 u.t.d. i to on ponosi winę za niemożność ich okazania. Wezwany kierowca nie odpowiedział. Sąd powtórzył za organami, że odpowiedzialność za przechowywanie dokumentów związanych z przewozem, w tym wykresówek spoczywa na przedsiębiorcy i ma przechowywać wykresówki w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie przez co najmniej rok po ich użyciu, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia 165/2014. Uznał, że powierzenie przechowywania wykresówek kierowcy nie jest odpowiednią formą ich zabezpieczenia, a strona nie dopełniła tym samym obowiązku należytego i starannego przechowywania istotnych dla niej dokumentów. Przyjął, że przedsiębiorca jest zobowiązany do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby w przyjętym modelu i schemacie jego działania, uwzględnione zostały wszystkie określone w przepisach obowiązującego prawa zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności.

Co do roli tachografów i zasad ich przeglądów, WSA odwołał się do art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 23 rozporządzenia 165/2014 i podkreślił, że tachograf jest urządzeniem rejestrującym, które ma za zadanie rejestrować na wykresówkach określone parametry w tym aktywność kierowców, prędkość oraz przebytą drogę. Brak przeglądu okresowego tachografu w wymaganym przepisami prawa terminie, może prowadzić do nieprawidłowego rejestrowania określonych na nim parametrów. Obowiązek właściwego działania urządzenia rejestrującego spoczywa w ramach prowadzonej działalności na przedsiębiorcy, a brak jakichkolwiek czynności, aby badanie legalizujące urządzenie zostało wykonane w terminie uzasadniało uznanie obiektywnej odpowiedzialności przewoźnika za stwierdzone naruszenie.

Sąd potwierdził stanowisko organów ITD, że w realiach sprawy nie było możliwości zastosowania art. 92b u.t.d. Podzielił także dokonaną przez organ wykładnię art. 92c u.t.d. i uznał prawidłowość jego zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Zauważył, że art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiący ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy nie może być interpretowany, jak proponuje spółka, bo oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności w każdej sytuacji. Strona nie wykazała wystąpienia okoliczności z art. 92c ust.1 u.t.d.– nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć.

Z powyższym wyrokiem nie zgodził się przedsiębiorca i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sadu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył orzeczenie w całości. Zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i niezasadnym utrzymaniu w mocy decyzji GITD oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z 4 lutego 2019 r., mimo że decyzje te naruszały przepisy postępowania: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne zaaprobowanie przez Sąd faktu, że organy I i II instancji zaniechały przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

W piśmie z 12 lutego 2020 r., uzupełniającym skargę kasacyjną, spółka wniosła o uchylenie orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu powołała argumenty na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 25 stycznia 2023 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 3 marca 2023r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron, prawidłowo zawiadomiona, nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona.

Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Sąd odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Spółka zgłaszała wątpliwość, czy w okresie, co do którego organy stwierdziły naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kontrolowanego kierowcy, wszystkie wyszczególnione przewozy podpadały pod obowiązek użytkowania tachografu i rejestrowania czasu pracy na karcie kierowcy.

Gdy chodzi o przewóz objęty kontrolą z 11 października 2018 r., spółka nie podważała, że podlegał przepisom rozporządzenia 561/2006 i rozporządzenia 165/2014, jego art. 3 ust. 1 (tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie 561/2006), por. zeznania kierowcy, k. – 8, protokół kontroli, k. 9-10 akt adm.

W myśl art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 165/2014 tachograf lub urządzenie rejestrujące oznacza urządzenie przeznaczone do instalowania w pojazdach w celu automatycznego lub półautomatycznego wyświetlania, rejestrowania, drukowania, przechowywania i wysyłania szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tym prędkości takich pojazdów, zgodnie z art. 4 ust. 3 i o pewnych okresach aktywności osób kierujących tymi pojazdami. Zaś według motywu 12 preambuły rozporządzenia 165/2014 zabezpieczenie tachografów i ich systemu jest kwestią kluczową z punktu widzenia zapewnienia wiarygodności wygenerowanych danych. Producenci powinni zatem projektować, testować i poddawać ciągłym przeglądom tachografy w okresie ich użytkowania w celu wykrywania braków w zabezpieczeniu, zapobiegania im i ich ograniczania. Stąd art. 23 ust. 1 omawianego aktu wprowadził obowiązek poddawania tachografów regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty i przynajmniej raz na dwa lata. Niewypełnianie tego obowiązku stanowiło naruszenie z lp.6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.

W dniu kontroli tachograf nie miał ważnego przeglądu okresowego, co było bezsporne, a wykonywany przewóz drogowy podlegał rejestracji przez to urządzenie.

Dlatego ustalenia organów skutkujące stwierdzeniem naruszenia lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. przez spółkę i nałożeniem na nią kary w wysokości 1.000 zł, następnie zaakceptowane przez WSA, były prawidłowe. Trudno mówić o naruszeniu powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, skoro strona nie kwestionowała ustaleń faktycznych w omawianym zakresie.

Z kolei co do ustaleń, które skutkowały nałożeniem kary 500 zł za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. jak wykresówki bądź zaświadczenia o dniach wolnych kierowcy, dotyczące aktywności kierowcy z 28 dni poprzedzających kontrolę (art. 36 ust. 1 rozporządzenia 165/2014), sama okoliczność nieprzedstawienia tychże wykresówek kontrolującym, a potem organom ITD w trakcie postępowania administracyjnego, nie była sporna. Kierowca podczas kontroli twierdził, że wykresówki zapomniał zabrać z domu (jego zeznania w charakterze świadka, k. 8 – akt adm.). W trakcie postępowania zaś, po zobowiązaniu przez PWITD do przedłożenia wspomnianych wykresówek, spółka przedstawiała wersję, podpartą oświadczeniem kierowcy z 22 października 2018. (k.-37 akt adm.), że kierowca zagubił żądane dokumenty (oświadczenia, k. -34, 65 akt adm.). Argumenty te zostały prawidłowo ocenione przez organy, a następnie przez WSA, gdyż na mocy art. 33 ust. 2 zd. pierwsze rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Zatem spółka powinna była tak zorganizować swoją działalność, aby nie naruszała powołanych uregulowań rozporządzenia 165/2014.

Spółka naruszenia ww. przepisów rozporządzenia 165/2014 nie podważała. Próbowała natomiast wykazać organom ITD uchybienie, że nie wyjaśniły, czy w okresie 28 dni poprzedzających kontrolę, poszczególne przewozy wykonywane kontrolowanym pojazdem podpadały pod obowiązek użytkowania tachografu i rejestracji czasu pracy, z uwagi na wyłączenia z art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006 w zw. art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia 165/2014. Sąd I instancji zaś niezasadnie oddalił skargę, aprobując błędy organów.

Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżąca, próbując wykazać uchybienia organów ITD, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy oraz błędy WSA, który podzielił stanowisko organów, powinna była precyzyjnie określić jednostki redakcyjne z art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006, gdyż art. 3, jak i art. 13 składają się z kilkunastu jednostek redakcyjnych każdy. Wymaga tego art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie) w związku z powołanym wyżej art. 183 § 1 p.p.s.a., aby można było ustalić granice zaskarżenia. W tej sytuacji strona skarżąca nie wykazała, która lub które okoliczności z art. 3 czy art. 13 rozporządzenia 561/2006 miałyby wystąpić w okresie 28 dni poprzedzających kontrolę, ale objętych kontrolą. Przede wszystkim, to na spółce spoczywał ciężar dowodu, mając na uwadze zasadę z art. 2 rozporządzenia 561/2006, że akt ten ma zastosowanie do przewozu drogowego: rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony (lit. a); lub od dnia 1 lipca 2026 r. - rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym lub kabotażowym, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 2,5 tony (lit. aa); lub osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą (lit. b), a art. 3 i 13 określały wyjątki od tej reguły. Spółka, chcąc wykazać, że nie musiała użytkować przy przewozach tachografów, powinna przedstawić odpowiednie dokumenty. Ponadto kierowca przesłuchany w trakcie kontroli zeznał, że nie wykonuje żadnych przewozów wyłączonych ze stosowania rozporządzenia 561/2006 (k.-8 akt adm.), a nadto sama spółka obciążając kierowcę odpowiedzialnością za zagubienie wykresówek, przyznawała, że w omawianym okresie wykresówki były używane i do tego zasadnie.

Dlatego i z tego powodu zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. nie mógł być uwzględniony. Organy zebrały wyczerpujący materiał dowodowy i rozpatrzyły go w całokształcie, co przedstawiły w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji zasadnie podzielił argumentację organów, co przedstawił w uzasadnieniu wyroku.

Z powyższych względów skargę kasacyjną spółki jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalić.