Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1376/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61§1 , § 3 i §5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

A. M. (dalej "Skarżąca", "Strona") wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Ż. do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, z uwagi na to, że wykonanie decyzji oznacza w istocie pozbawienie Skarżącej środków na prowadzenie przedszkola, ponieważ nie prowadzi innej działalności i nie uzyskuje innych przychodów. Dodatkowo wskazano, iż organ I instancji przed upływem terminu do wniesienia skargi podjął postępowania egzekucyjne zajmując wszystkie środki finansowe na wszystkich rachunkach Skarżącej, także prywatnych, w tym środki z dotacji przyznanej na rok bieżący, w ten sposób pozbawiając Skarżącą środków ma prowadzenie przedszkola.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), której wystąpienie sprawi, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności szkoda taka nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, w której utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go niejako, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

Odnosząc dotychczasowe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy, że Skarżąca składając swój wniosek ograniczyła się do ogólnego stwierdzenia, iż wykonanie decyzji oznacza w istocie pozbawienie Skarżącej środków na prowadzenie przedszkola. Skarżąca nie uzasadniła jednak swojego żądania, nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę, czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie przedstawiła żadnych dokumentów przemawiających na rzecz jej wniosku. Zupełny brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W tym miejscu Sąd wyjaśnia ponadto, iż wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.