Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 3/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję ZWM
Powołane przepisy: article: Art. 26 ust. 1 pkt 15a
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 207 ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: Art. 107 par. 3, art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi Powiatu Krakowskiego na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 30 października 2012 r. nr FE-IV.3160.28.3.2012 w przedmiocie zwrotu dotacji rozwojowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 września 2012 r. nr FE-IV.3160.28.2.2012, II. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz Powiatu Krakowskiego kwotę 1156 (tysiąc sto pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

UASADNIENIE

Zarząd Województwa Małopolskiego decyzją z dnia 30 października 2012 r. nr FE-IV.3160.28.3.2012, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 13 września 2012 r. nr FE-IV.3160.28.2.2012, którą zobowiązał na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 249 poz. 2104 z późn. zm.), w związku z zapisami art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157 poz. 1241 z późn. zm.) oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 w związku z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84 poz. 712 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 1 umowy nr MRPO.06.01.02-12-156/08-00-IXA/72/FE/09 o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Budowa Sali gimnastycznej przy Zespole Szkół Ogólnokształcących i Szkole Podstawowej nr 2 w Skawinie" Beneficjenta to jest Powiat Krakowski do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 30.523 zł, a to:

a/2 378,56 zł wraz z odsetkami od dnia 13 października 2009 r. do dnia zwrotu;

b/ 3 309,71 zł wraz z odsetkami od dnia 16 grudnia 2009 r. do dnia zwrotu;

c/ 10441,96 zł wraz z odsetkami od dnia 21 września 2009 r. do dnia zwrotu;

d/14 392,02 zł wraz z odsetkami od dnia 17 grudnia 2009 r. do dnia zwrotu.

Z uzasadnienia decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego wynika, że decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucją zarządzającą odpowiedzialną za prawidłową realizację Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 jest Zarząd Województwa Małopolskiego (określany dalej jako IZ MRPO). Kompetencje instytucji zarządzających określone zostały w art. 26 ust. 1 pkt 14 - 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Do zadań instytucji zarządzających należy w szczególności prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów, odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów.

W dniu 11 lutego 2009 r. zawarta została między Zarządem Województwa Małopolskiego a Powiatem Krakowskim umowa o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Budowa Sali gimnastycznej przy Zespole Szkół Ogólnokształcących i Szkole Podstawowej nr 2 w Skawinie", zmieniona następnie aneksami.

Na podstawie umowy o dofinansowanie projektu środki dotacji rozwojowej zostały Beneficjentowi wypłacone w dniach: 21 września, 13 października 2009 r. oraz 16 i 17 grudnia 2009 r. Zgodnie z § 4 ust. 3 umowy Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach programu oraz w sposób zapewniający prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie Projektu.

W dniach od 25 do 27 maja 2011 r. przeprowadzona została kontrola na zakończenie realizacji projektu. W wyniku kontroli ustalono, iż w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego, w wyniku, którego została zawarta w dniu 8 czerwca 2009 r. umowa Beneficjent zmienił termin składania ofert, a zamieszczając w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenie o zmianie pominął zmianę dotyczącą dnia, w którym upływa termin składania ofert. Powyższe w ocenie organu, narusza art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy PZP, zgodnie, z którym, jeżeli w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego zmiana treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia prowadzi do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu, zamawiający zamieszcza ogłoszenie o zmianie ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych, jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach.

Ze względu na fakt, iż elementarną częścią Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia jest zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 tej ustawy miejsce oraz termin składania i otwarcia ofert, nie ulega wątpliwości, iż dokonana przez Beneficjenta zmiana terminu składania ofert była jednocześnie zmianą Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia prowadzącą do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu. Beneficjent zamieszczając jedynie zmianę dotyczącą godziny, z pominięciem zmiany daty dziennej, naruszył art. 38 ust. 4a pkt 1 ustawy PZP. Trudno bowiem brak zamieszczenia zmiany daty dziennej w zmianie ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych uznać za spełnienie przez zamawiającego obowiązku wynikającego z tego przepisu. Powyższe naruszenie spowodowało wymierzenie korekty finansowej. Zgodnie z przyjętym systemem realizacji programu operacyjnego IZ MRPO jest uprawniona do ustalania i nakładania korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. IZ MRPO weryfikuje, czy wystąpiła w projekcie nieprawidłowość i jeśli tak, to określa jej wysokość i wymierza korektę finansową w oparciu o dokument pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". W niniejszej sprawie nie można było ustalić wysokości szkody, jaka wynikła na skutek naruszenia przez Beneficjenta zasad udzielania zamówień publicznych, dlatego też korekta finansowa została nałożona metodą wskaźnikową. Mając na uwadze zapis umożliwiający obniżenie stawki oraz analizę zastrzeżeń Beneficjenta do Informacji pokontrolnej z kontroli końcowej projektu, organ ostatecznie nałożył korektę finansową w wysokości 2,5% (tabela nr 4 poz. 5 Taryfikatora) dla wydatków kwalifikowanych objętych umową nr ORB.II.0812/125/09, zawartą w dniu 8 czerwca 2009 r. z Wykonawcą Budopol Sp. z o.o. w Krakowie.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Zarząd Województwa Małopolskiego decyzją z dnia 30 października 2012 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 13 września 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieumieszczenie w Biuletynie zmienionej daty dziennej jest równoznaczne z pozbawieniem wykonawcy możliwości wzięcia udziału w postępowaniu. Zamawiający ma obowiązek podać termin składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ma też obowiązek wprowadzenia informacji o zmianach w tym zakresie, co wynika z art. 36 ust. 1 ustawy. Wykonawca ma mieć możliwość uzyskania pełnej informacji na temat terminu składania ofert. Brak ogłoszenia o zmianie daty dziennej stanowi ograniczenie zasad uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców. Niezamieszczenie pełnej informacji o zmianie terminu składania ofert, chociaż nie może być potraktowane, jako równoznaczne z brakiem takiego ogłoszenia, stanowi naruszenie zasady przejrzystości i równego traktowania wykonawców, wynikającej z art. 7 ust. 1 ustawy poprzez uniemożliwienie pozyskania potencjalnym wykonawcom kompletnej informacji o zmienionym terminie. Takie uchybienie mogło prowadzić do rezygnacji z udziału w przetargu wykonawcy przekonanego o wcześniejszym upływie terminu do składania ofert.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Beneficjent Powiat Krakowski, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzje Zarządu Województwa Małopolskiego o zwrocie dotacji rozwojowej.

Skarżący zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił:

1/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez poinformowanie strony przez organ o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji w postanowieniu o wszczęciu postępowania, a więc brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego lub wyjaśniającego, przez co nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

2/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego lub wyjaśniającego i zupełnie dowolne przyjęcie, iż naruszona została ustawa Prawo zamówień publicznych, co rzekomo uzasadniało nałożenie korekty finansowej poprzez brak rozpatrzenia stanowiska i zarzutów skarżącego podnoszonych w postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

3/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

4/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 211 ust. 4b w związku z art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 113ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji braku przesłanek do jej wydania;

5/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 38 ust. 4 a pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez bezpodstawne uznanie, że niezamieszczenie pełnej informacji o zmianie terminu składania ofert skutkowało naruszeniem zasady przejrzystości oraz równego traktowania wykonawców.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Zarazem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.

Przedmiotem sporu jest kwestia obowiązku zwrotu przez Beneficjenta określonej kwoty środków europejskich udzielonych umową o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Budowa Sali gimnastycznej przy Zespole Szkół Ogólnokształcących i Szkole Podstawowej nr 2 w Skawinie.

W ocenie sądu zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie mogą pozostać w obrocie prawnym, gdyż naruszają one przepisy proceduralne, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy stwierdzić, że z treści decyzji, zarówno wydanej w I jak i II instancji nie wynika, w jaki sposób organ wyliczył wysokość kwot sankcyjnych, oraz dlaczego są to cztery kwoty. Nie może budzić żadnych kontrowersji, że Sąd kontrolując prawidłowość wydanej decyzji ma obowiązek sprawdzenia jej nie tylko pod względem podstawy prawnej, ale także w zakresie sposobu i prawidłowości wyliczenia kwot. Brak przedstawienia w decyzji toku rozumowania organu w zakresie ustalania wysokości zobowiązania powoduje, że przedmiotowa decyzja w tym zakresie nie poddaje się kontroli sądu. Nie jest zadaniem sądu domyślanie się, na jakich dowodach i wskaźnikach opierał się organ, jeżeli na nich oparto dyspozycyjną część decyzji. Dowody te powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji. Uchybienie organu w tym zakresie jest oczywiste.

W tej kwestii należy przywołać orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, który wskazuje, że jednym z podstawowych elementów tworzących standard sprawiedliwości proceduralnej jest obowiązek ujawniania w czytelny sposób motywów rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok TK z 21 lipca 2009r., K 7/09, OTK-A 2009, Nr 7, poz. 113) Przenosząc ustalenia Trybunału Konstytucyjnego na grunt procedury administracyjnej, stwierdzić należy, że ujawnienie motywów, jakimi kierował się organ administracji publicznej, powinno nastąpić w stopniu umożliwiający weryfikację sposobu myślenia tego organu.

Uzasadnienie decyzji powinno być tak skonturowane, żeby nie nasuwało żadnych wątpliwości, a tym samym decyzja musi spełniać wymogi, które są niezbędne do skontrolowania jej legalności przez sąd administracyjny. Decyzja administracyjna powinna być jasna, zrozumiała w takim stopniu, by każda przeciętna osoba niemająca przygotowania prawniczego mogła zrozumieć intencje organu wydającego decyzję

Organ uzasadniając decyzję powinien to uczynić zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 107 § 3 K.p.a. czyli przy uwzględnieniu, że uzasadnienie decyzji powinno być zrozumiałe nie tylko dla jego autora, ale przede wszystkim dla strony, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a. Co więcej prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy to odnieść do nieprzedstawienia przez organ sposobu wyliczenia kwot, oraz braku wykazania, że organ objął wszystkie kwoty, które w tym zakresie podlegają zwrotowi, a także niezawarcia jakichkolwiek wskazówek w tym przedmiocie w uzasadnieniu decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ wyjaśni i uzupełni wszystkie wyżej wskazane braki uzasadnienia, które ogólnie można określić, jako "skróty myślowe i niedomówienia".

Drugą kwestią jest zagadnienie prawidłowego ustalenia formy prawnej aktu nakładającego na stronę skarżącą korektę finansową i jego relacji względem decyzji zobowiązującej do zwrotu środków. W niniejszej sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją orzeczono w przedmiocie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur bez wcześniejszej decyzji o ustalaniu i nałożeniu korekt finansowych. Przedmiotem postępowania o ustalenie i nałożenie "korekty finansowej" zgodnie z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 jest anulowanie całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Podstawę korekty stanowią stwierdzone nieprawidłowości pojedyncze lub systemowe w "operacjach" (tj. w projekcie lub grupie projektów – art. 2 pkt 3) ale także w programach operacyjnych definiowanych art. 2 pkt 1 tego Rozporządzenia. Wysokość korekty ma uwzględniać charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze, a więc kryteria są częściowo ocenne. Natomiast przedmiotem postępowania kończącego się decyzją wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1-3 jest rozstrzygnięcie o zwrocie (także w formie pomniejszenia przyszłej płatności art. 207 ust. 2) środków wykorzystanych (niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur) albo pobranych (nienależnie lub w nadmiernej wysokości), według kryteriów ustalonych tą ustawą. W ramach tych obu postępowań instytucja zarządzająca działa w innym reżimie prawnym. W postępowaniu o zwrot środków, jako organ właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2ustawy o finansach publicznych, a w postępowaniu o ustalenie i nałożenie korekty finansowej właśnie w ramach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako instytucja zarządzająca.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa określających kwotę przypisaną do zwrotu, nie wydano wcześniej odrębnego rozstrzygnięcia w formie decyzji ustalającej i nakładającej korektę finansową, a więc opartego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i poprzedzone stosownym postępowaniem wyjaśniającym skoro kwotę ustalonej, ale nienałożonej decyzją korekty finansowej, Instytucja Zarządzająca, w postępowaniu o zwrot środków traktuje, jako odpowiednik "środków wykorzystanych z naruszeniem procedur" i podlegającą zwrotowi w rozumieniu i na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Takie postępowanie było przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1777/12 oraz II GSK 1776/12, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2013r., III SA/Po 1234/12 również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2013r, III SA/Kr 1166/12 zgodnie, z którymi korekta winna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 107 § 1 K.p.a., wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego.

W tych wyrokach sądy podkreślają, że skoro w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest mowa o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a w art. 207 ustawy o finansach publicznych o orzekaniu w drodze wydania decyzji o zwrocie, to uzasadniony jest wniosek, że zwrot środków i korekta finansowa, jakkolwiek w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków, jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, stanowią odrębne od siebie instytucje. Wynika to porównania treści art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. W myśl, bowiem art. 26 ust. 1 pkt 15 powołanej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, a z kolei zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 a tej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 Użycie w przepisie zwrotu "ustalanie" i "nakładanie" wskazuje na kompetencje instytucji zarządzającej o charakterze władczym, zakładającym jednostronne działanie wobec beneficjenta. W myśl art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Również w tym ostatnim przepisie kompetencje do dokonania korekt finansowych mają charakter władczy, skoro użyto kategorycznego zwrotu "dokonuje korekt finansowych" w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych w operacjach lub programach operacyjnych.

Skoro, zatem w rozpoznawanej sprawie organ uznał, że strona skarżąca popełniła nieprawidłowości, gdyż realizując umowę naruszyła przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych, to tym samym był uprawniony do ustalenia i nałożenia na beneficjenta korekty finansowej w formie decyzji. Dopiero ostateczne ustalenie wysokości korekty finansowej daje podstawę do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie zwrotu należności, opartej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 60 pkt 6 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Niewydanie decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja w przedmiocie zobowiązania Beneficjenta do zwrotu dotacji rozwojowych udzielonych umową z dnia 11 lutego 2009r, zostały wydane przedwcześnie i stanowi to naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za zasadną. Działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu z dnia 30 października 2012 r., oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 13 września 2012 r. Uwzględniając treść uchylonych decyzji, w oparciu o przepis art. 152 P.p.s.a określono, że uchylone decyzję nie mogą być wykonane.

Orzeczenie o kosztach postępowania oparto na przepisach art. 200, art. 205 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.