Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 26/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1, 10
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021r. sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku I. S. (dalej także: Skarżąca) na podstawie wystawionego przez D. C. O. F. P. [...] S.A. tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2020 r. obejmującego zaległości z tytułu opłat abonamentowych za miesiące od lutego 2017 r. do września 2019 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. W toku tego postępowania, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2020 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę.

Składając zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej Skarżąca wskazała na nieistnienie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.". W uzasadnieniu podała, że jej poprzednik prawny - I. U. dokonała rejestracji odbiornika rtv i uiszczała opłaty abonamentowe na podstawie imiennej książeczki abonamentowej, natomiast nigdy nie otrzymała informacji z P. [...] S.A. o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego abonenta.

Wierzyciel - D. C. O. F. P. [...] S.A. zajmując stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. uznał je za niezasadne.

Dysponując ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. uznał za niezasadne zgłoszone zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

W złożonym zażaleniu Skarżąca wniosła o zmianę postanowienia, uznanie wniesionych zarzutów za zasadne i umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także o wstrzymanie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. W uzasadnieniu podtrzymano argumentację dotyczącą nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych i wadliwości wystawionego tytułu wykonawczego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 34 § 4, art. 27 § 1 pkt 3, 6, 7 u.p.e.a.; art. 2 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych; § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ podkreślił, że wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do ich uwzględnienia, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. W ostatecznym rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2020 r. wierzyciel jednoznacznie stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje. Po dokonaniu przez I. U. rejestracji odbiornika używanego pod adresem al. D. [...] [...] K. została wydana książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta 06071225 skierowano do I. U. pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Wierzyciel podkreślił, że P. [...] S.A nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...] września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wobec tego osoby posiadające w dniu wejścia w życie cytowanego rozporządzenia imienną książeczkę opłat abonamentowych pozostały abonentami zobowiązanymi do wnoszenia opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników rtv. Wierzyciel na podstawie zebranej dokumentacji stwierdził, że Skarżąca dokonywała opłat abonamentowych zarówno na standardowym blankiecie polecenia przelewu/wpłaty gotówki, jak i na spersonalizowanym blankiecie wpłat, na dowód czego przedstawił kserokopie dowodów przelewów/wpłat gotówki. Tym samym, jak wskazał wierzyciel, dokonała przejęcia odbiornika telewizyjnego zarejestrowanego na indywidualnym numerze abonenta 06071225. Natomiast uiszczenie opłaty abonamentowej na spersonalizowanym blankiecie wpłat pozwoliło wierzycielowi na stwierdzenie, że numer ten Skarżącej jest znany. O. ostatnich cyfr rachunku bankowego dedykowanego wpłatom stanowi bowiem indywidualny numer identyfikacyjny abonenta. Wierzyciel potwierdził istnienie egzekwowanego obowiązku, uznając zgłoszony zarzut za niezasadny.

Stanowisko wierzyciela w tym zakresie jest wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną, wobec czego zarzut nieistnienia obowiązku należy uznać za nieuzasadniony.

Odpowiadając na zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dyrektor IAS podał, że tytuł wykonawczy z dnia [...] stycznia 2020 r. został sporządzony według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 850) i zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. również kwestionowany pkt 3, 6 i 7. Treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a także określenie wysokości należności, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek ujęto w częściach E oraz od E.1 do E.32 tytułu wykonawczego. Jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku powołano art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Natomiast jako podstawę egzekucji wskazano art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7 ust. 3 i 4 powołanej ustawy. Ponadto w poz. F pkt 7 zawarte jest imię i nazwisko, stanowisko służbowe i podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. W tytule wykonawczym wskazano również wyraźnie datę jego wystawienia, tj. [...] stycznia 2020 r.

W złożonej do tut. Sądu skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 18 u.p.e.a. w zw. z art 6 k.p.a. poprzez oparcie postanowień na niezgodnym z prawem stanowisku wierzyciela, co skutkowało naruszeniem przez organy egzekucyjne zasady działania organu administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa; art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez uznanie, że zgłoszone zarzuty nie są zasadne, podczas gdy wierzyciel nie wykazał istnienia zobowiązania, co implikowało konieczność wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, a tymczasem wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu organ egzekucyjny uznał zarzuty za niezasadne;

2) naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez niewłaściwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego z którego wynika, że I. S. nie dokonywała rejestracji odbiornika ani nie dokonywała zmiany danych w zgłoszeniu, co spowodowało nałożenie na nią obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, podczas gdy przy braku rejestracji odbiornika obowiązek taki nie istnieje;

- § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia indywidualny numer identyfikacyjny i przyjęcie, że I. S. przejęła go po zmarłej I. U., podczas gdy z istoty tego numeru wynika, że jest on nadawany danej osobie przy rejestracji odbiornika, w związku z tym zobowiązana nie mogła go przejąć.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na Skarżącej spoczywa objęty tytułem wykonawczym obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Skarżąca podniosła w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zarzuty nieistnienia obowiązku zapłaty opłat abonamentowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a, tj. z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. Skarżąca podnosi, że wierzyciel nie wykazał, że dokonała ona rejestracji odbiornika na swoje nazwisko ani też, że posiada odbiornik rtv. Ponadto wierzyciel nie nadał Skarżącej numeru identyfikacyjnego, co świadczy o tym, że nie doszło do prawidłowej rejestracji, czy też zmiany danych.

Organ natomiast stwierdził, że Skarżąca dokonywała wpłat z tytułu abonamentu rtv na wyodrębniony rachunek bankowy, który zawiera identyfikacyjny numer abonenta i zaznaczył przy tym, że posługiwała się także blankietem spersonalizowanym. W związku z powyższym organ przyjął, że na Skarżącej ciążył obowiązek uiszczenia należności z tytułu opłat abonamentowych.

W tym miejscu wskazać trzeba, że stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela, tj. [...] [...] S.A. w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a zatem takich jak w niniejszej sprawie, jest wiążące dla organu egzekucyjnego. W związku z tym organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutu i podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

[...] jednak nie oznacza to, że wydane przez wierzyciela postanowienia nie podlegają kontroli tut. Sądu, przeciwnie w ramach skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r., tut. Sąd kontroluje także postanowienie wierzyciela. Przy czym należy mieć na uwadze, że wyłączenie z art. 3 § pkt 3 p.p.s.a. znajduje też zastosowanie względem rozstrzygnięć podejmowanych w ramach postępowań incydentalnych dotyczących np. rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie wierzyciela czy stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia. Zarówno bowiem postępowanie główne jak i incydentalne dotyczy sprawy, której granice wyznacza postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. postanowienia: NSA z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1544/16; WSA w Bydgoszczy z 26 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 562/17; WSA w Gliwicach z 4 stycznia 2016 r.; sygn. akt I SA/Gl 1388/15, WSA w Kielcach z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I SAB/Ke 8/19, publ. CBOSA).

W związku z tym, aby dokonać ustaleń w niniejszej sprawie należy aktualnie ocenić nie tylko zaskarżone postanowienie oraz postanowienie wydane przez organ egzekucyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] października 2020 r., lecz także postanowienie wydane przez wierzyciela w dniu [...] maja 2020 r. zawierające jego stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Przechodząc do merytorycznej oceny w sprawie stanowiska wierzyciela należy wskazać, że problematykę opłat abonamentowych oraz obowiązek rejestracji odbiorników regulowała obowiązująca od 1 marca 1993 r. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ustawodawca połączył z faktem posiadania odbiornika w stosunku, do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji.

Następnie ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) – dalej: u.o.a. – uregulowany został obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. - obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Ustawa abonamentowa reguluje zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Ustawa nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że nie jest spornym fakt zarejestrowania odbiornika rtv przez I. U. – babcię Skarżącej – zmarłą w 2013 r. Skarżąca wskazała, że I. U. nie otrzymała z [...] [...] S.A. informacji o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a opłaty z tytułu abonamentu rtv były opłacane na podstawie imiennej książeczki abonamentowej. Jednakże wierzyciel dla wykazania faktu nadania numeru identyfikacyjnego załączył do postanowienia z dnia [...] maja 2020 r. duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia [...] lutego 2008 r. na imię I. U.. Należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle przesyłania zawiadomień o nadaniu numeru identyfikacyjnego zaprezentowano pogląd, iż "(...) Z treści (...) przepisów nie wynika natomiast, aby doręczenia powiadomienia dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności [...] [...] będącej operatorem wyznaczonym (wcześniej publicznym), który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma, wobec tego, charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzenia jego odbioru przez zobowiązanego (...). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki" (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19, publ.: CBOSA).

Ponadto należy zauważyć, że w uzasadnieniu zarzutów (por. k. 9-v. akt admin.) Skarżąca jednoznacznie stwierdziła, że po śmierci I. U. w lipcu 2013 r. została jej następcą prawnym i zgłosiła zmianę danych osobowych w zakresie abonamentu, aczkolwiek nie otrzymała informacji o numerze identyfikacyjnym. Niemniej jednak jak wskazał wierzyciel Skarżąca dokonując zapłaty należności z tytułu abonamentu posłużyła się m.in. dedykowanym formularzem wpłaty, na którym widnieje naniesione są jej dane (imię, nazwisko, adres na który dokonano rejestracji) oraz numer rachunku bankowego, którego część (8 ostatnich cyfr) stanowi numer identyfikacyjny abonenta. Dowody wpłat załączone do postanowienia wierzyciela z dnia [...] maja 2020 r. wskazują, że Skarżąca dokonała ich dwukrotnie oraz że dotyczą one okresów (łącznie ponad roku) po upływie ponad 2 lat od śmierci I. U. (w lipcu 2013 r. zgodnie z oświadczeniem Skarżącej). Należy wskazać, że dopiero na późniejszych etapach postępowania oraz w skardze Skarżąca utrzymywała, że nie dokonywała jednak zmiany danych osobowych. Jednocześnie przesłuchana w toku postępowania egzekucyjnego I. S. zaznaczyła, że na dokonanie wpłat zaległego abonamentu w reakcji na upomnienia. Zauważyć wobec tego należy, że zgodnie z art. 3 ust. 4 zd. 1 u.o.a. opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25. dnia miesiąca, za który opłata jest należna. Oznacza to, że wbrew stanowisku Skarżącej, wpłata za listopad 2015 r., w dniu [...] listopada 2015 r. (por. k. 21 akt admin.) nie mogła dotyczyć zaległego abonamentu i została dokonana w terminie.

Biorąc wszystkie te okoliczności pod uwagę, w ocenie Sądu prawidłowo wykazano, że na Skarżącej ciążył obowiązek uiszczania opłaty z tytułu abonamentu rtv.

Należy także nadmienić, że Skarżąca nie wyrejestrowała odbiornika, co uchyliłoby obowiązek zapłaty abonamentu rtv. Skoro nie przedstawiła ona dowodu wyrejestrowania odbiornika, to jej zarzuty dotyczące błędnych ustaleń w zakresie nieistnienia obowiązku są tym samym niezasadne. Podkreślić należy, że żadna ze stron nie dysponuje jakimkolwiek dowodem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiornika. Nie ma zatem żadnego dowodu potwierdzającego niezbędną okoliczność do uwolnienia się od obowiązku płacenia abonamentu, tj. wyrejestrowanie odbiornika.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 928/18, zgodnie z którym zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Odnosząc się natomiast do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów przewidzianych w art. 27 § 1 pkt 3, 6 i 7 u.p.e.a., aczkolwiek kwestia ta nie została objęta zarzutami skargi, należy wskazać, że przepisy te przewidują, że tytuł wykonawczy zawiera: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Analiza treści tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], będącego podstawą prowadzenia egzekucji w rozpoznawanej sprawie prowadzi do wniosku, że zawiera on wszystkie elementy przewidziane w obowiązujących przepisach, w tym wymienione w art. 27 § 1 pkt 3, 6 i 7 u.p.e.a., na które wprost wskazała Skarżąca. Zdaniem Sądu należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyrażonym w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W tej sytuacji zarzuty nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, tj. [...] [...] S.A. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów przewidzianych w art. 27 u.p.e.a. prawidłowo oceniono jako niezasadne.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

T. Wójcik J. Szulc H. Adamczewska-Wasilewicz