Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2519/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 224 ust. 2-4, at. 243 ust. 1 i ust. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1170
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j.)
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1267
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
article: art. 121 pkt 4
journal: Dz.U. 2024 poz 1061
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia biegu terminu do uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2024 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako organ lub Urząd Patentowy), działając na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1170, dalej jako: p.w.p.) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 31 stycznia 2024 r., którym po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w R.(dalej także jako: skarżąca lub Spółka), odmówił stwierdzenia zawieszenia biegu terminu do uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "libra" [...] na drugi dziesięcioletni okres ochrony.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia 19 marca 2015 r. Urząd Patentowy udzielił [...]sp. z o. o. z siedzibą w R. prawa ochronnego na znak towarowy słowny "libra", pod warunkiem uiszczenia przez zgłaszającego opłaty za pierwszy dziesięcioletni okres ochrony. W dniu 21 lipca 2015 r. rzecz. pat. A. G.- występując w imieniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. złożył wniosek o dokonanie zmiany w rejestrze w zakresie podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego do wymienionego znaku towarowego. Decyzją z dnia 14 stycznia 2016 r. Urząd Patentowy dokonał zmiany w rejestrze zgodnie z wnioskiem.

W dniu 30 maja 2016 r. do organu wpłynął wniosek [...] z siedzibą w H.o unieważnienie przedmiotowego prawa ochronnego. Urząd Patentowy decyzją z dnia 20 kwietnia 2017 r. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "libra" [...]. Decyzja ta została uchylona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 r. W momencie wydania zaskarżonego postanowienia postępowanie przed organem w sprawie unieważnienia prawa ochronnego było w toku.

Wnioskiem z dnia 30 września 2022 r. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie zawieszenia biegu przedawnienia z powodu siły wyższej dla wniesienia opłaty okresowej za kolejny 10-letni okres ochronny dla znaku towarowego "libra" [...]. Jako podstawę prawną żądania wskazała art. 234 ust. 6 p.w.p. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że przeglądając bazy Urzędu Patentowego ustaliła, że w dniu 29 grudnia 2020 r. upłynął termin do uiszczenia opłaty okresowej. W związku z tym skarżąca podjęła nieskuteczną próbę kontaktu z odpowiedzialnym za prowadzenie sprawy pełnomocnikiem rzecz. pat. A. G.. Po skontaktowaniu się z Polską Izbą Rzeczników Patentowych w dniu 23 marca 2022 r. skarżąca dowiedziała się, że pełnomocnik ten nie żyje od dwóch lat. Informację tę potwierdził wpis w bazie pełnomocników prowadzonej przez Urząd Patentowy, zgodnie z którym A.G. został skreślony z listy rzeczników patentowych w dniu 26 lutego 2020 r. Skarżąca podkreśliła, że nie otrzymała żadnej informacji o konieczności przedłużenia ochrony na znak towarowy - z uwagi na śmierć jej pełnomocnika - przed datą upływu terminu. Opłatę skarżąca uiściła w dniu w dniu 23 marca 2022 r. Zdaniem skarżącej opisane zdarzenia stanowią okoliczności nadzwyczajne, których wystąpienie powinno skutkować uznaniem zawieszenia biegu terminu do wniesienia opłaty za drugi dziesięcioletni okres ochrony przedmiotowego znaku towarowego.

Urząd Patentowy postanowieniem z dnia 31 stycznia 2024 r. odmówił stwierdzenia zawieszenia biegu terminu do uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "libra" [...] na drugi dziesięcioletni okres ochrony.

Na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 24 maja 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nie sposób uznać, aby przedstawione przez skarżącą okoliczności miały charakter nadzwyczajny, a tym samym wypełniały znamiona zdarzenia o cechach siły wyższej. Zaznaczył, że oceny zdarzenia mającego wypełniać znamiona siły wyższej dokonuje się na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę. Do wniosku skarżącej dołączono jedynie kopię informacji o skreśleniu rzecznika patentowego A. G. z listy rzeczników patentowych. W uzasadnieniu zaś wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uprawniona podniosła, że w momencie upływu okresu ochronnego na znak towarowy słowny nie posiadała, wbrew twierdzeniu organu pełnomocnika w osobie rzecz. pat. K. S., który występował w sprawie. Podkreśliła, że rzecznik patentowy K. S. reprezentowała ją tylko podczas dwóch rozpraw: w dniach 27 września 2016 r. i 11 kwietnia 2017 r., a nie była jej pełnomocnikiem do spraw znaku [...]. Zdaniem organu złożone do akt dokumenty nie mają wpływu na ocenę w sprawie zaistniałego zdarzenia pod kątem okoliczności nadzwyczajnych.

Organ zaznaczył, że brak możliwości bezpośredniego nadzoru zachowania wyznaczonych terminów przez pełnomocnika uprawnionej nie stanowi przeszkody do uiszczenia opłaty przez samą uprawnioną. Fakt posiadania pełnomocnika nie wyklucza bowiem osobistego działania strony. Uiszczenie opłaty za ochronę leżało w interesie skarżącej i powinna ona liczyć się z negatywnymi konsekwencjami jej nieuiszczenia. Organ zauważył, że to uprawniona ponosi odpowiedzialność za terminowe uiszczanie opłat za ochronę. Spółka jako profesjonalny podmiot powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, jakie mogą powstać w razie nieuiszczenia opłaty za ochronę. W przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej strona ponosi odpowiedzialność za działania wszystkich osób, przy pomocy których dokonuje czynności. Zaniedbania osób, którymi posługuje się strona, obciążają tę stronę.

Organ uznał, że skarżąca miała możliwość podjęcia działań interwencyjnych w niniejszej sprawie w celu uniknięcia negatywnych skutków niewniesienia opłaty za kolejny okres ochrony. Miała ona dostęp do informacji na temat przysługującego jej znaku towarowego i wymaganych w sprawie płatności. Zwrócił ponadto uwagę, że w decyzji o udzieleniu prawa ochronnego umieszczone były niezbędne informacje i wskazówki dotyczące czasu trwania ochrony znaku towarowego, jak również określone ogólne terminy i sposoby płatności. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu, przedstawione przez skarżącą okoliczności nie mogą mieścić się w kategorii zdarzeń uznawanych obiektywnie za przeszkody niemożliwe do przezwyciężenia, a tym samym nie można ich zakwalifikować do okoliczności nadzwyczajnych.

Od tego postanowienia skargę złożyła [...] sp. z o. o. z siedzibą w R.wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej jako: k.p.a.) polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz pominięciu istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na wydanie postanowienia, a ponadto naruszenie art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym oraz brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia w szczególności poprzez:

a) nieprawidłowe określenie statusu pełnomocnika rzecznika patentowego K. S.;

b) całkowite pominięcie w postanowieniu z dnia 24 maja 2024 r. argumentu skarżącej podważającej stanowisko Urzędu Patentowego w części obejmującej posiadanie rzekomego pełnomocnika w osobie rzecznika patentowego K. S. w sytuacji, której organ nie zawiadomił jej o terminie posiedzenia planowanego na dzień 4 stycznia 2024 r. w sprawie [...] (odrębne postępowanie w przedmiocie unieważnienia [...]) przez co de facto potwierdził że nie jest ona pełnomocnikiem w sprawie [...];

c) nieprawidłowe przyjęcie, że skarżąca powinna monitorować upływ terminu w sytuacji, której w tym celu skorzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w osobie A. G., który zmarł w szczycie pandemii COVID-19;

2. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 243 ust 6 p.w.p. poprzez dokonanie błędnej subsumcji wskazanego przepisu do stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnej konkluzji, że śmierć pełnomocnika A. G. (w okresie COVID-19) i brak jakiejkolwiek wiedzy o tym fakcie przez skarżącą nie jest dostatecznym udowodnieniem przesłanki uzasadniającej stwierdzenia zawieszenia biegu terminu do uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "libra" [...] na drugi dziesięcioletni okres ochrony.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty świadczące o zasadności postawionych zarzutów. Zarzuciła ponadto organowi naruszenie zasady zaufania do organów Państwa poprzez wysłanie zawiadomienia o konieczności uiszczenia opłaty do nieżyjącego pełnomocnika.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu wymagającym jego uchylenie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Urzędu Patentowego odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącej o stwierdzenie zawieszenia biegu terminu do wniesienia opłaty za kolejny dziesięcioletni okres ochrony na znak towarowy z uwagi na wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności.

Zgodnie z art. 224 ust. 2 p.w.p., opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Ponadto opłaty takie mogą być uiszczone z wyprzedzeniem, w ciągu jednego roku przed datą, w której upływa poprzedni okres ochronny (art. 224 ust. 3 zdanie pierwsze). Termin ten ma charakter materialnoprawny. Podobny charakter ma termin określony w art. 224 ust. 4 p.w.p., który stanowi, że opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że do wymienionych terminów nie ma zastosowania art. 243 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do dokonania czynności warunkującej, zgodnie z ustawą, bieg postępowania, Urząd Patentowy może na wniosek strony, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

W niniejszej sprawie termin płatności opłaty za kolejny okres ochrony upływał w dniu 29 grudnia 2020 r.

Zgodnie z art. 243 ust. 6 p.w.p., na podstawie którego skarżąca wniosła o stwierdzenie zawieszenia terminu do uiszczenia opłaty za kolejny okres ochrony w niniejszej sprawie, do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej.

Jak słusznie zauważył organ ani ustawa Prawo własności przemysłowej, ani Kodeks postępowania administracyjnego, nie przewidują zawieszenia biegu terminu do dokonania określonej czynności przed organem administracji, dlatego też należy odwołać się do przepisu art. 121 pkt 4 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu co do wszelkich roszczeń, gdy z powodu siły wyższej uprawniony nie może ich dochodzić przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju - przez czas trwania przeszkody. Przepis art. 243 ust. 6 p.w.p. odsyłając do procedury zawieszenia przedawnienia odnosi się również do przesłanek siły wyższej, co nie oznacza, że utożsamia nadzwyczajne okoliczności wyłącznie z siłą wyższą. Dokonując wykładni pojęcia nadzwyczajnych okoliczności należy posiłkować się klauzulą siły wyższej, która niewątpliwie ma węższy zakres niż nadzwyczajne okoliczności. W nadzwyczajnych okolicznościach w pojęciu art. 243 ust.6 p.w.p. mieści się pojęcie siły wyższej (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 985/20).

W doktrynie wskazuje się, że nadzwyczajne okoliczności mające charakter siły wyższej (vis maior), to zdarzenia nie do uniknięcia, nad którym człowiek nie panuje i których nie mógł przewidzieć przy zachowaniu należytej staranności. Pojęcie siły wyższej nie obejmuje z kolei sytuacji, która jest znana wnioskodawcy, jak również sytuacji, które można z łatwością przewidzieć i podjąć stosowne środki zaradcze (zob. A. Michalak, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, art. 243, Warszawa 2016 i powoływane tam orzecznictwo).

Mając na względzie okoliczności powołane przez skarżącą wskazać należy, że organ, prawidłowo przeanalizował stan faktyczny sprawy i słusznie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, a dokonując tej oceny, zastosował przepisy o sile wyższej odpowiednio, zgodnie z wykładnią tego pojęcia wyrażoną m.in. w orzeczeniach Sądu Najwyższego, a także w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W okolicznościach niniejszej sprawy za nadzwyczajną, a tym bardziej wypełniającą znamiona zdarzenia o cechach siły wyższej, uzasadniającą zawieszenie biegu terminu do uiszczenia opłaty za udzielenie ochrony dla znaku towarowego na kolejny okres, nie mogła zostać uznana śmierć dotychczasowego pełnomocnika strony.

Jak słusznie stwierdził organ, brak możliwości monitorowania terminu do uiszczenia opłaty przez pełnomocnika, niezależnie od okoliczności, nie zwalnia podmiotu uprawnionego do znaku z obowiązku niezależnego nadzoru nad tym terminem, w szczególności w sytuacji, gdy podmiot taki został pouczony w decyzji o udzieleniu ochrony zarówno o istnieniu takiego obowiązku, jak również o terminie i trybie uiszczenia takiej opłaty. Innymi słowy, wbrew temu co twierdzi skarżąca, ustanowienie pełnomocnika nie zwalnia strony ani z obowiązku dbania o swoje interesy ani z konsekwencji zaniedbania takiemu obowiązkowi.

Stąd też śmierć pełnomocnika skarżącej, nawet przy założeniu braku wiedzy skarżącej o tym zdarzeniu nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności uzasadniającej stwierdzenie zawieszenia biegu terminu materialnoprawnego jakim jest termin do uiszczenia opłaty za dalsze okresy ochrony. Jak bowiem wspomniano pełnomocnik strony nie jest jedynym podmiotem odpowiedzialnym za uiszczenie takiej opłaty w terminie. Zaznaczyć należy, że w przypadku instytucji prawnej określonej w art. 243 ust. 6 p.w.p. nie wystarczy uprawdopodobnić braku winy w uchybieniu terminu. Strona musi wykazać, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu siły wyższej lub innych nadzwyczajnych okoliczności, których nie dało się przezwyciężyć. Takich okoliczności skarżąca nie wykazała. Nie wykazała, że w okresie biegu terminu do uiszczenia opłaty nastąpiły takie nadzwyczajne okoliczności, które miałyby spowodować zawieszenie jego biegu. Zaznaczyć należy, że termin do uiszczenia opłaty podstawowej upływał w dniu 29 grudnia 2020 r. Termin dodatkowy określony w art. 224 ust. 4 p.w.p. upływał z dniem 29 czerwca 2021 r. Zaś opłata została uiszczona przez skarżącą dopiero w dniu 23 marca 2022 r.

Wpływu na taką ocenę nie ma, zdaniem Sądu, wskazywana przez skarżącą okoliczność wysłania przez organ informacji o zbliżającym się terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony rzecz. pat. A. G., mimo, że organ w chwili nadania pisma musiał wiedzieć o jego śmierci. Takie działanie organu z pewnością nie było właściwe albowiem w sytuacji gdy wydał on decyzję o skreśleniu wskazanej osoby z listy rzeczników patentowych (co nie jest w sprawie sporne) powinien był przesyłać korespondencję w sprawie bezpośrednio do strony postępowania. Uchybienie to jednak, w ocenie Sądu, nie miało wpływu na ocenę wystąpienia w sprawie przesłanki nadzwyczajnych okoliczności. Należy zwrócić uwagę, że obowiązek informowania uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy o zbliżającym się terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie później niż na sześć miesięcy przed dniem, w którym upływa poprzedni okres ochrony określony w art. 224 ust. 21 p.w.p. pozostaje bez wpływu na ocenę zachowania przez uprawnionego terminu na uiszczenie opłaty (art. 224 ust. 23 p.w.p). Przepisy te nie stanowią podstawy do kierowania pod adresem Urzędu Patentowego zarzutów w związku z niedochowaniem terminu przez uprawnionego do uiszczenia opłaty w związku z brakiem odpowiedniej informacji od organu o zbliżającym się terminie wygaśnięcia prawa (por. A. Przytuła [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, Warszawa 2021, art. 224.). Nawet zatem gdyby organ zaniechał tej czynności informacyjnej, do czego w istocie doszło w niniejszej sprawie albowiem wysłanie informacji do nieżyjącego pełnomocnika nie mogło przynieść zamierzonego skutku, to i tak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę zachowania terminu do uiszczenia opłaty przez Spółkę. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że skarżąca wraz z decyzją o udzieleniu ochrony na zgłoszony przez nią znak została pouczona o obowiązku wniesienia opłaty również za kolejny okres ochrony.

Sąd podziela argumentację organu, że niedopełnienie przez skarżącą obowiązku uiszczenia opłaty na kolejny dziesięcioletni okres ochrony nie wynikało z okoliczności nadzwyczajnych, którym nie można było zaradzić, a które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybienia terminu w myśl art. 243 ust. 6 ustawy p.w.p. albowiem, zgodnie z poglądami wypracowanymi przez orzecznictwo, okolicznościami nadzwyczajnymi nie są przedstawione przez uprawnioną okoliczności w przedmiocie niedochowania terminu, które w istocie sprowadzają się do argumentu braku wiedzy skarżącej o śmierci jej pełnomocnika. Stąd też za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organ art. 243 ust. 6 p.w.p.

Niezasadne w ocenie Sądu są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Wbrew zarzutom skarżącej organ nie pominął żadnych istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie, a poczynione a następnie wskazane w uzasadnieniu postanowienia ustalenia organu korespondują z zebranym materiałem dowodowym. Tym samym organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Należy zaznaczyć, że w niniejszym postępowaniu to na skarżącej ciążył obowiązek wykazania przesłanek wynikających z art. 243 ust. 6 p.w.p., a zatem nadzwyczajnych okoliczności, od zaistnienia których uzależnione jest stwierdzenie zawieszenia biegu terminu do uiszczenia opłaty za udzielenie ochrony na znak towarowy albowiem postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej w celu usunięcia ujemnych następstw procesowych wynikłych z powodu uchybienia terminu dla podjęcia przez nią czynności procesowej. Sąd zwraca uwagę, że organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do kwestii związanej z udziałem w sprawie pełnomocnika skarżącej rzecznika patentowego K.S., korygując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 stycznia 2024 r. Organ wyraźnie wskazał, że "rzecznik patentowy K. S. reprezentowała Spółkę tylko podczas dwóch rozpraw: w dniach 27 września 2016 r. i 11 kwietnia 2017 r., a nie była jej pełnomocnikiem do spraw znaku [...]", a zatem znaku dla którego nie uiszczono w terminie opłaty. Ponadto organ prawidłowo stwierdził, że kwestia ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu konstrukcja i treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie budzi zastrzeżeń. Zawiera ono wszystkie wymagane przez przepisy prawa elementy (art. 107 § 3 k.p.a.), pozwalające na zapoznanie się z motywami podjętego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organ w sposób wszechstronny zbadał sprawę, wnikliwie rozważył i odniósł się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów. Przede wszystkim wskazał, że dozorowanie terminowości uiszczania opłat spoczywa na uprawnionym podmiocie, który winien nieprzerwanie czuwać nad prawidłowym i terminowym wypełnianiem ciążących na nim obowiązków, zwłaszcza będąc świadomym negatywnych konsekwencji ich zaniedbań. Organ wskazał również jakie czynności mogła przedsięwziąć skarżąca, aby uniknąć konsekwencji związanych z uchybieniem terminowi. Czynności wskazane przez organ z całą pewnością nie były czynnościami niemożliwymi do spełnienia (m.in. możliwości ustalenia statusu ochrony należącego do niej znaku za pomocą działających on-line baz danych Urzędu Patentowego).

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu Urząd Patentowy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie ustalił stan faktyczny, następnie wbrew twierdzeniom skarżącej dokonał właściwej subsumpcji przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie, przyjmując, że termin do uiszczenia przez skarżącą opłaty za kolejny okres ochrony znaku towarowego "libra" nie został uchybiony z powodu nadzwyczajnych okoliczności.

W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.