Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 988/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Spółki [...] oraz M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 832/20 w sprawie ze skarg Spółki [...] oraz M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 4 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 832/20 oddalił skargi M. K. (dalej jako skarżący) oraz Spółki [...] (dalej jako Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] grudnia 2019 r. nr [...], którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej transmisji danych [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości H = 41,755 m na żelbetonowym fundamencie, instalacji 6 anten sektorowych, urządzeń radiowych oraz 1 anteny radioliniowej, urządzeń technicznych na stalowym ruszcie na poziomie utwardzonego terenu wraz z linią zasilającą oraz ogrodzeniem terenu, na części działki nr [...] położonej w S. przy ul. [...]

Sąd I instancji uznał, że zarzuty skargi wniesionej przez M. K. nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ analiza wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji wskazuje, iż parametry i rodzaj inwestycji określone zostały w sposób pozwalający na jej identyfikację, a dokumentacja dołączona do wniosku jest czytelna i jednoznaczna oraz zawiera analizę środowiskową dla projektowanego przedsięwzięcia. W kwestii zaś niewskazania przez organ stosownego przepisu, jak również sposobu ustalenia maksymalnej mocy EIRP, maksymalnych tiltów anten, mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta, danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy i ich mocy wyjściowej, Sąd wyjaśnił, że na etapie decyzji o warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego okoliczności te nie są ustalane. Problematyka ta będzie przedmiotem analizy w ramach kolejnego etapu inwestycyjnego tj. pozwolenia na budowę.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi wywiedzionej przez Spółkę dotyczących braku jej zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, która przewidziana jest na terenie do niej należącym, Sąd podniósł, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu i okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny jej prawidłowości. Nie sposób również przypisać organom braku dokonania rzetelnych ustaleń w sprawie. Podnoszony zarzut byłby w niniejszej sprawie zasadny tylko wówczas, gdyby organ prowadzący postępowanie administracyjne w tym zakresie pominął któryś z wymaganych podmiotów, mających się w ramach tego postępowania wypowiedzieć. Takiej sytuacji organ odwoławczy jednak nie stwierdził, a przeprowadzona przez skład orzekający analiza akt takiego faktu nie potwierdziła. Sąd wskazał nadto, że organ I instancji występował do Śląskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego o zajęcie stanowiska w sprawie. Zatem dopełnił ciążący na nim wymóg uzyskania takiej opinii. Pozytywne uzgodnienie nie wymaga wypowiedzi uprawnionego organu, a tym samym brak zajęcia stanowiska w tym zakresie w określonym terminie oznacza pozytywne uzgodnienie. W kontekście zaś podniesionego zarzutu, że w rejonie lokalizacji przedmiotowej inwestycji znajdowała się kopalnia, której istnienie zostało pominięte, Sąd zaakcentował, że przedmiotowy teren nie jest już terenem, na którym prowadzona jest działalność górnicza oraz, że na etapie decyzji o warunkach zabudowy okoliczność ta nie ma wpływa na możliwość podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Podobnie oceniono kwestię dotyczącą przeanalizowania przez organ pod kątem równoważnej mocy promieniowania izotropowego tylko pojedynczej anteny, w sytuacji kiedy winno uwzględnić się promieniowanie całego urządzenia. Zdaniem Sądu problematyka ta będzie przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzono także, że stosownie do postanowień art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej upzp), nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 przywoływanej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że w ramach tego postępowania okoliczności związane z zasadą dobrego sąsiedztwa nie mają zastosowania.

2. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli: skarżący oraz Spółka, zaskarżając go w całości.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:

1) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej Ppsa) w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 Kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez dokonania jakiejkolwiek oceny obu decyzji pod kątem, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że inwestycja, jako przedsięwzięcie nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie wskazanie w wyroku ilości, mocy anten objętych kontrolą sądową z jednoczesnym brakiem wskazania, jaki konkretny przepis rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz.1397, dalej rozporządzenie) stanowił podstawę prawną decyzji. Ponadto lakoniczne odniesienie się do zarzutów i nawet nie wskazanie, jaki jest konkretny przedmiot sporu i z jaką inwestycją celu publicznego mamy do czynienia;

2) art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 i ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus z 25 czerwca 1998 r. w związku z art. 91 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit a-g w zw. z § 2 ust 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez niepodanie, który konkretnie przepis w/w aktu prawnego był stosowany przez oba organy i tym samym podany kontroli sądowej. W istocie z uwagi brak określenia parametrów technicznych w decyzjach oraz wyroku niemożliwe jest postawienie zarzutów naruszenia w/w przepisów, ponieważ nie były one stosowane. Z wyroku również wynika wprost, iż kwestie związane z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie były analizowane tym bardziej, że organ II instancji takich ustaleń nawet nie dokonywał;

3) art. 54 ust. 1 upzp w związku z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie musi zawierać konkretnych parametrów technicznych inwestycji;

4) art. 50 ust. 1 upzp w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 174 pkt 1 oraz 2 Ppsa poprzez jego pominięcie z uwagi, iż z obu decyzji oraz wyroku nie wynika, jaki cel publiczny będzie realizował inwestor oraz, czy inwestycja ma zasięg lokalny czy ponadlokalny;

5) art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez uznanie, iż brak konkretnej jednostki prawnej w/w aktu prawnego nie stanowi naruszenia prawa, pomimo że w istocie uniemożliwia złożenie skargi konstytucyjnej, która musi odnosić się do konkretnego przepisu aktu prawnego.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

3. W skardze kasacyjnej wywiedzionej przez Spółkę zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) art. 51 ust. 3 upzp poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż bezpośrednie oddziaływanie przedmiotowej inwestycji celu publicznego (wieża telekomunikacyjna) wykracza poza granice Gminy [...], bowiem realizowana ma być w odległości niespełna 1 km od granicy Gminy [...];

b) art. 53 ust. 2a upzp poprzez nieuwzględnienie prawa Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do występowania na prawach strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

c) art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 1 Kpa, poprzez przeoczenie, iż uzgodnień wynikających z ustawy organ wydający decyzję dokonuje wyłącznie z właściwymi organami, tymczasem organ wydający decyzję uzgadniał ją z wewnętrznymi komórkami organizacyjnymi Urzędu Gminy (Referat Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska, Referat Gospodarki Komunalnej i Lokalowej, Wydział Rozwoju Inwestycji i Zamówień Publicznych) przydając im status uzgodnień z niezależnymi właściwymi organami;

d) art. 86 ust. 7 i art. 87(7) ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U. z 2020 r. poz. 1970) w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 13 upzp poprzez przeoczenie, iż wieża telekomunikacyjna o znacznej wysokości, planowana w najwyższym miejscu S., ma być zlokalizowana o ok. 8 km od lotniska [...] w [...], planowana jest na terenie zbliżonym do pasa powietrznego, w którym samoloty podchodząc do lądowania obniżają lot;

e) art. 53 ust. 4 upzp w zakresie dokonania uzgodnień "pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych" poprzez przeoczenie, iż organ wydający decyzję nie przedstawił rzetelnie Śląskiemu Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu stanu faktycznego terenu, wykazanego przez Spółkę dokumentami, tj. okoliczności, iż na działce nr [...] znajduje się wysypisko odpadów komunalnych, przykryte warstwą ziemi, podlegające ciągłemu odgazowywaniu;

f) art. 53 ust. 4 pkt 5 i 5a poprzez przeoczenie, iż organ wydający decyzję nie przedstawił rzetelnie właściwemu organowi administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin (dokumenty dotyczące byłej kopalni) oraz właściwemu organowi ochrony środowiska w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych (dokumentacji podziemnych podpowierzchniowych korytarzy pokopalnianych);

g) art. 56 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 upzp i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez wyłączenie możliwości naruszenia decyzją o lokalizacji celu publicznego prawa własności poprzez nałożenie wymienioną decyzją na właściciela nieruchomości określonych obowiązków, pomimo iż nie jest on wnioskodawcą, a nadto sprzeciwia się przedmiotowej lokalizacji ("Ustalam dla inwestora..." np. "na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich");

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku relacji z treści zarzutów zawartych w skardze, a przez to ich nierozpatrzenie, w szczególności: - przeoczenie zarzutu naruszenia art. 106 § 2 Kpa zobowiązującego Organ do powiadomienia strony o wystąpieniu z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie;

- przeoczenie zarzutu nie wystąpienia do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 13 upzp w zw. z art. art. 86 ust. 7 Prawa lotniczego z uwagi na pobliskie lotnisko [...];

- pominięcie argumentacji dotyczącej "mocy promieniowania izotropowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny";

b) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Spółka wykazała naruszenie przez organ przepisów prawa wyżej wymienionych.

Z uwagi na przedstawione zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

4. W odpowiedzi na skargi kasacyjne Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o ich oddalenie.

5. W odpowiedzi na skargi kasacyjne uczestnik postępowania O. wniosło o ich uwzględnienie.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skargi kasacyjne są niezasadne.

6.2. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skargach kasacyjnych zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

6.3. Dokonując w pierwszej kolejności oceny zarzutów podniesionych przez skarżącego, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust 2. i ust 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z 25 czerwca 1998 r. w zw. z art. 91 ust. 1- 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej uuiś) w zw. z art. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g w zw. z § 2 ust. 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sposób przyjąć, że w zaskarżonych decyzjach nie określono parametrów technicznych przedmiotowej inwestycji celu publicznego, bowiem organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu wprost wskazał, że do analizy przyjęto parametry wskazane przez inwestora we wniosku.

6.4. Z kolei odnosząc się do argumentacji dotyczącej braku analizy kwestii związanych z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśnić należy, że z art. 72 ust. 1 pkt 3 uuiś wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (odpowiednio decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - jednak nie w każdym wypadku - musi zostać poprzedzone obowiązkiem uzyskania decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Konieczność uzyskania takiej decyzji zależy od zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu (mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Do stacji bazowych telefonii komórkowych odnosi się § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, wskazując parametry dla uznania, że stacja ta stanowi przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Parametrami tymi są równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości tam wskazanej w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Parametry przedsięwzięcia tego samego rodzaju (stacja bazowa telefonii komórkowej), mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wskazano w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W tym przepisie także parametrem podlegającym ocenie jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Zawiera on takie same wskazanie, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

6.5. Kluczowe znaczenie ma w tym kontekście uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w której stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że literalna treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. nie budzi wątpliwości. Wynika z niej, że parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych pod przepisy rozporządzenia z 2010 r., a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". Instalacja wymaga zatem decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie jest zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. NSA zwrócił uwagę, że wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo "pojedynczej anteny" nie jest jedynym warunkiem, od którego zależy kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Została ona powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799). Przepis skonstruowany jest tak, że w kolejnych punktach oznaczonych literami od "a" do "g" punktu 8 ustępu pierwszego stopniuje, tj. zwiększa moc anteny i jednocześnie powiększa odległość terenu, na którym należy przeprowadzić badanie pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Oba te parametry pozostają zatem w zależności. Dopiero ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w § 3 ust. 1 pkt 8 znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 2 uuiś, a tym samym, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji składającej się z pojedynczych anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach wskazanych w tym przepisie nie występuje skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku.

6.7. W niniejszej sprawie wnioskodawca załączył do wniosku "Kwalifikację przedsięwzięcia [...] budowa instalacji radiokomunikacyjnej" dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. w S. oraz przedłożył Analizę środowiskową dla ww. instalacji, z której wynika, że przewidywany rozkład pół elektromagnetycznych będzie spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (karta 15 akt administracyjnych). Organ dokonał analizy przedłożonych dokumentów oraz wystąpił o opinię do Referatu Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska o przeanalizowanie, czy przedsięwzięcie znajduje się w katalogu inwestycji, dla których konieczne jest wydanie decyzji środowiskowej. Mając na uwadze powyższe oraz rodzaj przedsięwzięcia organ uznał, że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a Sąd I instancji w sposób prawidłowy stanowisko to zaaprobował. Twierdzenie zatem skarżącego, że kwestie związane z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie były przedmiotem analizy jest chybione.

6.8. W konsekwencji pozbawione doniosłości prawnej są także zarzuty naruszenia art. 141 § 4, art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 Kpa oraz art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Organ uwzględnił, że planowane przedsięwzięcie jest określone za mocą progów zdefiniowanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia (w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych jest to równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny). Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku ocenił zaś zaskarżone decyzje pod kątem spełniania wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uznając, że skoro projektowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, nie występuje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania jej na środowisko.

6.9. Nie sposób przy tym wytykać Sądowi także, że nie zawarł w zaskarżonym wyroku określenia przedmiotu sporu, ilości i mocy anten objętych kontrolą sądową w sytuacji, gdy z części uzasadnienia Sądu zawierającego opis stanu faktycznego sprawy oraz z materiału zgromadzonego w aktach sprawy, wynika, iż inwestycja polega na budowie stacji bazowej transmisji danych [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości H = 41,755 m na żelbetonowym fundamencie, instalacji 6 anten sektorowych, urządzeń radiowych oraz 1 anteny radioliniowej, urządzeń technicznych na stalowym ruszcie na poziomie utwardzonego terenu wraz z linią zasilającą oraz ogrodzeniem terenu. Moc anten i inne szczegółowe informacje zostały natomiast określone w załączniku do wniosku inwestora (karty 19 do 20 akt).

6.10. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut art. 50 ust. 1 upzp w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 Kpa. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytaczając treść przepisu art. 2 pkt 5 upzp wyjaśnił, że budowa, utrzymanie oraz wykonanie robót budowlanych w zakresie urządzeń łączności publicznej stanowi cel publiczny. Skarżący zaś w żaden sposób stwierdzenia tego nie podważył. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakichkolwiek rozważań kwestionujących stanowisko organu.

6.11. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 54 ust. 1 (winno być pkt 1) upzp. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji. Z literalnego brzemienia wskazanej normy wynika, że chodzi o rodzajowe, a więc ogólne określenie inwestycji (np. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne). W świetle jednak wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia w odniesieniu do lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest także wskazanie liczby i typu anten, z których składa się planowana inwestycja, mocy promieniowania poszczególnych anten, emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległości instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem oraz występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Decyzja ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego odpowiada wymogom stawianym powyższym przepisem. Określa bowiem w sposób dostateczny planowane przedsięwzięcie, odwołując się do niezbędnych technicznych parametrów wskazanych przez inwestora we wniosku. Zaznaczyć przy tym należy, że cytowane przez skarżącego orzecznictwo sądów administracyjnych odnosi się m.in. do spraw dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak zatem słusznie wskazał Sąd I instancji, to właśnie na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę oceniane będą szczegółowe parametry inwestycji. W ramach postępowania będącego przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie taka konieczność nie zachodzi.

6.12. Niezasadne okazały się również zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej Spółki. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 51 ust. 3 upzp. Przepis ten nakazuje wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w porozumieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy. Jak prawidłowo wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w przepisie tym mowa jest o inwestycjach, które są lokalizowane na terenie więcej niż jednej gminy, a nie jak określa to skarżący o ewentualnych obszarach oddziaływania inwestycji. W niniejszej sprawie inwestycja jest w całości zlokalizowana na terenie gminy S., przez co ww. przepis nie ma zastosowania.

6.13. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 53 ust. 2a upzp. Zgodnie z tym przepisem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Powyższa norma ma charakter fakultatywny, co oznacza, że nie nakłada na organ takiego obowiązku. Wskazanie zaś w przepisie, że do Prezesa UKE stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prokuratora ma to znaczenie, że organ zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny (art. 183 § 2 Kpa) - ocena tej kwestii należy zatem do organu. Powiadomienie Prezesa UKE o takim postępowaniu administracyjnym nie jest więc obligatoryjne. Ze złożonego wniosku o ustalenie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie wynikało, by udział Prezesa UKE był w tej sprawie niezbędny. Stąd brak powiadomienia tego organu nie mógł zostać uznany za jakiekolwiek uchybienie.

6.14. Błędnie podnosi nadto Spółka, że Sąd Wojewódzki przeoczył, iż organ wydający decyzję uzgadniał ją z wewnętrznymi komórkami organizacyjnymi Urzędu Gminy (Referat Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska, Referat Gospodarki Komunalnej i Lokalowej, Wydział Rozwoju Inwestycji i Zamówień Publicznych), nie zaś z właściwym organem. Zauważyć należy po pierwsze, że Spółka poza ogólnym sformułowaniem powyższego twierdzenia, w żaden sposób nie odniosła się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do powyższej kwestii, nie wykazała tym samym na czym w istocie polegało uchybienie organu oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Po drugie, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku podniósł, że zarzut ten byłby zasadny tylko wówczas, gdyby organ prowadzący postępowanie administracyjne w tym zakresie pominął któryś z wymaganych podmiotów, mających się w ramach tego postępowania wypowiedzieć. Analiza akt sprawy jednak takiej okoliczności nie potwierdziła. Po trzecie, Sąd wypowiedział się w kwestii uzgodnienia przedmiotowej decyzji ze Śląskim Państwowym Inspektorem Sanitarnym. Podnoszona przez Spółkę okoliczność, iż organ nie przedstawił rzetelnie ŚPIS stanu faktycznego dotyczącego terenu, poprzez niepoinformowanie, że na działce nr [...] znajduje się wysypisko odpadów komunalnych, nie świadczy o tym, że organ uzgadniający nie posiada wiedzy o tym fakcie z urzędu. Właściwy organ jako podmiot wykwalifikowany dokonuje uzgodnienia w ramach "uznania administracyjnego" nie tylko w oparciu o przedstawioną dokumentację, ale także w oparciu o posiadaną merytoryczną, specjalistyczną wiedzę oraz ocenę przedmiotu postępowania przez pryzmat uregulowań dotyczących ochrony określonych dóbr. Pozytywne uzgodnienie nie wymaga przy tym wypowiedzi uprawnionego organu, a tym samym brak zajęcia stanowiska w tym zakresie w określonym terminie oznacza pozytywne uzgodnienie, co miało miejsce w tej sprawie. Dlatego też zarzuty naruszenia art. 53 ust. 4 upzp oraz art. 53 ust. 4 upzp w zw. z art. 106 § 1 Kpa nie zasługiwały na uwzględnienie. Tożsamą argumentację należy odnieść do uzgodnienia projektu decyzji z organem administracji geologicznej w odniesieniu do złóż kopalin i uznać zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 5 i 5a upzp za nietrafny.

6.15. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 56 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 upzp i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez wyłączenie możliwości naruszenia decyzją o lokalizacji celu publicznego prawa własności poprzez nałożenie wymienioną decyzją na właściciela nieruchomości określonych obowiązków, pomimo iż nie jest on wnioskodawcą, a nadto sprzeciwia się przedmiotowej lokalizacji. Stosownie do art. 56 zd. 1 upzp jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, to organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź ustalenia warunków zabudowy. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora. Organ właściwy do pojęcia decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany wydać pozytywne rozstrzygnięcie, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Pamiętać przy tym należy, że w myśl art. 52 ust. 1 upzp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, i to właśnie on określa przedmiot sprawy administracyjnej czyniąc zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 upzp. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Spółki, przepisy upzp nie wymagają natomiast, aby wnioskodawca (inwestor) na etapie składania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i rozstrzygania sprawy w tym przedmiocie dysponował tytułem prawnym do nieruchomości objętych wnioskiem. Kwestia tytułu prawnego nabiera znaczenia dopiero na dalszym etapie inwestycyjnym, którym jest postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę i bez tego tytułu żadna inwestycja, nawet ta, której warunki potwierdzono decyzją lokalizacyjną, nie będzie mogła być zrealizowana. W wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 374/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obojętne jest, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności, a ustalenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustala właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzona na zasadach i w trybie określonym w upzp oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP. Kwestie objęte powyższym zarzutem nie mogły zatem skutecznie zakwestionować prawidłowości wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.

6.16. W kwestii zaś zarzutu dotyczącego braku uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego wskazać należy, że brak jest przepisów nakazujących uzgodnienie lokalizacji stacji bazowej jako przeszkody lotniczej z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Stąd zarzut art. 86 ust. 7 i art. 87(7) ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U. z 2020 r. poz. 1970) w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 13 upzp nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

6.17. Konkludując, wobec bezzasadności powyższych zarzutów oddalenie skargi Spółki na podstawie art. 151 Ppsa przez Sąd I instancji, należało ocenić jako prawidłowe.

6.18. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro skargi kasacyjne nie zawierały usprawiedliwionych podstaw, należało je oddalić na podstawie art. 184 Ppsa.