Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 312/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 312/23 o odrzuceniu skargi W. N. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt I GSK 2485/18 oraz z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3545/21, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 636/17, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 300/21, wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20 oraz z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 676/21, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Op 765/14, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 72/19 postanawia: 1. odrzucić zażalenie; 2. zwrócić skarżącemu uiszczoną kwotę wpisu sądowego w wysokości 100 zł (słownie sto złotych).


UZASADNIENIE

W. N. (dalej "Skarżący") wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS") z dnia 28 listopada 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z dnia 28 września 2022 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. We wniesionej skardze Skarżący zawarł wniosek o nałożenie kary grzywny na oba organy administracji odpowiedzialne za zaistniałą sytuację, powstałą na skutek ich bezprawnych działań oraz zaniechań w przedmiocie całkowitego wyjaśnienia kwestii przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została zaliczona wpłata podatku VAT za m-c 05/2022, stosownie do przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.").

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2023 r. Skarżący został wezwany do sprecyzowania wniosku w przedmiocie wymierzenia organowi administracji kary grzywny w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez wskazanie czy wniosek o wymierzenie kary grzywny dotyczy niewykonania wyroku Sądu (należy podać sygnaturę sprawy), bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (należy podać sygnaturę akt sprawy administracyjnej) w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że Skarżący nie składa skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wskazał, że wniosek o ukaranie Dyrektora IAS dotyczy prawomocnych wyroków sądów administracyjnych w zakresie interpretacji prowadzenia postępowań egzekucyjnych co do tej samej zaległości podatkowej na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych, tj. I GSK 2485/18, I SA/Sz 636/17, III SA/Po 300/21, II SA/Wr 72/19, III FSK 3545/21 oraz I SA/Gd 909/20, a także kwestii przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została zaliczona wpłata podatku VAT (tj. I SA/Op 765/14) oraz naruszania zasad wyrażonych w art. 8 i 9 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. (tj. I SA/Gd 676/21).

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 312/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę Skarżącego na niewykonanie przez Dyrektora IAS oraz przez Naczelnika US ww. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Skarżącemu doręczono odpis ww. postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2023 r. wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2023 r.

Pismem z dnia 1 maja 2023 r., złożonym drogą elektroniczną w dniu 2 maja 2023 r., Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 3 kwietnia 2023 r. W dniu 21 maja 2023 r. Skarżący uiścił wpis sądowy w wysokości 100 zł.

W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 21 czerwca 2023 r., Skarżącemu ponownie doręczono odpis postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 312/23 wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 7 lipca 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym od postanowienia o odrzuceniu skargi wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna. Zażalenie natomiast przysługuje wyłącznie od postanowień w przypadkach przewidzianych w ustawie (art. 194 § 1 p.p.s.a.). Powyższe przesądza o niedopuszczalności zażalenia Skarżącego. Skoro ustawodawca przewidział skargę kasacyjną jako środek prawny zaskarżenia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w takim przypadku nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia, który to środek prawny zaskarżenia służy w innych sytuacjach przewidzianych w ustawie (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FZ 134/14, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z treścią art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W rozumieniu art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Jednocześnie uznać należy, iż wniesienie zażalenia od postanowienia, od którego zażalenie nie przysługuje, stanowi brak nieusuwalny tego środka zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt III OZ 334/22). Sąd nie jest zatem uprawniony do uznania, że wniesiony środek odwoławczy stanowi skargę kasacyjną i do wezwania strony skarżącej do uzupełnienia wniesionej skargi kasacyjnej. Wniesienie skargi kasacyjnej obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Sporządzenie tego środka prawnego osobiście przez stronę postępowania nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wymóg podpisania skargi kasacyjnej wynikający z przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny i nie podlega sanowaniu (postanowienia NSA: z 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 2292/11, z 5 października 2011 r. sygn. akt II OZ 915/11).

Wskutek błędnego pouczenia dołączonego do nadesłanego odpisu postanowienia z dnia 3 kwietnia 2023 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie tut. Sądu, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucające jej skargę, podczas gdy w świetle przywołanych wyżej przepisów stronie jako środek zaskarżenia przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie.

Wskazać w tym miejscu należy, że zażalenie nie staje się dopuszczalne na skutek błędnego pouczenia, dokonanego przez wojewódzki sąd administracyjny. O dopuszczalności środka odwoławczego przesądzają wyłącznie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należy podkreślić, że błędne pouczenie o przysługującym stronie środku odwoławczym nie może powodować dla niej ujemnych skutków, jeśli wniesie środek zaskarżenia zgodnie z nim. W sytuacji, gdy na skutek błędnych działań Sądu strona uchybi wymaganiom przewidzianym dla zaskarżenia danego rodzaju orzeczeń zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zobowiązany jest zgodnie z przepisami odrzucić zażalenie. W takiej sytuacji błędne pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia powoduje, iż po odrzuceniu tego środka odwoławczego strona skarżąca może wywieść skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, na zasadach określonych w art. 86-87 p.p.s.a.

Pozwoli to na uniknięcie negatywnych skutków uchybień powstałych bez jej winy oraz zagwarantuje prawo do złożenia właściwego środka zaskarżenia wraz z tym wnioskiem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.