Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 23/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1, § 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 6a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w [....] do rozpoznania wniosku skarżącego W. D. z dnia 30 stycznia 2023 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 2 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem; II. oddala skargę w pozostałej części; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w [...] na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W.D. (dalej: "skarżący") jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jaka zaistniała po złożeniu wniosku z 30 stycznia 2023 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. Kserokopii /skanu/ notatników służbowych policjantów w części dotyczącej zapisu przebiegu interwencji w związku ze zgłoszeniem w dniu [...].07.2018 r. w [...] nr [...] podejrzenia zaistnienia przemocy w rodzinie.

2. Odpisu /wydruku kserokopii, skanu/ zapisu w elektronicznym systemie wspomagania dowodzenia /lub innym podobnym dokumencie/ interwencji w dniu [...].07.2018 r. w [...] nr [...] dotyczącej podejrzenia przemocy w rodzinie zgłoszonej telefonicznie dyżurnemu jednostki Komendy Powiatowej Policji w [...].

3. Podania stopnia, imienia i nazwiska policjanta który przygotował i przedłożył do podpisania projekt decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendantowi Powiatowemu Policji w [...].

We wniosku skarżący zwrócił się o przesłanie powyższej informacji pocztą tradycyjną, lub na wskazany adres e-mail, albo wskazanie adresu internetowego z którego można pobrać żądaną informację.

W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji w [...] w piśmie z 8 lutego 2023 r. (L.dz. [....]) wyjaśnił, że odpowiedź na żądania zawarte w pkt 1 i 2 wniosku została już udzielona w piśmie sygn. [...] z dnia 8.02.2023 r., jako odpowiedź na wcześniejszy wniosek skarżącego złożony w tym samym zakresie wnioskowanej informacji. Natomiast odnośnie zapytania zawartego w pkt 3 poinformował, że osobą, która przygotowała projekt decyzji nr [...] z dnia 28 grudnia 2022 r. był asp. W.G.

W dniu 13 lutego 2023 r. (data wpływu do organu) W.D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej "u.d.i.p.") w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji na wniosek.

Wobec powyższych zarzutów wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 30 stycznia 2023 r. i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego wnioskowane informacje o działaniach funkcjonariuszy Policji stanowią informację o sprawach publicznych. Informacja o działaniach podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji przez nich zadań publicznych nałożonych na tę formację zawierana jest m.in. w notatnikach służbowych policjantów, które w świetle § 1 pkt 3 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30), służą dokumentowaniu czynności służbowych, w tym legitymowania osób, podjętych interwencji i sposobu ich załatwienia, czy też czynności związanych z użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego (§ 4 ust. 2 pkt 2 lit. a, lit. b i lit. c wskazanych wytycznych). Notatki zawarte w notatnikach są sporządzane przez uprawnionych funkcjonariuszy i mają odzwierciedlać przebieg czynności podejmowanych przez nich w ramach realizacji zadań służbowych. Dotyczą zatem sfery faktów, są wytwarzane w ramach działalności organu władzy publicznej i zawierają informację o sposobie realizowania przez ten organ nałożonych nań zadań publicznych. Stanowią zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Na poparcie swych twierdzeń skarżący powołał się na wyroki sądów administracyjnych.

Reasumując skarżący stwierdził, że wniosek z 30 stycznia 2023 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a żądane informacje stanowią informacje publiczną. Wobec jej nieudostępnienia organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] zawnioskował o jej odrzucenie lub oddalenie.

Organ wyjaśnił, że odpowiadając na wniosek z dnia 30 stycznia 2023 r., jak i wcześniejsze wnioski skarżącego, zachowywał terminy wskazane w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie udzielał informacji w zakresie wnioskowanej informacji, która była informacją publiczną. Również za każdym razem informował wnioskodawcę, że zakres informacji wnioskowanych dotyczących pkt 1 i 2 wniosku nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na fakt, że nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust 1 tej ustawy. Nie mieszczą się one bowiem w katalogu określonym w art. 6 ust 1 pkt 2 i 3 ustawy.

Organ wskazał, że zapisy w notatnikach oraz zapisy w książce wydarzeń jednostki dotyczą interwencji policjantów podjętej w indywidualnej sprawie (interwencja domowa, a nie interwencja publiczna) i zawierają dane dotyczące prywatności osób fizycznych - tj. mieszkańców posesji nr [...] w [....]. Dane te są udostępniane na polecenie sądu lub prokuratury.

Wyjaśnił, że w celu rozstrzygnięcia czy wnioskowana informacja jest "informacją publiczną", trzeba posłużyć się łącznie kryteriami: podmiotowym i przedmiotowym. Kryterium podmiotowe wskazuje podmioty, o których informacja może być uznana za informację publiczną. Krąg tych podmiotów określony został w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Należą do nich organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji, co wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zawartym w nim pojęciu sprawy publicznej. Nie każde działanie organu władzy publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Odnosi się do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. W tym przypadku jest to również interes mieszkańców posesji nr [...] w [...], których dotyczy wnioskowana przez skarżącego informacja. Co więcej, ze względu na specyfikę wnioskowanych danych można, nawet po anonimizacji danych osobowych, ustalić imiona i nazwiska oraz dane wrażliwe dotyczące m.in. stanu zdrowia czy sytuacji życiowej osób fizycznych zamieszkałych pod tym adresem. Sprawami publicznymi nie będą konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu, tak jak w tym przypadku zapis interwencji domowej dotyczącej osób prywatnych zamieszkałych pod konkretnym adresem.

Organ stwierdził zatem, że dane, o które wnosił skarżący nie stanowią informacji publicznej, dlatego odpowiedzi Komendanta Powiatowego Policji w [...] na wnioski mieściły się w ramach działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Odpowiedzi udzielane były bez zbędnej zwłoki i z zachowaniem ustawowych terminów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje co do zasady, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej też jako "u.d.i.p.", do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna.

Wyjść należy od tego, że prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; która wskazuje m.in. podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W myśl ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.), Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1), przy czym w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m.st. Warszawy – komendant rejonowy Policji (art. 6a ust. 1). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej.

Przedmiotem żądania wniosku z dnia 30 stycznia 2023 r. było udzielenie informacji w zakresie:

1. Kserokopii /skanu/ notatników służbowych policjantów w części dotyczącej zapisu przebiegu interwencji w związku ze zgłoszeniem w dniu [...].07.2018 r. w [....] nr [...] podejrzenia zaistnienia przemocy w rodzinie.

2. Odpisu /wydruku kserokopii, skanu/ zapisu w elektronicznym systemie wspomagania dowodzenia /lub innym podobnym dokumencie/ interwencji w dniu [...].07.2018 r. w [...] nr [...] dotyczącej podejrzenia przemocy w rodzinie zgłoszonej telefonicznie dyżurnemu jednostki Komendy Powiatowej Policji w [...].

3. Podania stopnia, imienia i nazwiska policjanta który przygotował i przedłożył do podpisania projekt decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendantowi Powiatowemu Policji w [...].

Na wniosek ten, opisany w pkt 3 organ udzielił żądanej informacji w dniu 8 lutego 2023 r. Sam skarżący w skardze przyznał ten fakt. Z uwagi na to, że skarżący zarzucił bezczynność organu także co do punktu 3 wniosku, na który w terminie 14 dni organ udzielił mu odpowiedzi, skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało oddalić (pkt II wyroku).

Wbrew stanowisku organu informacja żądana w pkt I wniosku stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Dotyczy ona dostępu do informacji poprzez przekazanie kopii (skanu) notatników służbowych funkcjonariuszy z przeprowadzonej interwencji.

Skarżący w skardze prawidłowo wskazał na naruszenie art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Dla zidentyfikowania pojęcia informacji publicznej konieczna jest – jego zdaniem - łączna interpretacja treści art. 61 Konstytucji oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie informacji publicznej. Art. 61 ust. 1 Konstytucji wiąże prawo do informacji publicznej z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Z kolei art. 1 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną uznaje każda informację w sprawach publicznych. Sprawą publiczną są bez wątpienia zasady funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd zauważa, że do omawianej kwestii odniósł się także NSA w wyroku z dnia 29 listopada 2022 r., III OSK 4515/21 słusznie stwierdzając, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z podejmowanymi czynnościami posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt takiej notatki.

Ponadto w świetle § 3 pkt. 1) i pkt. 2) Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30) – dalej jako "Wytyczne", notatnik służbowy zobowiązani są prowadzić policjanci pełniący służbę patrolową (w tym policjanci komórek ruchu drogowego pełniący służbę zewnętrzną), interwencyjną, obchodową, konwojową i ochronną z wyjątkiem policjantów pełniących służbę na stanowiskach, gdzie przebieg służby rejestruje się w odrębnej dokumentacji zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inni policjanci na podstawie odrębnych przepisów oraz wskazani decyzjami komendantów wojewódzkich / Stołecznego, powiatowych (rejonowych, miejskich) Policji na obszarze swojego działania.

W notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (§ 4 ust. 1 Wytycznych), w tym min. podjętych interwencji i sposobu ich załatwienia (§ 4 ust. 2 pkt. 2) lit. b) Wytycznych).

Notatki zawarte w notatnikach są zatem sporządzane przez uprawnionych funkcjonariuszy i mają odzwierciedlać przebieg czynności podejmowanych przez nich w ramach realizacji zadań służbowych. Dotyczą sfery faktów, są wytwarzane w ramach działalności organu władzy publicznej i zawierają informację o sposobie realizowania przez ten organ nałożonych nań zadań publicznych. Stanowią zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (zob. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2901/19, NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17; zob. też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, Warszawa 2016, str. 173) (tak słusznie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2022 r., II SAB/Rz 210/22).

Odmienne stanowisko organu nie znalazło akceptacji Sądu.

Co do punktu 2 wniosku o udzielenie informacji publicznej, zdaniem Sądu organ także jest w bezczynności w jego załatwieniu.

Żądanie wniosku dotyczy bowiem tu informacji z przebiegu konkretnej interwencji służbowej policjantów ale zawartych nie w ich notatnikach służbowych, ale w elektronicznym systemie dowodzenia (lub innym podobnym dokumencie).

Argumentacja Sądu dotycząca kwalifikowania żądanej informacji z pkt 1 co do zasady jest aktualna także tutaj, co do pkt 2.

Zdaniem Sądu, jeszcze raz należy podkreślić, że nie ulega wątpliwości, że wszystkie tego rodzaju dokumenty dotyczące podjętych interwencji (notatki, zapisy w notatnikach służbowych, wraz z raportami i protokołami) są wytwarzane przez policjantów w celu dokumentowania podejmowanych przez nich czynności. Posiadają zatem walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej i niewątpliwie zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby dokumenty te zostały dołączone do akt jakiegokolwiek postępowania, którego przepisy określałyby odmienne zasady i tryb dostępu do tych informacji i dokumentów, wyłączając tym samym stosowanie u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Uwagi te odnieść należy do danych zawartych w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia. Niewątpliwie rację ma skarżący, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z § 1 Zarządzenia Nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji (Dz.Urz.KGP 2020.23), wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej "SWD Policji", stanowi system teleinformatyczny wspierający wykonywanie zadań ustawowych podejmowanych w szczególności na podstawie zgłoszeń przyjmowanych przez dyżurnych jednostek organizacyjnych Policji i innych policjantów, ustaleń dokonywanych przez poszczególne służby policyjne w związku z tymi zgłoszeniami oraz informacji uzyskanych w związku z obsługą zgłoszeń alarmowych otrzymywanych z centrów powiadomienia ratunkowego. SWD Policji prowadzi się w Komendzie Głównej Policji jako zbiór informacji wspierających kierowanie działaniami Policji obejmujący zakresem działania terytorium całego kraju (ust. 2). Zgodnie zaś z § 1 ust. 4 pkt 1 tego Zarządzenia, SWD Policji prowadzi się m.in. w celu bieżącego rejestrowania zgłoszeń o zdarzeniach oraz podjętych interwencji i innych działań Policji.

Z regulacji tych płynie wniosek, że dane zawarte w SWD dotyczą m.in. interwencji podjętych przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji czynności służbowych. System ten ma wspierać wykonywanie zadań ustawowych Policji. Przedmiotowe dane odzwierciedlają zatem informacje o sposobie prowadzenia sprawy i podobnie jak wskazane wyżej dokumenty posiadają walor informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 16 ust. 2 powołanego Zarządzenia, zawartym w rozdziale 5 zatytułowanym "Procedura udostępnienia informacji z SWD Policji", w przypadku wniosków kierowanych do Komendy Głównej Policji na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695), informacje przetwarzane w SWD Policji udostępnia komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji właściwa do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji kierownicy tych jednostek. Powołany przepis wprost zatem wskazuje na obowiązek udzielenia przedmiotowych informacji spoczywający w przypadku Komendy Głównej Policji – na komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji właściwej do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji – na kierownikach tych jednostek, a zatem niewątpliwie także na Komendancie Policji.

Powyższa konkluzja nie wyklucza jednak możliwości zastosowania co do art. 16 ust. 1, czy też art. 5 ust. 2, a także art. 1 ust. 2 u.d.i.p., jeśli organ wykaże, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w tych przepisach, w tym wykaże, że objęte wnioskiem skarżącego dokumenty zostały załączone do akt postępowania, u podstaw którego legła wskazana przez skarżącego interwencja (np. zostały włączone do postępowania w sprawach o wykroczenia) i wskaże skarżącemu tryb, w jakim możliwy będzie dostęp do wnioskowanej informacji w świetle rozwiązań innej ustawy (ustawy szczególnej, tj. kodeks postępowania karnego czy kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia), wyłączającej zastosowanie w sprawie przepisów u.d.i.p.

W kontekście powyższego Sąd podkreśla również, że przy załatwianiu wniosku skarżącego organ powinien pamiętać, że w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie, nie oznacza to, że traci ona walor informacji publicznej i nie zwalnia automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. Co prawda, w świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, tym niemniej organ musi pamiętać, że istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych, tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ udzielając skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 8 lutego 2023 r. na jego wniosek z dnia 30 stycznia 2023 r. co do pkt 1 i 2 dopuścił się w istocie bezczynności w załatwieniu tego wniosku i stan ten nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Tym samym należało uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji objętych żądaniem skarżącego (tak słusznie WSA w Łodzi w wyroku z dnia 9 listopada 2021 r., II SAB/Łd 157/21).

Jednocześnie, Sąd po analizie akt sprawy stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie bezczynność organu, choć ewidentna, nie była pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Organ czynił starania, by udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącego, aczkolwiek pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądane dokumenty i informacje nie stanowią informacji publicznej.

Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w punkcie 1 sentencji wyroku, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia (o ile zajdą ku temu przyczyny) w formie decyzji administracyjnej, stosownie do uregulowań ustawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 stycznia 2023 r., w pkt 1 i 2 – w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi. W trzecim punkcie sentencji Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa, o czym orzekł na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a.

Z kolei o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.