Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 60/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt stały oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2017 roku nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika obywatela Republiki Południowej Afryki B. E. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobył siały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - utrzymał ww decyzję Wojewody w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. udzielił Cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1175), w związku z faktem zawarcia związku małżeńskiego z obywatelką Polski, S. K. wskazując, iż zgodnie z art. 507 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach z dniem wejścia w życie ww ustawy, udzielone na podstawie dotychczasowych przepisów zezwolenia na osiedlenie się, stają się zezwoleniami na pobyt stały.

Wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. sygn. akt [...] B. E. został uznany winny tego, że w dniu 12 stycznia 2013r. w [...] , woj. [...] , działając pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia swojej żony S. K. zadał jej ciosy nożem powodując powstanie m.in. ran kłutych klatki piersiowej i brzucha z następowym krwotokiem, co spowodowało zgon W/w. Za popełnienie powyższego przestępstwa Sąd wymierzył Cudzoziemcowi karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpatrzeniu wniesionej od w/w wyroku apelacji Sąd Apelacyjny w [...] , wyrokiem o sygn. akt [...] z dnia [...] września 2015r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż orzeczoną karę pozbawienia wolności podwyższył do 5 (pięciu) lat.

Wojewoda [...] powyższą decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. orzekł o cofnięciu Cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium R.P. w oparciu o przepis art. 199 ust. 1 pkt 2 i 4 w związku z art. 201 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż Skarżący wypełnia przesłankę do cofnięcia mu ww zezwolenia wymienioną w art. 199 ust. 1 pkt 4 u.o.c., gdyż zgodnie z jego brzmieniem, cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na pobyt stały, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności. Organ wskazał, iż w świetle całokształtu materiału dowodowego cofnięcie ww zezwolenia jest zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym i pozostaje w zgodzie z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Czyn, którego dopuścił się B. E. jest bowiem kwalifikowany jako zbrodnia w ramach kodeksu karnego i stanowi bardzo poważne naruszenie polskiego porządku prawnego. Powołując się na komentarz do ustawy o cudzoziemcach przytoczył także tezę, iż "sam fakt prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za określone przestępstwo jest uzasadnieniem dla zastosowania sankcji w postaci utraty uprawnienia w postaci zezwolenia na pobyt stały." (Komentarz do ustawy o cudzoziemcach pod red. J. Chlebnego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa, 2015r.).

Niezależnie, zdaniem organu I instancji, przedmiotowa decyzja nie narusza art. 8 pkt 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 14 listopada 1950r., który stanowi, że każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Przepis ten nie może być interpretowany w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, ani tym bardziej konieczności udzielenia takiemu cudzoziemcowi konkretnego typu zezwolenia legalizującego jego pobyt w Polsce. Wskazują na brzmienie art. 8 pkt. 2 przytoczonej Konwencji podniósł także, że choć niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, to jednak z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności osób.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Organu I instancji Cudzoziemiec pismem z dnia 1 lipca 2016r., działając poprzez swojego pełnomocnika, wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaskarżając ww decyzję w całości. Pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 8 pkt 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji, tj. art. 7, art. 77 w zw. z 78 § 1, art. 9, art. 10 i art. 79, art. 81 i art. 80 w zw. z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także o wstrzymanie jej wykonania. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów, polegających na:

- zlecenie organowi I instancji przeprowadzenia dowodów z zeznań 10 świadków na okoliczność ich wiedzy o sytuacji rodzinnej i zawodowej B. E. przed i po popełnieniu przez niego przypisanego mu czynu, stosunku Cudzoziemca do jego małoletnich dzieci, relacji panujących między nimi oraz ewentualnego wpływu, jaki mogłoby mieć cofnięcie udzielonego W/w zezwolenia na pobyt stały na ich obecne i przyszłe kontakty;

- zwrócenie się do Zakładu Karnego [...] , Oddziału Zewnętrznego w [...] o nadesłanie opinii dotyczącej zachowania Cudzoziemca podczas odbywania przez niego kary pozbawienia wolności;

- zwrócenie się do Sądu Rejonowego w [...] [...] Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej o nadesłanie odpisu kwestionariusza wywiadu środowiskowego o sygn. kuratorskiej [...] ;

- zwrócenie się do Sądu Okręgowego [...] w Warszawie o nadesłanie odpisów protokołów zeznań przesłuchanych w sprawie [...] świadków.

W ocenie pełnomocnika B. E. przeprowadzenie w/w dowodów ma istotne znaczenie dla celów niniejszego postępowania, a także przyczyni się do ustalenia, czy cofnięcie udzielonego zezwolenia na pobyt stały naruszałoby prawo Cudzoziemca do życia rodzinnego. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o nieprzeprowadzenie dowodu z artykułu dziennika "[...] " i wyeliminowanie go z akt prowadzonego postępowania, gdyż informacje tam zawarte są informacjami nieprawdziwymi, a nadto wniósł o możliwość osobistego zapoznania się Cudzoziemca z materiałem dowodowym, celem umożliwienia mu złożenia oświadczenia do protokołu.

Organ II instancji odstąpił od przeprowadzenia w/w dowodów na zasadzie określonej w art. 78 § 2 Kpa. Wskazał, iż powyższe czynności dowodowe dotyczą okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy cofnięcia stronie zezwolenia na pobyt czasowy, w sytuacji odstąpienia przez organ odwoławczy od powołania przesłanki z art. 199 ust. 1 pkt 2 ustawy cudzoziemcach i zastosowania, jako wyłącznej podstawy cofnięcia zezwolenia na pobyt stały przesłanki z art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zgłoszone przez pełnomocnika wnioski dowodowe, w tym o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Strony pozostają bez wpływu na bezsporną okoliczność, iż B. E. został skazany za przestępstwo umyślne, prawomocnym wyrokiem na karę 5 lat pozbawienia wolności, co stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia zezwolenia na pobyt stały, określoną w art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odstąpił również od umożliwienia osobistego zapoznania się przez Cudzoziemca z materiałem dowodowym. W ocenie organu II instancji w niniejszym postępowaniu administracyjnym została bowiem zrealizowana zasada określona w art. 10 kpa. z uwzględnieniem art. 81 kpa, poprzez zapewnienie ustanowionym w sprawie pełnomocnikom prawa możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego. Jak podniósł Szef Urzędu, Strona poprzez ustanowionych pełnomocników skorzystała z prawa zapoznania się z materiałem dowodowym w dniu 12 maja 2016r. na etapie postępowania w I instancji i w dniu [...] listopada 2016r. na etapie postępowania odwoławczego. Strona skorzystała ponadto z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, a także treści skarżonej decyzji w złożonym, za pośrednictwem pełnomocnika, odwołaniu. Ponadto pismami z dnia 5 sierpnia 2016r. i z dnia 27 czerwca 2016r. organ odwoławczy poinformował stronę, za pośrednictwem jej pełnomocnika o możliwości uzupełnienia odwołania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Natomiast, odnosząc się do wniosku pełnomocnika o nieprzeprowadzanie dowodu z artykułu zamieszczonego w dzienniku [...] i wyeliminowanie go z akt sprawy organ II instancji wyjaśnił, iż pełnomocnik nie wskazał podstawy prawnej żądania wyeliminowania w/w dowodu z akt sprawy, a w ocenie organu odwoławczego obowiązujące zasady postępowania odwoławczego nie przewidują takiej możliwości. Niezależnie od powyższego z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, aby organ I instancji opierał się na powyższym artykule przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Podobnie, na etapie postępowania odwoławczego, powyższy artykuł pozostał bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, tj. stwierdzenia, iż wobec Strony zachodzi przesłanka z art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż rozstrzygnięcie Wojewody nie narusza Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998r., Nr 147, poz. 962 oraz z 2002r. Nr 127, poz. 1084), w szczególności art. 8 w/w Konwencji oraz art. 18 i 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, rozpoznając ww odwołanie ostatecznie stwierdził, iż materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, obligująca do cofnięcia zezwolenia na pobyt stały. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 199 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy ("zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli...") podjęcie ww rozstrzygnięcia było obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia. Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od stwierdzenia, czy wobec Cudzoziemca zachodzi okoliczność z art. 199 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia wymagające przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w powyższym zakresie pozostawałyby bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na wystąpienie ww obligatoryjnej przesłanki cofnięcia zezwolenia na pobyt stały określonej w art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

B. E. , poprzez ustanowionego pełnomocnika, wystąpił do tut. Sądu Administracyjnego ze skargą na powyższą decyzję organu odwoławczego żądając uchylenia jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców a nadto wniósł o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i art. 8 pkt 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ("EKPCz") w zw. z art. 91 ust 2, w zw. z art. 241 ust. 1 Konstytucji, poprzez błędne zastosowanie pierwszego z nich, a niezastosowanie drugiego wskutek błędnego przyjęcia, że art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi wyjątek od zasady ochrony rodziny, podczas gdy na podstawie art. 91 ust. 2 w związku z art. 241 ust. 1 Konstytucji, przepisy EKPCz mają pierwszeństwo przed ustawą, jeśli ustawy tej nie da się pogodzić z postanowieniami Konwencji;

- art. 8 pkt 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe uznanie, że cofnięcie Skarżącemu zezwolenia na pobyt stały nie jest ingerencją w prawo poszanowania jego życia prywatnego i rodzinnego, ponieważ decyzja nie rozstrzyga kwestii pobytu Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jedynie rozstrzyga kwestię cofnięcia zezwolenia na pobyt stały w obecnym stanie faktycznym, podczas gdy wydanie zaskarżonej decyzji faktycznie i prawnie pozbawia Skarżącego, będącego ojcem trójki dzieci obywatelstwa polskiego i stałe zamieszkujących w Polsce, statusu legalnego pobytu w Polsce, co narusza jego prawo zachowania stosunków rodzinnych powodując lęk związany z nieuregulowanym statusem, rzutujący na poczucie bezpieczeństwa i troski o swoich bliskich, niepewnością uzyskania korzystnej decyzji w sprawie zalegalizowania jej pobytu; brak specjalnego mechanizmu kompensacyjnego uniemożliwia w konsekwencji - zgodnie z wymaganiami zasady proporcjonalności z art. 8 ust. 2 EKPCz - właściwe zrównoważenie interesu publicznego (chronionego art. 199 u.o.c.) i interesu indywidualnego (chronionego art. 8 Konwencji); możliwość innego sposobu legalizacji swojego pobytu w sytuacji, gdy przepisy je regulujące mieszczą się w ramach uznania administracyjnego, nie jest adekwatną przesłanką ustalenia, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności;

- art. 3 ust 1 i art. 9 ust. 3 Konwencji o prawach dziecka, poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez wyjaśnienia sytuacji małoletnich dzieci Skarżącego będących obywatelami polskimi i mających stałe miejsce zamieszkania w Polsce i bez uwzględnienia Ich prawa do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z ojcem, podczas gdy wynik postępowania bezpośrednio dotyczy małoletnich dzieci Skarżącego, a decyzja o cofnięciu zgody na pobyt ojca w kraju narusza ich prawa.

Skarżący wskazał nadto na naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 78 §1 k.p.a. poprzez odstąpienie od przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez pełnomocnika Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskutek uznania powoływanych okoliczności za niemających znaczenia dla sprawy cofnięcia stronie zezwolenia na pobyt czasowy, w sytuacji, gdy powołane okoliczności mają dla sprawy podstawowe znaczenie;

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego mającego na celu stwierdzenie, czy zaskarżona decyzja spełnia wymagania przewidziane art. 8 EKCzP, w szczególności wykazania czy i w jakim stopniu życie rodzinne Skarżącego ulegnie przerwaniu, istnienia przeszkód nie do przezwyciężenia, nie pozwalających przenieść życia rodzinnego do kraju pochodzenia B. E. , jak również czynników wynikających ze względów porządku publicznego, przede wszystkim tego, czy w stosunku do Skarżącego zachodzi negatywna prognoza kryminologiczna przemawiająca za cofnięciem udzielonego mu zezwolenia na pobyt stały;

- art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z 78 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organy obydwu instancji okoliczności, na które Skarżący powoływał się we wniosku dowodowym z dnia 16 maja 2016 r., a następnie w odwołaniu od decyzji i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z zeznań wskazanych w nim świadków, a także z dokumentów w postaci opinii z zakładu karnego dotyczącej zachowania Skarżącego podczas odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, kwestionariusza wywiadu środowiskowego o sygn. kuratorskiej [...] Wd dotyczącego B. E. oraz odpisów protokołów przesłuchanych w sprawie [...] świadków w osobie M. S. , M. F. oraz J. G. , co skutkowało naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7, 8 oraz 9 kpa;

- art. 9, art. 10 i art. 79 kpa poprzez nie zapewnienie Skarżącemu możliwości czynnego udziału w każdym stadium niniejszego postępowania oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dowodów i materiałów, zwłaszcza nie poinformowanie go o tym czy organ administracji publicznej przy wydaniu swojej decyzji orzekał na podstawie dowodu z dziennika "[...] ", znajdującego się w aktach niniejszego postępowania, podczas gdy pełnomocnik Skarżącego wnosiła o nieprzeprowadzanie dowodu z artykułu dziennika "[...] " i wyeliminowanie go z akt niniejszego postępowania, gdyż informacje tam zawarte są informacjami nieprawdziwymi;

- art. 81 kpa, poprzez uznanie okoliczności faktycznej dotyczącej, że utrzymanie posiadanego przez B. E. zezwolenia na pobyt stały nie pozostaje w zgodzie z interesem Rzeczypospolitej za udowodnioną, podczas gdy strona Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzonych na tę okoliczność, a wniosek dowodowy Strony w tym zakresie nie został rozpatrzony;

- art. 80 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez nie zapewnienie Stronie czynnego udziału w niniejszym postępowaniu, w konsekwencji orzekanie przez organ administracji publicznej na podstawie wybiórczego, fragmentarycznego nie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Jednocześnie pełnomocnik Skarżącego wniósł na podstawie art. 106 § 3 ppsa o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do niniejszej skargi, tj.

- oświadczenia Prezesa [...] Sp z o.o. z 11.01.2016 r.;

- oświadczenia Prezesa [...]Sp. z o.o. z 20.08.2017r.;

- oświadczenia właściciela grupy [...] ;

- oświadczenia Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o.,

na okoliczność, że mimo popełnionego czynu i prawomocnego skazania Skarżący cieszy się społecznym zaufaniem i szacunkiem, jest ceniony jako profesjonalista w pracy i jako człowiek w życiu osobistym i pomimo tragedii otrzymuje wsparcie ze strony lokalnej społeczności, współpracowników, klientów i przyjaciół.

Pełnomocnik Skarżącego wniósł także o zażądanie z Sądu Okręgowego w [...] V Wydziału Penitencjarnego akt sprawy [...] i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: wywiadu środowiskowego kuratora oraz opinii o skazanym z Zakładu Karnego [...] na okoliczność, że skarżący cechuje się nienaganną postawą życiową, aktywnie uczestniczy w procesie resocjalizacji, jest pozytywnie postrzegany w środowisku lokalnym miejsca zamieszkania oraz przez władze i pracowników Zakładu Karnego i występuje w stosunku do niego szereg pozytywnych przesłanek, składających się na jednoznacznie pozytywną prognozę kryminologiczną.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż bezspornym jest, że B. E. skazany został prawomocnym ww wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zmienionym w części wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] września 2015 r. na karę 5 lat pozbawienia wolności, a zgodnie z art. 199 ust. 1 pkt 4 u.o.c., powołanym przez organy, zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności. Jednakże art. 8 EKPCz stanowi, że każdy ma prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, mieszkania i swojej korespondencji. Konwencja gwarantuje korzystanie z podstawowych praw człowieka wszystkim osobom podlegającym jurysdykcji państwa (art. 1), co sprawia, że z praw przez nią chronionych cudzoziemcy mogą korzystać w takim samym stopniu, jak obywatele, chyba że ogranicza je sama Konwencja. Artykuł 8 EKPCz zapewnia prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego wszystkim cudzoziemcom, niezależnie od tego, czy są oni w danym kraju legalnie, czy nielegalnie. Konwencja ta jest ratyfikowaną umową międzynarodową i na podstawie art. 91 ust. 1 Konstytucji stanowi nie tylko część krajowego porządku prawnego, ale podlega stosowaniu wprost. Zgodnie z kolei z art. 91 ust. 2, w związku z art. 241 ust. 1 Konstytucji, przepisy EKPCz mają pierwszeństwo przed ustawą, jeśli ustawy tej nie da się pogodzić z postanowieniami Konwencji. Dodatkowo sama Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 47 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Ochrona życia rodzinnego wynikająca z art. 47 Konstytucji obejmuje również cudzoziemców. W okolicznościach niniejszej sprawy przepis art. art. 199 ust. 1 pkt 4 u.o.c. nie daje się pogodzić z przepisem art. 8 EKPCz, wobec czego przepis Konwencji ma pierwszeństwo przed przepisem ustawy. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż przepis art. 8 ust. 2 EKPCz stanowi, z pewnymi wyjątkami, o niedopuszczalności ingerencji władzy publicznej w korzystanie z tego prawa tj. do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Powyższa regulacja obejmuje również prawo rodziców do ponownego połączenia się z dzieckiem (por. M. A. Nowicki, Wokół Konwencji Europejskiej, Komentarz do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Warszawa 2009, s. 372 i 377), bowiem życie rodzinne zakłada bliskie więzi osobiste, regularne kontakty i pewien stopień zażyłości (wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) z dnia 21 czerwca 1988 r. w sprawie Berrehab v. Holandia, §21). W orzecznictwie ETPC podkreśla się, że naturalne więzi między rodzicem a dzieckiem są tak ważne, że nawet gdy życie rodzinne rozumiane jako tworzenie żyjącej razem wspólnoty rodzinnej z różnych względów ulega przerwaniu lub zakończeniu, niewskazane jest utrudnianie utrzymywania dalszych kontaktów między nimi. (wyrok ETPC z dnia 13 stycznia 2004 r., w sprawie Haas v. Holandia, § 43). Wobec powyższego błędne jest stanowisko organu II instancji, iż ustawa, w tym wypadku ustawa o cudzoziemcach, może wprowadzić wyjątki stosowania przepisów Konwencji, gdyż organ zobligowany był dokonać ustaleń w zakresie relacji łączących Skarżącego z jego małoletnimi dziećmi, tego czy i w jakim stopniu życie rodzinne Skarżącego ulegnie przerwaniu, czy nie istnieją przeszkody nie do przezwyciężenia, nie pozwalające przenieść życia rodzinnego do kraju pochodzenia B. E. , jak również w zakresie czynników wynikających ze względów porządku publicznego, przede wszystkim tego, czy w stosunku do odwołującego zachodzi negatywna prognoza kryminologiczna przemawiająca za cofnięciem udzielonego mu zezwolenia na pobyt stały. Odstąpienie przez organ od tych ustaleń i ocen stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 199 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach cofnięcie cudzoziemcowi zezwolenia na pobył stały jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej art. 199 ust. 1 w/w ustawy (,,Zezwolenie na pobył stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli...") nakazuje organowi rozpatrujące mu sprawę wydanie rozstrzygnięcia takiego jak zaskarżone w wymienionych w art. 199 ust. 1 przypadkach. Organy administracji nie mają swobody w wyborze konsekwencji wynikającej ze stwierdzenia którejkolwiek z w/w przesłanek. Uznaniowy charakter ma natomiast decyzja wydawana z zastosowaniem art. 199 ust. 3 ustawy, jednak jego dyspozycja nie ma zastosowania w sprawie niniejszej. W piśmiennictwie prawniczym dotyczącym nowej ustawy o cudzoziemcach mówi się wręcz o nakazie wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały na podstawie art. 199 ust. 1 ustawy i zwraca się uwagę na generalnie związany charakter decyzji orzekających o cofnięciu zezwoleń pobytowych (J.Chlebny: Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz red. J. Chlebny. C.H. Beck. Warszawa 2015r. str. 543 i 366). W w/w publikacji autor tej części komentarza podkreślił nawet, iż sam fakt prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za określone przestępstwo jest uzasadnieniem dla zastosowania sankcji w postaci utraty uprawnienia w postaci zezwolenia na pobyt stały. szef Urzędu wskazał także, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział powiązania kwestii cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się z wydaleniem cudzoziemca z Polski. Na mocy art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest jedynie obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobył stały stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Nn mocy art, 299 ust. 7 pobyt cudzoziemca Polsce w w/w okresie uważany jest za legalny. Przy czym w sprawie niniejszej po pierwsze opuszczenia przez Skarżącego terytorium Polski może stanowić przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania do powrotu, które jednak nie zostało wszczęte. Po drugie zaś, egzekucja obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynikającego z art. 299 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach wymaga także uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie o zobowiązanie do powrotu. Należy zatem uznać, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie wywołuje skutków, których wystąpienia obawia się Skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 199 ust. 1 pkt 4 u.o.c., zgodnie z którym zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności. Zaistnienie tej przesłanki jest niesporne miedzy stronami, a potwierdza ją ww wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] września 2015r. o sygn. akt [...], zmieniający w części zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. sygn. akt [...] .

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Szefa do Spraw Cudzoziemców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosków, iż przedmiotowa skarga jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, okoliczności ustawowe ujęte w ww art. 199 cyt. ustawy mają różny charakter prawny, niemniej ustawodawca przypisał im na tyle istotne znaczenie, iż ich wystąpienie nie może pozostać bez wpływu na trwałość obowiązującej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały, a mając na uwadze okoliczności sprawy, należy zgodzić się z organem, że w przypadku Skarżącego zachodziły przesłanki do cofnięcia mu przedmiotowego zezwolenia, na powyżej powołanej podstawie prawnej.

W ocenie Sądu fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu, na mocy którego Cudzoziemiec został skazany na karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, obliguje organ rozpatrujący przedmiotową sprawę do stwierdzenia, że wobec Strony zachodzi przesłanka z art. 199 ust. 1 pkt 4 u.o.c. Należy podkreślić, że organy administracyjne są związane ustaleniami zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym za popełnienie przestępstwa i nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w ww. przedmiocie. Tak więc w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 199 ust. 1 pkt 4 u.o.c., cofnięcie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. A zatem należy podzielić ocenę organów obu instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy trudno dopatrzeć się jakichkolwiek czynników uzasadniających zarzuty skargi.

W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 8 ust. 1 EKPCz, zgodnie z którym każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Zgodnie z ust. 2 ww. aktu ochrona praw w nim wymienionych, nie ma charakteru bezwzględnego, a ingerencja w ww. prawa może być w określonych przypadkach uznana za dopuszczalną, tj. w przypadkach przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Przepis art. 8 EKPCz nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym i jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie.

Oceniając natomiast dopuszczalność ingerencji w prawa chronione przez art. 8 EKPCz należy ustalić, czy cudzoziemiec w kraju goszczącym prowadzi życie rodzinne lub czy można mówić o życiu prywatnym prowadzonym przez cudzoziemca w kraju goszczącym. W tym zakresie Skarżący odwołał się do wyroku tut. Sądu z dnia 18 sierpnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 917/16 wskazując na odmienną interpretację Sądu ww przepisu ustawy jak i cytowanej Konwencji od reprezentowanej w obu decyzjach. Jednakże należy podnieść, iż okoliczności powołanej sprawy były zgoła odmienne. Mianowicie, z akt tamtej sprawy wynika, że skarżąca, pomimo iż została skazana na karę przewidzianą przepisem art. 199 ust.1 pkt 4 cyt. ustawy, to jednak w dacie procedowania pozostawała na wolności, wychowywała sama syna, którego utrzymywała i wspólnie z nim pozostawała w gospodarstwie domowym. Konstytucja RP w art. 47 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Mając na uwadze, że prawo do życia rodzinnego obejmuje prawo do wspólnego zamieszkania członków rodziny, decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi, który założył w Polsce rodzinę, rzutuje zatem również na podlegające ochronie na podstawie art. 47 Konstytucji prawa obywatela polskiego. Jednakże wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie prowadzi on życia rodzinnego w Polsce, sam zaś przyczynił się swoim postępkiem do jego przerwania. Aktualnie nadal pozostaje w Zakładzie Karnym, choć obecnie, wg oświadczeń jego pełnomocnika została wszczęta przed Sądem Okręgowym w [...] V Wydziałem Penitencjarnym procedura dotycząca przedterminowego zwolnienie Skarżącego. Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez znaczenia dla rozpoznania badanej sprawy, gdyż po pierwsze wynik podjętych we wskazanym kierunku działań nie jest znany i nie jest pewne, czy w istocie Skarżący opuści Zakład Karny w najbliższym czasie, ale również nie jest wiadome jak ukształtuje się sytuacja osobista Skarżącego i Jego opieka prawna nad dziećmi ale też w ogóle możliwość jakiegokolwiek kontaktu Skarżącego z dziećmi, prawnie uregulowana. A tym samym zatem, realne prowadzenie przez Skarżącego życia rodzinnego wraz z dziećmi. Oczywistym jest i całkowicie niespornym, że aktualnie miedzy Skarżącym a jego dziećmi nie ma żadnych relacji, więzi rodzinnych. Dzieci Skarżącego znajdują się pod opieka prawną ich ciotki a siostry ich nieżyjącej matki. Powyższe zatem stanowi, iż nie można obu zupełnie odmiennych od siebie stanów fatycznych różnych spraw traktować w ten sam sposób. Oczywiście rację ma Skarżący twierdząc, iż gdy w grę wchodzi interes dziecka będącego członkiem rodziny cudzoziemca, nie można nie uwzględnić postanowień Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w Nowym Jorku (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526), która w art. 3 ust. 1 wymaga, aby we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych m.in. przez sądy i władze administracyjne, sprawą nadrzędną było najlepsze zabezpieczenie praw dziecka. Jednakże uwzględnienie powołanej regulacji w okolicznościach niniejszej sprawy jest przedwczesne, która ewentualnie będzie mogła zostać podniesiona na etapie postępowania o zobowiązanie Skarżącego do powrotu. W przypadku upływu terminu określonego w art. 299 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach powinno zostać wszczęte postępowanie w sprawie o zobowiązanie do powrotu, w toku którego na mocy art. 356 w zw. z art. 348 pkt 2 i 3 i art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy istnieje konieczność rozważenia kwestii udzielenia zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych. Zgodnie z art. 348 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach zgody takiej udziela się jeżeli zobowiązanie cudzoziemca do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Dodać także należy, że zgoda taka nie jest udzielana z określonym terminem ważności i umożliwia po upływie 5-ciu lat ponowne uzyskanie zezwolenia na pobyt stały. Niezależnie od powyższego cudzoziemiec, który znalazł się w sytuacji takiej jak Skarżący ma możliwość wystąpienia o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach.

A zatem, wobec powyższego, wówczas dopiero, na etapie innego niż badane, ww postępowania administracyjnego, wymagania dotyczące konieczności uwzględniania interesów dziecka w sferze postępowania przełożą się na obowiązek podejmowania z urzędu przez podmioty wskazane w art. 3 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, ustaleń zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sytuacji dziecka, którego ma dotyczyć wynik postępowania.

Również wypada podnieść, iż w orzecznictwie sądowym podkreślano niejednokrotnie, iż środek ingerencji w prawo do życia rodzinnego łączony jest przede wszystkim z decyzjami o wydaleniu cudzoziemca lub nakazie opuszczenia przez niego terytorium państwa, w którym zamieszkuje jego rodzina (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.05.2011 r. Sygn. akt V SA/Wa 2617/11, LEX nr 1359826; z dnia 10.03.2011r. Sygn. akt V SA/Wa 2187/10, jak i z dnia 21 kwietnia 2010 r. Sygn. akt V SA/Wa 193/10).

W tym miejscu należy także za organem podnieść, odnosząc się do przywołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych, iż zostały one wydane w innym stanie prawnym, albowiem obecnie ustawodawca w przypadku cofnięcia zezwolenia na pobyt stały nie przewidział konieczności równoczesnego nakazania cudzoziemcowi opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też orzeczenia o jego wydaleniu, jak to miało miejsce w przepisach obowiązujących uprzednio. Ustawa o cudzoziemcach z 12 grudnia 2013r. nie zawiera odpowiednika art. 68 ust. 2 ustawy z 2003r., który stanowił, że w decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się w przypadkach, o których mowa w ust. ł pkt 1-3, orzeka się o wydaleniu cudzoziemca, a do dnia 31 grudnia 2008r. przewidywał obligatoryjny nakaz opuszczenia tego terytorium w terminie określonym w decyzji. Do dnia 30 kwietnia 2013r. decyzje wydane z zastosowaniem w/w regulacji rozstrzygały zatem nie tylko kwestię cofnięcia określonego typu zezwolenia na pobyt ale także z decyzji tych mógł wynikać nakaz wyjazdu z Polski. Powyższa kwestia miała zasadniczy wpływ na sądowe orzecznictwo odnoszące się do art. 68 (poprzednio - art. 67) ustawy o cudzoziemcach z 2003r., w tym w szczególności na kwestię naruszenia poprzez wydanie takiej decyzji praw chronionych przepisami Konwencji rzymskiej i Konwencji o prawach dziecka.

W obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział powiązania kwestii cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się z wydaleniem cudzoziemca z Polski. Na mocy art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest jedynie obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobył stały stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Na mocy art, 299 ust. 7 pobyt cudzoziemca Polsce w w/w okresie uważany jest za legalny. Także egzekucja obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynikającego z art. 299 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie o zobowiązanie do powrotu (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2015r. (IV SA/Wa 3473/15).

Reasumując zatem tę część wywodów, należy także podnieść, że wydanie decyzji o cofnięciu Skarżącemu zezwolenia na pobyt stały w Polsce nie jest równoznaczne ze zobowiązaniem go do powrotu. Niniejsza decyzja nie rozstrzyga kwestii pobytu Cudzoziemca na terytorium RP, a jedynie rozstrzyga kwestię cofnięcia zezwolenia na pobyt stały, w obecnym stanie faktycznym.Trzeba mieć bowiem na uwadze, iż status Skarżącego, który podtrzymałby chęć zamieszkania w Polsce, może zostać ukształtowany także za pomocą innych instrumentów prawnych (po spełnieniu odpowiednich warunków prawnych). Wobec powyższego zdaniem Sądu, decyzja Wojewody, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, nie stanowiła ingerencji w życie rodzinne prowadzone przez Skarżącego w Polsce.

Sąd całkowicie zatem aprobuje ustalenia poczynione przez organy, zgadza się z przeprowadzoną przez nie analizą i oceną prawną.

Odnosząc się natomiast do zarzutów formalnych skargi Sąd uznał, że postępowanie dowodowe zostało przez oba organy administracyjne przeprowadzone prawidłowo w zakresie wynikającym z granic postępowania zakreślonych ww przepisem art. 199 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Organy orzekające w sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, jak również dokonały oceny dowodów nie przekraczając granicy ich swobodnej oceny. Stąd też zupełnie niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, które według Skarżącego, polegać miało na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego. Okoliczności stwarzające podstawę do cofnięcia zezwolenia istnieją obiektywnie i nie są, jak wyżej podniesiono, przedmiotem sporu. Tym samym za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 78 § 1 kpa, polegający na odstąpieniu od przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego. Również, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 9, art. 10 i art. 79 kpa poprzez nie zapewnienie Skarżącemu możliwości czynnego udziału w każdym stadium niniejszego postępowania oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dowodów i materiałów. W toku całego postępowania administracyjnego i przed Sądem, Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika a zatem mając na uwadze definicję "pełnomocnictwa" należy uznać, iż brał bezpośredni udział na każdym etapie prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie.

Także, za niezasadny uznać należy zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 81 kpa, poprzez uznanie, że pozostawienie posiadanego przez B. E. zezwolenia na pobyt stały nie pozostaje w zgodzie z interesem Rzeczypospolitej za udowodnioną, podczas gdy strona skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzonych na tę okoliczność, a wniosek dowodowy strony w tym zakresie nie został rozpatrzony. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, iż Organ odwoławczy wypowiedział się szeroko w powyższej kwestii wskazując, iż jedyną podstawą prawną rozstrzygnięcia, z uwagi na związanie organu, stanowi przepis art. 199 ust. 1 pkt 4 ww ustawy, do którego stanowiska Sąd w całości się przychylił. A zatem bezprzedmiotowe było prowadzenie postępowania dowodowego w pozostałym zakresie, mając na uwadze, iż okoliczność popełnienia czynu przedwidziana ww przepisem stanowi samodzielną i kategoryczną przesłankę do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt stały. Stąd też, z uwagi na zobowiązanie organu do wydania decyzji o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały, w sytuacji wystąpienia bezspornego faktu dopuszczenia się przez Skarżącego przestępstwa wskazanego przepisem art. 199 ust. 1 pkt 4 cyt ustawy, nie uzasadnionym byłoby przeprowadzenie dowodów wskazanych zarówno w odwołaniu jak i w skardze.

A zatem reasumując stwierdzić należy, iż na podstawie analizy przebiegu postępowania w I jak i II instancji oraz uwzględnienia całokształtu okoliczności dotyczących rozpatrywanego wniosku, brak jest podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne.

W świetle zatem powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu w oparciu o art.151 p.p.s.a.