Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 415/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115a
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: art. 4 pkt 10
journal: Dz.U. 2017 poz 2117
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wystąpieniu nr [...] z dnia [...] r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego (przekazanym następnie przez ten organ według właściwości Staroście Powiatu M.) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej też jako WIOŚ) wniósł o określenie dopuszczalnego poziomu hałasu na stacji kolejowej "[...]" będącej własnością "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J.(dalej też jako Spółka lub skarżąca) oraz o zobowiązanie jej do podjęcia w trybie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., zwanej też dalej p.o.ś), działań mających na celu obniżenie poziomu tego hałasu. Powołał się na pomiary hałasu dokonane w czasie kontroli w dniach [...] r. oraz stwierdził, że z uwagi na źródło hałasu należy go przyporządkować do kategorii tzw. hałasu przemysłowego tj. pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasów, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014.112, zwanego dalej rozporządzeniem).

Po wszczęciu i po przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Starosta M. orzekając ponownie (pierwsza jego decyzja z dnia [...] r. została uchylona, a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r.) decyzją z dnia [...] r. znak: [...]:

I. Określił dla "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J. przy ul. [...] dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu stacji kolejowej – bocznicy kolejowej "[...]" w O. będącej własnością i zarządzanej przez "A" Sp. z o.o., zlokalizowanej na terenie administracyjnym "B" S.A. w O.

1. w porze dziennej od godziny 6.00 do godziny 22.000 – 55 dB w odniesieniu do terenów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowo-usługowej przy ul. [...] ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] w O.

2. w porze nocnej od godz. 22.00 do godziny 6.00 – 45 dB w odniesieniu do terenów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowo-usługowej przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] w O.

II. Określił dla "A" Sp. z o.o. obowiązek wykonywania poza terenem stacji kolejowej – bocznicy kolejowej "[...]" co najmniej w 2 punktach pomiarowych, raz na dwa lata pomiarów hałasu przenikającego do środowiska podczas eksploatacji ww. stacji kolejowej – bocznicy kolejowej w porze dziennej i nocnej. Pierwszy pomiar hałasu należy wykonać w 2017 roku. Pomiary te należy wykonywać zgodnie z wymaganiami określonymi w § 10 ust. 1 i ust. 3 oraz załączniku nr 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542). Pomiary winne być wykonane przez laboratorium akredytowane lub certyfikowane jednostki badawcze zgodnie z art. 147a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

III. Zobowiązał Spółkę do przedkładania wyników pomiaru hałasu, określonych w pkt II tej decyzji Staroście M. oraz Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach, w terminie do 30 dni po ich wykonaniu.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 115 a ust. 1, 3, 4 i 5, art. 147 ust. 1 i 6, art. 177a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 149 ust. 1, art. 378 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, art. 104 § 1 i 2 Kpa § 1 i § 2 w/w rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. oraz § 10 ust. 1 i 3 w/w rozporządzenia MŚ z dnia 30 października 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że na terenie objętej postępowaniem stacji kolejowej – bocznicy kolejowej "[...]", której zarządcą jest skarżąca Spółka, zlokalizowanej w granicach administracyjnych "[...]" w O. odbywają się jazdy manewrowe ściśle związane z działalnością "C". Dominujące źródło dźwięku przenikającego do środowiska z tej stacji – bocznicy kolejowej stanowi zespół prac i operacji kolejowych, w tym manewrowych i pociągowych ściśle związanych z ruchem kolejowym w zakresie przestawiania lokomotyw oraz składów manewrowych, operacji jazdy pociągowej z zastosowaniem trakcji elektrycznej i spalinowej, ściśle związanych z ruchem kolejowym na rzecz "C" w O. Z tego też powodu przedmiotowa stacja – bocznica stanowi obiekt kolejowego transportu wewnątrzzakładowego, do którego nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie kolejowym. Źródłem hałasu generowanego do środowiska z tej stacji – bocznicy są jazdy manewrowe, przestawienie lokomotyw i składów z węglem, załadunek wagonów, formowanie składów wagonów pod załadunek, zestawienia składów wagonów ładownych, celem odjazdu od stacji i ponad normatywny postój składów pociągów. Hałas związany z funkcjonowaniem tej stacji – bocznicy kolejowej nie jest zatem hałasem powstającym w związku z eksploatacją linii kolejowej nr [...] relacji [...], nie jest hałasem generowanym przez przejazd po tej trasie pociągów. Należy go zatem zakwalifikować do kategorii pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu zgodnie z rozporządzeniem MŚ z dnia 14 czerwca 2007 r. w odniesieniu do której to kategorii dopuszczalny zgodnie z tym rozporządzeniem poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo-usługowych wynosi w porze dziennej 55 dB, a w porze nocnej 45 dB (tabela 1 załącznika do rozporządzenia). Co do zakwalifikowania hałasu generowanego przez przedmiotową bocznicę kolejową do tej kategorii powołał się też Starosta na interpretację Ministra Ochrony Środowiska z dnia [...] r. i WIOŚ w Katowicach z dnia [...] r. (zalegające w aktach administracyjnych). Nadto powołał się na stanowisko co do hałasu pochodzącego z bocznicy kolejowej, zawarte w wyroku NSA z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2309/12.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła, że została ona wydana w następstwie błędnej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy. Należało bowiem przyjąć zgodnie z jej twierdzeniami, że stanowiący podstawę wszczęcia postępowania hałas jest związany z linią kolejową, do której mają zgodnie z rozporządzeniem zastosowanie inne dopuszczalne poziomy hałasu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję Starosty utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przytoczyło obszernie treść przepisów mających zastosowanie w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, którego ustalenie przez organ pierwszej instancji uznało za zgodne z zebranym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym. SKO w pełni podzieliło też jego ocenę z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego. Podkreśliło różnicę w sposobie wykorzystania stacji-bocznicy kolejowej skarżącej Spółki oraz typowej linii kolejowej, dającą podstawę do zakwalifikowania jej do "pozostałych obiektów i działalności będących źródłem hałasu" w rozumieniu tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia. Kolegium podkreśliło, że przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska nie zawierają definicji pojęcia "linii kolejowej" czy "bocznicy kolejowej". W tym zakresie należy odwołać się do definicji tych pojęć zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. 2017. 2117). Zgodnie z art. 4 pkt 2 tej ustawy linia kolejowa to wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa przystosowana do prowadzenia ruchu pociągów. Z kolei zgodnie z jej art. 4 pkt 10 bocznica kolejowa to wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa, połączona bezpośrednio lub pośrednio z linią kolejową, służącą do wykonania czynności ładunkowych, utrzymaniowych lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej. Właśnie takie działania są podejmowane na stacji kolejowej – bocznicy kolejowej [...] w O. i dlatego należy ją zakwalifikować jako bocznicę – kolejową, z której emitowany jest hałas. Podkreśliło także, że pomiary hałasu były wykonywane w związku z działaniami podejmowanymi na bocznicy kolejowej, a nie w związku z eksploatacją linii kolejowej nr [...] poprzez ruch ciągły składów pociągów.

W odniesieniu do powoływanego przez odwołującą się Spółkę pisma [...] z dnia [...] r. sygn. [...] (dołączonego do akt organu pierwszej instancji), w którym wskazano co prawda, że stacja [...] w granicach pomiędzy semaforami wjazdowymi "A" od strony posterunku odstępowego C. do semafora "T" z kierunku zwałowiska stanowi ciąg linii kolejowej nr [...], SKO podniosło, że w piśmie tym autor zwraca jednocześnie uwagę na jeszcze jeden aspekt, wskazując, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym jej przepisów nie stosuje się do "transportu szynowego wykonywanego w ramach wewnątrzzakładowego procesu produkcji, przetwórstwa lub dystrybucji, jednego lub kilku sąsiadujących przedsiębiorstw, w tym na obszarze górniczym – kopalń odkrywkowych, zwałowisk odpadów, zakładów hutniczych i koksowi, w trakcie którego pojazdy w nim uczestniczące nie wyjeżdżają poza obszar przedsiębiorstw lub wyjeżdżają wyłącznie na infrastrukturę prywatną". Jednakże nie rozwinął tego wątku sugerując jedynie, że może on dotyczyć tej konkretnej sprawy.

Podkreśliło Kolegium, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jest ugruntowany pogląd, iż wystarczy jednokrotne przekroczenie poziomów hałasu, aby mogła być wydana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziaływuje działalność tego podmiotu. Powołano się w tym względzie na wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 754/12 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 291/17. Stwierdziło, że decyzją wydaną w trybie art. 115 a ust. 1 p.o.ś. następuje określenie norm dopuszczalnego poziomu hałasu, zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Wydając tego rodzaju decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi określone w rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem.

W odniesieniu do zarzutu odwołania, że organ I instancji nie przeprowadził nowego, bardziej precyzyjnego badania poziomu hałasu SKO stwierdziło, że strona nie kwestionowała wcześniejszych pomiarów poziomu hałasu wykonanych przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach (sprawozdanie z badań nr [...]). Podniosło, że zgodnie z orzecznictwem wystarczy jednokrotne przekroczenie obowiązujących poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z przepisem art. 115a p.o.ś., decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt: II OSK 370, stycznia 2011 r., sygn. akt: II OSK 6/10, wyrok WSA w Łodzi z t. akt: II SA/Łd 83/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia Po 909/10,wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 291/17).

Podstawą wydania decyzji z art. 115a ust. 1 p.o.ś., jest stwierdzenie, że w konkretnym przypadku nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego wskaźnikami poziomu hałasu w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Stwierdzenie tego przekroczenia, jak wynika z treści przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś., powinno być oparte na konkretnych dowodach wyraźnie wymienionych w tym przepisie tj. na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest zatem poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Przy czym w sytuacji gdy wyniki pomiarów uzyskanych na podstawie wymienionych w art. 115a ust. 1 p.o.ś. zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane czy też podważone, wskazanym jest przeprowadzenie w już wszczętym postępowaniu dowodu uzupełniającego w postaci ponownym pomiarów celem weryfikacji przeprowadzonych poza postępowaniem dowodów. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała jednak miejsca gdyż, strona odwołująca się w żaden sposób nie zakwestionowała czy podważyła pomiarów poziomu hałasu wykonanych przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach. W odwołaniu Spółka jedynie wskazała, że organ I instancji nie przeprowadził nowego, bardziej precyzyjnego badania poziomu hałasu, nie wskazując dlaczego w jej ocenie wcześniejsze pomiary hałasu były nieprecyzyjne.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO "A" Sp. z o.o. w J. wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana w wyniku błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 115a ust. 1 p.o.ś. i w konsekwencji zastosowanie niewłaściwych (niższych) niż odnoszące się do objętego postępowaniem odcinka linii kolejowej nr [...] norm dopuszczalnego hałasu na podstawie tabeli 1 załącznika do rozporządzenia MŚ z dnia 14 czerwca 2007 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi, jak wcześniej w odwołaniu, podniesiono, że dopuszczalne poziomy hałasu należało przyjąć według norm odnoszących się zgodnie z rozporządzeniem do dróg i linii kolejowych. Na należącej do Spółki stacji nie jest bowiem realizowany transport wewnątrzzakładowy. Stacja "[...]" nie jest też bocznicą kolejową, jest zlokalizowana w ciągu linii kolejowej nr [...]. Nadto podniesiono, że na objętym postępowaniem terenie działa też [...]. Hałas emitują zatem nie tylko przewozy realizowane na jej infrastrukturze kolejowej. Badanie poziomu hałasu nie zostało precyzyjnie przeprowadzone, należało nim objąć większą liczbę punktów. Organ pierwszej instancji nie ustalił dostatecznie i jednoznacznie na których działkach i u którego podmiotu stwierdzono przekroczenie poziomu hałasu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że powielono w niej zarzuty odwołania, do których odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej w dniu 19 września 2018 r. uczestnik postępowania D. R. wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że zdecydowana większość hałasu generowana jest przy przetaczaniu wagonów, które związane jest z działalnością kopalni, a nie z przejazdem pociągów. Stwierdził też, że bocznica kolejowa usytuowana jest w samym centrum wsi, m.in. przy przedszkolu i żłobku oraz w odległości około o 20 m od niektórych domów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Wbrew zarzutom skargi sprawa została dostatecznie wyjaśniona do jej końcowego załatwienia, poczynione przez organy orzekające ustalenia faktyczne znajdują pełne potwierdzenie w zgromadzonym materialne dowodowym, który też bez naruszenia treści art. 80 Kpa został należycie oceniony z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przepisy te zostały też w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego należycie zinterpretowane i zastosowane. W postępowaniu zapewniono czynny udział jego stronom zaś decyzje organów obu instancji zostały obszernie z zachowaniem wszystkich wymogów z art. 107 § 3 Kpa uzasadnione.

Postępowanie zostało wszczęte w związku z wynikami pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach, a więc przez organ o którym mowa w art. 115 a p.o.ś.

Ze sporządzonego przez ten Inspektorat protokołu kontroli Nr [...], podpisanego w dniu [...] r. wynika m.in., że równoważny poziom dźwięku w porze nocnej w pkt pomiarowym P1 na terenie posesji przy ul. [...] w O. wyniósł 53,7 dB, tj. przekroczył poziom dopuszczalny dla terenu mieszkalno-usługowego (zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania) o 8,7 dB. Dowolne jest zatem twierdzenie skarżącej, że nie zostało ustalone miejsce w którym dokonano tego pomiaru.

Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania miarodajności tego pomiaru wykonanego przez uprawniony do tego kompetentny podmiot i tym samym potrzeby potwierdzenia pomiaru, czy też wykonania go jeszcze w innych miejscach. Zasadnie w tym względzie podniosło w zaskarżonej decyzji SKO, że skarżąca na wcześniejszym etapie postępowania przed organami obu instancji, nie kwestionowała wyniku tego pomiaru i nie wniosła o jego powtórzenie. Podnosząc ten zarzut dopiero w odwołaniu od drugiej decyzji Starosty i powtarzając go w skardze nie wskazała jednak dlaczego wcześniejsze pomiary były nieprecyzyjne, czy też z innych względów niemiarodajne. Z tych też względów zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.

Skoro jednocześnie nie zostało w żaden sposób podważone, że zmierzony ponadnormatywny hałas był związany z eksploatacją stacji – bocznicy kolejowej "[...]", a nie z ruchem pociągów (eksploatacją) na linii kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym to niezrozumiały i nie zasługujący na uwzględnienie jest zarzut podniesiony w skardze, że stanowiące podstawę wydanej w trybie art. 115a p.o.ś. decyzji dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone w odniesieniu do linii kolejowych. Bez istotnego znaczenia jest też podniesiona w skardze okoliczność, że na przyległym terenie stacji działa [...] skoro nie zostało podważone, że zmierzony ponadnormatywny hałas był związany z eksploatacją infrastruktury kolejowej zarządzanej przez skarżącą, a nie z inną działalnością gospodarczą.

Biorąc powyższe pod uwagę rozstrzygnięcie skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu, czy stwierdzony hałas był związany z eksploatacją linii kolejowej, czy też jego źródłem były pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem "hałasu" w rozumieniu Tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

W tym względzie biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Należy podzielić ustalenia faktyczne organów obu instancji i ich ocenę prawną prowadzącą do konstatacji, że źródłem tego hałasu była eksploatacja należącej do skarżącej bocznicy kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym, a nie eksploatacja przebiegającej po zarządzanym przez skarżącą terenie linii kolejowej nr [...]. Prawidłowo w tym względzie organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj operacji i czynności kolejowych na położonej na tym terenie infrastrukturze kolejowej, szczegółowo opisanych w decyzjach organów obu instancji, oraz w w/w protokole kontroli, a związanych głównie z ruchem kolejowym na rzecz "C" w O. Operacje te i czynności, które nie zostały przez skarżącą podważone, jednoznacznie odbiegają od operacji związanych z ruchem pociągów polegającym na ich przejeździe po linii kolejowej nr [...]. Rodzaj tych czynności i operacji jednoznacznie przemawia również zdaniem Sądu za zakwalifikowaniem tego terenu do bocznicy kolejowej o jakiej mowa w art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym skoro obejmuje ona połączone z linią kolejową nr [...] tory kolejowe wraz z infrastrukturą służącą do wykonywania czynności ładunkowych, utrzymywania lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej. Kwalifikacji tej w świetle treści art. 4 pkt 10 w zw. pkt 1a i pkt 5 tej ustawy nie zmienia okoliczność, że po terenie tym przebiega też wyznaczona przez zarząd infrastruktury kolejowej droga kolejowa przystosowana do prowadzenia ruchu pociągów, oznaczona jako linia kolejowa nr [...]. Jak ustaliły bowiem organy orzekające zmierzony hałas nie był generowany ruchem pociągów po tej linii, lecz z działalnością i eksploatacją infrastruktury kolejowej jako kolejowej bocznicy.

Za taką kwalifikacją tej bocznicy przemawia też okoliczność, że jej eksploatacja jest głównie związana z obsługą [...] na terenie którego jest zlokalizowana. Wbrew twierdzeniom skarżącej odmienna w tym względzie konstatacja nie wynika jednoznacznie z treści powoływanego przez nią pisma [...] z dnia [...] r. w którym nie zawarto dostatecznego rozróżnienia części stacji [...] związanej z ruchem pociągów po linii kolejowej nr [...] od pozostałej infrastruktury tej stacji związanej głównie z obsługa [...].

Za kwalifikacją przedmiotowej stacji jako bocznicy kolejowej przemawia też treść stanowiska zawartego w tym względzie przez Ministerstwo Środowiska w piśmie z dnia [...] r.

Zdaniem Sądu w świetle obowiązujących przepisów brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż fakt zarządzania przez skarżącą infrastrukturą kolejową stacji [...] w oparciu o posiadaną autoryzację bezpieczeństwa uniemożliwia zakwalifikowanie generowanego na tej stacji hałasu, nie związanego bezpośrednio z ruchem pociągów po linii kolejowej nr [...], jako odnoszącego się do pozostałych obiektów i działalności o jakich mowa w Tabeli 1 załącznika do rozporządzenia, oraz nie wyklucza jednoczesnego zakwalifikowania tej stacji, w sprawie o wydanie decyzji opartej na treści art. 115a p.o.ś., do bocznic kolejowych w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie kolejowym, nawet gdyby przyjąć, że transport szynowy na tej stacji nie jest wykonywany w ramach wewnątrzzakładowego procesu produkcji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym, które to stanowisko skarżącej Sąd podziela. Należy bowiem rozróżnić odmienne przedmioty obu tych ustaw.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.