Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2634/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2233/19 w sprawie ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo - akcyjnej z siedzibą w B. na decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 18 lipca 2019 r. nr 2/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2233/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w sprawie ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w B. (dalej jako "skarżąca") na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w Warszawie (dalej jako "PARP") z dnia 18 lipca 2019 r. nr 2/2019 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz zasądził od PARP na rzecz skarżącej 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że

skarżąca wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2018 r. złożonym na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej "u.d.i.p.", zwróciła się do PARP u udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres siedziby skarżącej wszystkich dokumentów zawierających wyniki oceny projektów (to jest m.in. pism informujących o wyborze danego projektu do udzielenia wsparcia, zawierających informacje o ilości przyznanych punktów, w tym punktów cząstkowych za poszczególne kryteria) przekazanych / wysłanych do beneficjentów, którzy znajdują się na "Liście podpisanych umów o dofinansowanie dla działania 4.4 PO IG - II runda 2013", zamieszczonej na stronie http://poig.parp.gov.pl/ index/index/1263, załączonej do ww. wniosku. W odpowiedzi pismem z dnia 11 września 2018 r. znak: DK.SPOIG1.512.115.2018.RW(6) PARP wezwała skarżącą do wykazania w terminie 14 dni, jakie szczególnie istotne dla interesu publicznego okoliczności przemawiają za udostępnieniem wnioskowanej informacji publicznej, powołując się na okoliczność, iż w ocenie PARP żądane przez skarżącą informacje stanowią publiczną informację przetworzoną. Realizując powyższe wezwanie, skarżąca skierowała do PARP pismo z dnia 2 października 2018 r. wyjaśniając w nim, że dane objęte złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie stanowią informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż ich przekazanie nie wymaga ponadstandardowego nakładu pracy, czy też podejmowania działań nie mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji PARP (a ściślej Departamentu Kontroli). Wskazano, iż wniosek spółki dotyczy dokumentów już wytworzonych.

Sąd pierwszej instancji wskazał dalej, że decyzją z dnia 16 października 2018 r. PARP odmówiła udostępnienia żądanej informacji publicznej przyjmując, że chodzi o informację o charakterze przetworzonym, wobec czego podstawą odmowy uczyniono brak wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W uzasadnieniu wydanej decyzji PARP nie wskazała jednak, z jakiego powodu nadaje żądanej informacji charakter informacji przetworzonej oraz nie odniosła się w żaden sposób do wyjaśnień skarżącej zawartych w piśmie z dnia 2 października 2018 r., poprzestając na stwierdzeniu o braku wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r. (sygn. akt: II SA/Wa 8/19) uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uznając, iż doszło do naruszenia przez PARP dyspozycji art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie PARP nie wskazała w uzasadnieniu swojej decyzji, jakie okoliczności faktyczne przesądziły o uznaniu żądanych informacji za wymagające - dla ich udostępnienia - przetworzenia. W rezultacie doszło również do naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 8 k.p.a. i w art. 11 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozstrzygnięciem z dnia 18 lipca 2019 r. znak: DK.SPOIG1.512.11.5.2018.RW(36) PARP kolejny raz odmówiła udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym przez skarżącą zakresie. PARP przyjęła, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, wobec czego dla jej uzyskania konieczne jest wykazanie przesłanki szczególnej istotności uzyskania informacji dla interesu publicznego. PARP wskazała, że szeroki zakres wniosku skarżącej wymagałby zgromadzenia, przetworzenia i sporządzenia wielu kserokopii wielu dokumentów, więc konieczne byłyby dodatkowe nakłady środków osobowych, finansowych i działań organizacyjnych. Lista podpisanych umów o dofinansowanie dla działania 4.4 POIG-II rundy 2013 dołączona do wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmuje 133 projekty. Aby przygotować informację publiczną w wymaganym przez wnioskodawcę kształcie konieczne byłoby przygotowanie kserokopii 133 pism informujących o udzielonym wsparciu, zawierających również ilość uzyskanych punktów cząstkowych w ramach danego kryterium. Jedno pismo zawiera ok. 7 stron, co wskazuje na konieczność przygotowania ok. 931 kopi stron. Do wykonania tego rodzaju czynności, biorąc pod uwagę termin, w jakim informacja publiczna powinna być udostępniona, wskazane byłoby minimum 2 - dniowe oddelegowanie pracownika Sekcji Zamykania Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka i Departamentu Kontroli. Takie zaangażowanie osoby wyłącznie w sprawę związaną z udzieleniem przedmiotowej informacji przyczyniłoby się do opóźnień w obsłudze bieżących zadań sekcji. Zdaniem PARP skarżąca nie wskazała, w jaki sposób uzyskana informacja mogłaby przyczynić się do funkcjonowania administracji publicznej. Zdaniem PARP skarżąca nie ma nadto realnych możliwości oddziaływania na proces legislacyjny czy wytyczne Ministra Rozwoju i Inwestycji a w konsekwencji poprawy funkcjonowania Instytucji.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wnosząc o jego uchylenie podnosiła, iż wykładnia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie może prowadzić do stanu, w którym uprawnienie do uzyskania informacji publicznej stałoby się iluzoryczne, czy też wręcz niemożliwe do realizacji. A tak właśnie próbuje rozumieć i stosować ten przepis PARP przyjmując, iż skoro skarżąca spółka nie ma realnej możliwości oddziaływania na proces legislacyjny lub kształt wytycznych Ministra Inwestycji i Rozwoju dotyczących wdrażania funduszy strukturalnych, to nie może w praktyce podjąć działań, w wyniku których mogłoby faktycznie dojść do poprawy funkcjonowania PARP jako instytucji realizującej cele publiczne.

W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie.

Uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu meriti szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wymagający zgromadzenia, przekształcenia i skanowania wielu dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu funkcji. Informację wytworzoną w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, należy uznać za informację przetworzoną, jeżeli powstały w wyniku wskazanych działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Jednak ocena nakładu pracy niezbędnego by zgromadzić i opracować żądaną przez stronę informację wymaga odniesienia się do konkretnych danych dotyczących ilości dokumentów podlegających analizie i opracowaniu, a także charakteru koniecznych czynności. Tylko wtedy określenie, że dana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej nie ma charakteru arbitralnego i może podlegać kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, ze zdaniem PARP szeroki zakres wniosku wymagałby sporządzenia wielu kserokopii wielu dokumentów, więc konieczne byłyby dodatkowe nakłady środków osobowych, finansowych i działań organizacyjnych. Lista podpisanych umów o dofinansowanie dla działania 4.4 POIG-II rundy 2013 dołączona do wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmuje 133 projekty. Aby przygotować informację publiczną w wymaganym przez wnioskodawcę kształcie konieczne byłoby przygotowanie kserokopii 133 pism informujących o udzielonym wsparciu, zawierających również ilość uzyskanych punktów cząstkowych w ramach danego kryterium. Jedno pismo zawiera ok. 7 stron, co wskazuje na konieczność przygotowania ok. 931 kopi stron. Do wykonania tego rodzaju czynności, biorąc pod uwagę termin, w jakim informacja publiczna powinna być udostępniona, wskazane byłoby minimum 2 - dniowe oddelegowanie pracownika Sekcji Zamykania Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka i Departamentu Kontroli. Takie zaangażowanie osoby wyłącznie w sprawę związaną z udzieleniem przedmiotowej informacji przyczyniłoby się do opóźnień w obsłudze bieżących zadań sekcji. Spółka nie wskazała, w jaki sposób uzyskana informacja mogłaby przyczynić się do funkcjonowania administracji publicznej. Zdaniem PARP Spółka nie ma realnych możliwości oddziaływania na proces legislacyjny czy wytyczne Ministra Rozwoju i Inwestycji a w konsekwencji poprawy funkcjonowania Instytucji.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wskazana przez PARP argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Dokumenty, o których udostępnienie zwróciła się skarżąca stanowią informację publiczną. PARP dysponuje żądaną dokumentacją a jedynym argumentem wskazującym, iż jest to informacja przetworzona jest potrzeba wykonania około 931 kopi. W ocenie Sądu pierwszej instancji wykonanie nawet takiej ilości kserokopii nie wymaga pracy o złożonym, technicznym charakterze. Jest czynnością prostą, nie wymagającą szczególnych kwalifikacji, czy działań charakterystycznych dla informacji publicznej przetworzonej .

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Problematyka ta była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (którego wyroki przywołano). Sąd pierwszej instancji skonstatował, że informacja przetworzona to informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Jest zatem jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Zwykle przygotowanie takiej informacji jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia znacznej ilości dokumentów. Jest przez to wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych.

Sąd pierwszej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie może być wątpliwości, że żądana przez skarżącą informacja, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym nie wyczerpuje znamion informacji przetworzonej. Udostępnienie informacji wymaga bowiem jedynie prostych czynności technicznych (wykonania kopii) a nie przetworzenia informacji będących w posiadaniu organu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła PARP zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. PARP zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacja wnioskowana przez skarżącą stanowi informację publiczną prostą pomimo istnienia oczywistych przesłanek pozwalających uznać żądaną informację za informację publiczną o charakterze przetworzonym.

Z kolei z odwołaniem się do art. 174 pkt 2 P.p.s.a skarżąca kasacyjnie podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku polegające na przyjęciu, że rozstrzygnięcie PARP zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchyleniu powołanego rozstrzygnięcia przy braku wskazania przez Sąd konkretnych przepisów postępowania, których naruszenia dopuścił się organ;

- zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu wyjaśnienia/motywów co do przyjętej podstawy prawnej uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia PARP, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i brak wskazań Sądu co do dalszego postępowania organu w przedmiocie informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącej.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ewentualnie, na podstawie art. 188 P.p.s.a., skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.

Skarżąca kasacyjnie wniosła ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesione zarzuty szerzej uzasadniono.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczała się zatem wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiony środek odwoławczy winien podlegać oddaleniu pomimo tego, że częściowo usprawiedliwiony jest drugi z podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania. Jego zasadność pozostaje jednakże bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ustawodawca dopuszcza bowiem oddalenie skargi kasacyjnej, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 P.p.s.a.). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny nie uległaby zmianie.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej wskazano, że została ona oparta na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., a zatem zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Pomijając fakt, że Sąd pierwszej instancji w następstwie wywodu prawnego uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji przywołał nie tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ale również art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) wskazać należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie art. 151 P.p.s.a. wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowania te są przepisami kompetencyjnymi - dającymi sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowymi" - mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Ich naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymieniony w analizowanym zarzucie przepis nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2674/16 oraz z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 104/18). Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być w zasadzie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia przez Sąd, a przepisy określające samo rozstrzygnięcie tylko w przypadku nadania rozstrzygnięciu innej niż przewidziana w przepisie formuły.

W świetle powyższego, przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. można więc naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. Ocena, czy uwzględnienie skargi jest wadliwe i stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. - przez jego zastosowanie jest możliwa zatem wtedy, gdy zostanie wykazane naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd pierwszej instancji, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z analizy treści skargi kasacyjnej nie wynika tymczasem, że kasator wskazał, czy to w petitum skargi, czy w jej uzasadnieniu, którykolwiek z przepisów regulujących proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, którego naruszenie spowodowało, że Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie przepisów postępowania przez PARP. Oznacza to, że podstawa kasacyjna określona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie została w ogóle skonkretyzowana, co pozwoliłoby ustalić granice zaskarżenia w tym zakresie. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej okoliczności zmierzających do podważenia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny prawnej stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia po stronie PARP obowiązku w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Odnosząc się do drugiego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać generalnie należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy uzasadnienie to nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia nie wskazał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z odwołaniem się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. jak i nie zawarł w treści uzasadnienia wskazań co do dalszego postępowania, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sytuacja uniemożliwiająca kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd pierwszej instancji przeprowadził bowiem w pełni prawidłowy wywód prawny odnoszący się do istoty głównego problemu w sprawie, a zatem odpowiedzi na pytanie, czy wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej prostej czy informacji publicznej przetworzonej. Konkluzja poczynionego wywodu, ukierunkowana na wykazanie, że skarżąca kasacyjnie naruszyła art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i w efekcie wydanie wadliwej decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji z powołaniem się na okoliczność, że żądana informacja ma walor informacji przetworzonej prowadzić musiała do wydania wyroku uwzględniającego skargę z odwołaniem się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji w dostatecznie klarowny sposób wyjaśnił przesłanki, które doprowadziły go do końcowego wniosku, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Pokreślenia nadto wymaga, że przeprowadzony przez Sąd pierwszej instancji wywód prawny został przeprowadzony w warunkach związania (z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 8/19), z odniesieniem się do zgromadzonego materiału dowodowego. Wobec powyższego, w realiach rozpatrywanej sprawy można definitywnie odkodować podstawę determinującą wniosek Sądu pierwszej instancji dotyczący zasadności wniesionej skargi.

Zgodzić należy się ze skarżącą kasacyjnie, że uzasadnienie wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji dotknięte jest określonymi mankamentami w zakresie wymogów konstrukcyjnych. Zauważyć jednakże należy, że zgodnie z art. 176 pkt 2 P.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji. Co oczywiste, związek ten musi uzasadniać istnienie choćby hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości, że przedmiotowa hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy nie istnieje. Zapatrywanie powyższe należy uzupełnić wskazaniem, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak sformułowania wskazań dla organu odnośnie dalszego postępowania, które to wskazania nie budziłyby wątpliwości, co do sposobu ich wykonania - a taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie - z samego założenia nie mógł zostać uwzględniony. Jest to bowiem naruszenie proceduralne nie mające żadnego wpływu na wynik sprawy.

Przechodząc finalnie do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony.

Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, nie naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślić w tym miejscu należy, ze pojęcie "informacja przetworzona" zawarte jest w u.d.i.p. jedynie w jej art. 3 ust. 1 pkt 1 i nie zostało zdefiniowane. Próby jego dookreślenia muszą odbywać się zatem poprzez odwołanie się do okoliczności czy względów pozaprawnych, czyli nieprzewidzianych wprost w przepisach, ale takich, co do których można uznać, iż leżały u podstaw rozwiązania przyjętego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowiąc jego uzasadnienie. Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest z kolei okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością. Co ważne, w przypadku informacji przetworzonej możemy mieć w zasadzie do czynienia z dwoma odmiennymi sytuacjami. Pierwsza z nich ma miejsce wtedy, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest w tej sytuacji równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Wytworzenie takiej informacji wymaga zatem podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Druga sytuacja ma z kolei miejsce wówczas, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu obowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, sporządzenia zestawień i opracowań, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 315/14). Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Wskazać ponadto należy, że czynności, jakie należy podjąć w tym zakresie, mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej. Wszelako wszystkie one wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci np. analizy akt wielu spraw celem stosownej selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem.

Mając na uwadze treść wniosku dostępowego jak i okoliczności wskazane przez PARP w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej do Sadu pierwszej instancji uznać należy, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – nie ma miejsca.

Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że udostępnienie żądanej przez skarżącą informacji wymaga wyłącznie określonych czynności technicznych, a nie zabiegów ukierunkowanych na przetworzenie informacji będących w posiadaniu PARP. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę uznał za prawidłowe wskazanie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym przygotowanie kserokopii 133 pism informujących o udzielonym wsparciu, zawierających również ilość uzyskanych punktów cząstkowych w ramach danego kryterium (łącznie przygotowanie kopii w liczbie ok. 931 stron) nie determinuje a limine uznania, że wskazana informacja nabiera waloru informacji przetworzonej. Należy w tym miejscu podkreślić, że wniosek dostępowy dotyczył udostępnienia pism informujących o wyborze danego projektu do udzielenia wsparcia, zawierających informacje o ilości przyznanych punktów, w tym punktów cząstkowych za poszczególne kryteria. W związku z powyższym nie można uznać, że udostępnienie żądanej informacji należy skorelować z koniecznością przekształcenia posiadanej dokumentacji w zakresie zanonimizowania określonych danych. Do wniosku dostępowego skarżąca załączyła bowiem pobraną ze strony internetowej PARP listę podpisanych umów o dofinasowanie zawierającą wskazanie numerów umów, nazw beneficjentów, tytuły projektów oraz kwoty dofinansowania. Uzupełniająco należy wskazać, że zgodnie z art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.) wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, a także dokumenty wytworzone lub przygotowane w trakcie postępowania w przedmiocie wyboru projektów, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6 tej ustawy, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 37 ust. 7 tej ustawy wynika z kolei, że dokumenty i informacje wytworzone lub przygotowane przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców nie podlegają, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Po rozstrzygnięciu postępowania w przedmiocie wyboru projektów, dokumentacja dotycząca wnioskodawców nie korzysta już z ochrony na mocy art. 37 ust. 7 wskazanej ustawy, a więc może stanowić - jak w niniejszej sprawie - przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Ze wskazanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.