Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 410/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania T. B. utrzymał w mocy decyzję S. J. Nr [...] dnia [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. i R. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami, przebudową przyłącza wodociągowego oraz rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego z fragmentem ogrodzenia na działce nr 1007 położonej w J. L. przy ul. K. W odwołaniu od decyzji organu I instancji T. B. - właścicielka sąsiedniej działki nr 1006 wskazała, że budynek został zlokalizowany w granicy niemającej prawnego uregulowania i niemającej znaków granicznych działek nr 1006 i nr 1007. Jej zastrzeżenia dotyczyły rozbieżności na mapach geodezyjnych z 1946 i 1967 r. z mapami późniejszymi, sporządzonych dla działek nr 2982, 1008, 968, 966/9, 1007, 966/8. Odwołująca poinformowała, że od 1998 r. prowadzi postępowania administracyjne i sądowe w sprawach dotyczących nieprawidłowości w dokumentach geodezyjnych. Jej zdaniem błędnie została przyjęta powierzchnia działki nr 968, sąsiadującej z jej działką. Wskazała też, że sprawa samowoli budowlanych na sąsiedniej działce i zmiana mapy z 1946 r. jest przedmiotem zainteresowania organów ścigania. Odwołująca nie zgodziła się z uzasadnieniem decyzji, że lokalizacja budynku, zarówno istniejącego jak i projektowanego, podyktowana jest niewielkimi wymiarami działki inwestora oraz ze stanowiskiem organu I instancji, że przy szerokości działki (nr 1007) wynoszącej 13.5 m nie ma możliwości usytuowania nowego budynku, jako wolnostojącego w stosunku do granic. Jej zdaniem, inwestor wiedział jaką działkę kupił i powinien zasięgnąć opinii, czy będzie mógł wybudować budynek zgodnie ze jego oczekiwaniami. Inwestor powinien wcześniej uzgodnić budowę z właścicielem działki nr 1006. T. B. stwierdziła, że przebiegu granicy działki nr 1007 nie może wyznaczać ściana istniejącego budynku, przewidzianego do rozbiórki oraz istniejące ogrodzenie, gdy nie ma ustalonej prawnie granicy z działką nr 1006 oraz nie toczy się postępowanie rozgraniczające, w celu ustalenia przebiegu granicy pomiędzy z działkami nr 1006 i 1007.

Wojewoda rozpatrując sprawę stwierdził, że przedstawione przez odwołującą kopie dokumentów nie dotyczą ustaleń w sprawie rozgraniczenia i przebiegu granicy działki nr 1006 z działką nr 1007. Dokumenty te odnosiły się do działki nr 968, sąsiadującej od innej strony z działką T. B. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ wydający pozwolenie na budowę nie rozstrzyga o przebiegu granic. Organ ten sprawdza jedynie, czy zamierzenie inwestycyjne zostało przedstawione na aktualnej mapie do celów projektowych. Jak wynika z akt sprawy, projekt zagospodarowania terenu - działki nr 1007 przy ul. K. w J. L. został sporządzony na mapie zasadniczej, wykonanej na podstawie zaktualizowanej w obszarze objętym zamówieniem, w skali 1:500 wg stanu na dzień 11.09.2012 r. Na mapie tej podano, że dokumenty z pomiaru uzupełniającego do tej mapy przyjęto do zasobu powiatowego w dniu 26 października 2012 r. i zaewidencjonowano pod nr 2608-224/12. Zgodnie z mapą do celów projektowych, granica działki nr 1007 od strony działki nr 1006 pokrywa się z licem ściany zewnętrznej istniejącego budynku mieszkalnego przewidzianego do rozbiórki.

Wojewoda wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia Starosty w niniejszej sprawie stanowił art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), a także poinformował, że zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w tych sprawach określa art. 35 ust. 1 cyt. ustawy. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową na co wskazuje treść art. 35 ust. 4 cyt. ustawy i organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z przepisów prawa. Wskazał, że lokalizacja budynku na działce nr 1007 nie może być uzależniona od jej uzgodnienia z właścicielami sąsiednich nieruchomości. Potwierdził, że organ I instancji wnikliwie i rzetelnie sprawdził przedstawione mu dokumenty, czyniąc zadość powyższym regulacjom. Właściwie ocenił, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymagane prawem warunki. Nie mógł wobec tego odmówić wydania decyzji pozytywnej. Stwierdził, że warunki realizacji wnioskowanej inwestycji na działce nr 1007 są zgodne z ustaleniami decyzji Burmistrza J. L. z dnia [...], znak: [...] o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jak wynika z rysunku projektu zagospodarowania terenu, budynek został zlokalizowany na działce nr 1007 w obszarze, który znajduje się w ustalonych w tej decyzji nieprzekraczalnych liniach zabudowy - tj. 6 m dla przedniej części budynku i 26 m dla tylnej części budynku, odległości liczonej od krawędzi jedni drogi gminnej - ulicy K. Powierzchnia zaprojektowanej zabudowy zajmuje 26,5 % powierzchni działki, przy ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy max. 30%, powierzchnia budynku z powierzchnią utwardzoną 48 %, przy ustalonej max. 60%, a powierzchnia biologicznie czynna działki 52%, przy ustalonej min. 40%. Szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego z garażem wynosi 9.5 m, przy ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy - od 7.00 do 10.5 m. Stwierdził, że spełnione też zostały pozostałe warunki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące zachowania odpowiedniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu i wysokości głównej dachu, mierzonej w kalenicy. Zwrócił też uwagę, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, wskazując na szerokość działki inwestora wynoszącą 13.5 m słusznie uznał za zasadne dopuszczenie usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1.5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Potwierdził w związku z powyższym, że w ścianie projektowanego budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr 1006 nie ma otworów okiennych ani drzwiowych. Stwierdził ponadto, że projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia fachowe oraz wpisane na listy właściwych izb zawodowych. Do projektu dołączono oświadczenia jego autorów, że został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej.

W skardze na decyzję Wojewody T. B. przywołała argumenty wskazane w odwołaniu. Wskazała ponadto, że na mapie do celów projektowych podano szerokość działki nr 1007 - 13.5 m, gdy z posiadanej przez nią mapy z 1946 r. wynika, że działka ta ma szerokość 13.38 m.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i podniosła, że organy administracji publicznej nie uwzględniły w sprawie interesu publicznego obywateli.

W pismach (k. 46-63, 73-81) T. B. podtrzymała w całości zarzuty i stanowisko zawarte w złożonej do tut. Sądu skardze, jak i przedstawiła pisma, które kierowała do organów administracji publicznej w sprawie m.in. usunięcia niezgodności ujawnionych w ewidencji gruntów, dotyczących prowadzonych robót budowanych polegających na budowie budynku gospodarczego na działce ozn. nr ewid 2972 położonej w J. L. przy ul. S. oraz w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 1007 położonej w J. L. przy ul. Kj.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami, przebudową przyłącza wodociągowego oraz rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego z fragmentem ogrodzenia na działce nr 1007 położonej w J. L. przy ul. K. Zaskarżona decyzja wydana została na wniosek inwestorów po przedłożeniu przez nich dokumentów określonych art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Tekst jedn. Dz. U. Z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), tj. projekt budowlany sporządzony zgodnie z wymogami art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), posiadający wymagane opinie i uzgodnienia. Do wniosku inwestorzy dołączyli decyzję Burmistrza J. L. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. 1007 położoną w J. L. przy ul. K. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w formie określonej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzoru wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Rodzaj przedłożonych dokumentów oraz oświadczenie inwestorów do prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie są sporne między stronami.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji, orzekający w sprawie organ dokonał badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, a także jego zgodności z innymi przepisami, w tym również przepisami techniczno- budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Z zestawienia bowiem tych przepisów (§ 12 ust. 3 pkt. 1, § 13, § 60 , § 271 – 273) wynika, tak jak w rozpoznawanej sprawie, możliwość usytuowania budynku o szerokości mniejszej niż 16 m, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką sąsiednią. Z ustaleń zaś organów orzekających w sprawie wynika, że szerokość działki inwestorów wynosi 13,5 m, co oznacza dopuszczalność usytuowania inwestycji w granicy z działką skarżącej.

W realiach niniejszej sprawy, orzekający w sprawie organ był zobowiązany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w oparciu o treść art. 4 ustawy Prawo budowlane. Z przepisu tego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten więc kreuje wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP a stanowiących nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust.3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Z tych też przyczyn, Sąd nie podziela zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. albowiem, jak wyżej wskazano, organ dokonał pozytywnej analizy przedstawionego projektu budowlanego w świetle przesłanek tych właśnie przepisów.

Odnosząc się natomiast do kwestii rozgraniczenia działek – którą podniosła skarżąca - należy wskazać, że nie może być ona postrzegana jako zagadnienie wstępne wobec postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż żaden przepis ustawy nie uzależnia wydania decyzji w tym przedmiocie od wyniku postępowania rozgraniczeniowego (zob. wyrok NSA z 8 stycznia 2003 r. II SA/Lu 1156/01, Lex Polonica nr 360 620, wyrok NSA z 10 września 2001 r., II SA/Lu 440/00, wyrok NSA z 12 marca 2003 r., SA/Bk 1472/02, wyrok WSA w Białymstoku z 22 stycznia 2008 r. II SA/Bk 121/07). Spór co do przebiegu granicy nie jest prawną przeszkodą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka określa bowiem wymogi wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w tym m.in. odległość od granicy działki, ale nie odnosi się do przebiegu granicy, jako materii nie należącej do tego postępowania.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.