Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 989/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 54, art. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 107, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. W. reprezentowanego przez kuratora [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr SKO.4002.OP/921/23 w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 3 sierpnia 2023 r., znak: SKO.4002.OP/921/23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej: organ odwoławczy, organ, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; dalej: u.p.s.), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta M. P. (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z 31 maja 2023 r., znak: MOPS.5120. 000011.01351.2023.ES, o odmowie skierowania K. W. (dalej: strona, skarżący) do domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek decyzji kasacyjnej Kolegium z 10 lutego 2023 r., znak: SKO.4002.0P/1487/22/23, odmówił skierowania strony do domu pomocy społecznej. Organ I instancji stwierdził, że skarżący niewątpliwie wymaga wsparcia ze strony otoczenia ze względu na stan zdrowia (upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim i organiczne zaburzenia urojeniowe, podobne do schizofrenii), jednak wszystkie jego potrzeby są zabezpieczone przez osoby najbliższe (rodzeństwo), jak też istnieje możliwość udzielenia wsparcia w postaci usług opiekuńczych świadczonych 5 razy w tygodniu po 3 godziny dziennie w godzinach ustalonych w dogodnym dla niego czasie oraz w postaci usług asystenta osobistego świadczonych w soboty i niedziele przez dwie godziny dziennie, jak również poprzez usługi opiekuńcze świadczone w Powiatowym Ośrodku Wsparcia w M. P., z których korzystał systematycznie od 2007 r. aż do dnia złożenia wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że nie zachodzą w sprawie przesłanki umieszczenia strony w domu pomocy społecznej określonych w art. 54 ust. 1 u.p.s.

Jak wskazało Kolegium, we wniesionym odwołaniu (podpisanym także przez D. D., która jest siostrą strony a zarazem kuratorem) zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o wybiórczą i dowolną ocenę dowodów zebranych w sprawie oraz wydanie decyzji w oparciu o niekompletny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia o nieprzekonywającej treści oraz zaniechanie właściwej oceny dowodowej wypowiedzi skarżącego i jego siostry w zakresie, w jakim wskazywali na problem skarżącego z codziennym funkcjonowaniem oraz brak jego rozeznania co do wartości pieniądza, co skutkowało błędnym uznaniem, że strona jest wystarczająco samodzielna, aby samodzielnie funkcjonować i nie wymaga opieki innych osób.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium opisało szeroko dowody, w oparciu o które ustalony został stan faktyczny, w tym stan zdrowia oraz możliwości funkcjonowania skarżącego w dotychczasowym środowisku przy wsparciu rodziny - siostry D. D. i brata J. W. oraz usług opiekuńczych. Podzielając stanowisko organu I instancji, Kolegium stwierdziło, że strona nie spełnia przesłanki skierowania do domu pomocy społecznej, określonej w art. 54 ust. 1 u.p.s., jaką jest niemożność funkcjonowania w codziennym życiu przy wsparciu usług opiekuńczych. Zdaniem Kolegium, zaspokojenie stronie niezbędnych codziennych potrzeb życiowych i warunków prawidłowej egzystencji w dotychczasowym środowisku, a więc zapewnienie jej nadzoru w systematycznym przyjmowaniem leków, w przygotowaniu odpowiedniego ubrania, w wykonaniu czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego (ogrzewanie domu, pranie, sprzątanie, zakupy) oraz pomocy w załatwianiu spraw urzędowych jest możliwe poprzez pomoc w formie usług opiekuńczych świadczonych w ośrodku wsparcia, a także w domu oraz przez asystenta rodziny (art. 54 ust. 1 u.p.s.). Usługi opiekuńcze świadczone mogłyby być przez pięć dni w tygodniu w Powiatowym Ośrodku Wsparcia w M. P., z których skarżący korzystał od 1 lipca 2007 r. w godzinach od 8 do 15 i dodatkowo w domu 5 razy w tygodniu po 3 godziny dziennie w godzinach ustalonych w dogodnym dla skarżącego czasie, a pomoc asystenta osobistego mogłaby być świadczona w soboty i niedziele przez dwie godziny dziennie. Z wywiadu środowiskowego z 6 marca 2023 r. wynika, że opiekunka mogłaby ugotować obiad, przygotować kolację i śniadanie na kolejny dzień, posprzątać, zmienić pościel, zrobić pranie, przynieść opał, rozpalić w piecu. Asystent rodziny natomiast mógłby pomóc załatwić sprawy urzędowe, pokierować w podejmowaniu decyzji, pomóc w utrzymywaniu kontaktu z otoczeniem i nawiązywaniu nowych kontaktów i byłby wsparciem psychicznym. Z wywiadu środowiskowego wynika też, że skarżący mógłby korzystać dodatkowo ze Środowiskowego Domu Samopomocy w B. P. w godzinach od 7 do 16, gdzie miałby zapewniony obiad, rehabilitację i różne ciekawe zajęcia, a także "kontakt z ludźmi". Kolegium stwierdziło, że możliwość zapewnienia stronie niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych istnieje, jednakże siostra skarżącego D. D. nie pozwala na ich przyznanie, oświadczając, że brat jest pod jej "stałą 24 godz. opieką". Takie oświadczenie D. D. złożyła w części "H" formularza wywiadu środowiskowego z 6 marca 2023 r. i pod oświadczeniem tym podpisał się też skarżący. Kolegium stwierdziło, że aktualne sprawowanie opieki nad skarżącym przez siostrę, a w razie jej nieobecności - możliwość zapewnienia mu usług opiekuńczych przez gminę oraz deklaracja jego brata o gotowości świadczenia w razie potrzeby pomocy skarżącemu, oznacza że brak jest przesłanek do skierowania go do domu pomocy społecznej.

W skardze do Sądu skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną niezdolną do samodzielnej egzystencji. Zarzucił, że styl pracownic organu I instancji pozostawia wiele do życzenia. Wyjaśnił, że stał się osobą wycofaną, gdyż izoluje się od innych, co nie wpływa korzystnie na jego zdrowie psychiczne. Podkreślił, że od brata J. nie otrzymuje wsparcia, o czym świadczy incydent, który skarżący zgłosił organowi I instancji. Jego zdaniem, w tej sprawie przede wszystkim powinien być ważny człowiek, który ma prawo decydowania o swoim życiu. Zwrócił uwagę, że kurator sądowa wyraziła pozytywną opinię o potrzebie umieszczenia go w domu pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, popierając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar pomocy powinny odpowiadać okolicznościom uzasadniających jej udzielenie, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy należy uwzględnić, jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.).

Zauważyć trzeba, że o ile zasadniczo świadczenia z pomocy społecznej stanowią pomoc o charakterze przejściowym, zmierzającym do umożliwienia osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych i dalszego samodzielnego funkcjonowania w środowisku, to odmienne cechy przypisać należy skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej. Uwzględniając taki charakter pomocy, której przyznania domaga się skarżący, przyjmuje się, że umieszczenie w domu pomocy społecznej winno być ostatecznością. Zastosowanie tej formy pomocy uwarunkowane jest brakiem możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania, przy uwzględnieniu m.in. sytuacji rodzinnej wnioskodawcy (zob. wyroki NSA z: 8 maja 2009 r., I OSK 849/08 i 21 października 2010 r., I OSK 880/10; wyrok WSA we Wrocławiu z 19 lipca 2022 r., IV SA/Wr 844/21).

Materialnoprawną podstawę umieszczenia w domu pomocy społecznej stanowi art. 54 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Jak trafnie podniesiono w orzecznictwie, przepis ten nie pozwala na umieszczenie w domu pomocy społecznej osoby wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, że pozostaje ona w leczeniu ze względu na liczne schorzenia, nawet jeśli legitymuje się ona zaświadczeniem lekarskim bądź orzeczeniem o niepełnosprawności, z którego wynika, że wymaga stałej całodobowej opieki. W świetle bowiem tego przepisu, wiek, choroba lub niepełnosprawność osoby starającej się o skierowanie do wskazanej placówki opiekuńczej musi być tego rodzaju, że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, lecz również uniemożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie pomimo innych możliwości pomocy, to jest w przypadku ustalenia, że rozmiar i zakres usług opiekuńczych byłby niewystarczający (por. wyroki NSA z: 3 kwietnia 2019 r., I OSK 1761/18; 6 czerwca 2017 r., I OSK 2646/16).

W ocenie Sądu, prawidłowe było stanowisko Kolegium, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające umieszczenie skarżącego w domu pomocy społecznej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący ma 65 lat, jest kawalerem, nie ma dzieci, rodzice nie żyją, ma dwoje rodzeństwa - brata J. W. mieszkającego po sąsiedzku w M. P., przy ul. [...] i siostrę D. D., która jest właścicielką domu przy ul. [...] o pow. 70 m2, gdzie mieszka skarżący (kupiła go od rodziców na podstawie umowy zawartej w dniu 14 grudnia 1995 r. w formie aktu notarialnego nr [...]) i w którym od około dwóch lat spędza więcej czasu niż kiedyś (tak podała podczas wywiadu środowiskowego w dniu 6 marca 2022 r.), natomiast wcześniej mieszkała w K. i tam wyjeżdża co jakiś czas na kilka dni. Skarżący ma do dyspozycji pokój, kuchnię (w której jest lodówka i kuchenka gazowa), łazienkę oraz przedpokój z dostępem do wszystkich mediów (wody, prądu, kanalizacji). Dom wymaga remontu (pomalowania ścian), wymiany pieca, nie ma w nim pralki.

Strona legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z 20 lutego 2023 r., nr [...], o niezdolności do samodzielnej egzystencji, wydanym do 28 lutego 2025 r., które jest kontynuacją poprzedniego orzeczenia z 16 stycznia 2018 r. Skarżący jest sprawny fizycznie, ale jest upośledzony umysłowo w stopniu lekkim i cierpi na organiczne zaburzenia urojeniowe (podobne do schizofrenii). Leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego w M. P., wizyty kontrolne (na które chodzi sam) odbywają się raz na dwa miesiące. Leki (w formie tabletek) przyjmuje 2 razy dziennie o stałych porach. W okresie od 24 września 2022 r. do 14 października 2022 r. był hospitalizowany na Oddziale Psychiatrycznym w Szpitalu w Ł.. Z karty leczenia szpitalnego z 14 października 2022 r. wynika, że został wypisany z zaleceniem regularnych wizyt lekarskich w PZP, przestrzegania stałych pór przyjmowania leków, korzystania z grup wsparcia w razie pogorszenia nastroju, unikania nadmiernego stresu, powrotu do codziennej aktywności i obowiązków domowych, korzystania z różnych form zajęć fizycznych. Skarżący korzysta z pieluchomajtek ze względu na nietrzymanie moczu (wymienia je sobie sam). Jest osobą ubezwłasnowolniony częściowo, a jego kuratorem jest siostra, co wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego w R. P. z 8 lipca 2019 r. Siostra, jako kurator, jest upoważniona do reprezentowania i do zarządu majątkiem brata. Skarżący posiada wykształcenie zawodowe, ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w M. P. o kierunku ciastkarz, cukiernik, po ukończeniu szkoły, przez ok. 5 lat pracował w hurtowni odzieżowej. Choroba uniemożliwiła mu dalszą pracę i od tamtego czasu nie podejmował już aktywności zawodowej. Obecnie utrzymuje się z renty inwalidzkiej z ZUS powiększonej o świadczenie uzupełniające i dodatek pielęgnacyjny.

Kolegium nie kwestionowało, że skarżący jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, gdyż stwierdził to uprawniony do tego Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 20 lutego 2023 r. Nr [...], jednakże legitymowanie się takim orzeczeniem nie jest wystarczającą przesłanką do skierowania go do domu pomocy społecznej. W ocenie Kolegium zakres pomocy i opieki, jakiej potrzebuje skarżący nie wymaga skierowania go do domu pomocy społecznej gdyż niezbędna opiekę i pomoc ma obecnie zapewnioną ze strony rodziny a ponadto można mu zapewnić niezbędną pomoc w formie usług opiekuńczych świadczonych w ośrodku wsparcia a także w domu (art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej).

Z materiału dowodowego wynika, że skarżący porusza się samodzielnie (po mieście porusza się pieszo lub rowerem), samodzielnie załatwia potrzeby fizjologiczne, samodzielnie zakłada i wymienia pieluchomąjtki, samodzielnie wykonuje czynności higieniczne (myje się, goli, obcina paznokcie, myje zęby, czesze), samodzielnie ubiera się, samodzielnie zrobi herbatę i kanapki (nie gotuje obiadów, gdy siostra jest w K. wówczas chodzi na obiady do baru) i samodzielnie spożywa posiłki, samodzielnie robi drobne zakupy. Skarżący potrzebuje natomiast nadzoru w systematycznym przyjmowaniem leków - dwa razy dziennie o godzinie 8. i o 20. – w ubraniu się stosownie do pogody, w ogrzewaniu domu (przyniesieniu opału i paleniu w piecu, wynoszeniu popiołu), w utrzymywaniu czystości w domu, w robieniu większych zakupów, praniu odzieży i bielizny pościelowej, pomocy załatwianiu spraw urzędowych, pomocy i nadzorowania w dysponowaniu pieniędzmi. Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że obecnie skarżącym opiekuje się siostra (emerytka), choć sama ma problemy zdrowotne. Na formularzu wywiadu środowiskowego (w części H) D. D. oświadczyła, że "brat jest pod stałą 24 godz. opieką swojej siostry D. D. i z tego względu nie wyraża ona zgody na przyznanie opiekunki i asystenta. Pod oświadczeniem tym podpisał się również skarżący.

Zdaniem Sądu, prawidłowo jest ocena Kolegium, że skarżący nie spełnia przesłanek skierowania do domu pomocy społecznej wymienionych w art. 54 ust. 1 u.p.s. Ocena ta niewątpliwie oparta jest na pełnym, nie wymagającym uzupełnienia materiale dowodowym. Stan faktyczny, w tym stan zdrowia i stan samodzielności skarżącego w codziennym życiu oraz możliwości funkcjonowania w dotychczasowym środowisku przy wsparciu rodziny oraz usług opiekuńczych, ustalono bowiem został na podstawie dokumentów lekarskich, którymi są: zaświadczenie lekarza specjalisty chorób wewnętrznych z 20 września 2022 r. (k. 8 i 9 akt adm.) i 21 kwietnia 2023 r. (k. 129 akt adm.), zaświadczenie lekarza psychiatry z 24 kwietnia 2023 r. (k. 130 akt adm.), karta leczenia szpitalnego z 4 lipca 2022 r. (k. 62 akt adm.) i 14 października 2022 r. (k. 6 i 61 akt adm.), a także inne dokumenty: informacja Dyrektora POW w M. P. udzielonej na piśmie z 1 marca 2023 r., do której to placówki skarżący uczęszczał od 2007 r. (k. 69 akt adm.), wywiad środowiskowy przeprowadzony 6 marca 2023 r. z D. D. – jako kuratorem K. W. i w jego obecności (k. 81 akt adm.), wywiad przeprowadzony odrębnie z D. D., jako siostrą, czyli osobą zobowiązaną do alimentacji (k. 90 akt adm.), wywiad środowiskowy przeprowadzony 10 marca 2023 r. z J. W., bratem skarżącego (k. 100 akt adm.) i sporządzona na piśmie przez pracownika socjalnego w obecności skarżącego opinia z 2 maja 2023 r. (k. 134 akt adm.).

W ocenie Sądu, nie nosi znamion dowolności stanowisko Kolegium, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia na podstawie wyjaśnionych istotnych okoliczności w sprawie. Po przeanalizowaniu tego materiału dowodowego Kolegium doszło prawidłowo do przekonania, że skarżący nie spełnia przesłanki skierowania go do domu pomocy społecznej określonej w art. 54 ust. 1 u.p.s. Trafnie bowiem Kolegium stwierdziło, że zaspokojenie skarżącemu niezbędnych codziennych potrzeb życiowych i warunków prawidłowej egzystencji w dotychczasowym środowisku, poprzez zapewnienie nadzoru w systematycznym przyjmowaniem leków, w przygotowaniu odpowiedniego ubrania, w wykonaniu czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego (ogrzewanie domu, pranie, sprzątanie, zakupy) oraz pomocy w załatwianiu spraw urzędowych jest możliwe poprzez pomoc w formie usług opiekuńczych świadczonych w ośrodku wsparcia, a także w domu oraz przez asystenta rodziny. Usługi opiekuńcze świadczone mogłyby być przez pięć dni w tygodniu w POW w M. P., z których skarżący korzystał od 1 lipca 2007 r. w godzinach od 8 do 15, a ponadto dodatkowo w domu – 5 razy w tygodniu po 3 godziny dziennie, w godzinach ustalonych w dogodnym dla skarżącego czasie, a pomoc asystenta osobistego mogłaby być świadczona w soboty i niedziele przez dwie godziny dziennie. Również treść wywiadu środowiskowego z 6 marca 2023 r. potwierdza, że opiekunka mogłaby ugotować obiad, przygotować kolację i śniadanie na kolejny dzień, posprzątać, zmienić pościel, zrobić pranie, przynieść opał, rozpalić w piecu. Asystent rodziny natomiast mógłby pomóc skarżącemu załatwić sprawy urzędowe, pokierować w podejmowaniu decyzji, pomóc w utrzymywaniu kontaktu z otoczeniem i nawiązywaniu nowych kontaktów i byłby dla strony dodatkowym wsparciem psychicznym. Co więcej, jak trafnie wskazało Kolegium, z wywiadu środowiskowego wynika też, że skarżący mógłby korzystać dodatkowo ze Środowiskowego Domu Samopomocy w B. P. w godzinach od 7 do 16, gdzie miałby zapewniony obiad, rehabilitację i różne zajęcia, a także zapewniony "kontakt z ludźmi", co zważywszy na argumentację skargi ma istotne znaczenie (skarżący podniósł, że stał się osobą wycofaną, gdyż izoluje się od innych, co nie wpływa korzystnie na jego zdrowie psychiczne). Trafnie również Kolegium zwróciło uwagę, że istnieje możliwość zapewnienia skarżącemu niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, lecz jego siostra stanowczo sprzeciwiła się temu oświadczając, że brat jest pod jej "stałą 24 godz. Opieką". Niewątpliwie wynika to z treści części "H" formularza wywiadu środowiskowego z 6 marca 2023 r., gdzie zostało złożone takie oświadczenie, pod którym to oświadczeniem podpisał się również skarżący. Mając powyższe na uwadze, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów stwierdzenie Kolegium, że aktualne sprawowanie opieki nad skarżącym przez siostrę, a w razie jej nieobecności - możliwość zapewnienia mu usług opiekuńczych przez gminę oraz deklaracja jego brata o gotowości świadczenia w razie potrzeby pomocy skarżącemu, oznacza że brak jest przesłanek do skierowania go do domu pomocy społecznej.

Zważywszy na argumentację podniesioną w skardze, podkreślenia wymaga dodatkowo, że jeśli chodzi o ocenę dowodów, to skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że organy uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest zatem wystarczające przekonanie skarżącego o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy, gdy równocześnie nie wykazuje on braku logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub wykraczanie rozumowania organu poza zasady doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie skarżący wyraził własne zdanie na temat dowodów i ich oceny, nie wykazując w istocie w argumentacji organu zarzucanych błędów logiczne czy naruszenia zasad doświadczenia życiowego. Nie można też uznać, że postępowanie dowodowe w sprawie jest niepełne. Podkreślić należy, że z zasady prawdy obiektywnej nie można wywodzić obowiązku nieograniczonego poszukiwania przez organy dowodów dla potwierdzenia tez prezentowanych przez stronę ani obowiązku dopuszczania i przeprowadzania wszelkich wnioskowanych przez stronę dowodów. Organ jest zobowiązany zebrać te dowody, które jego zdaniem mają istotne znaczenie dla sprawy. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane dowody i stwierdził, że nie spełnione zostały przesłanki przyznania pomocy, o którą strona się ubiegała. Fakt, że skarżący nie zgadza się z tą oceną nie świadczy o naruszeniu przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób nader wyczerpujący odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, odpowiada zatem w pełni wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.

Podniesiona w skardze okoliczność dotycząca "incydentu", jaki wedle twierdzeń skarżącego wywołał jego brat J. W., a którego zaistnieniu brat strony stanowczo zaprzeczył (zob. notatka służbowa pracownika socjalnego z 19 czerwca 2023 r.; k. 166 i 167 akt adm.), nawet jeśli istotnie miała miejsce, to nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, skoro organy prawidłowo ustaliły, że także w przypadku okresowej nieobecności siostry skarżący byłby objęty opieką w ośrodku wsparcia 5 dni w tygodniu w godzinach od 8 do 15, w domu – 5 razy w tygodniu po 3 godziny dziennie, a także przy pomocy asystenta osobistego – w soboty i niedziele przez 2 godziny dziennie.

Z tych powodów, bez wpływu na wynik sprawy pozostają poniesione przez skarżącego ogólne zarzuty co do "stylu pracownic MOPS" i tego, że kurator sądowa wyraziła pozytywną opinię o potrzebie umieszczenia go w domu pomocy społecznej.

Odmiennego rozstrzygnięcia sprawy nie uzasadniają dołączone do skargi dokumenty: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 20 lutego 2023 r., nr [...], o okresowej niezdolności skarżącego do samodzielnej egzystencji oraz zaświadczenie Sądu Rejonowego w R. P. z 8 lipca 2019 r. stwierdzające, że siostra skarżącego D. D. została ustanowiona dla częściowo ubezwłasnowolnionego skarżącego kuratorem, upoważnionym do reprezentowania i do zarządu majątkiem brata. Dokumenty te znajdują się już w aktach administracyjnych (zob. k. 59 i 65 akt adm.) i były przedmiotem oceny organów obu instancji, które prawidłowo stwierdziły, że nie została w sprawie spełniona określona w art. 54 ust. 1 u.p.s. przesłanka umieszczenia skarżącego w domu pomocy społecznej.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) skargę oddalił.