Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 213/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawa ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący, zwany dalej także "Wnioskodawcą", zarzucił organowi administracji bezczynność przy rozpatrywaniu jego podania z [...] lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zwanego dalej "Komendantem" z [...] czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania jednorazowego odszkodowania pieniężnego za uszczerbek na zdrowiu doznany wskutek choroby lub schorzenia powstałego w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.

Wniósł o przyznanie od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935).

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazano:

- Komendant decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] (oczywistym błędem w odpowiedzi było wskazanie - jako miesiąc wydania decyzji - "marzec") odmówił Wnioskodawcy przyznania jednorazowego odszkodowania,

- po rozpatrzeniu żądania Wnioskodawcy o stwierdzenie nieważności tej decyzji, Komendant Główny Policji, zwany dalej "Komendantem Głównym" – decyzją z [...] lipca 2014 r., nr [...] - stwierdził nieważność decyzji z [...] czerwca 2012 r. nr [...],

- w tym stanie rzeczy skarga Wnioskodawcy na niezałatwienie wniosku

z [...] lutego 2014 r. jest bezpodstawna.

Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego akta lub nie wykonano czynność - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie - opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Skargę na bezczynność można wnieść po upływie przewidzianego do załatwienia sprawy terminu, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – ponaglenia w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

W rozpoznawanym przypadku uczyniono temu zadość – tak: ponaglenie z [...] marca 2024 r. Nie zakreślono w przepisach wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a.,

w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

a wniesieniem skargi.

Stosownie do art. 35 § 1 K.p.a., obowiązano organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. W przypadku sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno to nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania (§ 3).

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w określonym w art. 35 K.p.a. terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia (art. 36 K.p.a.). Samo sprostanie tej powinności nie wyłącza możliwości uznania, że organ pozostaje w zwłoce, lecz w trybie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.

W sprawie nie są sporne istotne elementy jej przebiegu. Znajdują one zresztą potwierdzenie w przedłożonych Sądowi aktach. Wobec uprzedniego zreferowania, ponowne ich przytaczanie nie byłoby zasadne.

Na gruncie stanu faktycznego skarga nie jest zasadna.

Należy podkreślić, że - wobec wydania przez Komendanta Głównego decyzji

z [...] lipca 2014 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Komendanta z [...] czerwca 2012 r. – musiał ustać zarzucany przez Wnioskodawcę ewentualny stan bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2014 r (w aktach korespondencja elektroniczna datowana: [...] luty 2014 r.).

Na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał więc w bezczynności, co obligowało Sąd do oddalenia skargi. Nie zachodziły wobec tego również przesłanki dla oceny – wobec stwierdzonego braku bezczynności – zasądzenia

na rzecz Wnioskodawcy sumy pieniężnej. W myśl natomiast uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19, dostępna na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w razie wniesienia skargi już po ustaniu ewentualnego stanu bezczynności - wobec wydania aktu administracyjnego - wyłączona jest możliwość badania przez Sąd, czy uchybienia organu w danym względzie wystąpiły uprzednio – wedle treści art. 149 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak sentencji wyroku.

-----------------------

7