Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2552/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po 555/20 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2020 r. nr SKO.GP.4000.98.2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po 555/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2020 r., nr SKO.GP.4000.98.2020. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpatrzeniu wniosku P.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 18 grudnia 2019 r., nr SKO.GP.4000.1160.2019 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 12 kwietnia 2011 r., nr. 317/2011 ustalającej na rzecz P.V. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalno-usługowych z parkingiem podziemnym i infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na działkach o nr [...], [...] ark. [...], obręb [...], położonych w P. przy ul. [...].

W skardze kasacyjnej P.B. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 t.j., zwanej dalej: k.p.a) poprzez uznanie, że przytoczone przez skarżącego naruszenia prawa materialnego i procesowego wyrażone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w punktach od 1 do 10, nie stanowią rażącego naruszenia prawa, które skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji,

2) art. 61 § 1 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 t.j., zwanej dalej: u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że spełnione zostały wszystkie warunki określone w tym przepisie,

3) § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej: rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r.) w związku z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a tym samym odstąpienie od zastosowania parametrów określonych w § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. z rażącym naruszeniem prawa, albowiem takie odstąpienie jest możliwe jedynie, gdy wskazują na to wyniki analizy urbanistycznej, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, a w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.,

4) § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnej odmowie zastosowania w niniejszej sprawie parametrów określonych w § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., mimo że linia zabudowy na działkach sąsiednich tworzy uskok, z rażącym naruszeniem prawa, albowiem takie odstąpienie jest możliwe jedynie, gdy wskazują na to wyniki analizy urbanistycznej, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, a w konsekwencji spowodowało błędną wykładnię § 4 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.,

5) § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które spowodowało, że w ogóle nie została przeprowadzona analiza zabudowy na działkach sąsiednich do działki [...],

6) § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie w sprawie w ten sposób, że wyznaczona linia zabudowy została wyznaczony w sposób nieuzasadniony, nie znajdujący oparcia w przepisach prawa (inwestycja ma być zrealizowana od strony drogi publicznej - ul. [...] i obejmować budynek usytuowany na działce [...], a zatem nieuzasadnione i sprzeczne z prawem jest wyznaczenie linii zabudowy dla budynku zaplanowanego w głębi terenu (na działce [...]), który w ogóle nie przylega do drogi publicznej - ul. [...], przy której ma być planowana inwestycja),

7) art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z okolicznym ładem przestrzennym i tym samym błędną analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół przedmiotowych działek,

8) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie go w sprawie i uznanie, że spełniona została przesłanka zgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu,

9) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie załatwienia sprawy w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

10) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie obowiązku dokonania oceny analizy urbanistycznej pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania,

11) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania - poprzez nieuzasadnione uznanie, że przedmiotowe warunki zabudowy nie stoją w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności nie naruszają zasady ładu przestrzennego wyrażonego w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

12) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania poprzez niewłaściwe ustalenie obowiązującej linii zabudowy nie w odniesieniu do działek sąsiednich, lecz w odniesieniu do działek znajdujących się w obszarze analizowanym,

13) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak należytej kontroli sądowo-administracyjnej w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 grudnia 2019 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 grudnia 2019 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał, że odstąpienie od zastosowania parametrów określonych w § 4 i § 7 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., a także nieuzasadnione wyznaczenie linii zabudowy nie biorąc pod uwagę działek z dostępem do drogi publicznej przy ul. [...] stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem powoduje skutki dla skarżącego polegające na wybudowaniu na działce sąsiedniej budynku mieszkalno-usługowego, który wielkością i parametrami nie przystaje do budynków znajdujących się przy ul. [...]. Rażącym naruszeniem prawa jest także brak jakiejkolwiek analizy warunków zabudowy na działkach sąsiadujących z działką [...]. Podobno stwierdzeniem nieważności decyzji powinna skutkować odmowa zastosowania § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. mimo, że linia zabudowy na działkach sąsiednich tworzy uskok i ww. przepisy znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Ustalając parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, organ odstąpił od zasady określonej w § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., a ustalony parametr nie wynikał z przeprowadzonej analizy. Błędnie organ ustalił też obszar analizowany, wskazując, że są to działki stanowiące zabudowania ulicy [...] i [...]. Analizowane odcinki charakteryzują się wysoką zabudową (bloki mieszkalne), bądź ciągiem zabudowań jednostki wojskowej. W wyniku niewłaściwe przyjętego obszaru analizy, organ doszedł do błędnego ustalenia, iż planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i zabudowy istniejącej przy ul. [...]. Nie sposób zaś uznać, by sporna inwestycja miała być spójna z charakterem ul. [...], albowiem niniejszy obszar historycznie pełnił funkcję spacerową, a jego linię i wysokość zabudowy wyznaczały i nadal wyznaczają najstarsze pobudowane tam budynki: [...] i nieruchomości willowej nr [...], w której zamieszkuje skarżący. Są to budynki o zabudowie niskiej i zwartej i taka też winna z nimi sąsiadować. Za wzór planowanych zabudowań przyjęty został 8-kondygnacyjny budynek przy ul. [...] który nie nosi cech zabudowań pobliskich. Ul. [...] i [...], choć leżą nieopodal ul. [...], to należą do największych w P., co skutkuje odmienną zabudową od zabudowy istniejącej na spacerowej ulicy [...]. Organ popełnił błąd, albowiem uznał styl zabudowy, wcześniej wymienionych ulic, za tożsamy z willową i cichą arterią ulicy [...]. Nie można zatem uznać, by inwestycja spełniała wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna podawać szczegółowe uzasadnienie zastosowania innych niż podstawowe kryteriów. Ustalenia takie powinny znaleźć się w analizie urbanistycznej będącej podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie skarżącego kasacyjnie Prezydent Miasta Poznania wydając niniejszą decyzję naruszył przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., albowiem nie dokonał w sposób wyczerpujący zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz nie dokonał oceny sporządzonej analizy urbanistycznej pod względem jej zgodności z prawem.

Analiza urbanistyczna powinna wskazywać najpierw, dlaczego niemożliwe jest ustalenie nowej linii zabudowy według kryteriów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., a następnie według kryteriów § 4 ust. 3 i dopiero kolejno powinna podawać przyczyny takiego, a nie innego ustalenia nowej linii zabudowy. Organ odmówił zastosowania kryteriów § 4 ust. 3 bez żadnego uzasadnienia, albowiem takie odstąpienie możliwe jest jedynie, gdy jasno wynika to z analizy urbanistycznej. Nadto organ błędnie ustalił obowiązującą linię zabudowy nie w odniesieniu do działek sąsiednich, lecz w odniesieniu do działek znajdujących się w obszarze analizowanym przy tej samej ulicy [..., jednak działki te nie są działkami sąsiednimi w stosunku do działki objętej warunkami zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że część zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej skonstruowana została w sposób wadliwy. Co się tyczy zarzutów w pkt 11 i 12, to wskazać trzeba, że autor skargi kasacyjnej nie wskazuje konkretnego przepisu, jaki miałby zostać naruszony przez Sąd I instancji. Postawiony w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Wymóg ten jest spełniony gdy autor skargi kasacyjnej wskazuje konkretny przepis jaki został w jego ocenie naruszony, z podaniem numeru konkretnej jego jednostki redakcyjnej. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r. I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r. II OSK 2520/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. to przepis ten nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż ma on charakter ogólny (blankietowy), wynikowy, stanowiący jedynie prawną podstawę orzeczenia sądu. Wskazanie tylko tego przepisu nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ autor skargi kasacyjnej wskazuje jedynie przepisy regulujące sposób rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być przepisy określające samo rozstrzygnięcie jedynie w powiązaniu z przepisami regulującymi proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia.

Ponadto zaznaczyć trzeba, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w swoim postępowaniu. Przepisy te mają tylko i wyłącznie zastosowanie do postępowania przed organami administracyjnymi. Wynika to z tego, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji. A zatem jeżeli skarżący kasacyjnie podważa prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń w ramach podstawy kasacyjnej wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powinien postawić zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów, w oparciu, o które Sąd I instancji dokonał kontroli działalności organu administracji, tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzutu wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za jego pomocą argumentacji (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09), bowiem z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor stara się podważyć ocenę Sądu I instancji, iż Kolegium prawidłowo uznało, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 12 kwietnia 2011 r., nr 317/2011. Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej koncentruje się natomiast na próbie wykazania, że decyzja Prezydenta Miasta ustalająca warunki zabudowy, w sposób wadliwy określa parametry nowej zabudowy, a analiza urbanistyczna poprzedzająca wydanie tej decyzji została wykonana w sposób wadliwy. Dlatego też wyjaśnienia wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznej, służącej realizacji takich wartości jak pewność prawa, czy zaufanie do państwa. Postępowanie prowadzone w trybie nieważności nie ma na celu zastąpienia postępowania odwoławczego i jego zadaniem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy w całości. Organ administracji w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zobligowany jest do zbadania, czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją, objętą tą procedurą.

Wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 397/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

W świetle argumentacji skargi szczególnie zaznaczyć trzeba, że skoro zakres, w jakim weryfikowane są podstawy stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczony, to postępowanie to nie może służyć ponownemu badaniu prawidłowości załatwienia sprawy co do istoty, a więc podnoszeniu zarzutów takich jak w postępowaniu zwyczajnym. W orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie nieważnościowe nie jest "trzecią instancją" (zob. wyrok NSA z 16 maja 2018 r. II OSK 1598/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wady analizy urbanistycznej nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jedynie tylko całkowite zaniechanie przeprowadzenia analizy lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można byłoby traktować jako rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Inne natomiast uchybienia, w szczególności te, które związane są z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu, czy szczegółowości i kompletności analizy urbanistycznej lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygnięcie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, a porównanie planowanego zamierzenia budowlanego z otoczeniem, nasuwa oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego (wyroki NSA z 27 października 2011 r., II OSK 1698/10; 18 maja 2017 r., II OSK 2071/15; 12 maja 2022 r., II OSK 1105/19; 28 marca 2023 r., II OSK 846/20 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy można by mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej albo gdyby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić. W niniejszej sprawie, skarżący kasacyjnie nie przedstawił argumentów, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przedstawiona przez niego argumentacja dotycząca sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, czy ustalenia parametrów nowej zabudowy, nie może prowadzić do kwalifikowania tych naruszeń w kategorii rażącego naruszenia prawa. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie służy ponownemu rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją objętą tą procedurą, lecz ocenia, czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z przesłankami wskazanymi w art. 156 § 1 k.p.a. Mając na uwadze, że takich przesłanek w sprawie nie wykazano, skargę kasacyjną należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

-----------------------

6