Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 91/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1, art. 46 par. 1 pkt 4, par. 3, art. 49 par. 1, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.F. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w O. w rozpoznaniu wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w związku z niewykorzystaniem czasu wolnego za czas służby przekraczający normę określoną w ustawie o Policji postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Reprezentowany przez pełnomocnika R.F. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w O. w rozpoznaniu wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w związku z niewykorzystaniem czasu wolnego za czas służby przekraczający normę określoną w ustawie o Policji.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2024 r. Przewodniczącej Wydziału II pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i odesłanie jej do tut. Sądu oraz nadesłanie oryginału pełnomocnictwa z dnia 8 lipca 2024 r. lub jego uwierzytelnionego odpisu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu

16 września 2024 r., jednak braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Stosownie natomiast do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z kolei z art. 46 § 3 p.p.s.a. wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Bowiem w przypadku osób reprezentowanych przez pełnomocnika, jak stanowi przepis art. 37 §1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

Zarówno brak podpisu, jak i brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie wywołuje skutek w postaci jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma (k. 38 akt sądowych), pełnomocnik skarżącego otrzymał w dniu 16 września 2024 r. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi i odesłanie jej do tut. Sądu oraz nadesłanie oryginału pełnomocnictwa z dnia 8 lipca

2024 r. lub jego uwierzytelnionego odpisu. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem 23 września 2024 r. W wyznaczonym terminie braki te nie zostały jednak uzupełnione.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.