Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1939/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Transport
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 45, art. 58, art. 59 § 1, art. 107 § 3, art. 126, art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2115/23 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r. nr KOC/1194/Dr/22 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Prezydent m.st. Warszawy (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 13 stycznia 2022 roku na podstawie art. 19 ust. 5 oraz art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, ze zm., dalej: u.d.p.), w związku z § 1 pkt 3 oraz § 4, a także poz. 8 kol. 4 załącznika nr 3 do uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 148 poz. 3717 ze zm.), art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz upoważnienia Nr GP-0159.3281.2007 Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 21 maja 2007 r., wymierzył Centrum [...] [...] Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie (aktualnie Mazowiecki Szpital [...] Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie; dalej: skarżąca, spółka) karę pieniężną w kwocie 75 345, 20 złotych za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego dróg gminnych ul. S. o pow. 2,28 m2 i ul. Ś. i pow. 5,30 m2 od dnia 5 stycznia 2015 r. do dnia 24 października 2021 roku, w celu umieszczenia obiektu budowlanego - docieplenia budynku. Powyższa decyzja została doręczona Stronie w dniu 21 stycznia 2022 r.

Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: organ II instancji, SKO) pismem z 16 sierpnia 2022 r., działając na podstawie art. 15 zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 poz. 2255; dalej: u.covid.), poinformowało skarżącą o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy oraz wyznaczyło termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania.

Skarżąca pismem z 19 września 2022 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z wyjaśnieniem, że 21 stycznia 2022 r. w piątek ok. godz. 14:00 doszło do przekazania przez listonosza przesyłki zawierającej decyzję nr 6/2022 z dnia 13 stycznia 2022 r. osobie rejestrującej pacjentów do przychodni Centrum [...] na parterze budynku zamiast, jak dotychczas, osobie w sekretariacie Prezesa Zarządu Centrum [...], znajdującym się na I piętrze budynku. Spółka podkreśliła, że przesyłkę odebrała osoba, która nie posługiwała się pieczęcią firmową Centrum [...] tj. wyłącznie z firmą spółki, adresem, numerami KRS.NIP i REGON, lecz osoba, która posługiwała się pieczęcią Centrum [...] jako podmiotu leczniczego, używaną na potrzeby prowadzenia dokumentacji medycznej, na której widnieją dane poszczególnych poradni lekarskich działających w ramach Centrum [...]. Osoba, której przekazano przesyłkę, poddała korespondencję 48-godzinnej kwarantannie i następnie w poniedziałek w dniu 24 stycznia 2022 r. korespondencja została przekazana do Sekretariatu Prezesa Zarządu Centrum [...], na której została przystawiona pieczęć z datą wpływu - 24 stycznia 2022 r.

Organ II instancji postanowieniem z 20 grudnia 2022 r., nr KOC/1194/Dr/22, na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r, poz. 775, dalej: k.p.a.) odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji a także, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu II instancji skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi na wniesienie odwołania nastąpiło bez jej winy. Kolegium podkreśliło, że doręczanie pism osobom prawnym reguluje art. 45 k.p.a., który stanowi, że jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pisma. Kolegium zaznaczyło przy tym, że powinnością każdej jednostki organizacyjnej, a w szczególności prowadzącej działalność gospodarczą, winno być zapewnienie takiej organizacji odbioru pism, aby przebieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony i wyłącznie przez osoby uprawnione. Organ zwrócił uwagę, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji osoba odbierająca korespondencję wpisała datę 21 stycznia 2022 r. oraz posłużyła się przy tym pieczęcią, obejmującą podstawowe dane spółki (firma spółki, adres, numer NIP i REGON) oraz opatrzyła potwierdzenie odbioru własnoręcznym podpisem. Tym samym, zdaniem SKO, skoro osoba obecna pod wskazanym na przesyłce adresem, dysponująca pieczęcią strony (którą można uznać za pieczęć firmową, skoro zawiera ww. dane i dotyczy podmiotu mającego siedzibę we wskazanej lokalizacji) nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek (czy też przesyłek tego typu) nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Oceny tej nie może zmienić również fakt, że pod tym samym adresem znajdowała się zarówno siedziba zarządu Centrum [...], jak i przychodnia Centrum [...].

Zdaniem SKO bez znaczenia dla sprawy pozostaje, że przesyłka listowa zawierająca zaskarżoną decyzję, została doręczona do Sekretariatu Prezesa Zarządu Centrum [...], tyle że błędnie została opatrzona datą wpływu 24 stycznia 2022 r., co skutkowało następnie wniesieniem odwołania w terminie 14 dni liczonym od ww. daty, która nie była faktyczną datą odbioru przesyłki. W ocenie SKO okoliczność ta nie może stanowić uzasadnionej podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Oczywistym bowiem było dla strony (osoby przyjmującej korespondencję w sekretariacie Prezesa Zarządu), że przesyłka wpłynęła do siedziby spółki w terminie wcześniejszym aniżeli data wydania przesyłki po okresie kwarantanny. Dodatkowo, weryfikacja daty wpływu przesyłki była możliwa również poprzez dostępną na stronie Poczty Polskiej opcję śledzenia przesyłki, po numerze przesyłki. Okoliczność natomiast, że na skutek najpewniej błędu lub omyłki pracownika egzemplarz decyzji został opatrzony błędną datą, nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny warunkującej możliwość przywrócenia terminu na wniesienie odwołania.

Organ II instancji wskazał również, że w związku z odmową przywrócenia terminu na wniesienie odwołania, Kolegium stwierdziło na podstawie art. 134 k.p.a., że odwołanie od zaskarżonej decyzji zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. Wobec wniesienia przez stronę odwołania w dniu 7 lutego 2022 r. - nie mogło ono zostać rozpoznane z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi na wniesienie odwołania.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2115/23, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Mazowieckiego Szpitala [...] Sp. z o.o. w Warszawie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 20 grudnia 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 58 i art. 59 k.p.a. stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu o braku winy nie świadczy okoliczność, że decyzja organu I instancji odebrana została w dniu 21 stycznia 2022r. przez pracownika, dokonującego rejestracji pacjentów do przychodni Centrum [...] na parterze budynku, a nie pracownika zatrudnionego w sekretariacie Prezesa Zarządu Centrum [...], a następnie dopiero przekazana w ramach struktury wewnętrznej skarżącej spółki do wspomnianego sekretariatu Prezesa Spółki w dniu 24 stycznia 2022 r. Zdaniem Sądu nie sposób uznać, aby kwestia organizacji właściwego obiegu korespondencji w ramach wewnętrznej struktury spółki, mogła być uznana za obiektywną, występującą bez woli strony okoliczność, która udaremniłaby skarżącej dokonanie czynności we właściwym czasie, mimo dołożenia przez nią należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Zdaniem Sądu, upatrywanie braku winy Spółki w przyjętym mechanizmie obiegu dokumentów w Spółce czy też w odbiorze korespondencji przez pracownika wykonującego inne czynności, nie może znaleźć uzasadnienia w treści art. 58 § 1 k.p.a. Sąd uznał zatem za prawidłowe stanowisko organu II instancji, bowiem wskazane przez skarżącą okoliczności dotyczące braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, nie były spowodowane zdarzeniami nadzwyczajnymi niezależnymi od woli skarżącej, bowiem miała ona wpływ na odpowiedni dobór pracowników spółki i na odpowiednią organizację wewnętrzną spółki m.in. w zakresie odbioru i przepływu korespondencji.

III.

Mazowiecki Szpital [...] Sp. z o.o. w Warszawie złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 k.p.a., art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i art. 15zzzzzn2 ust. 3 u.covid. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowej kontroli przez WSA legalności postanowienia SKO, tj. błędnym uznaniu go za odpowiadające prawu i oddaleniu skargi, a będące skutkiem uznania, że:

1) decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 stycznia 2022 r. została prawidłowo doręczona Centrum [...] [...] Sp. z o.o. w dniu 21 stycznia 2022 r., w sytuacji gdy przesyłkę zawierającą ww. decyzję odebrała osoba, która nie była upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu Centrum [...], ani regulaminowo ani nawet zwyczajowo, i nie posługiwała się pieczątką firmową Centrum [...];

2) wdrożone przez Centrum [...] procedury w zakresie kwarantanny odbieranych dokumentów, w związku z występującym w dniu 21 stycznia 2022 r. stanem pandemicznym i statusem Centrum [...], będącego podmiotem leczniczym, zobowiązanym do podjęcia wszelkich czynności mających na celu dbałość o pacjentów Centrum [...] oraz zapobieżenie zachorowaniu wirusem COVID, w tym przede wszystkim wyeliminowanie powstania źródła zakażenia tymże wirusem w takim podmiocie, jakim jest szpital, nie stanowią okoliczności, które należy zakwalifikować jako niezawinione niedopełnienie przez Centrum [...] czynności procesowej w terminie.

Skarżąca wskazała, że naruszenie tych przepisów niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowa kontrola przez WSA zaskarżonego postanowienia powinna doprowadzić do konstatacji, że - po pierwsze - dokonano nieprawidłowego doręczenia decyzji, co jest wystarczającą przesłanką do uznania niezawinionego niedopełnienia przez Centrum [...] czynności procesowej w terminie, oraz - po wtóre - że podjęte przez Centrum [...] jako podmiot leczniczy, czynności zapobiegawcze dotyczące zachorowania wirusem COVID również stanowią okoliczności, które należy zakwalifikować jako niezawinione niedopełnienie naruszenia wskazanych przepisów, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowa kontrola przez WSA zaskarżonego postanowienia powinna doprowadzić do konstatacji, że - po pierwsze - dokonano nieprawidłowego doręczenia decyzji, co jest wystarczającą przesłanką do uznania niezawinionego niedopełnienia przez Centrum [...] czynności procesowej w terminie, oraz - po wtóre - że podjęte przez Centrum [...], jako podmiot leczniczy, czynności zapobiegawcze dotyczące zachorowania wirusem COVID również stanowią okoliczności, które należy zakwalifikować jako niezawinione niedopełnienie przez Centrum [...] czynności procesowej w terminie, a w konsekwencji do uznania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie błędnie odmówiło Mazowieckiemu Szpitalowi [...] Sp. z o.o. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m,st. Warszawy z dnia 13 stycznia 2022r. i błędnie stwierdziło uchybienie terminu na wniesienie odwołania; w rezultacie powyższego powinno dojść do uwzględnienia przez WSA skargi i uchylenia wadliwego postanowienia SKO.

IV.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie niesporne są okoliczności faktyczne związane w doręczeniem decyzji, sporna jest natomiast ich ocena. Zarzut skargi kasacyjnej i argumentacja podana na jego uzasadnienie koncentrują się na zakwestionowaniu zgodności z prawem dokonanej w tej sprawie przez organ i zaakceptowanej przez Sąd oceny, że prawidłowe było doręczenie decyzji w dniu 21 stycznia 2022 r. oraz że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co było warunkiem niezbędnym dla przywrócenia terminu do dopełnienia czynności procesowej wniesienia odwołania od decyzji.

Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiona w skardze kasacyjnej argumentacja spółki, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, gdyż nie nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji w dniu 21 stycznia 2022 r.

Zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów regulujących zasady doręczania korespondencji jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym – pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art. 45 zd. pierwsze k.p.a.). W tej sprawie korespondencję dostarczoną pod właściwy adres (adres siedziby spółki), odebrała osoba uprawniona do odbioru korespondencji, w lokalu spółki, potwierdzając jej odbiór podpisem i stosowną pieczęcią. Trafnie uznał w tej sprawie Sąd pierwszej instancji, że pieczęć którą się posłużono, biorąc pod uwagę umieszczone w niej dane, należy uznać za pieczęć spółki, a osobę, która potwierdziła odbiór korespondencji - za osobę uprawnioną do odbioru pism, skoro będąc pracownikiem spółki obecnym w jej siedzibie, przyjęła tę korespondencję i potwierdziła jej odbiór. Dalsze losy odebranej korespondencji, w szczególności powoływana przez spółkę wewnętrzna procedura postępowania z dokumentami w spółce, nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem doręczenia korespondencji w lokalu siedziby spółki. A zatem okoliczność, że korespondencję odebrała osoba zajmująca się co do zasady rejestrowaniem pacjentów, jeśli była to osoba czynna w lokalu spółki i potwierdziła odbiór korespondencji w imieniu spółki, zasadnie została w tej sprawie uznana za prawidłowe doręczenie osobie uprawnionej do odbioru korespondencji. Nastąpiło zatem w tej sprawie prawidłowe doręczenie decyzji w lokalu spółki, w dacie potwierdzenia jej odbioru przez pracownika upoważnionego. To, że następnie ta korespondencja została przekazana w ramach struktury wewnętrznej skarżącej spółki do sekretariatu Prezesa Spółki dopiero w dniu 24 stycznia 2022 r., nie wpływa na ocenę, że do prawidłowego doręczenia korespondencji doszło w dniu 21 stycznia 2022 r.

Zasadnie zatem uznał Sąd, że odebranie decyzji w dniu 21 stycznia 2022 r. przez pracownika w recepcji prowadzonej przez spółkę przychodni na parterze budynku stanowiło prawidłowe doręczenie decyzji.

Zdaniem NSA w tej sprawie należy też podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, że zgodne z prawem było rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że spółka nie uprawdopodobniła, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy.

W myśl art. 58 § 1 k.p.a.: "W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy." Wskazane przez skarżącą spółkę okoliczności dotyczące braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w postaci wewnętrznej procedury obiegu dokumentów związanych z zagrożeniem covid, nie mogą być uznane za uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca miała bowiem wpływ na odpowiedni dobór pracowników spółki i na odpowiednią organizację wewnętrzną w spółce, w tym także w zakresie odbioru i przepływu korespondencji. W świetle art. 58 § 1 p.p.s.a. kwestia organizacji właściwego obiegu korespondencji w ramach wewnętrznej struktury spółki nie może być uznana za obiektywną, niezawinioną przez stronę okoliczność, która uniemożliwiałaby dokonanie czynności procesowej (wniesienie odwołania) we właściwym czasie, mimo dołożenia przez nią należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Nie można bowiem upatrywać braku winy spółki w przyjętym wewnętrznym mechanizmie obiegu dokumentów w spółce, ani w odbiorze korespondencji przez pracownika wykonującego inne czynności, skoro był to pracownik czynny w lokalu przedsiębiorstwa i odebrał ją w imieniu spółki.

Ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ rozpatrujący wniosek o przywrócenie terminu powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. (zob. m.in. wyroki NSA z 13.07.2021 r., I OSK 1849/19, LEX nr 3224579 oraz z 29.01.2021 r., II OSK 2716/20, LEX nr 3336738), co też w niniejszej sprawie uczynił.

W okolicznościach niniejszej sprawy odebranie korespondencji do recepcji przychodni na parterze i przekazanie jej w ramach wewnętrznego obiegu dokumentów w spółce z kilkudniowym opóźnieniem do pokoju - biura zarządu, dowodzi, że spółka nie dochowała należytej staranności. Oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien bowiem przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska [w:] T. Ereciński (red.), Kodeks postepowania cywilnego. Komentarz, 1999, s. 322). Przyjmuje się przy tym, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. "Pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej". O braku winy strony można bowiem mówić "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon [w:] E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego: komentarz: teksty, wzory i formularze, 1970, s. 136).

Okoliczność związana z wewnętrzną procedurą poddawania korespondencji kwarantannie z powodu COVID nie jest tego rodzaju okolicznością, która uzasadniałaby brak winy spółki w uchybieniu terminu. Spółka mogła z łatwością ustalić prawidłową datę doręczenia decyzji. W takiej sytuacji nie doszłoby do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stosowanie wewnętrznych procedur związanych z kwarantanną w obiegu dokumentów nakładało na spółkę wymóg podwyższonej staranności w rejestrowaniu dat odbioru korespondencji, czemu w tej sprawie nie sprostano. Nie sposób zatem uznać, że spółka wykazała w tej sprawie, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy.

Oznacza to, że nie doszło do zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia art. 59 § 1 k.p.a., art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a. i w zw. z art. 15zzzzzn2 ust. 3 u.covid. Nie naruszono zatem art. 134 k.p.a.

W konsekwencji nie mógł też być uwzględniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji uznając, że zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu jest zgodne z prawem, oddalił skargę na to postanowienie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.