Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 27/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46, art. 47, art. 73 § 1-5, art. 176 § 2, art. 178, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2534/21 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2534/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2021 r., znak DON.7200.101.2021.JZA-ANE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2534/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną G. K. (dalej jako skarżąca kasacyjnie) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2534/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2021 r., znak DON.7200.101.2021.JZA-ANE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd mając na uwadze art. 178 P.p.s.a. określający podstawy odrzucenia skargi kasacyjnej oraz art. 176 § 2 P.p.s.a. stwierdzający, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony (określonym w art. 46 i art. 47 P.p.s.a.) stwierdził, że do skargi kasacyjnej powinny zostać dołączone jej odpisy dla doręczenia ich stronom postępowania.

Sąd zauważył, że skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie 10 odpisów skargi kasacyjnej, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej została dwukrotnie awizowana - w dniu 13 lipca i w dniu 21 lipca 2023 r., a zwrócona (jako niepodjęta w terminie) - w dniu 31 lipca 2023 r.

Mając na uwadze zasady doręczenia zastępczego z art. 73 P.p.s.a. Sąd uznał, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej została doręczona pełnomocnikowi skarżącej z dniem 27 lipca 2023 r., termin do usunięcia braków formalnych upływał zatem w dniu 3 sierpnia 2023 r.

Skoro pełnomocnik skarżącej uzupełnił braki formalne skargi kasacyjnej w dniu 4 sierpnia 2023 r., to nie wykonał on zarządzenia Sądu w terminie zakreślonym do dokonania tych czynności i skargę kasacyjną należało odrzucić.

Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Pełnomocnik zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.: art 73 § 1 – 5 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 roku, poz. 1634) polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że pismo będące uzupełnieniem braków formalnych skargi kasacyjnej nadane zostało po upływie terminu do jego złożenia, a w konsekwencji przyjęciu, że zachodziły podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał jakie wymogi powinny zostać spełnione aby uznać doręczenie zastępcze z art. 73 P.p.s.a. za skuteczne. Podkreślił znaczenie pozostawienia przez pocztę zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki do odbioru i miejscu jej odbioru w miejscu wskazanym w § 2 tego przepisu oraz wskazania w tym zawiadomieniu możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od pierwszego zawiadomienia. Brak adnotacji na zwróconej przesyłce, zamieszczonej na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o dacie i miejscu umieszczenia awiza oznacza, że w tym zakresie dokument ten nie ma waloru dokumentu urzędowego, a tym samym nie korzysta z domniemania skutecznego doręczenia.

W niniejszej sprawie pełnomocnik dowiedział się o awizowaniu przesyłki przy okazji wizyty na poczcie. Nie otrzymał żadnego awizo. Na poczcie otrzymał informację, że przesyłki nie może już odebrać, ponieważ wróciła do adresata. Pełnomocnik natychmiast zamówił akta sprawy, zapoznał się z zarządzeniem i uzupełnił braki w tym samym dniu, w którym zapoznał się z aktami tj. 4 sierpnia 2023 r. W dacie zapoznawania się z aktami nie znajdowała się w nich koperta ze zwrotem.

W zawiadomieniu powtórnym powinna zostać precyzyjnie wskazana data dokonania pierwszego zawiadomienia i wskazany obowiązujący termin 14 dni oraz szczegółowe pouczenie o skutkach nieodebrania pisma w tak wyznaczonym terminie. Zawiadomienie powinno nastąpić na oficjalnym formularzu.

Pełnomocnik wskazuje, że termin 14 dni, o którym mowa w art. 73 P.p.s.a. nie biegnie od dnia w którym nastąpiło zdarzenie ale od dnia następnego. W konsekwencji stwierdził, że w sprawie należy przyjąć, że termin 7 dni na uzupełnienie braków skargi kasacyjnej biegł od 21 lipca 2020 r. (data 2 awizo przesyłki). Kierując pismo do sądu 4 sierpnia 2023 r. stanowiące uzupełnienie braków skargi, skarżąca działała w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 73 § 1 – 5 P.p.s.a. bowiem wymogi skutecznego doręczenia zastępczego pisma przewidziane w paragrafach tego przepisu w okolicznościach sprawy zostały dochowane, w szczególności wymogi przewidziane dla skutecznego zawiadomienia o przesyłce.

Zgodnie z art. 73 § 2 P.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

Z adnotacji Poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika wprost, że w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 13 lipca 2023 r. pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Filii Urzędu Pocztowego [...]. (k. 107 akt). Od tej daty należy liczyć bieg terminu 14 dni, w którym przesyłka pozostaje do odbioru na poczcie.

Prawidłowo zastosowano też § 3 art. 73 P.p.s.a., który stanowi, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Adnotacja na zwrocie korespondencji wskazuje, że do 20 lipca 2023 r. nikt nie odebrał przesyłki i konieczne było powtórne awizowanie. Powtórne awizowanie miało miejsce 21 lipca 2023 r.

Pełnomocnik nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że nie-awizacja nie miała miejsca w tych terminach. Pełnomocnik nie przeprowadził skutecznej reklamacji doręczenia przesyłki, co wskazywałoby na wady doręczenia. W tym stanie rzeczy uznać należało, że przesyłka została doręczona w trybie zastępczym bowiem wszelkie wymogi takiego doręczenia dokumentują adnotacje Poczty na zwrocie pisma i korzystają one z prawdziwości zawartych tam danych jako dokument urzędowy.

Wobec powyższego stosownie do art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie pisma należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, czyli z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki na poczcie. Skoro zawiadomienie pozostawiono 13 lipca 2023 r. to doręczenie zastępcze było skuteczne od 27 lipca 2023 r. i siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków rozpoczął bieg od dnia następnego i upływał 3 sierpnia 2023 r.

Wobec powyższego uzupełnienie braków skargi kasacyjnej dokonane przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie w dniu 4 sierpnia 2023 r. nastąpiło po przewidzianym do tego terminie i tym samym zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny prawidłowo odrzucił na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Termin na uzupełnienie braków skargi kasacyjnej nie mógł biec od 21 lipca 2023 r. (prawdopodobnie powinno być 31 lipca 2023 r.) jak wskazuje pełnomocnik bowiem ustawa wskazuje na bieg tego terminu od dnia następnego po doręczeniu zastępczym (14 dni od pierwszego zawiadomienia z 13 lipca 2023 r. - 27 lipca 2023 r.) czyli od 28 lipca 2023 r. Prowadzi to do wniosku, że termin 7 dni upływał 3 sierpnia 2023 r. Termin 31 lipca 2023 r., to termin zwrotu przesyłki nadawcy i nie ma on znaczenia dla rozpoczęcia biegu terminu dla dokonania czynności.

Okoliczność dowiedzenia się na poczcie o nieodebranej przesyłce, która została zwrócona, nie wskazuje na to, że przesyłka taka nie została skutecznie doręczona w trybie zastępczym. Zawiadomienie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, ponowiono je w przewidzianym terminie i mimo tego przesyłka nie została odebrana. Nie zostało uprawdopodobnione np., że odbiorcza skrzynka pocztowa była wadliwa albo, że doręczyciel z niewiadomych przyczyn nie pozostawia zawiadomień o przesyłkach rejestrowanych.

Wobec tego w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie miał podstaw do zakwestionowania trybu doręczenia zastępczego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej i bezskuteczny upływ terminu skutkować musiał odrzuceniem skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.