Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2627/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, 45 § 1 pkt 1, 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 106 § 3, 153, 170, 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2451/19 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. VII SA/Wa 2451/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. G., podnosząc zarzut naruszenia:

1. art. 59 ust. 7 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie o pozwolenie na użytkowanie budynku stroną jest wyłącznie inwestor, podczas gdy z utrwalonych poglądów orzecznictwa i judykatury wynika, że dyspozycja art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem, natomiast jeśli w toku szeroko pojętego procesu budowlanego doszło do naruszenia praw osób trzecich bądź istnieją wątpliwości, co do prawidłowości i legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgodności obiektu z projektem wówczas za stronę postępowania należy uznać także właściciela nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania podał argumenty dotyczące istotnych odstępstw powstałego obiektu od projektu oraz wad postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżący był stroną w postępowaniu w sprawie kontroli robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku B w związku z tym skarżący powinien zostać uznany za stronę w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie,

2. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezasadne ograniczenie zakresu kontroli sądowo administracyjnej wyłącznie do decyzji WINB z dnia [...] września 2019 r., nr [...], podczas gdy z treści skargi wynikało, że doszło do naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji Starosty [...] nr [...]r. z dnia 27 kwietnia 2016 r. o pozwoleniu na budowę, albowiem mimo, iż skarżący był stroną w postępowaniu poprzedzającym wydanie ww. decyzji, to korespondencja była celowo kierowana na nieaktualny adres, organ niezasadnie zastosował instytucję doręczenia zastępczego określoną w art. 44 § 1 i § 4 k.p.a., i w konsekwencji skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, co sprawia że decyzja o pozwoleniu na budowę jest obarczona wadą stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy gdyż mimo licznych naruszeń w toku procesu budowlanego Sąd niezasadnie oddalił skargę.

3. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę działań organów administracji wydających skarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję polegającą na niedostrzeżeniu tego, że w związku z tym, iż skarżący kwestionuje prawidłowość i legalność decyzji Starosty [...] nr [...]r. z dnia 27 kwietnia 2016 r. o pozwoleniu na budowę, skarżący prowadzi postępowania mające na celu wyeliminowanie decyzji o pozwolenie na budowę z obrotu prawnego na skutek wznowienia postępowania, skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy decyzja PINB w [...] nr [...] z dnia 14 maja 2019 r. o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" z garażem podziemnym w osiach konstrukcyjnych 1/a-7/a wybudowanego na terenie obejmującym działki oznaczone nr ewid. [...] i [...] obręb 61 położone w [...], zachodzą istotne odstępstwa obiektu od projektu, należy przyznać skarżącemu status strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie obiektu wybudowanego na podstawie ww. decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi.

4. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę działań organów administracji polegającą na niedostrzeżeniu przez Sąd, iż w inwestycji objętej decyzją Starosty [...] nr [...] r. z dnia 27 kwietnia 2016 r. oraz dalej decyzją PINB w [...] Nr 196/U/19 z dnia 14 maja 2019 r. błędnie został ustalony obszar oddziaływania inwestycji, niezasadnie udzielono zgody na odstępstwo co do odległości od granicy z działką sąsiadującą, zaakceptowano niezgodność z uchwałą Rady Miasta Sulejówek nr LVHI/333/2010 z dnia 22 kwietnia 2010 r. oraz nie uwzględniono faktu, że inwestycja jest usytuowana w obszarze oddziaływania planowanej Wschodniej Obwodnicy Warszawy drogi S17, co doprowadziło do szeregu znacznych nieprawidłowości i pozbawiło skarżącego prawa do zagospodarowania własnej działki zgodnie z jej przeznaczeniem gospodarczym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi.

5. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę działań organów administracji polegającą na niedostrzeżeniu przez Sąd, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest niekompletny bowiem nie zawiera opinii biegłego sądowego ustalające jakie ograniczenia w korzystaniu i zabudowanie działek sąsiednich (w szczególności stanowiącej własność skarżącego działki nr [...] obręb 61 w [...]) spowodowała budowa i oddanie do użytkowania budynków wielorodzinnych oznaczonych litrami A, B i C na działce nr ewid. [...]i [...], co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie oraz do niezasadnego oddalenia skargi.

6. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego zgłoszonych podczas rozprawy dnia 23 lipca 2020 r. dotyczących uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2609/18, dokumentów wskazujących na to, że dokumentacja w organach nadzoru budowlanego była fałszowana, mimo że wnioskowane przez skarżącego dowody były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałyby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi.

7. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę działań organów administracji polegającą na niedostrzeżeniu przez Sąd, że organy niezasadnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku B, albowiem w sprawie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, gdyż skarżący powinien zostać uznany za stronę postępowania i w związku z niezawinionym brakiem udziału skarżącego w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione przesłanki do uchylenia obu decyzji gdyż pozbawienia skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu miało wpływ na treść decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz uchylenie decyzji Starosty [...] nr [...] r. z dnia 27 kwietnia 2016 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Skarżący kasacyjnie wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów, m.in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., VII SA/Wa 2609/18 celem wykazania, iż skarżący posiadał status strony w postępowaniu w sprawie kontroli budowlanej na inwestycji prowadzonej na działkach nr [...]i [...]w obrębie 0061, w [...]. pism PINB w [...] na okoliczność rażących naruszeń prawa w postępowaniu prowadzonym przez PINB, pomijania skarżącego w postępowaniach dotyczących inwestycji prowadzonej na działkach nr [...] i [...] w obrębie 0061, w [...], wyroków NSA w sprawach II OSK 701/20 i II OSK 700/20 celem wykazania, że skarżący powinien zostać uznany za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie, projektów - celem wykazania nieprawidłowości projektów, pism strony, analiz i decyzji organów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Na wstępie wskazać należy, że w sprawie dotyczącej, ogólnie ujmując, budowy budynków wielorodzinnych na działkach nr [...] i [...] w obrębie 0061 w [...] zapadło co najmniej kilkanaście prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, do których w dalszej części NSA będzie się odwoływał. Mają one, na mocy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. charakter wiążący zarówno dla organów jak również sądów orzekających kolejny raz w sprawie dotyczącej tej inwestycji.

Niewątpliwie skarżący wraz z małżonką są właścicielami działki nr ew. [...] obręb 61 w [...], która sąsiaduje z działkami nr [...] i [...], na których to zrealizowano inwestycję polegającą na zbudowaniu trzech budynków wielorodzinnych oznaczonych literami A,B i C z garażem podziemnym i formalnie byli stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na działkach nr [... ]i [...] w obrębie 0061 w [...]. Jednak jak już prawomocnie przesądzono w wyroku z dnia 21 maja 2020 r., sygn. II OSK 3061/19 skarżący kasacyjnie nie był stroną postępowania w sprawie dotyczącej robót budowlanych prowadzonych przez spółkę w odniesieniu do budynku C. Przesądzone też zostało, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie udzielone spółce w odniesieniu do budynku A (np. w wyroku z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3388/19 czy z 28 maja 2021 r. o sygn. VII SA/Wa 265/21).

W skardze kasacyjnej skarżący próbuje natomiast podważać stanowisko organów, zaaprobowane przez sąd wojewódzki, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie stroną jest wyłącznie inwestor i sam domaga się przyznania również jemu takiego przymiotu.

Jednakże brak przymiotu strony przez P. G. w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie budynku B na działce nr [...] i [...] w [...] jest bezdyskusyjny, bowiem stanowisko takie zostało wyrażone we wcześniejszych wyrokach sądowych. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 4 marca 2020 r., sygn. VII SA/Wa 2303/19, w którym to poddane kontroli zostało postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2019 r. nr 1444/9 o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie oddania do użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego A, B i C Sąd wskazał, że "w przypadku, gdy wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, stronami takiego postępowania zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 p.b. jest wyłącznie inwestor; art. 59 ust. 7 p.b. stanowi więc lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a.; z akt sprawy wynika, że inwestorem była spółka [...]a nie Skarżący; W ocenie Sądu, zasadnie stwierdziły organy, że w takiej sytuacji faktycznej i prawnej brak było podstaw do ponownej oceny (analizy) zakresu prowadzonych prac w związku z wnioskiem Skarżącego w zakresie pozwolenia na użytkowanie budynków "A" i "B"".

Z kolei w wyroku z dnia 21 października 2020 r., sygn. II OSK 1520/20 którym NSA kontrolował wyrok Sądu I instancji oddalający skargę P. G. na postanowienie WINB z dnia 16 sierpnia 2019 r. nr 1495/19 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji z 14 maja 2019 r. udzielającej inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B", wskazano że "w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na użytkowanie krąg stron postępowania został zawężony do inwestora, a w przypadku inwestycji KZN – inwestora i Prezesa Krajowego Zasobu Nieruchomości. Niezasadnie autor skargi kasacyjnej powołuje się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że wynikające z art. 57 ust. 7 p.b. ograniczenie stron postępowania ma zastosowanie jedynie do sytuacji, w których decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że w przypadku kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, omawiany przepis nie ma zastosowania i wówczas prawo żądania weryfikacji pozwolenia na użytkowanie ma nie tylko inwestor, ale również inne podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw (...) Autor skargi kasacyjnej nie dostrzega jednak, że pogląd ten wyrażany jest w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego lub naprawczego, z czym w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie mamy do czynienia". Wyrok ten co prawda został wydany już po rozstrzygnięciu sprawy przez Sąd I instancji w niniejszym postępowaniu, jednakże NSA rozpoznający skargę kasacyjną nie mógł nie zastosować się do oceny prawnej w nim wyrażonej.

Jako niezasadny zatem należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 59 ust. 7 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie o pozwolenie na użytkowanie budynku stroną jest wyłącznie inwestor. Ostanie zdanie w cytowanym wyroku NSA o sygn. II OSK 1520/20 jest nadal aktualne w odniesieniu do argumentacji skarżącego co do kręgu stron postępowania w pozwoleniu na użytkowanie.

Powyższej oceny nie mogą zatem zmieniać pozostałe zarzutu skargi kasacyjnej kwestionujące sposób ustalenia kręgu stron postępowania w postępowaniu dotyczącym zgody na użytkowanie.

Przymiot strony skarżącego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie, wbrew zarzutowi nr 3 skargi kasacyjnej, nie może być wywiedziony z tego, iż kwestionuje on prawidłowość i legalność decyzji Starosty [...] nr [...]r. z dnia 27 kwietnia 2016 r. o pozwoleniu na budowę. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że dotychczas wszystkie wnioski o wznowienie postępowania dotyczące ww. decyzji pochodzące od skarżącego kasacyjnie nie zostały przez organy uwzględnione a ich prawidłowość nie budziła wątpliwości sądów, które te rozstrzygnięcia kontrolowały (wyrok WSA w Warszawie o sygn. VIII SA/Wa 440/20, wyroki NSA o sygn. II OSK 2721/20 i II OSK 3699/19)

Także wbrew argumentacji skarżącego również z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. II OSK 701/20 i II OSK 700/20 nie wynika, że powinien zostać uznany za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Powyższe wyroki dotyczą odmowy udostępnienia akt postępowania administracyjnego, zaś NSA uchylając zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienia nakazał organom nadzoru budowlanego rozdzielnie rozstrzygnąć w kwestiach dostępu do odrębnie prowadzonych postępowań administracyjnych dotyczących poszczególnych obiektów budowlanych objętych całą inwestycją spółki wskazując, że niedopuszczalne jest wydawanie jednego postanowienia w przedmiocie odmowy dostępu do akt w kilku różnych odrębnych postępowaniach, a kwestia możliwości udostępnienia skarżącemu akt w każdej sprawie powinna zostać rozstrzygnięta odrębnie z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności tej sprawy.

Tak więc zarzuty przedstawione w pkt 1,3,7 skargi kasacyjnej okazały się nietrafne.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 3 § 1 ustawy z p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezasadne ograniczenie zakresu kontroli sądowoadministracyjnej wyłącznie do decyzji WINB z dnia [...] września 2019 r., nr [...], należy stwierdzić że jest on całkowicie nietrafny. Użyty w przepisie art. 135 p.p.s.a. zwrot "w granicach sprawy, której dotyczy skarga" nie oznacza, że sąd jest uprawniony do kontroli wszelkich rozstrzygnięć odnoszących się do danej sprawy. Sąd nie może mianowicie poddać kontroli takich rozstrzygnięć, które stały się lub mogły stać się przedmiotem sądowej kontroli zainicjowanej odrębną skargą. Z tego też powodu Sąd nie mógł objąć kontrolą decyzji Starosty [...] nr [...]r. z dnia 27 kwietnia 2016 r. o pozwoleniu na budowę, ponieważ po pierwsze mogła ona zostać objęta w swoim czasie odrębną skargą, po drugie nie jest wydana w granicach sprawy, ponieważ dotyczy pozwolenia na budowę, zaś ocenie zaskarżone dotyczy zgody na użytkowanie, po trzecie przejęcie argumentacji skarżącego w zasadzie wyłączałoby przepis art. 16 k.p.a. i wynikającej z niego zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Dlatego też Sąd I instancji nie mógł ponownie oceniać w zaskarżonym wyroku prawidłowość wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, kwestii odstępstw obiektu od projektu, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania jest pozwolenie na użytkowanie, w dodatku prowadzone w nadzwyczajnym trybie, co przemawia o niezasadności zarzutów powołanych w pkt 4 skargi kasacyjnej.

Podobnie należało ocenić zarzut zawarty w pkt 5 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niekompletność materiału dowodowego i braku opinii biegłego sądowego. Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania, przy czym jako podstawę wznowienia strona przywołała art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Wobec tego jedynie w granicach podstaw wznowieniowych powołanych przez stronę organ prowadził postępowanie. Rację ma Sąd I instancji, że skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnego dowodu, który okazałby się fałszywy i na którym oparł się organ przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. To strona powołując się na taką przesłankę ma przedstawić przekonującą argumentację, że dokumenty załączone do wniosku o pozwolenie na użytkowanie zostały sfałszowane, przerobione lub że zostały sporządzone w wyniku czynu zabronionego. Ani w toku postępowania administracyjnego ani sądowego skarżący nie przedstawił takich dokumentów, które świadczyłyby choćby o potencjalnej możliwości sfałszowania dowodów w sprawie. Taka okoliczność nie wynika z powoływanego zarówno w postępowaniu przed sądem I instancji jak i NSA wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2609/18. Dotyczył on bowiem sprawy nieobjętej przedmiotem niniejszego postępowania. Sąd wyrokiem tym uchylił postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek P. G. w sprawie, którym domagał się przeprowadzenia kontroli w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynku A i B ze wspólnym garażem podziemnym). W uzasadnieniu wyroku Sąd w żadnym miejscu nie wskazał na możliwość sfałszowania, przerobienia czy sporządzenia w wyniku czynu zabronionego jakiegokolwiek dokumentu w sprawie.

Samo twierdzenie strony jest w tym zakresie niewystarczające zwłaszcza, że sprawa dotycząca budowy budynków na ww. była przedmiotem wielokrotnej kontroli organów nadzoru budowlanego, zaś rozstrzygnięcia wydane w stosunku do tej inwestycji podlegały kontroli sądowoadministracyjnej.

Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Możliwość ich przeprowadzenia jest uzależniona od uznania sądu, który postępowanie takie przeprowadzić może, lecz nie musi. Powyższy przepis należy odczytywać z uwzględnieniem generalnej zasady, wyrażonej w art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Celem postępowania dowodowego, prowadzonego przed sądem administracyjnym, nie jest zatem ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy w zastępstwie organu administracji publicznej, lecz jedynie - w drodze wyjątku - przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Żadne dokumenty powoływane przez skarżącego kasacyjnie czy to na etapie postępowania przed Sądem I instancji czy obecnie przed NSA, w światle poprzednich wyroków sądów administracyjnych a także pozostałej dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wskazywały, że decyzja objęta wnioskiem o wznowienie może być dotknięta wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lub 4 k.p.a., na co trafnie wskazał Sąd I instancji.

Dlatego też skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.