Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 831/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 81c ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 119 pkt 3,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Centrum [...] A. sp. z o.o. w G. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 21 października 2022 r. nr WINB-WOA.7722.197.2022.AJ w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Wojewódzki Inspektor) postanowieniem z dnia 21 października 2022 r. nr WINB-WOA.7722.197.2022.AJ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia C. Sp. z o.o. w G. (dalej – Spółka, Skarżąca), uchylił postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. (dalej – organ I instancji, Powiatowy Inspektor) z dnia 12 sierpnia 2022 r. (znak [...]) w zakresie wyznaczonego terminu wykonania obowiązków i wyznaczył nowy termin wykonania tych obowiązków na dzień 9 stycznia 2023 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w pozostałej części.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pod koniec 2021 r. do organu I instancji wpłynęły informacje pochodzące głównie od mieszkańców budynku zlokalizowanego w G. przy ul. [...] , z których wynika, że działalność prowadzona przez Skarżącą jest źródłem uciążliwych drgań i wibracji. W ich następstwie Powiatowy Inspektor przeprowadził czynności kontrolne lokalu zajmowanego przez Spółkę.

Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022 r. zobowiązał Skarżącą do wykonania i przedłożenia oceny technicznej dotyczącej robót budowlanych polegających na montażu zrobotyzowanego gniazda frezarskiego w lokalu usługowym, w terminie 60 dni od daty otrzymania postanowienia. Jednocześnie orzekł, że w przypadku stwierdzenia odstępstw w zakresie przepisów techniczno-budowlanych, lub nieprawidłowości należy określić zakres i sposób realizacji robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami. Wskazał również, że ocena techniczna winna zawierać ocenę zgodności tych robót budowlanych z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm. – dalej r.w.t.b.) ze szczególnym uwzględnieniem: Działu V – Bezpieczeństwo konstrukcji i Działu IX – Ochrona przed hałasem i drganiami.

Uzasadniając nałożony obowiązek wskazano na wątpliwości dotyczące tego, czy nie została przekroczona nośność stropu nad garażem podziemnym w związku z posadowieniem na nim robota przemysłowego i stołu. Jak bowiem ustalono, ciężar robota przemysłowego wynosi ok. 1950 kg, który jest przeniesiony na strop poprzez cztery stopy w rozstawie 840 mm x 1190 mm. Oznacza to, że na powierzchni 1 m2 obciążenie stropu wynosi około 2000 kg. Tymczasem zgodnie z Polską Normą PN-EN 1991-1 wartość charakterystyczna dopuszczalnego obciążenia technologicznego przyjmowana dla obliczenia nośności stropu pomieszczenia biurowego wynosi 2,0 kN/m2 (200 kg/m2). Organ I instancji zauważył również, że strop dociążony jest także stołem o wadze 158 kg. Na możliwość przekroczenia nośności stropu – jak zauważył organ I instancji - wskazują ponadto zarysowania widoczne na suficie w garażu podziemnym znajdującym pod częścią pomieszczeń zlokalizowanych na parterze. W tej sytuacji, zdaniem Powiatowego Inspektora, zaistniały przesłanki do zastosowania art. 81c ust. 2 u.p.b. Organ I instancji wyjaśnił jednocześnie, że Skarżąca jest uczestnikiem procesu budowlanego dotyczącego linii badawczej wraz z pracownią stomatologiczną.

W zażaleniu z dnia 25 sierpnia 2022 r. pełnomocnik Spółki zarzucił rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnemu naruszenie art. 81c ust. 2 u.p.b. Wniósł o jego uchylnie i umorzenie postępowania administracyjnego. W jego motywach podniósł, że gniazdo frezarskie nie jest żadnym z obiektów budowalnych, a tym samym nie mogło być przedmiotem procesu budowlanego. Czynności z tym związane są tożsame z czynnościami wyposażenia lokalu w urządzenia techniczne (np. lodówkę). W tej sytuacji – zdaniem pełnomocnika – Spółka nie jest uczestnikiem procesu budowlanego, a w konsekwencji nie mogła być adresatem obowiązku. W dalszej kolejności wskazano, że przedmiotem kontroli było sprawdzenie prawidłowości użytkowania lokalu (zaznaczono, że postępowanie to odróżniane jest w u.p.b. od kontroli procesu budowlanego). Tymczasem na Spółkę nałożono obowiązek powiązany z wykonywaniem robót budowlanych podczas, gdy w tym przedmiocie postępowanie kontrolne nie zostało wszczęte. W tej sytuacji art. 81c ust. 2 u.p.b. nie może być stosowany, gdyż stanowi on element konkretnego postępowania kontrolnego, a takie się nie toczy.

Pełnomocnik Spółki podniósł, że organ I instancji nie wykazał, że w sprawie wystąpiły "uzasadnione wątpliwości", których nie jest w stanie samodzielnie wyjaśnić, a tym samym, że zaistniały podstawy do nałożenia obowiązku z art. 81c ust. 2 u.p.b. Ponadto zaznaczono, że Powiatowy Inspektor nie zweryfikował związku stwierdzonych mikropęknięć z umieszczeniem w lokalu gniazda frezarskiego. Przede wszystkim zwrócono uwagę, że pęknięcia nie występują pod lokalem zajmowanym przez Spółkę, lecz pod dziedzińcem, po którym odbywa się ruch pojazdów, w tym pojazdów ciężarowych. Natomiast, jak stwierdziła Skarżąca, w tzw. katakumbach znajdujących się pod lokalem Spółki weryfikacja stanu stropu nie ujawniła pęknięć. Oprócz tego – jak twierdzi pełnomocnik - wpływ na powstanie pęknięć mogą mieć również prace budowlane prowadzone przy ul. [...] polegając na nadbudowie, rozbudowie i przebudowie budynków warsztatowych. W ocenie pełnomocnika, nie wzięto pod uwagę także innych przyczyn, które mogły wpłynąć na powstanie owych pęknięć, jak ruch kołowy odbywający się po trzypasmowej ul. [...]. Oznacza to, że prawdopodobieństwo wystąpienia tych ubytków w związku z działalnością Spółki jest znikome. Jednocześnie pełnomocnik wyraził stanowisko, że stwierdzenie milimetrowej szerokości spękań mających 2 cm głębokości w stropie, którego wysokość wynosi 40 cm, zgodnie z ogólną wiedzą budowlaną zwykle nie ma związku z przenoszeniem obciążeń, a raczej wiążą się ze sposobem wykonywania stropu, w szczególności z procedurą schnięcia stropu po wylaniu betonu.

Autor zażalenia wyjaśnił również, że stół frezarski zlokalizowany został w odległości nie większej niż 1 m od rogu zbiegających się dwóch podpór. Ponadto wskazano, że parametry techniczne stropu mają wytrzymałość wynoszącą minimum 500 kg/m2. Pełnomocnik zauważył, że Powiatowy Inspektor powołał się na nieprawidłową wartość wytrzymałości stropu (200 kg/m2), która jest przewidywana dla lokali mieszkalno-biurowych, podczas gdy w niniejszym przypadku występują lokale usługowe, dla których przewiduje się wytrzymałość stropu na poziomie minimalnym 250 kg/m2.

W dalszej kolejności pełnomocnik wyraził pogląd, że podstawą "uzasadnionych wątpliwości" nie mogą być rzekome wibracje i hałas, gdyż kontrola tych czynników zastrzeżona jest do właściwości SANEPID-u. Jak zaznaczono, pomiary dokonane przez ten organ nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm.

Końcowo zauważono, że obowiązki nie zostały określone w sposób precyzyjny, co wyklucza możliwość ich wykonania. Ponadto wskazano, że pomimo tego, że Spółka nie była uczestnikiem procesu budowlanego budynku, to nałożony obowiązek dotyczy oceny technicznej bezpieczeństwa konstrukcji budynku oraz kwestii zachowania przez ten obiekt norm emisji hałasu i drgań. Wskazano ponadto, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania określa wymogi odnoszące się do budynków, a nie urządzeń technicznych umieszczanych w budynkach.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 21 października 2022 r. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora w zakresie terminu wykonania obowiązków i wyznaczył nowy termin (9 stycznia 2023 r.), a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor stwierdził, że obowiązki nakładane na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b. mają na celu ustalenie stanu faktycznego, a sama opinia nie stanowi opinii prywatnej, a jest dowodem w sprawie. Pozwala ona na uzyskanie odpowiednich informacji o stanie obiektu budowlanego. Organ odwoławczy zaznaczył, że zastosowanie tego przepisu nigdy nie jest celem samym w sobie, ale jedynie instrumentem do prowadzenia pewnego szerszego postępowania, np. w trybie art. 51 lub art. 66 u.p.b. Według organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor winien kierować się art. 71 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b. Mianowicie przepis ten definiuje co należy rozumieć przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Podkreślono, że w pojęciu tym zawiera się zmiana wielkości lub układu obciążeń. Konkludując Wojewódzki Inspektor uznał, że organ I instancji wykazał wystąpienie "uzasadnionych wątpliwości", a w konsekwencji prawidłowo nałożył na Spółkę obowiązki z art. 81c ust. 2 u.p.b.

W skardze z dnia 12 kwietnia 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 81c ust. 2 u.p.b. w związku z art. 40 ust. 2 k.p.a. poprzez doręczenie pełnomocnikowi postanowienia o zobowiązaniu do przedłożenia oceny technicznej w terminie do dnia 9 stycznia 2023 r. po upływie tego terminu, tj. 13 marca 2023 r., co spowodowało, że Skarżąca nie miała możliwości terminowego złożenia oceny technicznej i w chwili obecnej nie wiadomo w jakim terminie winna ona zostać złożona;

2) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, tj. brak wyjaśnienia spełniania przez frezarkę definicji legalnej obiektu budowlanego oraz braku wyjaśnienia istnienia przesłanki "uzasadnionych wątpliwości" warunkującej wezwanie do przedłożenia oceny technicznej;

3) art. 81c ust. 1 i 2 w związku z art. 3 pkt 7 u.p.b. poprzez uznanie, że Skarżąca była uczestnikiem procesu budowlanego, podczas gdy umiejscowiona w wynajmowanym przez Skarżącym lokalu frezarka nie stanowi obiektu budowlanego;

4) art. 81c ust. 2 u.p.b. w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez nałożenie na Skarżącą obowiązku bez uprzedniego wszczęcia względem niej postępowania kontrolnego dotyczącego czynności realizowanych przez nią w wynajmowanym lokalu;

5) art. 81c ust. 2 u.p.b. poprzez uznanie, że w sprawie powstały uzasadnione wątpliwości uprawniające do wezwania do przedłożenia oceny technicznej;

6) art. 81c ust. 2 u.p.b. poprzez nieprawidłowe określenie zakresu oceny technicznej, do której przedłożenia została zobowiązana Skarżąca.

Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. W skardze zawarto również żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Autor skargi w głównej mierze posłużył się argumentacją przedstawioną w zażaleniu. Dodatkowo zwrócił uwagę, że Spółka nie mogła podjąć się realizacji obowiązków, gdyż zaskarżone postanowienie zostało jej skutecznie doręczone już po upływie wyznaczonego w nim terminu (tj. pierwszego doręczenia dokonano bezpośrednio Skarżącej z pominięciem jej pełnomocnika). Ponadto pełnomocnik Spółki podniósł, że Wojewódzki Inspektor nie odniósł się do zarzutów zażalenia, a uzasadnienie postanowienia dotyczy rozważań teoretycznych o możliwości podjęcia przez organ I instancji względem Skarżącej postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu. Podkreślono, że organ I instancji w ramach postępowania, w którym wydał zaskarżone postanowienie nie prowadził względem Spółki postępowania odnośnie zmiany sposoby użytkowania lokalu, tym samym rozważania w tym zakresie nie dotyczą niniejszej sprawy i są bezprzedmiotowe. Pełnomocnik na marginesie wskazał, że Skarżąca użytkuje lokal zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym z pozwolenia na użytkowania i w ramach norm go dotyczących. Z tego względu nigdy nie doszło do zmiany jego przeznaczenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora z dnia 21 października 2023 r. dotyczące nałożenia na Spółkę obowiązku wykonania i przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych polegających na montażu zrobotyzowanego gniazda frezarskiego w lokalu usługowym.

Skarżąca negując prawidłowość postanowienia w pierwszej kolejności zwróciła uwagę, że nie może być adresatem powinności w nim określonej. Mianowicie stoi na stanowisku, że nie jest uczestnikiem procesu budowlanego, ani też innego rodzaju podmiotem wymienionym w art. 81c ust. 1 u.p.b. Sama frezarka nie stanowi natomiast obiektu budowlanego, a tylko czynności odnoszące się do obiektu budowlanego mogą być kwalifikowane jako roboty budowlane. Ponadto jej montaż zgodnie ze wskazaniami producenta nie wymaga wykonania dodatkowych fundamentów ani mocowań, które pozwalałyby na uznanie jej za obiekt budowlany. Pełnomocnik Spółki zwraca również uwagę, że nie wykazano, aby pęknięcia stropu były efektem pracy powyższego urządzenia. Wskazał na szereg okoliczności, które – w jego ocenie – mogą być źródłem powstałych ubytków. Podkreślił, że ujawnione pęknięcia nie znajdują się pod zajmowanymi przez Spółkę lokalami, lecz pod dziedzińcem będącym miejscem ruchu pojazdów, w tym samochodów ciężarowych. Jednocześnie bezzasadnie wywiedziono, że usytuowanie frezarki prowadzi do przekroczenia wytrzymałości stropu bez sięgnięcia do dokumentacji technicznej budynku. Wobec powyższego pełnomocnik stanął na stanowisku, że organy nie dowiodły wystąpienia "uzasadnionych wątpliwości", o których mowa w art. 81c ust. 2 u.p.b. W takiej sytuacji nie były uprawnione do nałożenia obowiązku określonego w tym przepisie. Zwrócono uwagę, że organ I instancji nie zainicjował konkretnego postępowania kontrolnego, któremu miałby służyć dowód z żądanej oceny technicznej.

Zasadniczą kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi zastosowanie przez organ instytucji przewidzianej w art. 81c ust. 2 u.p.b. i nakazanie sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych polegających na montażu zrobotyzowanego gniazda frezarskiego w lokalu usługowym. Sporna pozostaje również kwestia adresata tego obowiązku.

Przystępując do rozważań wskazać należy, że materialnoprawną podstawą wydanych postanowień był art. 81c ust. 2 u.p.b. Stanowi on, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż postanowienie wydawane w oparciu o powyższy przepis nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, ale ma na celu uzupełnienie materiału dowodowego celem należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o informacje sporządzone i pozyskane przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną.

Mając na względzie fakt, że zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., to organy administracji prowadzą postępowanie dowodowe i gromadzą materiał wyjaśniający, niezbędny dla rozpoznania sprawy, wskazać należy, że art. 81c ust. 2 u.p.b. ma charakter wyjątku. Przerzuca on bowiem częściowo obowiązek zebrania materiału dowodowego oraz koszty z tym związane na stronę postępowania. Ze względu na wyjątkowy charakter tego przepisu, przesłanki do jego zastosowania nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej.

Zatem art. 81c ust. 2 u.p.b. ma charakter dowodowy i takim celom służy. Ma on, ściślej rzecz ujmując, dostarczyć materiału dowodowego (ustaleń faktycznych) uzasadniającego podjęcie jednej z decyzji przewidzianych w prawie budowlanym. Zastrzeżenie, że postanowienie to może dostarczyć materiału dowodowego uzasadniającego podjęcie decyzji, jest konieczne, gdyż nie można wykluczyć, że mimo istnienia uzasadnionych wątpliwości co do jakości, np. robót budowlanych lub stanu technicznego budynku, po dokonaniu oceny technicznej lub wykonaniu ekspertyzy okaże się, iż jakość ta nie jest na tyle zła, aby było uzasadnione podjęcie jakichś działań na podstawie przepisów komentowanej ustawy. Dodać należy, że omawiane uregulowanie pozwala na pozyskanie informacji niezbędnych przy realizacji zadań, jakie spoczywają na wspomnianych w nim organach administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

Zasadniczą przesłanką do nałożenia obowiązku przedłożenia oceny lub ekspertyzy technicznej na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b. jest powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, robót budowlanych lub stanu technicznego obiektu budowlanego. Muszą to być wątpliwości o charakterze kwalifikowanym, których organy nie są w stanie rozstrzygnąć samodzielnie. Nie można przy tym nie zauważyć, że nadzór budowlany stanowi fachowy pion administracji, dysponujący szczegółową wiedzą techniczną w zakresie budownictwa, który wątpliwości w zakresie należącym do jego kompetencji winien, co do zasady, rozstrzygać samodzielnie. Skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 81c ust. 2 u.p.b. uzasadnione będzie wyłącznie w szczególnych przypadkach, w których nadzór budowlany, pomimo wskazanej wyżej fachowości tego pionu administracji, nie jest w stanie samodzielnie dokonać odpowiednich ustaleń faktycznych i musi posiłkować się informacją sporządzoną przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną (zob. w tym zakresie wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Go 988/21 i powołane w nim dalsze orzeczenia, Lex nr 3324278).

Podkreślić należy, że organ powinien precyzyjnie wskazać zakres i rodzaj ekspertyzy, do przedłożenia której zobligowano stronę (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1774/19, Lex nr 3348758). Sam fakt wydania postanowienia nie determinuje natomiast rodzaju procedury, w ramach której uzyskana tą drogą ekspertyza może być lub faktycznie będzie wykorzystana (zob. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 68/19, Lex nr 3287581).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać przyjdzie, że organ odwoławczy rozpoznając zażalenie nie może ograniczyć się tylko do kontroli zaskarżonego postanowienia. Otóż jest on zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych jakie mają znaczenie przy podejmowaniu postanowienia, w tym przypadku nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej robót budowalnych. Musi on zatem wskazać co zdecydowało o wystąpieniu "uzasadnionych wątpliwości" w rozumieniu art. 81c ust. 2 u.p.b. i dlaczego nie mogą być one wyjaśnione w ramach wiedzy posiadanej przez pracowników wyspecjalizowanego organu. Ponadto winien wyjaśnić zasadność skierowania tego obowiązku do konkretnego podmiotu. Organ II instancji jest także zobowiązany do odniesienia się do wszystkich argumentów podniesionych w zażaleniu. Taki sposób procedowania spełnia dopiero wymogi rzetelnego postępowania administracyjnego i realizuje ogólne zasady postępowania w sprawach podatkowych.

Tymczasem analiza treści zaskarżonego postanowienia w sposób jednoznaczny wskazuje, że Wojewódzki Inspektor zaniechał powyższemu obowiązkowi. Otóż jego uzasadnienie poza czysto teoretycznymi rozważaniami nie odnosi się do kluczowych kwestii rozpatrywanej sprawy. Mianowicie nie wyjaśnia ono prawidłowości nałożenia obowiązku na Spółkę, którą uznano za uczestnika procesu budowlanego bez przytoczenia jakiegokolwiek argumentacji na tą okoliczność. Ponadto, poza wskazaniem pęknięć stropu garażu podziemnego, wagi frezarki i odniesienia tego do normy obciążenia tego elementu budynku dla lokali biurowych, nie umotywowano w żaden sposób wystąpienia "uzasadnionych wątpliwości" wymagających przedłożenia oceny technicznej. Zaistnienie tej przesłanki, która warunkuje zastosowanie art. 81c ust. 2 u.p.b na chwilę obecną jest o tyle wątpliwe, gdyż ubytek ten – jak twierdzi Spółka - znajduje się w miejscu innym niż położonym pod lokalem zajmowanym pod działalność. Podkreślić należy, że tylko prawidłowe ustalenia w powyższym zakresie mogą uzasadniać kierowanie obowiązków z art. 81c ust. 2 u.p.b. Trudno w takim przypadku wiązać działalność Spółki ze wspomnianym defektami. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż sprawa nie została w dostateczny sposób wyjaśniona przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Brak prawidłowych ustaleń w powyższym zakresie czyni przedwczesnym kierowaniem obowiązków z art. 81c ust. 2 u.p.b.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie narusza również art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. oraz określoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. Zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. jednym z elementów postanowienia, od którego przysługuje zażalenie, jest uzasadnienie, które w szczególności zawierać powinno wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej sprawy, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony. Zestawiając art. 107 § 3 k.p.a. z sytuacją faktyczną, z jaką organ zetknął się na poziomie postępowania odwoławczego pojawia się konkluzja, iż Wojewódzki Inspektor winien przede wszystkim odnieść się do zarzutów i argumentów zawartych w zażaleniu. Na etapie postępowania zażaleniowego nie wystarczy samo powtórzenie motywów organu I instancji. Koniecznym jest również wykazanie swych racji przez pryzmat zarzutów przedstawionych w zażaleniu. Inaczej rzecz ujmując, na organie odwoławczym spoczywa ciężar odniesienia się do argumentacji zażalenia. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie spełnia przywołanych wyżej kryteriów. Tym samym rodzi się uzasadniona obawa, czy stan faktyczny sprawy został w sposób szczegółowy i wyczerpujący ustalony, zwłaszcza z uwagi na brak odniesienia się do zarzutów zażalenia. Powyższe uchybienia sprawiają, że zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej. Sporządzając tak lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia organ II instancji pozbawił Sąd możliwości poznania motywów, jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

W toku dalszego postępowania organ odwoławczy będzie zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy, a w razie potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego w granicach określonych przez art. 136 § 1 k.p.a. Stanowisko swe uargumentuje w uzasadnieniu sporządzonym w zgodzie ze wzorcem zawartym w art. 107 § 3 k.p.a., odnosząc się również do zarzutów zażalenia.

Organ winien zwrócić również uwagę, aby korespondencja była kierowana do ustanowionego w sprawie pełnomocnika Skarżącej. Zaniedbanie w tej materii doprowadziło do tego, że skarżone postanowienie zostało doręczone w sposób prawidłowy (skuteczny) już po upływie terminu na przedłożenie oceny technicznej.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.