Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 259/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi M. C.R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Komendant Miejski Policji

w B. orzekł o skierowaniu skarżącego – M. C. R. na badania lekarskie z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, za który to czyn skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2006 r. oznaczonym sygn. [...]. Odpis prawomocnego wyroku skazującego skarżącego, wpłynął do organu policji w dniu [...] listopada 2007 r. Podstawą prawną skierowania na badania lekarskie był przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.).

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony skarżącej - adwokat A. K. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 122 ust. 1 ustawy Prawo

o ruchu drogowym, gdyż nie powołuje się na konkretną sytuacje faktyczną

a w związku z tym nie sposób ustalić czy istotnie doszło do zdarzenia, które stanowiłoby przesłankę do skierowania na badania kontrolne.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Wojewódzki Policji

w B. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w [...] października 2006 r. Sąd Rejonowy w B. [...] Wydział Karny po przeprowadzeniu postępowania sądowego sygn. akt [...] uznał M. C. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. tego, że "w dniu [...] grudnia 2003 r. w B. o godz. [...] na ul. K. kierował rowerem znajdując się w stanie nietrzeźwości, co potwierdziły badania: [...] mg/dm³ i [...] mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 2 kk." Od powyższego wyroku oskarżony wniósł odwołanie, które zostało rozpatrzone przez Sąd Okręgowy w B. sygn. akt [...], który to w dniu [...] czerwca 2007 r. w wydanym orzeczeniu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. a tym samym postępowanie karne zostało zakończone.

Organ podał, iż w dniu [...] listopada 2007 r. Komendant Miejski Policji w B. wydał zawiadomienie skierowane do skarżącego informujące o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu - w związku z wystąpieniem okoliczności, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym - celem wydania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie. W zawiadomieniu skarżący został pouczony o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w niej, co do zebranych dowodów, a także wniesienia żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia powyższego pisma. Pomimo to w/w nie stawił się do KMP w B. i nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień. W tych uwarunkowaniach organ I instancji w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał decyzję o skierowaniu na badania lekarskie.

Analizując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji przez organ I instancji, zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą. Nie stwierdzono uchybień, które mogłyby skutkować jej uchyleniem. Zgodnie z obowiązującą procedurą organ I instancji powiadomił stronę

o przysługujących jej uprawnieniach pouczając jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami postępowania a tym samym wypełnił swe obowiązki zawarte w art. 8 i 9 kpa.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego wskazano, iż w wydanej przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w imieniu, którego działał zastępca Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w B. (upoważnienie w aktach) decyzji, znajdują się wszystkie elementy, o których mowa w 107 § 1 kpa, niezbędne do uznania, że rozstrzygnięcie spełnia wszelkie wymogi formalne. Decyzja zawiera datę i miejsce jej wydania, a także podstawę prawną. W konkretnym przypadku M. C. R. zgodnie z orzeczeniem sądowym został przez Sąd Rejonowy w B. uznany za winnego popełnienia czynu określonego w art. 178a § 2 kk, tj. kierowania rowerem w stanie nietrzeźwości (wyrok sygn. akt [...] w aktach postępowania), który zgodnie z art. 2 pkt 47 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest pojazdem. Tak, więc zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, każdy (w tym i odwołujący) kto kieruje, co najmniej rowerem w stanie nietrzeźwości i dodatkowo posiada prawo jazdy kategorii [...], [...], [...], [...] i [...] - tak jak strona, podlega skierowaniu na przedmiotowe badania. Przedmiotowa decyzja zawiera również wskazanie strony oraz indywidualne rozstrzygnięcie, co jest jednocześnie uzasadnieniem faktycznym skierowania (druk skierowania został wprowadzony do obrotu prawnego w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami - Dz. U. z 2004r., Nr 2, poz. 15). Ponadto przedmiotowa decyzja zaopatrzona została w pouczenie o sposobie i trybie odwołania, co jest ostatnim elementem składowym prawidłowo wydanej decyzji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w B., M. C. R. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym wynikającą z przyjęcia, iż przesłanka skierowania na badania lekarskie występuje w przypadku kierowania pojazdem, do którego prowadzenia nie wymagane jest zezwolenie, a nadto przepisów postępowania wobec przyjęcia, iż decyzja Komendanta Miejskiego Policji odpowiada wymogom art. 107 § 1 kpa pomimo, iż nie zawierała faktycznego uzasadnienia, w szczególności nie odwoływała się do wskazanego orzeczenia sądu, co podważa zaufanie do organów administracji.

Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji.

Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak

i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2007 r. zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i zobowiązywało sąd do uchylenia obydwu rozstrzygnięć na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie nie pierwszy plan wysuwa się kwestia prawidłowej interpretacji przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia

7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się

o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.), zwanego dalej jako rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 r. Stosownie do treści przywołanego przepisu kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej jako prawo o ruchu drogowym, decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia

w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

Celem wszechstronnego wyjaśnienia charakteru w/w terminu rozważania należy, rozpocząć od ogólnych uwag na temat regulacji dotyczących zasad i trybu weryfikowania ogólnego stanu zdrowia oraz psychofizycznej i intelektualnej sprawności osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami. Regulacje te znajdują się w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, we wskazanym wyżej rozporządzeniu z dnia 7 stycznia 2004 r. oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.), powoływanym dalej jako rozporządzenie z dnia 1 kwietnia 2005 r.

Analiza przepisów wymienionych aktów prawnych prowadzi do wniosku, iż najszersze uprawnienia w zakresie kierowania prowadzących pojazdy mechaniczne na badania sprawdzające ich stan zdrowia zostały przyznane staroście. Zgodnie

z przepisem art. 122 ust. 1 pkt 4 prawo o ruchu drogowym, to starosta kieruje na badania lekarskie osobę, której stan zdrowia budzi uzasadnione zastrzeżenia

i - według § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. - czyni to na wniosek organu kontroli ruchu drogowego, który powziął zastrzeżenia w tym zakresie w trakcie wykonywania czynności służbowych i zwrócił się na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 13 prawo o ruchu drogowym z inicjatywą oceny stanu zdrowia kierującego pojazdem. Bardziej ogólną regulację w tym przedmiocie zawiera przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r., zgodnie z którym starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację

o zastrzeżeniach w jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Podkreślić trzeba, iż skierowanie przez starostę na badania lekarskie

w jednym z w/w trybów może wywołać konieczność poddania się przez kierującego badaniu psychologicznemu, o ile taką potrzebę stwierdzi lekarz prowadzący badanie (art. 124 ust. 1 pkt 4 prawo o ruchu drogowym).

Z kolei tryb kierowania na badania lekarskie lub psychologiczne w stosunku do kierowców uczestniczących w ruchu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu został uregulowany w przepisach art. 122 ust. 1 pkt 3 i art. 124 ust. 1 pkt 2 prawo o ruchu drogowym oraz odpowiadającym im przepisach § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. i § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2005 r. Stosownie do tej regulacji badaniu lekarskiemu i psychologicznemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega w/w kierujący skierowany na badanie przez organ kontroli ruchu drogowego (odpowiedniego komendanta policji) w terminie "nie dłuższym niż 30 dni" od dnia,

w którym nastąpiło zdarzenie uzasadniające skierowanie.

Z treści przytoczonych regulacji wynika, iż o ile staroście przyznano szerokie uprawnienia w zakresie kontroli stanu zdrowia kierowców, o tyle organy kontroli ruchu drogowego posiadają te uprawnienia tylko w ściśle określonych sytuacjach - gdy podczas lub przy okazji wykonywanych czynności służbowych stwierdzą, iż kierowca znajduje się w stanie nietrzeźwości lub prowadzi pojazd pod wpływem środków działających podobnie do alkoholu. Ich kompetencja do wydania skierowania na badania lekarskie lub psychologiczne została zatem ograniczona wyłącznie do w/w sytuacji pozostających w związku z kontrolą konkretnego kierowcy w określonym czasie i miejscu. Miało to zapewne wpływ na zakreślenie przez ustawodawcę terminu, w jakim to skierowanie powinno zostać wydane – "nie dłuższym niż 30 dni" od dnia zdarzenia, gwarantującym związek czasowy

z bezprawnym zachowaniem kierowcy.

Powyższe wnioski nie mogą zostać pominięte przy ocenie charakteru trzydziestodniowego terminu skierowania na badanie, która ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia, jakie skutki powstają dla kierowcy w wypadku niezachowania tego terminu przez właściwy organ kontroli ruchu drogowego.

Z punktu widzenia zatrzymanego przez policję kierowcy prowadzącego pojazd

w stanie nietrzeźwości (lub pod wpływem innego środka), niezwykle istotne jest, czy pomimo skierowania go na badania lekarskie (psychologiczne) po upływie 30 dni od dnia zdarzenia (wypadku) nadal ma obowiązek poddać się tym badaniom. Zgodnie bowiem z przepisem art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c prawo o ruchu drogowym

w wypadku niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 (lit. b) tej ustawy lub badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3 (lit. c) starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.

Pomimo, iż orzecznictwo sądów administracyjnych w tym temacie nie jest zbyt obszerne, można zaobserwować dwa odmienne stanowiska. Według jednego z nich termin wskazany zarówno w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r., jak

i w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2005 r. ma charakter instrukcyjny

i jego przekroczenie nie powoduje nieważności skierowania, a kierowca ma obowiązek poddać się badaniu (lekarskiemu czy psychologicznemu) z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami nawet, jeśli skierowanie otrzymał po znacznym upływie czasu od zdarzenia stanowiącego jego podstawę (vide wyrok NSA z dnia

03 marca 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 197/07, nie publ. oraz wyrok WSA

w Kielcach z dnia 31 października 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 343/07, nie publ.). Natomiast według stanowiska drugiego jest to termin prawa materialnego

i skierowanie kierowcy na badanie po upływie 30 dni od zdarzenia usuwa możliwość decydowania przez starostę o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym (vide wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 332/06, Lex nr 319147).

Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela drugie z zaprezentowanych wyżej stanowisk, iż zawarte w rozporządzeniach z dnia 7 stycznia 2004 r. i 1 kwietnia 2005 r. sformułowanie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" oznacza, iż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia organów policji do wystawienia skierowania na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 i na badania psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 prawo o ruchu drogowym, zatem jest to termin prawa materialnego. Takie stanowisko zostało wyrażone w wyrokach tutejszego Sądu

w dniu 29 maja 2008 r. w sprawach o sygn. akt II SA/Bk 125/08 i II SA/Bk 126/08.

W uzasadnieniu tych orzeczeń podkreślono, iż "ustanowienie przez ustawodawcę określonego terminu jako materialnoprawnego ma na celu ukształtowanie

w określonym czasie pewnej konkretnej sytuacji prawnej, której po jego upływie nie będzie można zmienić. Terminy materialnoprawne ustanawiane są zatem dla zapewnienia stabilności stosunków prawnych i ta wskazówka ma niezwykle istotne znaczenie przy określeniu charakteru konkretnego terminu". Dalej Sąd stwierdził, iż termin skierowania na badania lekarskie ustalony w rozporządzeniach z dnia

7 stycznia 2004 r., jako "nie dłuższy niż 30 dni" posiada wszystkie opisane wyżej cechy. Jego zachowanie lub nie w sposób bezpośredni wpływa bowiem na sytuację materialnoprawną kierowcy.

W tym miejscu zauważyć również należy, iż istota i sens poddania określonego kierowcy prowadzącego pojazd w stanie nietrzeźwości (lub po wpływem innego środka działającego podobnie do alkoholu) badaniom czy to lekarskim, czy psychologicznym polega na uzyskaniu aktualnych wyników tych badań, co jest możliwe tylko i wyłącznie przy takim sprawdzeniu jego predyspozycji psychofizycznych, które jest jak najmniej oddalone w czasie od daty zdarzenia. Cel ten może być osiągnięty tylko diagnozą przeprowadzoną "na bieżąco", (służy temu również wyznaczenie takiego samego, krótkiego terminu - 30 dni od daty otrzymania skierowania - zgłoszenia się na badanie przez kierowcę (§ 2 ust. 10 rozporządzenia z 1 kwietnia 2005 r.). Termin z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2005 r.

i z § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. nie porządkuje zatem postępowania w ścisłym tego słowa znaczeniu, albowiem w przedmiocie skierowania na badania lekarskie żadne postępowanie wówczas jeszcze się nie toczy (zainicjuje je dopiero skierowanie), ale wprowadza okresowe upoważnienie dla organów kontroli ruchu drogowego do wydawania skierowania na badania lekarskie czy psychologiczne. Uznać zatem należy, iż upoważnienie to po trzydziestu dniach wygasa, albowiem z upływem czasu odpada sens przeprowadzania przedmiotowych badań. Niepoddanie się zatem przez kierowcę badaniom lekarskim lub psychologicznym, na które został skierowany z uchybieniem owego trzydziestodniowego terminu nie powinno zatem wywoływać negatywnych dla niego skutków, w szczególności uniemożliwia cofnięcie przez starostę uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) i c) prawo o ruchu drogowym. Cofnięcie uprawnienia może bowiem nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy warunki i tryb kierowania na badania określone w rozporządzeniach wykonawczych zostaną zachowane. Podzielić zatem należy pogląd wyrażony

w wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., iż dla zastosowania przepisu art. 140 pr.

o ruchu drogowym, a więc dla zagwarantowania kierowcy stabilności jego sytuacji prawnej, nie jest obojętne terminowe skorzystanie przez policję z w/w upoważnienia.

Przyjęcie powyższego stanowiska nie uniemożliwia jednak poddania kierowcy w innym trybie badaniom lekarskim czy psychologicznym w celu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, albowiem, jak to już wyżej wykazano, starosta może w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia uczestnika ruchu, wydać decyzję o konieczności przeprowadzenia badań lekarskich (art. 122 ust. 1 pkt 4 prawo o ruchu drogowym), a lekarz wykonujący diagnozę, w przypadku stwierdzenia konieczności uzyskania badania psychologicznego, na takie badanie skierować (art. 124 ust. 1 pkt 4 prawo o ruchu drogowym).

W ocenie sądu powyższe stanowisko o materialnoprawnym charakterze terminu z § 2 ust. 1 i § 2 ust. 2 powoływanych rozporządzeń wynika również

z wykładni gramatycznej i celowościowej tych przepisów. Sformułowanie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" wyraźnie wskazuje, iż chodzi o termin nieprzekraczalny, albowiem tylko taki gwarantuje jednostce stabilność jej sytuacji prawnej w zakresie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami i braku zastrzeżeń co do jej stanu zdrowia. Niedopuszczalna jest bowiem, zdaniem Sądu, sytuacja jaka miała miejsce w przypadku skarżącego w sprawie niniejszej, w stosunku do którego skierowanie na badania lekarskie wydano [...] grudnia 2007 r., a więc po upływie ponad czterech lat od dnia zdarzenia z jego udziałem, które nastąpiło [...] października 2003 r. Stojąc na stanowisku, iż termin "nie dłuższy niż 30 dni" jest terminem procesowym (instrukcyjnym) należałoby zatem zaakceptować jako zgodny z prawem stan,

w którym kierowca poczynając od dnia zdarzenia z jego udziałem do bliżej nieokreślonego terminu w przyszłości może pozostawać w niepewności co do swych uprawnień i powinien być przygotowany na otrzymanie – w każdym czasie - skierowania na badania lekarskie lub psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami. Taką sytuację,

w której skarżący od [...] listopada 2003 r. (30 dni po wypadku) do dnia [...] grudnia 2007 r. korzystał z uprawnień niejako warunkowo, do czasu skierowania go na badania lekarskie uznać należy za niedopuszczalną.

Dalej wskazać trzeba, iż uznanie spornego trzydziestodniowego terminu jako procesowego prowadziłoby również do wniosku, iż niezależnie od tego, czy niepoddanie się badaniom dotyczyło skierowania wydanego w w/w terminie czy po ponad cztery lata od jego upływu, sankcja w postaci cofnięcia przez starostę uprawnień do kierowania pojazdami pozostaje cały czas otwarta od dnia zdarzenia. Sytuacja taka jest nie do zaakceptowania z uwagi na konieczność zagwarantowania stabilności obrotu prawnego.

W ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej powyższą interpretację przepisów § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. należy zatem uznać za niedopuszczalną. Nie przekonuje również podniesiony w uzasadnieniu decyzji organu II instancji argument, iż przedmiotowe skierowanie powinno nastąpić po wyroku skazującym skarżącego. Warunek taki nie wynika z przepisów w/w rozporządzeń ani z ustawy prawo o ruchu drogowym. Zauważyć natomiast należy, iż stan nietrzeźwości kierowcy lub stan po użyciu innego środka działającego podobnie do alkoholu, uzasadniający skierowanie na badania, organ kontroli ruchu drogowego może zbadać na miejscu i nie ma potrzeby oczekiwania na wyrok skazujący. Wydanie przedmiotowego skierowania nie powinno być zatem uzależnione od potwierdzenia odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa takim wyrokiem.

Z powyżej podanych powodów sąd uznał, iż skierowanie na badania lekarskie na podstawie przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.), następujące po upływie 30 dni od daty,

w której nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierowca prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem innego środka działającego podobnie do alkoholu, następuje z naruszeniem prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzone przez sąd uchybienia miały miejsce już na etapie postępowania przed organem I instancji i nie zostały wyeliminowane przez organ odwoławczy, dlatego, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw.

z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o uchyleniu obydwu decyzji. W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.