Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1026/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. T., T. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w T. ( dalej jako: "Inwestor") złożyła do Prezydenta Miasta T. 6 maja 2022r. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] Nr domu: [...] w T., na terenie działek ewidencyjnych nr [...], obręb: [...] w T.. Do wniosku Inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora. Projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany.

Pismem z 2 czerwca 2022r. organ wezwał Inwestora o dołączenie dokumentu potwierdzającego zakończenie postępowania prowadzonego z wniosku złożonego dnia 2 marca 2021r. w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. "Zabudowa mieszkaniowa złożona z budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] [...] w T." ( dz. Nr [...] z obrębu [...]).

W odpowiedzi na wezwanie Inwestor pismem z 25 lipca 2022r. przesłał decyzję z 14 czerwca 2022r. WAiB.6740.31.115.17.2021.WS WAiB.65/IV/2016, Prezydenta Miasta T. o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w związku z wycofaniem wniosku z 2 marca 2021r.

Następnie w sprawie wniosku z 6 maja 2022r. organ postanowieniem z 23 sierpnia 2022r. nałożył na Inwestora obowiązek dostarczenia 3 egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu, 3 egz. projektu architektoniczno-budowlanego i 3 egz. załączników projektu budowlanego, uwzględniających wymagania określone w:

a) rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1679),

b) ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. – dalej Prawo budowlane),

c) obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic [...], [...] w T. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] września 2014 r. (publ. [...])- dalej jako: "m.p.z.p."

d) obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla drogi głównej - "[...]", na odcinku od ul. [...] do ul. [...] w T. oraz części terenów przyległych w T., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta T. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (publ. [...]).

Odnośnie m.p.z.p. z 2014r. organ w wezwaniu zażądał stanowiska Inwestora w kwestii:

- nakazu zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno- kulturowej - § 8 pkt 4 lit. c uchwały,

- maksymalnej powierzchni zabudowy - 40% (w stosunku do jednostki planistycznej dotyczy dz. nr [...]) - § 8 pkt 6 lit. e uchwały,

- nakazu zachowania min. 25 % powierzchni działki budowlanej jako terenu biologicznie czynnego (w stosunku do jednostki planistycznej - dotyczy dz. nr [...])- § 8 pkt 6 lit. h uchwały.

W odpowiedzi na wezwanie Inwestor odnośnie § 8 pkt 4 lit. b m.p.z.p. wyjaśnił, że nie istnieje już obiekt o wartości historyczno- kulturowe przy ul. [...] w T., ponieważ został rozebrany na podstawie decyzji z 14 lipca 2016r. nr WAiB.6741.11.16.17.2016.WS.p. Tym samym nie istnieją już ogrody towarzyszące zabudowie o wartości historyczno-kulturowej w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Inwestor powołał się na opinię dendrologiczną z dnia 17 czerwca 2016r. Inwestor poinformował, że działka nr [...] zlokalizowana w obrębie: [...] przy ul. [...] w T. została usunięta z zakresu opracowania i tym samym nie zachodzi konieczność uzgadnia dokumentacji z Miejskim Zarządem Dróg w T..

Decyzją z 17 października 2022r. Nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, WAiB-65/IV/2016 Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] [...] w T., obejmującego teren działek nr : [...], obr. [...].

W uzasadnieniu stanowiska organ I Instancji uznał, że wniosek Inwestora jest kompletny. Wnioskodawca złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości: [...] z obr. [...]. Dla terenu objętego inwestycją obowiązuje m.p.z.p., z oznaczeniem obszaru symbolem [...]- przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa wielorodzinną, zabudowę mieszkaniową jednorodzinna. Ponadto Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z [...] września 2016r. [...] stwierdził, że ogrody użytkowe wskazane do ochrony w ww. m.p.z.p. nie znajdują się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, jak i nie są wpisane do rejestru zabytków. Wskazał, że ich uzgodnienie należy do kompetencji Miejskiego Konserwatora Zabytków.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyli T. i J. T., właściciele sąsiedniej działki nr [...] położonej przy ul. [...] w T.. Oświadczyli, że należący do nich budynek znajduje się na terenie niestabilnym geologicznie i powołali się na posiadane ekspertyzy. Uważają, że inwestycja zagraża ich nieruchomości. Powołali się na widoczne pęknięcia konstrukcji budynku, powstałe po przebudowie ul. [...] w roku 2014. Podali, że należący do nich dom wzniesiony w latach 1933-1934, wykonany został techniką tradycyjną, figuruje w ewidencji zabytków gminy Miasta T. ( L.p. 1836, id. 1933). Dodali, że Inwestor nie podpisał z nimi żadnej umowy gwarantującej im odszkodowanie w razie wystąpienia szkody. Podali, że T. T. złożyła 4 sierpnia 2022r. pismo adresowane do Prezydenta Miasta T. oraz do Rady Miasta T., wzywające do usunięcia istniejących wad prawnych w m.p.z.p i do tej pory nie otrzymała odpowiedzi.

Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z 14 czerwca 2023 r., Nr WIR.VIII.7840.1.193.2022. AC, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Wojewoda potwierdził przeznaczenie terenu działek nr [...] i [...] położonych w obszarze oznaczonym symbolem [...] pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinna i jednorodzinną.

Organ II instancji potwierdził, że przepis § 8 pkt 4 lit. a) m.p.z.p dotyczy budynku skarżących o wartości historyczno-kulturowej, lecz nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślił, że Miejski Konserwator Zabytków nie zgłosił uwag do projektowanego budynku wielorodzinnego. Natomiast przepis § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. wprowadza nakaz nawiązania nowej zabudowy jednorodzinnej do usytuowania, gabarytu i typu zabudowy obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy ulicy [...] i 19 w T.. Natomiast projekt planowanej inwestycji dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Dlatego organ stoi na stanowisku, że przepis § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnosi się on do budynków istniejących, a pkt b) odnosi się do nowej zabudowy jednorodzinnej, nie zaplanowanej wielorodzinnej.

Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do brzmienia art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Ponadto art. 140 kodeksu cywilnego stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Inwestorowi przysługuje prawo zabudowy nieruchomości, będącej w jego posiadaniu, a prawo to nie może być ograniczone ze względu na interes majątkowy właścicieli działek sąsiednich.

Wojewoda potwierdził również, że Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi nr [...] i [...] w T..

Wojewoda odnosząc obawy do wystąpienia szkód budowlanych związanych z ruchem ciężkiego sprzętu, stwierdził, że okoliczności te nie mogą mieć wpływu na podejmowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygnięcie, i nie mogą stanowić przesłanki dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto Wojewoda dodał, że z załączonej do projektu budowlanego opinii geotechnicznej wynika, że zalegające pod powłoką glebową i gruntów nasypowych mineralne plejstoceńskie grunty rodzime stanowią podłoże nośne nadające się do bezpośredniego posadowienia fundamentów projektowanego budynku. Wojewoda stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zgodny jest z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi. Wojewoda stwierdził, że stosownie do wskazanego na wstępie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym przepisie. W ten sposób przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości, jak też możliwości wprowadzania dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę.

T. T. oraz J. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 14.06.2023 r., znak sprawy WIR.VIII.7840.1.193.2022.AC, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na naruszeniu ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, które skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr j.w. poprzez:

a. zaniechanie przez organ dokładnego skonfrontowania treści projektu budowlanego z dostępną dokumentacją geodezyjną w celu ustalenia ukształtowania terenu przed rozpoczęciem inwestycji i rzędnych terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja;

b. zaniechanie przez organ dokładnego i wyczerpującego zbadania czy wskazana w projekcie budowlanym maksymalna wysokość budynku wielorodzinnego odpowiada wymogowi dotyczącemu maksymalnej wysokości zabudowy, zawartemu w § 8 pkt 6 lit. b m.p.z.p.

c. zaniechanie przez organ dokładnego ustalenia w oparciu o dostępną dokumentację geodezyjną, poziomu terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja i rzędnych terenu istniejących w momencie wejścia w życie m.p.z.p.;

2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na naruszeniu ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które skutkowały utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, poprzez ustalenie, niezgodnie z treścią postanowienia § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p., że w miejsce rozebranego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] dopuszczalna jest nowa zabudowa wielorodzinna, w sytuacji gdy z treści § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. wynika, że w miejsce rozebranego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] dopuszcza się budowę wyłącznie nowej zabudowy jednorodzinnej, która swoim usytuowaniem, gabarytem i typem zabudowy nawiązywała będzie do obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy ulicy [...];

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na naruszeniu ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, które skutkowały utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, znak sprawy WAiB-65/IV/2016, poprzez:

a. zaniechanie dokładnego i wyczerpującego zbadania, w tym poprzez zasięgnięcie opinii biegłego z dziedziny dendrologii czy i w jaki sposób budowa garażu podziemnego (podziemnej hali garażowej) na nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją może spowodować uszkodzenie systemu korzeniowego, drzew wchodzących w skład ogrodu towarzyszącego zabudowie o wartości historyczno-kulturowej zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], należącej do skarżących, co do której § 8 pkt 4 lit. c) m.p.z.p. przewiduje nakaz zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno – kulturowej,

b. dowolne a nie swobodne ustalenie, że budowa garażu podziemnego (podziemnej hali garażowej) na nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją jest zgodna z wynikającym z § 8 pkt 4 lit. c) m.p.z.p. nakazem zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno-kulturowej, która to zabudowa i ogród towarzyszący znajduje się na nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...], należącej do skarżących;

4. art, 7, art. 77 § 1, art, 80 oraz art, 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na naruszeniu ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, które skutkowały utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, znak sprawy WAiB-65/IV/2016, poprzez:

a. zaniechanie przez organ dokładnego i wyczerpującego zbadania czy i w jaki sposób budowa budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, oddziaływać będzie na znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie zaplanowanej inwestycji budynek jednorodzinny przy ul. [...], należący do skarżących;

b. zaniechanie przez organ dokładnego i wyczerpującego zbadania czy budowa budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, w bezpośrednim sąsiedztwie budynku jednorodzinnego przy ul. [...], należącego do skarżących nie będzie powodowała zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników budynku jednorodzinnego przy ul. [...] lub obniżenia jego przydatności do użytkowania;

c. dowolne a nie swobodne ustalenie, w oparciu o opinię geotechniczną załączoną do projektu architektoniczno-budowlanego, że budowa budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie będzie powodowała zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników budynku jednorodzinnego przy ul. [...] lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, mimo że kwestia ta nie była przedmiotem analizy w ramach opinii geotechnicznej;

5. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na naruszeniu ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które skutkowały utrzymaniem w mocy, decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, znak sprawy WAiB-65/IV/2016, poprzez zaniechanie przez organ dokładnego i wyczerpującego zbadania czy lokalizacja miejsca przeznaczonego na kontenery na odpady (śmietniki) spełnia wymóg z § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczący konieczności zachowania dla miejsc do gromadzenia odpadów stałych minimalnej odległości wynoszącej 10 m od okien i drzwi budynku jednorodzinnego przy ul. [...] należącego do skarżących i stanowiącego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;

6. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na naruszeniu ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które skutkowały utrzymaniem w mocy decyzji z dnia 17.10.2022 znak sprawy WAiB-65/I\//2016, poprzez nieuwzględnienie faktu, że w sprawie występuje konieczność ochrony obiektu wpisanego do rejestru zabytków, ponieważ budynek skarżących przy ul. [...], który jest zlokalizowany na nieruchomości sąsiedniej w decyzji nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. w stosunku do terenu inwestycji, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] i którego jedna ze ścian posadowiona jest na granicy z nieruchomością stanowiącą teren inwestycji, objęty jest wskazaną ochroną, został wpisany do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] oraz ma wartość historyczno-kulturową;

7. art. 8 K.p.a. będące pochodną wskazanych wyżej naruszeń prawa procesowego, polegające na tym, że organ prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, czego przejawem jest niedopełnienie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawo budowlane w zw. z § 8 pkt 6 lit. b) m.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, znak sprawy WAiB-65/IV/2016, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wskazana w projekcie architektoniczno-budowlanym wysokość budynku mieszkalnego wykracza poza maksymalną wysokość zabudowy przewidzianą w § 8 pkt 6 lit. b) m.p.z.p.;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego w zw. z § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno- budowlany są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. znak sprawy WAiB-65/IV/2016, nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji gdy z treści § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. wynika, że w miejsce rozebranego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] dopuszcza się budowę wyłącznie nowej zabudowy jednorodzinnej, która swoim usytuowaniem, gabarytem i typem zabudowy nawiązywała będzie do obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy ulicy [...];

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego w zw. z § 8 pkt 4 lit. a) i c) m.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. dnia 17.10.2022 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji gdy z treści § 8 pkt 4 lit. c) m.p.z.p. wynika nakaz zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno-kulturowej, a budowa garażu podziemnego na nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją spowoduje uszkodzenie systemu korzeniowego drzew wchodzących w skład ogrodu towarzyszącego zabudowie o wartości historyczno-kulturowej zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...]; należącej do skarżących na której znajduje się budynek jednorodzinny o wartości historyczno-kulturowej;

4. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 206 ust. 1 i w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS; znak sprawy WAiB-65/IV/2016, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo braku sporządzenia przez inwestora i dołączenia do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego przy ul. [...], należącego do skarżących stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja;

5. art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 206 ust. 1 i w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, znak sprawy WAiB-65/IV/2016; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo braku sporządzenia przez inwestora i dołączenia do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego przy ul. [...], należącego do skarżących stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja;

6. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 22 ust. 2 pkt 1 r.w.t.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, znak sprawy WAiB-65/IV/2016, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo, że lokalizacja miejsca przeznaczonego na kontenery na odpady (śmietniki), stanowiącego miejsce do gromadzenia odpadów stałych, którą przewidziano w projekcie zagospodarowania terenu nie zachowuje minimalnej odległości wynoszącej 10 m od okien i drzwi budynku jednorodzinnego przy ul. [...] należącego do skarżących i stanowiącego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;

7. art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, zatwierdzającej projekt budowlany- i udzielającej pozwolenia na budowę, bez uwzględnienia konieczności ochrony obiektu wpisanego do rejestru zabytków, podczas gdy budynek skarżących przy ul. [...], który jest zlokalizowany na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 113 i którego jedna ze ścian posadowiona jest na granicy z nieruchomością stanowiącą teren inwestycji, objęty jest wskazaną ochroną, został wpisany do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] oraz ma wartość historyczno-kulturową;

8. art. 5 ust, 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r. nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, co prowadzi do nieposzanowania uzasadnionych interesów osób trzecich - skarżących - występujących w obszarze oddziaływania obiektu objętego zaskarżoną decyzją, czego przejawem jest:

a. ograniczenie możliwości zabudowy przez skarżących ich działki przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...];

b. powodowanie zagrożenia dla konstrukcji należącego do skarżących budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], którego fundamenty są posadowione na niestabilnym gruncie w warstwie namułów organicznych lub powyżej nich, co skutkuje nadmiernym i nierównomiernym osiadaniem budynku skarżących, który to proces może zostać intensyfikowany na skutek prowadzenia robót budowlanych na terenie objętym zaskarżoną decyzją, w szczególności robót polegających na wykonaniu wykopu pod budowę podziemnej hali garażowej.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 14.06.2023 r. oraz o uchylienie w całości decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 17.10.2022 r.

W ramach uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wnieśli m.in. o:

1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów:

a. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16.10.2018 r. , sygn. akt II SA/Bd 648/18;

b. ekspertyzy dotyczącej uszkodzeń budynku przy ul. [...] w T. opracowana przez Z. mgr inż. R. K.;

c. fotografii budynku jednorodzinnego przy ul. [...] w T.;

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania – Inwestor wniósł o oddalenie skargi. W udzielonej odpowiedzi na skargę Inwestor wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów znajdujących się w aktach postępowania, złożonych do organu II instancji przez uczestnika jako załączniki do pisma uczestnika z dnia 21 marca 2023 r.

Uczestnik oświadczył, że wprowadził poważne i znaczące zmiany, korzystne dla skarżących do dokumentacji projektowej, na podstawie której zostały wydane obecne: decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę i decyzja organu II instancji utrzymująca ją w mocy - mianowicie uczestnik skrócił budynek wielorodzinny, zatem wykop został odsunięty od działki skarżących.

Uczestnik zmniejszył garaż podziemny, uczestnik zrezygnował z zabudowy, która miała się znajdować w bezpośredniej bliskości budynku skarżących, tym samym nie istnieje żadne zagrożenie dla nieruchomości skarżących, co ponadto potwierdzaną złożone przez uczestnika w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, znajdujące się w aktach tego postępowania dwie specjalistyczne opracowania (1. ekspertyza geotechniczna z 13 lutego 2017 r., dotycząca stanu podłoża gruntowego na działkach przy ul. [...], [...] w T. z oceną wpływy budowy projektowanych budynków na istniejący budynek jednorodzinny przy ul. [...], 2. aneks do opinii geotechnicznej dla projektu posadowienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w T.), które wykazują, że nie istnieje zagrożenie dla budynku skarżących ze strony zamierzenia inwestycyjnego, a budynek skarżących z uwagi na jego posadowienie na nierozpoznanym gruncie stanowi zagrożenie sam dla siebie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako ,,p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarżący dopiero na etapie skargi do Sąd zgłosili szereg zarzutów, które z uwagi na ich brak w odwołaniu nie zostały wyjaśnione przez organ. Nie stanowi to przeszkody do kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotowej sprawy, ponieważ Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Znajduje to umocowanie w art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. W przedmiotowej sprawie organ wykonał obowiązek, wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. i przekazał do Sądu akta administracyjne przedmiotowej sprawy.

Wyjaśnić również należy, że aktami tymi nie są dokumenty , które posłużyły do wydania na wniosek inwestora z 8 kwietnia 2016 r. decyzji Prezydenta Miasta T. z 27 listopada 2017 r. nr WAiB.6740.12.231.224.2016.ML WAiB-65/V/2016 oraz decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 12 kwietnia 2018 r. nr WIR.VIII.7840.1.279.2017.Gz/MSe, które to orzeczenia zostały uchylone w wyroku tut. Sądu z 16 października 2018 r., II SA/Bd 648/18. Sprawa z wniosku Inwestora z 8 kwietnia 2016r. została umorzona decyzją Prezydenta Miasta T. z 14 czerwca 2022r. WAiB.6740.31.115.17.2021.WS WAiB.65/IV/2016, o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. "Zabudowa mieszkaniowa złożona z budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczna przy ul. [...] w T." ( dz. Nr [...] z obrębu [...])- Inwestor wycofał wniosek w tej sprawie. Podobnie zostało na wniosek inwestora o cofnięciu skargi kasacyjnej umorzone postępowanie przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12.05.2020 r., II OSK 1446/19 umorzył postępowanie kasacyjne. Tym samym wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 października 2018 r., II SA/Bd 648/18 jest prawomocny. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Podkreślić w tym miejscu należy, że uległ zmianie w przedmiotowej sprawie w stosunku do poprzedniej stan faktyczny, ponieważ Inwestor złożył nowy wniosek w o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia 5 maja 2022r. oraz nowe projekty zagospodarowania terenu oraz architektoniczno- budowlany z 31 marca 2022r. Projekty te zostały uzupełnione 6 września 2022r.

Nie uległ natomiast zmianie stan prawny dotyczący miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu objętego planowana inwestycją, uchwalonego dla terenu położonego w rejonie ulic [...], [...] w T. Uchwała nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] września 2014 (publ. [...]).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 14 czerwca 2023 r., Nr WIR. VIII.7840.1.193.2022. AC utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z 17 października 2022r. Nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS, WAiB-65/IV/2016 o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w T., obejmującego teren działek nr : [...] , obr. [...].

Sąd z urzędu ma wiedzę, że Inwestor już raz podjął starania uzyskania pozwolenia na budowę. Postępowanie prowadzone wówczas z wniosku inwestora dla realizacji przedsięwzięcia zlokalizowanego na terenie obecnej inwestycji zostało zakończone na skutek wycofania przez Inwestora wniosku o pozwolenie na budowę, po wcześniejszej kontroli wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzji przez tut. Sąd w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16.10.2018 r. , sygn. akt II SA/Bd 648/18. Sprawa zakończona powyższym wyrokiem dotyczyła innego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i innego projektu budowlanego. Na etapie wydawania przez organy decyzji w przedmiotowej sprawie poprzednie postępowanie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe decyzją Prezydenta Miasta T. z 14 czerwca 2022r. WAiB.6740.31.115.17.2021.WS WAiB.65/IV/2016 w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. "Zabudowa mieszkaniowa złożona z budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w T." ( dz. Nr [...] z obrębu [...]).

Poprzednia sprawa dotyczyła zatem innej inwestycji niż obecna. Nawet teren inwestycji w niniejszej sprawie obejmuje inne działki, a mianowicie - Nr [...] z obrębu [...]. Aktualna inwestycja nie będzie realizowana na terenie działki [...]

Powyższe okoliczności dowodzą o odrębności obecnie kontrolowanej sprawy od poprzedniej. Nie występuje tu kontynuacja postępowania, jaka ma miejsce po uchyleniu przez Sąd decyzji organów. Spawa co prawda poprzednio kontrolowana przez Sąd wróciła do organu do ponownego rozpatrzenia, ale cofnięty przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę spowodował umorzenie postępowania i definitywne zakończenie poprzedniej sprawy.

Obecnie kontrolowana przez Sąd sprawa również dotyczy planowanego przez Inwestora zamierzenia budowlanego, polegającego na budowie budynku wielorodzinnego. Inwestor złożył natomiast nowy projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlanego i załączniki do projektu budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że teren objęty planowaną inwestycją posiada przeznaczenie w m.p.z.p. Dla terenu położonego w rejonie ulic [...], [...] w T. obowiązuje m.p.z.p. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] września 2014 (publ. [...]). Zgodnie z § 8 § pkt 1 lit. a dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] w ww. uchwale ustalone zostało przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Z uwagi na podniesione przez skarżących zarzuty znaczenie mają również uregulowania uchwały zawarte w § 8 pkt 4 lit. a- c. I tak: § 8 pkt 4 lit. a stanowi, że zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej dla budynków o wartości historyczno - kulturowej zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] ustala się nakaz zachowania formy architektonicznej w zakresie gabarytu, kształtu i pokrycia dachu, wystroju i kompozycji elewacji tzn. zachowania detalu architektonicznego, rozmieszczenia, wielkości oraz proporcji otworów okiennych i drzwiowych, z zastrzeżeniem lit. b.

Przepis ten odnosi się do zachowania istniejących budynków o wartości historyczno- kulturowej, w tym obiektu stanowiącego własność skarżących zlokalizowanego przy ul. [...]. W stosunku do tego obiektu w uchwale wprowadzono nakaz zachowania formy architektonicznej w zakresie gabarytu, kształtu i pokrycia dachu, wystroju i kompozycji elewacji tzn. zachowania detalu architektonicznego, rozmieszczenia, wielkości oraz proporcji otworów okiennych i drzwiowych.

Podkreślić jednak należy, że przepis § 8 pkt 4 lit. a wprowadza zastrzeżenie - lit. b. W ocenie Sądu jest to bardzo istotne, ponieważ powyższy akt prawa miejscowego wprowadzając powyższe zastrzeżenie dał możliwość realizacji inwestycji z nową zabudową i zezwolił na rozbiórkę obiektu przy ul. [...] o wartości historyczno - kulturowej. Przepis § 8 pkt 4 lit. b wprowadził zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wprowadzając w przypadku rozbiórki budynku przy ul. [...] nakaz nawiązania nowej zabudowy jednorodzinnej do usytuowania, gabarytu, i typu zabudowy obiektów o wartości historyczno - kulturowej położonych przy tej ulicy. Ponadto uchwała w § 8 pkt 4 lit. c wprowadziła nakaz zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno – kulturowej.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły wskazanych powyżej przepisów § 8 pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a-c.

Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane. Organy wykazały zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z cytowanego § 8 pkt 1 lit. a) m.p.z.p. wynika, że na całym terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] dopuszczalna jest zarówno zabudowa mieszkalna wielorodzinna jak i zabudowa mieszkalna jednorodzinna – oba rodzaje zabudowy są w przepisie tym wymienione jako równorzędne. Skład Sądu rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku z 16 października 20218 r. II SA/Bd 648/18. Określenie zasad zagospodarowania terenu w aspekcie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej wprowadzone zostały powyższą uchwałą na całym obszarze oznaczonym symbolem 78.07-MN/MW1. Ten cel uregulowania widoczny jest zwłaszcza w § 8 pkt 4 lit. c) m.p.z.p., który wprowadza nakaz zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno – kulturowej bez odniesienia do jakiejś konkretnej części ww. terenu.

Skład Sądu podziela stanowisko, że regulacja § 8 pkt 4 lit. b) odnosi się do zabudowy przy ul. [...] tylko w aspekcie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Z treści § 8 pkt 4 lit. a) i b) nie wynika, aby prawodawca lokalny uznał, że sposobem ochrony istniejącego przy ul. [...] budynku o wartości historyczno – kulturowej było dopuszczenie na tej działce wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wskazane przepisy odnoszą się bowiem ściśle do jednego budynku na działce przy ul. [...], a nie do dopuszczalnej zabudowy na tej działce.

Zdaniem Sądu prawidłowo organy uznały, że przepis § 8 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. nie wyklucza zabudowy wielorodzinnej na działce przy ul. [...].

Sąd nie uznaje za zasadny zarzut sprzeczności planowanej inwestycji z zawartym w § 8 pkt 4 lit. a) i c) m.p.z.p. nakazem zachowania budynku o wartości historyczno – kulturowej oraz ogrodu towarzyszącego tej zabudowie. Jak wynika z cytowanego wyżej § 8 pkt 4 lit. b) – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprost dopuszcza rozbiórkę istniejącego przy ul. [...] budynku o wartości historyczno – kulturalnej. Dokonanie rozbiórki pociąga za sobą natomiast tą konsekwencję, że konieczne jest wzniesienie na ww. nieruchomości budynku jednorodzinnego, który niejako zastąpi budynek rozebrany, czego wyrazem jest zawarty w § 8 pkt 4 lit. b) nakaz nawiązania nowej zabudowy jednorodzinnej do usytuowania, gabarytu, i typu zabudowy obiektów o wartości historyczno - kulturowej położonych przy tej ulicy.

W oparciu o powyższe stanowisko Sąd stwierdza, że nie ma przeszkód w dopuszczeniu zabudowy wielorodzinnej na całym obszarze oznaczonym symbolem [...].

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dalej przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a nakłada obowiązek sprawdzenia kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego .

Z kolei punkt 3a) nakłada obowiązek dołączenia :

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

W punkcie 4 ustawodawca nałożył obowiązek posiadania przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

W punkcie 4a) wprowadzony został wymóg przynależności projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że uczestnikami procesu budowlanego jest nie tylko Inwestor ale również pozostałe osoby wymienione w art. 17 ustawy Prawo budowlane. Uczestnikiem procesu budowlanego jest również projektant. Zatwierdzony projekt został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. Przepis art. 35 ust. 4 stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. W razie spełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w tej sprawie. Jako punkt wyjścia do wskazania powodów, dla których w ocenie Sądu zarzuty skargi w tym zakresie okazały się niezasadne należy podać, że wadliwość aktu administracyjnego wiąże się ściśle z naruszeniem konkretnej normy prawnej.

Dodać również należy, że zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności.

Mając zatem na uwadze z art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego ani organ administracji, ani tym bardziej sąd administracyjny nie bada zgodności złożonego projektu budowlanego z wymogami technicznymi i standardami sztuki budowlanej. Obowiązek takiego badania spoczywa na projektancie oraz osobie posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, która została zobowiązana do sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego. Odpowiedzialność za ewentualne wady projektu, błędne obliczenia lub brak obliczeń, a także nieuwzględnienie określonych okoliczności faktycznych typu cechy gruntu, ponosi projektant, a nie organ administracji. Przepis art. 35 Prawa budowlanego bowiem przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy nadzoru budowlanego (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2089/18, LEX nr 3022072, a także z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2993/18, LEX nr 3197802). W tym stanie rzeczy, skoro organy administracyjne, a obecnie Sąd, nie mają możliwości ingerowania w kształt projektu i zamierzenia inwestycyjnego, z tego powodu, że co do zasady za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe i architektoniczne odpowiada projektant, nie sposób zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi rozwiązań projektowych projektu budowlanego. Co do zasady za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe i architektoniczne odpowiada projektant. Zaś sam projekt budowlany stanowi dokument sporządzany przez osoby posiadające fachową wiedzę, stąd jest swego rodzaju dokumentem eksperckim, który winien być przy tym spójny, logiczny, zaś przedstawiony w nim tok rozumowania oraz rozwiązania nie powinny budzić wątpliwości. Organy mają więc ograniczoną możliwość ingerowania w kształt projektu i zamierzenia inwestycyjnego, co zresztą okazuje się słuszne, gdyż szersza niż ma to miejsce możliwość ingerencji organu w swobodę pozostawioną inwestorowi sprowadzałaby się do weryfikacji materialnych czy technicznych rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, a to w konsekwencji prowadziłoby do wypaczenia roli organu w procesie inwestycyjnym.

W skardze skarżący zgłosili zarzut niezgodności projektowanej wysokości budynku z § 8 pkt 6 lit. b m.p.z.p. Uchwała wprowadziła zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu ustalając maksymalną wysokość nowej zabudowy - 4 kondygnacje nadziemne, nie więcej niż 13 m od poziomu terenu. Skarżący brak zachowania wymogów dotyczących zgodności wysokości budynku z ustaleniami m.p.z.p. upatrują w przyjętych rzędnych terenu, co zdaniem Sądu nie znajduje umocowania w przepisach prawa.

Zgodnie z § 3 pkt 15 w sprawie warunków technicznych, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Jak wynika z tego przepisu, poziom gruntu wyznaczany jest w projekcie budowlanym i nie musi zgadzać się z aktualnym poziomem terenu, nie musi być zgodny z rzędną terenu na działkach sąsiednich.

Zgodnie z projektem architektonicznym budynek będzie posiadał 4 kondygnacje- nadziemne i jedną podziemną. Wysokość budynku do attyki, będzie wynosiła 12,82 m. Na przekroju A-A nr rysunku A.07. projektu, wykonanego w skali 1: 100 wysokość budynku określona została na 12,82 m, poziom terenu oznaczono -0,60=62,70 Podobnie na przekroju projektu B-B , rys. A.08 architekt wysokość budynku tak samo określił tą wysokość, oświadczając jej zgodność z § 8 pkt 6 lit. b m.p.z.p.

Przepisy nie nakazują badania wysokości budynku z rzędnymi terenu istniejących w momencie wejścia w życie m.p.z.p. w 2014. Z przepisów prawa budowlanego nie wynika, że projektowany teren nie może ulec zmianie, wręcz przeciwnie to autor projektu ustala poziom projektowanego terenu.

Sąd akceptuje stanowisko organu, że nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Oceniając podnoszoną przez skarżącą konieczność sporządzenia ekspertyzy technicznej celem oceny czy wzniesienie projektowanego budynku nie będzie prowadziło do obniżenia przydatności użytkowania sąsiadujących nieruchomości Sąd wyjaśnia, że zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Zgodnie zaś z § 206 ust. 1 rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Z regulacji § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia wynika, że sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnie obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 czerwca 2012 r. II OSK 612/11, 25 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2356/14, 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2057/17 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że skarżący poza subiektywnymi odczuciami i obawami co do obniżenia wartości nieruchomości i komfortu życia, naruszenia prawa do prywatności i intymności oraz podnoszonymi zarzutami naruszenia przepisów prawa nie wykazali żadnych racjonalnych argumentów uzasadniających konieczność sporządzenia ww. ekspertyzy. Nie można utożsamiać wskazanych wyżej obaw skarżących z zagrożeniem dla bezpieczeństwa użytkowników obiektu czy też obniżeniem jego przydatności do użytkowania. Z tego też powodu również zarzuty naruszenia § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Sąd ocenił jako wadliwe. Również samo przekonanie skarżących o sprzeczności z prawem wydanej w toku postępowania decyzji nie może stanowić podstaw do sporządzenia ekspertyzy.

Na marginesie Sąd dodaje, że stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy należy do uznania organu.

Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego była również kwestia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, o której stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wyjaśnić należy, że projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, a ustawodawca wyraźnie zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego został zawężony wyłącznie do kwestii zgodności z ustaleniami planu miejscowego względnie decyzji o warunkach zabudowy oraz z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki.

Sporządzony dla potrzeb rozpatrywanej sprawy projekt zagospodarowania działki, spełnia wszystkie warunki, o których stanowi art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Analiza projektu zagospodarowania terenu pozwala bezspornie zidentyfikować zarówno granice działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, określić usytuowanie, obrys i układy istniejących obiektów budowalnych i projektowanego obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego wielorodzinnego), ustalić przebieg sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny. Projekt ten także charakterystyczne elementy, wymiary, rzędne i wzajemne odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy i terenów sąsiednich.

Sąd wyjaśnia, że ustawodawca jasno i precyzyjnie określił przesłanki materialnoprawne, których spełnienie przez inwestora, nakłada na organ obowiązek (a nie uprawnienie) wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd przypomniał, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 Pr. bud.), co w realiach kontrolowanej sprawy zostało ewidentnie spełnione.

To projektant ponosi odpowiedzialność za dane dotyczące obliczenia odległości miejsca na odpady od budynku sąsiedniego. W § 23 ust. 1 pkt 1 § 23 r.w.t.b. określona została odległość pojemników i kontenerów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki. I tak odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Z projektu zagospodarowania terenu str. 9 podano charakterystykę zabudowy w stosunku do działki [...] względem granic zabudowy sąsiedniej działki. Wschodnia dz. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny – odległość projektowanego budynku od granicy działki wynosi 6,06 m. Projektant oświadczył, że została zachowana odległość 10 m.

Stanowisko skarżących odnośnie ograniczenia możliwości zabudowy przez skarżących ich działki przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] jest gołosłowne i nie zostało podparte dowodami. Ustalenia skarżących nie mogą zastąpić pomiarów wykonanych przez projektanta, który posiada wiedzę specjalistyczną z danej dziedziny.

Sąd stwierdza, że nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skarżących oparte na zagrożeniu konstrukcji ich budynku z uwagi na niestabilny grunt i roboty głębinowe przy realizacji garażu.

Sąd zauważa, że w załączniku do decyzji organu I instancji z 17 października 2022r. EGZ.NR 3 (" Załączniki formalno-prawne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty"), znajduje się dokumentacja geotechniczna dla projektu posadowienia budynku mieszkalnego, wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...] , opracowana przez inż. Z. K. ( upr. [...]) z 2014r. Opinia geotechniczna zezwala na posadowienie fundamentów projektowanego budynku. Do powyższego opracowania został sporządzony " Aneks do dokumentacji geotechnicznej z 2016r. Celem tego opracowania było rozpoznanie warunków gruntowo- wodnych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku przy ul. [...] nr [...]. Ekspertyza potwierdza możliwość realizacji inwestycji. Kolejna Ekspertyza geotechniczna została sporządzona 13 lutego 2017r. i dotyczyła stanu podłoża gruntowego na działkach nr [...] przy ul. [...] w T.. Celem ekspertyzy była ocena wpływu projektowanych budynków na budynek skarżących. Wszystkie powyżej przytoczone ekspertyzy przeczą stanowisku skarżących, o zagrożeniu dla konstrukcji budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...]. Autorzy opracowania ze stosownymi uprawnieniami – mgr inż. Z. W. oraz dr inż. A. Z. odnieśli się do ekspertyzy dotyczącej budynku skarżących , sporządzonej przez Z. . T. , lipiec 1992r. Stwierdzili, że fundamenty budynku skarżących posadowione są na niestabilnym gruncie w warstwie namułów organicznych lub powyżej nich, co skutkuje nadmiernym i nierównomiernym osiadaniem budynku . We wnioskach eksperci nie stwierdzili przeciwskazań dla realizacji inwestycji.

Odnośnie braku dokumentacji geotechnicznej słusznie organ zwrócił uwagę na treść art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Jeżeli zatem wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych należy wykonać w zależności od potrzeb, to wymóg dołączenia do projektu wyników takich badań nie jest obligatoryjny. O tym, czy występuje potrzeba przeprowadzenia badań decyduje projektant konstrukcji obiektu budowlanego. Jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika ponadto, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań (por. wyroki NSA z 5 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 2125/17, z 18 stycznia 2017 r., II OSK 1510/16, z 8 grudnia 2015 r. II OSK 910/14). Trzeba także zauważyć, że stosownie do art. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są ograniczone. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również za przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg sprawdzenia projektu - również sprawdzający (art. 20 Prawa budowlanego). Dotyczy to także oceny dołączenia do projektu budowlanego dokumentów stanowiących jego fakultatywną część oraz oceny poprawności wykonania tych dokumentów. Powyższe powoduje niezasadność zarówno zarzutu naruszenia art. 35 ust. ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego i w związku z § 3 ust. 1 pkt 6 i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, jak również podnoszonego w tym zakresie naruszenia art. 7,77 § 1 i 80 oraz art. 84 K.p.a.

Wobec powyższego niezasadne są zarzuty odnośnie braku ekspertyzy technicznej stanu obiektu budowlanego przy ul. [...]. Trzeba zauważyć, że ustanowienie w § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego. Ekspertyza powinna zostać sporządzona w sytuacji, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w § 204 ust. 5 rozporządzenia zostało pozostawione decyzji projektanta. Sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnego obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Ekspertyza techniczna obiektu istniejącego będzie wymagana dopiero wtedy, gdy zostaną spełnione warunki z § 204 ust. 5 tego rozporządzenia, to znaczy wtedy, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania (por. wyrok NSA z 25 maja 2016 r. sygn. II OSK 2356/14). W przedmiotowej sprawie potrzeba sporządzenia takiej ekspertyzy miałaby wynikać z zagrożenia bezpieczeństwa budynku przy ul. [...] w związku z istniejącymi warunkami geologicznymi. Jednakże żaden ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów dotyczących stanu podłoża gruntowego na działkach przy ul. [...] – [...] nie wskazuje, aby takie zagrożenie istniało, przy czym w dokumentach tych odniesiono się także do przedstawionego przez skarżącego dokumentu z lipca 1992 r. wypowiadającego się w kwestii stanu gruntu.

Skład Sądu w całości podziela stanowisko wyrażone przez Sąd w sprawie o sygn. II SA/Bd 648/18 w zakresie zachowania w odpowiednim stanie budynku przy ul. [...] i towarzyszącego mu ogrodu.

Niezasadne są też zarzuty odnoszące się do braku ustalenia przez organ istnienia i poddania ochronie ogrodu o wartości historyczno – kulturowej przy ul. [...], w miejscu planowanej inwestycji. W toku prowadzonego postępowania, na żądanie organu I instancji zwarte w postanowieniu z 23 sierpnia 2022r. nr WAiB.6740.1.177.978.2022.WS WAiB.65/V/2016 Inwestor dostarczył opinię dendrologiczną z 17 czerwca 2016r, z przeprowadzonej ekspertyzy w dniu 16 czerwca 2016r. drzew i krzewów na działkach [...] obręb [...] przy ul. [...] w T. ( k- 66 akt administracyjnych). W opinii tej, na podstawie analizy układu roślinności oraz jej składu gatunkowego stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości nie znajduje się jakikolwiek obiekt o charakterze ogrodu towarzyszącego zabudowie historyczno – kulturowej. W opinii podkreślono, że wiek większości krzewów nie przekracza 10 lat, cztery drzewa to gatunki drzew owocowych, brak też jakichkolwiek uprawianych roślin stanowiących namiastkę założenia ogrodowego takich jak np. równo przycięte drzewa i żywopłoty tworzące ściany alei czy elementy architektury nadające terenowi charakter nastrojowo – sentymentalny.

Należy zauważyć, że m.p.z.p. nie zawiera definicji ogrodu. Według definicji zawartej w Słowniku języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/) ogród to ,,teren zajęty pod uprawę roślin ozdobnych lub użytkowych z wyznaczonymi alejami, ścieżkami, grządkami itp." Nie można uznać, aby wskazana opinia dendrologiczna, w świetle cytowanej definicji ogrodu w języku potocznym, pozwalała na ocenę, że na nieruchomości przy ul. [...] istnieje jakikolwiek ogród. W konsekwencji należy zatem uznać że organ wydając pozwolenie na budowę nie dopuścił się naruszenia § 8 pkt 4 lit. c) m.p.z.p.

W kwestii potrzeby sporządzenia opinii dendrologicznej w związku z zagrożeniem uszkodzenia systemu korzeniowego drzew rosnących na działce przy ul. [...] należy zauważyć, że skarżący o takim zagrożeniu wypowiadają się bardzo ogólnie, bez konkretnego wskazania w jaki sposób budowa garażu podziemnego w ramach planowanej inwestycji (którego nie planuje się posadowić bezpośrednio w granicy z działką przy ul. [...]) i którym konkretnie drzewom zagraża (brak wskazania czy takie drzewa w ogóle rosną przy granicy nieruchomości Inwestora).

Niezasadne są także zarzuty odnośnie naruszenia przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wskazywany przez skarżących art. 31 ust. 1a pkt 1 i ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami dotyczy prowadzenia przy zabytku nieruchomym badań archeologicznych, jednakże określenie zakresu i rodzaju tych badań należy do wojewódzkiego konserwatora zabytków (który rozstrzyga w drodze decyzji), a nie do organu architektoniczno – budowlanego. Ten ostatni organ nie ma kompetencji, aby kwestionować działania lub brak działania wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do akt sprawy załączona została decyzja z 14 lipca 2016r. Nr WAiB.6741.11.16.17.2016.WS.p ( k- 71), w której Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wraz z przyległymi garażami przy ul. [...] w T. ( działki nr [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna [...] oraz stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 01 września 2016r. dotyczące m.p.z.p., z którego wynika, że ogrody użytkowe wskazane do ochrony w m.p.z.p. nie znajdują się w wojewódzkiej ewidencji zabytków i nie są wpisane do rejestru zabytków ( k-67).

W kwestii zachowania w odpowiednim stanie budynku przy ul. [...] i towarzyszącego mu ogrodu skarżący zgłosili szereg zarzutów, które dotyczą niekompletności projektu budowlanego tj. brak dokumentacji geotechnicznej, brak ekspertyzy technicznej budynku przy ul. [...], nieprzestrzeganie przepisów o ochronie zabytków oraz brak opinii dendrologicznej odnośnie ewentualnego uszkodzenia systemu korzeniowego drzew w ogrodzie przy ul. [...].

Żaden z powyższych zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.