Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 434/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi B. Ż. i M. Ż. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr AB-II.7821.13.2022.AK w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r. znak: AB-II.7821.13.2022.AK Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda") utrzymał w mocy decyzję Starosty Suwalskiego (dalej: "Starosta") z dnia 7 grudnia 2022 nr 25/2022 r., znak: AIB.6740.1.72.2022, udzielającej Wójtowi Gminy Suwałki (dalej: "Wójt", "wnioskodawca", "inwestor") zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej nr [...] w miejscowości L., gmina S., powiat s.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Po rozpatrzeniu wniosku Wójta z dnia 15 kwietnia 2022 r., uzupełnionego 17 maja 2022 r., Starosta wydał w dniu 13 lipca 2022 r. decyzję nr 19/2022 znak: AIB.6740.1.72.2022, zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej nr [...] w miejscowości L., gmina S. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego od ww. decyzji Wojewoda decyzją z dnia 12 października 2022 r. znak: AB-II.7821.13.2022.AK uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem wydania decyzji kasacyjnej były uchybienia procedury administracyjnej, w szczególności brak zapewnienia wszystkim stronom udziału w prowadzonym postępowaniu, brak zebrania niezbędnych materiałów dowodowych i dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając na względzie wskazania organu odwoławczego co do ponownie prowadzonego postępowania, Starosta postanowieniem z dnia 19 października 2021 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Powyższe braki zostały uzupełnione 27 października 2022 r.

Decyzją z dnia 7 grudnia 2022 r. znak: AIB.6740.1.72.2022 Starosta ponownie zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Wójtowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik B. i M. Ż. - właścicieli wywłaszczanej w części nieruchomości o nr ewid. [...]. Odwołujący, podobnie jak w poprzednim odwołaniu, zarzucił, że na części wywłaszczanej działki nie została zlokalizowana droga w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, inwestycja nie posiada skutecznego odwodnienia i w nadmierny i nieuzasadniony sposób pozbawi ich prawa własności, ograniczy możliwość korzystania z pozostałych nieruchomości oraz pozbawi ich wjazdu do stodoły zlokalizowanej na działce, która podlegać będzie częściowemu wywłaszczeniu. Dodatkowo, w sprawie brak jest uzasadnienia dla nadania skarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a inwestycja może negatywnie wpłynąć na przyrodę Wigierskiego Parku Narodowego.

Pismem z dnia 27 stycznia 2023 r. Wójt przedstawił swoje stanowisko w sprawie oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Do pisma załączono również pismo projektanta z dnia 17 stycznia 2023 r. stanowiące wyjaśnienia zawartych w projekcie rozwiązań projektowych.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r. Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że podstawą prawną skarżonej decyzji Starosty z dnia 7 grudnia 2022 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Organ odwoławczy, badając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności z prawem stwierdził, że czyni ona zadość wymogom specustawy drogowej i w związku z tym brak było podstaw do jej zakwestionowania. Pierwszoinstancyjne postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego, projekt budowlany odpowiada wymogom przepisów prawa budowlanego, a parametry inwestycji są zgodne z warunkami określonymi w warunkach technicznych.

Wojewoda stwierdził, że nieprawidłowości wskazane w decyzji kasacyjnej z dnia 12 października 2022 r. zostały w pełni usunięte przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia 19 października 2022 r. Starosta, zgodnie ze wskazaniami organu II instancji, zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez: wykazanie, że ingerencja we własność w stosunku do działek o nr ewid. [...], [...] i [...] związana z realizacją przedmiotowej inwestycji drogowej odpowiada jej koniecznemu zakresowi; przedłożenie projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego sporządzonego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie zaopatrzenia w niezbędne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące ukształtowania terenu i odwodnienia projektowanej drogi; wyjaśnienia rozbieżności zawartych w opisie do projektu zagospodarowania terenu dotyczących usunięcia kolidującego zadrzewienia i zakrzewienia w granicach pasa drogowego oraz nazwy inwestycji. Ponadto, organ I instancji zobowiązał inwestora do wykazania konieczności wywłaszczenia fragmentu działki o nr ewid. [...] należącej do odwołujących w celu realizacji inwestycji drogowej.

W odpowiedzi na powyższe inwestor przedłożył uzupełnione trzy egzemplarze projektu budowlanego. W opisie do projektu zagospodarowania terenu wyjaśniono, że - z uwagi na brak kanalizacji deszczowej w rejonie inwestycji - sposób odwodnienia projektowanej drogi odbywać się będzie powierzchniowo na przyległe tereny zielone do istniejących rowów. Zastosowano jednostronny spadek nawierzchni w kierunku istniejącego rowu odwadniającego. Wskazano, że na granicy pasa drogowego zastosowano przeciwskarpy z gruntu pokrytego humusem i trawą, zabezpieczające przed bezpośrednim spływem wód opadowych na działki przyległe do pasa drogowego. Zastosowano dodatkowo (na wysokości działki nr ewid. [...] po podziale) elementy odprowadzające wodę opadową z jezdni (korytka ściekowe) do istniejących rowów, zabezpieczono krawężnikiem odcinki przy zabudowaniach w celu ukierunkowania spływu wód do rowu. Rysunek projektu zagospodarowania terenu uzupełniono o elementy odwodnienia projektowanej drogi, tj. projektowane spadki poprzeczne drogi, skarpy, ścieki korytkowe. Wyjaśniono też konieczność wywłaszczenia części nieruchomości o nr ewid. [...],[...] i [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do wywłaszczanej części działki nr ewid. [...] należącej do Państwa Ż. (wywłaszczana działka o nr ewid. [...] o pow. 0,0027 ha) wywłaszczono teren niezbędny do budowy ciągu pieszo-rowerowego, pobocza gruntowego, budowy wyniesionego przejścia dla pieszych, budowy oświetlenia ulicznego, kanału technologicznego, wykonania palisady zabezpieczającej z kołków drewnianych wraz z budową skarpy nasypu pod ciąg pieszo-rowerowy oraz przebudowy kolidującego uzbrojenia podziemnego. inwestor ujednolicił również opis projektu zagospodarowania terenu w zakresie nazwy inwestycji oraz konieczności usunięcia kolidującego zadrzewienia i zakrzewienia. Wobec powyższych wyjaśnień Wojewoda stwierdził, że błędy i niejasności w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały przez inwestora wyjaśnione.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 11a specustawy drogowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało wszczęte na wniosek złożony przez właściwego zarządcę drogi - Wójta. Do wniosku załączono, w myśl art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, przedłożono trzy egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnymi na dzień opracowania projektu. W aktach sprawy znajdują się: pozytywna opinia Zarządu Województwa Podlaskiego z 10 marca 2022 r., uchwała Zarządu Powiatu Suwalskiego z 24 lutego 2022 r. opiniująca pozytywnie planowaną inwestycję oraz pozytywna opinia Wójta z 23 lutego 2022 r. Ponadto, inwestor do wniosku o ZRID załączył pozytywną opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 24 lutego 2022 r. i Wigierskiego Parku Narodowego z 7 marca 2022 r. oraz decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 21 kwietnia 2022 r., zezwalającą na odstępstwo od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1, 5, 6, 9, 18, 20 i 22 ustawy o ochronie przyrody na obszarze Wigierskiego Parku Narodowego.

Organ odwoławczy wskazał również, że analiza projektu budowlanego pod kątem zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami prawa wykazała, że inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.).

Zdaniem organu odwoławczego decyzja Starosty czyni również zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Starosta zatwierdził projekt budowlany oraz projekty podziału nieruchomości, wskazał nieruchomości, które stają się własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego - Gminy S., a także prawidłowo określił termin wydania nieruchomości w myśl art. 16 specustawy drogowej.

W ocenie Wojewody postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o ZRID również spełnia warunki specustawy drogowej i zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami k.p.a, w tym w zakresie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ZRID, zawiadomienia o wydanej decyzji czy też prawidłowości doręczeń.

Wojewoda zaznaczył, że zarzuty odwołania Państwa Żukowskich w większości pokrywają się z zarzutami zawartymi w odwołaniu z 29 lipca 2022 r. Zaznaczył, że inwestor w pełni wyjaśnił i uzasadnił konieczność wywłaszczenia części działki odwołujących. Wbrew twierdzeniom, na wywłaszczanym fragmencie działki nie musi być realizowana jedynie jezdnia, albowiem droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy, którego definicję zawiera art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.).

Zdaniem Wojewody analiza dokumentacji projektowej wykazała, że w kontrolowanym postępowaniu na częściach wywłaszczanych działek zaprojektowano elementy drogi, zatem uznać trzeba, że wywłaszczono fragmenty niezbędne do realizacji inwestycji celu publicznego. Dodał, że odnośnie zarzutu braku skutecznego odwodnienia projektowanej drogi wypowiedział się projektant opracowujący zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany i wyjaśnił, że pochylenie poprzeczne, dwuprocentowy spadek przebudowywanej drogi i ciągu pieszo-rowerowego skierowany jest w kierunku przeciwnym niż posesja odwołujących się, zatem nie ma możliwości, aby wody roztopowe czy opadowe spływały na ich posesję. Analiza przedłożonej dokumentacji wykazała, że sposób odwodnienia projektowanej drogi odbywać się będzie powierzchniowo w obrębie pasa drogowego, zatem – w ocenie organu - argument odwołujących uznać trzeba za chybiony.

W odniesieniu do zarzutu nadania skarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Wojewoda wyjaśnił, że argumentacja przedstawiona przez inwestora (zły stan techniczny drogi, pozyskanie dofinansowania na realizację przedsięwzięcia) stanowiła przesłankę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na wyjątkowo ważny interes społeczny i gospodarczy, jako spełniająca wymóg ustawy określony w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej.

Za niezrozumiały uznał organ odwoławczy zarzut odwołujących, jakoby inwestycja ograniczała możliwość pełnego gospodarczego wykorzystania pozostałych nieruchomości poprzez m.in. pozbawienie wjazdu do stodoły, albowiem stodoła nie posiada żadnego wejścia ani wjazdu od strony drogi. Jak wskazał Wojewoda, wjazd do stodoły prawdopodobnie odbywa się z posesji Odwołujących, a przebudowywany odcinek drogi zlokalizowany jest w zupełnie innym miejscu niż znajduje się stodoła, co organ zweryfikował na podstawie podglądu na portalu internetowym zapewniającym dostęp do usług danych przestrzennych (Geoportalu).

Co do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności do działki o nr ewid. [...] Wojewoda wyjaśnił, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy specustawy drogowej. Dodatkowo zauważył, że zarówno art. 21 ust. 2, jak również art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z przepisami specustawy drogowej wskazują, że interes publiczny związany z budową dróg ma pierwszeństwo przed interesami prywatnymi związanymi z prawem własności nieruchomości. Zastosowanie powyższych przepisów prowadzi bowiem do zrealizowania interesu publicznego, przy jednoczesnym naruszeniu interesów jednostki związanych z przejęciem części nieruchomości do niej należącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów o ochronie przyrody poprzez zlokalizowanie inwestycji na terenie Wigierskiego Parku Narodowego, co może wpłynąć negatywnie na środowisko, Wojewoda odwołał się do swojej argumentacji z poprzedniej decyzji z 12 października 2022 r. przypominając jedynie, że inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Wigierski Park Narodowy.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wszelkie roboty budowlane zostały ukończone przez wykonawcę 7 października 2022 r., a więc przed uchyleniem decyzji przez Wojewodę Podlaskiego, przed otrzymaniem wiadomości o uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy. Dodał, że decyzji Starosty z 13 lipca 2022 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności co oznacza, że zarządca drogi mógł od razu przystąpić do budowy drogi, nie czekając aż decyzja ZRID stanie się ostateczna. To z kolei zdaniem Wojewody czyni zarzut dopuszczenia się samowoli budowlanej niezasadnym.

Skargą z dnia 15 czerwca 2023 r. B. oraz M. Ż., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: "Skarżący") zaskarżyli do sądu powyższe rozstrzygnięcie. Decyzja została zaskarżona w części - w zakresie realizacji inwestycji na działce Skarżących, tj. działce o nr. geod. 222.

Skarżący decyzji Wojewody (w skardze błędnie nazwanej "uchwałą") zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania (błędnie zatytułowanych jako "przepisy prawa materialnego"):

a) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że od wywłaszczanej strony nie ma żadnego wejścia czy wjazdu do stodoły, w sytuacji, gdy uprzednio, przed rozpoczęciem przez wnioskodawcę budowy, znajdował się od tej strony wjazd na posesję oraz do stodoły i jest umiejscowiona nadal brama wjazdowa, co doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że inwestycja nie ograniczy możliwości pełnego gospodarczego wykorzystania nieruchomości Skarżących;

b) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, oparcie się jedynie na stanowisku projektanta, że nie ma możliwości, by na nieruchomość Skarżących spływały wody roztopowe czy opadowe z uwagi na występujące pochylenie poprzeczne i dwuprocentowy spadek drogi w sytuacji, gdy spadek, na który wskazywał projektant, nie występuje, a na nieruchomość Skarżących cyklicznie spływają wody opadowe, co ma miejsce od czasu rozpoczęcia inwestycji;

c) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym dokumentacji zdjęciowej dołączonej do odwołania (ostatnie załączone zdjęcie), a w konsekwencji błędne przyjęcie, że cała wywłaszczona część nieruchomości, tj. [...] (po wyodrębnieniu) jest niezbędna dla realizacji celów inwestycji w sytuacji, gdy jedynie na części wywłaszczonej nieruchomości znajduje się fragment inwestycji, a pozostała część jest zbędna dla jej celów (mowa o cyplu o wymiarach przyprostokątnych 3m i 8,3 m);

d) art. 11a ust. 1 ustawy poprzez objęcie decyzją nieruchomości Skarżących w sytuacji, gdy na części ich nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu nie została zlokalizowana droga, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, a do których to dróg publicznych odnosić się może jedynie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; objęcie decyzją części nieruchomości Skarżących w przypadku braku zlokalizowania na niej elementów drogi przekracza upoważnienie ustawowe;

e) art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy poprzez pominięcie uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. Skarżących, przez nieuwzględnienie, że inwestycja w nadmierny, nieuzasadniony sposób pozbawi prawa własności Skarżących do części działki [...] (po wyodrębnieniu) oraz ograniczy możliwość pełnego, gospodarczego wykorzystania pozostałych nieruchomości Skarżących, tj. [...] (po wyodrębnieniu) oraz [...] poprzez chociażby pozbawienie wjazdu do stodoły;

f) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji słusznego interesu obywateli - Skarżących, w postaci przysługującego im prawa własności, a w konsekwencji zatwierdzenie podziału nieruchomości stanowiącej własność Skarżących, tj. działki o nr. geod. [...] i wywłaszczenie części ww. nieruchomości w sytuacji, gdy realizacja inwestycji na działce Skarżących (nr geod. [...]) nie jest niezbędna, inwestycja powinna być realizowana z pominięciem działki Skarżących;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie prawa własności Skarżących do działki o nr. geod. [...], a w konsekwencji naruszenie istoty prawa własności Skarżących poprzez uniemożliwienie Skarżącym korzystania z ich nieruchomości w pełnym zakresie bez uzasadnionych przyczyn;

Na tych podstawach pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie w części decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. Sąd dopuścił złożony przez pełnomocnika Skarżących dowód w postaci 14 zdjęć obrazujących zrealizowaną inwestycję drogową w celu wykazania niezgodności ustaleń organów ze stanem faktycznym istniejącym na działce Skarżących. Pełnomocnik wskazał również, że kwestia zjazdów podnoszona była przez Skarżących przy negocjacjach z gminą, zaś formalnie została zakwestionowana w odwołaniu organu I instancji. Dodał, że wjazd miał charakter faktyczny, a nie formalny. Grunty rolne obecnie są wydzierżawione a dzierżawca nie korzysta ze stodoły.

W odpowiedzi na postanowienie Sądu wydane na rozprawie Wojewoda pismem z 31 sierpnia 2023 r. wskazał na elementy niezbędne do realizacji inwestycji celu publicznego, które uzasadniały wywłaszczenie Skarżących. Organ dodał, że w świetle ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do samodzielnej kontroli i oceny, czy inwestycja, na którą inwestor uzyskał ZRID, została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem, gdyż jest to kompetencja organów nadzoru budowlanego. Wojewoda wskazał także, że z akt wynika, że inwestycja została zrealizowana i w dniu 13 października 2022 r. dokonano komisyjnego odbioru końcowego robót, sporządzając w tym dniu protokół odbioru końcowego. Stwierdził też, że na podstawie zdjęć nie sposób wywieść, czy cały wywłaszczony teren został wykorzystany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

W dniu 11 września 2023 r. pełnomocnik Skarżących, w celu ustosunkowania się do stanowiska Wojewody, złożył wniosek o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo, w którym podniósł dodatkowe argumenty wskazując m.in., że zaskarżona decyzja została wydana po utracie ważności zezwolenia udzielonego wnioskodawcy na odstępstwo od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1, 5, 6 , 9, 18, 20 i 22 ustawy o ochronie przyrody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wad prawnych uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a została wydana po wnikliwej i rzeczowej analizie akt sprawy, zaś zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał istnienia okoliczności stanowiących przesłankę do zmiany rozstrzygnięcia organów w niniejszej sprawie.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zezwolenie na realizację inwestycji drogowej udzielone na podstawie przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. 2023 poz. 162, dalej: "specustawa drogowa"). Zgodnie z przepisami wyżej wymienionej ustawy, decyzja ZRID reguluje kompleksowo formalne aspekty procesu inwestycyjnego i daje inwestorowi prawo przystąpienia do robót budowlanych w oparciu o taką decyzję. Decyzja przesądza o lokalizacji inwestycji drogowej, tj. przebiegu drogi, zatwierdza podział nieruchomości (linie rozgraniczające granice pasów drogowych, ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości) oraz zatwierdza projekt budowlany, przewidujący konkretne rozwiązania techniczne zaplanowanej drogi. Nieruchomości lub ich części, które wskutek zatwierdzonego podziału znalazły się w granicach pasa drogowego, stają się z mocy prawa, z dniem, w którym decyzja o ZRID stała się ostateczna, własnością Skarbu Państwa (w odniesieniu do dróg krajowych) lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego (w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych). Specustawa drogowa w sposób szczegółowy wskazuje, jakim wymogom powinien odpowiadać wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 11d ust. 1 ustawy), jak powinna przebiegać procedura wydania decyzji (art. 11d ust. 2-10 ustawy) oraz jakie elementy powinna ona zawierać (art. 11f ustawy). Przepis art. 11e ustawy stanowi, że zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Ustawa przewiduje uproszczony tryb powiadomień stron o czynnościach postępowania i doręczenia decyzji.

W ocenie Sądu decyzja Starosty oraz utrzymującą ją w mocy decyzja Wojewody w pełni odpowiadają wymogom określonym przedmiotową ustawą i została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek właściwego zarządcy drogi, tj. Wójta. Do wniosku dołączone zostały dokumenty wymagane art. 11d ust. 1 ustawy: mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz uzbrojenia terenu; analiza powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy z projektami podziału nieruchomości, określające nieruchomości (lub ich części) planowane do przejęcia na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczo-budowlanego wraz z zaświadczeniami projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnymi na dzień opracowania projektu; wymagane przepisami art. 11b specustawy drogowej opinie Zarządu Województwa Podlaskiego, Zarządu Powiatu S., Wójta Gminy S., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Wigierskiego Parku Narodowego oraz decyzję Ministra Klimatu i Środowiska zezwalającą na odstępstwo od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1, 5, 6, 9, 18, 20 i 22 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2023 poz. 1336) na obszarze Wigierskiego Parku Narodowego.

Zaskarżona decyzja odpowiada także wymogom określonym art. 11f specustawy drogowej. Zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy decyzji, w tym analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczającej teren oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto w rozstrzygnięciu wskazano nieruchomości, które stają się własnością Gminy S.

Nie nasuwa wątpliwości Sądu prawidłowość procedury wydania decyzji. O wszczęciu postępowania indywidualnie został powiadomiony wnioskodawca oraz właściciele nieruchomości, które znalazły się w granicach pasa drogowego, natomiast pozostałe strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń. Organ na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawidłowo zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Z analizy akt sprawy wynika także, że decyzja Starosty z dnia 7 grudnia 2022 r. spełnia wymogi art. 11f ust. 3 specustawy drogowej - decyzję doręczono wnioskodawcy, a zawiadomienie o jej wydaniu doręczono właścicielom nieruchomości przejętych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, natomiast pozostałym stronom zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało obwieszczone na tablicach ogłoszeń umieszczonych w Urzędzie Gminy w S., Starostwie Powiatowym w S., w Biuletynie Informacji Publicznej oraz w prasie lokalnej (Gazecie W.).

Zarzuty skargi, w większości tożsame z zarzutami odwołania, nie mogły zdaniem składu orzekającego prowadzić do uchylenia decyzji. Liczne zarzuty dotyczą błędów w zgromadzeniu oraz ocenie materiału dowodowego i w efekcie poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych, a więc naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Odnosząc się do nich w pierwszej kolejności Sąd podziela stanowisko organu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w wyniku wywłaszczenia fragmentu działki Skarżących o pow. 27 m2 doszło do niezgodnego z prawem utrudnienia albo uniemożliwienia wykorzystywania pozostałej części nieruchomości o pow. 798 m2 w sposób dotychczasowy. Nie sposób tylko na podstawie dokumentacji fotograficznej, w tym 14 zdjęć dołączonych na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r., wywieść - jak to starają się uczynić Skarżący - że realizacja inwestycji uniemożliwiła wjazd na działkę oraz do budynku stodoły. Jak trafnie wskazał organ, zgodnie z mapą do celów projektowych wjazd na teren nieruchomości usytuowany jest około 50 m przed początkiem przebudowywanego odcinka drogi. Powyższe informacje wynikają z pisma projektanta załączonego do pisma inwestora z 31 stycznia 2023 r. oraz zostały zweryfikowane na Geoportalu, tzn. portalu internetowym zapewniającym dostęp do usług danych przestrzennych. Podkreślić trzeba, że sami Skarżący wskazali na rozprawie, że dotychczasowy wjazd umożliwiający dostęp do stodoły od drugiej strony miał charakter wyłącznie faktyczny. Zdaniem Sądu takie faktyczne wykorzystywanie części drogi jako "wjazdu" na posesję nie może prowadzić do wniosku, że zrealizowanie inwestycji doprowadziło do ograniczenia możliwości pełnego wykorzystania nieruchomości, skoro zgodnie z dokumentacją budowlaną oraz geodezyjną właściwy wjazd na teren działki zlokalizowany jest w zupełnie innym miejscu, na odcinku drogi nieobjętym przedmiotową inwestycją.

W istocie roszczenia Skarżących sprowadzają się do żądania zapewnienia innego dostępu do działki, niż ten istniejący, co stanowi próbę wykazania posiadania interesu faktycznego, który nie podlega ochronie prawnej na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Uznanie przy tym, jak chcieliby Skarżący, że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw które są zagrożone w związku z planowana inwestycją. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu przepisów administracyjnych, skoro poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nieruchomość Skarżących nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej (podobnie NSA w wyroku z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. II OSK 762/13).

W zakresie zarzutu dotyczącego wadliwego odwodnienia na zrealizowanej inwestycji drogowej, co ma skutkować spływem na posesję Skarżących wód opadowych, zaznaczyć trzeba, na co trafnie wskazywał Wojewoda, że właściwym organem w tym zakresie jest organ nadzoru budowlanego, który na mocy ustawy -Prawo budowlane pełni funkcję inspekcyjną, kontrolną i nadzorującą w zakresie budowy i użytkowania obiektów budowlanych. Realizacji tychże funkcji służy wiele uprawnień przewidzianych dla organów nadzoru budowlanego przez ustawę - Prawo budowlane. Przy czym Sąd zauważa, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do zakwestionowania stanowiska uprawnionego projektanta wskazującego, że pochylenie poprzeczne (dwuprocentowy spadek przebudowywanej drogi i ciągu pieszo-rowerowego) skierowany jest w kierunku przeciwnym niż posesja Skarżących. Jak stwierdzono, sposób odwodnienia projektowanej drogi odbywać się będzie powierzchniowo w obrębie pasa drogowego. Trafnie zatem wskazują organy, że nie ma możliwości, przynajmniej z technicznego punku widzenia, aby wody roztopowe czy opadowe spływały na posesję Skarżących. Takie rozwiązanie techniczne kwestii odwodnienia powierzchniowego, adekwatne do stanu istniejącego na nieruchomości i zgodne z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. 2022 poz. 1518), zostało zaakceptowane przez podmioty posiadające uprawnienia budowlane odpowiedzialne w świetle prawa budowlanego. Zarówno bowiem projektant, jak i sprawdzający projekt, potwierdzili jego zgodność z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Kwestia zaś rzeczywistego stanu technicznego obiektu budowlanego nie może być oceniania w niniejszym postepowaniu w przedmiocie wydania decyzji o ZRID, lecz jak już wskazano należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego w trybie przepisów ustawy - Prawo budowlane. Nadmienić trzeba, że w wyroku NSA z dnia 17 maja 2017 r., II OSK 203/17, sąd wyraźnie stwierdził, że organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych (w tym przypadku w zakresie odwodnienia), gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Takie też stanowisko prezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r. (II OSK 3221/14; zob. także wyroki NSA z 26 lipca 2013 r., II OSK 762/13, 13 września 2017 r., II OSK 1705/17 i 17 lutego 2016 r., II OSK 3092/15).

W dalszej kolejności ocenić trzeba, że organy wywiodły trafne wnioski w zakresie niezbędności wywłaszczenia części działki o nr ewid. [...]. Na podstawie znajdującego się w aktach materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, jak to podnosi autor skargi, że jedynie na części wywłaszczanej nieruchomości znajduje się fragment inwestycji, a pozostała część działki o nr [...] (po podziale) o pow. 0,0027 ha jest dla jej celów zbędna. Sąd podziela ustalenia organów, że w sprawie niniejszej wywłaszczono teren rzeczywiście niezbędny do budowy ciągu pieszo-rowerowego, pobocza gruntowego, budowy wyniesionego przejścia dla pieszych, budowy oświetlenia ulicznego, kanału technologicznego, wykonania palisady zabezpieczającej z kołków drewnianych wraz z budową skarpy nasypu pod ciąg pieszo-rowerowy oraz przebudowy kolidującego uzbrojenia podziemnego. Wyciągnięciu przez organy odmiennych wniosków z pewnością ułatwiłoby precyzyjne i nie budzące wątpliwości wykazanie przez Skarżących obszaru, który ich zdaniem jest zbędny do przebudowy drogi, czego jednak nie poczyniono w toku postepowania administracyjnego, ograniczając się jedynie do przedłożenia dokumentacji fotograficznej. Załączone do akt sprawy zdjęcia nie pozwalają jednak na stwierdzenie, że wywłaszczono również fragmenty zbędne dla realizacji inwestycji celu publicznego.

Tym samym Skarżący nie zdołali również skutecznie wykazać, że na części ich nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu nie została zlokalizowana droga, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. W tym miejscu należy podkreślić, że droga publiczna nie składa się wyłącznie z części przeznaczonej dla ruchu pojazdów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, pojęcie drogi w rozumieniu celu wywłaszczenia należy rozumieć szerzej, mając na uwadze definicję drogi zawartą w art. 4 pkt 2 u.d.p. (budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt), biorąc pod uwagę zawartą w art. 4 pkt 1 definicję pasa drogowego (wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga) (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 maja 2023 r., II SA/Lu 181/23). Jak wynika z ukształtowanego już orzecznictwa NSA, pas drogowy obejmuje nie tylko jezdnię, jako twór fizyczny, ale także jej otoczenie związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, tj. w normalnych warunkach nieprzeznaczone do ruchu drogowego, ale umożliwiające prawidłowe utrzymanie tego ruchu. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczanej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym przez określenie to należy rozumieć zajęty pas gruntu w ramach linii rozgraniczających drogę obejmujący zarówno jezdnie, jak i chodniki, ścieżki rowerowe, miejsca postojowe i parkingi, latarnie, zieleń przydrożną, sieci: wodociągowe, ciepłownicze, kanalizacji deszczowej i ściekowej, usytuowane na nim obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Innymi słowy, pojęcie to wyczerpuje usytuowanie na nieruchomości pasa drogowego lub jego części (wyroki NSA z: 2 czerwca 2010 r., sygn. I OSK 1116/10, 2 kwietnia 2014 r., sygn. II GSK 155/13, 16 marca 2021 r., sygn. I OSK 2650/20, 26 sierpnia 2022 r., sygn. I OSK 1956/21).

Skarżący zarzucają również, że inwestycja w nadmierny i nieuzasadniony sposób pozbawia ich prawa własności, co wiążą z naruszeniem art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, art. 7 k.p.a. oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP. W tym miejscu konieczne jest poczynienie dłuższego wywodu w celu wyjaśnienia spornych kwestii. Po pierwsze zaznaczyć trzeba, że przy ocenie, czy decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem.

Co istotne, prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je ustawa zasadnicza, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być zatem ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

Taki właśnie charakter ma specustawa drogowa, na mocy której organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, za słusznym odszkodowaniem (art. 12 ust. 4b). Ustawa dopuszcza zatem ingerencję w prawa własności i co więcej, czyni to w zgodzie z przepisami Konstytucji. Podobny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 października 2012 r. (K 4/10, OTK ZU nr 9/A/2012, poz. 106), w którym wskazał, że ze względu na sprawne realizowanie ważnego celu publicznego, jakim jest rozbudowa infrastruktury drogowej, wprowadzone w ustawie o inwestycjach drogowych modyfikacje i uproszczenia dotyczące podstawowych regulacji prawnych są uzasadnione i nie naruszają istoty praw konstytucyjnych. Co więcej, ograniczenia te są zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ "budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności (art. 31 ust. 3 Konstytucji); jest kwestią dobra wspólnego". Charakteryzując postępowanie o udzielenie zezwolenia na inwestycję drogową, Trybunał podkreślił, że trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Wydaje się oczywiste, że przy założonym przebiegu drogi z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony wypadnięcie choćby jednej z grupy wywłaszczanych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. W ocenie Trybunału, to spostrzeżenie natury faktycznej musiało być uwzględnione przez racjonalnego ustawodawcę w toku tworzenia ustawy będącej podstawą organizacji procesu inwestycyjnego.

Do powyższych uwag Trybunału nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12, zwracając uwagę, że przyjęte w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych rozwiązania prawne oparte są na regule dominacji interesu społecznego nad interesem indywidualnych obywateli. W tym stanie rzeczy w postępowaniu o ustalenie lokalizacji drogi publicznej z uwagi na prymat interesu ogólnego nie ma zastosowania, w takim zakresie jak w przypadku ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakaz wyważenia wszystkich interesów, jakie występują w danej sprawie. Stąd też organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie był władny nakazać inwestorowi innej lokalizacji drogi. Prawdą jest, że art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej nakłada na organ obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, podkreśla się jednak, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione (wyrok NSA z 3 września 2014 r., II OSK 1730/14).

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie sporna inwestycja będzie miała wpływ na korzystanie przez Skarżących z przysługującego im prawa własności do działki o nr geod. [...] (przed podziałem), nie może to jednak uzasadniać ingerowania w jej rozwiązania, gdyż zgodnie z ustawą leży to w gestii wnioskodawcy (w sprawie niniejszej - Wójta). Jak już zaznaczono powyżej, to inwestor, czyli zarządca drogi będący wnioskodawcą, samodzielnie decyduje o przebiegu drogi i zastosowanych rozwiązaniach techniczno-wykonawczych. Organ jest związany wnioskiem inwestora, nie posiada zatem kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, a ocena wniosku polega na zbadaniu zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił inwestor. Tylko stwierdzenie, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r.,sygn. akt II OSK 762/13).

Podsumowując tę część rozważań, specustawa drogowa służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych i innych rozwiązań komunikacyjnych. Wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a). Pomimo zatem odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących celowi publicznemu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. W sprawie niniejszej Wojewoda poddał weryfikacji i ocenie stanowisko zarządcy drogi w zakresie niezbędności przejęcia nieruchomości na cele drogowe. W tym celu wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez wykazanie, że ingerencja we własność w stosunku do działek o nr ewid. [...], [...] i [...] związana z realizacją przedmiotowej inwestycji drogowej odpowiada jej koniecznemu zakresowi oraz do wykazania konieczności wywłaszczenia fragmentu działki o nr ewid. [...] należącej do Skarżących. Natomiast akceptację przedstawionego stanowiska zarządcy drogi organ wyraził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji potwierdzając, że zakres inwestycji jest zgodny z celami specustawy drogowej.

Odnosząc się do złożonego przez pełnomocnika Skarżących wniosku o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo wskazać trzeba, że zgodnie z art. 133 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Komentowany przepis nie określa wypadków, w których sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. W piśmiennictwie podkreśla się (por. komentarz do p.p.s.a. pod red. Bogusława Dautera, Andrzeja Kabata, Małgorzaty Niezgódki-Medek Małgorzata, wydanie internetowe, LEX/el. 2021), że unormowanie zawarte w art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a. dotyczy sytuacji wyjątkowych, a decyzja sądu o otwarciu zamkniętej rozprawy powinna wynikać z ważnych powodów, a przy tym takich, które ujawniły się dopiero po zamknięciu rozprawy. Sąd doszedł do przekonania, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie i dlatego nie podjął decyzji o otwarciu zamkniętej w dniu 29 sierpnia 2023 r. rozprawy. Niemniej jednak, odnosząc się do zawartej we wniosku argumentacji zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu nie stanowi naruszenia prawa wydanie decyzji ostatecznej przez Wojewodę po utracie ważności zezwolenia wydanego przez Ministra Klimatu i Środowiska w decyzji z 21 kwietnia 2022 r. Podkreślić bowiem trzeba, że wszystkie siedem wskazanych w ww. decyzji ministra zezwoleń na odstępstwa od zakazów zostały urzeczywistnione poprzez zrealizowanie inwestycji przed upływem terminu wskazanym w zezwoleniu. Istotne w tej kwestii jest, że decyzja organu I instancji objęta była rygorem natychmiastowej wykonalności, a więc niezwłocznie po jej wydaniu przystąpiono do prac budowlanych, które ukończono w dniu 12 października 2022 r., kiedy to dokonano komisyjnego odbioru końcowego robót, sporządzając stosowny protokół. Zezwolenie ministra wygasło zaś dopiero z dniem 31 stycznia 2023 r.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.