Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1641/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2025-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 40
journal: Dz.U. 2024 poz 320
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2024 r., nr SKO.Dr./4122/205/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. 3123 zł (trzy tysiące sto dwadzieścia trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 2 sierpnia 2024 r., nr SKO.Dr./4122/205/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 26 marca 2024 r., nr 249/G/PK/KR/SK/24/ZDMK, na mocy której orzeczono o ustaleniu i nałożeniu na [...]Sp. z o.o. we W. (dalej "strona skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 13 535,98 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego Al. [...], dz. [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], poprzez umieszczenie w dniach od 4 września 2023 r. do dnia 29 lutego 2024 r. urządzenia reklamowego o całkowitej powierzchni reklamy 9,95 m2.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 4 września 2023 r., podczas kontroli drogi publicznej Al. [...] w K., stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez znajdujący się na chodniku w pasie drogowym słup plakatowo-reklamowy typu "okrąglak", o treści zmiennej, o wymiarach: średnica 1,10 m, wysokość 2,88 m (o całkowitej powierzchni reklamowej: 9,95 m2), bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem z podjętych czynności kontrolnych oraz wykonanymi podczas kontroli fotografiami. Wymiary słupa plakatowo-reklamowego typu "okrąglak" ustalone zostały na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy dalmierza laserowego Leica Disto D810.

Przyjęto, że właścicielem urządzenia jest strona skarżąca, czego potwierdzeniem miały być ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych i dokumenty zgromadzone w trakcie postępowania wyjaśniającego. Podano, iż przedmiotowy słup reklamowy oznaczono nazwą strony skarżącej, numerem telefonu oraz numerem 0652.

Wskazano także, że przedmiotowy słup znajduje się na działce należącej do kategorii działek drogowych o symbolu "dr". Słup umieszczony był we wskazanej lokalizacji bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 4 września 2023 r. do dnia 29 lutego 2024 r., tj. 179 dni.

Organ zbadał możliwość zastosowania art. 189f k.p.a., jednakże nie stwierdził zaistnienia przesłanek warunkujących umorzenie przedmiotowej kary pieniężnej.

W tak ustalonym stanie faktycznym, organ pierwszej instancji, decyzją z 26 marca 2024 r. orzekł o ustaleniu i nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 13 535,98 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przestawił stan faktyczny sprawy i powołał zastosowane przepisy ustawy o drogach publicznych oraz Uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.

Od powyżej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie, w którym wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

a/ naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne przesądzają, że organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowej sprawie,

b/ naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a tym samym błędne uznanie przez organ I instancji, że należycie i wyczerpująco poinformował skarżącą o okolicznościach faktycznych i prawnych będących podstawą wydania przedmiotowej decyzji, podczas gdy okoliczności faktyczne i prawne znane skarżącej przesądzają o tym, że organ I instancji niesłusznie wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą, całkowicie pomijając fakt, iż organy winny czuwać, aby uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinni udzielić niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,

c/ naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że organ I instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany skarżącej przesądzają, że organ I instancji błędnie rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, m.in. poprzez błędnie wymierzone odległości oraz błędne numery działek ewidencyjnych, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,

d/ naruszenie art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych, w celu ustalenia rzeczywistych odległości i lokalizacji słupa na przedmiotowym pasie drogowym, a następnie nieobiektywną, wybiórczą i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego i uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do przyjętych ustaleń faktycznych dotyczących m.in. tożsamości podmiotu dokonującego naruszenia, dokładnego okresu przekroczenia terminu zajęcia pasa drogowego, powierzchni obiektu znajdującego się w pasie drogowym oraz dokładnego położenia słupa; sporządzenie uzasadnienia, które nie pozwala skarżącej zrozumieć toku rozumowania organu, który wydał decyzję, ponieważ organ nie przedstawia dowodów znajdujących się w sprawie na poparcie twierdzeń, że słup jest własnością skarżącej i że to skarżąca umieściła słup w miejscu wskazanym przez organ I instancji,

e/ naruszenie art. 104 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie,

f/ naruszenie art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez jego błędne zastosowanie,

g/ naruszenie art. 20 pkt. 6-10 u.d.p., poprzez błędne zastosowanie i dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego.

W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podniosła, że nie jest podmiotem, który umieścił przedmiotowy słup na terenie pasa drogowego, a tym bardziej w aktach sprawy nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody potwierdzające czas umieszczenia słupa w pasie drogowym i podmiotu odpowiedzialnego za jego posadowienie. Podkreślono, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że to strona skarżąca jest podmiotem dokonującym naruszenia.

Decyzją z 2 sierpnia 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że zajęcie pasa drogowego wykazano urzędowym dokumentem geodezyjnym granic pasa drogowego albowiem przedłożono do akt mapy, w których zaznaczono granicę pasa drogowego oraz położenie przedmiotowej reklamy. Zdaniem Kolegium nie ulega też wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie, urządzenie reklamowe należy do strony skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego na brak w aktach sprawy dowodów, że to strona skarżąca jest właścicielem przedmiotowego urządzenia reklamowego wskazano, że składowi orzekającemu wiadomym jest z urzędu, że w podobnej sprawie (m.in. decyzja nr SKO.Dr/4122/39/2023 z 13.10.2023 r. oraz SKO.Dr/4122/208/2024 z 1.08.2024 r.) pozyskano do akt sprawy dowody potwierdzające ustalenia organu I instancji, tj.: strona skarżąca była stroną umowy z 25.08.2022 r., której przedmiotem była kompleksowa usługa polegająca na druku plakatów oraz zapewnieniu ich ekspozycji (plakatowania) na nośnikach znajdujących się na terenie Krakowa i będących w dyspozycji strony skarżącej jako wykonawcy umowy na potrzeby działań promocyjnych drugiej strony tej umowy. Jak podano, Kolegium znana jest też treść umowy z 30.09.2021 r. zawartej przez stronę skarżącą z [...] im. [...] na usługę plakatowania na nośnikach reklamowych należących do strony skarżącej, do której również załączono wykaz nośników reklamowych strony skarżącej uwzględniający słup będący przedmiotem obecnego postępowania. Podkreślono, że wskazana w ww. umowach lokalizacja przedmiotowego słupa plakatowo - reklamowego i numer [...] zostały potwierdzone i odpowiadają ustaleniom poczynionym w trakcie czynności kontrolnych w terenie.

Kolegium wskazało, że znana mu jest także treść pisma z 9.06.2020 r. T. K., działającego w imieniu spółki [...] sp. z o.o. (dotychczasowy właściciel) i J. R., działającego w imieniu strony skarżącej (nowy właściciel), złożonego do ZDMK 15.06.2020 r., w którym wyżej wymienione osoby poinformowały, że z dniem 9.06.2020 r. spółka [...] sp. z o.o. sprzedała część aktywów swojego przedsiębiorstwa na rzecz strony skarżącej. Głównym przedmiotem sprzedaży były słupy plakatowo - reklamowe i nośniki reklamowe związane z wykorzystywaniem przedmiotowych słupów i nośników do usług związanych z szeroko pojętą działalnością plakatowania. W piśmie tym wskazano, że od 1.07.2020 r. (tj. dnia wejścia w życie uchwały krajobrazowej) strona skarżąca będzie prowadzić ww. działalność z wykorzystaniem słupów i nośników zakupionych od spółki [...]. Dodano, że strona skarżąca zamieściła 23 czerwca 2020 r. na swojej stronie internetowej wpis "[...]", w którym poinformowała o przejęciu od spółki [...] sp. z o.o. użytkowanych przez nią słupów i tablic ogłoszeniowych, a do wpisu dołączyła cennik plakatowania i innych usług na terenie Krakowa, z którego wynika, że posiada na terenie Krakowa 320 punktów plakatowania.

Tym samym, w ocenie Kolegium, zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że jedynym właścicielem i dysponentem przedmiotowego słupa od 9.06.2020 r. była strona skarżąca.

Finalnie uznano, że kary pieniężnej została ustalona w sposób prawidłowy i nie było podstaw do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a.

Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane skarżącej przesądzają o tym, że organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał, że kara nałożona przez organ I instancji została nałożona zasadnie;

- art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany skarżącej przesądzają, że organ II instancji błędnie uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ I instancji jest prawidłowy, m.in. nie weryfikując dokładnie materiału dowodowego i całkowicie ignorując błędy organu I instancji, w postaci niezgodnych ze stanem faktycznym i prawdą okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu;

- art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że udokumentowano w sposób prawidłowy okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego, jak również podmiotu który dokonał zajęcia, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez organ I instancji nie wynika że słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji stanowi własność skarżącej i że to skarżąca jest odpowiedzialna za umieszczenie słupa w tej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu;

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji, uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: błędne uznanie przez organ, że to skarżąca jest właścicielem przedmiotowego słupa; przyjęcie obliczeń niezgodnych ze stanem faktycznym; skonstruowanie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający weryfikację rozstrzygnięcia;

- art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez organ II instancji że organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy - organ II instancji całkowicie pominął fakt, iż z żadnego dowodu przedłożonego przez organ I instancji nie wynika że właścicielem przedmiotowego słupa jest skarżąca; dokumenty i informacje pozyskane przez organ I instancji nie stanowią wystarczającego dowodu w przedmiotowej sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że organ I instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że organ I instancji nie zgromadził całego materiału dowodowego w sprawie, a organ II instancji błędnie uznał przedmiotowy materiał dowodowy za wystarczający i prawidłowy; organ II instancji nie udowodnił podstaw wydania decyzji i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu;

- art. 40 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie tj. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, twierdząc że okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego udokumentowano i rozpatrzono prawidłowo oraz ustalono podmiot odpowiedzialny za dokonanie zajęcia pasa drogowego, podczas gdy organ I instancji nie przedłożył żadnego dowodu z którego wynikałoby że to skarżąca jest właścicielem przedmiotowego nośnika, a organ II instancji błędnie uznał przedstawiony materiał dowodowy za prawidłowy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Na wstępie należy podkreślić, że o zakresie koniecznych w danej sprawie ustaleń faktycznych organu administracji każdorazowo decyduje norma prawa materialnego, mająca w tej sprawie zastosowanie. W kontrolowanym przypadku materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 40 ust. 12 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2024 r., poz. 320) dalej "u.d.p." Przepis ten stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy – wymierza on, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 tego przepisu. Z przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. nie wynika, który podmiot jest zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a jedynie, że zarządca drogi zobowiązany jest do wszczęcia postępowania i wymierzenia kary z tego tytułu. Kto będzie adresatem decyzji zależy od konkretnych okoliczności sprawy i na tej podstawie należy określić podmiot zobowiązany.

W zaskarżonej decyzji przyjęto, że strona skarżąca była w okresie objętym decyzją dysponentem przedmiotowego słupa reklamowego typu okrąglak, zlokalizowanego w pasie drogowym al. [...] w K. Kolegium powołało się na kopię pisma z 9 czerwca 2020 r. T. K. działającego w imieniu [...] sp. z o.o., umowę z 25 sierpnia 2022 r., której przedmiotem była kompleksowa usługa polegająca na druku plakatów i zapewnieniu ich ekspozycji (plakatowania) na nośnikach będących w dyspozycji strony skarżącej, umowę z 30 września 2021 r. zawartą pomiędzy stroną skarżącą a [...] im. [...] na usługę plakatowania na nośnikach reklamowych będących w dyspozycji skarżącej. Jednocześnie organ wskazał, że ww. okoliczności są mu znane z urzędu, a ww. dokumenty zostały zgromadzone w aktach podobnej sprawy.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ nie mógł poprzestać na powołaniu się na fakty znane mu z urzędu. Zgodnie z treścią art. 77 § 4 k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Olsztynie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 632/24, z którego wynika, że przepis ten zezwala na odstąpienie od przeprowadzenia dowodów, ale tylko w sytuacji, gdy chodzi o fakty bezsporne i nie budzące wątpliwości. Tymczasem strona skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze kwestionuje prawidłowość ustaleń co do tego, że jest podmiotem odpowiedzialnym, na który może być nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W tym stanie rzeczy Sąd nie miał możliwości zweryfikowania powyższych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, ponieważ w aktach sprawy brak jest powołanych przez Kolegium dokumentów. Podkreślić przy tym należy, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. w oparciu o akta sprawy.

Mając na względzie powyższe, należało przyjąć, że ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji w zakresie podmiotu dysponującego słupem reklamowym umieszczonym w pasie drogowym Al. [...] należy uznać za dowolne w świetle art. 7 oraz 77 § 1 i art. 80 k.p.a. albowiem nie znajdują potwierdzenia w zgormadzonym w toku postępowania administracyjnego materiale dowodowym.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi. W ocenie Sądu ustalenia organów o umieszczeniu nośnika reklamowego typu okrąglak w pasie drogowym Al. [...] w okresie od 4 września 2023 r. do 29 lutego 2024 r. są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p., nie budzi wątpliwości, że nałożenie kary pieniężnej jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że doszło do zajęcia pasa drogowego oraz, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez uprzedniego zezwolenia lub zawarcia umowy.

Zgodnie z zawartymi w art. 4 u.d.p. definicjami: "pas drogowy" to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga (pkt 1); "droga" to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt (pkt 2).

W ocenie Sądu ustalenia organów obydwu instancji, o umieszczeniu słupa reklamowego w pasie drogowym Al. [...] we wskazanym w decyzji okresie, znajdują potwierdzenie w aktach sprawy – protokołach kontroli pasa drogowego z 4 września 2023 r., 11 września 2023 r., 2 października 2023 r., 30 października 2023 r., 2 listopada 2023 r., 4 stycznia 2024 r., 29 lutego 2024 r. Każdy z ww. dokumentów zawiera materiał zdjęciowy i jest opatrzony datą oraz podpisem osoby kontrolującej. Mimo, że protokoły te nie spełniają warunków protokołu określonych w art. 68 k.p.a., to zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. mogą stanowić dowód na okoliczność zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe bez zezwolenia zarządcy drogi.

Również okoliczność, że przedmiotowy słup znajduje się w pasie drogowym Al. [...] potwierdzają w sposób niebudzący wątpliwości dołączone do akt dokumenty: uzyskaną z wydziału geodezji mapę z oznaczoną kolorem czerwonym granicą pasa drogowego Al. [...] (k. 2 a.a.), mapę zasadniczą i mapę ewidencyjną z naniesionym położeniem przedmiotowego słupa (k. 18- 21 a.a.), a także wydruk z rejestru gruntów (k. 22).

Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w określaniu powierzchni reklamowej czy też wyliczenia wysokości kary pieniężnej. Materiał dowodowy sprawy potwierdza powierzchnię przedmiotowych reklam oraz sposób jej ustalenia. Organ wskazał jakiego rodzaju urządzeniem dokonywał pomiarów, dołączając do akt kserokopię certyfikatu jego kalibracji. Jednocześnie stronie skarżącej nie udało się skutecznie zakwestionować tych ustaleń. Właściwie też, zdaniem Sądu, zastosowano przepisy Uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budowa, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, gdzie w § 5 ust. 1 pkt. 2 ustalono stawkę za zajęcie pasa drogi powiatowej, jaką jest Al. [...], dla tablic reklamowych.

W tym stanie sprawy, uznając że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów administracji będzie zatem ustalenie i należyte udokumentowanie tego, że to skarżąca spółka była dysponentem (władającym) słupem reklamowym znajdującym się w pasie drogowym Al. [..] w K. kontrolowanym przez organ w okresie od 4 września 2023 do 29 lutego 2024 r.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania złożyły się kwoty: 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 406 zł tytułem wpisu od skargi (§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2021 r., poz. 535) oraz 3600 zł należności z czynności adwokackie (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U. z 2023 r., poz. 1964). Kwota kosztów postępowania, na podstawie art. 206 p.p.s.a., została zmiarkowana przy uwzględnieniu jednorodzajowości skarg strony skarżącej rozpoznanych wspólnie na rozprawie 17 stycznia 2024 r., nakładu pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i zagadnień prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także jedynie częściowej zasadności zarzutów skargi. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "zgodnie z art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części (...). Z powołanego przepisu wynika, że katalog sytuacji, w których sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania lub je miarkować, jest otwarty. (...) Świadczy o tym użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności". Zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2021 r., sygn. II OZ 646/21, analogicznie postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. II OZ 515/21).