Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 483/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2023 r. Nr 493/2023 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie terminu wykonania robót budowlanych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I N I E

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr 828/2023, odmówiono zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr 1730/2022 w zakresie wydłużenia terminu wykonania robót budowlanych określonych w 7 punktach do 31 grudnia 2024 r.

W motywach decyzji wskazano, że decyzją nr 1730/2022 z 29 sierpnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB) nakazał spółce P. S.A. - właścicielowi budynku hali [...], zlokalizowanym przy ul. [...] we W.(1) (dz. nr [...], AM-[...], obr. K.) usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym tego obiektu budowlanego poprzez: 1) uzupełnienie ubytków i uszkodzonych cegieł ścian murowanych oraz uzupełnienie ubytków zaprawy w spoinach, 2) uzupełnienie ubytków ceglanych gzymsów oraz ubytków zaprawy w spoinach, 3) uzupełnienie braków szklenia w ślusarce okiennej, 4) usunięcie roślinności wrastającej w konstrukcję i warstwy wierzchnie obiektu, 5) wymianę uszkodzonych rynien i rur spustowych oraz uzupełnienie brakujących, 6) wymianę uszkodzonych obróbek blacharskich oraz uzupełnienie brakujących, 7) wymianę uszkodzonego i nieszczelnego pokrycia dachowego. Powyższe obowiązki należało wykonać w terminie 12 miesięcy od ostatecznego rozstrzygnięcia. Wobec niewniesienia odwołania decyzja organu I instancji stała się ostateczna z dniem 15 września 2022 r. Dnia 17 marca 2023 r. do PINB wpłynął wniosek P. S.A. o zmianę tej decyzji w zakresie terminu wykonania nakazanych obowiązków poprzez jego przedłużenie do dnia 31 grudnia 2024 r. W dniu 27 marca 2023 r. PINB zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie. Dnia 19 kwietnia 2023 r. wpłynęło do PINB pismo, w treści którego spółka P.(1) S.A., potwierdziła przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko w sprawie zmiany terminu wykonania nakazu.

W związku z takim stanem faktycznym PINB wydał decyzję nr 828/2023 z dnia 26 kwietnia 2023 r., którą odmówił zmiany ostatecznej decyzji nr 1730/2022 z dnia 29 sierpnia 2022 r.

Decyzja ta została oprotestowana, w ustawowo przewidzianym terminie przez adw. J. J. oraz adwokat K. B., reprezentujących spółkę P. z siedzibą w W.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie i przepisów obowiązującego prawa oraz po zbadaniu zasadności argumentów decyzją nr 493/2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. reprezentowanych przez adw. J. J. i adw. K. B. od opisanej decyzji, utrzymało ją w mocy.

Organ w motywach decyzji wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia 26 kwietnia 2023 r.. Nr 828/2023, stanowi art. 155 w związku z art. 104 K.p.a. "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Zdaniem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji prawidłowo przyjął, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz weryfikacja ostatecznej już decyzji z uwagi na ewentualne zaistnienie ustawowo określonych przesłanek. Decyzje ostateczne w trybie art. 155 K.p.a., mogą być wzruszone ze względów celowościowych. Organ II instancji zaznacza, że na organie administracyjnym nie spoczywa kategoryczny obowiązek wzruszenia takiej decyzji. Na organie orzekającym w tym zakresie ciąży obowiązek zarówno uwzględnienia wymagań interesu społecznego jak i słusznego interesu strony oraz konieczność kierowania się zasadami ogólnymi określonymi w art. 7 K.p.a., wyważania racji obu tych interesów. Skutkiem czego, organ administracyjny działa w ramach ograniczonego uznania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że organ administracyjny zostaje całkowicie pozbawiony sfery uznania przy stosowaniu art. 155 K.p.a. i jego decyzja należy do kategorii związanych. Nie jest to pełne swobodne uznanie, jest ono ograniczone, ale istnieje i to organ ocenia, czy powinien wzruszyć decyzję, czy pozostawić ją w obrocie prawnym bez zmian. Utarte orzecznictwo sądów administracyjnych słusznie zwraca uwagę na to, że wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. pozostaje w sferze uznania organu administracyjnego i dlatego nie stanowi naruszenia prawa sytuacja, w której organ administracyjny nie skorzystał z możliwości wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. Z treści cytowanego art. 155 K.p.a. jasno wynika, że organ administracji publicznej może uchylić bądź zmienić decyzję ostateczną jedynie jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: a) postępowanie w sprawie indywidualnej zostało zakończone decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo; b) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji; c) uchyleniu lub zmianie decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne; d) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

W badanym przypadku nie doszło do łącznego spełnienia tych przesłanek, a zatem słuszne jest stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu co do tego, że decyzja ostateczna nie może zostać zmieniona zgodnie ze złożonym wnioskiem. W niniejszej sprawie za uwzględnieniem wniosku nie przemawia interes społeczny. Oznacza on bowiem przestrzeń wolną od takich zagrożeń (stanów naruszenia prawa), jakie wiążą się z nieodpowiednim stanem technicznym obiektu budowlanego. Ich tolerowanie natomiast przez okres dłuższy niż obiektywnie niezbędny do ich usunięcia, a do tego sprowadzałoby się uwzględnienie podania, co oczywiste w ten interes bezpośrednio godzi. Nadto organ zauważa, że jednym z istotnych elementów decyzji nakładającej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązki mające na celu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, jest określenie terminu ich wykonania - co wprost wynika z treści przepisu. Termin ten w szczególności ma służyć jak najszybszemu osiągnięciu celu w jakim wydawana jest decyzja nakazowa, tj. doprowadzenia do likwidacji istniejących zagrożeń dla dóbr prawnie chronionych. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez stronę zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Utrzymywanie stanu niezgodności z prawem, nie znajduje w uznaniu organu uzasadnienia, bowiem, zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. Dodatkowo jak wynika z treści uzasadnienia decyzji wydanej przez PINB dla miasta Wrocławia nr 1730/2022 z dnia 29 sierpnia 2022 r., organ I instancji oparł ocenę stanu technicznego rzeczonego budynku na protokołach z kontroli okresowych, przeprowadzonych na podstawie art. 62 ust 1 pkt 3 Pb i sięgających roku 2016 r. oraz lat następnych. Powyższe oznacza, że właściciel rzeczonego budynku posiada wiedzę o jego wadliwości stanu technicznego od przeszło 6 lat, podczas których nie dokonał czynności zmierzających do jego naprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu II instancji termin ustalony na usunięcie wadliwości stanu technicznego budynku został przez organ I instancji określony prawidłowo. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Pr. bud. wskazuje, iż decyzje podejmowane na jej podstawie mają charakter związany. To znaczy, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 Pr. Bud. - to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok WSA w Białymstoku z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 551/09). W związku z tym, iż zadaniem przepisu art. 66 Pr. bud. jest utrzymanie obiektu budowlanego we właściwym stanie technicznym, organy nadzoru budowlanego powinny reagować możliwie szybko na stwierdzone nieprawidłowości, a przy określeniu terminu wykonania obowiązków powinny mieć na uwadze fakt, iż wyznaczenie zbyt długiego terminu może doprowadzić do dalszej degradacji obiektu budowlanego i w konsekwencji powstania bądź pogłębienia niewłaściwego stanu technicznego obiektu. Termin wyznaczany przez właściwy organ administracji do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. w tej sprawie zdeterminowany jest rodzajem robót, a także zapewnieniem bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Organ podkreśla, że przy ustalaniu terminu wykonania obowiązków organ uwzględnia zarówno zakres obowiązków, które muszą być wykonane, jak i ocenia nieprawidłowości w kontekście potencjalnego zagrożenia dla wartości podstawowych (takich jak życie i zdrowie ludzkie, bezpieczeństwo mienia czy ochrona środowiska). W ocenie organu, termin wskazany przez PINB został oznaczony w sposób odzwierciedlający rzeczywiste i pilne wyeliminowanie nieprawidłowości prowadzących do zagrożeń z art. 66 ust 1 P.b. W dalszych rozważaniach organ odwoławczy zaznacza, że termin wyznaczany do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi być ustalany w sposób racjonalny. Wyznaczając go trzeba się kierować zarówno oceną zakresu prac, o których orzeczono w decyzji jak i całokształtem okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac, takich jak np. konieczność sporządzenia dokumentacji techniczno - budowlanej czy też pora roku. Innymi słowy, termin ten nie może być zbyt krótki dla podjęcia działań określonych w decyzji, jak również nie może być dłuższy niż okres, który jest niezbędny do wykonania obowiązku. Stan naruszenia prawa jakim jest istnienie obiektu znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym, nie może być zaś tolerowany dłużej niż przez okres jaki jest niezbędny, aby wykonanie obowiązku usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku było technicznie możliwe. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia w decyzji z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr 1930/2022 nakazującej usunięcie zagrożenia i nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu wskazał termin od momentu, w którym decyzja nakazująca wykonanie określonych robót stanie się ostateczna. W ocenie organu, PINB prawidłowo ustalił termin wykonania obowiązków wynikających z decyzji różnicując termin wykonania poszczególnych robót, uwzględniając istniejące zagrożenie, stopień pilności, zakres robót i techniczne możliwości ich wykonania.

Odnosząc się natomiast bezpośrednio do argumentacji zawartej w treści odwołania, która zakresem skupia się na zamiarze przyszłego przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, którego przedmiotem jest rzeczony budynek, na podmiot trzeci, w ocenie organu nie przemawia ona za zmianą terminu wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji. Jak argumentuje skarżąca, powyższe przeniesienie wymusza bowiem prolongatę terminu ze względu na wykonanie nowej dokumentacji technicznej oraz ponowną organizację procesu budowlanego przez nowego właściciela nieruchomości. Jednak z punktu widzenia wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji jest to prawnie irrelewantne. Przychylając się bowiem do argumentu strony należałoby uznać, że każdy adresat decyzji byłby uprawniony do jej zmiany zgłaszając we wniosku jedynie zamiar przeniesienia własności obiektu obarczonego wadliwym stanem technicznym. Powyższe prowadziłoby do zanegowania istoty wyznaczonego terminu, którego celem jest zmobilizowanie adresata decyzji do jej wykonania. Przechodząc natomiast do podnoszonych przez skarżącą argumentów, dotyczących charakteru samych prac przygotowawczych, jako pracochłonnych oraz wymagających znacznego nakładu finansowego, należy zwrócić uwagę, że od terminu, w którym decyzja organu I instancji stała się ostateczna upłynęło przeszło osiem miesięcy, w przeciągu których skarżąca nie wykonała jakichkolwiek prac dot. usunięcia wadliwości występujących w rzeczonym budynku. Dodatkowo we wniosku o zmianę terminu wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji, jak również w przedłożonym odwołaniu skarżąca nie przedstawiła dowodów na poczynione starania względem wykonania decyzji organu I instancji, których wykonanie wstrzymują wskazane i udowodnione trudności. Reasumując brak niezbędnej przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego w uwzględnieniu podania skutkować musi decyzją odmowną. Argumenty odwołania pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem brak którejkolwiek z ww. przesłanek czyni zmianę decyzji w trybie z art. 155 k.p.a. niedopuszczalną.

Skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2023 roku, sygnatura akt WOA.7721.244.2023.MB, działając imieniem P. S.A. z siedzibą w W., na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) pełnomocnicy zaskarżyli w całości tę decyzję. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucono 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: a. art. 80 k.p.a. przez nieuznanie, że Organ I instancji naruszył ten przepis w sytuacji, gdy jego niezastosowanie i przeprowadzenie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji z dnia 29 sierpnia 2022 roku nr 1730/2022 i tym samym utrzymanie decyzji stwierdzającej, że prace i roboty przy zabytku należy wykonać w terminie w niej oznaczonym, tj. do dnia 15 września 2023 roku, podczas gdy realizacja założeń Narodowego Programu Mieszkaniowego przyjętego Uchwałą nr 115/2016 Rady Ministrów z dnia 27 września 2016 roku leży zarówno w interesie społecznym, jak i w słusznym interesie skarżącej, b. art. 7 k.p.a. poprzez nieuznanie, że organ I instancji naruszył ten przepis w sytuacji, gdy poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z dnia 29 sierpnia 2022 roku nr 1730/2022, podczas gdy realizacja założeń Narodowego Programu Mieszkaniowego przyjętego Uchwałą nr 115/2016 Rady Ministrów z dnia 27 września 2016 roku leży zarówno w interesie społecznym, jak i w słusznym interesie skarżącej; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682), zwanej dalej: Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie zbyt krótkiego terminu przez organ I instancji na przeprowadzenie prac remontowo-naprawczych przy usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w budynku parowozowni przy ul. [...] we W.(1) oraz utrzymanie w mocy tej decyzji przez organ II instancji. W związku z powyższymi zarzutami na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skarżąca wnosi o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, II. uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, III. umorzenie postępowania, IV. z ostrożności procesowej, w razie niemożności wydania orzeczenia zgodnie z pkt I-III przez Sąd - na podstawie art. 145a p.p.s.a. zobowiązanie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej, zgodnie z którą zmieni ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z dnia 29 sierpnia 2022 roku nr 1730/2022 w ten sposób, że wydłuży termin na wykonanie robót budowlanych określonych w 7 punktach do dnia 31 grudnia 2024 roku. V. zasądzenie od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej zapłaty kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca opisała stan faktyczny sprawy i wskazała (miedzy innymi), że dnia 16 marca 2023 roku strona złożyła do organu I instancji wniosek z prośbą o prolongatę terminu wykonania obowiązków nałożonych decyzją nr 1730/2022 z dnia 29 sierpnia 2022 roku (znak pisma: [...]) do dnia 31 grudnia 2024 roku. W uzasadnieniu wskazano, że z uwagi na planowany aport nieruchomości będącej przedmiotem decyzji, zobowiązanym po przekazaniu nieruchomości za wykonanie i sfinansowanie usunięcia nieprawidłowości wstanie technicznym będzie spółka celowa P.(1) S.A. z siedzibą przy ul. [...] w W. Strona podkreśliła w uzasadnieniu wniosku, że budynek został wyłączony z użytkowania oraz trwałe zabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Ponadto, dnia 11 kwietnia 2023 roku M. Sp. z o.o. (spółka celowa zarządzana przez P.(1) S.A. z siedzibą w W.) złożyła do Organu I instancji pismo, w ślad za pismem skierowanym przez P. S.A. w sprawie prolongaty terminu wykonania obowiązków nałożonych nakazem Decyzji nr 1730/2022 z dnia 29 sierpnia 2022 roku. W tym piśmie M. Sp. z o.o. potwierdziła, że planuje wspólnie z P. S.A. realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wielorodzinnych budynków mieszkalnych na działkach położonych we W.(1), m. in. na działce, na której ulokowana jest parowozownia przy ulicy [...]. Nadto wskazano, że wnioskowana przez P. S.A. prolongata terminu na wykonanie decyzji administracyjnej zapewni odpowiedni czas niezbędny do zakończenia procedur w zakresie przeniesienia prawa użytkowania wieczystego do tych nieruchomości na spółkę M. Sp. z o.o., jak również umożliwi wykonanie i uzgodnienie dokumentacji technicznej oraz organizację procesu budowlanego przez nowego właściciela nieruchomości. Realizacja nakazu ujętego w decyzji wydanej przez organ I instancji stanowić będzie część większego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie osiedla wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Spółka M. Sp. z o.o. planuje nadanie nowej funkcji budynkowi parowozowni, zgodnej z obowiązującym Miejskim Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Aktualnie prowadzone są uzgodnienia w sprawie dostarczania mediów oraz zapewnienia dojazdu do przyszłej zabudowy mieszkaniowej. W piśmie wskazano także, że wszelkie działania spółek P. S.A. i M. Sp. z o.o. w zakresie m.in. nieruchomości, której częścią jest parowozownia są konsekwencją realizacji założeń Narodowego Programu Mieszkaniowego przyjętego Uchwałą nr 115/2016 Rady Ministrów z dnia 27 września 2016 roku w zakresie celu - zwiększenie dostępu do mieszkań dla osób o dochodach uniemożliwiających obecnie nabycie lub wynajęcie mieszkania na zasadach komercyjnych. Decyzją nr 828/2023 z dnia 26 kwietnia 2023 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. odmówił zmiany swojej ostatecznej decyzji nr 1730/2022 z dnia 29 sierpnia 2022 roku w zakresie wydłużenia terminu wykonania nakazu do dnia 31 grudnia 2024 roku. W uzasadnieniu organ I instancji przyjął stanowisko, że: - ocena zasadności zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest fakultatywna, - określenie "słuszny interes strony" wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony, ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, - termin wyznaczany do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi być ustalany w sposób racjonalny, a zatem wyznaczając go organ nadzoru budowlanego musi się kierować oceną zakresu prac, o których orzeczono w decyzji, jak i całokształtem okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac, w tym porą roku, mającą znaczenie dla wykonywania szeregu prac budowlanych. W dalszej części uzasadnienia zaznaczono, że wydłużanie terminu może przyczynić się do postępującej degradacji stanu technicznego budynku i w efekcie doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa mienia, ale także zdrowia i życia ludzi, jeśli znajdą się oni na terenie nieruchomości. Następnie, dnia 16 maja 2023 roku skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z dnia 26 kwietnia 2023 roku, sygnatura akt PINB.WPA.024.41.2023.BL do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odwołaniu od decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na przeprowadzenie prac remontowo-naprawczych, przy usunięciu stwierdzonych przez organ I instancji nieprawidłowości w budynku parowozowni przy ul. [...] we W.(1) oraz naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 80 k.p.a.) poprzez jego błędne zastosowanie i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że wobec braku społecznego lub słusznego interesu strony organ I instancji odmówił zmiany decyzji z dnia 29 sierpnia 2022 roku nr 1730/2022 i tym samym utrzymał decyzję stwierdzającą, że prace i roboty przy zabytku należy wykonać w terminie w niej oznaczonym, tj. do dnia 15 września 2023 roku. W związku z zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy przez Organ II instancji oraz z ostrożności procesowej, w razie niemożności wydania orzeczenia jak powyżej - o uchylenie decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji skarżąca przede wszystkim podkreślała swoje stanowisko, zgodnie z którym nie podważa zasadności decyzji co do nakazu przeprowadzenia robót remontowo-naprawczych budynku parowozowni, jednak termin wyznaczony na ich wykonanie oraz brak przychylenia się organu I instancji do argumentacji związanej z planami szerszego wykorzystania nieruchomości oraz samego budynku parowozowni przez P. S. A. oraz spółkę M. Sp. z o.o., jak i realizacja założeń Narodowego Programu Mieszkaniowego przyjętego Uchwałą nr 115/2016 Rady Ministrów z dnia 27 września 2016 roku prowadzi do wniosku, że prolongata terminu na wykonanie decyzji administracyjnej leży zarówno w interesie społecznym, jak i w słusznym interesie Skarżącej. Decyzją nr 493/2023 z dnia 12 czerwca 2023 roku, sygnatura akt WOA.7721.244.2023.MB, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu odwołania P. S.A. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z dnia 26 kwietnia 2023 roku nr 828/2023, odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z dnia 29 sierpnia 2022 roku nr 1730/2022 w zakresie wydłużenia terminu wykonania robót budowlanych określonych w 7 punktach do dnia 31 grudnia 2024 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w badanym przypadku nie doszło do łącznego spełnianie przesłanek z art. 155 k.p.a., a zatem słuszne jest stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu co do tego, że decyzja nie może zostać zmieniona zgodnie ze złożonym wnioskiem. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez stronę zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności.

Zdaniem strony zobowiązanej z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności skarżąca podkreśla, że nie podważa zasadności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia co do nakazu przeprowadzenia robót remontowo-naprawczych budynku parowozowni, jednak termin wyznaczony na ich wykonanie oraz brak przychylenia się organu l, jak i II instancji do argumentacji związanej z planami szerszego wykorzystania nieruchomości oraz samego budynku parowozowni przez P. S.A. oraz spółkę M. Sp. z o.o. prowadzi do wniosku, że przedmiotowa skarga jest w pełni zasadna. Skarżąca zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o prolongatę terminu na wykonanie prac remontowo/naprawczych wynikających z treści nałożonej na nią decyzji, dotyczącej budynku parowozowni. Wniosek był umotywowany faktem, że prace przygotowawcze dotyczące wykonania decyzji są pracochłonne oraz wymagają znacznego nakładu finansowego, a nadto - w pierwszej kolejności strona wskazała na konieczność przeniesienia własności użytkowania wieczystego na inny podmiot – M. Sp. z o.o. Przedłużenie terminu jest umotywowane koniecznością przeniesienia własności użytkowania wieczystego oraz - co istotne - koniecznością przeprowadzenia procedury m.in. wykonanie i uzgodnienie dokumentacji technicznej oraz organizację procesu budowlanego przez nowego właściciela nieruchomości. Dodatkowo, jak już wskazano powyżej, budynek został wyłączony z użytkowania oraz trwale zabezpieczony przed dostępem osób postronnych, przez co nie stanowi on już zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi. Nakazanie wykonania robót budowlanych zmierzających do przywrócenia budynku do stanu zgodnego z Prawem budowlanym stanowi ingerencję władzy publicznej w uprawnienia właścicielskie. Zatem, zanim organy administracji publicznej w określonej sprawie zastosują art 66 ust. 1 ustawy, muszą ustalić zamiary właściciela (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2023 roku, II SA/Ol 541/22, Legalis nr 2851563). Organ administracji publicznej I i II instancji w sprawie nie ustalił zamiarów użytkownika wieczystego - a w szczególności nie przychylił się do jego wniosku o prolongatę terminu na wykonanie decyzji administracyjnej umotywowanego tym, że skarżąca nie tylko przeprowadzi roboty budowlane nakazane przez organ I instancji, ale chce przywrócić dawny blask budynku parowozowni, tj. doprowadzić go do stanu, w jakim znajdował się w momencie jego wybudowania. Organy nadzoru budowlanego nie mają obowiązku dokładnego wyjaśniania przyczyn i skali wpływu poszczególnych przyczyn wskazanych przez ekspertów na stan techniczny obiektu, czy ustalania osób winnych i odpowiedzialnych za ten stan, to jednak, mając na uwadze cel przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, winny przed nałożeniem obowiązków mieć pewność, że wykonanie tych obowiązków doprowadzi do skutecznego i w miarę trwałego skutku, a nie jedynie do chwilowej poprawy stanu technicznego obiektu, jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy do nieodpowiedniego stanu technicznego budynku przyczyniły się i być może nadal przyczyniają się czynniki nie związane z normalną eksploatacją obiektu (zob. wyrok WSA w Krakowie, z dnia 12 marca 2020 roku, II SA/Kr 1370/19, Legalis nr 2390987). Jak już wskazano powyżej, główne założenia remontowe skarżącej odnośnie budynku parowozowni są znacznie szersze od nakazów wymienionych w decyzji administracyjnej, bowiem celem skarżącej jest przywrócenie budynkowi jego dawnej świetności. Jedynym punktem spornym pomiędzy skarżącą a organem I i II instancji jest termin na jej wykonanie - w związku z planowanymi inwestycjami mieszkaniowymi na gruntach, na których znajduje się budynek parowozowni skarżąca nie będzie miała możliwości wykonania decyzji administracyjnej. Strona podkreśla, że nie jest prawdą, jak twierdzi organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 czerwca 2023 roku, że argumentacja skarżącej we wniosku o prolongatę na wykonanie nakazów zawartych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia skupia się na zamiarze przyszłego przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, którego przedmiotem jest budynek, na podmiot trzeci. Skarżąca podkreśla ponownie, że powyższe jest jedynie częścią szerszego przedsięwzięcia, którego celem jest budowa osiedla wielorodzinnych budynków mieszkalnych przez spółkę M. Sp. z o.o., bowiem w ramach realizacji tej inwestycji zostaną zrealizowane nie tylko wszystkie nakazy ujęte decyzją organu I instancji, ale również przywrócenie historycznego wizerunku całego obiektu. Skarżąca podkreśla, że organ I i II instancji, przy braku uwzględnienia wniosku skarżącej o prolongatę terminu do wykonania decyzji administracyjnej, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego a to: art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na przeprowadzenie prac remontowo-naprawczych przy usunięciu stwierdzonych przez Organ I instancji nieprawidłowości w budynku parowozowni przy ul. [...] we W.(1) oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 80 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że wobec braku społecznego lub słusznego interesu strony organ odmówił zmiany decyzji z dnia 29 sierpnia 2022 roku nr 1730/2022 i tym samym utrzymał decyzję stwierdzającą, że prace i roboty przy zabytku należy wykonać w terminie w niej oznaczonym, tj. do dnia 15 września 2023 roku. Bezspornym pozostaje, że skarżąca wykazała chęć wykonania nałożonych na nią obowiązków decyzją administracyjną nałożoną przez PINB dla Miasta Wrocławia, jak również podziela zdanie organów I i II instancji co do konieczności ich wykonania, jednak w ocenie skarżącej omówiona już wcześniej realizacja założeń Narodowego Programu Mieszkaniowego przyjętego Uchwałą nr 115/2016 Rady Ministrów z dnia 27 września 2016 roku leży zarówno w interesie społecznym, jak i w słusznym interesie skarżącej, w związku z czym strona wnosi jak na wstępie.

W doręczonej sadowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w tak zakreślonych granicach kognicji, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego, które warunkowałyby ich uchylenie. Przede wszystkim wskazać trzeba, że skarżone decyzje zostały wydane w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidujących możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, chronionej gwarancją trwałości decyzji, przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. Przepis art. 155 k.p.a., będący podstawą ich wydania stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony został już pogląd, że również decyzja nakładająca obowiązek może zostać uznana za decyzję z której strona nabywa prawo. Zmiana takiej decyzji może bowiem powodować nałożenie obowiązku w większym wymiarze bądź na mniej korzystnych warunkach (np. zmiana terminu wykonania obowiązku), a tym samym pogorszyć sytuację prawną strony (zob. Piotr Marek Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2021, wyrok NSA z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3205/01, publ. M. Praw. 2003, nr 14, poz. 627; wyrok NSA dnia z 18 lutego 1999 r., sygn. akt IV SA 251/97, dost. LEX nr 48251). Co istotne na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może mieć miejsce tylko jeśli zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, przepisy szczególne się temu nie sprzeciwiają i po drugie, przemawia za tym interes społeczny lub ważny interes strony. Zatem zadaniem organu rozpoznającego sprawę w tym trybie jest w pierwszej kolejności zbadanie odpowiednich regulacji prawnych, a następnie – w sytuacji, gdy stwierdzi brak przepisów, które by się sprzeciwiały zmianie lub uchyleniu decyzji – wyważenie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony. Przy czym jako "słuszny interes strony", rozumieć należy interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego, a nie subiektywną chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony. Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1428/22, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Go 810/21 dost. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Co więcej, słuszny interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym, którym jest zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak i zasada legalności działania zawarta w art. 6 k.p.a. Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 825/07). Oceniając zatem, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie tyle subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany/uchylenia decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (por. wyrok NSA z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Dodatkowo z perspektywy art.155 k.p.a. na uwzględnienie zasługują te przypadki, które uzasadniają potrzebę zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu w sposób obiektywny. Chodzi tu więc o wystąpienie okoliczności istotnych dla terminowego wykonania obowiązku, niebędących zarazem przejawem celowego odwlekania wykonania nałożonych obowiązków, czy też obejścia konieczności jej realizacji w jakikolwiek inny sposób.

Przenosząc powyższą regulację prawną i poczynione na jej tle uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie sądu, organy obu instancji właściwie zastosowały art. 155 k.p.a., dokonując w prawidłowy sposób oceny przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej w tym trybie. W niniejszej sprawie strona skarżąca domagała się zmiany decyzji ostatecznej nr 1730/2022 z 29 sierpnia 2022 r., którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB) nakazał spółce P. S.A. - właścicielowi budynku hali [...], zlokalizowanym przy ul. [...] we W.(1) (dz. nr [...], AM-[...], obr. K.) usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym tego obiektu budowlanego poprzez: 1) uzupełnienie ubytków i uszkodzonych cegieł ścian murowanych oraz uzupełnienie ubytków zaprawy w spoinach, 2) uzupełnienie ubytków ceglanych gzymsów oraz ubytków zaprawy w spoinach, 3) uzupełnienie braków szklenia w ślusarce okiennej, 4) usunięcie roślinności wrastającej w konstrukcję i warstwy wierzchnie obiektu, 5) wymianę uszkodzonych rynien i rur spustowych oraz uzupełnienie brakujących, 6) wymianę uszkodzonych obróbek blacharskich oraz uzupełnienie brakujących, 7) wymianę uszkodzonego i nieszczelnego pokrycia dachowego. Powyższe obowiązki należało wykonać w terminie 12 miesięcy od ostatecznego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że decyzja "ustateczniła" się już w pierwszej instancji, strona zobowiązana od niej się nie odwoływała, a wręcz przyznaje, że nie kwestionuje konieczności usunięcia wypunktowanych nieprawidłowości. W kwestii możliwości przesunięcia terminu wykonania obowiązku , zdaniem sądu, trzeba przypomnieć, że ocena stanu technicznego budynku, stanowiącego przedmiot postępowania wynikała już z protokołów z kontroli okresowych, przeprowadzonych na podstawie art. 62 ust 1 pkt 3 Pb jeszcze z 2016 roku i powtarzała się w kontrolach budynku w latach następnych. A zatem trafnie organy konkludują, że właściciel od szeregu lat (!) posiadał udokumentowaną wiedzę o wadliwości stanu technicznego parowozowni i ani wcześniej (będąc zobowiązanym do utrzymania substancji budowli w należytym stanie technicznym, w świetle art. 61 ust. 1 i 2 P.b), ani po wydaniu decyzji nie dokonał czynności choćby zmierzających do jego naprawy. W tych okolicznościach sąd nie dostrzega takich argumentów po stronie P., które po pierwsze, podważałyby stanowisko organu na temat kolizji interesu strony z interesem społecznym, a po drugie dostarczałyby wystarczających i przekonujących dowodów, aby uznać za błędne tak zajęte stanowisko na temat braku powodów dla dalszego odwlekania obowiązków nałożonych ostateczną i prawomocną decyzją. Strona skarżąca posługuje się głównie argumentami dotyczącymi planów inwestycyjnych, dotyczących zagospodarowania terenu działki (cel mieszkaniowy), na której znajduje się budynek. Jednakże, zdaniem sądu, organy trafnie doszły do przekonania, że w sprawie nie mamy do czynienia ze słusznym interesie strony, który miałby mieć prymat nad opisanym interesem społecznym. Analiza dotychczasowego zachowania P. wskazuje zaś, że strona skarżąca nie przystąpiła nawet do rozpoczęcia robót budowlanych zmierzających do wykonania decyzji nr 1730/2022 z 29 sierpnia 2022 r. Całkowicie chybiona jest argumentacja skargi, że "gruntowna rewitalizacja budynku i chęć doprowadzenia go do stanu pierwotnego pozostaje w zgodzie z interesem społecznym". Nie można bowiem przyjąć, że korzystna dla interesu społecznego jest sytuacja, w której strona zobowiązana do wykonania obowiązku z zakresu utrzymania substancji budynku zamierza go zrealizować niejako przy okazji innej, zakresowo większej inwestycji. Przystąpienie do rewitalizacji lokomotywowni – do którego dąży skarżąca - może bowiem nie nastąpić przez jeszcze kilka lat. Tymczasem z punktu widzenia interesu społecznego kluczowe znaczenie ma jak najszybsze usunięcie zagrożenia co pozostaje w zgodzie z dobrze pojmowanym interesem samej strony skarżącej.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że przedstawione przez stronę skarżącą zdarzenia, takie jak zamiar wniesienia aportem nieruchomości do spółki, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Ponadto, mając na uwadze przywołane wyżej orzecznictwo sądów administracyjnych interes, który strona zamierza wykazać, nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, stanowisko organu odwoławczego zajęte w skarżonej decyzji nie wykracza poza zakres swobodnego uznania, co czyni niezasadnym zarzut skargi naruszenia art. 80 k.p.a. Organ nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów podejmując rozstrzygnięcie przy uwzględnieniu wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, które na etapie postępowania odwoławczego zostały jeszcze uzupełnione. Organ przeanalizował zebrane dowody także we wzajemnej łączności oraz odniósł się do wniosków i argumentów P., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. To, że strona skarżąca nie podziela efektu tej oceny, nie oznacza, że organ przekroczył granice swobody oceny, uznając, że P. uzyskało wystarczający czas na wykonanie obowiązku, a utrzymywanie istniejącego stanu prowadzi ewidentnie do niezgodności z prawem i zagraża dobrom chronionym. Z powyższych powodów nieuzasadnione są też zarzuty naruszenia art. 7b w związku z art. 155 k.p.a., gdyż obecnie nie można już w żadnym stopniu usprawiedliwić słusznego interesu strony skarżącej. Wbrew też twierdzeniu podniesionemu w zarzutach skargi, powiązanych z naruszeniem art. 8 k.p.a. poprzez działanie niebudzące zaufania obywateli, zdaniem sądu, dopiero przeciwne stanowisko organu i uznanie za słuszne dla interesu strony kolejnego przedłużenia terminu stanowiłoby naruszenie zasady wypływającej z tego przepisu. Organy obu instancji postawiły bowiem wyżej wartości najwyższe, a nie problemy finansowe i organizacyjne strony skarżącej. W tym stanie rzeczy żadne z zarzutów podniesionych przeciwko zaskarżonej decyzji nie można było uznać za uzasadnione nawet w stopniu niemającym wpływu na wynik sprawy.

Na koniec można dodać, że sąd rozpoznający tę sprawę nie widzi związku miedzy stanem budynku, a planowaną zabudową terenu pod budownictwo mieszkaniowe, ani z okolicznością planów inwestycyjnych skarżącej, czy podmiotu trzeciego. Wykonanie decyzji nie pozostaje w kolizji z planami działalności gospodarczej strony

Tym samym Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.