Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 78/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1-2, art. 16 ust. 1, art. 5 ust. 1-2, art. 14 ust. 2, art. 2 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach do rozpoznania wniosku A. A. z dnia 23 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach na rzecz A. A. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargą z 21.06.2023 r., skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, A. A. zakwestionował bezczynność Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach (dalej ARiMR) w zakresie rozpatrzenia wniosku z 23 maja 2023 r., w którym domagał się udzielenia informacji publicznej dotyczącej poniższych kwestii:

- "Czy w okresie 13.12.2022 - 7.02.2023 występowały problemy z funkcjonowanie Platformy Usług Elektronicznych ARiMR?

- W czym przejawiały się problemy z funkcjonowaniem Platformy Usług Elektronicznych ARiMR?

- Czy w związku z problemami związanymi z funkcjonowaniem Platformy Usług Elektronicznych ARiMR do wnioskodawców, którzy złożyli wnioski o przyznanie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę w rama działania "Nadzwyczajne tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji Ukrainę", wysyłane były informacje o możliwości złożenia uzupełnień wniosku?

- Jeżeli były wysyłane takie informacje, to czego dotyczyły i w ilu postępowaniach?".

Pomimo wysłania – drogą elektroniczną – ww. wniosku, organ nie udzielił żądanej informacji, a jedynie przesłał pismo z 6.06.2023 r. ze wskazaniem, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej i nie mogą być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.". Organ zauważył jednocześnie, że skarżący reprezentuje beneficjenta ARiMR w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze, dotyczącej decyzji o odmowie przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę w ramach działania "Nadzwyczajne tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę" i powołuje się na problemy w działalności aplikacji. W konsekwencji uznano, że sprawa ma charakter prywatny i stanowi wniosek w sprawie indywidualnej. Natomiast żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej, musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. "sprawy publicznej". Celem ustawy nie jest bowiem, zdaniem organu, zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla indywidualnych celów – w tym na potrzeby toczących się postępowań sądowych. W tym zakresie skarżący sformułował zarzuty naruszenia:

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie;

- art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skarżący, powołując się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych, wskazał że celem prawa do informacji publicznej jest zapewnienie obywatelom prawa do faktycznej kontroli sposobu funkcjonowania instytucji przy wykonywaniu zadań Państwa oraz gospodarowania środkami publicznymi. Tak rozumiane prawo informacji publicznej powinno być interpretowane jak najszerzej – po to, aby szczególnie w sytuacji ograniczania lub nawet upadku publicznych instytucji kontrolnych - przyznać obywatelom jak najszersze uprawnienia do kontroli władzy. Konstytucja stosunkowo szeroko określa przedmiot prawa do informacji publicznej, gwarantując w art. 61 "prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej", które obejmuje informacje o "działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej, gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Końcowo strona wskazała, że pogląd, zgodnie z którym wnioski o udostępnianie informacji publicznej składane są przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej", nie odnosi się do realiów niniejszej sprawy, gdyż skarżący nie jest podmiotem, którego interesu dotyczy wniosek o udzielenie informacji.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

- zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując że w niniejszej sprawie nie może być mowy o milczeniu, gdyż na wniosek strony udzielono odpowiedzi – pismem z 6.06.2023 r. Bez znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności pozostaje natomiast fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego. W orzecznictwie wskazuje się, że "konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się właśnie w kontekście wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji". Zaprezentowany przez organ przegląd orzecznictwa sądów administracyjnych, dokonany na podstawie przyjętych rozwiązań ustawowych pozwala jednoznacznie uznać konstrukcję nadużycia prawa do informacji publicznej za wytwór praktyki stosowania prawa. Przy dokonywaniu analizy formalnoprawnej przedmiotowego wniosku, nie można było pominąć faktu, że skarżący reprezentuje beneficjenta ARiMR w złożonej do tut. Sądu skardze na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę w ramach działania "Nadzwyczajne tymczasowe parcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę". W skardze tej pełnomocnik powołuje się właśnie na problemy w działalności aplikacji e-PUAP. Organ, mając na uwadze wiedzę w tym zakresie przy rozpatrywaniu wniosku o dostęp do informacji publicznej, stwierdził że wnioskodawca chce pozyskać informacje w przedmiocie występowania w okresie 13.12.2022-7.02.2023 problemów z funkcjonowaniem Platformy Usług Elektronicznych w ARiMR na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego – nie zaś w celach, jakie legły u podstaw u.d.i.p. Wskazuje to jednoznacznie na dopuszczenie się przez wnioskodawcę nadużycia prawa do informacji publicznej. Tym samym zakwestionowano zawarte w skardze stwierdzenie, że skarżący nie jest podmiotem, którego interesu dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej. Działa bowiem jako pełnomocnik beneficjenta – a więc nie w interesie ogółu – tylko w interesie jednej konkretnej osoby, w jej sprawie indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej.

Uwzględniając skargę na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:

- udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (te ostatnie przepisy nie miały zastosowania w stanie sprawy);

- jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy);

- w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy);

- odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

Z kolei zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ww. u.d.i.p., która wprowadziła w art. 1 ust. 1 definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przy wykładni tych sformułować należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek wydania decyzji administracyjnej spoczywa na organie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej - poza sytuacjami, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bo istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Odpowiednio do zaistniałych w konkretnej sprawie okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać zatem zasadniczo na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia - w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W orzecznictwie zgodnie podkreśla się, że art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Natomiast art. 6 u.d.i.p. jedynie egzemplifikuje kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji tego pojęcia. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznych, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Sądy administracyjne przyjmują, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Informacją publiczną może być również wiadomość nie wytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów – z czym niewątpliwie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Skarżący, wnioskiem z 23.05.2023 r. zwrócił się do Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach o udzielenie informacji publicznej dotyczącej poniższych kwestii:

- "Czy w okresie 13.12.2022 - 7.02.2023 występowały problemy z funkcjonowanie Platformy Usług Elektronicznych ARiMR?

- W czym przejawiały się problemy z funkcjonowaniem Platformy Usług Elektronicznych ARiMR?

- Czy w związku z problemami związanymi z funkcjonowaniem Platformy Usług Elektronicznych ARiMR do wnioskodawców, którzy złożyli wnioski o przyznanie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę w rama działania "Nadzwyczajne tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę", wysyłane były informacje o możliwości złożenia uzupełnień wniosku?

- Jeżeli były wysyłane takie informacje, to czego dotyczyły i w ilu postępowaniach?

Tymczasem organ w skierowanym do skarżącego piśmie z 6.06.2023 r. nie udostępnił ww. danych, argumentując że:

- skarżący reprezentuje beneficjenta ARiMR w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze, dotyczącej decyzji o odmowie przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę w ramach wskazanego wyżej działania,

- skarżący w ww. sprawie powołuje się na problemy w działalności aplikacji (obsługującej składane w ramach przedmiotowego - Platformy Usług Elektronicznych ARiMR)

- wobec czego, zdaniem organu, wnioskowane dane stanowią informacji publicznej i nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p.

- celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb – co przesądza o dopuszczeniu się przez wnioskodawcę nadużycia prawa do informacji publicznej.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2 , może nastąpić wyłącznie ze wzglądu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Tym samym, w cyt. przepisie zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej.

W orzecznictwie podnosi się, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Ustawa ta służy bowiem realizacji podmiotowego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Ustawodawca, wprowadzając ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną, nie uzależnił publicznego charakteru informacji od celu w jakim ta informacja ma być użyta (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.11.2013r. o sygn. akt I OSK 1830/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 26.03.2014 r. o sygn. akt II SAB/Bd 19/14, dostępne w internetowej bazie CBOSA). Formy realizacji tego prawa do informacji publicznej Konstytucja określa w przepisu art. 61 ust. 2. Cyt. powyżej przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza zarazem granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.

Korelatem ustanowionego w Konstytucji RP i powielonego w art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. opisanego powyżej prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile, co do zasady, oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji.

Wprawdzie zakres podmiotowy prawa do informacji publicznej odnosi się w Konstytucji do obywateli RP, ale już w u.d.i.p. brak jakiegokolwiek zakreślenia podmiotowego. W art. 2 ust. 1 tej ustawy wprost stanowi się, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Tym samym u.d.i.p. służy realizacji podmiotowego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Ustawodawca wprowadzając ogólną zasadę, uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną, nie uzależnił publicznego charakteru informacji od celu w jakim ta informacja ma być użyta.

W świetle powyższych rozważań błędne jest zatem stanowisko organu, sprowadzające się do stwierdzenia, że prywatny cel (na potrzeby sprawy sądowej), w jakim skarżący – będący w odrębnej sprawie pełnomocnikiem beneficjenta ARiMR – zamierza – zdaniem organu – użyć żądanej informacji, wyłącza publiczny charakter tej informacji. Jak wnikliwie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15.11.2013 r. o sygn. akt I OSK 1830/13, wydanym w zbliżonym stanie faktycznym, twierdzenie takie nie znajduje bowiem uzasadnienia w treści przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W powołanym wyroku wskazano, że takiej (zawężającej) definicji pojęcia informacji publicznej w znaczeniu przedmiotowym nie można też dopatrzyć się w art. 61 Konstytucji. Dopuszczenie wprost, bez szczególnego zapisu ustawowego, że cel, któremu ma posłużyć informacja, wpływa na zdefiniowanie jej publicznego charakteru, powodowałoby ograniczenie prawa do informacji publicznej w sposób znaczący. Tymczasem ustawodawca, przewidując ograniczenie prawa do informacji publicznej (art. 5 u.d.i.p.) i zakreślając obszar ograniczenia, nadal określa ją jako informację publiczną. Oznacza to, że przepisy art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. wymagają przy ich stosowaniu każdorazowego określenia, czy żądanie określone we wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczy informacji o sprawach publicznych. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe.

Dodatkowo wskazania wymaga, że skarżący, jakkolwiek w odrębnej sprawie występuje jako pełnomocnik beneficjenta świadczeń z ARiMR, to w niniejszej sprawie, domagając się udostępnienia informacji publicznej, działa w imieniu własnym (nie zaś ww. beneficjenta), będąc zarazem reprezentowany – w postępowaniu sądowoadministracyjnym – przez innego pełnomocnika.

W tym miejscu wskazać trzeba, że w ww. orzeczeniu o sygn. akt I OSK 1830/13, którym uchylono zaskarżony wyrok, uznając za usprawiedliwiony zarzut kasacyjny wskazano, że cyt.: "Zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia organu administracyjnego opierają się na odmowie uznania aby żądane przez skarżącą kasacyjnie informacje miały charakter publiczny z uwagi na fakt, że wnioskująca zamierza je wykorzystać w celu prowadzenia postępowania sądowego (...) Błędem jest zatem założenie Sądu I instancji, że samo wykazanie prywatnego celu w jakim zamierza użyć żądanej informacji podmiot występujący z wnioskiem o jej udzielenie, wyłącza publiczny charakter tej informacji"

Z tych powodów, ponieważ Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nie udzielił – zgodnie z art. 13 i nast. u.d.i.p. – odpowiedzi na wniosek z 23.05.2023 r. o udzielenia informacji publicznej r., należało stwierdzić, że organ ten pozostaje w bezczynności w jego rozpoznaniu, co z kolei implikowało konieczność zobowiązania organu do rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku – o czym orzeczono w punkcie I wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Powyższa bezczynność organu nie miała jednak, zdaniem Sądu, miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Co prawda organ nie zachował terminów ustawowych do załatwienia wniosku wynikających z ww. przepisów u.d.i.p., jednak powody braku reakcji ze strony organu, wyjaśnione w odpowiedzi na skargę, pozwalają na uznanie, że opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej nie było działaniem celowym i zamierzonym, lecz wynikało z przyjęcia błędnych założeń co zakwalifikowania złożonego wniosku jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej. Zaznaczyć trzeba, że organ nie zlekceważył strony, lecz wyjaśnił motywy swojego stanowiska z powołaniem orzecznictwa – które jednak, z uwagi na odmienność zaistniałego stanu faktycznego – nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz.U.2018 r. poz. 265. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł złożyły się: wpis od skargi – 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.