Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 135/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 1a, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na akt - pismo Komendanta Policji z dnia 02 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odebrania broni i amunicji 1. uchyla zaskarżony akt; 2. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego M. S. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 02 grudnia 2022 r. poinformowano M. S. (dalej również jako "Skarżący") poprzez jego pełnomocnika, że podstawą do pozostawienia w depozycie należących do niego jednostek broni stanowił art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (dalej również "u.b.a.") Wskazano również, że postępowanie karne, na które się powołuje w piśmie z 25 listopada 2022r. zostało prawomocnie zakończone wyrokiem uniewinniającym, niemniej jednak organ wydający pozwolenia na broń uzyskał materiały, z których wynika iż M. S. zostały przedstawione inne zarzuty tj. o przestępstwo określone w art. [...] Kodeksu karnego, art. [...] oraz art. [...] ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo Łowieckie a także o czyn określony w art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 19 ust.1 i 1a ustawy o broni i amunicji Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Jednocześnie wskazano, że w przypadku M. S. zabezpieczenie broni nastąpiło w dniu 02 kwietnia 2021 r.

Nadto organ wskazał, że do chwili obecnej nie uzyskał niezbędnego materiału dowodowego w postaci pełnych odpisów dokumentów z zakończonych postępowań karnych o sygn. akt [...] oraz [...]. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy będzie stanowił podstawę ewentualnego wydania broni z depozytu.

Do wydania powyższego aktu (pisma) doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący w roku 2003 uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w liczbie [...] egzemplarzy, następnie decyzją z dnia 08 lipca 2015 r. uzyskał pozwolenie na posiadanie dodatkowych [...] egzemplarzy broni myśliwskiej. W roku 2017 wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej do celów szkoleniowych, które uzyskał na mocy decyzji z dnia 27 lipca 2017 r.

Następnie pismem z dnia 20 lutego 2019 r. organ wydający pozwolenia na broń został poinformowany przez Komisariat Policji w M. o czynnościach w sprawie znęcania się nad rodziną przez M. S., a także o fakcie zabezpieczenia posiadanych przez niego jednostek broni palnej, co nastąpiło w dniu 8 lutego 2019 r.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2019 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji (dalej jako "WSA KWP") w P. (komórki właściwej do spraw pozwoleń na broń) zobowiązał skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.

Odrębnym pismem z 4 kwietnia 2019 r. poinformowano Skarżącego, że w depozycie WPA KWP w P. zostały zdeponowane egzemplarze broni stanowiące własność Skarżącego oraz legitymacje posiadacza broni. Jednocześnie poinformowano Skarżącego, że Policja może odebrać broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5 ustawy o broni i amunicji, w zakresie broni palnej.

W dniu 18 kwietnia 2019 r. do organu wydającego pozwolenia na broń wpłynęły orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że skarżący może dysponować bronią palną.

Decyzjami z dnia 5 września 2019 r. nr [...] (dot. broni palnej do celów łowieckich) oraz nr [...] (dot. broni palnej do celów szkoleniowych) Komendant Wojewódzki Polski w P. stwierdził, że Skarżący zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, tj. osób, które z powodu istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego nie mogą dysponować bronią.

W dniu 22 lutego 2021 r. decyzjami Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wydano M. S. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej do celów łowieckich w liczbie [...] egzemplarzy oraz broni palnej do celów szkoleniowych w ilości [...] jednostek.

Pismem z dnia 2 marca 2021 r. Skarżący zwrócił się do organu wydającego pozwolenie na broń w celu uzgodnienia procedury i terminu odbioru broni z depozytu KWP w P..

Pismem z dnia 10 marca 2021 r. adresowanym do pełnomocnika Skarżącego wskazano możliwości zadysponowania bronią palną znajdującą w depozycie, w tym poinformowano również o możliwości jej fizycznego odbioru przez Skarżącego.

Pismem z dnia 23 marca 2021 r. Skarżący został poinformowany o treści art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, tj. o możliwości odebrania broni i amunicji w związku z przedstawieniem mu zarzutów w kolejnej sprawie karnej. Ponadto poinformowano, że zdaniem organu zasadne jest zastosowanie tego przepisu i pozostawienie w depozycie należących do niego jednostek broni i amunicji.

W dniu 29 marca 2021 r. M. S. przedłożył w WPA KWP w P. dokument potwierdzający nabycie nowego egzemplarza broni na podstawie decyzji z dnia 22 lutego 2021 r. o pozwoleniu na posiadanie broni myśliwskiej i do celów szkoleniowych.

Pismem z dnia 30 marca 2021 r. Zastępca Naczelnika WPA KWP w P. poinformował M. S. o konieczności odebrania mu należącej do niego broni palnej i legitymacji posiadacza broni. Wyjaśnił w nim powody, dla których dokonano czynności i wskazał jednocześnie podstawy prawne oraz faktyczne czynności materialno-technicznej odebrania broni.

Pismem z dnia 25 listopada 2022 r. pełnomocnik Skarżącego, zwrócił się do WPA KWP w P. z zapytaniem, w związku z jakim postępowaniem jego mandant nie może odebrać broni z depozytu. Wskazał jednocześnie, że M. S. został uniewinniony od czynu określonego w art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, który stanowił podstawę pozostawienia broni w depozycie.

W odpowiedzi na powyższe, wspomnianym na wstępie pismem z 02 grudnia 2022 r., poinformowano pełnomocnika M. S., że podstawę do pozostawienia w depozycie jednostek broni stanowił przepis art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji.

W kolejnym piśmie z 15 grudnia 2022r. pełnomocnik M. S. wskazał, że prawomocne zakończenie postępowania wskazanego jako podstawa odbioru broni i amunicji powoduje zakończenie podstawy zatrzymania broni przez Policję z mocy prawa. Powyższe nie pozbawia Policji do skorzystania z normy art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji ponownie, jednakże konsekwencją powyższego winno być ponowne rozpoczęcie biegu trzyletniego terminie z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Wyraził obawę, że wobec nowych zarzutów może w przyszłości minąć wskazany w powyższej normie trzyletni termin, co z uwag na uniewinnienie go do zarzutów będących podstawą zatrzymania nie powinno mieć miejsca.

Pismem z 03 stycznia 2023r. doręczonym 10 stycznia 2023r. Komenda Wojewódzka Policji w P. poinformowała pełnomocnika M. S., ze zastosowanie przez organ art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie powoduje braku możliwości dysponowania bronią i amunicją przechowywaną w depozycie Komendy i wskazał na możliwość zbycia uprawnionemu przedsiębiorcy, przekazania celem zniszczenia, przeniesienia własności na rzecz Skarbu Państwa jako eksponat muzealny, czy też przekazania celem pozbawienia broni cech użytkowych.

Pismem z dnia 1 lutego 2023 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w tym samym dniu, M. S., reprezentowany przez kwalifikowanego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę zatytułowaną "skarga na czynność materialno-techniczną odebrania/brak wydania broni i amunicji" i zaskarżył "czynność materialno-techniczną organu polegającą na odebraniu (braku zwrotu) broni i amunicji należącej do niego, pomimo uniewinnienia Skarżącego od zarzutów w sprawie będącej podstawą zatrzymania broni tj. w sprawie zakończonej wyrokiem Sadu Okręgowego w P. z dnia [...] roku, sygn. akt [...]". Wskazano, że ewentualnym przedmiotem zaskarżenia jest "czynność materialno-techniczna organu polegająca na ponownym odebraniu (braku zwrotu) broni i amunicji należącej do Mandanta pomimo braku zbadania przez organ, czy Skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a także bez określenia sprawy będącej podstawą zatrzymania, czego skutkiem jest brak ustalenia ponownego rozpoczęcia biegu trzyletniego biegu terminu zatrzymania broni i amunicji zgodnie z norma z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji". Zarzucono:

a) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 19 ust. 1a u.b.a. polegającą na braku zwrotu właścicielowi odebranej broni i amunicji, pomimo uniewinnienia go od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt (ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, Dz.U. z 2022 roku, poz. 572, dalej jako u.o.z.) - tj. w sprawie będącej podstawą zatrzymania,

ewentualnie:

a) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 19 ust. 1a u.b.a. polegającą na uznaniu, iż sam fakt, iż przeciwko Skarżącemu, będącemu osobą posiadającą dotychczas broń zgodnie z przepisami toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. jest wystarczającą przesłanką do odebrania mu broni i amunicji, podczas gdy prawidłowa wykładania ww. przepisu zakłada, iż art. 19 ust. 1a u.b.a. nie zawiera domniemania prawnego, w postaci uznania, że określona osoba, której postawiono zarzut karny o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a tym samym okoliczność ta winna być ustalona przez organ, i dopiero jej ustalenie - w połączeniu z faktem postawienia takiej osobie zarzutu określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - a także prawidłowe określenie sprawy będącej podstawą zatrzymania broni i amunicji uzasadnia ponowne zastosowanie wobec niego normy z art. 19 ust. 1 a u.b.a., czego skutkiem byłoby ponowne rozpoczęcie biegu trzyletniego terminu określonego w tejże normie,

a ponadto:

b) naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej również: "k.p.a.") poprzez odebranie (brak zwrotu) zatrzymanej broni i amunicji należącej do M. S. pomimo prawomocnego uniewinnienia go od zarzucanego mu czynu, a tym samym prawomocnego zakończenia postępowania będącego podstawą odebrania broni i amunicji,

c) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez udzielanie stronie postępowania zdawkowych informacji, uniemożliwiających weryfikację przesłanek, którymi kierował się organ przy podjęciu aktu, a także udzielanie (pismem z dnia 3 stycznia 2023 roku) odpowiedzi, która nie odnosi się do żadnej z podniesionych wątpliwości oraz zarzutów strony, co stanowi podstawę do przyjęcia iż organ prowadzi postępowanie w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, a także sprzeczny z zasadą informowania stron postępowania i zasadą przekonywania (odpowiednio art. 9 oraz 11 k.p.a.).

Na podstawie powyższych zarzutów Skarżący wniósł o:

1. uchylenie czynności materialno-technicznej organu w postaci odebrania (braku zwrotu) broni i amunicji należącej do niego (art. 146 § 1 p.p.s.a.), a także uznanie w wyroku uprawnienia, wynikającego z przepisów prawa (prawa własności oraz posiadanych decyzji administracyjnych udzielających zezwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych oraz łowieckich), do odbioru zatrzymanej broni i amunicji (art. 146 § 2 p.p.s.a.),

ewentualnie o:

1. uchylenie czynności materialno-technicznej organu w postaci zatrzymania broni i amunicji należącej do Skarżącego (art. 146 § 1 p.p.s.a.) w części opisującej sprawy będące podstawą zatrzymania broni i amunicji a także w części stwierdzającej, iż terminem początkowym biegu zatrzymania broni i amunicji jest dzień 2 kwietnia 2021 roku.

W uzasadnieniu Skarżący argumentował, że od szesnastu lat prowadzi działalność polegającą na zajmowaniu się zwierzętami dzikimi - poprzez udzielanie pomocy zwierzętom bezdomnym, odłów zwierząt dzikich na terenach miejskich oraz wiejskich, a także hodowlę zwierząt chronionych w postaci ptaków drapieżnych - oraz szkoleniową związaną z obsługą broni palnej. Dodatkowo prowadził m.in. szkolenia funkcjonariuszy Policji z obsługi broni, jest z wykształcenia rusznikarzem. Z ww. działalnością związany był wymóg posiadania broni palnej - do celów łowieckich oraz szkoleniowych.

Skarżący opisywał następnie, że w dniu 8 lutego 2019 roku, w związku ze złożonym przez byłą żonę Skarżącego zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa, M. S. zatrzymano przedmioty w postaci posiadanej przez niego broni i amunicji. Niniejsza sprawa została prawomocnie umorzona, bez postawienia komukolwiek zarzutów z uwagi na brak znamion przestępstwa. Następnie wobec Skarżącego wszczęto inne postępowanie karne, w którym postawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa z art. [...] Kodeksu karnego, dotyczącego jednej z posiadanych przez niego sztuk broni. Skarżący podkreślił, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] roku został uniewinniony od stawianego mu w niniejszej sprawie zarzutu. Postanowieniem z dnia [...] roku postawiono mu natomiast inny zarzut, dotyczący popełnienia przestępstwa z art. [...] ustawy o ochronie zwierząt, od którego to zarzutu został prawomocnie uniewinniony wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] roku.

Dalej Skarżący wskazał, że dnia 17 września 2021 roku Prokuratura Rejonowa w Ś. postawiła mu kolejne zarzuty, tym razem popełnienia przestępstw z art. [...] Kodeksu karnego, art. [...] ustawy Prawo Łowieckie oraz art. [...] ustawy Prawo Łowieckie. Sprawa niniejsza pozostaje do dnia dzisiejszego w toku, w chwili obecnej postępowanie toczy się w pierwszej instancji sądowej, przed Sądem Rejonowym w Ś. pod sygnaturą akt [...] Dnia 30 września 2022 roku postawiono mu kolejny zarzut - popełnienia przestępstwa z art. [...] ustawy o ochronie zwierząt, która to sprawa pozostaje w toku, w chwili obecnej postępowanie toczy się w pierwszej instancji sądowej, przed Sądem Rejonowym P. pod sygnaturą akt [...].

Najistotniejszy w okolicznościach postępowań karnych toczących się wobec pozostaje zdaniem M. S. fakt, iż - pomimo stawiania mu coraz to nowych zarzutów - do dnia dzisiejszego nie został prawomocnie skazany za popełnienie jakiegokolwiek z zarzucanych mu czynów.

Dalej Skarżący relacjonował, że równolegle do licznych wszczynanych wobec niego postępowań karnych toczyły się postępowania administracyjne dotyczące jego uprawnienia do posiadania broni i amunicji. Decyzjami z dnia [...] roku cofnięto mu decyzje o pozwoleniu na broń (do celów szkoleniowych i myśliwskich). Decyzjami z dnia [...] roku otrzymał ponowne zezwolenie. Zezwolenia te do dnia dzisiejszego pozostają w mocy.

Skarżący wskazał, że wobec odzyskania przez niego pozwolenia na broń, a także zwolnienia broni od zajęcia w postępowaniu karnym (za wyjątkiem jednej sztuki broni, objętej w tamtym okresie postępowaniem karnym, ostatecznie zakończonym uniewinnieniem) organ pismem z dnia 10 marca 2021 roku wezwał go do odbioru broni pozostawionej w depozycie. Następnie pismem z dnia 23 marca 2021 roku, a także z dnia 30 marca 2021 roku organ poinformował Skarżącego, iż korzysta wobec niego z uprawnienia przewidzianego normą z art. 19 ust. 1a u.b.a. M. S. podał, że nie skorzystał w tym przypadku z uprawnienia do złożenia skargi na ww. czynność materialno-techniczną pomimo - wynikającego bezsprzecznie z treści pism - faktu, iż to jedynie okoliczność postawienia mu kolejnego zarzutu w sprawie karnej była przesłanką do pozbawienia go możliwości posiadania broni. Zdaniem Skarżącego, w obu ww. pismach jako podstawę skorzystania z uprawnienia organu z art. 19 ust. 1a u.b.a. wskazano postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa z art. [...] ustawy o ochronie zwierząt, od którego to zarzutu został on prawomocnie uniewinniony wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] roku.

Dalej Skarżący wskazywał, że pismem z dnia 8 listopada 2022 roku, doręczonym w dniu 21 listopada 2022 roku, zawiadomiono go (za pośrednictwem jego pełnomocnika), iż z dniem 17 marca 2024 roku zatrzymana broń i amunicja przejdzie na rzecz skarbu Państwa. W odpowiedzi na powyższe, powołując się na prawomocne uniewinnienie Skarżącego w sprawie będącej podstawą czynności zatrzymania jego broni, a także uzyskanie zezwolenia na ich posiadanie, pismem z dnia 25 listopada 2022 roku zwrócił się o wskazanie podstawy dalszego przetrzymywania należącej do niego broni i amunicji. W odpowiedzi organ pismem z dnia 2 grudnia 2022 roku, wskazał, iż podstawą jest ponownie art. 19 ust. 1a u.b.a., jednakże w związku ze sprawami w których postawiono mu zarzuty popełnienia przestępstw z art. [...] Kodeksu karnego, art. [...] ustawy Prawo Łowieckie oraz art. 52 [...] ustawy Prawo Łowieckie, a także czyn z art. [...] ustawy o ochronie zwierząt. Organ wskazał też, iż za początek biegu trzyletniego terminu przewidzianego przez normę z art. 19 ust. 1 a u.b.a. uznaje dzień 2 kwietnia 2021 roku. Organ również nie sprecyzował, czy podtrzymuje dotychczasową czynność odebrania broni i amunicji Skarżącego (tj. czy kontynuuje zatrzymanie stwierdzone pismem z dnia 23 marca 2021 roku), czy też dokonuje tej czynności ponownie, z uwagi na kolejną sprawę karną. W odpowiedzi pismem z dnia 15 grudnia 2022 roku zwrócono się do organu o wyjaśnienie podstaw zatrzymania, w szczególności odnośnie sposobu dookreślenia trzyletniego terminu zatrzymania broni. W odpowiedzi organ skierował do Skarżącego pismo z dnia 3 stycznia 2023 roku, doręczone w dniu 10 grudnia 2023 roku - przy czym jego treść jego zdaniem nie odnosi się do żadnej z wątpliwości podniesionych przez niego w piśmie z dnia 15 grudnia 2022 roku.

W ocenie M. S. powyższa czynność nie może się ostać z uwagi na jej niezgodność z prawem. Dalej Skarżący przywołał treść art. 19 ust. 1a u.b.a. i wskazał, że zasadą jest, że pozwolenie na broń wydaje się jedynie temu, kto nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (art. 10 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.). Jednakże zdaniem M. S. skoro osobie posiadającej pozwolenie na broń, która została skazana prawomocnym orzeczeniem za określone przestępstwo, można odebrać broń, amunicję i dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, pod warunkiem, że zwłoka zagraża bezpieczeństwu publicznemu, to tym bardziej taki warunek powinien występować, gdy wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń postępowanie karne za takie przestępstwo dopiero się toczy. Dalej M. S. argumentował, że nie można wykładać art. 19 ust, 1a u.b.a. tak, jakby zawierał on domniemanie prawne, w którym wniosek domniemania w postaci uznania, że określona osoba stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego wynika z przesłanki domniemania polegającej na tym, że przeciwko tej osobie toczy się postępowanie karne o określone przestępstwa. Uwzględniając powyższe Skarżący podał, że art. 19 ust. 1a u.b.a. powinien być wykładany w ten sposób, że sam fakt, iż przeciwko osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie jest wystarczająca podstawa do odebrania takiej osobie przez Policję broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni.

Organ dokonując czynności zabezpieczenia broni i amunicji Skarżącego jego zdaniem nie dokonał analizy stopnia zagrożenia, jakie stanowi on dla bezpieczeństwa, porządku publicznego, albo dla wolności i praw innych osób, bądź swojej osoby. Należy zauważyć zdaniem M. S., iż pomimo nieustannych ataków medialnych i wszczynaniu wobec niego kolejnych postępowań karnych - mających miejsce od chwili dokonania odstrzału dzika w dniu 27 września 2018 roku - organ sam przesądził, iż nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, gdyż przyznano mu pozwolenie na broń (osobnymi decyzjami - do celów szkoleniowych i łowieckich), które do dnia dzisiejszego pozostaje w mocy (art. 10 ust. 1 u.b.a.).

Należy również zauważyć zdaniem Skarżącego, że organ zdaje się nie identyfikować postępowania karnego w rozumieniu normy z art. 19 ust. 1a u.b.a., będącego podstawą skorzystania przez organ z tejże instytucji prawnej. Należy bowiem podkreślić jego zdaniem, iż zgodnie z treścią normy z art. 19 ust. 1a u.b.a. Policja może odebrać broń i amunicję do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Dalej Skarżący podał, że podstawą dotychczasowego zatrzymania broni i amunicji było postępowanie karne toczące się przeciwko niemu w sprawie zdarzenia z dnia 27 września 2018 roku dotyczącego dzika, tj. zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 35 ust. 1 ustawy ochronie zwierząt (tak pisma organu z dnia 23 marca 2021 roku oraz 30 marca 2021 roku). W okresie trwania ww. postępowania dokonano również zatrzymania za pokwitowaniem jednej sztuki broni, którą nabył po ponownym udzieleniu mu pozwolenia na broń (dnia 2 kwietnia 2021 roku). Konsekwencją powyższego, w połączeniu z faktem prawomocnego uniewinnienia go od powyższego zarzutu, winno być wygaśnięcie z mocy prawa czynności materialno-technicznej odebrania należącej do niego broni i amunicji (z uwagi na prawomocne uniewinnienie go w sprawie będącej dotychczasową podstawą zatrzymania).

Tymczasem Skarżący podał, że w piśmie z dnia 2 grudnia 2022 roku organ jako podstawę odebrania wskazał postawienie mu zarzutów w dwóch, niezależnych od siebie postępowaniach karnych (zarzuty popełnienia przestępstw z art. [...] Kodeksu karnego, art. [...] ustawy Prawo Łowieckie oraz art. [...] ustawy Prawo Łowieckie zostały postawione mu w sprawie toczącej się w chwili obecnej przez Sądem Rejonowym w Ś. pod sygnaturą [...]; zaś zarzut popełnienia przestępstwa z art. [...] ustawy o ochronie zwierząt, toczy się w chwili obecnej przed Sądem Rejonowym P. pod sygnaturą akt [...]), bez wskazania które z tychże postępowań karnych stanowi podstawę zatrzymania jego broni i amunicji. Jako początek biegu trzyletniego terminu zatrzymania Organ wskazał również termin dokonania odbioru broni za pokwitowaniem tj., dzień 2 kwietnia 2021 roku, kiedy to Skarżący nie był stroną w żadnej z powyższych spraw (tj. nie postawiono mu jeszcze zarzutów). W ocenie Skarżącego powyższe rodzi ryzyko, iż - pomimo konsekwentnego uniewinniania go od stawianych mu zarzutów - organ po upływie trzyletniego terminu uzna, iż doszło do przepadku należącej do M. S. broni i amunicji, i dokona ich utylizacji.

Końcowo Skarżący przywołał treść art. 6, 8 § 1, 9 oraz 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu pisma organ wskazał na przebieg postępowania w sprawie. Przywołał art. 15 ust. 5 u.b.a. i podał, że w sytuacji pojawienia się wątpliwości co do zdolności psychofizycznej Skarżącego do dysponowania bronią organ Policji miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wezwać wymienionego do poddania się badaniom.

Organ podkreślił, że broń palna nie jest zwykłą rzeczą i stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie, zatem organy Policji, mając na względzie ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego prowadzą bardzo rygorystyczną politykę w kwestii pozwoleń indywidualnych na broń palną które to prawo nie należy do praw i wolności chronionych konstytucyjnie - nie jest prawem powszechnym, a dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega administracyjnej reglamentacji. Obowiązkiem organu Policji jest więc, nawet w przypadku uzyskania anonimowej informacji (co w niniejszej sprawie oczywiście nie ma miejsca), jednoznacznie wyjaśnienie czy osoba posiadająca broń daje gwarancję, iż ze względu, np. na prowadzone postępowania karne, dla tych dóbr nie stworzy zagrożenia. na organach Policji w tego typu sprawach spoczywa obowiązek troski o dobro społeczne, wyrażony w normie art. 19 u.b.a.

Dalej wskazywano, że zgodnie z przepisami u.b.a. Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Skarżący należy zdaniem organu do kategorii osób wymienionych w art. 19 ust. 1a u.b.a., przedstawione zostały mu bowiem zarzuty popełnienia przestępstw określonego w art. [...] ustawy o ochronie zwierząt (prawomocnie zakończone) oraz o czyny postępowań, które są rozpatrywane tj. art. [...] kk, art. [...] prawo łowieckie oraz art. [...] ustawy o ochronie zwierząt. Czyny te stanowią przestępstwa cechujące się umyślnością działania.

Odnosząc się do zarzutów stawianych w skardze przez pełnomocnika Skarżącego, organ stwierdził, że organ Policji skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 19 ust. 1a u.b.a. w celu wyeliminowania ewentualnego zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, czym nie naruszył przepisów prawa. Dlatego zdaniem organu całkowicie chybione są argumenty pełnomocnika Skarżącego przywołane w uzasadnieniu skargi, odnoszą się one bowiem do procedury postępowania administracyjnego. W sprawie zabezpieczenia broni skarżącego organ nie prowadzi takiego postępowania. Realizowane są natomiast czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy skarżący może dysponować bronią oraz ujawnienie ewentualnych okoliczności uzasadniających wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu.

Ponadto wskazać należy zdaniem organu, jak wynika z akt sprawy, Skarżący dowiedział się o zaskarżonej czynności w dniu 02 kwietnia 2021 r., tj. w dniu doręczenia pisma z dnia 30 marca 2021 r. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na czynność materialno-techniczną należy wnieść w terminie 30 dni od daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o wykonaniu czynności. Termin ten upływał z dniem 02 maja 2021 r., wobec czego wniesienie skargi dopiero w dniu 03 lutego 2023 r. stanowi oczywiste przekroczenie ustawowego terminu do zaskarżenia czynności organu i nie można uznać, że nastąpiło bez winy skarżącego, skoro reprezentują go fachowi pełnomocnicy. W takim stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W piśmie procesowym z 16 marca 2023r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.") orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem (...). Z kolei, po myśli art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w komentowanym przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Natomiast "akty" zewnętrznie są zbliżone do decyzji administracyjnych czy postanowień, nie przybierają jednakże wspomnianej formy, chociażby z uwagi na brak podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia. Stanowią jednak jednostronne, niekiedy władcze z wszelkimi tego konsekwencjami, wypowiedzenie się organu w konkretnej sprawie wobec indywidualnego podmiotu [M. Jaśkowska, Akty i czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jako przedmiot kontroli, [w:] Polski model sądownictwa administracyjnego, J. Stelmasiak, J. Niczyporuk, S. Fundowicz (red.), Lublin 2003, s. 167]. Dalej autorka podkreśla, że - w przeciwieństwie do czynności - akty charakteryzuje większy stopień sformalizowania. "Przybierają postać pism, wykazów, zaświadczeń. Są władcze, ale w tym znaczeniu, że podejmowane są jednostronnie przez organ wydający" [Tamże, s. 168]. Natomiast czynności "przybierają postać działań faktycznych, które w wyniku ich realizacji wywołają następstwo w postaci uprawnień lub obowiązków, jakie przepis prawa łączy z ich podjęciem". [Tamże]. Natomiast B. Adamiak podkreśla, że "zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają dopuszczalność wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku" [B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 PrPostSądAdm), ZNSA 2006, Nr 2, s. 12]". [Cyt. za: A. Celińska-Grzegorczyk, Glosa do uchwały NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., II GPS 2/13, ZNSA 2014, Nr 5, s. 180 oraz T. Grossmann, Skarga do WSA Praktyczne wskazówki, przykłady, kazusy, orzecznictwo, C.H.Beck, 5. wydanie, str. 178 i nast.].

W świetle powyższego, działanie Policji podejmowane na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022r, poz. 2516, dalej "u.b.a.") - określone w tym przepisie jako "odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni" - gdyż fizycznemu "odebraniu" ww. przedmiotów towarzyszy zwykłe wydanie przez organ Policji "pokwitowania odbioru", w orzecznictwie sądowym jednolicie traktuje się jako tzw. czynność materialno-techniczną. Kluczowa jest w tym przypadku wypowiedź Trybunału Konstytucyjnego, który w sentencji swego wyroku, stwierdzającego konstytucyjność ww. przepisu, właśnie w ten sposób zakwalifikował analizowane działanie Policji: "Artykuł 19 ust. 1a BrońAmunU w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 BrońAmunU, jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP". [wyr. TK z 18.12.2013 r., P 43/12, Legali; cyt. za: T. Grossmann, Skarga do WSA Praktyczne wskazówki, przykłady, kazusy, orzecznictwo, C.H.Beck, 5. wydanie, str. 180].

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę na czynność materialno-techniczną polegającą na odebraniu (braku zwrotu) broni i amunicji, ewentualnie na czynność materialno-techniczną ponownego odebrania (braku zwrotu) broni, nie wskazując przy tym daty tej czynności.

W świetle powyższych stwierdzeń oraz zgromadzonych akt sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że w istocie zaskarżono akt-pismo z 2 grudnia 2022r., o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa z wyłączeniem wskazanym w tym przepisie. Akt ten stanowi przejaw władczego oświadczenia woli organu, obejmującego informację dotyczącą podstaw pozostawania w depozycie organu Policji egzemplarzy broni palnej należącej do Pana M. S., którą stanowi przepis art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Nadto organ poinformował, że uzyskał materiały, z których wynika, że Panu M. S. zostały postawione zarzuty tj. o przestępstwo określone w art. [...] Kodeksu karnego, art. [...] oraz art. [...] ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo Łowieckie a także o czyn określony w art. [...] ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Ponadto odwołując się do przepisu art. 19 ust.1 i 1a u.b.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., organ wskazał, że zabezpieczenie broni do czasu prawomocnego zakończenia powyższego postępowania karnego, ale nie dłużej niż 3 lata, nastąpiło w dniu 02 kwietnia 2021 r. Dalej organ poinformował, że wydanie broni z depozytu nastąpi ewentualnie po uzyskaniu niezbędnego materiału dowodowego w postaci pełnych odpisów dokumentów z zakończonych postępowań karnych.

Akt ten posiada cechy aktu indywidualnego, oświadczenia woli organu, informuje o sytuacji prawnej strony w zakresie podstaw pozostawania broni w depozycie organu, maksymalnego okresu pozostawania broni w tym depozycie, jak również odnosi się do negatywnej przesłanki wydania pozwolenia na broń - art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego. Co istotne, wprawdzie wiąże się i jest następstwem samej czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji, która miała miejsce 8 lutego 2019r., ale obecnie taka fizyczna czynność odebrania broni, którą można by zakwalifikować jako czynność materialno-techniczną nie miała miejsca w dniu 2 grudnia 2022r.

Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Mając na uwadze powyższe oraz ustalenie Sądu, że przedmiotem zaskarżenia jest akt z 2 grudnia 2022r., to uznać należy, że skarga została wniesiona do Sądu po terminie. Pismo z 3 stycznia 2023r. stanowi już bowiem uzupełnienie aktu z 2 grudnia 2022r. w związku z pismem Skarżącego z 15 grudnia 2022r. Sąd skorzystał jednak z kompetencji wynikającej z art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym po wniesieniu skargi, może uznać, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy Skarżącego i rozpoznać skargę, mimo, że Skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy nie można postawić Skarżącemu zarzutu braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Jak wskazano powyżej zakwalifikowanie konkretnych rodzajów działań administracji jako owych "innych aktów lub czynności" może budzić wątpliwości i staje się w związku z tym przedmiotem sporów. Sąd dostrzegł również uchybienia co do wymogów formalnych aktu-pisma z 02 grudnia 2022r., o czym jeszcze poniżej. Nadto, zarzut braku winy można by skutecznie postawić Skarżącemu, tylko gdy działania organu są w pełni prawidłowe i nie godzą w uprawnienia strony. Żadne bowiem z pism organu skierowane do Skarżącego nie zawiera pouczenia, z którego wynikałaby kwalifikacja określonej formy działania organu oraz wynikające stąd środki i terminy zaskarżenia. W utrwalonym orzecznictwie sądowym trafnie przyjmuje się, że brak pouczenia (podobnie jak pouczenie niepełne, błędne lub niejasne) powoduje, że uchybienie terminu do wniesienia skargi jest niezawinione przez stronę (post. NSA z 27 lipca 2011r., II OSK 1592/11; z 9 lutego 2012r., II OZ 61/12, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Zauważyć przy tym należy, że wprawdzie przepisy k.p.a. nie znajdują w przedmiotowym postępowaniu przed organem administracji zastosowania wprost, to obowiązek udzielenia takiego pouczenia - również w innych przypadkach niż unormowane w k.p.a. decyzje i postanowienia - wynika z ogólnej zasady praworządnego działania administracji publicznej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej wypływających z treści art. 7 i art. 2 Konstytucji RP (wyr. WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2017r., sygn. akt IV SA/Po 694/16, CBOSA). Nadto, odnieść należy się także do znajdujących zastosowanie podstawowych dyrektyw "dobrej administracji" (art. 10 ust. 3 i art. 19 ust. 1 i 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, przyjętego przez Parlament Europejski 06 września 2001r., dostępny na stronie: http://www.ombudsman.europa.eu).

W świetle powyższych kryteriów kontroli skarga okazała się dopuszczalna.

Dokonując zatem oceny aktu z 02 grudnia 2022r. Sąd zauważa w pierwszej kolejności, że w nagłówku pisma wskazano "Komenda Wojewódzka Policji w P. Wydział Postępowań Administracyjnych", natomiast pismo zostało podpisane przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w P.. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2023r., poz. 171) organem administracji rządowej jest – w sprawach o których mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy (ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią. Organem administracji publicznej w niniejszej sprawie przeto nie jest "Komenda Wojewódzka Policji", a Komendant Wojewódzki Policji. Przy czym nie kwestionując, że akt został wydany przez właściwy organ, to Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy winno znajdować się upoważnienie dla funkcjonariusza właściwej komórki organu działającego w imieniu tego organu upoważnionego do podpisania aktów wydawanych przez organ - Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. , czego brak w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. W podpisie Naczelnika nie wskazano także, aby podpisujący akt funkcjonariusz działał z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. .

Rolą organu ponownie wydającego akt będzie zatem dołączenie do akt sprawy upoważnienia dla osoby podpisującej akt udzielonego przez właściwy organ administracji publicznej, co wprawdzie ma znaczenie formalne, ale istotne dla prawidłowego załatwienia przedmiotowej sprawy.

Osoba podpisująca sporne rozstrzygnięcie była zobligowana do posiadania stosownego upoważnienia udzielonego przez właściwy organ. Należy mieć na uwadze, że obowiązek posiadania przez pracownika organu upoważnienia do działania w imieniu tegoż organu może nie odnosić się wyłącznie do podejmowania decyzji i postanowień w toku ogólnego postępowania administracyjnego, ale także do podejmowania innego rodzaju aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (postanowienie NSA z 13 października 2020r., II OSK 2226/20, CBOSA).

Przechodząc do kontroli merytorycznej aktu zauważyć należy, iż kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem, t.j. legalności tej działalności organu, poprzez badanie czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga w ocenie dokonanej według powyższych kryteriów zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnienia wymaga, iż organ w zaskarżonym akcie wskazał, że podstawą prawną pozostawienia w depozycie oraz odebrania jednostek broni palnej należących do Skarżącego był przepis art. 19 ust. 1a u.b.a., zgodnie z którym to przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Na potwierdzenie spełniania przesłanki prawnej zatrzymania broni organ wskazał okoliczność przedstawienia Skarżącemu kolejnych zarzutów, tj. o przestępstwo określone w art. [...] Kodeksu karnego, art. [...] oraz art. [...] ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo Łowieckie a także o czyn określony w art. [...] ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, a więc wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Okoliczność, która przesądziła o dokonaniu czynności odebrania broni, nie ustała w jego ocenie. Przesłanką pozostawania broni w depozycie, jak wskazano w piśmie, nie jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale sam fakt toczącego się postępowania karnego o takie przestępstwo.

Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. należy rozumieć w ten sposób, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym uznaje się, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tym samym organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast, jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6, organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest ustalenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. (wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., II OSK 1549/15, CBOSA). Takie stanowisko jest już powszechnie przyjmowane w orzecznictwie NSA (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2020 r., II OSK 973/18; wyrok NSA z 14 listopada 2019 r., II OSK 3221/17; CBOSA).

Wskazane okoliczności podlegają badaniu również w przypadku odebrania broni na podstawie art. 19 u.b.a. Przesłankami odebrania broni bezpośrednio wskazanymi w art. 19 u.b.a. jest nie tylko przymiot osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, czy też za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, ale również ustalenie, że dana osoba stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nawet jeśli nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przy czym okoliczność ta winna być wykazana (wyrok WSA w Warszawie z 30 kwietnia 2021 r., II SA/Wa 1970/20, CBOSA).

Organ przywołując fakt prowadzenia w/w postępowań karnych nie wskazał w sposób precyzyjny i jednoznaczny, która w istocie przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. w niniejszej sprawie zaistniała. Nie wskazał na czym opiera stwierdzenie, że pozostawienie broni w depozycie znajduje swoje odzwierciedlenie w istniejącym stanie faktycznym sprawy. Skoro z akt sprawy nie wynika by Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., to rzeczą organu i obowiązkiem było wskazanie na czym organ opiera stwierdzenie, że osoba domagająca się zwrotu broni stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Samo wskazanie, iż przesłanką w istocie odmowy oddania broni nie jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale fakt toczącego się postępowania karnego o takie przestępstwo, nie jest wystarczającą przesłanką w świetle brzmienia tego przepisu do odmownego załatwienia wniosku strony o zwrot broni w związku z umorzeniem pierwotnego postępowania karnego oraz uniewinnieniem prawomocnym wyrokiem sądu z [...]. oraz [...]. od kolejnych stawianych mu zarzutów.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18 (CBOSA), co skład orzekający podziela, organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/16, WSA w Warszawie (LEX nr 2522178 ) słusznie stwierdził, iż przesłanki "zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń". Powyższe zaś oznacza, iż skoro art. 15 ust. pkt 6 u.b.a. określa przesłanki, które każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, obowiązkiem organu było wskazanie która z powyższych przesłanek zaistniała w niniejszej sprawie, uzasadniając dalsze pozostawienie broni w depozycie Policji.

Podsumowując, skoro organ w zakwestionowanym akcie analizy takiej zaniechał oznacza to, że przy podejmowaniu aktu doszło do naruszenia zastosowanych w nim przepisów prawa materialnego, z uwagi na niewyjaśnienie w treści wydanego aktu, na jakiej podstawie prawnej i z powodu spełnienia których konkretnie przesłanek, przewidzianych przez ustawodawcę w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. zaszła - zdaniem organu - podstawa do poinformowania Skarżącego o dalszym zatrzymaniu jednostek broni należących do Skarżącego w depozycie Policji. Tym samym Sąd stwierdza, że organ, wydając wspomniany akt z dnia 02 grudnia 2022r. dopuścił się w powyższym zakresie naruszenia prawa.

W konsekwencji organ nie wskazał także w związku z jakimi konkretnie przedstawionymi zarzutami i od jakiej daty liczyć należy 3 letni okres, o którym mowa w art. 19 ust. 1a u.b.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, Sądu, że okres ten musi odnosić się do aktualnie toczących się postępowań karnych, w związku z którym organ odmawia zwrotu broni. Nieuzasadnione, jest zatem wskazanie przez organ daty

02 kwietnia 2021r., gdy Skarżący wskazał, że niezakończone aktualnie postępowania karne dotyczą zarzutów przedstawionych mu w dniu 17 września 2021r. oraz

30 września 2022r.

W tym stanie rzeczy, akt z 2 grudnia 2022r. należało wyeliminować z obrotu prawnego gdyż narusza przepisy postępowania oraz prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił akt, jak orzekł w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając w punkcie 2 wyroku od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla jednego pełnomocnika.

Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV (k. 117) na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 6 października 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały poinformowane o powyższym trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im złożenie w terminie 7 dni ewentualnych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być zgłoszone lub podnoszone na rozprawie (k. 120 i nast. akt sąd.).