Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 733/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 §  2 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Mirosław Surma, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 1637/15 w sprawie ze skargi L. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 8 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 1637/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA") oddalił skargę L. [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka") na postanowienia Samorządowego kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: "SKO") z dnia 8 lipca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że przedmiotem skargi Spółki było postanowienie SKO z dnia 8 lipca 2015 r. stwierdzające, że wniesione przez Spółkę odwołanie od decyzji Burmistrza P. (dalej: "organ I instancji") z dnia 31 marca 2015 r. wydanej w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu. SKO przyjęło, że decyzja organu I instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona Spółce w dniu 3 kwietnia 2015 r., co potwierdził pracownik tej Spółki swoim podpisem i pieczęcią firmową na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Liczony od tej daty 14-dniowy termin na wniesienie odwołania upływał, wedle ustaleń SKO, w dniu 17 kwietnia 2015 r. Konfrontując datę końcową w jakiej skutecznie można było wnieść odwołanie (17 kwietnia 2015 r.) z datą, w której pełnomocnik Spółki nadał w urzędzie pocztowym odwołanie od decyzji organu I instancji (20 kwietnia 2015 r.), SKO stwierdziło, że wniesiony środek zaskarżenia od decyzji wymiarowej został złożony trzy dni po upływie ustawowego terminu o jakim mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p."), a w konsekwencji brak było również podstaw do merytorycznego zajmowania się zarzutami odwołania.

W skardze wniesionej do WSA Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 122, art. 187 i art. 191 o.p., przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 144, art. 145 i art. 151 o.p., przez błędne uznanie prawidłowości doręczenia w dniu 3 kwietnia 2015 r.;

- art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 217 § 2 o.p., przez nieuprawnione i dowodowo niewykazane stwierdzenie, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu;

- art. 368 § 1 Kodeksu spółek handlowych w zw. z art. 38 Kodeksu cywilnego, przez nieuprawnione przyjęcie, że odbierający decyzję pracownik był upoważniony do odbioru korespondencji, pomimo że nie otrzymał w tym zakresie stosownego umocowania przez właściwy organ Spółki.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że Spółka nie kwestionowała faktu, iż otrzymała decyzję, od której następnie wniosła odwołanie oraz, że doręczenia dokonano w siedzibie Spółki, a zatem w warunkach o jakich mowa w art. 151 o.p. zdanie pierwsze. Poprzez zaskarżenie postanowienia z dnia 8 lipca 2015 r. Spółka negowała natomiast skutek prawny tego doręczenia argumentując, że doręczenie to było nieskuteczne albowiem zostało dokonane do rąk osoby nieupoważnionej do odbioru korespondencji, wedle przyjętych w Spółce zasad obiegu korespondencji. Z tych powodów, kwestia sporna przed WSA koncentrowała się wokół oceny, czy pracownika, który w dniu 3 kwietnia 2015 r. odebrał przesyłkę adresowaną do Spółki, można uznać za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w rozumieniu art. 151 o.p. Pochodną przyjęcia przez Spółkę odmiennego (od organu podatkowego) rozumienia pojęcia osoby upoważnionej w rozumieniu art. 151 o.p. były zarzuty dotyczące obowiązku SKO w ustaleniu rzeczywistego zakresu obowiązków tej osoby, do których nie należał odbiór korespondencji adresowanej do Spółki. Odwołując się do art. 151 o.p. WSA przypomniał, że zgodnie z tym przepisem, osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 o.p. stosuje się odpowiednio.

Skoro doręczenia decyzji z dnia 31 marca 2015 r. dokonano w siedzibie Spółki do rąk zatrudnionego tam pracownika, który podjął się odbioru pisma, a sam jego odbiór pokwitował swoim podpisem i pieczęcią firmową Spółki, to doręczający tę przesyłkę miał podstawy do przyjęcia, że pracownik ten jest osobą upoważnioną w rozumieniu art. 151 o.p. Z kolei fakt dysponowania przez SKO prawidłowo wypełnionym dokumentem zwrotnego potwierdzenia tego odbioru, zawierającym konieczne adnotacje adresata tej przesyłki uprawniał SKO do przyjęcia, że adresowana do Spółki korespondencja podatkowa została doręczona osobie upoważnionej w rozumieniu art. 151 o.p., a skutek doręczenia nastąpił, zgodnie z tym co zostało odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w dniu 3 kwietnia 2015 r.

Wobec niespornej w sprawie okoliczności, że odwołanie w sprawie zostało wniesione w dniu 20 kwietnia 2015 r. (a zatem po upływie 14 dni o czym stanowi art. 223 § 2 pkt 1 o.p.), SKO prawidłowo oceniło, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu, oraz wydało zaskarżone postanowienie, do czego, w świetle wiedzy jaką dysponowało, było zobowiązane. Treść art. 228 § 1 pkt 2 o.p. nie pozostawia wątpliwości, że wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stanowi procesowy obowiązek organu podatkowego w każdym przypadku stwierdzenia, że ustawowy termin na wniesienie tego środka zaskarżenia został przez Skarżącego przekroczony.

Nie ma racji Spółka podnosząc zarzut przedwczesności tego postanowienia. Przedstawione argumenty na poparcie tego zarzutu, nawiązujące w swej wymowie do braku niezbędnych ustaleń faktycznych warunkujących ocenę, że W. S. był, wedle obowiązującego w spółce regulaminu organizacyjnego, osobą uprawnioną do odbioru korespondencji, nie miały dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia znaczenia. SKO nie musiało prowadzić postępowania wyjaśniającego, albowiem istnienie upoważnienia, o którym mowa w art. 151 o.p., zasadnie wywiodło z tego, że przesyłkę odebrał pracownik Spółki czynny w jej lokalu, który dysponował pieczęcią Spółki i pokwitował odbiór na dokumencie pocztowym swoim podpisem oraz odcisnął na nim pieczęć. Skoro doręczenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. dokonano w dniu 3 kwietnia 2015 r., to biegnący od dnia następnego termin 14-dniowy do wniesienia odwołania nie został przez Spółkę zachowany, a przy tym bez znaczenia pozostawała data odnotowania pisma organu w dzienniku korespondencji (dopiero w dniu 7 kwietnia 2015 r.). Dla ustalenia daty doręczenia pisma osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej znaczenie ma data potwierdzenia odbioru pisma przez osobę upoważnioną, a nie data odnotowania otrzymanej korespondencji w dzienniku ewidencyjnym (podawczym) adresata (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1346/13).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 368 § 1 Kodeksu spółek handlowych w zw. z art. 38 Kodeksu cywilnego, WSA wskazał, że dla przyjęcia przesłanki osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w rozumieniu art. 151 o.p. nie miała znaczenia treść regulaminu organizacyjnego zatwierdzonego przez zarząd. Naruszenie regulaminu przez pracownika odbierającego korespondencję może ewentualnie stanowić o naruszeniu obowiązków pracowniczych, natomiast nie rzutuje na ocenę prawidłowości doręczenia.

W nawiązaniu do sformułowanych w skardze wniosków dowodowych (oddalonych postanowieniem wpisanym do protokołu rozprawy) WSA wyjaśnił, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy podatkowej, lecz wyjątkowo, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., może przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentu jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższych wywodów wynikało, że dla oceny prawidłowości postanowienia organu nie miało znaczenia, czy odbierający w dniu 3 kwietnia 2015 r. korespondencję pracownik był upoważniony do tej czynności na podstawie regulaminu organizacyjnego i czy działanie tego rodzaju zgodne było z zakresem jego obowiązków, a zatem okoliczności te nie mogły powodować wątpliwości co do zgodności z prawem postanowienia i brak było podstaw do przeprowadzenia dowodów.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., wobec naruszenia przez WSA ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem i wydaniu w następstwie zignorowania powyższego obowiązku wadliwego orzeczenia;

- art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., z uwagi na bezpodstawne pominięcie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów wnioskowanych przez Spółkę w skardze, co w konsekwencji skutkowało błędną i bezkrytyczną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz subiektywnym, arbitralnym i niekorzystnym dla Spółki ustaleniem stanu faktycznego, prowadzącymi w następstwie do wydania wadliwego orzeczenia oddalającego skargę Spółki;

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a., z uwagi na oddalenie skargi Spółki mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia z uwagi na ewidentne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności naruszenie: art. 122, art. 187 oraz art. 191 o.p., art. 144, art. 145 i art. 151 o.p., art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. oraz art. 217 § 2 o.p.;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., przez zaniechanie wyjścia przez WSA poza zarzuty i wnioski skargi, mimo iż WSA powinien był to uczynić ze względu na uchybienia, jakimi dotknięte było zaskarżone postanowienie, co w konsekwencji skutkować winno uwzględnieniem skargi;

- art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez zignorowanie przez WSA wskazanych przez Spółkę zarzutów, przejawiające się również w braku przekonywającego odniesienia się do tych zarzutów w uzasadnieniu wyroku, dotyczących w szczególności: (1) błędnego uznania za prawidłowo doręczoną decyzję dotyczącą podatku od nieruchomości za 2009 r., mimo iż odebrała ją osoba nieupoważniona do jej odbioru; (2) następczego błędnego uznania wniesienia odwołania od decyzji z uchybieniem terminu do jego wniesienia; (3) bezkrytycznego oparcia się przez WSA jedynie na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji jako dowodzie rzekomego prawidłowego doręczenia decyzji Spółce, w tym upoważnienia pracownika – W. S. do odbioru korespondencji, bez uprzedniej analizy, czy osoba ta była upoważniona do odbioru korespondencji zgodnie z obowiązującymi u Spółki regulacjami prawnymi, co skutkowało przyjęciem, że Spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy termin do odwołania w ogóle nie rozpoczął biegu; (4) pozbawionego krytycyzmu i obiektywizmu przyjęcia stanu faktycznego ustalonego przez SKO w Legnicy oraz dokonania jego błędnej oceny – co w konsekwencji skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi;

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczo Spółka podniosła zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. i art. 122, art. 187 oraz art. 191, art. 144, art. 145 i art. 151 o.p., art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. oraz art. 217 § 2 o.p., nakierowując Naczelny Sąd Administracyjny na podważenie legalności stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia przez Spółkę terminowi do złożenia odwołania. Inaczej rzecz ujmując, zdaniem Spółki, WSA błędnie zaaprobował ustalenia, co do momentu doręczenia Spółce decyzji organu I instancji, co implikowało błędne przyjęcie, że termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 17 kwietnia 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny nie potwierdza zasadności zaprezentowanej w tym zakresie argumentacji w skardze kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej nie podważył faktu, że W. S. jako pracownik Spółki w dniu 3 kwietnia 2015 r. przebywając w jej siedzibie podjął się odbioru decyzji organu I instancji, odbiór pokwitował swoim podpisem oraz odciskiem pieczęci firmowej, którą dysponował. W tej zaś sytuacji, jak prawidłowo przyjął to WSA za organem odwoławczym, doręczający miał pełne i obiektywne podstawy faktyczne dla uznania, że odbierający korespondencję jest osobą upoważnioną w rozumieniu art. 151 o.p. W myśl bowiem tego przepisu osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepis art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 i 3 oraz art. 150 o.p. stosuje się odpowiednio. Skoro więc, ani uprzednio przed WSA, ani w skardze kasacyjnej Spółka nie wskazywała, że w momencie doręczania korespondencji istniały obiektywne okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość upoważnienie W. S. do odbioru korespondencji, to przyjęty przez doręczającego i prawidłowo udokumentowany model postępowania wypełniał przesłanki skutecznego doręczenia, o których mowa w art. 151 o.p. W orzecznictwie przy tym nie budzi wątpliwości stanowisko, że upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone także w sposób dorozumiany (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 1999 r. sygn. akt II CKN 509/99, OSNC 2000/2/42 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 1456/08 - dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Potwierdzić należy również słuszność poglądu, że listonosz nie ma obowiązku legitymowania osoby, której doręcza pismo przeznaczone dla osoby prawnej. Wystarczy, że na uprawnienie danej osoby do odbioru korespondencji wskazują okoliczności towarzyszące doręczeniu, w tym m.in. dysponowanie odpowiednią pieczęcią i podpisanie dowodu doręczenia (zob. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2017, komentarz do art.151 Ordynacji podatkowej, t. 3 oraz cyt. tam orzecznictwo). Inaczej rzecz ujmując, doręczyciel korespondencji nie ma obowiązku żądania od tej osoby upoważnienia do odbioru korespondencji, czy też sprawdzania w inny sposób, czy osoba taka rzeczywiście uprawnienie takie posiada. Wbrew więc temu co zarzuca Spółka w skardze kasacyjnej nie doszło w sprawie do naruszenia art. 151 o.p.

Dla oceny prawidłowości działania SKO w zakresie ustalenia terminu doręczenia decyzji organu I instancji, którego podstawą były dane umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia przesyłki, nie miały znaczenia eksponowane przez Spółkę twierdzenia, że odbierający korespondencję pracownik nie był upoważniony do czynności odbioru korespondencji. Sposób bowiem organizacji pracy Spółki, w tym w zakresie obiegu dokumentów i określenia sposobu odbioru kierowanej do niej korespondencji pozostaje wewnętrzną sprawą organizacyjną tego podmiotu. Uzewnętrznione natomiast względem doręczającego przejawy działania osoby odbierającej korespondencję, odnajdujące następnie odzwierciedlenie na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru, nie poddawały w wątpliwość, że osoba ta jest upoważniona do przyjmowania korespondencji. Dysponowała wyraźnym atrybutem potwierdzającym takie uprawnienie, to jest pieczęcią firmową spółki. Niefrasobliwość pracownika Spółki podejmującego korespondencję, w tym niestosowanie się do wewnętrznych zasad regulaminu w tym zakresie, nie może implikować innej oceny tego zachowania z punktu widzenia skutków, o których mowa w art. 151 o.p.

W takim stanie rzeczy, skoro doszło do skutecznego doręczenia decyzji Spółce 3 kwietnia 2015 r., a odwołanie od decyzji zostało wniesione przez spółkę 20 kwietnia 2015 r., to wbrew temu co zarzuca autor skargi kasacyjnej, były podstawy do zastosowania art. 228 § 1 pkt 2 o.p., zgodnie z którym to przepisem organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania wynosi stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 o.p. 14 dni od doręczenia decyzji stronie. Termin ten w tym przypadku upływał dnia 17 kwietnia 2015 r. Wniesione w dniu 20 kwietnia 2015 r. odwołanie zostało złożone więc z uchybieniem terminu. Dodać też należy, że podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o ten przepis, organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. W ramach realizacji tych obowiązków procesowych, wbrew temu czego oczekuje Spółka, organ odwoławczy nie ma uprawnienia, do badania istnienia przeszkód dla zachowania przez stronę terminu do złożenia odwołania. Temu służy bowiem instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art.162 i nast. o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przepisów 151 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegającego na tym, że WSA oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów mających potwierdzać, że odbierający korespondencję pracownik nie był upoważniony do tej czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zasadnie oddalił wniosek dowodowy Spółki, uznając że przedstawione dowody pozostają w sprawie bez znaczenia, gdyż jej ramy faktyczne i prawne obejmowały badanie okoliczności uchybienia terminowi, a nie przyczyn takiego stanu.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi, w którym autor skargi kasacyjnej odwołując się do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazał na konieczność wyjścia przez WSA poza granice skargi. Zarzut ten uchyla się spod oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spółka w żadnej mierze nie uzasadniła bowiem w jakim zakresie WSA nie dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia i jakie naruszenie prawa powinien stwierdzić, orzekając w granicach sprawy i czy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Uzasadnieniem dla naruszenia powołanego przepisu nie może zaś być ogólnikowo wyrażone oczekiwanie, że "powinnością Sądu jest takie zbadanie sprawy aby skarga została uwzględniona". Dodać też należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego w zaskarżonym wyroku stanowiska. To, że Spółka nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez WSA, nie oznacza, że doszło do naruszenia wskazanego przepisu.

Bezzasadny jest też podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art.151 p.p.s.a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi i standardy, o których stanowi powołany wyżej przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że stanowisko zajęte przez WSA jest odmienne od prezentowanego przez Spółkę, nie może uzasadniać tego zarzutu. Wbrew też eksponowanym w skardze kasacyjnej twierdzeniom i oczekiwaniom, przepis art.141 § 4 p.p.s.a. nie nakłada obowiązku sporządzenia "przekonującego" stronę uzasadnienia. Tym samym, również ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny odczytuje jako nieuzasadnioną polemikę ad meritum ze stanowiskiem WSA.

Nietrafność zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. polega z kolei na tym, że przepisy te mają charakter ustrojowy. Ich naruszenie następowałoby wówczas, gdyby WSA dokonał kontroli zaskarżonej decyzji według innych wskazań, niż zgodność z prawem, bądź z zakresu innego niż określony w § 1. Spółka tak skonstruowanego zarzutu w ogóle nie uzasadniła. Nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego poszukiwanie takiej argumentacji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.