Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 149/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 17
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej jako "Stowarzyszenie" lub "skarżący") pismem z [...] sierpnia 2023 r. złożyło drogą elektroniczną na adres poczty elektronicznej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej jako "organ" lub "Minister") wniosek o udostępnienie informacji w zakresie gospodarowania środkami publicznymi wnosząc o udostępnienie list obecności funkcjonariuszy publicznych zajmujących stanowisko Dyrektora Departamentu Mediów

i Sektorów Kreatywnych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w pierwszym półroczu 2023 roku. Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie wnioskowanych informacji w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej.

Organ w piśmie z [...] sierpnia 2023 r. stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek wskazał, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej z tego względu, iż dotyczą informacji "o charakterze wewnętrznym".

Pismem z [...] lutego 2024 r. Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność organu. Skarżący zarzucił Ministrowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas, gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z [...] sierpnia 2023 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że Dyrektor Departamentu Ministerstwa bez wątpienia jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu Kodeksu karnego oraz osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Lista obecności

w pracy takiej osoby jest informacją publiczną jako dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych - art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. a) u.d.i.p. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący podkreślił, że wniosek podobnej treści skierował również do Ministra Rozwoju i Technologii, który rozpatrzył wniosek poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji. Wskazał również, że Minister jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że skarga jest uzasadniona i powinna zostać uwzględniona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie w całości skargi jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że zapytanie dotyczyło dokumentacji wewnętrznej organu administracji publicznej. Takiego żądania nie można zatem uznać za żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Tego rodzaju informacje nie posiadają bowiem waloru informacji publicznej. Dokumenty te są jedynie narzędziem służącym do bieżącego funkcjonowania określonego podmiotu i nie mają one żadnych walorów związanych z wykonywaniem przez ten podmiot spraw publicznych. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. "dokumentem urzędowym

w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana

w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy". Wymóg skierowania dokumentu do innego podmiotu lub złożenia do akt sprawy wskazuje, że dokumentem urzędowym w rozumieniu ww. ustawy jest dokument stanowiący oświadczenie wiedzy oraz skierowany na zewnątrz, co m.in. odróżnia go od "dokumentu wewnętrznego", tj. takiego, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Bez wątpienia lista obecności czy inne dokumenty związane z wewnętrzną organizacją funkcjonowania urzędu administracyjnego nie stanowią dokumentu urzędowego, nie stanowią bowiem ani oświadczenia woli, ani oświadczenia wiedzy, nie są też kierowane do innego podmiotu bądź składane do akt sprawy. Dokumenty tego rodzaju należy kwalifikować jako dokumenty wewnętrzne. Cechą dokumentów wewnętrznych jest bowiem to, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył, i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz, nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym (por. P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, Samorząd Terytorialny z 2015 r., nr 4, s. 62; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa

o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 24, 206-208; wyrok NSAz dnia 17 listopada 2016 r., IOSK1139/15).

Organ podkreślił, że informacja, której udostępnienia domaga się skarżący, nie jest informacją publiczną. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych

w przypadku, gdy w ocenie organu żądana informacja nie jest publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wydaje się decyzji o odmowie udostępnienia informacji, tylko informuje się, że zgłoszone żądanie wykracza poza ramy ustawy.

W ocenie Ministra organ administracji nie dopuścił się bezczynności

w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej

z [...] sierpnia 2023 r. wpłynął do organu w ww. dniu. Odpowiedź została zaś przekazana wnioskodawcy [...] sierpnia 2023 r., a zatem z zachowaniem 14-dniowego terminu. Po otrzymaniu odpowiedzi na swój wniosek skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] listopada 2023 r. bez wniesienia ponaglenia - a zatem

z naruszeniem art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2023 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022, poz. 901 t.j., dalej też jako: "u.d.i.p.") służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając

w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone

w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że Minister jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Natomiast bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku

o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Sporne w niniejszej sprawie jest czy informacja objęta wnioskiem z [...] sierpnia 2023 r. stanowi informację publiczną.

Pojęcie "informacji publicznej" na gruncie przepisów u.d.i.p. zostało określone

w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy

i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymieniono przykładowo kategorie danych, które są informacją publiczną. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne, czy też gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy

i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powołanych przepisów Konstytucji RP oraz u.d.i.p. pojęcie "informacji publicznej" musi być rozumiane szeroko. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informację publiczną mogą zawierać nie tylko dokumenty urzędowe. Zgodnie bowiem z ugruntowaną praktyka orzeczniczą, informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11).

W związku z powyższym przyjąć należy, że żądana przez skarżącego informacja, jeśli dotyczy listy obecności osób pełniących funkcje publiczne, zajmujących stanowisko Dyrektora Departamentu Mediów i Sektorów Kreatywnych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w pierwszym półroczu 2023 roku, stanowi informację publiczną. Szerokie bowiem rozumienie pojęcia informacji publicznej, otwarty katalog przedmiotowy pozwalający na zakwalifikowanie jak największej ilości informacji, charakteryzującej się przymiotem sprawy publicznej oraz praktyka wynikająca

z orzecznictwa sądów administracyjnych, również przywołanego przez skarżącego prowadzi do przekonania, że żądana informacja spełnia zakres przedmiotowy u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1475/13, wskazał bowiem, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również informacje dotyczące listy obecności w pracy osób pełniących funkcje publiczne (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 56/14). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

w wyroku z 21 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Lu 74/20 uznał, że nie ulega wątpliwości, iż zarówno listy obecności pracowników organu administracji publicznej, jak i ich delegacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 15 września 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 92/21, wskazał z kolei, że lista obecności pracownika organu administracji publicznej stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy organizacji pracy

w tym organie oraz służy weryfikacji sposobu, w jaki pracownik wywiązuje się ze swoich obowiązków w tym zakresie. Ujawnianie takich danych uzasadnione jest wymogiem bezwzględnej transparentności zasad funkcjonowania i organizacji pracy w organach administracji. W kolejnym wyroku z 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Gd 96/22 ww. Sąd uznał, że informacje odnoszące się do list obecności z posiedzeń Rady Działalności Pożytku Publicznego stanowią informację publiczną. Również w wyroku

z 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 113/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku uznał, że lista obecności w pracy Dyrektora Generalnego – Sekretarza Miasta ma związek z zasadami organizacji pracy w urzędzie miasta oraz wypełnianiem funkcji publicznej przez osobę w nim zatrudnioną i stanowi informację publiczną.

Przepisy nie narzucają pracodawcom sposobu w jaki pracownicy mają dokumentować obecność w pracy. Sposób ten jest indywidualnie przyjmowany przez konkretnego pracodawcę, przy czym z pewnością nie musi to być lista obecności. Ustawodawca nie wymaga ewidencjonowania czasu pracy w odniesieniu do pracowników objętych systemem zadaniowego czasu pracy. Co jednak również istotne w niniejszej sprawie, organ nie wykazał, że np. z regulaminu pracy obowiązującego

w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wynika obowiązek podpisywania listy obecności przez osoby zajmujące stanowisko Dyrektora Departamentu Mediów

i Sektorów Kreatywnych.

Z uwagi na to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały

w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak

i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Ustalenie, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną powoduje, że powinna ona zostać udostępniona i to w ustawowym terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), chyba że zachodzą okoliczności, uzasadniające odmowę jej udostępnienia.

W tej sytuacji, w realiach niniejszej sprawy nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, nie stosując się do wymogów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, jakoby - udzielając skarżącemu stosownej informacji w piśmie z [...] sierpnia 2023 r. - wywiązał się on należycie z ustawowego obowiązku i tym samym skutecznie uwolnił się w ten sposób od zarzutu bezczynności.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że organ pozostaje

w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia

w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18, CBOSA).

W tej sytuacji Sąd w pkt 1 na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał w pkt 2, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. W tej konkretnej sprawie na obecnym etapie postępowania wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem w wysokości 480 zł, opłatę od dokumentu pełnomocnictwa 17 zł oraz wpis od skargi wysokości 100 zł, Sąd orzekł w pkt 3 na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.