Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 988/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 134 § 1, art.135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 801/20 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie wsparcia dla producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. K. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 3 marca 2021 r., sygn. VIII SA/Wa 801/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu skargi W.K. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej, oddalił skargę.

W stanie faktycznym sprawy wnioskodawca ubiegał się o przyznanie mu pomocy w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw (DOW)" w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1468, dalej: rozporządzenie RM z 2014 r.).

W powiadomieniu z 29 października 2014 r. strona zadeklarowała swój udział w programie jako producent, indywidualny niebędący członkiem organizacji producentów owoców i warzyw. Operację wycofania jabłek z rynku przeprowadzono 19 listopada 2014 r., zaś 2 grudnia 2014 r. producent złożył wniosek o przyznanie wsparcia. Korekty wniosku dokonano 7 stycznia 2015 r.

Decyzją z 18 maja 2015 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. (dalej: Dyrektor OT ARR) udzielił wnioskodawcy wsparcia w kwocie 2 866,13 EUR, która została przeliczona na kwotę 12 247,55 zł, za przeprowadzenie operacji wycofania jabłek z rynku. Płatność zrealizowano 9 czerwca 2015 r.

Postanowieniem z 21 kwietnia 2017 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego wszczął wobec producenta z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw DOW". Następnie pismem z 8 sierpnia 2019 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wystąpił do Prezesa ARiMR z wnioskiem o stwierdzenie, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nieważności decyzji Dyrektora OT ARR z 18 maja 2015 r. Wskazano, że strona w momencie wycofania jabłek z rynku pozostawała członkiem organizacji producentów owoców i warzyw [...] sp. z o.o. (dalej zwanej spółką) realizującej program operacyjny.

Decyzja z 9 października 2019 r. nr [...] Prezes ARiMR stwierdził nieważność decyzji Dyrektora OT ARR z 18 maja 2015 r. nr [...], zaś Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 19 czerwca 2020 r., nr : [...], utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR.

Mając powyższe na uwadze, Dyrektor [...]OR ARiMR decyzją z 24 lipca 2020 r. nr [...], działając na podstawie § 7 w związku z § 4 i § 8 rozporządzenia RM 2014 r., odmówił przyznania skarżącemu pomocy z tytułu tymczasowego wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej.

Zdaniem organu I instancji producent owoców będący członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw realizującej program operacyjny utracił uprawnienie do uzyskania indywidualnego wsparcia w ramach mechanizmu. Jak ustalił organ I instancji, Dyrektor OT ARR wydał w dniu 27 maja 2015 r. decyzję nr [...], mocą której przyznał organizacji producentów – tj. spółce wsparcie w wysokości 14 337,34 EUR (tj. 61 266,32 zł) z tytułu wycofanie jabłek z rynku.

Spółka została wpisana do ewidencji producentów 13 sierpnia 2007 r. a wykaz członków organizacji producentów złożony 31 marca 2009 r. zawierał imienny spis jej członków, w tym również dane skarżącego, który jest udziałowcem spółki od 26 maja 2006 r. Tak więc producent w dniu składania powiadomienia, tj. 29 października 2014 r., był członkiem uznanej organizacji producentów. Przeprowadzając 19 listopada 2014 r. operację wycofania produktów z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji oraz deklarując swój udział jako producent indywidualny niebędący członkiem organizacji, działał niezgodnie ze złożonymi do Agencji Rynku Rolnego dokumentami i wbrew obowiązującym przepisom krajowym i unijnym.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, że producent, który w trakcie przeprowadzania operacji wycofywania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji był członkiem i współudziałowcem uznanej organizacji producentów, nie mógł otrzymać wsparcia na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2, § 8 rozporządzenia RM z 2014 r. oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1031/2014, bowiem kluczową datą istotną do weryfikacji beneficjenta jest data przeprowadzenia wycofania produktu, na co wskazuje § 4 ust. 2 rozporządzenia RM z 2014 r. Prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że tylko producenci indywidualni niebędący członkami organizacji producentów mogli wystąpić z wnioskiem o pomoc z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia i otrzymać je oraz indywidualnie członkowie organizacji producentów w przypadku, gdy uznanie organizacji jest zawieszone lub organizacja nie uczestniczy w programie wsparcia lub nie realizuje w ogóle programu operacyjnego.

WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na decyzję Prezesa ARiMR, oddalił tę skargę.

Sąd uznał, że prawidłowa jest ocena dokonana przez organy obu instancji, że skarżący jako indywidualny producent, będącym jednocześnie członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw spółki, nie był uprawniony do wystąpienia o przedmiotową pomoc. Spółka uczestniczyła bowiem w programie wycofywanie owoców z rynku na bezpłatną dystrybucję i decyzją z 27 maja 2015 r. przyznano jej wsparcie w kwocie 14.337,34 EUR. Zaprezentowane stanowisko pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi, zarówno krajowymi jak i unijnymi. Przepis art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1031/2014 r., wyraźnie mówi, że pomoc finansową Unii przyznaje się producentom owoców i warzyw, którzy nie są członkami organizacji producentów, na operacje wycofania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji (...).

WSA w Warszawie dodał jednocześnie, że poza kontrolą Sądu pozostawała decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 czerwca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa ARiMR z 9 października 2019 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z 18 maja 2015 r. w przedmiocie udzielenia wsparcia skarżącemu w związku z wycofaniem owoców do bezpłatnej dystrybucji.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł wnioskodawca, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, że został wydany z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj.: art. 3 § 1, art. 134 § 1, art.135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP oraz art. 64 ust.1 i ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 art. 7 art. 8 i art. 9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania.

Oddalając wniesioną skargę WSA w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu i utrzymując w obrocie prawnym zaskarżoną decyzję WSA w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu nie wykonali funkcji kontrolnych w zakresie kontroli legalności działania organów administracji. Wydając zaskarżony wyrok i utrzymując w obrocie prawnym decyzję w sprawie odmowy wsparcia WSA w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu naruszył normy postępowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postpowania oraz normy prawa materialnego;

- poprzez ograniczenie kontroli legalności działania organów i niedokonanie kontroli legalności działania organów w całym postępowaniu od momentu zgłoszenia przez skarżącego zamiaru uczestnictwa w programie do zakończenia postępowania decyzją z dnia 28.09.2020 r., w szczególności wykonania obowiązków organu wynikających z art.8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. w związku z art. 64 ust 1 Konstytucji RP. i art. 2 Konstytucji RP obowiązku prawidłowego poinformowania skarżącego o warunkach uczestnictwa w programie po zgłoszeniu przez skarżącego zamiaru uczestnictwa w programie stanowi to naruszenie przez WSA w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 , art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt1 lit. a i lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art.7 Konstytucji RP i art.2 Konstytucji RP oraz art.64 ust. 1 i ust.2 Konstytucji RP w związku z art. 6 art.7 art.8 i art.9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania,

- brak w uzasadnieniu wyroku sporządzonym przez WSA w Warszawie VIII Zamiejscowy w Radomiu ustosunkowania się do zarzutów skargi w szczególności naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organów państwa art.8 K.p.a. i zasady informowania strony art.9 K.p.a. w całym postępowaniu od momentu zgłoszenia przez skarżącego zamiaru udziału w programie - stanowi to naruszenie przez WSA tj art. 3 § 1, art. 134 § 1, art.135, art. 141 § 4, art.145 § 1 pkt 1 lit .a i lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.6 art.7 art.8 i art.9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania - naruszenie prawa materialnego art. 64 ust.2 Konstytucji - poprzez niewłaściwe zastosowania polegające na niezastosowaniu konstytucyjnej zasady równej ochrony własności w ocenie legalności działania organów.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie decyzji Prezesa ARiMR oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu.

Oprócz tego skarżący kasacyjnie wystąpił również o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżący został wprowadzony przez organ w błąd, co do warunków uczestnictwa w programie.

Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.

Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.

W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie sformułował w istocie jeden zarzut, złożony z kilku podpunktów, w ramach którego jako naruszone wymienił rozliczne regulacje, zarówno o charakterze stricte ustrojowym, materialnoprawnym, jak i procesowym. Jednocześnie nie zadeklarował wprost czy podstawą jego zarzutu jest art. 174 pkt 1 czy też pkt 2 P.p.s.a. Tym samym nie wiadomo więc czy jego intencją było wykazanie uchybienia przez WSA w Warszawie przepisom prawa materialnego czy też przepisów postępowania.

Oprócz tego zauważyć należy, że rozpatrując tego rodzaju zarzut, czy też odpowiedni jego fragment - podpunkt, w kategorii zarzutu opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego, nie sposób jest jednoznacznie określić podnoszonej przez niego postaci tego naruszenia. Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem którą to z postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, wymienioną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., ma na myśli, tj. czy chodzi mu o wadliwą wykładnię konkretnych przepisów czy też ich niewłaściwe zastosowanie (błąd subsumpcji). Ma to zaś niezwykle istotne znaczenie, gdyż obu postaciom naruszenia regulacji materialnoprawnych towarzyszą odmienne wymogi, w odniesieniu do opartych na tego rodzaju twierdzeniach zarzutów, o czym wyżej mowa.

Co zaś się tyczy procesowego aspektu analizowanego zarzutu, tj. ich wymogów wynikających z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to z treści analizowanego zarzutu nie sposób jest wprost wywieść jaki wpływ na wynik sprawy (treść zaskarżonego wyroku) mogły mieć wskazywane przez autora skargi kasacyjnej uchybienia konkretnym regulacjom prawa formalnego.

Tak więc opisane wyżej wady i braki skargi kasacyjnej, a ściślej jej rozbudowanego i wielowątkowego zarzutu, nie mogły pozostać bez wpływu na ocenę jego zasadności jako całości, czy też poszczególnych jego aspektów, którego postacią Naczelny Sąd Administracyjny był związany i poza który nie mógł wykroczyć.

Niezależnie jednak od powyższego, odnosząc się do poszczególnych elementów zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że formułowane przez jego autora twierdzenia, co do postaci naruszenia prawa, nie znajdują uzasadnionych podstaw.

I tak jeżeli chodzi o podnoszone przez skarżącego kasacyjnie nieuprawnione ograniczenie zakresu kontroli legalności sądowej legalności działania organów w całym postępowaniu to w tym względzie podkreślić należy, że WSA w Warszawie dokonał właściwej kontroli ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania mu wsparcia, zarówno w jej aspekcie materialnoprawnym, jak i procesowym. Badał więc również prawidłowość procedowania organu w sprawie zainicjowanej jego wnioskiem. W tym zakresie ocenie podlegała więc również kwestia prawidłowości informowania skarżącego o jego prawach i uprawnieniach oraz ewentualnego wpływu uchybień w tym zakresie na wynik sprawy. Sąd w tym aspekcie nie stwierdził nieprawidłowości, zwłaszcza jeżeli chodzi podnoszone w skardze kasacyjnej wprowadzenie w błąd wnioskodawcy, skutkujące wyzbyciem się przez niego własności.

Z takim stanowiskiem WSA w Warszawie należy się zgodzić, jako że odmowa przyznania skarżącemu wsparcia była efektem niespełnienia przez niego wymaganych w tym zakresie warunków, a ściślej stwierdzeniem wystąpienia przesłanek negatywnych przyznania pomocy, co zostało w jednoznaczny sposób wykazane. Organ natomiast, rozstrzygając w przedmiocie wsparcia z tytułu wycofania owoców z rynku, nie miał wpływu na sposób dysponowania przez wnioskodawcę jego produktami. Wyzbycie się ich własności było jego inicjatywą, tym samym nie sposób jest obciążać organu jej niekorzystnymi dla producenta skutkami, który nie rozstrzygał w tym przedmiocie.

Oprócz tego dodać należy, że twierdzenia skarżącego kasacyjnie odnośnie wprowadzenia go w błąd nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. W tym zakresie ograniczył się on bowiem do niczym niepopartych twierdzeń, w związku z czym uznać je należy za gołosłowne.

Co zaś się tyczy wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku to również w tym aspekcie stanowisko skarżącego kasacyjnie nie zasługuje na uwzględnienia. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie te wymogi. W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że w jego motywach Sąd I instancji wyraźnie wskazał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia oraz zamieścił należyte jej wyjaśnienie. Z jego treści w sposób jednoznaczni wynika z jakich względów WSA w Warszawie uznał wniesioną skargę za niezasadną.

Z brzmienia wyżej przytoczonego przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie sposób jest wywieść, że wojewódzki sąd administracyjny jest zobligowany odnieść się do wszystkich zarzutów jakie zostały zawarte w skierowanej do niego skardze, co sugeruje skarżący kasacyjnie. Winien on bowiem odnieść się jedynie do tych spośród nich, które mają istne znaczenie, z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, w dodatku może to uczynić w sposób łączny.

W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie zarzucił nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do tego jego stanowiska, zawartego w zarzutach jego skargi skierowanej do WSA w Warszawie, w ramach którego podniósł naruszenie zasad postępowania administracyjnego, dotyczących informowania stron oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Jak to jednak zostało już wyżej stwierdzone, na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z uchybieniem tych zasad, a zwłaszcza takim, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powtórzyć bowiem należy, że sposób rozdysponowania płodami rolnymi przez skarżącego nie był przedmiotem rozstrzygnięcia organu ani też nie był przez niego inspirowany.

W zakresie twierdzeń zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisów ustrojowych, obejmujących między innymi uregulowania Konstytucji RP stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie nie tylko nie uzasadnił swojego stanowiska w tej materii, ale również nie wyjaśnił go w sposób, który pozwoliłby się do niego odnieść.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1, zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Prezesa ARiMR kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, obejmującą zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który reprezentował organ na rozprawie.