Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 462/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Prawo miejscowe
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 1 par. 2 pkt 1 pkt 2 art. 218 par. 1 art. 219
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

T. O., pismem z dnia 2 maja 2019 roku, wystąpił do Burmistrza K. z ponownym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonanego budynku handlowego zlokalizowanego w K. przy ul. [...] (działka nr [...]) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie, na którym powstała inwestycja.

Burmistrz K., postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2023 roku (nr [...]), po kolejnym rozpoznaniu sprawy w pierwszej instancji, ponownie odmówił wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna jest odbudowa, rozbudowa, nadbudowa budynków lub ich części istniejących w momencie wejścia w życie uchwały, a niespełniających parametrów i wskaźników określonych w uchwale w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, ale jedynie w istniejącym obrysie budynku bądź fundamentów, a także zgodnie z parametrami określonymi w uchwale.

Istniejący obecnie budynek został wybudowany całkowicie od podstaw, po wcześniejszym rozebraniu budynku pawilonu handlowego zlokalizowanego w K. przy ul. [...] (działka nr [...]).

W oparciu o mapę z 1 grudnia 2014 roku w skali 1:500 z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w K., a także w oparciu o mapę sytuacyjno - wysokościową w skali 1:1000 wykonaną w 20 listopada 2007 roku na potrzeby sporządzenia planu miejscowego, organ stwierdził, że budynek istniejący wcześniej na działce nr [...] był zlokalizowany w odległości ca 2,0m od granicy działki nr [...] (pas drogowy ulicy [...] po stronie zachodniej) oraz ca 6,0m od granicy działki nr [...] (pas drogowy po stronie wschodniej). Środkowa część budynku o długości ca 6,0m od strony ulicy [...] była zbliżona bardziej do granicy działki nr [...] na odległość od ca 2,5m do ca 1,5m.

W oparciu o mapę inwentaryzacyjną z dnia 18 grudnia 2017 roku organ stwierdził, że nowo wybudowany budynek został zlokalizowany w odległości ca 5,0m w najdalej odsuniętym miejscu budynku od granicy działki od strony ulicy [...] oraz w odległości od ca 7,m do ca 2,0m od granicy działku ulica [...]. Taki stan rzeczy potwierdza również mapa wygenerowana z Systemu Informacji Przestrzennej w dniu 18 kwietnia 2023 roku. Różnice w usytuowaniu budynku potwierdza również mapa zasadnicza z dnia 10 czerwca 2020 roku dołączona do akt sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości zlokalizowanej w niedalekim sąsiedztwie. Zmianę lokalizacji budynku od frontu potwierdzają również mapy dołączone do akt sprawy przez pełnomocnika wnioskodawcy w dniu 10 maja 2019 roku, to jest mapa z dnia 2 marca 2017 roku oraz mapa z dnia 18 grudnia 2017 roku. Z mapy wygenerowanej z Systemu Informacji Przestrzennej wynika ponadto, że nowo wybudowany budynek przekracza granicę nieruchomości oznaczonej nr działki [...], przy czym z mapy z 2014 roku oraz z mapy z 2007 roku wynika, że budynek istniejący wcześniej na działce [...] był zlokalizowany w granicy z działką nr [...] (nie przekraczał tej granicy).

Burmistrz stwierdził, że odbudowa obiektu nie nastąpiła po obrysie poprzednio istniejącego budynku bądź fundamentów.

Wnioskodawca skorzystał z prawa do zażalenia.

Strona zażądała uchylenia postanowienia organu I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nowy budynek został usytuowany niemalże w identyczny sposób i nie narusza mpzp. Burmistrz nie wyjaśnił na podstawie jakiego dowodu stwierdził, ze budynek przekroczył granicę prawną. Elewacja północna (od strony ul. [...]) została wykonana w odległości będącej uśrednieniem odległości pierwotnej.

W sytuacji gdy w planie miejscowym brak jest definicji pojęcia "obrys budynku" oraz gdy definicja ze słownika języka polskiego nie jest wystarczająca, gdyż "obrys" oznacza: określoną płaszczyznę przekroju", a w planie płaszczyzna przekroju nie został dokładnie określona, to zdaniem strony nie ulega najmniejszej wątpliwości, że przez obrys budynku należy rozumieć rzut poziomy. Taka odbudowa jak w przedmiotowej sprawie nie narusza zapisów mpzp.

W ocenie strony Burmistrz K. nie wykazał, że obrys "nowego" budynku w sposób istotny odstępuje od obrysu "starego" budynku. Niewielkie odstępstwa od obrysu od strony północnej mogą być usunięte w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez PINB w K.. Organ powinien wydać zaświadczenie o zgodności odbudowanego budynku z ustaleniami mpzp.

Pismem opatrzonym datą 2 maja 2023 roku strona uzupełniała argumentację zażalenia przedstawiając porównawczą dokumentację fotograficzną pawilonu handlowo-usługowego P. z budynkiem handlowym M. wybudowanym przez wnoszącego zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 19 czerwca 2023 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że według danych przekazanych przez inwestora budynek objęty wnioskiem jest usytuowany od krawędzi ulicy [...] w odległości około 8,9m, a od ulicy [...] w odległości około 9,4m. Budynek jest jednokondygnacyjny bez poddasza i ma wysokość około 4,8m. Natomiast w ocenie Kolegium odległości te wynoszą od ulicy [...] od około 2m do około 7m, a od ulicy [...] od około 1,2m do 5,0m.

Celem zweryfikowania czy odbudowa budynku nastąpiła w obrysie poprzednio istniejącego budynku organ nałożył na siebie dwie znajdujące się w aktach sprawy mapy, tj. jedną z zasobów Starosty K. z 1 grudnia 2012 roku w skali 1:500 i drugą z zasobów Starosty K. z dnia 10 czerwca 2020 roku w skali 1:500. Taka czynność techniczna potwierdziła, że nowy budynek nie został posadowiony w obrysie starego budynku. Nowy budynek ma większy obrys od poprzedniego. Obrys nowego budynku choć zbliżony do starego, to jednak przekracza obrys starego budynku. Nowy obrys jest o około 1-1,5m szerszy od starego od strony ulicy [...]. Nowy budynek jest zlokalizowany bliżej ulicy [...] aniżeli stary.

T. O., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia, uchylenia poprzedzającego go postanowienia Burmistrza K., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w kwocie 597 zł.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że pełnomocnik skarżącego w postępowaniu administracyjnym wykonał porównawczą dokumentację fotograficzną, którą przedłożył organowi.

Wskazana dokumentacja niewątpliwie jest dowodem w sprawie na okoliczność wybudowania nowego budynku "nawet w obrysie mniejszego od poprzedniego". Kolegium ten dowód w sprawie całkowicie zignorowało. Ani jednym słowem nie odniosło się do dokumentacji fotograficznej. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w zażaleniu zarzutów. Bez zachowania tego elementu postanowienia strona nie ma możliwości obrony swoich interesów oraz prowadzenia polemiki z organem.

Uzasadnienie postanowienia stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli postanowienia przez sąd administracyjny. Kwestionowane postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 11 i art. 124 § 2 K.p.a. jest wadliwe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jego uchylenie. Twierdzenie SKO w K., iż "nowy budynek ma większy obrys od poprzedniego" jest nieprawdziwe. Mapa z usytuowaniem starego budynku nie uwzględnia: wysuniętej znacznie poza lico budynku (ponad 2,0m) attyki konstrukcji stalowej w kolorze żółtym z czerwonym pasem, przypór (słupów) murowanych oraz podjazdu dla niepełnosprawnych od strony północnej, co potwierdza porównawcza dokumentacja fotograficzna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2022, poz. 2492).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 - dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Sprawy dotyczące skarg na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Skarga podlega oddaleniu.

Organy prawidłowo przyjęły, że żądanie zgłoszone przez wnioskodawcę należało rozpoznać na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej w skrócie "K.p.a.").

Zgodnie z art. art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 K.p.a. na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 K.p.a.). Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Skarżący na mocy postanowienia W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 września 2017 roku (nr [...]) został zobowiązany do przedłożenia zaświadczenia Burmistrz K. o zgodności wykonanego budynku handlowego M. na działce nr [...] z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka znajduje się w obszarze objętym postanowieniami uchwały NR [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 30 kwietnia 2009 roku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie [...] (Dz. U. Woj. W.. z 2009r. Nr [...], poz. [...]; dalej w skrócie "uchwała")

Nieruchomości przy ul. [...] w K. obejmująca działkę nr [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w mpzp symbolem U1, dla którego przewidziano przeznaczenie pod usługi (§ 5 pkt 3 uchwały). Przy czym zgodnie z zapisami § 36 ust. 1 pkt 1-2 uchwały, jako podstawowe przeznaczenie dla tego terenu określono lokalizację usług, a jako przeznaczenie dopuszczalne lokalizację obiektów małej architektury oraz obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej

Na mocy postanowień § 36 ust. 2 pkt 1-5 uchwały dla terenu oznaczonego symbolem U1 w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustalono:

- nieprzekraczalne linie zabudowy, liczone od linii rozgraniczającej: 8 m od strony ul. [...] oraz 6 m od strony ul. [...], lecz nie mniej niż 8 m od krawędzi jezdni (droga powiatowa nr [...]),

- maksymalną wysokość zabudowy: 8 m (2 kondygnacje w tym poddasze użytkowe)

- maksymalną powierzchnię zabudowy: 55% powierzchni działki budowlanej,

- dopuszczono dowolne formy dachów,

- minimalny udział powierzchni biologicznie czynnych na 10% powierzchni działki budowlanej.

Jednocześnie na mocy § 6 pkt 3 lit. a, b uchwały w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla budynków istniejących w momencie wejścia w życie niniejszej uchwały a niespełniających parametrów i wskaźników określonych w niniejszej uchwale dopuszczono, ich remont i bieżącą konserwację oraz rozbiórkę; ewentualną odbudowę, rozbudowę, nadbudowę budynków lub ich części nie spełniających ustaleń w zakresie nieprzekraczalnych linii zabudowy dopuszcza się w tym zakresie jedynie w istniejącym obrysie budynku bądź fundamentów a także zgodnie z parametrami określonymi w uchwale.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 26 stycznia 2023 roku o sygn. akt II OSK 226/20, wyjaśnił już, że poza sporem pozostaje to, iż w momencie wejścia w życie m.p.z.p. w miejscu przedmiotowego budynku istniał wybudowany w 1969 roku budynek handlowy (PSS Społem). Budynek ten został całkowicie rozebrany. W miejscu po rozebranym budynku, wykonano nowy obiekt o konstrukcji stalowej, którego wymiary wynoszą 13,13-13,30 x 28,75-30,36 m. Konstrukcję nośną tego obiektu stanowią ramy stalowe o rozpiętości ok. 13 m. Wykonano całkowicie nowe fundamenty, ściany, posadzkę oraz dach. W miejscu poprzednio istniejącego budynku handlowego wykonany został nowy budynek również o funkcji handlowej.

Kwestionując argumentacje organu odwoławczego o przyczynach braku podstaw do zastosowania § 6 pkt 3 m.p.z.p. NSA wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), odbudowa jest rodzajem budowy, która z kolei stanowi wykonywanie obiektu budowlanego, w określonym miejscu. Przez odbudowę rozumie się odtworzenie istniejącego pierwotnie obiektu budowlanego w tym samym miejscu oraz z zachowaniem pierwotnych wymiarów i układu funkcjonalnego (por. wyroki NSA z 20 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1104/10, z 24 lipca 2013 r., sygn. II OSK 2513/11; powoływane orzeczenia dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

NSA wskazał również, że z odbudową mamy do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji i konieczna jest naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów obiektu budowlanego, w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. II OSK 952/18).

To, że w miejscu poprzednio istniejącego budynku handlowego wykonany został budynek nowy (również handlowy) nie oznacza, iż nie doszło od odbudowy poprzedniego obiektu w rozumieniu § 6 pkt 3 lit. b m.p.z.p. Pomimo zatem niezgodności usytuowania spornego obiektu z § 36 ust. 2 m.p.z.p. konieczne jest wyjaśnienie w świetle § 6 pkt 3 lit. b m.p.z.p, czy jego odbudowa nastąpiła w istniejącym obrysie poprzednio istniejącego budynku bądź fundamentów, a także zgodnie z parametrami określonymi w uchwale (m.p.z.p.). Rację ma zatem skarżący kasacyjnie, że takich ustaleń organy nie dokonały wykluczając zastosowanie § 6 pkt 3 lit. b m.p.z.p., co wadliwie zaakceptował Sąd pierwszej instancji.

Analiza akt kontrolowanej sprawy jednoznacznie dowodzi, że rozpoznając ponownie kwestię dotyczącą zgodności z postanowieniami mpzp nowo wybudowanego budynku w miejscu poprzednio istniejącego budynku organy obu instancji działały z poszanowaniem zasady, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 P.p.s.a.).

Wadliwości kwestionowanych skargą rozstrzygnięć nie dowodzą sugestie zawarte w zażaleniu o braku definicji pojęcia "obrys budynku" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz o rzekomo niewystarczającej definicji pojęcia "obrys" na gruncie słownika języka polskiego.

W świetle definicji słownikowej "obrys" znaczy tyle, co linia obwodząca dany przedmiot w określonej płaszczyźnie przekroju. W konsekwencji przez obrys budynku bądź fundamentów należy rozumieć rzutu poziomy budynku rozebranego, który mierzony jest po zewnętrznym obrysie ścian kondygnacji przyziemnej.

Opisane rozumienie pojęcia "obrys budynku" jest powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie prawniczej. Przypomnieć jednocześnie należy, że konstrukcja zadaszenia, w której skład wchodzą m.in. dwa słupy podtrzymujące, osadzone w stopniu schodów, jako całość wykraczająca poza obrys budynku i zajmująca jednocześnie dodatkowo część powierzchni działki, zwiększa powierzchnię zabudowy. Tego rodzaju roboty budowlane, w wyniku których dochodzi do rozbudowy obiektu budowlanego, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 3.01.2017 r., II OSK 891/15, LEX nr 2237865).

Skoro "stary" budynek został całkowicie rozebrany, a w miejscu rozebranego budynku wykonano nowy obiekt, tj. wykonano całkowicie nowe fundamenty, ściany, posadzkę oraz dach, to organy obu instancji słusznie uznały, że realizacja wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego wymaga przeanalizowania posiadanej dokumentacji geodezyjnej.

Wbrew sugestiom autora zażalenia Burmistrz przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, a jego wyniki, które udokumentował w aktach sprawy, nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości co do tego, że nowo wybudowany budynek ewidentnie nie spełnia wymogu określonego w § 6 pkt 3 lit. b uchwały, gdyż nie został wzniesiony "w istniejącym obrysie budynku bądź fundamentów" budynku rozebranego.

Dowodu niezgodności z prawem kwestionowanych postanowień nie stanowi ocena autora zażalenia, który uznaje, że niewielkie odstępstwa od obrysu od strony północnej mogą być usunięte w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez PINB w K..

Skoro prawodawca lokalny dopuszcza odbudowę budynków istniejących w momencie wejścia w życie mpzp a niespełniających parametrów i wskaźników określonych w niniejszej uchwale tylko w obrysie budynku bądź fundamentów, to tym samym nakazuje uznawać, że odbudowa wykraczająca poza obrys budynku bądź fundamentów stanowi niedopuszczalną ingerencję w zagospodarowanie terenu.

Sąd podziela opinię autora skargi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do dokumentacji fotograficznej przedłożonej w celu uzupełnienia argumentacji zażalenia. Jednak zdaniem Sądu brak jest podstaw do formułowania oceny, że opisane naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Analiza dokumentacji fotograficznej potwierdza bowiem ustalenia poczynione przez skarżone organy co do tego, że sporna odbudowa stanowiła niezgodną z planem miejscowym ingerencję w zagospodarowanie działki nr [...]. Obrys nowo wybudowanego budynku został wysunięty poza obrys budynku rozebranego, tj. zbliżony do ulicy [...]. Wbrew sugestiom zawartym w opisie dokumentacji fotograficznej gzyms (korona dachu z blachy falistej wysunięta przed lico ściany starego budynku), słupy oraz podjazd dla niepełnosprawnych nie są elementami wyznaczającymi obrys rozebranego budynku bądź jego fundamentów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako niezasadną.