Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 760/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64, 66, art. 71 ust. 2 pkt 2 , art. 80 ust.2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 września 2015 r. znak: [...] Prezydent Miasta P. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego polegającej na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w ramach realizowanego budynku salonu samochodowego wraz z pełnoobsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...], ark. [...], obręb K. w P. przy ul. [...] oraz nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko i określił jego zakres. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu 2 stycznia 2015 r. P. o. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku salonu samochodowego wraz z pełno obsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną w P. przy ul. [...] na działkach nr [...] i [...], ark. [...], obręb K.. Do wniosku załączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną i wypis z rejestru gruntów.

Organ I instancji ustalił strony postępowania i pismem z dnia 14.01.2015 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie wystąpił o opinie, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej jako "PPIS") i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej jako "RDOŚ"). W dniu 30 stycznia 2015 r. PPIS w P. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ przed wydaniem opinii wystąpił do inwestora o uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Również organ właściwy ws. wydania decyzji wezwał inwestora do wyjaśnień.

Rozpatrując złożony dnia 2.01.2015 r. wniosek, organ ustalił, że na terenie planowanego przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego: "P. Centrum Logistyczne F.-Ż."- uchwała nr [...] z dnia 8.07.2008 (publikacja w Dzienniku Urzędowym Nr [...], poz. 2699 z dnia 15.09.2008r.)

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. Prezydent Miasta P. dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie E. P. - P.. Z kolei postanowieniem z dnia 3.03.2015 r. dopuszczono do udziału w postepowaniu na prawach strony Stowarzyszenie M. - P..

W dniu 23 lutego 2015 r. do organu I instancji wpłynęło uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załącznikami złożone na wezwanie organu. W dniu 6 marca 2015 r. Stowarzyszenie E. P. - P. złożyło uwagi do KIP.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. RDOŚ w P. wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem zakresu raportu.

W piśmie z dnia 27 marca 2015 r. i 27 maja 2015 r. Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wstępnie ocenił, iż lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 20 kwietnia 2015 r. przeprowadzono oględziny aktualnego stanu faktycznego nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. inwestor zmienił zakres przedmiotowego wniosku i dokonał zmiany nazwy przedsięwzięcia na przedsięwzięcie polegające "na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego z serwisu ogólnego na serwis lakierniczy polegającej na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego wraz z pełnoobsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...], ark. 29, obręb K. położnych w P. przy ul. [...]" i wniósł o wyłączenie z zakresu przedsięwzięcia rozbudowy i przebudowy parkingów i towarzyszącej infrastruktury technicznej na działkach salonu samochodowego z serwisem pełnoobsługowym oraz rozbudowy o 3,5 m2 pomieszczenia w budynku salonu samochodowego. Do pisma dołączona została skorygowana, zgodnie ze stanem rzeczywistym, karta informacyjna przedsięwzięcia (uwzględniająca zmiany i aktualny zakres planowanego przedsięwzięcia) sporządzona w kwietniu 2015 r. przez [...] Sp. z o.o.

Po zmodyfikowaniu wniosku przez inwestora PPIS w P. opinią sanitarną z dnia 2 czerwca 2015 r. oraz RDOŚ w P. opinią z dnia 17 czerwca 2015 r. nie stwierdzili potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i odstąpiono od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Prezydent Miasta P. odmówił zawieszenia postępowania na wniosek Stowarzyszenia E. P..

W dniu 20 lipca 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Stowarzyszenia E. P. - P. zawierające materiały na potwierdzenie stanowiska prezentowanego przez Stowarzyszenie, iż lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sprawie natomiast zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wypowiedział się pełnomocnik inwestora. Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. w piśmie z dnia 11,18 i 26 sierpnia 2015 r. wyraził opinię, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu swojej decyzji Organ I instancji wskazał, że przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zmiana sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego z serwisu ogólnego na serwis lakierniczy (2 kabiny lakiernicze i 5 stanowisk przygotowawczych) w realizowanym budynku salonu samochodowego wraz z pełnoobsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną (objętego decyzją Prezydenta Miasta P. znak: [...] nr [...] z dnia 12 XII 2014, która stała się ostateczna z dniem 31 grudnia 2014 r.)

Odnosząc się do parametrów realizowanego przedsięwzięcia, który ma ulec (we wnioskowanej części) przebudowie, ustalono, że struktura użytkowania powierzchni całego terenu, na którym realizowana jest obecnie inwestycja (tj. na dz. nr [...] zajmującej 14 935 m2 oraz na części dz. nr [...] o powierzchni 88,73 m2 przeznaczonej na zjazd z drogi publicznej) przedstawia się zgodnie z ww. decyzją o pozwoleniu na budowę następująco:

powierzchnia utwardzona wynosi 7 056,34 m2, w tym niezwiązana z obsługą parkingów: powierzchnia chodników, placów, dojść z kostki betonowej oraz części drogi pożarowej 2 180,63 m2 oraz powierzchnia projektowanych miejsc parkingowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą wykonanych z kostki betonowej: 4 875,71 m2

powierzchnia biologicznie czynna - trawniki: 3 357,16 m2

powierzchnia zabudowy (zadaszona): 4 521,5 m2

powierzchnia wjazdu i wyjazdu obsługującego parkingi: 88,73m2

Z powyższego wynika, że powierzchnia realizowanych miejsc parkingowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz z powierzchnią zjazdu wynosi 4 964,44 m2.

Zgodnie z treścią zmienionego wniosku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna dla uzyskania zamiennej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenia na budowę dla realizowanej inwestycji, która, jak organ ustalił, w związku z trwającą już budową nie może być przedmiotem uwarunkowań środowiskowych dla planowanego obecnie przedsięwzięcia. Zamierzeniem planowanym jest więc zamiar zmiany sposobu użytkowania części dotychczasowego zaplecza serwisowego z serwisu ogólnego na serwis lakierniczy (montaż dwóch kabin lakierniczych i 5 stanowisk przygotowawczych) w realizowanym budynku salonu samochodowego.

W ramach planowanego przedsięwzięcia planuje się montaż dwóch kabin lakierniczo- suszarniczych oraz 5 stanowisk przygotowawczych wraz z niezbędnym wyposażeniem technicznym. Kabiny oraz stanowiska zostaną zainstalowane w części serwisowej budynku salonu samochodowego, który obecnie jest w trakcie budowy. Montaż kabin i stanowisk nie wpłynie na zmianę zagospodarowania terenu salonu samochodowego, nie zmieni się bilans powierzchni. Na dzień złożenia korekty wniosku zostały już wykonane wszystkie prace ziemne, zerwano nawierzchnię po dawnym parkingu, częściowo zostały również wykonane fundamenty pod realizowany budynek salonu samochodowego. W chwili obecnej teren nie jest pokryty szatą roślinną.

Wnioskowana inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 j.t., dalej jako "Rozporządzenie".) stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zatem z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 j.t. dalej jako "ustawa środowiskowa) wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy stwierdzono także, że organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Prezydent Miasta P..

Organ I instancji wskazał, że w związku z nowymi dowodami w sprawie, a w szczególności zmianą nazwy i zakresu planowanego przedsięwzięcia, należało wystąpić ponownie, na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Jednocześnie mając na uwadze treść art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej Organ I instancji zwrócił się ponownie do Wydziału Urbanistyki i Architektury o zajęcie stanowiska w sprawie zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego, na terenie objętym wnioskiem, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie organu, po zapoznaniu się z zebranymi opiniami właściwych organów, mając na uwadze konieczność uzupełnienia danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w stopniu szczegółowości i zakresie (niezbędnym do jednoznacznego stwierdzenia przez organ braku możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko projektowanej zmiany sposobu użytkowania części realizowanego obiektu) uznano za konieczne opracowanie tego dokumentu zgodnie z zakresem wskazanym w osnowie. Dodatkowo, biorąc pod uwagę kontrowersje i uwagi Stowarzyszenia będącego uczestnikiem postępowania, poparte licznymi opiniami prawnymi i ekspertyzami specjalistycznymi, Organ uznał, że planowane przedsięwzięcie może być źródłem konfliktów społecznych, na których identyfikację i pełną analizę pozwala wyłącznie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko umożliwiające zapewnienie udziału społeczeństwa.

Biorąc pod uwagę rodzaj przedsięwzięcia, organ uznał za konieczną szczegółową charakterystykę całego przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju usług, procesów i prac jakie będą tam przeprowadzane ze wskazaniem wszystkich rodzajów maszyn i urządzeń oraz używanych substancji.

Zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy zatem, określić przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, gospodarki wodno-ściekowej i hydrogeologii, ochrony powierzchni ziemi oraz gospodarki odpadami. Konieczność analizowania w raporcie wpływu planowanego przedsięwzięcia na bioróżnorodność oraz na zmiany klimatu wynika natomiast ze stanowiska RDOŚ.

Ponadto biorąc pod uwagę fakt, że planowane przedsięwzięcie polega na przebudowie (zmianie sposobu użytkowania części obiektu) realizowanego (zgodnie z pozwoleniem na budowę znak: [...] z dnia 12.12.2014 r.) obiektu, organ stwierdził konieczność przedstawienia i porównania w sposób jednoznaczny parametrów przedsięwzięcia dotychczasowego (realizowanego) i jego oddziaływania na środowisko oraz planowanej przebudowy, w szczególności zakresie poszczególnych rodzajów i wielkości emisji: odpadów, ścieków, hałasu, emisji substancji do powietrza oraz rozwiązań chroniących środowisko. Opis stanu dotychczasowego (realizowanego) przedsięwzięcia ulegającego przebudowie (wymagany zgodnie z art. 3 ust 1 b ustawy) jest niezbędny celem dokonania przez organ jednoznacznej analizy i oceny skali wprowadzanych zmian oraz ich udziału i wpływu na dotychczasowy zakres oddziaływania na środowisko.

Analiza zawarta w raporcie winna opierać się (w stosunku do inwestycji będącej w trakcie budowy) na danych pochodzących z zatwierdzonego projektu budowlanego. Jeśli Inwestor planuje na tym samym terenie inne przedsięwzięcia, co do którego zostało już wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, należy uwzględnić je w analizie oddziaływania skumulowanego, a także w analizie porównawczej stanu dotychczasowego i projektowanego.

Analizując parametry i zakres oddziaływania na środowisko przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych i planowanych należy, zdaniem organu, wziąć również pod uwagę skalę i sposób wykorzystania powierzchni terenu poprzez porównanie bilansu poszczególnych rodzajów powierzchni, a w tym m.in:

powierzchnię całego analizowanego terenu

powierzchnię utwardzoną z podziałem na: powierzchnię zabudowy obiektów kubaturowych, powierzchnię chodników, placów i dróg,

powierzchnię tzw. biologicznie czynną z uwzględnieniem opisu istniejącej lub docelowej zieleni (ilość istniejących lub planowanych drzew i krzewów)

Ponadto zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy w raporcie winien znaleźć się opis analizowanych wariantów w tym wariant proponowany przez wnioskodawcę i racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska.

Z uwagi na wskazane wcześniej prawdopodobieństwo wystąpienia konfliktów społecznych należy w raporcie przedstawić także analizę przewidywanych konfliktów społecznych, biorąc pod uwagę treść i zakres zgłaszanych przez uczestników i stron postępowania uwag i obaw związanych z lokalizację i funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie E. P., zarzucając mu naruszenie: art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane; art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej; art. 63 ust. 2 i 3 oraz art. 64 i 66 ustawy środowiskowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z 30 czerwca 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu I instancji i stwierdził, że w niniejszej sprawie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 Rozporządzenia wnioskowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Dalej zauważono, iż Prezydent Miasta P., przed wydaniem postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, uzyskał stanowiska organów współdziałających.

Organ odwoławczy opisał w skrócie charakterystykę planowanego przedsięwzięcia. W opinii Kolegium, jeżeli dokumentacja złożona w sprawie budzi wątpliwości organu właściwego do wydania decyzji, co do braku istnienia negatywnego oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, to słusznie organ postanawia przeprowadzić procedurę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W sytuacji stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia takiej oceny, drugim koniecznym wówczas elementem jest zobowiązanie inwestora do przedłożenia raportu, który wówczas stanowi główny dowód w sprawie. Organ I instancji, po otrzymaniu obydwu opinii, uznał, iż w jego ocenie istnieje jednak potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Organy administracji mają obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia wszelkiego niezbędnego materiału dowodowego, tak aby wydawane decyzje odpowiadały prawu. Organ I instancji uznał, że analiza wniosku oraz zgromadzonych w sprawie dokumentów, wykazała, że informacje przedłożone przez inwestora w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie są wystarczające dla określenia faktycznego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko i planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości w działaniu organu I instancji. Sporządzony raport pozwoli również na ewentualne potwierdzenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozwoli na zapewnienie również społeczeństwu udziału w postępowaniu, które być może okaże się dotyczy przedsięwzięcia o większym zasięgu oddziaływania niż nieruchomości zajęte pod inwestycję. Organy administracji mają obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia wszelkiego niezbędnego materiału dowodowego, tak aby wydawane decyzje odpowiadały prawu. Organ uzasadnił swoje stanowisko, dlaczego w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia uważa przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko za zasadne.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdzono, że organ I instancji nie mógł zaskarżonym postanowieniem naruszyć przepisów Prawa budowlanego, bowiem nie miały one zastosowania w niniejszym postępowaniu. Istotą decyzji środowiskowej jest ustalenie wymagań dla realizacji przedsięwzięcia zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w szczególności organy działają na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Organ dokonuje oceny zgromadzonego materiału dla przedsięwzięcia wskazywanego przez wnioskodawcę i określonego jak we wniosku, bez możliwości wpływania na jego zakres, czy nazwę. Przez cały również tok postępowania możemy mówić jednie o przedsięwzięciu planowanym dopiero do realizacji, a jeżeli chodzi o przypadki dokonywania zmian w obiektach, to można mieć do czynienia zarówno z obiektami realizowanymi, jak i zrealizowanymi, bowiem stosownie do ww. Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego (określonego w § 2 ) przedsięwzięcia.

W ocenie Kolegium również na tym etapie nie można uznać za słuszny zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Na chwilę obecną organ I instancji (po uzyskaniu opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury) uznał, iż nie zachodzi sprzeczność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z mpzp - a w każdym razie brak jest aktu administracyjnego, który zawierałaby stanowisko przeciwne.

Kolegium nie podzieliło również zarzutów Stowarzyszenia, co do określenia przez organ I instancji zakresu raportu. Jednocześnie zwrócono uwagę, iż jeżeli Stowarzyszenie uzna, że złożony raport niewystarczająco określa przedsięwzięcie a obligatoryjne elementy raportu nie zostaną kompleksowo i wyczerpująco przedstawione przed jego ostateczną oceną i wydaniem decyzji przez organ, ma prawo zgłaszania zarzutów wobec tego dowodu, jak i wniosków o jego uzupełnienie. Na chwilę obecną organ zobowiązał inwestora do złożenia raportu, który powinien zostać sporządzony zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej, zatem ma przedstawiać wskazane w tym przepisie zagadnienia. Jednocześnie skarżący nie precyzuje, poprzez co jego zdaniem art. 66 ustawy środowiskowej został w zaskarżonym postanowieniu naruszony. Ponadto organ wskazał, co w szczególności raport winien zawierać. Na podstawie tych informacji organ I instancji dokona następnie oceny, czy przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry.

Organ odwoławczy podkreślił, że słusznie Stowarzyszenie zauważa, iż pewne kwestie, w tym wpływu inwestycji na wody powierzchniowe, nie zostały dokładnie wyjaśnione, dlatego też organ I instancji podjął rozstrzygnięcie o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i o obowiązku sporządzenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzanie oceny umożliwi również pełną analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z realizacją przedsięwzięcia i wzięcie udziału w postępowaniu społeczeństwu, na czym Stowarzyszeniu zapewne zależy jako organizacji społecznej.

Skargę na postanowienie Kolegium wniosło Stowarzyszenie E. P., zarzucając mu naruszenie: art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, ze na tym etapie sprawy nie jest konieczne ustalenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; art. 63 ust. 2 i 3 oraz art. 64 i 66 ustawy z środowiskowej poprzez uznanie nieprecyzyjnych i niejasnych wskazań co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 i 10 § 2 kpa poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz.718) – dalej "P.p.s.a."), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy wyżej opisane postanowienie Prezydenta Miasta P. stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego polegającej na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w ramach realizowanego budynku salonu samochodowego wraz z pełnoobsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną.

Na wstępie należy się jednak odnieść do wniosku uczestnika postepowania- P. o., o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji Stowarzyszenia do wniesienia skargi. Wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 50. § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. Nr [...] Prezydent Miasta P., na podstawie art. 31 § 1, 2 i 3 Kpa, dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie E. P. - P..

Sąd administracyjny badając legitymację skargową organizacji społecznej, wnoszącej skargę w sprawie dotyczącej interesu prawnego innej osoby, nie może jednak poprzestać na stwierdzeniu, że organizacja społeczna została dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym (że wydano stosowne postanowienie), ale jest zobowiązany zbadać, czy dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym było uzasadnione jej celami statutowymi i czy przemawiał za tym interes społeczny.

Jednym z celów statutowych Stowarzyszenia jest wykrywanie zagrożeń dla środowiska naturalnego w P. i podejmowanie działań alarmujących o tym mieszkańców P.. Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w ocenie Sądu nie ma wątpliwości że wystąpienie Stowarzyszenia jest uzasadnione celami statutowymi i przemawia za tym interes społeczny. Wstąpienie organizacji do niniejszego postepowania jest podyktowane obawą o zdrowie lokalnej społeczności, które może być zagrożone w wyniku negatywnych skutków planowanej inwestycji.

Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że jeżeli organizacja społeczna została dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym przez organ pierwszej instancji, wniosła odwołanie i następnie skargę do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w wyniku rozpoznania tego odwołania to posiada interes prawny w złożeniu tej skargi.

Organizacja społeczna, która została dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 31 § 1 k.p.a., jest w myśl art. 50 § 1 P.p.s.a. legitymowana do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną na skutek odwołania wniesionego przez tą organizację (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2099/12, LEX nr 1497905).

Niesłuszny okazał się również zarzut uczestnika, jakoby nie wszyscy członkowie Stowarzyszenia udzielili pełnomocnictwa R. Ż..

Pismem z dnia 13.09.2016 r. w wyniku zarządzenia Sądu z dnia 06.09.2016 r. nadesłano informacje dotyczące wszystkich członków Stowarzyszenia, regulamin Stowarzyszenia, zaświadczenie o utworzeniu Stowarzyszenia oraz poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo do występowania w niniejszej sprawie podpisane przez wszystkich trzech członków Stowarzyszenia (k. 21-26 akt sądowych).

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia to wskazać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zaskarżone orzeczenie zauważyć w pierwszym rzędzie trzeba, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obligatoryjnie w przypadku planowania przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1), a przypadku gdy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się tylko wtedy, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy (pkt 2).

Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Planowane przedsięwzięcie prawidłowo zostało zaliczone przez organy obu instancji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Dalej wskazać należy, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie, jeżeli jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji i ochronie środowiska.

Zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniać ma łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Dokonując wykładni powyższej regulacji zauważyć należy, iż obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Oczywistym jest też, iż dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2010 r., sygn. IV SA/Wa 1404/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. IV SA/Po 1065/12, dostępne na stronie CBOSA).

Podzielić należy także pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1837/11 (dostępny jak wyżej), że materialnoprawne przesłanki na podstawie których organ podejmuje rozstrzygnięcie co do nałożenia lub nie nakładania obowiązku przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko, w części odnoszą się do kryteriów nie poddających się jednoznacznemu kwantyfikowaniu (np. "prawdopodobieństwa oddziaływania"), co oznacza, iż nie sposób dokonywać oceny prawidłowości zaskarżonych decyzji bez odniesienia ich do realiów konkretnego przedsięwzięcia.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w uzasadnieniach zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia organu I instancji wskazano na przesłanki, których wystąpienie stanowiło podstawę nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności organy obu instancji wskazały na skalę przedsięwzięcia i rodzaje potencjalnych zanieczyszczeń. Zobowiązano do przedstawienia szczegółowej analizy planowanego przedsięwzięcia w zakresie: gospodarki odpadami, ochrony przed hałasem, gospodarki wodno-ściekowej: ochrony powietrza, w zakresie ochrony bioróżnorodności, ochrony powierzchni ziemi, geologii: ochrony zieleni oraz warunków przyrodniczych usytuowania przedsięwzięcia: odniesienie się do możliwości oddziaływania inwestycji na przebiegający w bezpośrednim sąsiedztwie ciek P..

Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji spełniły zatem wymóg formalny określony w art. 65 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie zgodnie, z którym uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień.

Dalej zauważyć należy, iż podstawowym dowodem w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko była tzw. karta informacyjna przedsięwzięcia przedłożona przez wnioskodawcę.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku pod pojęciem karty informacyjnej przedsięwzięcia rozumie się dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o:

a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

c) rodzaju technologii,

d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia,

e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

f) rozwiązaniach chroniących środowisko,

g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej.

Zaznaczyć należy, że w związku ze zmianą zakresu wniosku, do pisma z dnia 30.04.2015 r. dołączona została także skorygowana, zgodnie ze stanem rzeczywistym, karta informacyjna przedsięwzięcia uwzględniająca zmiany i aktualny zakres planowanego przedsięwzięcia.

Celem inwestycji jest, zgodnie z deklaracją Inwestora rozszerzenie działalności w zakresie serwisu samochodów o usługi lakiernicze. Kabiny będą służyć do lakierowania pojazdów po naprawach blacharskich. Usługi lakierowania będą prowadzone wyłącznie dla samochodów osobowych. Do przygotowania elementów do lakierowania będą służyć stanowiska przygotowawcze. W miejscach przygotowania do lakierowania wykonywane będą prace, które następują bezpośrednio przed lakierowaniem części pojazdów mechanicznych, takie jak:

prace polegające na montażu i demontażu;

szlifowanie, czyszczenie i polerowanie;

prace naprawcze;

prace blacharskie;

drobne prace lakiernicze, tzw. naprawy typu Spot-Repair (drobne prace lakiernicze);

wypełnianie;

Biorąc pod uwagę rodzaj przedsięwzięcia organ uznał za konieczną szczegółową charakterystykę całego przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju usług, procesów i prac jakie będą tam przeprowadzane ze wskazaniem wszystkich rodzajów maszyn i urządzeń oraz używanych substancji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po zasięgnięciu opinii właściwych miejscowo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organy te występowały w charakterze organów współdziałających, przy czym należy podkreślić, iż choć organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia tych opinii, to tymi opiniami nie jest związany, lecz to do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności.

Oceny tej orzekające w sprawie organy dokonały i wyczerpująco ją uzasadniły wskazując na przesłanki jej podjęcia następnie biorąc pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, a także opinie wydane przez wspomnienie wyżej organy.

Jednocześnie Prezydent Miasta P., mając na względzie art 63 ust. 4 oraz art. 68 ustawy środowiskowej, określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazując, iż winien on spełniać wymogi wynikające z art. 66 powoływanej ustawy, a nadto wskazał jakie elementy raportu wymagają uszczegółowienia i w jakim zakresie.

W ocenie Sądu, postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia 04 września 2015 r. zawiera uzasadnienie spełniające wymogi art. 107 § 3 K.p.a. i art. 65 ust. 3 ustawy środowiskowej. Wynika z niego, iż stwierdzając konieczność przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określając zakres raportu organ ten wziął pod uwagę charakter planowego przedsięwzięcia, jego lokalizację i potencjalne oddziaływanie na elementy środowiska, wody powierzchniowe i gruntowe, glebę, w tym możliwość oddziaływania skumulowanego.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego co do oceny prawidłowości nałożonych przez organ I instancji obowiązków oraz należytego ich uzasadnienia. Wydane postanowienie znajduje odzwierciedlenie w powołanych wyżej przepisach ustawy środowiskowej. Również analiza uzasadnienia postanowienia organu II instancji prowadzi do wniosku, iż organ ten rozważył rzetelnie zaistnienie okoliczności uzasadniających przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczny zakres raportu oddziaływania na środowisko niezbędny do dalszego procedowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia

Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1837/11, zgodnie którym w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu będzie, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Gdyby zaś tych wątpliwości nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oceny, czy tego rodzaju uzupełnienie postępowania dowodowego jest konieczne, nie może jednak odrywać od nakazu indywidualizacji sprawy, od realiów konkretnego przypadku. Jednakże nie można przyjmować, że w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia w sposób absolutnie precyzyjny z góry uda się określić ilość wprowadzanych do środowiska substancji, czy też precyzyjnie określić emisję czynników oddziałujących na środowisko w związku z realizacją przedsięwzięcia. Skoro bowiem na podstawie karty informacyjnej oraz dowodów będących w dyspozycji organu administracji nie można w sposób pewny ustalić, iż konkretne przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, to organ administracji będąc zobowiązany do załatwienia sprawy (rozpoznania wniosku inwestora) w terminie prawem przewidzianym i kierując się właśnie zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, na co zwrócono uwagę w decyzjach organów obu instancji.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zauważyć należy, w pierwszej kolejności, iż kwestia zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami mpzp nie jest wymieniona w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej jako uwarunkowanie, które powinno być uwzględnione przy rozstrzyganiu w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kwestia ta stanowi kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy. W tym miejscu przyjdzie podkreslić, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Organ obowiązany będzie do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie.

Za niesłuszny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 8, 10 § 2 Kpa. Jak wynika z akt sprawy Stowarzyszenie zostało dopuszczone postanowieniem do udziału w postepowaniu i na każdym jego etapie miało możliwość (co tez czyniło) składanie wniosków i wyjaśnień oraz ustosunkowanie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Na marginesie Sąd wskazuje, że we wniosku o dopuszczenie do udziału w postepowaniu Stowarzyszenie podkreśliło, że "dla wnioskowanej inwestycji bezsprzecznie należy przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Dlatego niezrozumiałym jest kwestionowanie obecnie takiego postanowienia.

Reasumując stwierdzić należy, iż organy obu instancji nie naruszyły w przedmiotowej sprawie przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, a zgłoszone przez skarżącego zarzuty są chybione lub co najmniej przedwczesne na tym etapie postępowania. Sąd podkreśla, że postanowienie w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydawane jest w początkowym etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie przesądza jeszcze o treści tej decyzji, a tym bardziej o możliwości realizacji inwestycji. Dopiero wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania otworzy możliwość ubiegania się przez inwestora do uzyskania kolejnych pozwoleń (m.in. pozwolenia na budowę), koniecznych dla realizacji planowanego zamierzenia.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.