Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 373/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18 ust 1 pkt 6, art. 19 pkt 1, art. 18 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 44 par 2, art. 145 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Marszałek Województwa działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 8 ust. 1 pkt 17, art. 18 m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.), orzekł o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia podmiotu o nazwie – C. – posiadającego wpis do ww. rejestru pod numerem [...] .

W uzasadnieniu decyzji Marszałek podał, że podczas planowej kontroli przestrzegania warunków prowadzenia działalności agencji zatrudnienia, obejmującej okres od dnia [...] r. do dnia wszczęcia kontroli tj. [...] r., "nie stwierdzono faktu nieposiadania zaległości z tytułu podatków oraz składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych", ponieważ reprezentujący podmiot kontrolowany – P. P. nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających brak wspomnianych zaległości. W dniu [...] r. podmiot przedstawił dokumentację potwierdzającą brak zaległości z tytułu podatków, a także oświadczył, że w związku z wykryciem zaległości w zakresie składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy Spółka podjęła rozmowy z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w zakresie spłaty zaległych zobowiązań.

Zawiadomieniem z dnia 30 lipca 2014 r., doręczonym w dniu 6 sierpnia 2014 r., wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wykreślenia ww. podmiotu z Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia. Jednocześnie wezwano stronę do usunięcia naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia poprzez złożenie zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponieważ podmiot w wyznaczonym terminie wspomnianych naruszeń nie usunął zatem zważywszy na treść art. 18 m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia Marszałek orzekł o wykreśleniu podmiotu ze wspomnianego rejestru.

Od powyższego orzeczenia C. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu odwołania Spółka wyjaśniła, że reprezentujący ją podczas kontroli P. P. nie poinformował zarządu o zaległościach Spółki wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wymieniony z dniem [...] r. został odsunięty od wszelkich czynności związanych z prowadzeniem spraw Spółki. W dniu [...] r. Spółka spłaciła wszystkie zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jednocześnie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zaznaczyło, że dowody i dokumenty zgromadzone w sprawie zostały przez organ I instancji prawidłowo wskazane, omówione i ocenione, zaś skoro odwołująca się Spółka nie usnęła w wyznaczonym (do dnia [...] r.) terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia zatem prawidłowo Marszałek orzekł o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia wspomnianego podmiotu.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, wszczęło z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego Kolegium z dnia [...] r. znak [...] uchylającej w całości decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia C.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego stwierdziło nieważność opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzja będąca przedmiotem tego postępowania jest wewnętrznie sprzeczna, a przez to oczywiście niespójna. Kolegium orzekło wyłącznie o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Nie orzekło zatem ani co do istoty sprawy, ani też nie orzekło o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości lub w części. Uzasadnienie rozstrzygnięcia zdaje się przy tym wskazywać, że intencją Kolegium było orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji – jako decyzji w pełni zgodnej z ustaleniami faktycznymi, zgormadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Kolegium wydało decyzję zawierającą wady zarówno w zakresie podstawy prawnej i sentencji, jak też w zakresie rozstrzygnięcia i uzasadnienia, a zatem doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z uwagi na powyższe obowiązkiem Kolegium było stwierdzenie nieważności decyzji.

Decyzją z tej samej daty, nr[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania C. od decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie wykreślenia tego podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie daje wszelkie podstawy do przyjęcia, iż strona naruszyła warunki prowadzenia agencji zatrudnienia, określone w art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia bowiem posiadała zaległości z tytułu składek płatnych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Skoro w przedmiotowej sprawie do usunięcia przez stronę naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia – w wyznaczonym terminie nie doszło zatem organ I instancji prawidłowo orzekł o wykreśleniu tego podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. rażące naruszenie art. 130 § 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 16 K.p.a. poprzez wydanie tej decyzji na podstawie nieostatecznej, niepodlegającej wykonaniu decyzji SKO z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. uchylającej w całości decyzję Marszałka Województwa z dnia

[...] r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia skarżącej Spółki, a nadto wydanie skarżonej decyzji w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] r., która to decyzja pozostaje cały czas w obrocie prawnym, albowiem nie została skutecznie uchylona, co skutkuje naruszeniem powagi rzeczy osądzonej oraz stanowi podstawę stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Skarżąca Spółka zarzuciła powyższej decyzji także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 10 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez wydanie skarżonej decyzji w tym samym dniu, w którym stwierdzono nieważność poprzedniej, korzystnej dla skarżącej decyzji z dnia 23 grudnia 2014 r. – bez zapewnienia skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do sprawy,

2. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego na dzień wydania skarżonej decyzji oraz poprzez niewyjaśnienie faktów mających istotne znaczenie dla sprawy, a dotyczących prawidłowego reprezentowania Spółki na etapie postępowania kontrolnego oraz postępowania przed organem I instancji, co skutkowało błędnym uznaniem, że Spółka nie uzupełniła w terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, pomimo, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji ani w postępowaniu kontrolnym,

3. naruszenie art. 7, 8 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez przeprowadzenie przez Kolegium postępowania w sposób naruszający zasady praworządności

i pogłębiania zaufania do władzy publicznej, poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji w tym samym dniu, w którym przekazano sprawę składowi do ponownego rozpoznania, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu tej decyzji, stanowiącej kopię decyzji Kolegium z dnia 23 grudnia 2014 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przy dokonaniu własnych ustaleń mogłoby w sprawie zapaść inne rozstrzygnięcie,

4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium w całości, ewentualnie jej uchylenie w całości, a także uchylenie decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] r.

W uzasadnieniu skargi, Spółka wskazała, że nie sposób uznać, iż nie usunęła w terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji, jeżeli termin ten nie rozpoczął skutecznego względem strony biegu. Skarżąca podkreśliła, że P. P. nie udzielono pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w przedmiotowej sprawie, a dokument pełnomocnictwa złożony do akt sprawy najprawdopodobniej nie jest autentyczny.

Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, w tym m.in. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia

[...] r., a także pisma do skarżącej w sprawie [...] , prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

W dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na wniesienie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej, do Sądu Rejonowego aktu oskarżenia przeciwko P. P., w sprawie o sygn. akt [...] . Wymienionemu zarzucono, że w okresie od [...] r. podrobił, a następnie posłużył się jako autentycznymi, licznymi dokumentami związanymi z działalnością Spółki – w tym pełnomocnictwem z dnia [...] r. Powyższe, zdaniem skarżącej, dowodzi, że zarząd nie umocował P. P. do działania w toku postępowania kontrolnego i wobec tego nie miał wpływu na czynności podejmowane przez wymienionego - rzekomo w imieniu C.

Na rozprawie w dniu 8 października 2015 r., pełnomocnik skarżącej oświadczył, że P. P. nie posiadał pełnomocnictwa do udzielania dalszych pełnomocnictw, zaś pracownik K. K. nie posiadał pełnomocnictwa do odbioru korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to między innymi, że Sąd nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa wykazała, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Powodem wykreślenia C. z rejestru agencji zatrudnienia było nieusunięcie przez ten podmiot w wyznaczonym terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia poprzez złożenie zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Zgodnie z treścią art. 18 m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, marszałek województwa wykreśla,

w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku m.in. nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1, art. 19e, art. 19g i art. 19h.

Z kolei w myśl przepisu art. 19 pkt 1 cytowanej ustawy, podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1, powinien spełniać warunki wymienione w tym przepisie – w tym nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o ile był obowiązany do ich opłacania.

Organ I instancji uznając, że Spółka nie usunęła opisanego wyżej naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia przyjął, że zobowiązanie do usunięcia tego naruszenia zostało jej skutecznie doręczone w dniu 6 sierpnia 2014 r. Stanowisko to podzielił także organ II instancji, zaznaczając, że wyznaczony Spółce siedmiodniowy termin upłynął w dniu 14 sierpnia 2014 r.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie sposób uznać ustaleń organów i i II instancji w omawianym zakresie za wystarczające. Dowodem doręczenia skarżącej wspomnianego zobowiązania jest "potwierdzenie odbioru", którego kopię dołączono do akt postępowania administracyjnego. Z zapisów znajdujących się na tym potwierdzeniu wynika, że przesyłkę odebrał "K. K.’ w dniu 6 sierpnia 2014 r. Na odwrocie druku zaznaczono pozycję 2. – co wskazuje, że z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 1 sierpnia 2014 r., zaś zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym Urzędzie wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Jednocześnie w punkcie 1 - zawierającym informację o tym komu przesyłkę doręczono zakreślono pozycję: "pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjął się oddania przesyłki adresatowi" – bez zaznaczania którejkolwiek z tych opcji. Tak niejednoznaczne zapisy nie pozwalają na prawidłowe ustalenie kim jest osoba, której wydano przesyłkę a w szczególności czy jest to osoba upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej. Prawidłowość takiego doręczenia budzi tym większe wątpliwości, że jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. K. K. nie posiadał pełnomocnictwa do odbioru wspomnianej korespondencji.

Zgodnie z treścią art. 44 K.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 44 § 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej

- w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta)

- w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.).

Osoby uprawnione do odbioru przesyłek zostały wymienione m.in. w art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 529), jednakże w niniejszej sprawie, z uwagi na brak ustaleń w omawianym zakresie, nie sposób stwierdzić, czy w wypadku korespondencji nadanej do skarżącej w dniu 30 lipca 2014 r. przesyłkę doręczono uprawnionej osobie.

Tymczasem wspomniana okoliczność ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy skarżąca Spółka istotnie nie wykonała w wyznaczonym terminie zobowiązania do usunięcia naruszenia warunku powadzenia agencji zatrudnienia. Przyjęcie przez organy obu instancji, że do takiego przekroczenia terminu doszło, skutkowało wykreśleniem Spółki z rejestru agencji zatrudnienia. Jednakże, jak słusznie podniosła skarżąca, nie sposób uznać, że strona postępowania nie usunęła w terminie naruszeń warunków prowadzenia agencji, jeżeli termin ten nie rozpoczął skutecznego biegu.

Dopiero jednoznaczne ustalenie, czy wezwanie do usunięcia wspomnianych naruszeń zostało skutecznie doręczone skarżącej, umożliwi dokonanie prawidłowej oceny we wskazanym powyżej zakresie.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, określonych w przepisach art 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, nadto organ zobligowany jest do zebrania

w sposób wyczerpujący materiału sprawy i do wnikliwego jego rozpatrzenia.

Przepisy te zostały naruszone przez organy, które pomimo niejednoznacznych zapisów na potwierdzeniu odbioru korespondencji skierowanej do skarżącej w dniu

[...] r. nie dokonały należytych ustaleń i nie wyjaśniły wątpliwości co do prawidłowości doręczenia tej korespondencji.

Natomiast, wbrew stanowisku skarżącej, okoliczności związane z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. pomimo, że decyzja o stwierdzeniu nieważności wcześniejszej decyzji Kolegium z [...] r. (uchylającej decyzję z [...] r.) nie była ostateczna, nie mają obecnie znaczenia dla sprawy. Co prawda skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianą decyzją (o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] r.), jednak decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tę decyzję w mocy. W tej sytuacji oczywistym jest, że decyzja z dnia [...] r. jest decyzją ostateczną, zaś zarzut dotyczący pozostawania w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] r. jest nieuzasadniony.

Nie mogą też mieć kluczowego znaczenia dla sprawy argumenty skarżącej dotyczące ewentualnego braku umocowania P. P. do reprezentowania Spółki w trakcie postępowania kontrolnego oraz przed organem I instancji. Co prawda Prokurator Prokuratury Rejonowej skierował do Sądu Rejonowego akt oskarżenia przeciwko P. P. – o czyn z art. 270 K.k. w zw. z art. 12 K.k. (polegający m.in. na podrobieniu i użyciu jako autentycznego pełnomocnictwa z dnia 7 stycznia 2014 r. do reprezentowania Spółki C. ), jednak w sprawie tej nie zapadł jeszcze wyrok. Należy też zaznaczyć, że w razie ewentualnego potwierdzenia się w tym postępowaniu ww. zarzutów możliwe byłoby podjęcie przez skarżącą kroków zmierzających do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 K.p.a.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. przeprowadzić dowód z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. oraz dokumentów dołączonych do skargi z dnia

[...] r., uznając, że jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości

i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.

Odnośnie wskazań co do dalszego postępowania należy zaznaczyć, że wynikają one wprost z przedstawionych rozważań Sądu. Sprawa ponownie będzie rozpatrywana przez organ, który dokona ponownego jej rozstrzygnięcia, w szczególności uwzględni okoliczności dotyczące prawidłowości doręczenia skarżącej zobowiązania z dnia [...] r., a następnie prawidłowo uzasadni wydane rozstrzygnięcie, zgodnie z regułami procedury.

Mając powyższe na względzie, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł, jak w pkt I wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy.