Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2607/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6350 Koncesja na prowadzenie działalności w zakresie sportu profesjonalnego, zezwolenia na utworzenie związku sportowego, lic
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1, art. 23 ust. 2 pkt 2, art. 8 ust. 2 pkt 8, art. 77 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 155 poz 1298
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] września 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącego P. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Minister Sportu i Turystyki - działając na podstawie art. 138 k.p.a. - po rozpoznaniu wniosku Z. z siedzibą w W. (dalej także jako skarżący Z.) o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w sprawie cofnięcia zgody na utworzenie Z., jako polskiego związku sportowego.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Minister Sportu i Turystyki, powołując się na przepisy art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. z 2005 r. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) w zw. z art. 175 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) oraz zarządzenia Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. i nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. - zarządził przeprowadzenie w okresie od [...] lutego do [...] kwietnia 2010 r. w ramach Planu Kontroli na rok 2010 kontroli działalności statutowej Z. zakresie zgodności z prawem oraz prawidłowości wykorzystania dotacji celowych. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontrolnym z dnia [...] kwietnia 2010 r. Na ich podstawie organ dokonał oceny działalności skarżącego, a zwłaszcza jego organów oraz sformułował uwagi i zalecenia zawarte w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] czerwca 2010 r.

W toku postępowania administracyjnego, pismem z dnia [...] maja 2010 r. organ zwrócił się do skarżącego Z. o przesłanie informacji w sprawie przynależności do międzynarodowej federacji sportowej.

W odpowiedzi skarżący Z. pismem z dnia [...] maja 2010 r. poinformował Ministra, że "międzynarodowa organizacja sportowa, skupiająca krajowe stowarzyszenia zainteresowane radioorientacją sportową z co najmniej 40 państwa i z 3 kontynentów, jak dotąd nie powstała".

Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżący Z. został poinformowany przez Ministra o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie spełniania przesłanki określonej w art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

W wyniku przeprowadzenia postępowania Minister Sportu i Turystyki, powołując się na przepisy art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 23 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 8 i art. 77 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym – wydał w dniu [...] września 2010 r. decyzję nr [...], na podstawie której cofnął zgodę na utworzenie Z., jako polskiego związku sportowego.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na niespełnienie przez skarżącego przesłanki wymienionej w art. 8 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy, tj. przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu, zrzeszającej krajowe organizacje sportowe co najmniej z 40 państw i co najmniej z 3 kontynentów należało cofnąć zgodę na utworzenie Z. jako polskiego związku sportowego.

Wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. skarżący Z. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosząc o uchylenie w całości powyższej decyzji Ministra i odstąpienie od jej wydania, strona zarzuciła:

- nieprawidłowe określenie przedmiotu decyzji, bowiem w ocenie skarżącego Z. konstrukcja cofnięcia zgody nie może być zastosowana w odniesieniu do Z., który uzyskał swoje uprawnienie nie w drodze zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, lecz w drodze ustawy;

- zbyt daleko idącą nadinterpretację pojęcia międzynarodowego związku sportowego, dyskryminującą narodowe lub regionalne dyscypliny sportu z przyczyn od nich niezależnych;

- brak podstawy prawnej do twierdzenia, że warunkiem posiadania statutu polskiego związku sportowego jest przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej,

- naruszenie zasady lex retro non agit - poprzez naruszenie praw nabytych skarżącego Z.;

- niezastosowanie przez organ środków prawnych, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym;

- niepodjęcie dialogu społecznego, pozwalającego na wypracowanie rozwiązań umożliwiających Z. kontynuowanie dotychczasowej działalności jako polskiego związku sportowego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Sportu i Turystyki - działając na podstawie art. 138 k.p.a. - decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] września 2010 r. w sprawie cofnięcia zgody na utworzenie Z., jako polskiego związku sportowego.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odniósł się do poszczególnych zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister wskazał, że zgodnie art. 77 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym, związki sportowe i polskie związki sportowe, dostosowują swoją działalność, w tym statuty i regulaminy wewnętrzne, do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Tak więc, zdaniem Ministra, skarżący Z. miał 12 miesięcy na dostosowanie swojej działalności do wymogów ustawy, także tych wskazanych w art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy. Organ wskazał, że art. 23 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, stanowiący o uprawnieniach nadzorczych ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, dał uprawnienie do cofnięcia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli utracił on przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu. Zdaniem organu obowiązek przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej został w sposób wyraźny wyartykułowany w art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy. Skarżący Z. zaniechał tego obowiązku, co - zdaniem organu - skutkowało tym, że nie spełniał przesłanek ustawowych do działania jako polski związek sportowy. Minister podkreślił, że to przepisy ustawy o sporcie kwalifikowanym wprowadziły możliwość cofnięcia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, tym samym brak było podstawy do twierdzenia, że wydana decyzja naruszyła prawa nabyte Z.

W dniu [...] listopada 2010 r. skarżący Z., reprezentowany przez pełnomocników - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2010 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący Z. zarzucił organowi:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez nieudowodnienie zasadności cofnięcia zgody na funkcjonowanie Z., jako polskiego związku sportowego, bowiem art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym obliguje Ministra Sportu i Turystyki przed wydaniem decyzji do starannego rozpatrzenia wszelkich okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę przede wszystkim interes publiczny i słuszny interes strony;

- art. 8 w zw. z art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. - poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w innym zakresie niż to wynika z zaskarżonej decyzji, gdyż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego organ nie wskazał, że toczy się ono w sprawie zasadności zastosowania sankcji wymienionej w art. 23 ustawy o sporcie kwalifikowanym – cofnięcia zgody na funkcjonowanie Z., jako polskiego związku sportowego;

- art. 10 k.p.a. - poprzez niepouczenie skarżącego Z. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy po zakończeniu postępowania wyjaśniającego w obu instancjach;

- art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewykazanie w uzasadnieniu decyzji zasadności zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zgody na funkcjonowanie Z., jako polskiego związku sportowego, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawierała podstawy prawnej i sprowadziła się jedynie do ustosunkowania się do poszczególnych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co nie pozwalało na uznanie, że organ przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i poddał powtórnie ocenie zgromadzony materiał dowodowy.

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym - poprzez niewykazanie dlaczego zastosowanie sankcji wymienionej w tym przepisie było zasadne w odniesieniu do skarżącego Z.

W uzasadnieniu skarżący Z. stwierdził, iż Minister Sportu i Turystyki nie wykazał, dlaczego w przypadku Z. niezbędne było cofnięcie zgody na jego funkcjonowanie. Zdaniem strony organ nie wskazał, dlaczego brak przynależności Z. do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu musi pociągać za sobą cofnięcie zgody na funkcjonowanie Z., jako polskiego związku sportowego. Strona zauważyła, że co prawda art. 77 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym stanowi, że "Związki sportowe i polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 2, dostosują swoją działalność, w tym statuty i regulaminy wewnętrzne, do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy", jednakże nie przewiduje jednocześnie z tytułu owego niedostosowania żadnej sankcji. Według strony skarżącej nie można zrównywać sytuacji związku sportowego, który uzyskał swój status na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym, a później zaistniały przesłanki powodujące, że status ten utracił, z pozycją związku sportowego sprzed wejścia w życie tej ustawy, którego działanie z jednej strony zostało usankcjonowane przez art. 77 ust. 2 cyt. ustawy, z drugiej strony uwarunkowane spełnieniem wymogów z art. 77 ust. 3. Skarżący Z. stwierdził, że jest w o wiele trudniejszej sytuacji w stosunku do tzw. nowych związków sportowych, ponieważ przez lata prowadził niezwykle pożyteczną - także z punktu widzenia interesu społecznego - działalność sportową, a do funkcjonowania Z. nie była wymagana przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu określonej w art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Skarżący zarzucił, iż organ bezpodstawnie stwierdził, że naruszenie przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym z powodu niespełnienia przez Z. warunku z art. 8 ust. 2 pkt 8 stanowi przesłankę do cofnięcia zgody na utworzenie Z. Ponadto strona wskazała, że z treści art. 23 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy wynika, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu stanowi decyzję o charakterze uznaniowym. Tymczasem, zdaniem strony, Minister w żadnej z obu decyzji nie uzasadnił przekonywująco, dlaczego niezbędne było wydanie decyzji o cofnięciu zgody na funkcjonowanie skarżącego Z. W konsekwencji strona uznała, że zaskarżona decyzja została podjęta z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, co powoduje naruszenie ww. art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ponadto skarżący Z. stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony praw słusznie nabytych. Z. podkreślił, iż nabył swoje uprawnienia w trybie przepisów obowiązujących w tym względzie przed wejściem w życie ustawy o sporcie kwalifikowanym. Powodem cofnięcia zgody przez Ministra na funkcjonowanie Z., jako polskiego związku sportowego jest utrata przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu. Tymczasem, jak podkreśliła strona, skarżący Z. należy do E., która powstała w 1999 r. Strona wskazała, że jest to jedyna międzynarodowa organizacja sportowa dotycząca [...]. Zdaniem strony korzystanie przez Z. z ochrony praw nabytych przed wejściem w życiem ustawy o sporcie kwalifikowanym implikuje zakres orzekania przez Ministra w sprawie cofnięcia zgody na mocy art. 23 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zasada ochrony praw nabytych powoduje, że Minister powinien rozważyć, czy Z. utracił przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej, do której należał przed wejściem w życie ustawy o sporcie kwalifikowanym. Strona podniosła, iż bez jej winy w/w organizacja europejska nie mieści się w definicji międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu określonej w art. 8 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy, a organizacja, o której mowa w tym przepisie nigdy w zakresie [...] nie powstała. Strona podniosła, że w art. 77 ust. 3 ustawy Z. został zobowiązany do dostosowania swojej działalności do wymogów ustawy o sporcie kwalifikowanym, niemniej może to jednak dotyczyć tylko działalności Z., czyli obowiązków, które jest w stanie wykonać. Owo dostosowanie działalności do wymogów ustawy o sporcie kwalifikowanym nie może polegać na zobowiązaniu Z. do wykonania obowiązków, które leżą poza zakresem jego możliwości.

W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżący Z., reprezentowany przez pełnomocnika, odniósł się szczegółowo do odpowiedzi na skargę, podnosząc m.in., iż art. 8 ustawy o sporcie kwalifikowanym reguluje tryb dotyczący wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, zatem postępowania wszczętego na jego podstawie nie można uznać za tożsame z postępowaniem w sprawie zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego na podstawie art. 23 ust. 2 pkt ww. ustawy. Skarżący Z. wskazał, że otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania na podstawie art. 8, a zostało ono zakończone wydaniem decyzji w trybie art. 23 ust. 2 pkt 2. Nadto strona ponownie zarzuciła, że Minister Sportu i Turystyki nie wykazał w sposób przekonywujący w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w stosunku do skarżącego Z. konieczne było zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, mimo że przepis ten nie nakładał na organ takiego obowiązku w sytuacji spełnienia określonych w nim przesłanek. Skarżący Z. podkreślił swoje dotychczasowe zasługi na polu działalności zarówno sportowej, jak i społecznej. Ponadto strona wskazała, że w aktualnym stanie prawnym, który zaczął obowiązywać w dniu [...] października 2010 r. (dzień po wydaniu zaskarżonej decyzji) skarżący Z. spełnia wszelkie przesłanki niezbędne do posiadania statusu polskiego związku sportowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Z. skargi na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2010 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, bowiem naruszone zostały przepisy prawa materialnego w stopniu mającym zasadniczy wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Należy przyjąć, że chodzi o naruszenie nie tylko norm prawa administracyjnego materialnego, ale i innych dziedzin prawa, które organ administracyjny powinien zastosować w procesie wydawania decyzji.

Uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczeń z dwóch stron. Z jednej strony może nastąpić jedynie, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji stosunku administracyjno-prawnego materialnego lub procesowego a naruszeniem norm prawa materialnego. Z drugiej strony w pojęciu naruszenie prawa materialnego nie mieszczą się takie naruszenia, które można uznać za "rażące", w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i które dają podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (vide: T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 458).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 1052/08, LEX nr 593487 "Sąd administracyjny dokonujący kontroli zgodności decyzji z obowiązującym prawem nie może pominąć tak zasadniczej kwestii jak podstawa materialno - prawna wydanego rozstrzygnięcia organu".

Jak już wyżej zauważono, sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (materialnego i proceduralnego) i stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ogólnie ujmując, naruszenie prawa materialnego może mieć dwojaką postać. Może polegać na błędnej wykładni prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy organ błędnie przyjął, że określony przepis prawny obowiązuje lub nie obowiązuje w danej sprawie, albo niewłaściwie zinterpretował treść lub znaczenie tego przepisu. W konsekwencji wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie. Po drugie - naruszenie prawa może polegać na niewłaściwym zastosowaniu prawa. Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy organ prawidłowo ustalił treść normy prawnej, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Przechodząc zatem do merytorycznej kontroli zgodności obu spornych decyzji administracyjnych Ministra Sportu i Turystyki z przepisami prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, Sąd doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie, przy wydawaniu przedmiotach decyzji organ prawidłowo ustalił treść normy prawnej zawartej w przepisie art. 23 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] września 2010 r. zostały wydane na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 8 i art. 77 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 powyższej ustawy, organ sprawujący nadzór może cofnąć zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli polski związek sportowy:

1) nie realizuje zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1, albo

2) utracił przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu, albo

3) został postawiony w stan likwidacji.

Jak wynika z brzmienia pkt 2 ustępu drugiego ww. artykułu, organ nadzoru (Minister Sportu i Turystyki) może cofnąć zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego, jeżeli utracił on przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu, o której mowa w art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy o sporcie kwalifikowanym, a więc organizacji zrzeszającej krajowe organizacje sportowe co najmniej z 40 państw i co najmniej z 3 kontynentów.

Zatem przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej jest jednym z warunków sine qua non, bez zaistnienia którego nie jest możliwe utworzenie polskiego związku sportowego, co bezsprzecznie wynika z przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym.

W niniejszej sprawie, w wyniku przeprowadzonej kontroli w Z., organ administracji stwierdził brak zaistnienia powyższej przesłanki i wszczął postępowania administracyjne w celu ustalenia przynależności skarżącego do międzynarodowej organizacji sportowej.

W toku postępowania skarżący Z. poinformował organ w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., iż międzynarodowa organizacja sportowa, skupiająca krajowe stowarzyszenia zainteresowane radioorientacją sportową z co najmniej 40 państwa i z 3 kontynentów, jak dotąd nie powstała.

Mając powyższe wywody na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż Minister Sportu i Turystyki, wydając sporne decyzje w oparciu o tak stwierdzony stan faktyczny sprawy, dopuścił się naruszenia przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem błędnie zastosował powyższy przepis do ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego.

W tym miejscu należy wskazać, że wśród wszystkich typów wykładni przepisów prawa, wykładnia językowa odgrywa rolę podstawową i można tym samym mówić o zasadzie pierwszeństwa wykładni językowej oraz subsydiarności wykładni systemowej i funkcjonalnej. Zgodnie z tą zasadą, gdy wykładnia językowa daje rezultat jasny i jednoznaczny interpretator może (i powinien) oprzeć się na wyniku wykładni językowej, a jedynie w celu jej potwierdzenia może posłużyć się wykładnią systemową, czy też funkcjonalną. Wszystkie przepisy powinny być interpretowane literalnie, a tylko ważne racje uprawniają do nadania im interpretacji rozszerzającej, bądź zawężającej. Zasada pierwszeństwa wykładni literalnej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011r. sygn. akt II GSK 261/10, wyrok z dnia 25 stycznia 2011r. sygn. akt II FSK 1665/09, wyrok z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 1542/09, z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt I GSK 54/10, z dnia 17 grudnia 2010r. sygn. akt II FSK 1495/09, z dnia 1 października 2010r. sygn. akt I OSK 1624/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosując wyżej wskazaną wykładnię językową zastosowanego przez organ przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, należy uznać, iż ze zwrotu "polski związek sportowy utracił przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej" wynika, że polski związek sportowy przestał być członkiem organizacji międzynarodowej, a zatem wcześniej do niej przynależał i utracił ową przynależność.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący Z. do takiej organizacji międzynarodowej, spełniającej przesłanki z art. 8 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy, nie należał, bowiem - jak sam skarżący przyznał w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. - taka organizacja nie powstała.

Zatem Minister Sportu i Turystyki, wydając decyzję o cofnięciu zgody na utworzenie Z., jako polskiego związku sportowego, błędnie zastosował sankcję przewidzianą w art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, polegającą na cofnięciu zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, bowiem skarżący nie mógł utracić przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej, gdyż taka nie istnieje i nie istniała w dacie wejścia do obrotu prawnego ustawy o sporcie kwalifikowanym. Skarżący związek sportowy nie mógł więc, zgodnie z brzmieniem art. 77 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym, dostosować swojej działalności do zapisów powyższej ustawy, z uwagi na brak organizacji międzynarodowej - spełniającej przesłanki art. 8 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy - zrzeszającej krajowe organizacje [...] sportowej.

Należy w pełni zgodzić się ze stroną skarżącą, iż co prawda art. 77 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym, polskie związki sportowe, które powstały przed wejściem w życie cyt. ustawy, zobowiązane były dostosować swoją działalność, w tym statuty i regulaminy wewnętrzne, do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, jednakże ustawodawca nie przewidział z tytułu ewentualnego braku dostosowania żadnej wyraźnej sankcji. Strona skarżąca ma również rację podnosząc, iż nie można zrównywać sytuacji związku sportowego, który uzyskał swój status na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym, a później zaistniały przesłanki powodujące, że status ten utracił, z pozycją związku sportowego funkcjonującego przed wejściem w życie cyt. ustawy, którego działanie z jednej strony zostało usankcjonowane przez art. 77 ust. 2, z drugiej zaś strony uwarunkowane spełnieniem wymogów z art. 77 ust. 3, jednakże do funkcjonowania którego, przed wejściem w życie w/w ustawy, nie była wymagana przynależność do międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu, określonej w art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

W tej sytuacji Sąd uznał, że Minister Sportu i Turystyki, pomimo prawidłowo ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie mógł orzec o cofnięciu zgody na utworzenie Z., jako polskiego związku sportowego, powołując się na przepis art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stwierdzając, że uchylone decyzje Ministra Sportu i Turystyki nie podlegają wykonaniu, Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów opłaty skarbowej od udzielonego adwokatowi pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).