Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 210/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WNB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: PINB) z [...] lipca 2018 r., nr [...], nakazujące K. S. (dalej: skarżąca) oraz O. S.-S. całkowitą rozbiórkę trzystanowiskowego budynku garażowego, usytuowanego w ostrej granicy na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w P.

Decyzja organu odwoławczego zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] grudnia 2016 r. do PINB wpłynął wniosek A. K.-B. o dokonanie kontroli przedmiotowego budynku pod kątem zgodności z przepisami prawa. Wnioskodawczyni podniosła, że garaż został wybudowany na miejscu dwóch dawnych garaży o niedużej wysokości i budynku gospodarczego, który był znacznie niższy niż obecny oraz oddalony od granicy działek o około 3 m. Do wniosku dołączono mapę dla celów projektowych dla działki wnioskodawczyni z 2012 r. oraz zdjęcia obrazujące rozbudowę obiektu garażowego.

Inspektorzy organu powiatowego dwukrotnie – w dniach [...] lutego i [...] marca 2017 r. – bezskutecznie próbowali dokonać czynności kontrolnych na terenie działki nr ew. [...]. Kontrolę przeprowadzono dnia [...] czerwca 2017 r., podczas której stwierdzono, że na przedmiotowej działce usytuowany jest budynek mieszkalny o konstrukcji murowanej z dachem czterospadowym krytym dachówką oraz budynek garażowy trzystanowiskowy o konstrukcji murowanej z dachem czterospadowym, usytuowany bezpośrednio przy ogrodzeniu z działką wnioskodawczyni. W trakcie kontroli profesjonalny pełnomocnik K. S. nie przedstawił żadnych dokumentów architektoniczno-budowlanych dotyczących ww. obiektów, następnie zaś ustalono, że nie były wydawane pozwolenia na budowę, przebudowę lub rozbudowę obiektów budowlanych znajdujących się na przedmiotowej działce poza decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. (pozwolenie na budowę instalacji wewnętrznej gazu w budynku mieszkalnym). Skarżąca wskazała, że zabudowania znajdujące się na jej nieruchomości zostały wzniesione w latach [...] przez jej matkę – D. D.-S. – zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Ponadto organ ustalił, że w rejestrze Wydziału Urzędu Miasta i Gminy P. widnieje zapis, że [...] września 1980 r. pod numerem [..] wydano L. S. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce, jednak w zasobach archiwalnych brak jest dokumentów dotyczących tej sprawy.

Pismem z [...] marca 2018 r. organ wezwał pełnomocnika skarżącej do dostarczenia dokumentacji architektoniczno-budowlanej dotyczącej obiektów usytuowanych na ww. nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe wezwanie przedstawiono oświadczenie mgr. inż. arch. M. T. (nr upraw. [...]), w którym wskazano, że budynki na działce przy ul. [...] w P. zostały wzniesione w latach 1979-1980 według zatwierdzonego projektu architektonicznego i zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Zgodnie z pierwotnym projektem druga nadziemna kondygnacja budynku mieszkalnego miała od samego początku charakter użytkowy. Przeprowadzony remont budynku mieszkalnego nie wykracza poza pierwotny projekt, na podstawie którego budynek został wzniesiony.

Ponadto (za pomocą zdjęć satelitarnych Google Street View wykonanych w sierpniu 2012 r.) PINB ustalił, że przy granicy z nieruchomością wnioskodawczyni usytuowany był dwustanowiskowy budynek garażowy jednokondygnacyjny z dachem dwuspadowym w kierunku ul. [...] oraz działki inwestora. Obecnie, w jego miejscu, posadowiony jest sporny budynek garażowy trzystanowiskowy. Jednocześnie z wypisu z rejestru gruntów wynika, że na działce obok budynku mieszkalnego usytuowany jest budynek niemieszkalny o powierzchni 40 m2, którego budowa została zakończona w 2000 r.

PINB uzyskał także wypis i wyrys nr [...] z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że działka nr ew. [...] obręb [...] położona przy ul. [...] w P. znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 36 MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą.

Organ powiatowy stwierdził, że lokalizacja przedmiotowego obiektu narusza przepisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała Rady [...] w P. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]) albowiem zgodnie z nim, na obszarze oznaczonym symbolem 36MN na jednej działce możliwe jest zrealizowanie jednego budynku mieszkalnego i jednego budynku garażowego na maksymalnie dwa samochody.

Dalej PINB stwierdził, że obiekt ten narusza także § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej: rozporządzenie), albowiem usytuowanie obiektu nastąpiło w ostrej granicy działki.

Wobec powyższego organ I instancji stwierdził niemożność przeprowadzenia legalizacji samowoli budowlanej i, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, dalej: Prawo budowlane), ww. decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], nakazał całkowitą rozbiórkę budynku garażowego.

W wyniku wniesienia odwołania przez skarżącą, [...]WINB wydał wskazaną na wstępie decyzję, którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB.

Organ odwoławczy wskazał, że korzystając z dyspozycji art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), postanowieniem z [...] września 2018 r., nr [...], zlecił PINB przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dokonanie oględzin w celu ustalenia wymiarów oraz powierzchni zabudowy spornego budynku garażowego. W czasie kontroli w dniu [...] października 2018 r. ustalono, że wymiary spornego budynku gospodarczo-garażowego na wysokości 1,0 m wynoszą 12,15 m x 8,03 m, natomiast na poziomie gruntu wymiary obiektu wynoszą 12,45 m x 8,28 m. Dokonano dwóch pomiarów ze względu na konstrukcję ścian z cegły stożkowej u podstawy, zaś prostokątnego przekroju na górze budynku. Dokonano również pomiaru dwóch pomieszczeń garażowych wewnątrz budynku. Pełnomocnik skarżącej udostępnił przedstawicielom organu powiatowego jedynie dwa pomieszczenia garażowe tj. środkowe i znajdujące się po prawej stronie; nie umożliwił wejścia do pomieszczenia znajdującego się po lewej stronie, jak również na górną część budynku. Dostęp uniemożliwiały drzwi zabite deskami. Organ stwierdził, że nie można jednoznacznie określić, czy powierzchnia znajdująca się na górze budynku jest użytkowana i w jaki sposób. Wysokość pomieszczenia znajdującego się po prawej stronie patrząc od frontu budynku wynosi 2,3 m.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania [...]WINB wyjaśnił, że jeżeli organy nadzoru budowlanego wyprowadziły określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych i nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia skutecznego kontrdowodu z inicjatywy strony kwestionującej te ustalenia. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym jego ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza i kwestionuje wszelkie ustalenia. W przedmiotowej sprawie – w ocenie organu – zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na stwierdzenie, że w sprawie miała miejsce samowolna budowa budynku garażowego trzystanowiskowego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Ocena wiarygodności dowodów przez organy nastąpiła na podstawie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego.

Dalej organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga budowa garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2. Powierzchnia zabudowy spornego obiektu wynosi obecnie 103,08 m2, stąd wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Uzupełniając decyzję PINB w zakresie naruszenia § 12 rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że przepisy planistyczne nie przewidują możliwości sytuowania budynków garażowych w granicy działki (§ 12 ust. 2 rozporządzenia). Ponadto sporny obiekt ma wysokość 5,5 m, w związku z czym obiekt nie spełnia wymagań określonych w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Szerokość działki o nr. ew. 32 jest większa niż 16,0 m, stąd niemożliwe jest zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Obiekt narusza także § 12 ust. 3 rozporządzenia, gdyż na sąsiedniej działce nie istnieje żaden obiekt w granicy, który przylegałby swoją ścianą do budynku istniejącego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących błędnego, zdaniem strony skarżącej, ustalenia PINB, iż sporny budynek garażowy znajduje się w ostrej granicy działki, organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy przeprowadził w dniu [...] czerwca 2017 r. kontrolę, w trakcie której stwierdził i zaprotokołował, że obiekt usytuowany jest bezpośrednio przy ogrodzeniu z działką sąsiednią. Protokół podpisał pełnomocnik skarżącej, wobec czego uznać należy, że zgadzał się z ustaleniami pracowników PINB. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, które wskazywałyby na inne usytuowanie spornego obiektu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła K. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając:

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na błędnym ustaleniu, że skarżąca wzniosła bez wymaganego pozwolenia trzystanowiskowy budynek garażowy o wysokości ok. 5,5 m w miejsce istniejącego uprzednio dwustanowiskowego budynku garażowego, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że podjęte prace wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy z wypisu z kartoteki budynków, zdjęć satelitarnych, zdjęć z serwisu [...] oraz zdjęć dołączonych do odwołania oraz do niniejszej skargi wynika, że na przedmiotowej działce co najmniej od 2000 r. znajdował się budynek o łącznej powierzchni 114 m2, 1,5 - lub 2-kondygnacyjny, obejmujący łącznie co najmniej 3 stanowiska garażowe. Budynek ten składał się z dwóch połączonych ze sobą budynków;

2) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, tj. nieustalenie wysokości przedmiotowego budynku w jakimkolwiek momencie czasowym, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżąca wzniosła nowy budynek bez wymaganego zezwolenia, a w konsekwencji wydanie błędnej decyzji, która narusza jej słuszny interes;

3) naruszenie art. 107 § 1 ust. 4 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne wskazanie podstawy prawnej decyzji, tj. wskazanie w decyzji jedynie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, podczas gdy wskazany przepis zawiera dwie jednostki redakcyjne – pkt 1 i pkt 2, co uniemożliwia skarżącej merytoryczne odniesienie się do treści decyzji;

4) naruszenie art. 107 § 1 ust. 4 i 6 k.p.a. poprzez niewskazanie jako podstawy prawnej § 12 rozporządzenia oraz m.p.z.p., podczas gdy organ I instancji powołuje się na powyższe regulacje w uzasadnieniu decyzji (nie wskazując przy tym, które jednostki redakcyjne powyższych regulacji ma na myśli);

5) naruszenie art. 48 ust. 1 in fine Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, by wykonane przez moją mocodawczynię prace wymagały uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego,

6) naruszenie art. 13 § 1 i § 2 oraz art. 96a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie żadnych działań umożliwiających polubowne rozwiązanie sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że na przedmiotowej działce nie powstał nowy budynek, zatem nie było potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto zarzuciła, że organ nie rozważył, czy przepisy rozporządzenia mają zastosowanie w świetle § 330 ust. 1 tego rozporządzenia oraz art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję M. Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w postępowaniu w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego - trzystanowiskowego budynku garażowego, usytuowanego na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w P.

W postępowaniu tym organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdził, że skarżąca dopuściła się wzniesienia kontrolowanego obiektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a stanowisko to podzielił organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, okoliczność ta wynika z analizy akt sprawy. Tym samym, skutkowało to wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tą regulacją organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Przy czym podkreślić należy, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, tzn. stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wymóg taki statuuje art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, który przewiduje, że w pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego powinien zbadać, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli powyższe ustalenia są pozytywne, organ nadzoru budowlanego może przejść do procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów.

Z powyższego uregulowania prawnego wynika, że wdrożenie procedury legalizacyjnej wymaga dokonania przez właściwy organ wstępnej oceny zgodności samowolnie zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero negatywna ocena w zakresie zgodności wzniesionego obiektu budowlanego z powyższymi przepisami będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej. Jeśli więc legalizacja nie jest możliwa z uwagi na zawarte w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego obwarowania, wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane w tym trybie mają bowiem charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, orzekające organy prawidłowo uznały, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym sporny obiekt wybudowany bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę przed orzeczeniem nakazu rozbiórki nie mógł być przedmiotem procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ust. 2-3 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z uchwały Rady [...] w P. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. dla obszaru ograniczonego ulicami: [...], [...], [...] oraz granicą administracyjną miasta - działka nr ew. [...], na której zlokalizowany jest obiekt garażowy podlegający rozbiórce, znajduje się na obszarze planu oznaczonym symbolem 36 MN (ustalenia szczegółowe dla tego obszaru zostały uregulowane w § 22 tej uchwały) przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Plan ten dopuszcza na jednej działce budowlanej możliwość realizacji jednego budynku mieszkalnego lub jednego segmentu w zabudowie bliźniaczej oraz jednego budynku garażowego maksymalnie na dwa samochody lub jednego budynku gospodarczego (w § 22 ust. 2 pkt 6 uchwały).

I tak, z akt sprawy wynika (wypis z rejestru gruntów), że na działce ew. nr [...] obok budynku mieszkalnego znajduje się budynek niemieszkalny o pow. zabudowy 40 m2, którego budowę zakończono w 2000 r. Z kolei, z mapy dla celów projektowych dla działki ew. Nr [...], przyjętej do zasobu w dniu [...] marca 2012 r., wynika, iż na działce nr ew. [...] znajduje się budynek mieszkalny oraz budynek oznaczony jako "i", który znajduje się w granicy z działką nr ew. [...]. Na zdjęciach satelitarnych Google Street View wykonanych w sierpniu 2012 r. widoczny jest (będący w budowie) dwustanowiskowy obiekt garażowy (str. 1 zał. 3, 35-D, 35-E, 35 G – akt administracyjnych). Zaś z protokołu kontroli z [...] października 2018 r. jednoznacznie wynika, że budynek garażowy jest trzystanowiskowy. Wymiary spornego budynku na wysokości 1,0 m wynoszą 12,15 m x 8,03 m, natomiast na poziomie gruntu wymiary obiektu wynoszą 12,45 m x 8,28 m. Organ podkreślił, że pełnomocnik skarżącej udostępnił kontrolującym jedynie dwa pomieszczenia garażowe tj. środkowe i znajdujące się po prawej stronie, natomiast nie było możliwości kontroli wejścia do pomieszczenia znajdującego się po lewej stronie, jak również na górną część budynku. Zdaniem Sądu, stan ten obrazuje rozbudowę obiektu niemieszkalnego od 2000 r. Przy czym jednocześnie – na żadnym etapie postępowania – zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik nie przedłożyli na wezwanie organu dokumentacji architektoniczno-budowlanej dotyczącej obiektów garażowych usytuowanych na ww. nieruchomości. Jak zaś prawidłowo [...]WINB podniósł, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga budowa garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2. Protokół kontroli z [...] października 2018 r. wskazuje jednoznacznie, że sporny obiekt posiada powierzchnię zabudowy powyżej 100 m2, wobec tego wymagał pozwolenia na budowę. Co istotne, sam pełnomocnik w skardze stwierdził, że "na przedmiotowej działce co najmniej od 2000 r. znajdował się budynek o łącznej powierzchni 114 m2, 1,5 - lub 2-kondygnacyjny, obejmujący łącznie co najmniej 3 stanowiska garażowe".

Jak to już Sąd zaznaczył wyżej, przeprowadzenie procedury legalizacyjnej wymaga, aby budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taka zgodność nie zachodzi, co trafnie oceniły organy administracji.

Skład orzekający podziela także stanowisko organów obu instancji co do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Po pierwsze: przepisy planistyczne nie przewidują możliwości sytuowania budynków garażowych w granicy działki (§ 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych; po drugie: sporny obiekt ma wysokość 5,5 m, w związku z czym nie spełnia wymagań określonych w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia; po trzecie: szerokość działki nr. ew. [...] jest większa niż 16, m, stąd niemożliwe jest zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia; po czwarte: obiekt narusza także § 12 ust. 3 rozporządzenia, gdyż na sąsiedniej działce nie istnieje żaden obiekt w granicy, który przylegałby swoją ścianą do budynku istniejącego.

Powyższe rozważania, zdaniem Sądu, stanowiły wystarczającą podstawę do wydania decyzji w trybie art. 48 ust. 1 (pkt 1) Prawa budowlanego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.