Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 481/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka - spr. po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do uposażenia postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. P. (zwanego dalej również: "skarżącym"), jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (zwanego dalej: "organem") z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do uposażenia.

W odpowiedzi na skargę, organ na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Wskazał, że po zastosowaniu trybu art. 54 § 3 P.p.s.a. decyzją z dnia 8 września 2021 r., nr [...], uchylił kwestionowaną przez skarżącego decyzję z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 24 maja 2021 r., nr [...] i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji.

Na wezwanie Sądu skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2021 r. oświadczył, że nie kwestionował decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 8 września 2021 r., bowiem ostatecznie decyzja ta uwzględnia jego skargę w całości i skarżący decyzję tę akceptuje jako ostateczną w jego sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć.

W art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określono sytuacje, w których sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Zgodnie z pkt 1 i 2 wskazanego przepisu prawa, zdarzeniem powodującym umorzenie postępowania jest skuteczne cofnięcie skargi przez stronę oraz śmierć strony, przy spełnieniu dodatkowych warunków. Natomiast art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego może wynikać również z innych przyczyn, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć przedmiot postępowania.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Powtórzyć przyjdzie, że owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Dodać jeszcze trzeba, że w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że już po wniesieniu skargi przez M. P. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu uchylił kwestionowaną przez skarżącego decyzję z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 24 maja 2021 r., nr [...] i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. Powyższego dokonał w dniu 8 września 2021 r., decyzją nr [...], stwierdzając również, że uchylone decyzje były dotchnięte wadą w postaci rażącego naruszenia prawa.

Tym samym uznać należy, że zaskarżona do tut. Sądu decyzja z dnia 14 lipca 2021 r. została wyeliminowania przez organ z obrotu prawnego, który uwzględnił skargę w trybie autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.) W ocenie Sądu, konsekwencją powyższego ustalenia jest stwierdzenie, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza niemożność poddania merytorycznej ocenie przez Sąd zaskarżonej czynności. Z kolei stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkuje jego umorzeniem na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ponieważ przed wydaniem wyroku przestał istnieć przedmiot zaskarżenia.

Dodać należy, że opisana decyzja uchylająca została doręczona skarżącemu w dniu 13 września 2021 r., a ten w piśmie z dnia 8 listopada 2021 r. oświadczył, że nie kwestionował decyzji uchylającej z dnia 8 września 2021 r., nr [...], bowiem uwzględniła ona skargę w całości i ostatecznie załatwiła przedmiotową sprawę.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.