Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4085/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 4, art. 5 ust. 1-2, art. 5b ust. 1-2, art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2022 r.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 21 kwietnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm. dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 3, 4, 5, 22, art. 5 pkt 1, 2, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: "u.t.d."), lp. 1.1, lp. 5.12.2, lp. 6.3.8, lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1, dalej: "rozporządzenie 165/2014"), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16, dalej: "rozporządzenie 581/2010"), art. 2 pkt 6a, art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1412, dalej: "u.c.p.k."), art. 7 ust. 1 dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w Sprawie Organizacji Czasu Pracy Osób Wykonujących Czynności w Trasie w Zakresie Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2022 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 80, str. 35, dalej: "dyrektywa 2002/15/WE"), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. P. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] w B., uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 30 czerwca 2021r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: a) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; b) niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; c) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; d) przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin.

Organ wyjaśnił, że powyższe stwierdzono 23 czerwca 2021 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w miejscowości Warszawa pojazdu marki S. o nr rej. [...] Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, realizowany w imieniu i na rzecz Strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [..] z 23 czerwca 2021 r.

GITD wskazał, że 30 czerwca 2022 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł na Stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, wyjaśnił odnośnie wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, że w toku postępowania administracyjnego w odpowiedzi na zapytanie organu I instancji, Starostwo Powiatowe w Ż. pismem o sygn. [...] z 18 lutego 2022 r. wskazało, że Strona posiada od 15 stycznia 2015 r. zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne (rzeczy). Obecnie przedsiębiorca dysponuje zaświadczeniem nr [...] z 28 października 2020 r. (zmiana zaświadczenia na skutek zmiany liczby pojazdów). Pojazd marki S. o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. zaświadczenia 13 lutego 2018 r. Organ dodał, że Starostwo Powiatowe w Ż. wskazało również, że przedsiębiorca uzyskał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy 27 października 2021 r. W tym samym dniu zgłosił pojazd marki S. o nr rej. [...] w ramach zezwolenia nr [...].

GITD następnie dodał, że Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z 4 marca 2022 r. wezwał Stronę do przesłania oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentacji potwierdzającej m.in. fakt legitymowania się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem marki S. o nr rej. [...] oraz dokumentacji potwierdzającej, że przewożony w dniu kontroli ładunek spełniał wymogi art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d.. Strona na wezwanie organu nie odpowiedziała.

GITD wyjaśnił dalej, że mając na uwadze powyższe organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie Strona nie wypełniła przesłanki określonej w art. 4 pkt. 4 lit. c u.t.d., ponieważ Strona nie wykazała, że ładunek w postaci piasku, zgodnie z dokumentem WZ z 15.06.2022 r. należał do przedsiębiorstwa [...] z R.. Z tym wnioskiem zgodził się GITD uznając za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł z tytułu naruszenia lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

GITD dodał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wykazała, iż kontrolowany kierowca w dniach: 02.06.2021 r.; 07.06.2021 r.; 17.06.2021 r.; 18.06.2021 r., nie wprowadził na kartę kierowcy wymaganych wpisów dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, w wyniku czego organ I instancji stwierdził brak 4 wpisów. Ponadto GITD wskazał, że w toku postępowania administracyjnego analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kontrolowany kierowca w okresie od 08.06.2021 r. o godz. 01:22 do 09.06.2021 r. o godz. 02:03 nie dokonał wymaganego wpisu dotyczącego aktywności kierowcy, w wyniku czego stwierdzono brak 1 wpisu.

GITD, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 250,00 złotych (5 x 50,00 złotych) za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wyjaśnił przy tym, że kierowca nie wprowadził na kartę kierowcy wymaganych wpisów dotyczących rodzaju aktywności kierowcy, w tym przypadku odpoczynków, dlatego nie może uznać za zasadne wyjaśnień Strony, w momencie kontroli kierowca posiadał w pojeździe zaświadczenia o działalności za okres od 08.06.2021 r. godz. 02:00 do 09.06.2021 r. godz. 01:58, zwalniające z wymogu ręcznego wprowadzania danych na karcie kierowcy, ponieważ w ww. okresie kierowca nie wykonywał żadnych czynności związanych z wykonywaniem pracy. GITD podkreślił, że kierowca winien był okazać ww. zaświadczenia w toku kontroli drogowej. Ponadto Strona nie przedłożyła w toku postępowania przed organem I instancji oraz do odwołania żadnych zaświadczeń. Twierdzenia Strony nie mają zatem, jak wskazał GITD, odzwierciedlenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

GITD wskazał również, że w toku postępowania administracyjnego w wyniku analizy pobranych podczas kontroli danych cyfrowych organ I instancji stwierdził, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych z karty kierowcy. Analiza danych wykazała, iż ostatnie wczytanie danych cyfrowych miało miejsce 22 czerwca 2020 r., czyli 366 dni kalendarzowych przed kontrolą drogową. Na karcie od ostatniego pobrania danych zarejestrowane zostały 237 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy. Termin odczytu został przekroczony o 209 dni. W związku z powyższym GITD uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500,00 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.17 do załącznika nr 3 u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10- godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej, GITD wyjaśnił, że pismem z 5 stycznia 2023 r. wezwał Stronę do przedłożenia lub przesłania oryginału lub poświadczonej zgodnie z art. 76a § 2 K.p.a., kopii umowy (ze wskazaniem danych nawiązania stosunku pracy i formy zatrudnienia), na podstawie której kierowca wykonywał przewozy na rzecz Strony. W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego Strona do pisma z 27 stycznia 2023r. przedłożyła wymagany przez organ dokument w postaci umowy o pracę z 1 czerwca 2018 r. GITD stwierdził, że nie istnieje możliwość kontrolowania kierowcy na podstawie przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, w przypadku w którym był on pracownikiem Strony zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Mając powyższe na uwadze GITD uchylił karę pieniężną w wysokości 400,00 złotych (100 zł x 4) złotych nałożoną przez organ I instancji na Stronę za naruszenie z 31.05.2021 r., 2.06.2021 r., 7.06.2021 r. i 17.06.2021 r., polegające na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czas pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej.

W związku z powyższym GITD uchylił nałożoną na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000,00 złotych (przed zastosowaniem art. 92a u.t.d. - 13.150,00 złotych) i jednocześnie nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000,00 złotych za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenia (kara w wysokości 12.750,00 złotych na podstawie art. 92a .u.t.d. została zmniejszona do 12.000,00 złotych).

Decyzję GITD z 21 kwietnia 2023 r. Skarżąca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów K.p.a. i wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła, że kierowca dysponował w kontrolowanym pojeździe zaświadczeniem o działalności kierowcy za okres od 08.06.2021 godz. 02:00 do 09.06.2021 godz. 01:58. W okresie tym nie wykonywał żadnych czynności związanych z wykonywaniem pracy więc został wyposażony w zaświadczenie o działalności kierowcy za w/w okres zwalniające z wymogu ręcznego wprowadzania danych na karcie kierowcy. Skarżąca powtórzyła, że kierowca nie przekroczył normy dziesięciogodzinnej pracy w porze nocnej.

Skarżąca dodał, że GITD zaniechał spełnienia ciążącego na nim obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, albowiem nie rozważył zasadności naruszenia dotyczącego Ip 1.1 zał. nr 3 u.t.d.

Skarżąca wskazała również na niezgodności stwierdzeń organu ze stanem faktycznym. Skarżąca wyjaśnił, że przedmiotowy przejazd wykonywany był 23 czerwca 2021 r., a nie jak wskazał GITD 15 maja 2022 r. i dotyczył przewozu masy jajowej, a nie jak wskazał GITD - piasku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie na Skarżącą została nałożona m.in. kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (ust. 1 ). Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009; 2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy (ust. 2).

Jak wynika z Lp. 1.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, jest zagrożone karą administracyjną w wysokości 12 000 zł.

Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że w dniu popełnionych naruszeń Skarżąca posiadał zaświadczenie nr [...]na przewozy drogowe na potrzeby własne. Z pisma Starostwa Powiatowego w Ż. z 18 lutego 2022 r. (str. 33 akt administracyjnych), wynika, że Strona: "(...) posiada od 15 stycznia 2015 r. zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne (rzeczy). Obecnie przedsiębiorca dysponuje zaświadczeniem nr [....] z 28 października 2020 r. (zmiana zaświadczenia na skutek zmiany liczby pojazdów)." Kopia powyższego zaświadczenia znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (str. 3 akt administracyjnych).

Zgodnie z art. 33 ust. 1 i ust. 3 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (ust. 1). Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych (ust. 3).

Organ I instancji stwierdził w decyzji I instancji, że nie ulega wątpliwości, iż w omawianej sprawie, na dzień kontroli Strona posiadała od 15 stycznia 2015 r. zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne rzeczy. Organ I instancji wskazał również, że: "Na podstawie informacji zwrotnej od Starostwa Powiatowe w Żurominie ustalono, że przedsiębiorca w dniu kontroli nie legitymował się stosownym uprawnieniem do wykonywania transportu drogowego. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji."

GITD natomiast dodał w zaskarżonej decyzji, że: "(...) organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie Strona nie wypełniła przesłanki określonej w art. 4 pkt. 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym, ponieważ strona nie wykazała, że ładunek w postaci piasku, zgodnie z dokumentem WZ z dnia 15.06.2022 r. należał do przedsiębiorstwa [...] z R.."

Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d., niezarobkowym przewozem drogowy - przewozem na potrzeby własne - jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Sąd stwierdza, że organy obu instancji nie wyjaśniły, dlaczego pomimo stwierdzonego posiadania przez Skarżącą zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne rzeczy, doszły do wniosku, że Skarżąca w dniu kontroli nie legitymowała się stosownym uprawnieniem do wykonywania transportu drogowego. GITD natomiast, poza tym, że wskazał inny ładunek niż był przewożony przez Skarżącą (organ wskazał piasek, podczas gdy przewożona była masa jajeczna) oraz wskazał błędny dokument przewozowy WZ (organ wskazał na dokument WZ z 15 czerwca 2022 r., podczas gdy ładunek przewożony był na podstawie dokumentu WZ z 22 czerwca 2021 r., zgodnie z którym odbiorcą towaru był [...]z R.), stwierdził, że Strona nie wypełniła przesłanki określonej w art. 4 pkt. 4 lit. c u.t.d., ponieważ Strona nie wykazała, że ładunek należał do przedsiębiorstwa [...] z R.. Z omawianego stanowiska GITD wynika, że Skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d., aby sporny przejazd można było uznać, za przejazd na potrzeby własne, GITD jednak w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego w świetle definicji z art. 4 pkt 4 u.t.d., wykazanie że [...] z R.był właścicielem przewożonego towaru, skutkowałoby przyjęciem iż sporny przewóz był przewozem na potrzeby własne, a w przeciwnym razie spornego przewozu towaru nie można uznać za przewóz na potrzeby własne. Tymczasem w art. 4 pkt 4 lit. c mowa jest o przypadku przejazdu pojazdu załadowanego gdy rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, trudno zatem uznać, że tylko w sytuacji gdyby przewożony w niniejszej sprawie towar stanowił własność odbiorcy ([...]z R.), sporny przewóz mógłby stanowić przewóz na potrzeby własne.

Sąd stwierdza w związku z tym, że stanowisko w powyższym zakresie organów obu instancji jest zupełnie niejasne i nie poddaje się sądowej kontroli. GITD naruszył z powyższych względów art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d., poprzez jego błędną interpretację, organ I instancji natomiast w ogóle nie wyjaśnił, dlaczego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. art. 4 pkt 4 oraz art. 33 ust. 1 i ust. 3 u.t.d.

Sąd stwierdza również, że organy obu instancji naruszyły z powyższych względów przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie podjęły bowiem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), a w związku z tym uznanie za udowodnione (art. 80 K.p.a.) twierdzenie, że Skarżąca w dniu kontroli nie legitymowała się stosownym uprawnieniem do wykonywania transportu drogowego i nie wypełniła przesłanki określonej w art. 4 pkt. 4 lit. c u.t.d., nie znajduje wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniach decyzji obu instancji, co stanowi również naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto powołane przez GITD w zaskarżonej decyzji okoliczności dotyczące przewożonego przez Skarżącą piasku na podstawie dokumentu WZ z 15 czerwca 2022 r., nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.

Z tych względów należy uznać, że nałożona na Skarżącą w wysokości 12.000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenie, o którym mowa w lp. 1.1.1. załącznika nr. 3 u.t.d., jest przedwczesna, nie znajduje bowiem uzasadnienia w ustaleniach organów obu instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ dokona ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ustali oraz wnikliwie wyjaśni czy w niniejszej sprawie Skarżąca wypełniła czy też nie przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d., a w konsekwencji, czy sporny przewóz mógł odbywać się na podstawie posiadanego przez Skarżącą zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Jeżeli organ dojdzie do wniosku, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niewystarczający do wyjaśnienia powyższej kwestii podejmie dodatkowe czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

W pozostałym zakresie Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skargi.

Podkreślenia wymaga, że odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej, GITD zasadnie uchylił karę pieniężną w wysokości 400,00 złotych (100 zł x 4) zł, nałożoną na Skarżącą przez organ I instancji za powyższe naruszenie w dniach 31.05.2021 r., 2.06.2021 r., 7.06.2021 r. i 17.06.2021 r. Dlatego bezpodstawne są zarzuty skargi dotyczące nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej za te naruszenia w wysokości 400.00 zł.

Organy wskazały, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wykazała, iż kontrolowany kierowca w dniach: 02.06.2021 r.; 07.06.2021 r.; 17.06.2021 r.; 18.06.2021 r., nie wprowadził na kartę kierowcy wymaganych wpisów dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, a także, że kierowca w okresie od 08.06.2021 r. o godz. 01:22 do 09.06.2021 r. o godz. 02:03 nie dokonał wymaganego wpisu dotyczącego aktywności kierowcy. Skarżąca nie kwestionuje, że kontrolowany kierowca w dniach: 02.06.2021 r.; 07.06.2021 r.; 17.06.2021 r.; 18.06.2021 r., nie wprowadził na kartę kierowcy wymaganych wpisów dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, natomiast odnośnie okoliczności nie dokonania przez kierowcę wymaganego wpisu dotyczącego aktywności kierowcy w okresie od 08.06.2021 r. o godz. 01:22 do 09.06.2021 r. o godz. 02:03, Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego w obu instancjach zaświadczenia o działalności za okres od 08.06.2021 r. godz. 02:00 do 09.06.2021 r. godz. 01:58, zwalniającego z wymogu ręcznego wprowadzania danych na karcie kierowcy.

Jak wynika z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

W świetle powyższych okoliczności faktycznych i cyt. regulacji prawnej, na Skarżącą prawidłowo została nałożona kara pieniężna w wysokości 250,00 złotych (5 x 50,00 złotych) za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Jak wynika natomiast z art. 1 rozporządzenia 581/2010: 1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. 3. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

W niniejszej sprawie, w toku postępowania administracyjnego w wyniku analizy pobranych podczas kontroli danych cyfrowych organ I instancji stwierdził, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych z karty kierowcy. Analiza danych wykazała, iż ostatnie wczytanie danych cyfrowych miało miejsce 22 czerwca 2020 r., czyli 366 dni kalendarzowych przed kontrolą drogową. Na karcie od ostatniego pobrania danych zarejestrowane zostały 237 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy. Termin odczytu został przekroczony o 209 dni. W związku z powyższym organy obu instancji prawidłowo uznały za zasadne nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500,00 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.17 do załącznika nr 3 u.t.d.

W świetle wskazanych powyżej naruszeń prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w sentencji.

W związku z brakiem wniosku o zwrot kosztów postępowania, Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania przez organ na rzecz Skarżącej.