Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 243/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 34/23 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi: I. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę I. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącej. Sąd I instancji odrzucając skargę kasacyjną wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 stycznia 2024 r. pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków fiskalnych skargi kasacyjnej, natomiast wezwaniem z dnia 15 stycznia 2024 r. również do usunięcia braków formalnych –z pouczeniem, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Wezwanie i zarządzenie zostały przesłane jedną przesyłką. Podkreślono, że skarżąca usunęła braki formalne i fiskalne, jednak po upływie terminu. Uzasadniając wyjaśniono, że z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi kasacyjnej, po dwukrotnym awizowaniu: 19 stycznia 2024 r. oraz 29 stycznia 2024 r., została wydana adresatowi w placówce pocztowej w dniu 5 lutego 2024 r. Zatem skutek doręczenia wedle powyższych reguł, nastąpił w dniu 2 lutego 2024 r., a nie w dniu 5 lutego 2024 r. - kiedy to wydano adresatowi przesyłkę w placówce pocztowej. Wobec tego, wymagany przez ustawę siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych i fiskalnych upłynął bezskutecznie z dniem 9 lutego 2024 r., a skarżąca uzupełniła braki (nadała przesyłkę w placówce pocztowej) w dniu 12 lutego 2024 r., co oznacza, że dokonała tej czynności procesowej po upływie ustawowego terminu.

Następnie skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie postanowienia Sądu I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił na podstawie art. 194 § i ust. 1a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a." naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 73 § 3 p.p.s.a.poprzez błędne przyjęcie, że korespondencja nadana w dniu 16 stycznia 2024 roku została odebrana przez adresata po terminie, podczas gdy adresat nie otrzymał od doręczyciela pocztowego wybranego przez nadawcę - Poczta Polska SA - pierwotnego awizo, a z otrzymanego przez adresata od doręczyciela pocztowego wybranego przez nadawcę powtórnego awizo z dnia 29 stycznia 2024 roku jednoznacznie wynikało, że termin odbioru przesyłki rejestrowej upływa w dniu 05 lutego 2024 roku – w którym to dniu przesyłka została odebrana przez adresata,-

b. art. 220 § i p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że bezskutecznie upłynął termin do uzupełnienia braków w postaci uiszczenia opłaty sądowej, podczas gdy skarżąca uiściła opłatę sądową w zakreślonym terminie siedmiodniowym od dnia otrzymania korespondencji od nadawcy, odebranej zgodnie z pouczeniem zawartym w powtórnym awizo;

c. art. 65 p.p.s.a. w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 roku w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U.2024.19, tj. z dnia 2024.01.05) poprzez błędne przyjęcie, że korespondencja nadana w dniu 16 stycznia 2024 roku została odebrana przez adresata po terminie, podczas gdy adresat nie otrzymał od doręczyciela pocztowego wybranego przez nadawcę - Poczta Polska SA - pierwotnego awizo, a z otrzymanego przez adresata od doręczyciela pocztowego wybranego przez nadawcę powtórnego awizo z dnia 29 stycznia 2024 roku jednoznacznie wynikało, że termin odbioru przesyłki rejestrowej upływa w dniu 05 lutego 2024 roku - w którym to dniu przesyłka została odebrana przez adresata, albowiem doręczyciel sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej i przechowuje przesyłkę przez okres siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia powtórnego zawiadomienia.

d. art. 65 p.p.s.a. w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 roku w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U.2024.19, tj. z dnia 2024.01.05) poprzez błędne przyjęcie, że korespondencja nadana w dniu 16 stycznia 2024 roku została odebrana przez adresata po terminie, podczas gdy adresat nie otrzymał od doręczyciela pocztowego wybranego przez nadawcę - Poczta Polska SA - pierwotnego awizo, a z otrzymanego przez adresata od doręczyciela pocztowego wybranego przez nadawcę powtórnego awizo z dnia 29 stycznia 2024 roku jednoznacznie wynikało, że termin odbioru przesyłki rejestrowej upływa w dniu 05 lutego 2024 roku - w którym to dniu przesyłka została odebrana przez adresata, albowiem doręczyciel dokonuje doręczenie w sposób przewidziany w art. 139 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, który przewiduje, że "w razie niemożności doręczenia w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe należy złożyć w placówce pocztowej tego operatora, a doręczane w inny sposób - w urzędzie właściwej gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma umieszcza się w drzwiach mieszkania lub biura adresata lub oddawczej skrzynce pocztowej, ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo złożono, oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia zawiadomienia. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, czynność zawiadomienia należy powtórzyć.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) wniesione zażalenie nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji.

Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

W myśl art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy rozdziału 4 "Doręczenia" Działu III p.p.s.a. nie stanowią inaczej. Dokonując zatem doręczenia przesyłki w trybie art. 73 p.p.s.a. doręczający – zgodnie z § 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. 2020, poz. 819 ze zm., dalej: rozporządzenie z 6 maja 2020 r.), po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy: dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz umieszcza adnotację "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis.

Jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie 7 dni, placówka pocztowa operatora sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru pisma w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej i zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem (§ 8 ust. 2 rozporządzenia z 6 maja 2020 r. w zw. z art. 65 § 2 i art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane (por. np. postanowienie NSA z 17 maja 2023 r., sygn. akt II OZ 181/23 te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże)

NSA stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie podważyła w sposób skuteczny domniemania, że zawiadomienie o złożeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej dotarło do rąk adresata. Prawidłowości doręczenia przedmiotowej przesyłki nie podważa niczym niepoparte stwierdzenie, że skarżąca nie otrzymała zawiadomienia o złożeniu pisma wraz informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, bowiem ani w skrzynce na listy skarżącego ani w drzwiach mieszkania nie było tej informacji.

Z duplikatu potwierdzenia odbioru oraz pisma Poczty wynika, że przedmiotową przesyłkę pracownik Poczty Polskiej w dniu 19 stycznia 2024 roku awizował z powodu nieobecności adresata. Zawiadomienie o przesyłce pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata, a przesyłkę złożono do odbioru w UP Poznań 2. W dniu 29 stycznia 2024 roku pod wskazany adres doręczono zawiadomienie powtórne. Przesyłkę w dniu 5 lutego 2024 roku wydano pełnomocnikowi pocztowemu Pani J.W.

W świetle powyższego prawidłowość doręczenia spornej przesyłki skarżącej nie budzi wątpliwości. Za trafne należy uznać zatem stanowisko Sądu I instancji, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej zostało w sposób prawidłowy uznane za doręczone ze skutkiem skarżącej w dniu 29 stycznia 2024 r., w trybie art. 73 p.p.s.a. Skarżąca w zażaleniu kwestionuje to doręczenie, powołując się na błąd pracowników poczty, wskazuje bowiem na brak otrzymania awiza odnoszącego się do spornej przesyłki. Taka ogólnikowa informacja nie jest jednak, w ocenie NSA, wystarczająca do podważenia prawidłowości doręczenia wezwania Sądu I instancji. Oczywistym pozostaje, iż w orzecznictwie NSA funkcjonuje trafny pogląd, zgodnie, z którym gołosłowne powoływanie się przez stronę na okoliczności niepoparte jakimikolwiek dowodami, czyni jej twierdzenia mało wiarygodnymi, niepozwalającymi uznać za spełniony wymóg uprawdopodobnienia. Za "gołosłowne" należy niewątpliwie uznać oględne sformułowanie jakoby strona nie dostała awiza przesyłki sądowej, poprzestające na tej okoliczności.

Skoro zatem w zakreślonym terminie, który upłynął 9 lutego 2024 r., skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej, wobec bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, a więc to, że skarżąca nie zastosowała się w zakreślonym terminie do wezwania i nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej, NSA uznał, że zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną.

Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek procesowych dochodząc do właściwej konkluzji, iż w analizowanym przypadku należało odrzucić skargę kasacyjną z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w terminie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia