Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 182/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną przez G. M. (w drodze odwołania) decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2020 r. nr [...], wydaną w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego.

Przedmiotową decyzją z dnia [...] września 2020 r. Prezydent Miasta P. (dalej również: Prezydent Miasta; organ I instancji), wskazując w podstawie prawnej m.in. art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7 pkt. 5 i 6 , art. 8 ust. 1 pkt. 1 , art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt 1 i 2, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2019 r., poz. 1507 [aktualnie: Dz.U. z 2020 r., poz.1876] ze zm. – dalej: u.p.s.) w związku z § 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2018 r., poz. 1358) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), odmówił przyznania G. M. (dalej również: wnioskodawczyni; skarżąca; strona) pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości, w wysokości:

- [...] zł na zakup leków;

- [...],- zł na zakup odkurzacza;

oraz odmówił wsparcia finansowego na zorganizowanie w mieszkaniu wnioskodawczyni gabinetu rehabilitacyjnego a także odmówił wypłacenia 28 mln zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy;

W trakcie postępowania Prezydent Miasta ustalił, że G. M. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest w wieku poprodukcyjnym, jest osobą długotrwale chorującą, która została zaliczona do osób z lekkim stopniem niepełnosprawności na stałe, utrzymuje się z emerytury.

Organ I instancji stwierdził, że uzyskiwany przez stronę dochód [we wrześniu 2020 r., tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku] w postaci świadczenia emerytalnego z ZUS w kwocie [...]zł netto miesięcznie, przekracza kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej, które wynosi dla jednoosobowego gospodarstwa domowego [...] zł (kryterium z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). W związku z tym uznał, że skarżąca nie kwalifikuje się do przyznania jej pomocy w formie zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Wobec tego, z uwagi na przekroczenie przedmiotowego kryterium, Prezydent Miasta rozpoznał wniosek na podstawie art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s. W tym względzie organ stwierdził, że wniosek o przyznanie pomocy finansowej jest niezasadny. W zakresie żądania pomocy finansowej na zakup leków organ uznał, że znaczna część leków, które zdaniem wnioskodawczyni powinna zażywać to suplementy diety i leki uzupełniające leczenie. Organ wskazał, że wnioskodawczyni przedstawiła recepty na większą liczbę opakowań leków, a zatem recepty mogą być realizowane sukcesywnie. Wnioskodawczyni może zatem pokrywać koszt najpilniejszych potrzeb w zakresie nabycia leków z uzyskiwanego dochodu. Organ zakwestionował wartość odkurzacza, który chciałaby nabyć wnioskodawczyni wskazując, że ceny tego rodzaju sprzętu rozpoczynają się od 120-130 zł, zatem G. M. może nabyć taki sprzęt z własnych środków. Ponadto zakup odkurzacza nie jest niezbędną potrzebą bytową uzasadniającą przyznanie pomocy finansowanej z pomocy społecznej. Prezydent nie uwzględnił również wniosku o pomoc finansową na zagospodarowanie pomieszczenia na gabinet rehabilitacyjny wskazując, że zgodnie z zaleceniami NFZ gabinety rehabilitacyjne wznowiły swoją działalność.

W zakresie żądania wypłacenia zadośćuczynienia organ wskazał, że tego typu sprawy nie mogą być rozpatrywane na podstawie ustawy o pomocy społecznej.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła G. M..

W motywach decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji i stanowisko tego organu co do rozstrzygnięcia prawnego. Kolegium zwróciło ponadto uwagę na to, że strona regularnie korzysta z pomocy organu I instancji udzielanej w formie zasiłków celowych na zakup żywności. Pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszelkich potrzeb osób o nią ubiegających się, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej i wnioskowanej przez te osoby wysokości.

Na podstawie całokształtu sprawy organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, nie narusza prawa. W tym względzie organ odwoławczy argumentował, że mając na uwadze uzyskiwaną przez wnioskodawczynię pomoc ze środków pomocy społecznej w formie zasiłków celowych na żywność, nie zachodzi w niniejszej sprawie przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 41 u.p.s. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca uzyskuje stały dochód i przy racjonalnym wykorzystaniu zasobów pieniężnych powinna zabezpieczyć inne podstawowe potrzeby bytowe, gdyż taki stały i regularnie otrzymywany dochód umożliwia stronie zaplanowanie wydatków z wyprzedzeniem oraz pozwala na sukcesywną realizację zakupów we własnym zakresie.

W skardze na decyzję organu II instancji G. M. zarzuciła naruszenie prawa i wskazała, że nie jest prawdą, iż regularnie otrzymuje pomoc. Wskazała, że za miesiące listopad i grudzień 2020 r. nie otrzymała żądanego wsparcia finansowego.

Kolegium w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Strony zostały zawiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2020 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczyło odmowy przyznania G. M. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu w kwotach:

- [...] zł na zakup leków;

- [...],- zł na zakup odkurzacza;

oraz odmowy wsparcia finansowego na zorganizowanie w mieszkaniu wnioskodawczyni gabinetu rehabilitacyjnego a także odmowy wypłacenia 28 mln zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy;

Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych, w tym m.in. w formie zasiłku celowego, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód według aktualnego kryterium nie przekracza [...] zł.

W niniejszej sprawie nie budziło sporu, że skarżąca nie spełnia kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., gdyż jako osoba samotnie gospodarująca uzyskuje dochód w kwocie [...]zł netto (w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku). Tym samym skarżąca nie kwalifikowała się do uzyskania pomocy na podstawie art. 39 powołanej ustawy. W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, że w przypadku przekroczenia kryterium dochodowego, przyznanie świadczenia celowego na ogólnych zasadach jest w świetle przepisów prawa niedopuszczalne i kwestia ta nie podlega uznaniu organów. Wynika to wprost z przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 u.p.s.

Wobec ustaleń dotyczących spełnienia przez wnioskodawczynię kryterium dochodowego, organy administracyjne rozważyły możliwość przyznania skarżącej pomocy finansowej na podstawie innych przepisów i z uwzględnieniem okoliczności, w jakich się znalazła. Zgodnie z art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznane świadczenie w postaci specjalnego zasiłku celowego (pkt 1) lub m.in. zasiłku celowego, pod warunkiem zwrotu całości lub części (pkt 2). "Szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w tym przepisie, dotyczy takich wyjątkowych okoliczności składających się na sytuację życiową danej osoby lub rodziny, które ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwalają stwierdzić, że sytuacja ta jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe. Stan ten musi też wynikać z okoliczności nienależących do zdarzeń codziennych, a zatem dotyczy zdarzeń występujących okazjonalnie, zwykle nagle, będących skutkiem niefortunnych zbiegów okoliczności czy innych zdarzeń, wykraczających poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. W. Maciejko [w:] P. Zaborniak, W. Maciejko, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2013, art. 41; orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyroki z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1416/07, 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 164/11, 16 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 179/18 i 16 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 3072/18 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Specjalny zasiłek celowy powinien być zatem traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna, na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności.

W ocenie Sądu decyzja odmawiająca skarżącej przyznanie pomocy finansowej na wskazane we wniosku potrzeby nie została podjęta z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Sytuacja życiowa wnioskodawczyni (z jednej strony trudna ze względu na stan zdrowia i niepełnosprawność, a z drugiej strony ustabilizowana przez posiadanie stałego dochodu, przekraczającego kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej) jest znana organom. Nie stanowi przy tym sytuacji, która – jako taka – może zostać uznana za "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 41 u.p.s. Jak wynika z akt sprawy, G. M. regularnie korzysta ze wsparcia pomocy społecznej (w szczególności otrzymuje zasiłki na zakup żywności), choć nie w takim rozmiarze, jak tego oczekuje. Zdaniem Sądu po jej stronie nie zaistniały nowe, nadzwyczajne okoliczności uzasadniające przyznanie pomocy na podstawie art. 41 u.p.s. O istnieniu "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w tym przepisie, nie może świadczyć to, że w przekonaniu skarżącej jej sprawy są rozpatrywane nieprawidłowo i w sposób dla niej krzywdzący.

Oceniając niniejszą sprawę, w świetle zaistniałych w niej okoliczności, Sąd wziął pod uwagę, że skarżąca jest osobą posiadającą niewielki stały dochód (emerytura), jak i to, że mimo przekroczenia kryterium dochodowego otrzymuje świadczenia celowe na niektóre pilne potrzeby. Stanowisko organów co do tego, że wskazane we wniosku potrzeby nie stanowiły "szczególnie uzasadnionego przypadku" zostało odpowiednio umotywowane. W ocenie Sądu taka nadzwyczajna sytuacja nie ma miejsca w rozpoznanej sprawie, jakkolwiek Sąd nie przeczy, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna. Niemniej jednak, wobec uzyskiwanych dochodów nie można przyjąć, by strona znajdowała się w sytuacji szczególnie dotkliwej, która uzasadniałaby przyznanie jej świadczeń wskazanych w zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie organów pomocowych nie narusza prawa. Decyzja odmowna została należycie uzasadniona i rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę, uznając, że organy trafnie zidentyfikowały brak zaistnienia przesłanki do przyznania G. M. pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego albo specjalnego zasiłku celowego (względnie zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu).

Końcowo Sąd zaznacza, że przedstawiona wyżej stanowcza ocena sytuacji skarżącej, dotycząca szczególnie uzasadnionego przypadku z art. 41 u.p.s., odnosi się tylko do niniejszej sprawy i w jej konkretnych okolicznościach, w kontekście zgłoszonych potrzeb. Każda sprawa oceniana jest bowiem przez organy indywidualnie.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).