Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 140/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7c; art. 82; art. 92a ust. 2, 4; art. 92c ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 81 ust. 1-3, 5 (aktualnie Dz.U.2020.110 t.j. )
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: § 6a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 132 poz 841
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5; art. 4 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Ibrom Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 stycznia 2020 r., nr [...] Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. P. – utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 17 października 2019 r. na drogowym przejściu granicznym w [...] na kierunku wyjazdowym z Polski do kontroli granicznej zgłosił się I. S., kierujący ciągnikiem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski na [...] dla przewoźnika polskiego [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., na podstawie licencji [...] W toku czynności służbowych związanych z kontrolą dokumentacji funkcjonariusz Straży Granicznej stwierdził, że w dowodzie rejestracyjnym ciągnika samochodowego o serii i numerze [...] brak jest aktualnych badań technicznych. Zgodnie z wpisami zawartymi w przedmiotowym dowodzie rejestracyjnym, termin ważności badań upłynął w dniu 4 czerwca 2019 r. Kierowca nie okazał żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że pojazd został poddany wymaganemu badaniu technicznemu. Na podstawie systemu CEPiK potwierdzono, upływ terminu ważności badań ciągnika samochodowego. Kierowca został poinformowany o stwierdzonym naruszeniu i w obecności funkcjonariusza Straży Granicznej podpisał protokół.

W toku czynności kontrolnych organ I instancji zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wskazanie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie [...]. Pismem z dnia 29 października 2019 r. GITD wskazał, że na dzień kontroli osobą zarządzająca transportem, o której mowa w art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, w przedsiębiorstwie [...], pozostawał P. P., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie osób nr [...]

Wobec powyższego, decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] nałożył na skarżącego P. P. karę pieniężną, uznając go za osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie [...]. Kara została nałożona za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego, w związku z naruszeniem art. 92a ust. 2, ust. 8 i lp. 15.1 załącznika nr 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 7, art. 8 art. 28 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podniósł, że nie jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie [...] i nie odpowiada za naruszenia wskazane w protokole kontroli.

Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie nie uwzględnił odwołania. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż to P. P. jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie [...], a tym samym stroną postępowania. Dane osoby zarządzającej w tym przedsiębiorstwie ustalono na podstawie informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) oraz na podstawie informacji uzyskanej od Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Powstanie Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego stanowi wykonanie zapisów art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE. Zgodnie z jego treścią każde państwo członkowskie prowadzi krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego, którzy od wyznaczonego przez to państwo właściwego organu uzyskali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Rejestr został utworzony w celu uzyskania kompletnej, aktualnej i szczegółowej bazy danych przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego oraz osób zarządzających transportem w przedsiębiorstwach. Skarżący powinien zadbać o to, aby dane w bazie KREPTD, która jest powszechnie dostępna, zostały uaktualnione. Zmiana osoby zarządzającej w przedsiębiorstwie stanowi ważny element działalności firmy, w związku z powyższym zarówno Skarżący, jak i przedsiębiorca powinni dołożyć należytej staranności, aby dane zostały jak najszybciej zaktualizowane. Ponadto, I. S., faktycznie nie mógł pełnić funkcji zarządzającego transportem. Zarówno przewoźnik, jak i skarżący błędnie twierdzą, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie, o której mowa w rozporządzeniu nr 1071/2009 jest Prezes Zarządu - I. S.. I. S. nie spełnia warunków, o których mowa w ww. rozporządzeniu, a więc nie może pełnić funkcji zarządzającego transportem.

Odnosząc się do braku podstaw zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa nakładają na zarządzającego transportem ponoszenie odpowiedzialności za funkcjonowanie całego działu transportu w przedsiębiorstwie. Odpowiada on przede wszystkim za pracę kierowców, dba o przestrzeganie przez nich przepisów, sporządza potrzebne dokumenty transportowe, weryfikuje umowy, przydziela ładunki, planuje trasy, dba o utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdza procedury związane z bezpieczeństwem. Zarządzający transportem odpowiada za swoje własne czyny w postaci naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego, jak również za czyny innych osób, jeżeli był za nie odpowiedzialny albo dopuścił się chociażby nieumyślnie do powstania takich naruszeń. Zarządzający transportem zobligowany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby działalność ta nie naruszała aktów prawnych regulujących przedmiotowy obszar. Trudno również uznać, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego stanowi niedające się przewidzieć przez przedsiębiorcę wyjątkowe okoliczności i zdarzenia. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem dotyczącym lp. 15.1. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym były bowiem okolicznościami, na które zarządzający transportem, należycie kontrolując i nadzorując realizację obowiązku dokonywania okresowych badań technicznych pojazdów, miał wpływ i mógł je przewidzieć. Skarżący nie wskazał wystąpienia żadnych innych, nadzwyczajnych okoliczności, na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący P. P. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. art. 7, 8, 9, 30, 77 § 1, 80, 107 § 3, 136 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 u.t.d.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, co odnosi się również do rozstrzygnięcia organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, stanowił przepis art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.t.d.") w brzmieniu obowiązującym w czasie przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z tym przepisem zarządzający transportem, osoba o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2 000 zł za każde naruszenie. W myśl jednak art. 92a ust. 4 ustawy suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3 000 zł.

Wykaz tych naruszeń, wysokości kar za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku l do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, jak stanowi art. 92a ust. 8 tej ustawy.

Według Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego, aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężna w wysokości 200 zł.

Zdaniem Sądu dokonane przez orzekające w niniejszej sprawy ustalenia naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym nie budzą wątpliwości. W dniu 17 października 2019 r. na drogowym przejściu granicznym w [...] na kierunku wyjazdowym z Polski do kontroli granicznej zgłosił się I. S., kierujący ciągnikiem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski na [...] dla przewoźnika polskiego [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., na podstawie licencji [...] W toku czynności służbowych związanych z kontrolą dokumentacji funkcjonariusz Straży Granicznej stwierdził, że w dowodzie rejestracyjnym ciągnika samochodowego o serii i numerze [...] brak jest aktualnych badań technicznych. Zgodnie z wpisami zawartymi w przedmiotowym dowodzie rejestracyjnym, termin ważności badań upłynął w dniu 4 czerwca 2019 r. Kierowca nie okazał żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że pojazd został poddany wymaganemu badaniu technicznemu. Na podstawie systemu CEPiK potwierdzono, upływ terminu ważności badań ciągnika samochodowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego, pismem z dnia 29 października 2019 r., na podstawie danych zawartych w KREPTD, poinformował, że na dzień kontroli osobą zarządzająca transportem, o której mowa w art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, w przedsiębiorstwie [...], pozostawał P. P., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie osób nr [...]

W świetle art. 81 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, ze zm.), właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust. 1). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3). Stosownie natomiast do art. 81 ust 5 ww. ustawy, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. W myśl art. 82 ustawy, organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (ust. 1). Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (ust. 2). Zgodnie z art. 71 ust. 1 ww. ustawy, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Stosownie do § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 18 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 841 ze zm.) podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie.

W niniejszej sprawie kontrolowany pojazd poruszał się w chwili kontroli od dłuższego czasu bez ważnego okresowego badania technicznego i stanowił pojazd, który w świetle prawa nie miał potwierdzenia sprawności, szczególnie pod kątem bezpieczeństwa osób nimi jadących i innych uczestników w ruchu. Wykonywanie zaś przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego, aktualnego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł (Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym).

Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przewidziana przepisami ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna za tego rodzaju naruszenie, mogła być nałożona na skarżącego. Zdaniem Sądu, ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe. Stosownie bowiem do postanowień art. 2 pkt 5 rozporządzenia (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, s. 51 z późn. zm.), zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Jak stanowi art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:

a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;

b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, q której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;

c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów.

Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3) Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4).

Jak już wcześniej wyjaśniono, na podstawie wpisów do rejestru KREPTD organy ustaliły, że na dzień kontroli pojazdu zarządzającym transportem w kontrolowanym przedsiębiorstwie pozostawał P. P., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie osób nr [...] Jest to obiektywna okoliczność, której nie mogą podważyć wyjaśnienia skarżącego, że umowa jaka łączyła go z przedsiębiorcą nie obejmowała obowiązku weryfikacji dokumentów oraz planowania tras.

W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego – "KREPTD" jest publicznie dostępną i jawną bazą danych prowadzoną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego udostępnioną pod adresem: https://kreptd.gitd.gov.pl. Obowiązuje od dnia 30 listopada 2017 r. Został utworzony ustawą z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1935). Rejestr składa się z trzech ewidencji:

1) przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

2) poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3) osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego. Za chybione, w świetle treści wpisów do rejestru KREPTD, należy uznać wyjaśnienia skarżącego co do umowy jaka łączyła go z przedsiębiorcą. Z tego samego powodu, prawnie obojętną pozostaje okoliczność przebywania skarżącego na urlopie bezpłatnym. Sprawowanie funkcji zarządzającego transportem ma zatem doniosły charakter i wbrew subiektywnej ocenie skarżącego, jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym. W świetle prawidłowych ustaleń organu – wyjaśnienia skarżącego z dnia 15 listopada 2019 r. (k. [...] akt adm.), że zgodnie z umową łączącą go z przedsiębiorstwem [...], do jego obowiązków nie należy weryfikacja dokumentów oraz planowanie tras, że nie pracuje u tego przewoźnika i jest na urlopie bezpłatnym – nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Podobnie należy ocenić okoliczność, że V. Z. w piśmie z dnia 22 listopada 2019 r. (k. [...] akt adm.) wskazywała, że osobą odpowiedzialną za powstałe naruszenie jest I. S..

Przesłanką odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości w przestrzeganiu przepisów o transporcie drogowym jest sytuacja, gdy okoliczności i dowody wskazują, iż podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na ich powstanie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie mógł przewidzieć. Użyte w art. 92c ustawy o transporcie drogowym sformułowanie "okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia" stanowi powtórzenie dotychczasowego art. 92a ust. 4 ustawy. Natomiast element warunkowy – "naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć" stanowi treść dotychczasowego art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Dla zastosowania tej normy prawnej niezbędne jest zaistnienie obydwu przesłanek łącznie.

Skontrolowany pojazd nie posiadał aktualnego badania technicznego. Obalenie ustaleń protokołu kontroli, jako dokumentu urzędowego jest - stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. - możliwe, jednak wymaga przedstawienia dowodu przeciwko treści tego dokumentu. Tymczasem w sprawie takiego przeciwdowodu brak. Organ nie znalazł również w przedmiotowej sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 i 1a u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie osoba zarządzająca transportem musi wykazać, że dołożyła należytej staranności, czyli uczyniła wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżący nie wskazał żadnych dowodów mogących potwierdzić istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.