Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1380/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 30 ust 6 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 września 2023 r. znak: WI-I.7840.15.50.2023.DW w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. D. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 20 września 2023 roku, znak: WI-I.7840.15.50.2023.DW utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z 27 czerwca 2023 r., znak: AB.6743.360.2023.ŁM o sprzeciwie wobec zgłoszenia posadowienia bezpośrednio na gruncie obiektu tymczasowego, tj. przenośnika kabinowego o ruchu obrotowym – karuzeli, na działkach ewid. nr: [...] obr. [...] położonych w Z. .

Wskazana decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

W dniu 17 maja 2023 r. do Starosty T. wpłynęło zgłoszenie złożone przez A. D., dotyczące zamiaru "posadowienia bezpośrednio na gruncie obiektu tymczasowego, tj. przenośnika kabinowego o ruchu obrotowym - karuzeli" na działkach ewid. nr [...], nr [...], nr [...] obr[...] położonych w Z.

Wobec uznania przez organ, że zgłoszenie zawiera nieprawidłowości oraz braki, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2023 r., na inwestora nałożono obowiązek jego uzupełnienia w terminie do dnia 26 czerwca 2023 r. W postanowieniu tym zobowiązano inwestora do korekty wniosku oraz oświadczenia. Organ zobligował również zgłaszającą do przedłożenia m.in.: dokumentacji technicznej (potwierdzoną przez osobę uprawnioną), przedstawiającą przydatność obiektu do użytkowania zwłaszcza przy niesprzyjających warunkach atmosferycznych; obliczeń statycznych i wytrzymałościowych; dokładnych rysunków zgłaszanego przenośnika kabinowego, przedstawiającego jego charakterystyczne parametry techniczne. W postanowieniu zwrócono przy tym uwagę, że z ww. dokumentacji winno jasno ma wynikać, czy przedmiotowa konstrukcja przewiduje przenoszenie obciążeń związanych z silnymi opadami atmosferycznymi oraz silnym wiatrem.

W dniu 6 czerwca 2023 r. wpłynęła odpowiedź na powyższe postanowienie. W ocenie organu przekazana odpowiedź nie była kompletna. Ponadto po ponownym dokonaniu analizy przedmiotowego zgłoszenia, w ocenie organu planowane przedsięwzięcie nie mogło zostać zrealizowane w oparciu o przedmiotową procedurę, gdyż inwestycja taka wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Starosta zaznaczył, że prawo budowlane wyróżnia dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Pierwszą kategorię tworzą obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Druga kategoria obejmuje z kolei obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem.

Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Zdaniem organu, charakterystyczne parametry techniczne urządzenia, tj. m.in. waga (wynosząca 50 t) oraz jego wysokość (wynosząca niemal 33 m) oznacza, że obiekt ten wymaga odpowiednich zabezpieczeń i stabilizacji, aby wykluczyć ew. zmiany swego położenia, utratę kontaktu z gruntem, czy zniszczenie wskutek działania sił fizycznych (np. czynników zewnętrznych). A zatem ww. obiekt budowlany potrzebuje trwałego połączenia z gruntem dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania. Wszystkie ww. czynniki nie pozwalają przyjąć, że jest to obiekt, który stawia się na gruncie bez stałego, stabilnego z nim związania.

Zatem tutejszy organ uważa, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi budowy obiektu tymczasowego o jakim jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego. Z uwagi na ww. przesłanki objęty zgłoszeniem przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym posiada bowiem cechy budowli kategorii V, o której mowa w tabeli, stanowiącej załącznik do ustawy Prawa budowlanego.

Należy również sądzić, że założeniem ustawodawcy było zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tylko takich obiektów, które są stosunkowo mało skomplikowane pod względem technicznym i konstrukcji oraz nie zagrażają bezpieczeństwu podczas ich realizacji i późniejszej eksploatacji - w myśl art. 5 Prawa budowlanego.

Organ wskazał także, że nie może również uznać oświadczeń K. D. i S. S., przedłożonych do pisma przewodniego z dnia 6 czerwca 2023 r. - dotyczących "przydatności gruntu" na działkach ewid. nr [...] obr. [...] Z. na cele posadowienia zgłaszanej budowli. Bowiem według oświadczenia mgr inż. S. S. z informacji uzyskanych od właściciela przenośnika kabinowego o ruchu obrotowym - karuzeli wynika, że przez kilka lat na działkach ewid. nr [...] obr[...] był on posadowiony i nie występowały niekorzystne zjawiska jak nadmierne osiadanie czy odchylenia od pionu. Z rejestrów prowadzonych przez organ nie wynika jednakże, aby na wykonanie przedmiotowego obiektu w ostatnich latach było wydawane jakiekolwiek pozwolenie na budowę, bądź były przyjmowane zgłoszenia. Dowodem tego są zgłoszenia, dotyczące budowy tego rodzaju obiektu na ww. działkach, prowadzone pod znakami: AB.6743.464.2019.KB, AB.6743.334.2020.KB, AB.6743.468.2020.KB, AB.6743.608.2020.KB, AB.6743.41.2021.KB, AB.6743.1035.2021.KS - zakończone przez tut, organ wniesieniem sprzeciwu w drodze decyzji. W takim przypadku należy uznać, że zarówno realizacja jak i funkcjonowanie ww. karuzeli nie odbywała się w oparciu o obowiązujące przepisy. Z kolei K. D. oświadczył, że przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca parking dla samochodów i autobusów) jest wystarczająco twarda do budowy i eksploatacji koła widokowego. Zatem należy uznać, że skoro na tym terenie istnieje parking, przeznaczony dla postoju samochodów, wnioskowany obiekt rekreacyjno-rozrywkowy ("karuzela") może wykluczyć jego bezpieczne funkcjonowanie z uwagi na umiejscowienie i gabaryty obiektu. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że według jego własnych rejestrów nie wynika aby na realizację ww. parkingu udzielone zostało pozwolenie na budowę.

Ponadto organ po ponownym dokonaniu analizy przedmiotowego zgłoszenia, uznał, że planowane przedsięwzięcie nie może również zostać zrealizowane z uwagi na obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z rysunku planu wynika, że działki objęte zgłoszeniem zlokalizowane są na terenie zabudowy usługowej, oznaczonym symbolem 14.U/M. Według § 9 ust. 1 ww. uchwały nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane na terenie tym obowiązują następujące zasady zagospodarowania:

1) przeznaczenie podstawowe terenu l.U/M - usługi i mieszkalnictwo realizowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne lub mieszkania w budynkach usługowych;

2) przeznaczenie podstawowe terenu la.U/M, 14.U/M i 14a.U/M - usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub mieszkania w budynkach usługowych a w terenie 14.U/M również usług hotelarskich;

3) przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - ciągi komunikacyjne, miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej;

4) zakaz lokalizacji usług innych niż usługi gastronomiczne, handlu, edukacji, kultury, administracji, bankowości i finansów, ochrony zdrowia, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura oraz drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze.

Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 10 i 11 mpzp na terenie 14.U/M dopuszcza się lokalizację garaży, realizowanych w zabudowie zwartej oraz lokalizację reklam i tablic informacyjnych. Wykaz obiektów i urządzeń budowlanych możliwych do realizacji na powyższym terenie stanowi katalog enumeratywny i nie przewiduje realizacji tymczasowych obiektów budowlanych we wskazanej formie. Ponadto w przypadku zakwalifikowania przedmiotowej "karuzeli" jako obiektu usługowego, organ nie może uznać zgodności jej lokalizacji na ww. działkach, gdyż zgodnie z zapisami ww. uchwały, na obszarze planu miejscowego nie dopuszcza się realizacji usług o charakterze rekreacyjnym/rozrywkowym. Jak bowiem podano powyżej, usługi mogą być realizowane jako budynki, a nie jako budowle.

W przypadku realizacji powyższej inwestycji, dojdzie również do naruszenia innych przepisów, tj. § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). W rozumieniu powyższego przepisu odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Mając na uwadze, że (jak wynika z załączonej do wniosku mapy zasadniczej) projektowana "karuzela" (która najprawdopodobniej ma pełnić funkcję rekreacyjną) ma zostać zlokalizowana w odległości mniejszej niż 10 m od ściany wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego, jej lokalizacja może wprowadzać uciążliwości dla mieszkańców tego budynku. Jak również wynika z mapy, zgłaszana budowla zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 10 m (tj. 6 m - wymiar podany przez zgłaszającą), w stosunku do linii rozgraniczającej ulicę M.. Z., oznaczonej na rysunku ww. planu miejscowego symbolem 4.KDW.

W związku z tym, że odpowiedź na postanowienie nie została udzielona w sposób kompletny, a objętej zgłoszeniem budowli - "karuzeli", nie można zakwalifikować jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, a dodatkowo jej lokalizacja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i inne przepisy Starosta wniósł sprzeciw.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. D..

W treści odwołania wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania względnie z ostrożności procesowej, w oparciu o art. 138 § 2 kpa bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W trakcie trwania postępowania odwoławczego wpłynęło pismo Skarżącej z 7 lipca 2023 r. uzupełniające treść ww. odwołania. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji:

a) błędne ustalenie, iż na działkach ewidencyjnych objętych zgłoszeniem MPZP nie dopuszcza usytuowania obiektów tymczasowych (w tym objętej zgłoszeniem-karuzeli) w sytuacji, gdy brak jest takiego zakazu;

b) bezpodstawne uznanie, iż przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym — karuzela wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i jako taki nie może podlegać zgłoszeniu;

c) dowolną, własną interpretację, uznającą, że skoro dotychczas rozpatrywane zgłoszenia dotyczące podobnego obiektu na przedmiotowych działkach uzyskiwały decyzje sprzeciwu, to analogicznie obecne zgłoszenie również nie zasługuje na przyjęcie;

d) błędne uznanie, iż karuzela objęta zgłoszeniem ma pełnić funkcję rekreacyjną, która winna spełniać wymogi § 19 ust.1 WT, w sytuacji gdy jest to tylko i wyłącznie własna i dowolna interpretacja organu administracji z uwagi na fakt, iż objęty zgłoszeniem przenośnik kabinowy (owszem jako potocznie nazwany karuzelą jest zaliczany do obiektów rekreacyjnych) ma pełnić funkcję widokowo-obserwacyjną z uwagi na lokalizację blisko samego centrum miasta, jako dogodnego punktu obserwacyjnego;

e) błędne uznanie, iż karuzela objęta zgłoszeniem mieści się w kategorii V obiektów budowlanych (tj. obiektów sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie) – zgodnie z załącznikiem ustawy Prawo budowlane i winna spełniać wszelkie przepisy techniczne jej dotyczące;

f) bezpodstawne i nie poparte żadnym przepisem uznanie, że karuzela objęta zgłoszeniem nie spełnia warunku odległości od drogi gminnej, która wynosi zgodną z przepisami odległość 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni /zgodnie z rysunkiem zgłoszenia/, zatem spełnia wszelkie wymogi ustawowe w myśl przepisów o drogach publicznych, jak również w konsekwencji mylne uznanie, iż lokalizacja obiektu tymczasowego objętego zgłoszeniem narusza jakkolwiek linię rozgraniczającą ul. [...], oznaczoną na rysunku planu symbolem

4.KDW, która przebiega bezpośrednio przy krawędzi jezdni i nie została w żaden sposób – wbrew twierdzeniom organu - przekroczona.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 20 września 2023 roku, znak; WI-I.7840.15.50.2023.DW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że dla terenu inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś.-Z.". W § 9 MPZP zawarto ustalenia dla terenów usług komercyjnych. Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 14.U/M – o podstawowym przeznaczeniu usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub mieszkania w budynkach usługowych, jak również usługi hotelarskie, oraz o przeznaczeniu dopuszczalnym realizowanym w ramach przeznaczenia podstawowego – ciągi komunikacyjne, miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej (§ 9 ust. 1 pkt 2 i 3 MPZP).

Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 MPZP, cyt.:

"Tereny zabudowy usługowej oznaczone symbolami 1.U/M - pow. 0,53 ha, 1a.U/M - pow. 0,27 ha, 14.U/M - pow. 0,90 ha, 14a.U/M - pow. 0,05 ha. Obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: zakaz lokalizacji usług innych niż usługi gastronomiczne, handlu, edukacji, kultury, administracji, bankowości i finansów, ochrony zdrowia, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura oraz drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze."

Planowana inwestycja polega na budowie koła widokowego, zwanego przez Inwestorkę "karuzelą". Wojewoda uznał, że realizacja takiego obiektu jest sprzeczna z ustaleniami MPZP. Koło widokowe, określone przez Inwestorkę jako "karuzela" jest obiektem pełniącym funkcję usługową, związaną z rozrywką. Na terenie 14.U/M możliwe jest prowadzenie usług enumeratywnie wymienionych w § 9 ust. 1 pkt 4 MPZP, tj.: gastronomiczne, handlu, edukacji, kultury, administracji, bankowości i finansów, ochrony zdrowia, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura oraz drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze. Innego rodzaju usługi komercyjne zostały wprost zakazane. Cytowany przepis jest jednoznaczny i kategoryczny, z jego treści jasno wynika, iż ustawodawca lokalny ograniczył możliwość realizacji usług komercyjnych w terenach 14.U/M. Wskazać należy, że zapisy MPZP należy traktować całościowo. Błędnym jest stwierdzenie, że skoro inwestycja będzie pełniła funkcję usługową (komercyjną), to nie musi spełniać warunków określonych w § 9 ust. 1 pkt 4 MPZP.

Koło widokowe nie mieści się do zakresu usług komercyjnych enumeratywnie wymienionych w § 9 ust. 1 pkt 4 MPZP. Niezależnie od tego czy jest to tymczasowy obiekt budowlany czy też nie, jego funkcja sprawia, iż jego lokalizacja na działkach nr: [...], [...] obręb [...] Z. narusza ustalenia MPZP w zakresie przeznaczenia terenu. Tymczasowość obiektu nie oznacza braku zachowania zgodności przeznaczenia terenu określonego w mpzp, na którym jest lokalizowany.

Niezależnie od tego czy nazwiemy zgłoszony obiekt tzw. karuzelą, czy obiektem pełniącym funkcję widokowo-obserwacyjną to zdaniem Wojewody jest to świadczenie usług komercyjnych, ale z zakresu rekreacji, turystki, rozrywki a nie edukacji, kultury, które dopuszcza mpzp na terenie działek inwestycyjnych.

Wskazać należy, że w innych terenach dopuszczono możliwość realizacji obiektów budowlanych pełniących funkcję usługową, związaną z rozrywką (tereny oznaczone symbolem: 2.U – § 9 ust. 20 pkt 3 MPZP; 4.U – § 9 ust. 22 pkt 3 MPZP; 5.U – § 9 ust. 23 pkt 3 MPZP).

Mając powyższe na uwadze, organ I instancji prawidłowo wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zamierzenia uznając, iż jest ono niezgodne z ustaleniami MPZP.

Niezależnie organ odwoławczy stwierdził, iż tymczasowy obiekt budowlany – koło widokowe – posadowiony bez połączenia z gruntem na 180 dni, mieści się w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane).

Wojewoda wskazał, że tryb zgłoszenia jest procedurą uproszczoną, na podstawie której możliwa jest realizacja nieskomplikowanych obiektów budowlanych, a zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt. 4) ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Mając powyższe na uwadze, ustawodawca dopuścił możliwość wniesienia sprzeciwu wobec obiektu wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 7 Pb, jeśli jego realizacja m. in. może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Podkreślić należy, że zgłaszane koło widokowe ma wymiary: wysokość 33 m, długość 29,5 m, oraz szerokość 17 m. Ponadto, waży 50 ton. Jak również, obiekt ten będzie przeznaczony do przewozu ludzi, w przymocowanych do konstrukcji koła gondolach, w pionowym ruchu okrężnym, do wysokości ponad 30 m nad poziomem istniejącego terenu.

Dodać należy, że obiekt ten nie będzie związany trwale z gruntem, lecz wypoziomowany i posadowiony na podwoziu i czterech wspornikach. Ponadto, obiekt ten usytuowano na istniejącym parkingu (którego, legalność zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji, jest wątpliwa), oraz przy istniejącym budynku na terenie inwestycji (wspornik znajduje się przy zachodniopołudniowej ścianie budynku).

Wojewoda uznał, iż przedmiotowa inwestycja wymaga sporządzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego, bowiem nie jest obiektem o prostej konstrukcji, posiada duże gabaryty, oraz pełni funkcję przewozu osób trzecich nad poziomem terenu. Dokumentacja projektowa winna być sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może zażądać od inwestora przedłożenia w trybie zgłoszenia projektu budowlanego. Organ podkreślił, że opracowanie projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane wymaga zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zaznaczył też, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji ustawowych do oceny przedłożonego, do zgłoszenia tymczasowego obiektu budowlanego, projektu budowlanego w sposób określony w art. 35 ust. 1 Pb.

W związku z powyższym, mając na względzie art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Wojewoda uznał, że przedmiotowe zamierzenie, co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej jednak w niniejszej sprawie ww. inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (opisano powyżej), zatem realizacja ww. koła widokowego, we wskazanej lokalizacji, jest niemożliwa, zarówno w trybie zgłoszenia, jak również pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. D., podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną interpretację definicji ustawowej obiektu tymczasowego, tym samym bezpodstawne uznanie, iż objęty zgłoszeniem przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym — karuzela wymaga tylko i wyłącznie uzyskania pozwolenia na budowę i nie może podlegać zgłoszeniu, w sytuacji gdy nie jest trwale związany z gruntem oraz jego użytkowanie będzie ograniczone do 180 dni;

2) art. 29 ust. 1 pkt.7 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie przez Wojewodę Małopolskiego, że ustawodawca na podstawie przedmiotowego przepisu dopuścił możliwość wniesienia przez organ I-instancji sprzeciwu wobec obiektu tymczasowego, jeśli jego realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w sytuacji gdy organ administracji arch.-budowlanej nie ma kompetencji do wkraczania w sferę działań Urzędu Dozoru Technicznego (co inwestor wykazał w treści odpowiedzi na postanowienie Starosty T. z dnia 06.06.2023r. — pkt. 3 c),

3) art. 30 ust. 1 pkt.7 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że realizacja podlegającego zgłoszeniu "koła młyńskiego" może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w sytuacji gdy inwestor posiada ważną do dnia 30.04.2024r, decyzję zezwalającą na eksploatację (wydaną przez kompetentny w tym zakresie UDT) i zgodnie z prawem podczas tego roku urządzenie może dowolnie zmieniać lokalizację i to konserwator, który posiada kwalifikacje potwierdza montaż urządzenia w nowym miejscu, tym samym organ administracji arch.-budowlanej nie ma kompetencji do wkraczania w sferę działań Urzędu Dozoru Technicznego;

4) art. 30 ust. 1 pkt.7 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie przez Wojewodę Małopolskiego, że Starosta T. wydał skarżoną decyzję na podstawie wyżej wskazanej podstawy prawnej - w sytuacji gdy nie wynika to z decyzji organu I instancji, natomiast niezależnie od powyższego decyzja wydawana na mocy art.30 ust 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane jako decyzja uznaniowa, nie oznacza dowolności działania organu orzekającego. Organ odwoławczy powołuje się w zakresie zagrożenia bezpieczeństwa jedynie na wielkość obiektu, co w żaden sposób nie uzasadnia, że zaistniały przesłanki dające podstawy do wniesienia sprzeciwu. Na terenie Równi Krupowej co roku powstaje olbrzymia scena na "[...]", będąca obiektem o znacznie większych gabarytach i w tym zakresie Starosta T. nie widzi zagrożeń. Ponadto pod Gubałówką zaistniało oficjalnie przyjęte bez sprzeciwu zgłoszenie na inne, większe gabarytowo "koło młyńskie" — co więcej: wraz z kompleksem wesołego miasteczka i w tym przypadku Starosta Tatrzański uznał, że obiekt wymaga jedynie zgłoszenia (a nie pozwolenia na budowę), w żaden sposób nic zagraża bezpieczeństwu (pomimo braku przedłożenia jakiejkolwiek dokumentacji technicznej dla tzw. przenośnika kabinowego – zatem nawet nie weryfikując czy urządzenie posiada ważną decyzję UDT, co zostało wykazane przez Skarżącą na łamach postępowania odwoławczego, za pismem pełnomocnika Skarżącej z dnia 07.08.2023r.- uzupełnienie odwołania oraz pełną dokumentacją dowodową;

5) art. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie iż przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym — karuzela objęty zgłoszeniem nie spełnia jego zapisów, w sytuacji gdy przedmiotowy obiekt tymczasowy podlega ustawie o dozorze technicznym i posiada aktualną decyzję Urzędu Dozoru Technicznego zezwalającą na jego bezpieczną eksploatację (która została przedłożona do zgłoszenia);

6) art. 30 ust. 5c i ust. 6 pkt 1 i 2. ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzeciwu, w sytuacji gdy w okolicznościach sprawy oraz na podstawie materiału dowodowego brak było jakichkolwiek podstaw do jej wydania;

7) 9 pkt 1 ppkt. 2) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego " Ś. Z." zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr VII/90/2011 z dnia 31 marca 201 Ir., poprzez błędne uznanie, iż działalność związana z przenośnikiem kabinowym o ruchu obrotowym karuzela nie stanowi usługi komercyjnej nastawionej na zysk, co jednoznacznie dopuszcza mpzp wskazując, cyt "USTALENIA DLA TERENU USŁUG KOMERCYJNYCH ppkt 2) "Przeznaczenie podstawowe terenu la. U/M, 14. U/M i 14a. U/M - usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub mieszkania w budynkach usługowych a w terenie 14.U/M również usług hotelarskich " - tym samym warunek zgodności z istniejącym mpzp jest spełniony;

8) § 9 pkt 1 MPZP w związku § 3 pkt.l ppkt 5) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego " Ś. Z." zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr VII/90/2011 z dnia 31 marca 2011r., poprzez błędne uznanie, iż działalność związana z przedmiotem postępowania tj. przenośnikiem kabinowym o ruchu obrotowym — karuzelą nie stanowi usługi , w sytuacji gdy z OBJAŚNIENIA UŻYTYCH W USTALENIACH PLANU OKREŚLEŃ § 3 pkt.l wynika jednoznacznie, iż: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 5)"usługach - należy przez to rozumieć: a) wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej2000m2 oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; b) usługi publiczne realizowane jako inwestycje celu publicznego; c) usługi podstawowe związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców. ";

9) § 9 pkt 1 ppkt 4) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Ś. Z." zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr VII/90/2011 z dnia 31 marca 2011 r., poprzez błedne uznanie, iż działalność związana z przenośnikiem kabinowym o ruchu obrotowym karuzela nie stanowi usługi komercyjnej nastawionej na zysk, co jednoznacznie dopuszcza mpzp wskazując, cyt.: "ustalenia dla terenu usług komercyjnych (...), przeznaczenie podstawowe - usługi;

10) § 40 ust.3 Rozpor2ądzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), poprzez błędne uznanie, iż wobec przedmiotowego obiektu przedmiotowy przepis ma zastosowanie, w sytuacji gdy jeden przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym — karuzela nie jest tożsamy z istnieniem placu zabaw, gdyż aby móc uznać istnienie placu zabaw musi zaistnieć funkcjonalna całość (w tym więcej niż jeden obiekt) lub zespół obiektów, który w tej sprawie nie występuje;

11) § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) poprzez uznanie, iż objęty zgłoszeniem obiekt tymczasowy - przenośnik kabinowy potocznie nazwany karuzelą, nie będący placem zabaw ani stanowiskiem postojowym ma spełniać wymogi przedmiotowego przepisu w sytuacji, gdy obiekt posiada ważną czasowo decyzję Urzędu Dozoru Technicznego zezwalającą na jego eksploatację (decyzja przedłożona do wniosku - zgłoszenia), tym samym potwierdza ona, że urządzenie może być przekazane do bezpiecznej eksploatacji:

12) art. 31ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw skarżącej, w sytuacji gdy ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw, jak również wszelkie ograniczenia, w tym również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzające (nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę czy też przyjęcia zgłoszenia z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń miejscowego planu, dlatego też odmowa organu może nastąpić wyłącznie, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem - co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie).

13) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, a w szczególności:

a. błędne ustalenie przez organ administracji, iż na działkach ewidencyjnych objętych zgłoszeniem (dz. ewid. nr [...] i nr [...]) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza istnienia obiektów tymczasowych (w tym objętej zgłoszeniem-karuzeli) w sytuacji, gdy brak jest takiego zakazu;

b. bezpodstawne uznanie, iż obiekt: przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym wymaga jedynie uzyskania pozwolenia na budowę i jako taki nie może podlegać zgłoszeniu;

c. dowolną, własną interpretację organu uznającą, że skoro dotychczas rozpatrywane zgłoszenia dotyczące podobnego obiektu na przedmiotowych działkach uzyskiwały decyzje sprzeciwu, to analogicznie obecne zgłoszenie również nie zasługuje na przyjęcie;

d. błędne uznanie, iż karuzela objęta zgłoszeniem ma pełnić funkcję rekreacyjną, która winna spełniać wymogi § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), w sytuacji gdy jest to tylko i wyłącznie własna i dowolna interpretacja organu administracji z uwagi na fakt iż objęty zgłoszeniem przenośnik kabinowy (owszem jako potocznie nazwany karuzelą jest zaliczany do obiektów rekreacyjnych) ma pełnić funkcję widokowo-obserwacyjną z uwagi na lokalizację blisko samego centrum miasta, jako dogodnego punktu obserwacyjnego;

e. błędne uznanie, iż karuzela objęta zgłoszeniem mieści się w kategorii V obiektów budowlanych (tj. obiektów sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie) - zgodnie z załącznikiem ustawy Prawo budowlane i winna spełniać wszelkie przepisy techniczne jej dotyczące;

f. bezpodstawne i nie poparte żadnym przepisem uznanie, że karuzela objęta zgłoszeniem nie spełnia warunku odległości od drogi gminnej, która wynosi zgodną z przepisami odległość 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni /zgodnie z rysunkiem zgłoszenia/, zatem spełnia wszelkie wymogi ustawowe w myśl przepisów o drogach publicznych, jak również w konsekwencji mylne uznanie, iż lokalizacja obiektu tymczasowego objętego zgłoszeniem narusza jakkolwiek linię rozgraniczającą ulicę M.. Z., oznaczoną na rysunku planu symbolem 4.KDW, która przebiega bezpośrednio przy krawędzi jezdni i nie została w żaden sposób - wbrew twierdzeniom organu - przekroczona.

14) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego w zakresie wskazania faktów, które organ -na podstawie zebranego materiału dowodowego - uznał za udowodnione oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwoławczych;

15) art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na nie odniesienie się do wszystkich aspektów sprawy oraz powoływanych w odwołaniu zarzutów, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

16) art. 8 § 2 k.p.a. przez naruszenie zasady równego traktowania stron, bez jakichkolwiek przejawów dyskryminacji, w sytuacji gdy ten sam organ administracji (Starosta T. ) rozpatrujący 2 niezależne wnioski zgłoszenia (dwóch obcych sobie inwestorów) na tożsamy (a nawet większy) przedmiot inwestycji na podstawie tych samych przepisów i praktycznie w tej samej lokalizacji - jedno zgłoszenie na "koło młyńskie" — co więcej: wraz z kompleksem wesołego miasteczka przyjmuje bez sprzeciwu (pomimo braku przedłożenia jakiejkolwiek dokumentacji technicznej dla przenośnika kabinowego) i uznaje że obiekt wymaga jedynie zgłoszenia (a nie pozwolenia na przyjmuje bez sprzeciwu, a wobec drugiego wydaje sprzeciw., to mamy do czynienia z nierównym traktowaniem Stron/obywateli w zakresie rozpoznawanych wniosków co zostało wykazane przez Skarżącą na łamach postępowania odwoławczego, za pismem pełnomocnika Skarżącej z dnia 07.08.2023 r. - uzupełnienie odwołania;

17) art. 7a k.p.a. przez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony i uznanie, że w sytuacji braku zapisu w mpzp dotyczącego wprost możliwości lokalizacji obiektów tymczasowych należy uznać, że są one niedopuszczalne na przedmiotowym terenie, skoro również nie ma zapisu dotyczącego zakazu ich lokalizacji (a w tej sytuacji należy uznać, że co prawem nie jest zabronione traktuje się jako dopuszczalne i możliwe do realizacji);

18) art. 6 i 8 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy państwowej,

19) art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, nie mającej oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy;

20) art. 7 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

21) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy skarżoną decyzję, w sytuacji gdy zaistniały wszelkie podstawy do wydania decyzji kasacyjnej - uchylającej skarżoną decyzję organu I instancji i orzekającej o umorzeniu postępowania, gdyż okoliczności podejmowane przez Skarżącą w odwołaniu oraz uzupełnieniach odwołania od decyzji organu I instancji zostały należycie wyjaśnione i nie budziły wątpliwości, a materiał dowodowy w sprawie pozwalał na wydanie takiego orzeczenia;

22) art. 138 § 1 pkt. 2) Kp.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji będącej przedmiotem odwołania i nie orzeczenie o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy, dla podjęcia decyzji w zgodzie z ww. przepisem, okoliczności podejmowane przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz uzupełnieniach odwołania zostały należycie wyjaśnione, a materiał dowodowy w sprawie pozwalał na wydanie takiego orzeczenia.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z powodu bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

W ocenie sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Niniejsza sprawa dotyczy zgłoszenia złożonego przez A. D., dotyczącego zamiaru "posadowienia bezpośrednio na gruncie obiektu tymczasowego, tj. przenośnika kabinowego o ruchu obrotowym - karuzeli" na działkach ewid. nr [...], nr [...], nr [...] obr. [...] położonych w Z.

Powodem wniesienia sprzeciwu przez organy była niezgodność wskazanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu.

Działki objęte zgłoszeniem są objęte uchwałą Nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś. Z." (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 2011 roku, Nr 207, poz. 1671 z dnia 20 kwietnia 2011 roku) – dalej jako "plan miejscowy" lub "mpzp", i znajdują w obszarze oznaczonym symbolem 14.U/M.

Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt. 1) – 4) mpzp:

"Tereny zabudowy usługowej oznaczone symbolami 1.U/M - pow. 0,53 ha, 1a.U/M - pow. 0,27 ha, 14.U/M - pow. 0,90 ha, 14a.U/M - pow. 0,05 ha. Obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1) Przeznaczenie podstawowe terenu 1.U/M - usługi i mieszkalnictwo realizowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne lub mieszkania w budynkach usługowych;

2) Przeznaczenie podstawowe terenu 1a.U/M, 14.U/M i 14a.U/M - usługi lub usługi i mieszkalnictwo realizowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub mieszkania w budynkach usługowych a w terenie 14.U/M również usług hotelarskich;

3) Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - ciągi komunikacyjne, miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej;

4) Zakaz lokalizacji usług innych niż usługi gastronomiczne, handlu, edukacji, kultury, administracji, bankowości i finansów, ochrony zdrowia, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura oraz drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze;"

Z treści planu wynika zatem, że w tym obszarze, to jest w terenach zabudowy usługowej oznaczonej symbolami 1.U/M, 1a.U/M, 14.U/M, 14a.U/M mogą być lokalizowane jedynie usługi "gastronomiczne, handlu, edukacji, kultury, administracji, bankowości i finansów, ochrony zdrowia, usługi związane z upiększaniem (typu fryzjer, kosmetyczka) i odnową biologiczną, biura oraz drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze" (§ 9 ust. 1 pkt. 4) mpzp).

W ocenie sądu inwestycja objęta zgłoszeniem nie może być zakwalifikowana do żadnych z wyżej wymienionych, a dopuszczonych planem usług.

Nie jest przy tym trafne stanowisko skarżącej, która wskazuje na zapis § 9 ust. 1 pkt. 2) mpzp i zaznacza, że działalność związana z przenośnikiem kabinowym o ruchu obrotowym karuzela stanowi usługę komercyjną nastawioną na zysk, co stanowi jednak o zgodności z planem miejscowym.

O ile w istocie § 9 ust. 1 pkt. 2) mpzp stanowi, że przeznaczenie podstawowe wskazanych terenów stanowią usługi, to jednakże nie oznacza to, że dopuszczone w tym obszarze są wszystkie możliwe usługi. Dopuszczone są tylko te, które zostały wskazane w przytoczonym powyżej § 9 ust. 1 pkt. 4) mpzp. Zapis § 9 ust. 1 pkt. 4) mpzp nie budzi w tym zakresie wątpliwości. Wprowadza on zakaz lokalizacji usług innych niż wyraźnie wskazanych w tym przepisie. Zapis natomiast § 9 ust. 1 pkt. 2) mpzp musi być czytany w powiązaniu z § 9 ust. 1 pkt. 4) mpzp, który go uzupełnia.

Podobnie nie jest trafne powoływanie się przez skarżącą na zapis § 3 ust. 1 pkt. 5) mpzp. Przedmiotowy zapis stanowi element tzw. słowniczka i wskazuje on, że "Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach - należy przez to rozumieć:

a) wszystkie usługi komercyjne służące zaspokojeniu potrzeb ludności, również podstawowe, nastawione na zysk, z wyjątkiem usług handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

b) usługi publiczne realizowane jako inwestycje celu publicznego;

c) usługi podstawowe związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców. Usługi podstawowe nie obejmują drobnej wytwórczości;"

Na gruncie niniejszej sprawy organy nie negowały tego, że działalność związana z przedmiotem postępowania tj. przenośnikiem kabinowym o ruchu obrotowym — karuzelą stanowi usługi. Niemniej nie wpływa to w żadnej mierze na zakres ograniczeń jakie zostały wprowadzone w terenach zabudowy usługowej oznaczonej symbolami 1.U/M, 1a.U/M, 14.U/M, 14a.U/M, na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 4) mpzp.

To oznacza, że w świetle przytoczonych powyżej zapisów planowana, objęta zgłoszeniem, inwestycja jest niezgodna z mpzp, co stanowi o bezzasadności zarzutów naruszenia § 9 pkt 1 mpzp w związku § 3 ust.1 pkt 5) mpzp, § 9 ust. 1 pkt. 4) i § 9 ust. 1 pkt. 2) mpzp.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682 ze zm.) – dalej jako "PrBud", organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Istniejąca zatem niezgodność inwestycji z planem miejscowym stanowi o zasadności wniesionego sprzeciwu na zasadzie przytoczonego powyżej przepisu (art. 30 ust. 6 pkt. 2) PrBud).

Bezzasadne są także wszelkie zarzuty podniesione w skardze, które akcentują istnienie decyzji z dnia 4 kwietnia 2023 roku Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia technicznego o numerze fabrycznym [...] numerze ewidencyjnym [...] dnia 30.04.2024 r.

Zarzuty te są o tyle nietrafne, że organy nie negowały ani istnienia tej decyzji, ani też okoliczności, że wskazane urządzenie techniczne może być eksploatowane. Te kwestie nie były w ogóle przedmiotem oceny organów na gruncie niniejszej sprawy.

W kontekście eksploatacji tego urządzenia Wojewoda wskazał jedynie, że ze względu wymiary urządzenia, jego waga oraz okoliczność, że obiekt ten nie będzie związany trwale z gruntem, lecz wypoziomowany i posadowiony na podwoziu i czterech wspornikach, przedmiotowa inwestycja wymaga sporządzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego, bowiem nie jest obiektem o prostej konstrukcji, posiada duże gabaryty, oraz pełni funkcję przewozu osób trzecich nad poziomem terenu. Natomiast dokumentacja projektowa winna być sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może zażądać od inwestora przedłożenia jej w trybie zgłoszenia projektu budowlanego. Podkreslić trzeba, że czym innym jest zezwolenie na eksploatację urządzenia technicznego, a czym innym zobowiązanie przez organ inwestora w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 1) PrBud do uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Przy czym, co istotne na gruncie niniejszej sprawy organ takiego obowiązku na inwestora nie nałożył.

Jednakże te uwagi organu odwoławczego – jak to zresztą wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – są poczynione niejako na marginesie i to nie one decydowały o wniesieniu sprzeciwu.

Ponadto wskazane zarzuty, które akcentują istnienie decyzji z dnia 4 kwietnia 2023 roku Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia technicznego powiązane są przy tym z art. 30 ust. 7 pkt. 1) PrBud (w skardze powołano się na nieistniejący art. 30 ust. 1 pkt. 7) PrBud, jednakże z kontekstu wynika jednoznacznie, że chodzi o art. 30 ust. 7 pkt. 1) PrBud).

Zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Jednakże ten przepis nie stanowił podstawy dla wniesienia sprzeciwu, ani też tego przepisu organ nie zastosował. Podstawę do wniesienia sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt. 2) PrBud. To stanowi o bezzasadności zarzutów skargi, akcentujących istnienie decyzji z dnia 4 kwietnia 2023 roku Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego i dopuszczenie urządzenia do eksploatacji.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 3 pkt. 5) PrBud poprzez błędną interpretację definicji ustawowej obiektu tymczasowego, tym samym bezpodstawne uznanie, iż objęty zgłoszeniem przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym — karuzela wymaga tylko i wyłącznie uzyskania pozwolenia na budowę i nie może podlegać zgłoszeniu, w sytuacji gdy nie jest trwale związany z gruntem oraz jego użytkowanie będzie ograniczone do 180 dni.

Jakkolwiek Starosta Tatrzański wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi budowy obiektu tymczasowego o jakim jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7) Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, to jednakże Wojewoda trafnie wskazał, że tymczasowy obiekt budowlany – koło widokowe – posadowiony bez połączenia z gruntem na 180 dni, mieści się w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 7) PrBud) i w związku z tym może podlegać zgłoszeniu, co czyni postawiony zarzut bezzasadnym.

Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw także podniesiony zarzut naruszenia § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej jako "r.w.t.", poprzez błędne uznanie, iż wobec przedmiotowego obiektu przedmiotowy przepis ma zastosowanie, w sytuacji gdy jeden przenośnik kabinowy o ruchu obrotowym — karuzela nie jest tożsamy z istnieniem placu zabaw, gdyż aby móc uznać istnienie placu zabaw musi zaistnieć funkcjonalna całość (w tym więcej niż jeden obiekt) lub zespół obiektów, który w tej sprawie nie występuje.

Zgodnie z powołanym § 40 ust. 3 r.w.t. odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1.

Wskazany zapis nie dotyczy zatem tylko placu zabaw, ale także "miejsc rekreacyjnych". Rozporządzenie nie zawiera odrębnej definicji "miejsc rekreacyjnych". W rozumieniu potocznym rekreacja to forma aktywności stosowana w celu odpoczynku czy rozrywki. Takim miejscem jest miejsce, w którym będzie znajdować się karuzela. W związku z tym przy jej lokalizacji konieczne jest zachowanie wskazanej odległości od linii rozgraniczających drogę. W niniejszej sprawie, jak to wynika z załącznika do zgłoszenia odległość ta wynosi 6 metrów, co stanowi o naruszeniu § 40 ust. 3 r.w.t.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw skarżącej. Naruszenia wskazanego przepisu upatruje skarżąca w ograniczeniach, które nakłada plan miejscowy. Podnosi przy tym, że zapisy planu miejscowego nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a ponadto nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę czy też przyjęcia zgłoszenia z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń miejscowego planu, dlatego też odmowa organu może nastąpić wyłącznie, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem - co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o "rozszerzającym interpretowaniu" zapisów planu miejscowego. Stanowiący podstawę dla wniesienia sprzeciwu zapis planu, to jest § 9 ust. 1 pkt. 4) mpzp jest czytelny i wskazuje usługi, które mogą być lokalizowane w obszarach 1.U/M, 1a.U/M, 14.U/M oraz 14a.U/M. Organ dokonał interpretacji tego przepisu i bynajmniej nie stosował wykładni rozszerzającej. Wbrew twierdzeniom skarżącej zapisy planu miejscowego nie są w tym zakresie niejasne czy nieprecyzyjne. Zestawienie treści planu z treścią zgłoszenia w istocie prowadzi do wniosku, że na tym obszarze nie jest możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji, o czym była już mowa powyżej.

W kontekście zarzutu naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poza wskazanymi powyżej okolicznościami skarżąca nie wskazała jednak jakie konkretne jej prawo zostało ograniczone lub też naruszone.

Sąd nie dostrzega, aby na gruncie tej sprawy doszło do naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Wszelka natomiast ingerencja w te prawa musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Wymóg proporcjonalności, oznacza konieczność zachowania właściwej relacji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej oznacza zatem konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa (por. np. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. II OSK 240/13). W ocenie sądu w tej sprawie, która dotyczy zgłoszenia posadowienia bezpośrednio na gruncie obiektu tymczasowego, tj. przenośnika kabinowego o ruchu obrotowym – karuzeli, nie sposób dostrzec naruszeń wskazanej normy konstytucyjnej.

Na marginesie można jeszcze wskazać, że przedmiotowy zarzut skarżąca łączy z niemożnością realizacji zamierzonej inwestycji, której sprzeciwiają się zapisy planu miejscowego. W tej sprawie jednak kontroli nie podlegają zapisy planu miejscowego, lecz decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty.

Skarżąca ponadto podnosi zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm. – dalej jako "K.p.a."), poprzez brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów należy wskazać, że stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 K.p.a.). Jako dowolne przy tym należy traktować takie ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym. Sam zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., sygn. III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 r., sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1892/21, z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 2401/19 oraz A. Wróbel (w:) Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).

Zatem z art. 77 § 1 K.p.a. wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, którego realizacja ma miejsce na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega on na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Ustosunkowanie się w nim tylko do pewnych dowodów, a pominięcie milczeniem innych - którym odmówiono wiarygodności - przesądza, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco zebranego w sprawie materiału (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 1981 r., sygn. SA/Wr 87/81). Jeśli zaś chodzi o obowiązek dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), to nie można twierdzić, iż jakaś okoliczność została udowodniona, jeżeli w materiale dowodowym, utrwalonym w aktach sprawy, znajduje się dowód na jej potwierdzenie, a jednocześnie są w nim także dowody, które zaprzeczają tej okoliczności, jeżeli nie można przekonywająco tej sprzeczności wyjaśnić. Taki stan rzeczy wskazuje bowiem na luki w materiale dowodowym, a w konsekwencji na konieczność podjęcia dalszego postępowania dowodowego, skierowanego na wyjaśnienie występujących w materiale dowodowym sprzeczności (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z 7 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 2051/16).

Analizując zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego przez organ na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać że materiał ten został zebrały, a przede wszystkim rozpatrzony w sposób możliwie pełny, a w szczególności organy trafnie zidentyfikowały przedmiot inwestycji, który wynika z treści zgłoszenia i prawidłowo zakwalifikowały obiekt jako obiekt tymczasowy. Przy tym warto zaznaczyć, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest zatem wskazanie konkretnych przyczyn dyskwalifikujących postępowanie organu w tym zakresie. Takich jednakże sąd w tej sprawie nie znajduje i nie przedstawia ich również skarżąca. Powołane natomiast w skardze okoliczności w kontekście naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. nie dotyczą w istocie stanu faktycznego sprawy, lecz kwalifikacji prawnej, co zostało już omówione powyżej. Natomiast okoliczności faktyczne tej sprawy są bowiem w zasadzie bezsporne i nie neguje ich także sama skarżąca, a sprowadzają się one zasadniczo do przedmiotu i miejsca inwestycji, w tym m.in. odległości miejsca, na którym ma być zlokalizowana inwestycja od linii rozgraniczających drogę, która wynosi – jak wskazuje sama skarżąca w zgłoszeniu – 6 metrów.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., nienależyte i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na nie odniesienie się do wszystkich aspektów sprawy oraz powoływanych w odwołaniu zarzutów.

Stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie do decyzje winno spełniać standardy wskazane w art. 107 § 1 K.p.a., w tym muszą zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji winny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 K.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 1668/17, NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. I OSK 3071/18).

Uzasadnienie do wydanego postanowienia nie narusza jednak wskazanej normy. Wyjaśnienia organu są wystarczające i adekwatne. Organ wskazał przy tym, jakie są powody wniesienia sprzeciwu i jakie to konkretne powody determinowały określony kierunek rozstrzygnięcia. Uzasadnienie jest spójne i logiczne, a z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikają okoliczności które stanowiły podstawę wniesienia sprzeciwu. O naruszeniu wskazanej normy nie może natomiast świadczyć subiektywne przekonanie skarżącego o prawidłowości wniesionego zgłoszenia.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 7a § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

W art. 7a § 1 K.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 K.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. III OSK 3286/21, NSA z dnia 14 września 2021 r., sygn. III OSK 582/21, NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. II GSK 1711/18). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Tylko bowiem niedające się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony. Na gruncie niniejszej sprawy natomiast zasadnicza kwestia sprowadzała się do oceny, czy będąca przedmiotem zgłoszenia jest zgodna z zapisami planu miejscowego. Analiza planu prowadzi do wniosku, że ta zgodność nie występuje i bynajmniej czy to na gruncie zapisów planu miejscowego, czy też ustawy nie można mówić o niedających się usunąć wątpliwościach, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 8 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca podnosi, że ten sam organ administracji (Starosta Tatrzański) rozpatrujący 2 niezależne wnioski zgłoszenia (dwóch obcych sobie inwestorów) na tożsamy (a nawet większy) przedmiot inwestycji na podstawie tych samych przepisów i praktycznie w tej samej lokalizacji - jedno zgłoszenie na "koło młyńskie" przyjmuje bez sprzeciwu (pomimo braku przedłożenia jakiejkolwiek dokumentacji technicznej dla przenośnika kabinowego) i uznaje że obiekt wymaga jedynie zgłoszenia, a wobec drugiego wydaje sprzeciw.

Odnosząc się do tej argumentacji trzeba podkreślić, że nie można powołać się na naruszenie zasady z art. 8 § 2 K.p.a. w sytuacji kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2023 roku, sygn. II OSK 1976/20).

Nie jest w końcu uzasadniony zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1) i pkt. 2) K.p.a. Trzeba wskazać, że art. 138 § 1 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Przepis ten ma zatem charakter wynikowy i wskazuje jedynie jakie może być treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego, nie wskazuje jednakże na przesłanki powzięcia określonych rozstrzygnięć. Powyższe oznacza, iż do naruszenia wskazanego wyżej przepisu mogłoby dojść jedynie w sytuacji, gdyby organ wydał decyzję o rozstrzygnięciu nie mieszczącym się we wskazanym wyżej katalogu, co w kontrolowanej sprawie jednakże nie zaistniało.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.