Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 88/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129, art. 44,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. [...] na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 15 listopada 2022 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga [...] sp. z o.o. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Do wydania zakażonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] grudnia 2019 r., Nr [...] Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., (dalej Dyrektor ARiMR) przyznał pomoc finansową na dofinansowanie funduszu operacyjnego za II Kwartał w roku 2019 w wysokości 123 441,62 zł dla uznanej organizacji producentów owoców i warzyw [...] Sp, z o.o. (dalej "Stroną" lub "Spółka").

Następnie pismem z dnia 24 sierpnia 2021 r. Dyrektor ARiMR zawiadomił Stronę, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych przez nią środków finansowych. W dniu 1 kwietnia 2022 r., Dyrektor ARiMR wydał decyzję Nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych przez Stronę środków finansowych w wysokości 47 043,62 zł, uzyskanych na mocy decyzji nr [...] z [...] grudnia 2019 r. o przyznaniu pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za II kwartał 2019 r. wraz z odsetkami.

Decyzja została wysłana do Spółki przesyłką za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Z uwagi na jej niepodjęcie, przesyłka została awizowana w dniu 7 kwietnia 2022 r., a następnie powtórnie awizowana w dniu 15 kwietnia 2022 r. W związku

z nieodebraniem ww. przesyłki przez Stronę organ pierwszej instancji uznał decyzję za doręczoną na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., - w dniu 21 kwietnia 2022 r.

W odwołaniu z 11 października 2022 r. (data pisma) Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Jednocześnie Strona argumentowała, że doręczenie decyzji na podstawie fikcji doręczenia poprzez pozostawienie korespondencji w aktach sprawy, było nieskuteczne, ponieważ w zawiadomieniach kierowanych do organizacji o próbie doręczenia przesyłki o nr [...], podawano innego adresata niż organizacja producentów [...] sp. z o.o.

Zaskarżonym postanowieniem z 15 listopada 2022 r., wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000) – zwanej dalej k.p.a., Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Prezes ARiMR, organ odwoławczy) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając wydane postanowienie, Prezes ARiMR wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, natomiast bezskuteczny upływ terminu do wniesienia odwołania w następstwie prowadzi do ostateczności decyzji.

Wyjaśnił, iż powyższa decyzja została skutecznie doręczona w dniu 21 kwietnia 2022 r., bowiem podstawą doręczenia decyzji w przedmiotowej sprawie jest fikcja doręczenia na podstawie art. 44 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sytuacji, gdy doręczenie pisma adresatowi jest niemożliwe, jest ono przechowywane w placówce operatora pocztowego przez okres 14 dni. Zawiadomienie o przesyłce umieszcza się

w skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź

w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z akt sprawy wynika, iż decyzja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. została wysłana do Strony za pośrednictwem poczty polskiej jako przesyłka polecona ekonomiczna i została oznaczona numerem nadawczym [...]. W dniu 7 kwietnia 2022 r. listonosz podjął pierwszą próbę doręczenia przesyłki, zostawiając zawiadomienie o przesyłce poleconej (awizo) pod adresem W.P. [...], tj. adresem, pod którym Strona ma swoją siedzibę. Druga próba doręczenia została podjęta w dniu 15 kwietnia 2022 r. (data drugiego awizo). Podał dalej, że z wyjaśnień poczty polskiej zawartych w piśmie z 13 czerwca 2022 r. wynika, iż awizo zostało wygenerowane z systemu, a po 14 dniach przesyłka została zwrócona do nadawcy jako nieodebrana w terminie.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie decyzja Nr [...] z [...] kwietnia 2022 r. wydana przez Dyrektora ARiMR, została doręczona w dniu 21 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 44 k. p. c. (fikcja doręczenia).

W związku z powyższym jak wyjaśnił Prezes ARiMR - dniem rozpoczynającym bieg terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji był dzień 22 kwietnia 2022 r., natomiast ostatnim dniem, w którym upływał termin do wniesienia odwołania był dzień 5 maja 2022 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało złożone w dniu 11 października 2022 r. (data stempla pocztowego) więc po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do argumentów odwołania, Prezes ARiMR wyjaśnił, że nie może zgodzić się z twierdzeniem Strony, iż "doręczenie decyzji na podstawie fikcji doręczenia poprzez pozostawienie korespondencji w aktach sprawy, było nieskuteczne, ponieważ w zawiadomieniach kierowanych do organizacji o próbie doręczenia przesyłki

o numerze [...], podawano innego adresata niż organizacja producentów [...] Sp z o.o.". Na awizo z dnia 7 kwietnia 2022 r. jako adresat widnieje [...], a jako adres wskazano prawidłowy adres: W. P. [...].

Z kolei w treści awiza przy powtórnej próbie doręczenia przesyłki o numerze [...] z dnia 15 kwietnia 2022 r. jako adresat widnieje "[...]". Została więc podana dwuczłonowa nazwa podmiotu napisana oddzielnie, a jako adres ponownie podano W. P. [...].

W ocenie Prezesa ARiMR, zważywszy na fakt, iż pełna nazwa Strony to [...] Sp. z o.o., a działalność prowadzona jest przez Stronę pod tym właśnie adresem, należy domniemywać z wysokim prawdopodobieństwem, iż adresatem pisma jest [...] Sp. z o.o. Ponadto należy podkreślić, jak wskazano w uzasadnieniu, iż Strona jako spółka z o.o. jest przedsiębiorcą, a zatem prowadzi we własnym imieniu działalność gospodarczą. Od takiego podmiotu, należy wymagać dołożenia należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej lub zawodowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci błędnego zastosowania art. 134 k.p.a., w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., w zw. z art. 44 k.p.a., poprzez przyjęcie, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, ponieważ decyzja organu I instancji została prawidłowa doręczona z dniem 22 kwietnia 2022 r. poprzez pozostawienie decyzji w aktach sprawy, ze względu na brak i odbioru decyzji w terminie ustawowym, pomimo że:

w zawiadomieniach Poczty Polskiej o pozostawieniu przesyłki do odbioru w siedzibie jednostki pocztowej nie został wskazany prawidłowy adresat i tym samym nie jest możliwe stwierdzenie fikcji doręczenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca:

I. na podstawie art. 145 g 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, II. o rozpoznanie Skargi na posiedzeniu niejawnym; III. o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej.

W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty, akcentując, iż pozostawienie zawiadomienia do adresata, który nie jest adresatem przesyłki, nie może wywoływać skutków prawnych, niezależnie od tego, czy ktokolwiek może się domyślić, że chodzi

o prawidłowego adresata. Przepisy nie ustanawiają w tym zakresie domniemania adresata pod adresem pozostawienia przesyłki. Adresat powinien zostać podany

w treści zawiadomienia w sposób niebudzący wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wydanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji

I Modernizacji Rolnictwa z 15 listopada 2022 r. nie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., a więc

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stanowiący podstawę prawną kontrolowanego w niniejszej sprawie postanowienia przepis art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko organu odwoławczego stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie czy doszło do doręczenia zastępczego przesyłki (fikcji doręczenia) - przesyłki skierowanej do skarżącej Spółki zawierającej decyzję z Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r.

Z akt sprawy wynika, że decyzja została wysłana do Strony za pośrednictwem poczty polskiej jako przesyłka polecona ekonomiczna i została oznaczona nr nadawczym [...]. Jak wynika z akt w dniu 7 kwietnia 2022 r. miała miejsce próba doręczenia przesyłki, skutkująca pozostawieniem zawiadomienia

o przesyłce poleconej – awiza. Z zawiadomienia × 2 (razy dwa), wynika, operator pocztowy, data – 7.04.22 r., przesyłka polecona, adresowana do [...], W. P. [...], pozostawiono w placówce pocztowej czynnej w godz. 7.30 do 14.30 na okres 14 dni.

Nie jest sporne, że Spółka ma siedzibę pod adresem W. P. [...], poczta B.. Z kolei z drugiego awiza, zawiadomienie powtórne wynika, że listonosz pozostawił odrębne zawiadomienie powtórne dla obu przesyłek (odniesienie do pierwszego awiza razy dwa).

I tak dla przesyłki oznaczonej nr nadawczym [...], zaznaczono iż adresowana jest ona do [...], [...], [...] W. P., z zaznaczeniem, że przesyłkę można odebrać w placówce pocztowej B. N. [...] [...] (podano telefon) w terminie do 21.04.2022 r. w godz. (podano szczegółowo godziny w poszczególne dni tygodnia).

Natomiast w zawiadomieniu dla przesyłki poleconej nr [...], adresowanej do [...] [...], [...] W. P. również zaznaczono, iż przesyłkę można odebrać w placówce pocztowej B. N. [...] [...] (podano telefon) i godziny otwarcia placówki pocztowej.

Niewątpliwie mając na uwadze argumenty wskazane przez Skarżącą, iż pod tym samym adresem zarejestrowane są dwie spółki: [...] sp. z o. o. oraz [...]sp. z o.o., należy podnieść iż niewątpliwie racje ma organ odwoławczy stwierdzający iż doszło do fikcji doręczenia.

Sąd wyjaśnia w pierwszej kolejności, ze pierwsze awizo wyraźnie wskazywało, iż przesyłka adresowana jest do [...], a tylko jedna ze spółek z o.o. ma w nazwie [...]. Po drugie podkreślić należy, że drugie awizo: zawierało numer przesyłki [...], dwuczłonową nazwę spółki [...] oraz wskazywało dokładnie termin odbioru przesyłki. Istnieje niewątpliwie podobieństwo w nazwie obu spółek, jednakże w drugim awizie zaznaczono odrębne przesyłki do obu spółek – podając numery przesyłek, zaznaczono także, że jedna przesyłka dotyczy [...], a druga [...].

Zatem chybiony jest zarzut Skarżącej, że skoro pod tym samym adresem zarejestrowane są dwie spółki, a listonosz często myli obydwa podmioty, to z tego powodu zarząd organizacji oczekiwał na zawiadomienie powtórne.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (akt administracyjne) wynika, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu 07.04.22 r., awizowano powtórnie w dniu 15.04.2022 r., zwrot przesyłki nie podjęto w terminie miał miejsce 25.04.2022 r. Analiza doręczenia przesyłki wskazuje, iż awizo pozostawiono w dniu 07.04.2022 r.

w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, powtórne awizo pozostawiono w dniu 15.04.2022 r. Na odwrocie przesyłki zaznaczono, że przesyłki nie doręczono gdyż adresat nie podjął przesyłki w terminie do dnia 22.04.2022 r.

Opisane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki informacje umożliwiały zastosowanie fikcji prawnej doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a. Dokonane doręczenie spełniało bowiem wymogi z art. 44 k.p.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Aby uznać prawidłowość doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności w nim przewidzianych, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia

o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W świetle art. 44 k.p.a. ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone, nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o związek tegoż przepisu z § 1, do którego on odsyła, a więc tylko w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki.

Jednocześnie, wskazać należy, że przepisy k.p.a. nie regulują technicznych kwestii świadczenia usług pocztowych. Sposób ich świadczenia określony jest ustawą

z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 1041 ze zm.)

i wydanymi z upoważnienia tej ustawy przepisami wykonawczymi oraz regulaminowymi, w szczególności rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1026).

Mając na uwadze przewidziane tymi przepisami regulacje, Sąd stwierdza, że

w okolicznościach niniejszej sprawie, wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie art. 44 k.p.a. zostały spełnione.

Pierwsze awizowanie przesyłki, zawierającej decyzje o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, nastąpiło w dniu 7 kwietnia 2022 r., co potwierdza zarówno data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jak i data na przedniej stronie koperty, która opatrzona została podpisem doręczającego a tym samym brak jest podstaw do kwestionowania tej daty. To właśnie ta data wyznacza początek biegu terminu, po upływie którego możliwe było zastosowanie fikcji doręczenia, a który

w okolicznościach niniejszej sprawy upływał zatem w dniu 21 kwietnia 2022 r. Druga próba doręczenia przesyłki nastąpiła w dniu 15 kwietnia 2022 r., co również potwierdza zarówno data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jak i data na przedniej stronie koperty, która opatrzona została podpisem doręczającego a tym samym brak jest podstaw do kwestionowania dokonania drugiego zawiadomienia. Zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 25 kwietnia 2022 r. a więc po upływie terminu 14 dni od dnia dokonania pierwszego zawiadomienia.

Sąd wyjaśnia przy tym, że zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Z treści powyższego przepisu wynika, że informację o miejscu przechowywania przesyłki doręczający jest zobowiązany zawrzeć w chwili, gdy podejmuje próbę doręczania przesyłki. Zauważenia wymaga, że obowiązek fizycznego doręczenia przesyłki adresatowi istnieje tylko w przypadku pierwszej próby jej doręczenia. Wówczas też doręczający pozostawia zawiadomienie (awizo) wskazujące na termin odbioru i miejsce przechowywania przesyłki. W sytuacji, gdy adresat przesyłki nie odbiera jej w ciągu pierwszych 7 dni od pozostawienia pierwszego zawiadomienia, doręczający ma jedynie obowiązek pozostawienia powtórnego zawiadomienia bez konieczności fizycznego, ponownego doręczania samej przesyłki. W związku z tym przyjąć należy, że przepis § 34 ust. 1 rozporządzenia wskazując na obowiązek poinformowania o miejscu przechowywania przesyłki ogranicza ten obowiązek jedynie do sytuacji, gdy doręczający podejmuje pierwszą, nieskuteczną próbę fizycznego jej doręczenia, a wobec tego ma obowiązek pozostawić stosowne zawiadomienie wskazujące na miejsce przechowywania przesyłki. Obowiązku takiego nie ma natomiast pozostawiając powtórne awizo. Przywołać w tym miejscu należy pogląd wyrażony w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 993/14 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), z którego wynika, że pkt 3 potwierdzenia odbioru przewiduje, iż w razie niepodjęcia przez adresata pozostawionej w placówce pocztowej przesyłki w ciągu 7 dni, listonosz wpisuje jedynie datę powtórnego zawiadomienia. Z powyższego wynika zatem, że na druku potwierdzenia odbioru informacje o miejscu pozostawienia awizo i miejscu złożenia przesyłki listonosz umieszcza tylko przy pierwszym zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki.

Ponadto, przepis § 37 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowi, że przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru". Z kolei, zgodnie z § 37 ust. 5 przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie odbioru jest zwracana nadawcy.

Co więcej, zgodnie z § 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia operator wyznaczony, doręczając przesyłkę rejestrowaną, na żądanie adresata zgłoszone

w chwili jej odbioru, umieszcza na opakowaniu przesyłki pocztowej datę doręczenia

i podpis doręczającego. Ustalone przepisami art. 44 § 2-4 k.p.a. wymogi doręczenia zastępczego, nie wprowadzają wymogu opatrywania podpisem każdej adnotacji doręczyciela na przesyłce (tak wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., II OSK 2880/13, LEX nr 1982850).

Brak czytelnego podpisu doręczyciela przy dokonywanych zawiadomieniach, nie powoduje podstaw do podważenia skuteczności dokonanego doręczenia.

Zdaniem Sądu przyjętej fikcji prawnej doręczenia przesyłki nie obala przy tym wskazywane przez pełnomocnika skarżącej kwestia "błędnego adresata". Oczywiście można mieć pewne wątpliwości co do pierwszego zawiadomienia i wskazania adresata jako [...], to jednak na uwadze mieć należy prawidłowość adresu Spółki. Rację ma organ odwoławczy, że należy wziąć pod uwagę istotną równicę pomiędzy zwykłym obywatelem a spółką kapitałową. Spółka kapitałowa jako osoba prawna, prowadząca działalność gospodarczą, powinna w należyty staranny sposób zadbać o strukturę

i zasoby pozwalające na bieżącą ciągłą działalność w zakresie odbierania korespondencji, zwłaszcza w sytuacji gdy pod jednym adresem figurują dwie spółki

o zbliżonej nazwie. Trzeba wreszcie podkreślić, że w powtórnym awizie, znajdującym się w aktach sprawy wskazano nr przesyłki, było niewątpliwie dwie przesyłki do dwóch różnych podmiotów gospodarczych, co niewątpliwie powinno skłonić skarżącą do sprawdzenia czy przesyłka nie dotyczy Strony.

Konkludując, jeśli na nieodebranej przesyłce – zwracanej przez pocztę nadawcy – umieszczone zostały informacje o awizowaniu i powtórnym awizowaniu przesyłki, to taki dokument potwierdza, że adresat został zawiadomiony o możliwości, miejscu

i czasie odbioru przesyłki. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia w takim przypadku ogólnego założenia, że awizo nie zostało pozostawione w jednym z miejsc wymienionych w art. 44 § 2 k.p.a. i że tym samym doręczenie zastępcze nie może być uznane za skuteczne (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 975/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, iż nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone

w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. W niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione. Twierdzenia skarżącej w tej kwestii nie mogą odnieść skutku.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że podnoszone w skardze zarzuty są niezasadne. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a.,

a organ odwoławczy zachował reguły oceny materiału dowodowego wskazane w art. 80 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga jako niezasadna, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.