Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4870/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 75 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 8 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 54 ust. 1-2, par. 55 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 1518
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury  z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 22 czerwca 2023 r. nr ZN.WOD.4241.45.2023.2.MŻ w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej B. S. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2023 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "Dyrektor", "Organ"), na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645, z późn. zm., dalej: "u.d.p.") i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2023 r., którą odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z dodatkowej jezdni drogi krajowej nr [...] K.-T. (DK[...]) do działki nr [...] obr. [...] w T. przeznaczonego do obsługi działki wykorzystywanej jako plac składowy materiałów budowlanych.

Decyzję tą wydano w następującym stanie sprawy:

B. S. (dalej: "Skarżąca") wnioskiem z 19 stycznia 2023 r. (uzupełnionym 10 marca 2023 r.) wystąpiła o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni dodatkowej zlokalizowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] K. – T. (DK[...]) do działki nr [...], położonej w obr. [...] w T., przeznaczonego do obsługi działki wykorzystywanej jako plac składowy materiałów budowlanych.

Decyzją z [...] marca 2023 r. Organ odmówił zezwolenia na lokalizację wskazanego zjazdu. Zdaniem Organu udzielenie tego zezwolenia nie jest możliwe, bowiem w sprawie nie zachodzi okoliczność "sytuacji wyjątkowej", czyli takiej, w której nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Odwołując się do zasady pierwszeństwa bezpieczeństwa ruchu wskazywał na parametry drogi serwisowej dostosowanej wyłącznie do obsługi istniejącej zabudowy oraz terenów rolnych. Organ wywodził, że "sąsiadujące działki należą zapewne do rożnych właścicieli. Zatem każdy z tych właścicieli ma taką samą sytuację jak wnioskodawczyni, tj. może wystąpić do tut. zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację zjazdu do jego działki która ma być wykorzystywana inaczej aniżeli rolniczo. Wydanie takich zgód nie tylko aktualnej wnioskodawczyni ale i innym właścicielom działek jest niemożliwe albowiem charakter i parametry dodatkowej jezdni pozwalają wyłącznie na obsługę terenów rolnych przy drodze o ruchu tranzytowym w kierunku przejścia granicznego". Organ wskazywał, że strona winna najpierw wykorzystać wszelkie inne możliwości dojazdu. Odwołując się do zasady pierwszeństwa bezpieczeństwa ruchu wskazywał na to, że – droga należy do klasy GP, usytuowanej wysoko w hierarchii dróg publicznych, zaś każdy zjazd stanowi potencjalne niebezpieczeństwo. Ostatecznie Organ wskazał, że budowa zjazdu miałaby istotny wpływ na pogorszenie istniejących warunków na drodze (natężenie ruchu drogowego, ukształtowanie drogi) i dał prymat interesowi społecznemu, rozumianemu jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes strony winien ustąpić.

Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Opisaną na wstępie decyzją Organ utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2023 r.

W uzasadnieniu Organ wskazał, że Strona domaga się zgody na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni dodatkowej zlokalizowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej placu przeznaczonego na skład materiałów budowlanych. Wskazał nadto, że droga krajowa nr [...] zalicza się do międzynarodowej sieci dróg, w której ma oznaczenie E40 -z tego tytułu objęta jest ratyfikowaną przez Polskę Umową europejską o głównych drogach ruchu międzynarodowego (Dz. U. z 1985 r., nr 10, poz. 35, dalej: "umowa AGR"). W związku z powyższym na drodze tej odbywa się przede wszystkim ruch tranzytowy, dlatego ze względów funkcjonalnych droga tej klasy musi spełniać bardzo wysokie parametry techniczne, co związane jest m.in. z ograniczeniami dotyczącymi lokalizacji zjazdów i skrzyżowań. Organ wskazał także, że jezdnia dodatkowa położona w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] stanowi de facto kolejną jezdnię w ramach tej drogi, a więc część drogi krajowej nr [...]. Organ wskazał, że droga ta prowadzi do terenów niezabudowanych o przeznaczeniu rolnym, zatem parametry techniczne nie przewidują prowadzenia przez nią większego ruchu niż sporadyczny, a znaczne zwiększenie natężenia ruchu oraz poruszanie się po niej ciężkich pojazdów doprowadziłoby do zniszczenia jej nawierzchni.

Dyrektor wskazał również, że bezpośredni zjazd z jezdni dodatkowej zlokalizowanej w pasie drogowym DK[...] do działki nr [...] byłby usytuowany z jezdni objętej ograniczeniem tonażowym (zakaz wjazdu samochodów ciężarowych stosowany w celu wyeliminowania ruchu samochodów ciężarowych, pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5t). Ponadto podał szerokość tej drogi (3m) i jej niskie parametry (KR1, tj. przeznaczenie dla ruchu lekkiego), a także wskazał, że w jego ocenie udzielenie zezwolenia przyczyniłoby się nie tylko do znacznego wzrostu natężenia ruchu na tej jezdni, ale również do zmiany jego struktury rodzajowej na rzecz pojazdów ciężkich – a to doprowadziłoby w krótkim czasie do utraty zdolności przenoszenia przez nawierzchnię obciążeń od ruchu drogowego, ponieważ nastąpiłoby przekroczenie stanu granicznego nośności nawierzchni, objawiające się jej ugięciami i pęknięciami, a tym samym spowodowałoby strukturalną degradację nawierzchni przed upływem przewidywanego okresu jej eksploatacji. Poza tym zniszczenia te mogłyby być źródłem kolizji i wypadków drogowych, powodujących zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że jako organ specjalistyczny z racji wykonywania zadań w zakresie inżynierii ruchu zna fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z dróg krajowych a także jakie skutki powoduje nadmierne obciążenie konstrukcji nawierzchni drogi. Podkreślił także, że jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad zobowiązany jest też do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, a więc działać w znacznej mierze prewencyjnie. Organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest trwałość jezdni dodatkowej zlokalizowanej w pasie drogowym DK[...] oraz bezpieczeństwo użytkowników tej drogi.

Skargę na tę decyzję wniosła B. S. zaskarżając ją w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 29 ust. 4 u.d.p., poprzez jego błędną i dowolną wykładnię polegającą na odmowie wydania zezwolenia na zjazd indywidualny, podczas gdy Organ nie odniósł się w żaden sposób do kwestii wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, o których mowa w tym przepisie, a w szczególności wpływu planowanego zjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, poprzestając tylko i wyłącznie na ogólnym stwierdzeniu, że lokalizacja zjazdu wpłynie na bezpieczeństwo w ruchu, a w konsekwencji przekroczenie granic uznania administracyjnego;

2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Skarżąca na przedmiotowej działce nr [...] obr. [...] w T. będzie prowadziła działalność gospodarczą tj. skład materiałów budowlanych, co będzie wiązało się z tym, iż zjazd będzie miał charakter publicznych, a natężenie ruchu na drodze dodatkowej ulegnie znacznemu zwiększeniu, podczas gdy z materiału dowodowego jasno wynika, iż na przedmiotowej działce nie będzie prowadzona działalność gospodarcza, a ewentualny skład materiałów budowlanych będzie tylko i wyłącznie prowadzony na potrzeby własne wnioskodawcy;

3. art. 7 k.p.a, 77 k.p.a., 75 § 1 k.p.a., I 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów i niewyjaśnienie wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, przede wszystkim:

a. brak ustaleń dotyczących wpływu planowanej lokalizacji zjazdu na ruch pojazdów po przedmiotowej drodze dodatkowej drogi nr [...] w kontekście ograniczenia płynności ruchu pojazdów oraz ograniczenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego,

b. braku ustalenia sposobu skomunikowania działek sąsiadujących z działkami przylegającymi bezpośrednio do drogi krajowej [...] podczas gdy na tym odcinku nieruchomości przylegające do drogi krajowej [...] posiadają zjazd do drogi dodatkowej oprócz nieruchomości należącej do Skarżącej,

c. niewyjaśnieniu wszystkich istotnych sprzeczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego polegających na bezrefleksyjnym przyjęciu, że usytuowanie zjazdu we wnioskowanym przez Skarżącą miejscu wpłynie negatywnie na jakość drogi i droga ulegnie zniszczeniu;

d. niewyjaśnieniu wszystkich istotnych sprzeczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego polegających na bezrefleksyjnym przyjęciu, że w przypadku wyrażenia zgody na przedmiotowy zjazd, po drodze dodatkowej drogi krajowej nr [...], która należy do kategorii drogi KR1, będą poruszać się samochody inne, niż te należące do kategorii samochodów lekkich, podczas gdy jak sam Organ zauważa, na drodze tej znajduje się zakazu wjazdu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t.;

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ wydał zaskarżoną decyzję, w której utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2023 roku.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz.1634; dalej p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Sąd podziela ocenę Skarżącej, że Organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a jego twierdzenia i wnioski są dowolne.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z [...] czerwca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] marca 2023 r. odmawiająca udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z dodatkowej jezdni drogi krajowej nr [...] K.-T. (DK[...]) do działki nr [...] obr. [...] w T.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (ust.1). Ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust.4).

Posłużenie się przez ustawodawcę w ust. 4 sformułowaniem "może odmówić", wskazuje na to, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że Organ może, ale nie musi wydać zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu. Przy czym, granice tego uznania administracyjnego wyznaczają warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustaw.

Warunki te uregulowane zostały w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1518, dalej: "Rozporządzenie"), wydanym na podstawie art. art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z § 54 ust. 1 Rozporządzenia, połączenie jezdni z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym projektuje się jako jedno lub dwukierunkowy zjazd, zaś stosownie do § 54 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia zjazd, wyjazd lub wjazd projektuje się jako zwykły – przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch.

Zgodnie z § 55 ust. 1-2 Rozporządzenia zjazdu zwykłego nie projektuje się z: 1) jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach;

2) jezdni łącznicy lub jezdni zbierająco-rozprowadzającej, z wyjątkiem jezdni zbierająco-rozprowadzającej w trudnych warunkach. Zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków.

Przywołane przepisy nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu decydujące znaczenie ma bezpieczeństwo ruchu drogowego. W przypadku konfliktu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu (art. 7 k.p.a.) należy zatem co do zasady przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem indywidualnym wnioskodawcy. Jednak zagrożenie tego bezpieczeństwa organ administracji - korzystając z przyznanej mu uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy - obowiązany jest wykazać należycie przeprowadzaną analizą zgromadzonego (i wyczerpującego) materiału dowodowego i dopiero w ten sposób dokładnie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony , kierując się przy tym naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W rozpatrywanej sprawie, rację ma Skarżąca, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. Organ orzekając w sprawie nie wyjaśnił bowiem w sposób pełny jej istotnych okoliczności i nie przedstawił przekonującej argumentacji, mającej przemawiać za wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ przyjął, że udzielenie zezwolenia na żądany zjazd przyczyni się do znacznego wzrostu natężenia ruchu na jezdni, a także do zmiany struktury rodzajowej tej jezdni na rzecz pojazdów ciężkich, co w krótkim czasie doprowadziłoby do utraty zdolności przenoszenia przez nawierzchnię obciążeń od ruchu drogowego, a tym samym doprowadziłoby do strukturalnej degradacji nawierzchni przed upływem przewidywanego okresu jej eksploatacji, co w dalszej kolejności zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu. Jednocześnie Organ wskazuje jednak, że wnioskowany zjazd z jezdni dodatkowej zlokalizowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] byłby usytuowany z jezdni objętej ograniczeniem tonażowym, o czym świadczy usytuowany na łącznicy węzła drogowego drogi krajowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] znak drogowy B-5 (zakaz wjazdu samochodów ciężarowych, stosowany w celu wyeliminowania ruchu samochodów ciężarowych, pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t). Zatem wniosek o zmianie struktury ruchu na rzecz pojazdów ciężkich oraz oparte na nim dalsze wnioskowanie o zakładanej degradacji nawierzchni należy uznać za dowolne. Podobnie lakonicznie wskazane przez Organ zwiększenie natężenia ruchu nie może być uznane za wystarczające uzasadnienie odmowy zgody na lokalizację zjazdu. Organ nie wyjaśnił bowiem jakie natężenie ruchu na jezdni dodatkowej, której dotyczy wniosek uważa za zagrażające bezpieczeństwu ruchu.

Nadto, Organ wskazując na możliwość zapewnienia innego dostępu do drogi publicznej (np. ogólnie sugerowana przez Organ droga konieczna), nie poczynił żadnych ustaleń czy możliwość taka rzeczywiście istnieje. Tymczasem Skarżąca już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywała na barak możliwości innego skomunikowania objętej wnioskiem nieruchomości z drogą publiczną, zatem Organ miał obowiązek odnieść się do tej kwestii. W aktach administracyjnych znajduje się także adresowane do Skarżącej pismo Organu z 23 lutego 2023 r., w którym wskazano, że objęta wnioskiem "droga dodatkowa powstała celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom przyległym do pasa drogowego drogi krajowej oraz w celu ograniczenia liczby zjazdów z jezdni głównej drogi krajowej". Stanowisko Organu wyrażone w zaskarżonej decyzji przeczy stanowisku wynikającemu z tego pisma, Organ respektując zasadę wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a. winien zatem wyjaśnić zmianę stanowiska w tym względzie.

Organ posługuje się dla uzasadnienia odmowy zezwolenia na lokalizację ww. zjazdu przesłanką zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jednak bez dostatecznego przełożenia tej przesłanki na okoliczności faktyczne na objętym wnioskiem odcinku drogi dodatkowej, gdzie Skarżąca postuluje lokalizację zjazdu. W orzecznictwie przyjmuje się, że organ wydając decyzję, o której mowa w art. 29 u.d.p., powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie, po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r., sygn. I OSK 2936/19). Ustalenia w tym zakresie muszą wynikać z wyczerpujących zagadnienie dowodów i ustaleń, których w tej sprawie zabrakło. Organ poprzestał na ogólnych stwierdzeniach odnoszących się do bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w oparciu o założenie, że udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego w niniejszej sprawie doprowadzi do poruszania się po tej drodze pojazdów ciężkich. Założenie to ma charakter dowolny wobec obowiązującego na jezdni dodatkowej, której wniosek dotyczy zakazu wjazdu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. Zatem, nie wystarczy w tej kwestii poprzestanie na ogólnikowym stwierdzeniu, że Organ dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest trwałość jezdni dodatkowej oraz bezpieczeństwo użytkowników tej drogi.

Należy zatem ustalić stopień zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lokalizacją nowego zjazdu, gdyż bez tego ustalenia niemożliwa jest prawidłowa ocena, czy można na taką lokalizację zezwolić. Każdy bowiem ruch drogowy niesie ze sobą zagrożenie bezpieczeństwa dla jego uczestników; chodzi jednak o ocenę stopnia zagrożenia i wpływu tego ruchu chociażby na kwestie związane z degradacją nawierzchni jezdni. W tej kwestii, w sprawie nie został zebrany i oceniony materiał dowodowy pozwalający na prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normy prawa regulujące wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej.

Sąd zauważa, że decyzje uznaniowe wymagają od organu szczególnie starannego i precyzyjnego uzasadnienia, uwzględniającego konkretne uwarunkowania lokalne, czemu GDDKiA nie sprostał w tej sprawie.

Z powołanych względów Sąd oceniając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję uznał, że nie została ona poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. Sąd uznał także, że zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, to zaś uzasadnia stwierdzenie, że została ona wydana z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a przez to także art.8 § 1 k.p.a.

Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącej Organ, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni powyżej zaprezentowaną ocenę prawną Sądu i wynikające z tego uzasadnienia wskazania, co do dalszego postępowania, dokonując szczegółowej analizy sytuacji związanej z bezpieczeństwem ruchu drogowego na danym odcinku drogi dodatkowej. Ponadto Organ oceni, czy w realiach tej konkretnej sprawy, istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, że indywidualny interes strony może być w zasadniczym stopniu zaspokojony poprzez zastosowanie alternatywnych rozwiązań komunikacyjnych, bez naruszenia zasady równości. Decyzja powinna być oparta na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym oraz zawierać wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a., w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 209 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika według stawki określonej w § 14 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm. (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).