Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 736/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, 28 ust. 2, 33, 34, 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009 r. sprawy ze skargi P.G. na decyzję Wojewody [....] z dnia 25 czerwca 2008 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 19 listopada 2007r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 82 ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] Telefonii Komórkowej [...] Sp. z o.o w W. o pozwolenie na budowę z dnia 9 października 2007r, zatwierdził projekt budowlany i "udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z: wieży kratownicowej z zamontowanym systemem antenowym, kontenera teletechnicznego z aparaturą elektroniczną oraz zasilania wraz z instalacją elektryczną oraz zjazdem z drogi powiatowej zlokalizowanej na działce nr 1 w miejscowości R.. Organ określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, nadto podał, że inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania, oraz że inwestor winien uzyskać "decyzję na użytkowanie" obiektu przed przystąpieniem do użytkowania.

W uzasadnieniu organ podał, że inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektowania inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Wójta Gminy R. z dnia 19 stycznia 2007r. oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 23 kwietnia 2007r. Ponadto w ocenie organu l instancji przedłożone do zatwierdzenia projekty budowlane są zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a projekt został wykonany przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia budowlane i należących do właściwej izby samorządu zawodowego oraz zawiera wymagane uzgodnienia.

W odpowiedzi na zarzut P. G. oraz D. K., że działki znajdujące się w pobliżu są działkami budowlanymi, a budowa wieży zmniejszy wartość tych działek, organ wyjaśnił, że inwestor uzyskał wszystkie wymagane dokumenty, takie jak prawomocną decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, prawomocną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uzgodnienie z Urzędu Lotnictwa Cywilnego i inne wymagane dokumenty, z których wynika że projektowana stacja nadawcza nie będzie miała wpływu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne. Dlatego też starosta uznał, że inwestycja [...] Telefonii Komórkowej [...] nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, chronionych art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] wnieśli P. G. oraz D. K., podnosząc, iż projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana została w pobliżu ich domów w związku z czym wartość ich gospodarstw i działek budowlanych znacznie się obniży ze względu na szkodliwe oddziaływanie tej stacji. Odwołujący się podnieśli też, że w nie byli informowani o wskazaniach lokalizacyjnych dla planowanej inwestycji, nie otrzymywali odpowiedzi na składane pisma oraz zarzucili, że doręczanie pism w postępowaniu za pośrednictwem podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na budowę narusza zasadę bezstronności postępowania administracyjnego. Odwołujący się podkreślili też, że zrealizowanie przedmiotowej inwestycji będzie miało negatywny wpływ na znajdujące się w pobliżu gospodarstwo pasieczne, gdyż tego typu urządzenia powodują utratę orientacji w terenie pszczół.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 czerwca 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu l instancji, a ponadto wskazał, że z akt sprawy wynika, że obszar oddziaływania obiektu ustalono w promieniu ok. 41 m od przedmiotowej wieży, a obszar ten nie obejmuje działki odwołujących się. Zdaniem Wojewody projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami w tym techniczno - budowlanymi, zaś projektowana wieża o wysokości 50 m została zlokalizowana w odległości 50 m od budynków mieszkalnych stron skarżących. Wojewoda wskazał, że o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego strony zostały powiadomione w piśmie organu l instancji z dnia 24 października 2007r. oraz, że postępowanie uzupełniono w trybie art. 136 kpa. Dlatego też Wojewoda uznał, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ l instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli P. G., D. K. oraz L. S. Skarżący zarzucili, że w przedmiotowym postępowaniu organy bezpodstawnie pomijały niektóre strony oraz manipulowały ustalaniem kręgu stron postępowania, co stanowi naruszenie art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 28 kpa. Zdaniem skarżących fakt ten potwierdza Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w analizach prawnych zawartych w swoich decyzjach z 17 października 2006r., z 29 lutego 2008r. oraz z 14 kwietnia 2008r.

Ponadto skarżący podnieśli zarzuty w stosunku decyzji Wójta Gminy R. z 23 kwietnia 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując na nieprawidłowości przy jej wydawaniu takie jak:

- naruszenie art. 109 kpa,

- niezgodność tej decyzji z postanowieniami Wojewody [...] z dnia 9 sierpnia 2006r. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 1 sierpnia 2006r. poprzez samowolne dopuszczenie pracy stacji na częstotliwości 1800 MHz, technologii GSM 1800 TK [...] oprócz technologii GSM 900 oraz większej mocy promieniowania;

- bezpodstawne zastosowanie art. 49 kpa w związku z art. 46a ust. 5 Prawa ochrony środowiska w sytuacji, gdy liczba stron w sprawie wynosi około 10.

Skarżący zarzucili też błędne wyznaczenie przez Wojewodę obszaru oddziaływania obiektu (w promieniu około 41 m od przedmiotowej wieży), ponieważ odległość 41,3 m dotyczy anten sektorowych, natomiast w postanowieniu Wojewody [...] z 9 sierpnia 2006r. jak i w postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., z 1 sierpnia 2006r. dla anten radiolinii obszar oddziaływania obiektu ustalono na 102,5 m od anten. Zdaniem skarżących twierdzenie, że obszar ten nie wchodzi na działkę skarżących jest nieprawdziwe tak dla wielkości 41,3 m jak i 102,5 m, gdyż wydzielona część działki nr 1 pod budowę wieży oddalona jest od drogi o około 20 m, szerokość drogi z rowami wynosi 11 m, co daje razem 31 m, a za drogą jest działka skarżących P. G. i D. K. Zatem obszar oddziaływania wchodzi na działkę skarżących, od anten sektorowych 10,3 m i od anten radiolinii 71,5 m. Ponadto praca urządzeń o większej mocy promieniowania i większej częstotliwości spowoduje, że obszar oddziaływania będzie dużo większy.

Skarżący zarzucili także, że Wojewoda błędnie ustalił, iż projektowana wieża o wysokości 50 m została zlokalizowana w odległości 50 m od budynków mieszkalnych stron skarżących, ponieważ dom skarżących P. G. i D. K. oddalony jest od drogi o około 17 m, a więc stosownie do w/w wyliczenia odległość ta wyniesie 48 m. Zdaniem skarżących L. S. został bezpodstawnie pozbawiony statusu strony oraz wskazali na szkodliwość promieniowania emitowanego przez stacje bazowe telefonii komórkowej dla ludzi oraz zwierząt, a zwłaszcza pszczół ze znajdującego się pobliżu gospodarstwa pszczelarskiego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto wskazał, że SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zatem pozostaje ona w obrocie prawnym i może być podstawą decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Wojewoda podał też, że nieruchomość L. S. znajduje się w odległości około 370 m od miejsca planowanej inwestycji, co uzasadniało odmowę uznania go za stronę postępowania. Odnośnie zarzutów nieprawidłowego ustalenia strefy oddziaływania stacji bazowej, Wojewoda wyjaśnił, że wskazywany w skardze obszar oddziaływania poziomego o zasięgu 102,50 m wystąpi na wysokości 45,40 m, czyli w przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Postanowieniem z dnia 13 października 2008r. WSA w Krakowie odrzucił skargi D. K. oraz L. S. z powodu nieuiszczenia przez tych skarżących wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach tej kontroli sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną skargi - art. 134 § 1 p.p.s.a.. Orzekanie w granicach sprawy - art. 135 p.p.s.a. oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek tylko częściowo z przyczyn w niej podniesionych.

W myśl art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże w odniesieniu do postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156. poz. 1118 ze zm.), stanowiącym lex specjalis w stosunku do regulacji zawartej w art. 28 k.p.a. stronami tego postępowania są inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt. 20 pr. bud. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Zgodnie z powyższym, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, co łączy się nierozerwalnie z ustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji (por. Prawo budowlane Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, kom. do art. 28 ustawy). Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/06 "Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniają treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych" (lex nr 347949). Organ powinien więc każdorazowo ustalić przepisy odrębne, które wprowadzają przewidujące w konkretnej sytuacji ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dają tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa, tylko wówczas bowiem mamy do czynienia z istnieniem interesu prawnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania podmiotu za stronę takiego postępowania, ponieważ istnieje wówczas interes faktyczny a nie prawny. W dalszej kolejności wskazać należy, że organy administracji obowiązane są" na mocy art. 7 k.p.a. prowadzić postępowanie w sposób odpowiadający ustanowionej w tym przepisie zasadzie prawdy obiektywnej, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz są obowiązane do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji winno odpowiadać wymogom ustanowionym w art. 107 § 3 k.p.a.

Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego - art. 28 ust. 2 pr. bud., art. 35 ust. 11 pkt. 2 i 3 pr. bud., oraz art. 7, 77, 10 § 1 i 107 § 3 kpa.

Skoro - jak wyżej wskazano obowiązkiem organu w postępowaniu administracyjnym mającym za przedmiot udzielenie pozwolenia na budowę jest prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, celem ustalenia kręgu stron postępowania stosownie do treści art. 28 ust. 2 w zw. art. 3 pkt. 20 pr. bud., to stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organy postępowanie narusza przepisy art. 7 i 77 kpa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie odpowiadają zasadom wynikającym z art. 107 § 3 kpa. W kwestii ustalenia obszaru oddziaływania obiektu a co a tym idzie - kręgu stron postępowania organ odwoławczy wskazał jedynie, że obszar oddziaływania obiektu "ustalono" w promieniu ok. 41 m od przedmiotowej wieży i że obszar ten "nie wchodzi w działkę skarżących" Należy więc uznać, że w pozostałym zakresie, co do obszaru oddziaływania obiektu przyjął stanowisko organu pierwszej instancji. Z kolei organ pierwszej instancji ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy pr. bud. obejmuje działki nr 1, 2, 3, oraz, że obszar ten mieści się w granicach oświadczenia inwestora o z dnia 9.10.07 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zakres inwestycji obejmuje w całości projekt budowlany. Ustalenia powyższe nie zostały poparte żadnymi dowodami a nadto pozostają w sprzeczności z przesłankami wynikającymi z przepisów prawa materialnego- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 pr. bud., oraz z innymi ustaleniami organów. Nie wiadomo na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał, że obszar oddziaływania obiektu zamyka się w promieniu 41 m od projektowanej wieży. Domniemywać tylko można, że ustalenie to wynika z treści kopii mapy zasadniczej ( karta projektu bud., nienumerowana, między k. 11 i 12), na której zaznaczono "obszar oddziaływania inwestycji". Treść mapy nie wskazuje, przez kogo i w oparciu o jakie dane obszar ten został naniesiony. Jak wynika z art. 3 pkt. 20 pr, bud. obszar oddziaływania obiektu wyznaczony jest w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 7 ust. 2 pr. bud., warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowane i ich usytuowanie dla budynków i związanych z nimi urządzeń określił Minister Infrastruktury w Rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 314 tego rozporządzenia budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych, dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego. Natomiast warunki techniczne jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r.(Dz. U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864). § 9 tego rozporządzenia stanowi, że przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności ochrony przez polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. Z kolei Rozporządzenie z dnia 30.11.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883) określa, zgodnie z § 1 pkt.1 dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, b) miejsc dostępnych dla ludności. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji powinien więc być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności, oraz z uwzględnieniem miejsc, które mogą być zabudowane, a nie tylko tych, które są zabudowane. Jednak zakres emisji pól elektromagnetycznych nie jest jedyną przesłanką ustalania obszaru oddziaływania obiektu, a co a tym idzie kręgu stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organy obowiązane są ustalić, czy i w jaki sposób sporna inwestycja, tj. będzie w przyszłości oddziaływała na zagospodarowanie działek znajdujących się w jej sąsiedztwie i czy oddziaływanie to może naruszać warunki zagwarantowane właścicielom nieruchomości w przepisach, o których mowa w art. 3 pkt. 20, ale i art. 5 ust. 1 pkt 1d i pkt. 9. Stąd, musi budzić wątpliwości nieuzasadnione w żaden sposób ustalenie organu, iż obszar oddziaływania zamyka się w terenie, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestia prawa do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane jest zupełnie odrębna od wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu i istnienie tego prawa nie może mieć znaczenia przy ustalaniu tego obszaru. Tej treści stwierdzenie pozostaje też w sprzeczności z ustalonym przez organy kręgiem stron postępowania, których nieruchomości położone są przecież poza wskazanym w decyzji terenem, tj. poza działkami nr 1, 2 i 3. Wyjaśnienie okoliczności niezbędnych dla wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie może budzić wątpliwości, bowiem jest podstawą do ustalenia stron postępowania administracyjnego. W tym zakresie również uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 kpa. Nie ma w tej sytuacji znaczenia bliższe uzasadnienie stanowiska organu dotyczące kwestii obszaru oddziaływania obiektu przedstawione w odpowiedzi na skargę, bowiem w świetle obowiązujących przepisów kpa jak i p.p.s.a. nie stanowi ona ani uzupełnienia ani rozwinięcia uzasadnienia decyzji, lecz jest zajęciem przez organ stanowiska co do treści skargi.

Zatwierdzony przez organ projekt budowlany zawiera projekt budowy zjazdu z drogi publicznej - drogi powiatowej, przebiegającej przez działki nr 2 i 3, przy czym zjazd zlokalizowany został na działce nr 3. Jak wynika z decyzji Wójta Gminy R. z dnia 19 stycznia 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, obejmowała ona inwestycję: zjazd z drogi powiatowej. W postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r., [...], wydanego przez Zarząd Drogowy w D. na dojazd do obiektu, czyli wieży telefonii komórkowej należało ten zjazd wykonać. Organy rozstrzygające sprawę pozwolenia na budowę uznały, że inwestor posiada wymagane opinie i uzgodnienia, co należy odczytać w ten sposób, że organy dokonały sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pr. bud. i w efekcie tego sprawdzenia ustaliły, że spełnione są warunki przewidziane w art. 32 i art. 33 pr. bud.

Jak wynika z treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 3 tego przepisu, który stanowi (m.in.), że w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a także pouczenie o obowiązku uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, oraz uzgodnienia z zarządcą drogi. Organy wydające decyzje w kontrolowanym postępowaniu błędnie uznały, że projekt budowlany zjazdu przedłożony przez inwestora może zostać zatwierdzony, oraz że należy udzielić pozwolenia na budowę zjazdu, wskazując na Postanowienie Zarządu Drogowego w D. z dnia [...] maja 2006 r. Stanowisko takie jest zupełnie chybione i narusza wyżej wskazane przepisy, a także przepis art. 35 pr. bud. Postanowienie powyższe nie jest uzgodnieniem, o którym mowa w art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Po pierwsze zostało ono wydane na etapie postępowania w mającego za przedmiot ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, a po drugie nie dotyczy w ogóle lokalizacji zjazdu, lecz lokalizacji wieży względem drogi publicznej. Zawiera ono tylko wskazanie, że inwestor ma wykonać zjazd z drogi publicznej, natomiast nie wskazuje lokalizacji zjazdu. Skoro tak, to inwestor musiał spełnić warunki określone przepisem art. 29, ustawy o drogach publicznych - po pierwsze uzyskać zgodę na lokalizację zjazdu w formie decyzji administracyjnej, a następnie należało projekt zjazdu uzgodnić z zarządcą drogi. Brak powyższy jest istotnym naruszeniem wskazanych już przepisów ustawy Prawo budowlane, oraz art. 7 kpa. Zaskarżona decyzja została wydana nadto z naruszeniem art. 10 § 1 kpa. Organ wskazał, że strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego pismem organu l instancji z dnia 24.10.2007 r. Tymczasem pismo to stanowi zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem inwestora i nie może być uznane za spełnienie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, bez odniesienia się do zarzutów odwołań i bez wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Samo tylko wskazanie tej podstawy nie jest realizacją obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie. Nie ma natomiast znaczenia dla negatywnego wyniku kontroli sądowej zaskarżonej decyzji sprzeczność wynikająca ze wskazania w decyzji organu pierwszej instancji jednocześnie obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 54 pr. bud. (str. 2 pkt. 3), jak i zamieszczenia informacji o konieczności uzyskania decyzji "na użytkowanie" obiektu, przez co należy z pewnością rozumieć decyzję o pozwoleniu na użytkowanie i uznać, że mamy do czynienia z omyłką pisarską, biorąc pod uwagę wskazanie przez organ kategorii obiektu. Należało uznać, że obowiązek, o którym mowa w art. 55 pr. bud. został na inwestora nałożony a uchybienie powyższe pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Wskazać w tym miejscu należy, że większość zarzutów zarzuty skargi skierowana jest przeciwko decyzji Wójta Gminy R. z dnia 23 kwietnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a zatem stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a., jako nie odnoszące się do rozpoznawanej sprawy nie mogą one mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Stwierdzić zatem należało, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Ponownie rozstrzygając sprawę pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu organy będą miały na względzie treść art. 28 ust. 1 i art. 3 pkt. 20 pr. bud. przy ustalaniu stron postępowania, oraz przepisy art. 33, 34, i 35 pr. bud., w szczególności konieczność posiadania przez inwestora niezbędnych decyzji i uzgodnień.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Rozstrzygnięcie o kosztach wynika z treści art. 200 ustawy.