Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1395/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.29 par.2a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Janina Guść, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nie przystąpienia do egzekucji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "kpa"), art. 29 § 2a w związku z art. 17 § 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."); po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta – dalej jako "Skarżący" lub "Prezydent" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 12 czerwca 2017 r., którym nie przystąpiono do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Prezydent jako wierzyciel wystawił w dniu 14 grudnia 2016 r. na zobowiązanego - Skarb Państwa - Prezydenta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej działającego jako starosta (następcę prawnego m.in. A – dalej jako "Spółdzielnia" i B Sp. z o.o. – dalej jako "Spółka"), tytuł wykonawczy, obejmujący należność z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r., a następnie przekazał ten tytuł wykonawczy wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej do Naczelnika US.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. Naczelnik US orzekł o nieprzystąpieniu do egzekucji administracyjnej z uwagi na niespełnienie przez wskazany tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy tytuł zawiera nieprawidłowe określenie treści obowiązku podlegającego egzekucji, nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej obowiązku, braki w postaci niewskazania danych zobowiązanego, u którego powstał obowiązek oraz informacji o zabezpieczeniu wierzytelności wpisem hipoteki przymusowej. Organ uznał również za nieprawidłowe oznaczenie tytułu jako dalszego tytułu wykonawczego.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, Prezydent złożył zażalenie, w którym zarzucił niezgodność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów prawa poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie, w szczególności naruszenie przepisów art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. wskazane podmioty na mocy art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 1997 r., nr 121, poz. 770 ze zm.) – dalej jako "ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r.", zostały wykreślone z KRS, a Skarb Państwa z mocy prawa nabył nieodpłatnie mienie tych podmiotów, przy czym odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania tych podmiotów przeszła na Skarb Państwa. Spółdzielnia i Spółka nie złożyły deklaracji dotyczącej podatku od nieruchomości, w związku z powyższym, decyzją z dnia 9 grudnia 2016 r. Prezydent ustalił kwotę do zapłaty zobowiązania podatkowego za 2014 r. Skarbowi Państwa - Prezydentowi wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej, działającemu jako starosta. Zdaniem wierzyciela, pola 1 i 2 w części E zostały wypełnione prawidłowo.

Wierzyciel nie zgodził się z zarzutem nieprawidłowego zapisu w polu 4 tytułu wykonawczego, stojąc na stanowisku, iż tytuł wykonawczy jest w istocie dalszym tytułem wykonawczym, w związku z czym wypełnienie pola jest prawidłowe. Odpierając zarzut braku wypełnienia pola 8 w części E, Prezydent podniósł, że wierzytelność objęta tytułem wykonawczym na dzień jego złożenia do organu egzekucyjnego nie była zabezpieczona wpisem hipoteki przymusowej w dziale IV księgi KW [...].

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 18, art. 27 § 1 i 2, art. 29 § 1 u.p.e.a. i stwierdził, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Wskazując na treść art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. organ uznał, że w polu 2 części E tytułu wykonawczego zamiast podatku od nieruchomości, należało wskazać odpowiedzialność Skarbu Państwa z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 2a wskazanej ustawy.

Odnosząc się do kwestii aktu normatywnego, jaki powinien był zostać wskazany w tytule wykonawczym, organ odwoławczy stwierdził, że w polu 1 części E tytułu, prawidłowym byłoby wskazanie ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. zamiast ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 716).

Zdaniem organu, za nieuzasadnione należy uznać pominięcie przez wierzyciela wypełnienia części rubryk dotyczących danych zobowiązanego, u którego powstał obowiązek.

Odnośnie braku wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym informacji o zabezpieczeniu wierzytelności wpisem hipoteki przymusowej, Dyrektor nie podzielił stanowiska Naczelnika US i stwierdził, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i wierzyciel, odnośnie wpisu hipoteki przymusowej, podają nr księgi wieczystej nieruchomości nienależącej przed 1 stycznia 2016 r. do Spółdzielni i Spółki, ale do innego podmiotu (nieruchomość o nr KW [...].

Powołując art. 9 ust. 2f ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r., oraz art. 26c § 1 u.p.e.a. organ odwoławczy uznał, że Naczelnik US nie wyjaśnił kwestii ewentualnego prowadzenia egzekucji na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego przez inne organy egzekucyjne. Jako podstawę wystawienia tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał decyzję z dnia 9 grudnia 2016 r. Natomiast z zażalenia Prezydenta wynika, iż wskazana decyzja dotyczyła zobowiązań podatkowych wynikających z nabycia z mocy prawa własności nieruchomości m.in. Spółdzielni i Spółki. W ocenie organu, na podstawie akt sprawy, nie można z całą pewnością stwierdzić, że Naczelnik US był jedynym, do którego wierzyciel przekazał tytuł wykonawczy obejmujący należności ustalone decyzją Prezydenta z dnia 9 grudnia 2016 r.

Biorąc jednak pod uwagę, iż tytuł wykonawczy nie spełnia innych wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., powyższe pozostaje bez znaczenia w sprawie.

Zdaniem organu, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Skarb Państwa jest uprawniony do nabycia mienia, które pozostało po wykreślonym z rejestru KRS podmiocie, ale ponosi odpowiedzialność jedynie z nabytego mienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Skarżący zarzucił mu mającą wpływ na wynik sprawy niezgodność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów prawa poprzez niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie, w szczególności przepisów art. 29 § 2 pkt 3 w związku z art. 27 § 1 u.p.e.a. oraz art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r.

W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy organ egzekucyjny zasadnie nie przystąpił do egzekucji.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie było właściwe, albowiem organ prawidłowo zastosował art. 29 § 2a u.p.e.a. Zgodnie z art. 29 § 1 organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast zgodnie z art. 29 § 2a u.p.e.a. na wniosek wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji lub przystępuje do egzekucji.

Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 26 § 2 wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym.

Wzór tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2016, poz. 1305 ze zm.).

Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji (zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 4. wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2008, s. 97).

Elementy tytułu wykonawczego określa art. 27 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera:

1) oznaczenie wierzyciela;

1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868);

2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada;

3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;

8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;

9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych;

12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku;

13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a;

14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.

W ocenie Sądu, wskazany tytuł wykonawczy nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Wskazać w tym miejscu należy na regulacje zawarte w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Na podstawie art. 9 ust. 2a powołanej ustawy podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie tej ustawy, i które do dnia 31 grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, uznano za wykreślone z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. Art. 9 ust. 2b wskazuje, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w ust. 2a.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie za obowiązek podlegający egzekucji należało uznać odpowiedzialność Skarbu Państwa, który to obowiązek podlega ograniczeniu wyłącznie do majątku nabytego na zasadzie sukcesji wskazanej w art. 9 ust. 2b. Tym samym zasadnie organ uznał, że w polu 2 części E tytułu wykonawczego, zamiast podatku od nieruchomości, należało wskazać odpowiedzialność Skarbu Państwa z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów, wskazać należy, że w tytule wykonawczym w polu 1 części E należało wskazać ustawę z dnia 20 sierpnia 1997 r. a nie ustawę o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnośnie braku wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym informacji o zabezpieczeniu wierzytelności wpisem hipoteki przymusowej, zdaniem Sądu organ zasadnie stwierdził, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i wierzyciel, odnośnie wpisu hipoteki przymusowej, podają nr księgi wieczystej nieruchomości nienależącej przed 1 stycznia 2016 r. do Spółdzielni i Spółki, ale do innego podmiotu (nieruchomość o nr KW [...]. Z informacji posiadanych przez organ wynika, że na mocy wspomnianej ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r., Skarb Państwa przejął nieruchomość należącą do Spółdzielni o nr [...], a od Spółki nieruchomość o nr KW [...]. W księgach wieczystych nr KW [...] i nr [...] nie ma wpisów świadczących o zabezpieczaniu wierzytelności objętej wskazanym tytułem wykonawczym hipoteką przymusową. Natomiast taki wpis znajduje się w księdze nr [...]. Zauważyć należy, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, wierzytelności nim objęte nie były zabezpieczone wpisem hipoteki przymusowej.

Zgodnie z art. 9 ust. 2f ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r., wierzyciel, któremu przysługuje należność podlegająca egzekucji administracyjnej, w tym Skarb Państwa, wystawia tytuł wykonawczy przeciwko Skarbowi Państwa. Jeżeli tytuł wykonawczy został wystawiony przeciwko podmiotowi, o którym mowa w ust. 2a, wierzyciel wystawia nowy tytuł wykonawczy przeciwko Skarbowi Państwa i kieruje go do organu egzekucyjnego bez potrzeby dołączania dokumentu wykazującego przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko Skarbowi Państwa stanowi podstawę do kontynuowania postępowania egzekucyjnego wszczętego wobec podmiotu, o którym mowa w ust. 2a, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Natomiast art. 26c § 1 u.p.e.a. stanowi, że w razie potrzeby prowadzenia egzekucji przez więcej niż jeden organ egzekucyjny, wierzyciel wydaje dalszy tytuł wykonawczy. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik US nie wyjaśniał kwestii ewentualnego prowadzenia egzekucji na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego przez inne organy egzekucyjne. Jako podstawę wystawienia tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał decyzję z dnia 9 grudnia 2016 r. Natomiast z zażalenia Prezydenta wynika, iż wskazana decyzja dotyczyła zobowiązań podatkowych wynikających z nabycia z mocy prawa własności nieruchomości m.in. Spółdzielni i Spółki. W ocenie organu, na podstawie akt sprawy, nie można z całą pewnością stwierdzić, że Naczelnik US był jedynym, do którego wierzyciel przekazał tytuł wykonawczy obejmujący należności ustalone decyzją Prezydenta z dnia 9 grudnia 2016 r.

Biorąc pod uwagę, iż tytuł wykonawczy nie spełnia innych wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., powyższe pozostaje bez znaczenia w sprawie. Rozważania organu odwoławczego w tym zakresie Sąd uznał za prawidłowe.

Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Skarb Państwa jest uprawniony do nabycia mienia, które pozostało po wykreślonym z rejestru KRS podmiocie, ale ponosi odpowiedzialność jedynie z nabytego mienia, tzw. odpowiedzialność cum viribus patrimonii.

W przypadku egzekucji administracyjnej prowadzonej do majątku przejętego przez Skarb Państwa na mocy art. 9 ust. 2b ustawy, przedmiotem decyzji, która staje się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o które organ egzekucyjny ma prowadzić egzekucję z tego majątku (nieruchomości), nie mogą być zobowiązania dotyczące innych podmiotów, niż podmiotu, do którego przed 1 stycznia 2016 r. należał przedmiotowy majątek (nieruchomość). Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy - Prezydent - określił wysokość zobowiązania podatkowego nie odrębnie dla każdego z podmiotów wskazanych w decyzji z dnia 9 grudnia 2016 r., po czym podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania tych należności z majątku innych podmiotów.

W przypadku, gdy na mocy art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Skarb Państwa przejął majątek podmiotu, który posiadał zaległości względem wierzyciela i wierzyciel zgodnie z art. 9 ust. 2c ustawy uzyskał tytuł egzekucyjny przeciwko podmiotowi, o którym mowa w ust. 2a i złożył wniosek o wszczęcie egzekucji w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa, to zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r., organ egzekucyjny ma prawo prowadzić egzekucję tych należności powstałych u wykreślonego podmiotu od Skarbu Państwa jedynie z mienia, które należało przed 1 stycznia 2016 r. do tego podmiotu. W przeciwnym razie mogłoby dojść do zaspokojenia się wierzyciela ze szkodą dla Skarbu Państwa. Natomiast wystawienie tytułu wykonawczego na podstawie decyzji, w której określono zobowiązania podmiotów, o których mowa art. 9 ust. 2a ustawy, względem wierzyciela w wysokości łącznej, powoduje, że organ egzekucyjny, do którego skierowano wniosek o wszczęcie egzekucji należności wynikających z takiej decyzji, nie jest w stanie ustalić ograniczenia zobowiązania Skarbu Państwa zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy.

Wskazać również należy, że prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o decyzje wydane w przedstawiony wyżej sposób, mogłoby spowodować nieuzasadnione przysposobienie majątkowe Prezydentowi kosztem Skarbu Państwa. Przy wydawaniu decyzji dotyczących podmiotów, o których mowa art. 9 ust. 2a ustawy, organ powinien zachować szczególną staranność, gdyż w niniejszym przypadku mamy do czynienia z tożsamością wierzyciela - Prezydenta oraz zobowiązanego - Prezydenta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej działającego jako starosta - reprezentujący Skarb Państwa, co powoduje, że nie dochodzi tutaj do zaskarżania aktów wydanych przez Prezydenta.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji zawierają prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć odniosły się do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz wskazały i wyjaśniły regulacje prawne mające zastosowanie w tej sprawie.

Z tych też względów, nie znajdując naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w tym w szczególności naruszenia przepisów wskazanych w skardze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.