Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 103/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność organu postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić S. T. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

S. T. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w K. skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi na działalność organu zawartej w piśmie z dnia 17 kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a., przekazał według właściwości pismo skarżącego z dnia 17 kwietnia 2023 r. jako skargę na działania Burmistrza O. oraz Burmistrza Ć. dotyczącą nieprawidłowości w zawartym Porozumieniu międzygminnym Radzie Miejskiej w O. oraz Radzie Miejskiej w Ć., jako organom właściwym do rozpoznania tej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której skarga dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w odniesieniu do aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Po myśli art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na podstawie zaś art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Wyjaśnić należy, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność organu następuje zatem wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza O. oraz Burmistrza Ć. dotyczącą nieprawidłowości w zawartym Porozumieniu międzygminnym. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda, na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a., przekazał według właściwości pismo skarżącego z dnia 17 kwietnia 2023 r. jako skargę na działania Burmistrza O. oraz Burmistrza Ć. odpowiednio Radzie Miejskiej w O. oraz Radzie Miejskiej w Ć., jako organom właściwym do rozpoznania tej skargi. Pismo skarżącego stanowiło bowiem skargę na organy wykonawcze tych gmin w zakresie spraw dotyczących ładu przestrzennego i gospodarki nieruchomościami. O powyższym skarżący został poinformowany. Czynności podjęte przez Wojewodę zostały dokonane z zachowaniem terminu określonego w art. 237 § 1 k.p.a. Organ wypełnił zatem ustawowy obowiązek przekazania sprawy organom właściwym do jej załatwienia, informując o tym skarżącego. Nadto w odpowiedzi na wezwanie skarżącego do załatwienia sprawy organ pismem z 7 lipca 2023 r. wyjaśnił skarżącemu stan faktyczny i prawny, w tym przyczyny przekazania sprawy do właściwych rad miejskich.

Sumując, skoro w postępowaniu, w którym skarżący złożył skargę, Wojewoda nie był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., skarga na bezczynność tego organu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zaznaczyć bowiem należy, że skarga na bezczynność organu jest zawsze pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w punkcie II sentencji postanowienie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.