Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 529/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 86 ust.10, art. 15
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Bożena Dziełak, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 308/15 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne kwartały 2011 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu I instancji.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 308/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 7 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne kwartały 2011 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r.

2. Przedstawiony przez sąd I instancji przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Sąd I instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że w wyniku przeprowadzonego przez organ kontroli skarbowej postępowania ustalono, że skarżąca prowadząca działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług prawnych i reklamowych pod firmą "A." z siedzibą w L. będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz VAT UE dopuściła się między innymi następujących nieprawidłowości:

1. w rozliczeniu za IV kwartał 2011 r. skarżąca nie wykazała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT), pomimo że – jak ustalono na podstawie informacji uzyskanej z polskiej aplikacji VIES – niemiecki podatnik (firma "S.") zadeklarował na jej rzecz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (klatki dla kur) o wartości 581.958 zł, udokumentowaną fakturą z 15 grudnia 2011 r.; na umowie z 26 sierpnia 2011 r. jako strony tej transakcji wskazano skarżącą oraz "S." a jako odbiorcę brata skarżącej – T. B., natomiast na fakturze dokumentującej tą transakcję, jako nabywcę wskazano skarżącą, określając terminy dostaw na 15, 16, 21 listopada 2011 r.;

2. w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2011 r. skarżąca nie wykazała obrotów z tytułu sprzedaży towarów (klatek dla kur) na terytorium kraju na rzecz B. B. oraz podatku należnego z tytułu tej sprzedaży w kwocie 110.950,88 zł; ustalono, że klatki te weszły w skład masy spadkowej po zmarłym ojcu skarżącej i zostały zgłoszone do Urzędu Skarbowego w P.

2.2. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L., opierając się na wynikach przeprowadzonej kontroli, decyzją z 16 września 2014 r. określił skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I - III kwartał 2011 r. oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. w prawidłowych wysokościach.

2.3. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z 7 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. (dalej zwany "organem odwoławczym") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie: art. 122, art. 180, art. 182, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej "Ordynacją podatkową").

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie wiedziała o tym, iż jej ojciec mając wiedzę o prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oraz posiadając dane niezbędne do zawarcia umowy z firmą "S.", nabył od tej firny towar w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. Zarzuciła, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, ponieważ w sposób wybiórczy przetłumaczyły dokumenty otrzymane od administracji niemieckiej. Z tych dokumentów wynikało, że nabyte towary dostarczono do Z., dla B. B. Skarżąca argumentowała, że szczegóły transakcji ustalono z B. B., który zapłacił za towar (potwierdzeniem były przelewy bankowe realizowane z konta B. B.).

3.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

4. Wyrok sądu I instancji.

4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę przyjął, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że podatnikiem podatku VAT w związku z transakcją z dnia 26 sierpnia 2011 r. zawartą z firmą niemiecką "S." była skarżąca. Podkreślił, że w wyniku tej transakcji kontrahent niemiecki dostarczył klatki dla kur o wartości 581.958 zł. Skarżąca była oznaczona jako strona tej umowy i zgodnie z fakturą z dnia 15 grudnia 2011r. na jej rzecz nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa przedmiotowych towarów. Bez znaczenia, w ocenie sądu I instancji, pozostawało to, że skarżąca nie opatrzyła umowy swoim podpisem oraz, że płatności za dostarczony towar dokonywane były ze środków należących do jej ojca, B. B.

4.2. Sąd I instancji zwrócił uwagę na ustalenia organów podatkowych, z których wynikało, że 8 czerwca 2011 r. skarżąca zarejestrowała się jako podatnik VAT, zaś 31 sierpnia 2011 r., jako podatnik VAT UE. Podkreślił, że 4 listopada 2011 r. skarżąca zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej na okres 2 lat, przy czym na jeden dzień, to jest 15 grudnia 2011 r., podjęła działalność gospodarczą. Data 15 grudnia 2011 r., jak zwrócił uwagę sąd I instancji, miała kluczowe znaczenie z tego względu, gdyż podjęcie na ten dzień działalności gospodarczej przez skarżącą umożliwiło kontrahentowi niemieckiemu dostawę na jej rzecz towaru wskazanego na fakturze, o której to nie naliczył podatku od wartości dodanej, ponieważ skarżąca była podatnikiem VAT UE. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że na fakturze oznaczono skarżącą jako nabywcę a więc stronę umowy i prawidłowo podano jej oznaczenie jak podatnika VAT UE. Jednocześnie transakcja ta była jedyną wewnątrzwspólnotową transakcją dokonaną przez skarżącą.

4.4. Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych co do odrzucenia wyjaśnień skarżącej, że o transakcji dowiedziała się po śmierci jej ojca, w lipcu 2012 r. i przyjęcia, że była stroną transakcji w związku z którą wystawiono fakturę w dniu 15 grudnia 2011 r. Podkreślił, że zebrane dowody i wynikająca z nich logika zdarzeń uprawniały organy podatkowe do ustalenia, że na rzecz skarżącej nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, gdyż to skarżąca, a nie jakikolwiek inny podmiot, była stroną transakcji sfinalizowanej fakturą VAT z 15 grudnia 2011 r. Sąd I instancji zwrócił też uwagę na to, że kwota podatku VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez skarżącą stanowiła kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "ustawa o VAT"). Oznaczało to, że w świetle art. 86 ust.10 tej ustawy skarżącej przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony będący równowartością podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w ramach przedmiotowej transakcji - w rozliczeniu za IV kwartał 2011 r.

4.5. W ocenie sądu I instancji organy podatkowe obu instancji nie popełniły błędu przyjmując, że skarżąca przeniosła prawo do dysponowania przedmiotowymi klatkami dla kur na rzecz swojego ojca, B. B. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że klatki te zostały wskazane przez skarżącą, jako należące do schedy spadkowej co jednoznacznie wskazywało na to, że skarżąca przeniosła na ojca prawo do dysponowania tymi klatkami. Oznaczało to, że skarżąca powinna była dostawę klatek dla kur wykazać w ewidencji podatku VAT i odprowadzić z tytułu tej dostawy podatek należny, według stawki przewidzianej w art. 41 ust.1 w związku z art.146a punkt 1 ustawy o VAT. Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy tych towarów na rzecz B. B. powstał 15 grudnia 2011 r. i winien być wykazany w zeznaniu za IV kwartał 2011 r. Jego brak uprawniał organy podatkowe do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania skarżącej w podatku VAT za powyższy okres rozliczeniowy.

4.6. W ocenie sądu I instancji, wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania podatkowego przetłumaczono ilość dowodów wystarczającą dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W szczególności przetłumaczono umowę łączącą skarżącą z kontrahentem niemieckim oraz fakturę VAT dokumentującą ową transakcję. Okoliczność, że za towar zapłacił ojciec skarżącej nie powodowała, jak podkreślił sąd I instancji, że to on podlegał obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 7 Ordynacji podatkowej.

4.7. Według sądu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, że podjęcie 15 grudnia 2011 r., na jeden dzień, działalności gospodarczej było spowodowane koniecznością analizy umowy dla zagranicznej firmy prawniczej. Podkreślił, że skarżąca poza własnymi wywodami w tym zakresie nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałaby konieczność podjęcia działalności w dniu 15 grudnia 2011r. i to jedynie na ten dzień.

4.8. Sąd I instancji poddając ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego stwierdził, że było ono prowadzone w sposób rzetelny, w jego trakcie zebrano całość istotnego materiału dowodowego, którego należyta ocena pozwoliła organom na wysnucie właściwych wniosków co do przebiegu zdarzeń. W konsekwencji zastosowanie prawa materialnego było prawidłowe i oparte na właściwe ustalonym stanie faktycznym.

5. Skarga kasacyjna.

5.1. W skardze kasacyjnej powyższy wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

5.2. Zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik skarżącej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej: "ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego, tj.:

5.2.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drodze błędnej sądowej oceny legalności decyzji wydanej przez organ podatkowy, który naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie ergo dowolną ocenę dowodów oraz niewłaściwą ocenę podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących inicjatywy dowodowej skarżącej, co skutkowało oddaleniem skargi - w sytuacji, gdy prawidłowo przeprowadzona kontrola sądowa powinna prowadzić do wniosku, że doszło do naruszenia cytowanych powyżej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi winien zaskarżoną decyzję uchylić.

Naruszenie powyższych przepisów postępowania polegało na niedochowaniu standardów oraz celów postępowania podatkowego poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, z założeniem a'priori, że skarżąca nabyła towary od firmy "S.", a następnie zawarła transakcję tzw. "łańcuchową" ze swoim ojcem, a także brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zastosowanie zasady oportunizmu dowodowego, polegającej na:

5.2.1.1. uchyleniu się przez organ podatkowy od przetłumaczenia wszystkich dokumentów otrzymanych od administracji niemieckiej;

5.2.1.2. odmowie dania wiary skarżącej, pomimo zaniechania zweryfikowania jej twierdzeń w zakresie jej współpracy z międzynarodową Kancelarią z Warszawy Cunningham Lindsey, która stanowiła causae wystąpienia przez skarżącą o nadanie numeru VAT EU oraz z wnioskiem o wznowienie działalności gospodarczej, które to okoliczności były objęte wnioskami dowodowymi strony w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L., nieuwzględnionymi w postępowaniu podatkowym i powiązanymi przez organ podatkowy i przez sąd I instancji z zakupem i importem klatek.

5.2.1.3. niezwróceniu się przez organ podatkowy do banków o historię rachunków bankowych skarżącej oraz B. B. celem zweryfikowania okoliczności podawanych przez skarżącą, m.in. o braku jakichkolwiek środków finansowych na zakup klatek dla kur, braku relacji gospodarczej pomiędzy skarżącą a B. B. w kontekście zakupu przez niego "klatek", co w konsekwencji spowodowało rażąco dowolne i wybiórcze ustalenia faktyczne, że skarżąca nabyła towar od firmy "S." w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a następnie zawarła umowę sprzedaży i dostawy tych towarów na rzecz B. B., w sytuacji gdy z materiału dowodowego wprost wynikało, że towar zakupił beneficjentem transakcji był B. B., tj. ojciec skarżącej i to jego dane widnieją na wszystkich dokumentach dotyczących zakupu klatek.

5.3. art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 9 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 oraz art. 22 ust.2 ustawy o VAT poprzez ich bezzasadne zastosowanie.

5.4. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

6.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w zakresie określonym przez art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązuje zasada ograniczonej kognicji tego sądu. Zasada ta oznacza, że poza przypadkami nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy. Podstawy te określają zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.

Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i polega na wskazaniu konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego, które zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, jak również sposobu ich naruszenia.

Przypomnienie powyższych uwag o charakterze ogólnym i porządkującym stało się konieczne, gdyż we wniesionej w rozpoznawanej sprawie skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które podważyłyby przyjęte przez organy podatkowe i zaakceptowane przez sąd I instancji ustalenia faktyczne.

6.3. Nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej podniesiony w pkt 5.2.1 zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

6.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu tego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można bowiem kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745).

6.5. Jeżeli natomiast chodzi o ocenę zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, to wedle skargi kasacyjnej, do naruszenia tych przepisów doszło w pierwszej kolejności w wyniku uchylenia się przez organ podatkowy od przetłumaczenia wszystkich dokumentów otrzymanych od administracji niemieckiej (pkt 5.2.1.1.).

Zarzut ten był chybiony. Z akt sprawy wynikało bowiem, że istotne dla sprawy dokumenty zostały przetłumaczone na język polski. Odnotować trzeba, że w tym zakresie organ I instancji wykonał zalecenia wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 23 stycznia 2014 r. (k. 253 – 255), którą uchylono poprzednią decyzję wydaną przez organ I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji zalecono organowi I instancji, aby na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady UE z 7 października 2010 r., Nr 904/2010w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE z dnia 12 października 2010 r., L 268). wystąpił do niemieckiej administracji podatkowej. Zalecono także aby otrzymane dokumenty przetłumaczono na język polski. W wyniku wystąpienia, organ I instancji otrzymał od niemieckiej administracji podatkowej i przetłumaczył na język polski dokumenty dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy systemu klatkowego dla skarżącej od "S." GmbH (k. 307 – 314). Skarżącej umożliwiono zapoznanie się przed wydaniem decyzji z całością akt sprawy, w tym z tłumaczeniami dokumentów. Podkreślić należy, że ani w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji ani w skardze wniesionej do sądu I instancji oraz w skardze kasacyjnej, zarzucając "wybiórcze tłumaczenie", nie wskazano jakie istotne dla sprawy dokumenty nie zostały przetłumaczone na język polski.

W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że związany z brakiem przetłumaczenia dokumentów na język polski zarzut naruszenia przepisów postępowania, był nieuzasadniony. Skarżąca nie wykazała bowiem w żaden sposób, jaki wpływ to rzekome uchybienie miało na wynik sprawy.

6.6. Całkowicie chybiony był zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na "(...) odmowie dania wiary skarżącej, pomimo zaniechania zweryfikowania jej twierdzeń w zakresie jej współpracy z międzynarodową Kancelarią z W., która stanowiła causae wystąpienia przez skarżącą o nadanie numeru VAT EU oraz z wnioskiem o wznowienie działalności gospodarczej".

Dla odparcia tego zarzutu wystarczające jest przywołanie wyjaśnień złożonych przez skarżącą podczas przesłuchania przeprowadzonego 15 kwietnia 2013 r. (k. 32 – 37 akt podatkowych). Skarżąca jednoznacznie podała w tych wyjaśnieniach, że przyczyną wystąpienia o "nadanie numeru unijnego" nie była współpraca z międzynarodową Kancelarią z W. lecz to, że "(...) miała prowadzić firmę, która zajmowałaby się produkcją pasz dla zwierząt" (k. 32).

Istotne było także to, że z przekazanej przez skarżącą organom podatkowym korespondencji dotyczącej współpracy z międzynarodową kancelarią z W. nie wynikało w żaden sposób, że ta współpraca była przyczyną wystąpienia o nadanie skarżącej "numeru unijnego" oraz że z powodu tej współpracy skarżąca na jeden dzień, tj. 15 grudnia 2011 r., podjęła zawieszoną działalność gospodarczą.

W świetle tych okoliczności zarzut skargi kasacyjnej polegający na "odmowie daniu wiary skarżącej" i na zaniechaniu zweryfikowania jej twierdzeń w zakresie jej współpracy z Kancelarią z W., nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

6.7. Nie był także uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na "niezwróceniu się przez organ podatkowy do banków o historię rachunków bankowych skarżącej oraz B. B." (pkt 5.2.1.3. skargi kasacyjnej). Odnotować trzeba, że w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, nie mógł w związku z tym ocenić czy w podanym wyżej zakresie, tj. dotyczącym zasadności odmowy przeprowadzenia dowodu z rachunków bankowych, przyjęta w zaskarżonym wyroku ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dotknięta była błędem mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odnotować przy tym trzeba, że w aktach sprawy znajdowały się dokumenty, z których wynikało, że B. B. zapłacił za dostarczony przez "S." International GmbH w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy system klatkowy. Okoliczność ta była w rezultacie bezsporna i żądanie przeprowadzenia dowodów było w tym zakresie bezzasadne.

6.8. W podsumowaniu tej części uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zarzuty skargi kasacyjnej, w których podjęto próbę podważenia przyjętej przez sąd I instancji oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdza, że sąd ten nie naruszył wskazanych w tejże skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Sąd I instancji trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na te ustalenia faktyczne, z których wynikało, że okoliczności tej sprawy i "logika zdarzeń" uprawniały do przyjęcia, że na rzecz skarżącej "S." GmbH wykonał wewnątrzwspólnotową dostawę systemu klatkowego i że następnie skarżąca, działając jako właściciel, przeniosła na rzecz swojego ojca prawo do rozporządzania tym systemem.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie sposób w tym miejscu pominąć, że dokonano w niej wybiórczej, wyłącznie korzystnej dla skarżącej oceny dowodów, pomijając te elementy, które były dla niej niekorzystne. Uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej, będącej w dużym stopniu powieleniem skargi złożonej do sądu I instancji, miało charakter polemiczny i sprowadzało się do tego, że organy podatkowe pominęły istotne dowody i okoliczności, które przejawiały się w niedokonaniu niezbędnych ustaleń i wyjaśnień dla potrzeb wyczerpującego zebrania dowodów oraz rozstrzygnięcia sprawy, co było w tej sprawie całkowicie chybione.

6.9. Na tle przyjętego przez organy podatkowe i zaakceptowanego przez sąd I instancji stanu faktycznego, nie był uzasadniony podniesiony w pkt 5.3. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 9 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 oraz art. 22 ust. 2 ustawy o VAT przez ich bezzasadne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie powyższych przepisów a ich zastosowanie było konsekwencją przyjętego stanu faktycznego.

6.10. Z podanych wyżej względów i na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.