Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1716/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Go 764/22 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 28 października 2022 r., nr 0801-IOAC.48.26.2022.JOW w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r., oddalił skargę D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 28 października 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej D. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji organu II instancji z uwagi na brak możliwości płatniczych skarżącego i niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego pomieszczony w petitum skargi kasacyjnej pozbawiony jest jakiejkolwiek argumentacji czy uzasadnienia wskazującego na możliwość wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze. Wniosek ogranicza się bowiem wyłącznie do stwierdzenia, że konieczność wstrzymania powołanego rozstrzygnięcia organu wynika z braku możliwości płatniczych strony – wnioskodawcy oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. Skarga kasacyjna w zakresie omawianego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu, poza żądaniem zastosowania wobec strony ją wnoszącej oraz wskazaniem na powołane okoliczności braku możliwości płatniczych i niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia rzeczonego żądania, w tym jakiegokolwiek uzasadnienia rzeczonych przesłanek.

Taki brak wniosku, jego nieuzasadnienie, czyni niemożliwym dokonanie jakiejkolwiek oceny żądania stron w aspekcie przytoczonych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie ochrony przewidzianej tym przepisem.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.