Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 149/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] stycznia 2021 r. (data wniesienia – k. 20) na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przedmiotową decyzją została w postępowaniu odwoławczym utrzymana w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] (znak sprawy: [...]), którą została na D. K. nałożona administracyjna kara pieniężna w kwocie [...]zł za naruszenie zakazu prowadzenia dyskoteki.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że z uwagi na argumentację przemawiającą za zasadnością skargi "oraz z uwagi na doznanie niepowetowanej szkody przez [stronę] (...) w przypadku wykonania decyzji, (...) [strona] wnosi o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu stanowi w świetle powyższej regulacji odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności sytuacji faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z treści powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika nadto, że przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędnym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do sytuacji wnioskodawcy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Innymi słowy, strona powinna wykazać w powiązaniu z jej sytuacją majątkową istnienie realnego zagrożenia, że wykonanie aktu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Istotne braki wniosku w tym zakresie w zasadzie uniemożliwiają jego merytoryczną ocenę (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt I FZ 15/13, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Trzeba zarazem podkreślić, że ewentualne zaistnienie znacznego prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu nie jest przesłanką podlegającą ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Stwierdzenie wadliwości lub niewadliwości poddanego kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest przedmiotem postępowania głównego, nie zaś postępowania w przedmiocie zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uwarunkowane jest oceną przesłanek i wymogów wynikających z tego przepisu (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt II GZ 137/20, dostępnym jw.).

Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku, należy stwierdzić, że spełnienie świadczenia pieniężnego (np. uiszczenie kary pieniężnej) nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 167/11 dostępne jw.). Skarżący w ogóle nie podjął próby wyjaśnienia tego, w jaki sposób uiszczenie kwoty [...]zł wymierzonej kary administracyjnej doprowadzi po jego stronie do "niepowetowanej szkody". W uzasadnieniu wniosku znalazło się wyłącznie ogólnikowe stwierdzenie o możliwości poniesienia tego rodzaju szkody. Nie przedstawiono w nim jednak żadnych danych pozwalających ocenić rzeczywista i aktualną kondycję finansową skarżącego. Nie można zatem rozstrzygnąć, czy uiszczenie kary pieniężnej w kwocie [...]zł będzie faktycznie groziło wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody.

W tym miejscu warto jeszcze zauważyć, że wykonanie aktu wiążące się z pewnymi konsekwencjami finansowymi nie zawsze skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo to powinna wykazać strona domagająca się zastosowania względem niej instytucji ochrony tymczasowej. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Zatem w sytuacji, gdy strona nie wykazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd administracyjny (por. postanowienia NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 708/11 i 19 stycznia 2016 r. sygn. akt: I FZ 593/15 – orzeczenie dostępne jw.).

Zauważyć także należy, że ewentualne wady zaskarżonej decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej będą przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi. Nie stanowią one jednak wystarczającego uzasadnienia dla udzielenia ochrony tymczasowej (wstrzymania wykonania decyzji).

Podsumowując, w ocenie tutejszego Sądu strona skarżąca nie wykazała, aby w sprawie ziściły się przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona nie przedstawiła takich okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności nie uprawdopodobniła zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody materialnej, względnie trudnych do odwrócenia skutków ekonomicznych, jakie wyniknęłyby z uiszczenia wymierzonej jej administracyjnej kary pieniężnej.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a rozstrzygnął, jak w sentencji.