Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 606/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1a i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi E. Ł. i Z. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 13 lipca 2023 r. Nr SKO.WŚ/41/2/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu użytkowego (strychu) I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2023 roku, WAB.705.2.20.2022, wydanym na podstawie art. 219 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022r., poz. 2000 j.t.) oraz art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2021r., poz. 1048) z upoważnienia Starosty B. przez Naczelnika Wydziału Architektoniczno-Budowalnego Starostwa Powiatowego w B. odmówiono wydania zaświadczeń stwierdzających samodzielność lokalu użytkowego (strychu) nr [...], nr [...] zlokalizowanego w budynku nr [...], położonym w B., przy ulicy [...], na działce nr [...], w obrębie [...] B.-[...], w jednostce ewidencyjnej [...] B.

W treści wniesionego zażalenia wnioskodawczynie zarzuciły temu postanowieniu, iż wydane zostało z naruszeniem przepisu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali. Wniosły o uchylenie tego postanowienia w całości oraz wydanie orzeczenia o istocie sprawy, względnie jego uchylenie, z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W sprecyzowaniu zarzutów, zawartych w tym zażaleniu, skarżące wskazały, że bez przeprowadzenia procedury podziału lokalu mieszkalnego nr [...] na trzy odrębne samodzielne lokale (mieszkanie i dwa inne lokale powstałe z pomieszczeń przynależnych) nie mogą one sprzedać pomieszczeń przynależnych. Przywołano następnie obszerne fragmenty postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 26 stycznia 2009 roku, dotyczącego postępowania o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...]. Skarżące zauważyły, że pomieszczenia przynależne do lokalu, jako jego części składowe, dzielą los prawny lokalu. Zbycie lokalu mieszkalnego pociąga za sobą również przejście na nabywcę prawa do pomieszczeń przynależnych. Tym samym właściciel lokalu, którego częścią składową jest pomieszczenie przynależne, nie może sprzedać tego pomieszczenia przynależnego, bez przeprowadzenia uprzednio procedury podziału jego lokalu mieszkalnego na dwa odrębne, samodzielne lokale (mieszkanie i inny lokal powstały z pomieszczenia przynależnego, np. garaż, pomieszczenie gospodarcze). Tak więc, pomieszczenie przynależne nie może być sprzedane, jeżeli uprzednio nie zostanie wyodrębniona jego własność, poprzez stwierdzenie jego samodzielności przez starostę w formie zaświadczenia. Organ I instancji nie ustosunkował się do wniesionego w tej sprawie zażalenia, lecz przesłał materiały, wraz z tym środkiem zaskarżenia, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, w celu jego formalnego rozpatrzenia. W toku instancyjnego postępowania przed Kolegium, w ramach zleconych uzupełniających czynności dowodowych, organ I instancji przesłał w dniu 27 czerwca 2023 roku do organu odwoławczego uproszczony szkic budynku mieszkalnego, położonego w B., przy ulicy [...], na poziomie [...] i [...] piętra.

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 13 lipca 2023 r. (SKO.WS/41/2/23), na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jednolity, Dz. U z 2021 roku, poz. 1048, ze zmianami) oraz § 3 ust. 13 i ust. 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity, Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, po rozpatrzeniu zażaleń, wniesionych przez E. Ł. oraz Z. Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 § 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, w całości.

W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 4 stycznia 2023 roku, oznaczonym nr WAB.705.2.20.2022, działający z upoważnienia Starosty B. Naczelnik Wydziału Architektoniczno-Budowlanego Starostwa Powiatowego w B. odmówił wydania zaświadczenia, stwierdzającego samodzielność lokalu użytkowego (strychu) nr [...], zlokalizowanego w budynku nr [...], położonym w B., przy ulicy [...], na działce nr [...], w obrębie [...] B.-[...], w jednostce ewidencyjnej [...] B. W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji stwierdził, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek E. Ł. oraz Z. Ł., do którego dołączono projekt podziału nieruchomości, opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego. Z przedłożonego projektu podziału nieruchomości, jak i treści księgi wieczystej nr [...] (stan na dzień [...] stycznia 2023 roku), organ I instancji wywiódł, że lokal mieszkalny nr [...] położony w B., przy ulicy [...] składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki oraz korytarza. Lokal posiada powierzchnię użytkową wynoszącą [...] m2. Do lokalu mieszkalnego przynależy pomieszczenie gospodarcze (nr [...]) i strych gospodarczy (nr [...]). W wyniku podziału lokalu mieszkalnego nr [...], rzeczoznawca majątkowy wydzielił lokal mieszkalny nr [...] (składający się z pomieszczeń, o których mowa powyżej), lokal użytkowy nr [...] - pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej wynoszącej [...] i lokal użytkowy nr [...] - strych gospodarczy o powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2. Lokal użytkowy nr [...] i lokal użytkowy nr [...] są wyposażone w instalację elektryczną. Wysokość lokalu użytkowego nr [...] określono na przewyższającą 2,50 m, natomiast lokal użytkowy nr [...] posiada zmienną wysokość. Jak wynika z treści wniosku, lokale użytkowe pełnią funkcję magazynową. Organ I instancji podał, że w odniesieniu do lokalu mieszkalnego nr [...] Starosta B. wydał w dniu 4 stycznia 2023 roku zaświadczenie, nr [...], stwierdzające jego samodzielność. Zauważył następnie, że zgodnie z definicją, zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokalu, "samodzielnym lokalem mieszkalnym" jest "wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne." Przywołano przepis art. 2 ust. 5 tej ustawy, z którego wynika, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Organ wskazał, że wymóg samodzielności polega na zapewnieniu swobodnego dostępu dla właściciela i innych osób oraz, że korzystanie z funkcji lokalu nie wymaga korzystania z innych samodzielnych lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 9 sierpnia 2019 roku, sygn. akt VII SA/Wa 857/19, wskazał, że "kryteria oceny samodzielności lokalu wynikają z ustawy i zostały doprecyzowane w orzecznictwie sądów. Lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. W uzasadnieniu postanowienia zauważono, że przepisy ustawy o własności lokali jednoznacznie odróżniają lokal od pomieszczenia, dopuszczając możliwość stwierdzenia samodzielności tylko tych pierwszych. Tym samym tylko lokale, a nie poszczególne pomieszczenia, w tym pomieszczenia przynależne, jakimi są chociażby pomieszczenia gospodarcze, mogą być wyodrębniane jako nieruchomości lokalowe. Wyodrębnienie pomieszczenia gospodarczego za pomocą trwałych ścian, czy posiadanie samodzielnego wejścia nie wystarczy do stwierdzenia, że pomieszczenie to jest samodzielnym lokalem użytkowym. Pomieszczenie zostało zaprojektowane i wybudowane jako pomieszczenie o charakterze strychowym (gospodarczym) i w świetle prawa stanowi część składową samodzielnego lokalu (czy to mieszkalnego, czy to użytkowego). Z przepisu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali wypływa wyraźny nakaz odróżniania lokali od pomieszczeń takich jak piwnica, strych, komórka, garaż, które w ogólności mogą być pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali stanowiących odrębną własność lub też być częściami wspólnymi w nieruchomości, pełniąc względem samodzielnych lokali mieszkalnych, bądź użytkowych funkcję pomieszczeń pomocniczych. Organ I instancji uznał, że nie ma więc podstaw prawnych do wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność takiego pomieszczenia. Zauważył także, że to, iż pomieszczenie gospodarcze funkcjonuje w obrocie jako przestrzeń niestanowiąca lokalu nie oznacza, że wykluczona jest zmiana statusu tego pomieszczenia. Jednakże, przypisanie jedynie funkcji magazynowej, jak i nazwanie pomieszczenia strychowego lokalem użytkowym nie przesądza o tym, iż dane pomieszczenie uzyska status lokalu użytkowego. Konieczne jest podjęcie przez wnioskującego czynności zmierzających do zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na lokal użytkowy. W ustawowym terminie zażalenie na to postanowienie wnieśli jego adresaci, E. Ł. oraz Z. Ł. W wyniku rozpatrzenia wniesionego w tej sprawie zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wskazało, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczenia wszczynane jest na podstawie podania osoby uprawnionej. Stosownie do przepisu art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). W przypadkach, o których mowa w cytowanym przepisie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Natomiast z art. 218 § 2 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z treści złożonego w tej sprawie wniosku wynika, że skarżące zwróciły się w nim do Starosty B. o urzędowe potwierdzenie, w formie zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., określonych faktów lub stanu prawnego, opisanych w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali. W myśl tego przepisu właściwy miejscowo starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2 tej ustawy. Ustawa o własności lokali, w art. 2 ust. 1 stanowi, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Z przepisu art. 2 ust. 4 ustawy wynika, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Natomiast z art. 2 ust. 5 ustawy wynika, że lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym -także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Z przywołanych przepisów wynika, że ustawa rozróżnia lokale o przeznaczeniu mieszkalnym i inne niż mieszkalne. Lokalem mieszkalnym jest lokal przeznaczony na pobyt ludzi. Zasadniczą przesłanką ustanowienia odrębnej własności lokalu jest jego samodzielność. Uznać należy, zdaniem organu, iż lokal jest samodzielny, jeżeli: 1) spełnia odpowiednie wymagania budowlano-techniczne oraz 2) można z niego korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. Definicja "samodzielnego lokalu" odnosi się zarówno do lokalu mieszkalnego, jak i do lokalu o innym przeznaczeniu. Definicje tę stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że "Samodzielność lokali powinna polegać na nieskrępowanym dostępie do nich ich właścicieli i korzystających z nich osób. Istotą samodzielności lokalu jest to, że może być wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, niezależnie od korzystania z innych lokali" (m.in. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. II OSK 3777/18 i z dnia 17 marca 2020 r. w sprawie II OSK 602/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1996/20). "Lokal samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie może wchodzić w skład nieruchomości wspólnej, w związku z czym lokal samodzielny jest przedmiotem wyłącznej własności i użytku właściciela lub mieszkańca" (m.in. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1998 r., sygn. akt I CKN 903/97 i z dn. 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 696/11; wyrok WSA w Warszawie z dn. 8 grudnia 2017 r.). W orzecznictwie sądowym poddano także ocenie dopuszczalność stwierdzenia, w trybie przepisu art. 217 K.p.a. samodzielności lokalu, stanowiącego pomieszczenie gospodarcze, jako przynależne do lokalu mieszkalnego. Dokonano tego przykładowo w wyroku NSA z dnia 16 lipca 2020 roku, sygn. akt I OSK 760/20, opublikowanym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W uzasadnieniu tego orzeczenia, posiłkując się wyrokiem NSA z dnia 23 czerwca 2020 roku, sygn. akt II OSK 3778/19, uznano, że "ewentualna przebudowa dokonana w obrębie zespołu pomieszczeń gospodarczych budynku musiałaby spełniać wymagania prawa budowlanego, tj. ustawy i rozporządzenia, a przy ocenie spełniania przez to pomieszczenie wymogów samodzielnego lokalu o przeznaczeniu innym niż na cele mieszkalne nie można pomijać norm prawa budowlanego. Nie tyle bowiem brak wyraźnego odesłania zawartego w art. 2 ust. 2 ustawy, ile nieodłączny związek pojęcia lokalu z normami szeroko rozumianego prawa dotyczącego procesu budowlanego (przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno-budowlanymi) rozstrzyga o tym, że pojęcia lokalu mieszkalnego i lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 ustawy) nie mogą być sprzeczne z rozumieniem tych pojęć na tle prawa budowlanego". NSA zauważył następnie, że " Oznacza to, że w odniesieniu do pomieszczeń stanowiących części budynków wybudowanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie jest możliwe nadanie konkretnemu pomieszczeniu, w drodze zaświadczenia, statusu lokalu o innym przeznaczeniu, które takiego statusu nie może uzyskać z uwagi na niespełnianie wymogów określonych w przepisach prawa budowlanego. Z tego punktu widzenia nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której pomieszczenie o określonej funkcji w rozumieniu prawa budowlanego (pomieszczenie gospodarcze), byłoby traktowane jako samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy". Zauważono, że "za zasadnością takiego zapatrywania przemawia także art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, który przewiduje nakaz użytkowania obiektu w sposób zgodny z przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Natomiast podstawowym wymogiem uznania, że część obiektu budowlanego stanowi samodzielny lokal mieszkalny lub samodzielny lokal o innym przeznaczeniu jest spełnianie przesłanek zaliczenia tej części budynku do lokali: mieszkalnego lub użytkowego. Pomieszczenie gospodarcze w budynku, w rozumieniu § 3 pkt 13 rozporządzenia, nie ma cech takiego lokalu, chociażby było to pomieszczenie wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku. Stosownie do definicji zawartej w powołanym przepisie za pomieszczenia gospodarcze należy rozumieć pomieszczenia znajdujące się poza mieszkaniem (§ 3 pkt 9) lub lokalem użytkowym (§ 3 pkt 14), służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego obsługa budynku, a także opału lub odpadów stałych". NSA skonkludował, że "nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez Spółkę, zgodnie z którym funkcja określonego pomieszczenia nie ma znaczenia dla oceny, czy konkretne pomieszczenie stanowi samodzielny lokal. Wszak funkcję, jaką ma pełnić pomieszczenie gospodarcze określa powołany wyżej § 3 pkt 13 rozporządzenia i determinuje przyjęcie, że pomieszczenie to służy do korzystania z lokali, a tym samym nie posiada przymiotu samodzielności. Pogląd ten w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dominujący (por. wyrok z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt U OSK 2071/18, LEX nr 2631007)". Kolegium zawraca uwagę na fakt, iż analogiczne stanowisko, w odniesieniu do dopuszczalności wydania zaświadczenia o samodzielności garażu podziemnego, zlokalizowanego na kondygnacji budynku, względnie innych pomieszczeń gospodarczych, zajęły: WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 9 lipca 2020 roku, sygn. akt VII SA/Wa 944/20 oraz WSA we Wrocławiu, w wyroku z dnia 18 maja 2011 roku, sygn. akt II SA/Wr 161/11, opublikowanych także na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z materiału dowodowego niniejszej sprawy, w tym uzupełnionego na wniosek Kolegium z dnia 14 marca 2023 roku, wynika, że w złożonym wniosku Z. Ł. oraz E. Ł. zwróciły się do Starosty B. o wydanie zaświadczenia o stwierdzeniu samodzielności pomieszczenia strychowego, o powierzchni [...] m2, przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...], usytuowanego w budynku, położonym w B., przy ulicy [...]. Jak jednak zauważono, w uzasadnieniu przywołanego wyroku sądowego z dnia 16 lipca 2020 roku, w pełni przez skład orzekający Kolegium aprobowanego, brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o samodzielności tego rodzaju pomieszczenia, co wynika nie tylko z przesłanek, wynikających z ustawy o własności lokali, lecz także regulacji budowlanych. W powyższym orzeczeniu uznano, że na brak podstaw do wydania rzeczonego zaświadczenia nie wpływa to, czy pomieszczenie to, jak w rozpatrywanym przypadku, wydzielone jest w obrębie budynku za pomocą ścian, bądź innych przegród budowlanych. NSA, opierając się na przepisie § 3 ust. 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, zasadnie uznał, że pomieszczenie to "służy do korzystania z lokali, a tym samym nie posiada przymiotu samodzielności". W rozpatrywanym przypadku, objęte złożonym wnioskiem pomieszczenie strychowe stanowi pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego nr [...], w budynku, położonym w B., przy ulicy [...], w rozumieniu, nadanemu temu pojęciu w przepisie art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, służąc do korzystania z niego. Ze złożonego wniosku wynika, że spełnia ono funkcje magazynowe, co przy jego kwalifikacji do pomieszczenia gospodarczego wyklucza jednoczesną możliwość zaliczenia go do lokalu użytkowego, w rozumieniu nadanemu temu pojęciu w przepisie § 3 ust. 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 roku. W związku z powyższym, zdaniem kolegium, uznać należy, że skoro wydane w niniejszej sprawie postanowienie odpowiada prawu należy je utrzymać w mocy, na podstawie przepisu art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. Na podjęte w tej sprawie instancyjne rozstrzygnięcie nie ma przesądzającego wpływu stanowisko, zajęte przez Kolegium w przywołanym w zażaleniu postanowieniu z dnia 26 stycznia 2009 roku, nr akt SKO/41/KPA-21/2008. Wprawdzie, w ramach rzeczonego postanowienia Kolegium, rozpatrując zagadnienie dopuszczalności odmowy przez Starostę B. wydania zaświadczenia o samodzielności usytuowanego w tym samym budynku pomieszczenia gospodarczego, orzekło o uchyleniu wydanego przez ten organ orzeczenia, jednakże poprzez przekazanie tej sprawy do ponownego rozpatrzenia nie przesądziło tego, czy jego wydanie jest merytorycznie uprawnione. Zauważyć także należy, iż w materiałach sprawy, przesłanych Kolegium w ślad za wniesionym przez strony zażaleniem, znajduje się zaświadczenie nr [...] z dnia 11 marca 2009 roku, wydane przez Starostę B., na mocy którego stwierdzono, że lokal niemieszkalny nr [...] - pomieszczenie gospodarcze, zlokalizowany na piętrze budynku mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w B. jest samodzielnym lokalem, w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Niezależnie od merytorycznego stanowiska, prezentowanego przez Kolegium w niniejszym orzeczeniu, uznać należy, iż skoro w odniesieniu do rzeczonego pomieszczenia wydano już wnioskowane przez strony zaświadczenie, powtórne wydawanie analogicznego dokumentu o żądanej treści jest wykluczone.

Na ostateczne postanowienie skargę do sądu administracyjnego złożyły E. Ł., Z. Ł.. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływa na wynik sprawy, a to poprzez: 1. Naruszenie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, iż lokal nr [...] nie stanowi lokalu wykorzystywanego zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (magazynu). 2. Naruszenie art. 2 ust. Ib ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż konieczna jest przebudowa lokalu nr [...] z zastosowaniem przepisów prawa budowlanego oraz zmiana sposobu użytkowania tego lokalu. Naruszenie przepisów postępowania, który miało istotny wpływa na wynik sprawy, a to poprzez: 1 naruszenie art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez skobrak należytego zgromadzenia materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego strony postępowania, w szczególności nie wzięcia pod uwagę faktu wydania przez organ I instancji zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] stanowiącego pomieszczenie przynależne do lokalu nr ; [...] naruszenie art. 80 k.p.a. przez brak uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, który prawidłowo oceniony winien doprowadzić do konkluzji, że jest możliwe stwierdzenie samodzielności lokalu nr [...] analogicznie jak w przypadku lokalu nr [...], gdyż los prawny tych lokali jest identyczny i od lat ponad 30 spełniały one funkcję magazynowe i spełniają tę funkcję do dnia dzisiejszego; II. 3. Naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu nr [...]. Na podstawie art. 136 § 1 kpa wnoszę o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie tj. przeprowadzenia dowodu z dokumentu tj. - postanowienia z dnia 14 sierpnia 2023 r. znak: SKO.WŚ/41/11/23, - postanowienia z dnia 26.01.2009r. znak SKO/41/KPA-21/2008, - zaświadczenia z dnia 11 marca 2009r. Znak [...] na okoliczność wydania przez organ I Instancji zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu nr [...] stanowiącego razem z lokalem nr [...] pomieszczenia przynależne do lokalu nr [...], znajdującego się w budynku przy ulicy [...] w B. Mając na uwadze powyższe, skarżące wnoszą o: 1 uchylenie zaskarżonego postanowienia na zasadzie art. 200 p.p.s.a. wnoszę o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarga podnosi, że skarżąca ponownie wystąpiła o nowe zaświadczenie dla lokalu nr [...] na prośbę notariusza. Oba lokale były/są pomieszczeniami przynależnymi do lokalu nr [...] znajdującego się w budynku przy ulicy [...] w B. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium nie wyjaśniło dlaczego w dniu 22 marca 2009 r. zaświadczenie stwierdzające samodzielność lokalu nr [...] zostało wydane i to na skutek uchylenia postanowienia przez to samo Kolegium, tym samym nie odniosło się także do treści wydanego przez siebie postanowienia z dnia 26.01.2009 r. Postanowienie z dnia 26.01.2009f. zostało wydane w składzie tej samej osoby (H. B.), co postanowienie zaskarżone. Skoro pomieszczenie przynależne -lokal nr [...] uzyskał status samodzielnego lokalu, dlaczego w uzasadnieniu niniejszej decyzji Kolegium tego nie wskazało wyjaśniając podstawy prawne obu rozstrzygnięć. Sytuacja prawna budynku przy ulicy [...] przedstawia się następująco. Lokal nr [...] -lokal mieszkalny do którego przynależą dwa pomieszczenia nr [...] i [...] z tym, że jak wcześniej zostało wskazane pomieszczenie przynależne nr [...] uzyskało zaświadczenie o samodzielności. Lokal nr [...] -lokal mieszkalny, lokal nr [...] -lokal mieszkalny; parter - pomieszczenia magazynowe. Kolegium zgodnie z zasadą równości powinno wziąć pod uwagę, to, iż lokal nr [...] jest samodzielnym lokalem i stanowiło wcześniej pomieszczenie przynależne do lokalu nr [...] tak samo jak lokal nr [...], który nie uzyskał statusu pomieszczenia samodzielnego. Kolegium odwoławcze postanowieniem z dnia 14 sierpnia znak SKO.WŚ/41/11/23 dotyczące lokalu nr [...] wskazało, iż; "niezależnie od merytorycznego stanowiska prezentowanego przez Kolegium w niniejszym orzeczeniu, uznać należy, iż skoro w odniesieniu do rzeczonego pomieszczenia wydano już wnioskowane przez strony zaświadczenie, powtórne wydanie analogicznego dokumentu o żądanej treści jest wykluczone. Zgodnie z zasadą równości "obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja wobec organów administracji jest zbliżone, mogą oczekiwać, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeżeli nie tożsamej treści. III ARN 28/91 OSP 1992, Nr 7, poz. 150. Każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, a więc organ, który wydał wadliwą decyzje jest nią związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem. IV SA 393/87 ONSA 1990, Nr 1, poz. 1. Zgodnie z zasadą zaufania oorgany administracji publicznej prowadzące postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. OSNP 1994/1/2 Spełnienie wynikającego z art. 8 k.p.a. wymagania prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa, jest szczególnie istotne w sprawie, w której uczestnicy postępowania reprezentują rozbieżne lub sprzeczne ze sobą interesy. W takich sprawach szczególna rola uzasadnienia decyzji administracyjnej i wyroku sądu administracyjnego polega na tym, by przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (ONSA 1994/4/166). Nie do pogodzenia z zasadą zaufania do państwa byłoby udzielenie obywatelowi przez organy celne informacji o treści mającej zapaść decyzji administracyjnej, od której zależy podjęcie przez niego określonej działalności powodującej zaangażowanie jego majątku, a następnie, gdy obywatel działalność taką podejmie, wydanie decyzji o treści innej (ONSA1987/2/79). Uchybienia organu administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji administracyjnej. Odstępstwa od tej elementarnej zasady, znajdującej wyraz w art. 8 i 9 k.p.a., mogą mieć miejsce wyjątkowo i jedynie w sytuacjach wyraźnie przez prawo przewidzianych. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali stanowi wprost, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej lokalami, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Pojęciem samodzielności lokalu mieszkalnego posługuje się ustawa o własności lokali. Zgodnie z ustawą, jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ta sama zasada dotyczy odpowiednio także samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Samodzielne mogą być zarówno lokale mieszkalne, jak i lokale o innym przeznaczeniu. Ustawa 2 dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali doprecyzowała przepis art. 2 ust. la, wskazując, ze znajduje on zastosowanie do ustanawiania odrębnej własności samodzielnego lokalu (zarówno mieszkalnego, jak i o innym przeznaczeniu użytkowego). Zgodnie z art. 2 ust. la ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (zwanej dalej: U.W.I.), ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. W związku z art. 2 ust. 1b u.w.l., w brzmieniu nadanym nowelizacją, obowiązek badania przesłanek zgodności planowanego wydzielenia samodzielnego lokalu z dokumentami z zakresu planowania przestrzennego i budownictwa: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, b) pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, c) pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Nie dotyczy to budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Oznacza to, że obowiązek badania przez starostę przesłanek zgodności planowanego wydzielania lokalu (zarówno mieszkalnego, jak i użytkowego) z dokumentami z zakresu planowania przestrzennego i budownictwa, będzie dotyczył wszystkich budynków, z wyjątkiem budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Budynek przy ulicy [...] w B., w którym znajdują się przedmiotowe lokale został wybudowany ponad 200 lat temu. W budynku przy ulicy [...] znajdują się na [...] piętrze 3 lokale mieszkalne, które zostały wydzielone w roku 2007 r. Przed wydzieleniem lokali mieszkalnych budynek przy ulicy [...] był własnością Spółdzielni U. (wcześniej Spółdzielnia K.) przez ponad 30 lat znajdowały się w nim biura i magazyny oraz 3 lokale mieszkalne bez pomieszczeń przynależnych, gdyż pomieszczenia przynależne do lokalu nr [...] stanowiły lokal użytkowy - magazyn. Nikt nie zmieniał przed wydzieleniem lokali mieszkalnych sposobu użytkowania pomieszczenia nr [...] i nr [...]. Pomieszczenie nr [...] i [...] było magazynem Spółdzielni U. i taki status ma do dzisiaj, więc o jakiej zmianie sposobu użytkowania mówi Organ I instancji czyli Starostwo powiatowe w B. cyt. "konieczne jest podjęcie przez wnioskującego czynności zmierzających do zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia strychowego na lokal użytkowy". Do dnia dzisiejszego do Powiatowego Starostwa Budowlanego nie wpłynął wniosek o zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...] i lokalu nr [...] z funkcji magazynowej na funkcje gospodarczą. W momencie wydzielenia lokalu nr [...] dołączono do niego dwa pomieszczenia o funkcji magazynowej. Tak jak wspomniałam powyżej na parterze budynku przy ulicy [...] znajduję się także magazyn. Biorąc pod uwagę ogół przedstawionych okoliczności, a przede wszystkim fakt, iż lokal nr [...] i lokal nr [...] stanowi funkcje magazynowa od ponad 30 lat, nie ma potrzeby zmiany sposobu użytkowania tych lokali a co najważniejsze przepisy ustawy o własności lokali tego nie przewidują.

W doręczonej sadowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd administracyjny, w ramach poosiadanych kompetencji, dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie Sąd obowiązany jest zbadać legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Po przeprowadzeniu kontroli, stosownie do opisanych kryteriów Sąd uznał, że należy wyeliminować z obrotu prawnego postanowienia organów obu instancji. Odnosząc się do ustawowych unormowań, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, należy w pierwszym rzędzie przypomnieć, że art. 2 u.w.1. stanowi, że:1 samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Dalej w ust. 1a. wskazuje, że stanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Dalej – odnośnie do rozpoznawanej sprawy- trzeba pamiętać, że w świetle ust. 1b. przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r., (a z takim budynkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie) lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. 3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Przepis ten daje kompetencje właściwemu terytorialnie staroście do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Dalej trzeba powiedzieć, że w odniesieniu do zaświadczenia, ogólne przepisy w tym zakresie zawiera dział VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2, zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie i wydaje się je, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Nadto ustawodawca w art. 218 k.p.a. zastrzegł, że w wypadkach określonych w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). Piśmiennictwo zaświadczenie definiuje jako czynność polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa, dokonaną przez właściwy organ administracji publicznej (por. K. Chorąży, Z. Kmiecik, Wydawanie zaświadczeń - kwestie nierozstrzygnięte w literaturze, Sam. Teryt. 2000/6, s. 70-71; zob. T. Woś (w:) Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 72). Także orzecznictwo przyjmuje, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest nakreślony przez ustawodawcę w Kpa w sposób wąski o specyficznym charakterze. Organ, w tym "uproszczonym" postępowaniu nie posiada kompetencji do orzekania sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz obejmuje wyłącznie poświadczenie faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie prowadzi do rozstrzygnięcia żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Jak wcześniej wskazano, organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, ale jedynie w zakresie szczątkowym, niezbędnym do ustalania treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (NSA w wyroku 12 kwietnia 2018 r., II OSK 2527/17, LEX nr 2494340, podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z 13 lipca 2016 r., IV SA/Po 1050/15, LEX nr 2097912). Biorąc pod uwagę specyfikę dość mocno sformalizowanego i uproszczonego postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, strona ubiegająca się w nim o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych i użytkowych, musi mieć na względzie, że art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 należy odczytywać łącznie - jedynie więc lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a ustawy. W niniejszej sprawie skarżące zwróciły się z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu użytkowego - strychu, mieszczącego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym w B., przy ulicy [...]. Z akt sprawy wynika, że budynek mieszkalny wielorodzinny został wybudowany przed 1955 r., zatem nie ma do tego stanu faktycznego zastosowania art. 2 ust. 1a.W sytuacji jeżeli sporny lokal spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1a u.w.l. koniecznym będzie ustalenie czy spełnia on warunki bycia samodzielnym w sensie technicznym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że mimo iż zaświadczenie wydane przez starostę polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Tym samym badanie czy lokal może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem nastąpić powinno również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. Jak już wyżej wskazano art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. należy odczytywać łącznie, zatem jedynie lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a tej ustawy. O samodzielności lokalu innego niż lokal mieszkalny nie decyduje wyłącznie wyodrębnienie lokalu (izby lub zespołu izb) w obrębie budynku trwałymi ścianami. Zgodnie bowiem z brzmieniem normy prawnej zawartej w zdaniu drugim tego ustępu chodzi o samodzielny lokal który może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem, na cele inne niż mieszkalne. To zaś oznacza, że już w oparciu o literalne brzmienie analizowanego przepisu należy dojść do wniosku, iż cecha przydatności wykorzystania lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem stanowi też konieczną przesłankę uznania go za lokal samodzielny. O przesłance takiej świadczy też jednoznacznie treść normy zawartej zdaniu pierwszym analizowanego przepisu, które stosuje się odpowiednio do samodzielnych lokali innych niż mieszkalne. Mowa tam nie o jakimkolwiek lokalu ale o lokalu, który może służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych stale zamieszkałych w takim lokalu osób. Inny niż mieszkalny samodzielny lokal powinien nadawać się zatem do zaspokajania potrzeb osób, które chcą z niego korzystać zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle treści art. 2 ust. 2 ustawy jest to cecha normatywna. Podany w zaskarżonych postanowieniach powód odmowy wydania zaświadczenia, stanowiący zdaniem organów przeszkodę w jego wydaniu, jest - w świetle powyższych rozważań - przedwczesny. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji, dokonana analizy stanu faktycznego i prawnego lokalu z uwzględnieniem przywołanych przepisów prawa materialnego. O ile nie znajdzie uzasadnionych powodów do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek opisanych w art. 2 ust. 2 u.w.l. wyda wnioskowane zaświadczenie.

Mając powyższe rozważania na względzie zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, przepisów ustawy o własności lokali oraz ustawy Prawo budowlane, co powoduje konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wobec tego, że tymi samymi uchybieniami dotknięte jest postanowienie organu pierwszej instancji, Sąd uchylił także i to postanowienie na postawie art. 135 p.p.s.a. uznając, że jest to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Na koniec można dodać, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.