Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1743/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi R.S. i J. Ł. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę


UZASADNIENIE

R.S. i J.L. (dalej, jako: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2023 r. w sprawie pomocy mieszkaniowej.

Zaskarżoną uchwałą Zarząd Dzielnicy - działając na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLVl/1422/200B Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji Warszawy (Dz.U. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6715) i § 6 ust. 1 pkt 2 § 45 pkt 5 i 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy Praga-Północ m.st. Warszawy stanowego załącznik nr 7 do Uchwały Nr LXX/2182/2O10 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2022 r. poz. 9305) oraz § 35 ust. i, § 4, § 5 ust 3, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 3 lit. e, § 7 ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 8 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14838 oraz z 2022 r, poz. 3530 i poz. 4565, dalej, jako: uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali) – odmówił zakwalifikowania skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

W uzasadnieniu organ podał, że R.S. (ur. 1978 r., stan cywilny: rozwiedziony) wraz z J.L. (ur. 1980 r., stan cywilny: panna, konkubina R.S.) prowadzący 5-osobowe gospodarstwo domowe z A.S. (ur. 2007 r., córka R.S.), K.L. (ur. 2013 r., syn ww.) oraz N.L. (ur. 2015 r., syn ww.) wystąpili w dniu [...] marca 2023 r. z wnioskiem o pomoc mieszkaniową z zasobu mieszkaniowego [...].

Zgodnie z § 32 ust. 8 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali - niezłożenie oświadczeń i dokumentów w wyznaczonym terminie umożliwiających przeprowadzenie analizy, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1 umożliwiającego zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (§ 32 ust. 1 pkt 4).

Na podstawie zebranych dokumentów organ ustalił, że J.L. jest najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2023 r. zawartej do dnia [...] grudnia 2023 r. Przedmiotowy lokal składa się z 2 pokoi, kuchni, łazienki z wc oraz przedpokoju o powierzchni całkowitej - 45,79 m2, w tym powierzchni mieszkalnej - 27,99 m2 i zamieszkuje w nim 5 ww. osób. Na koncie lokalu nie widnieje zadłużenie. R.S. posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności (symbol 03-L i 11-1 - niedosłuch odbiorczy oraz łuszczyca) wydanym na stałe. Od lutego 2016 r. do lutego 2022 r. wnioskodawcy zamieszkiwali w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Właścicielami tego lokalu są rodzice skarżącego i składa się on z 2 pokoi, kuchni, łazienki z wc oraz przedpokoju o powierzchni całkowitej 45,56 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 32,50 m2. Aktualnie zamieszkują w nim wyłącznie rodzice skarżącego. J.L. z synami K.L. i N.L. na stałe zameldowani są pod adresem ul. [...] w L. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w L. I Wydział Cywilny z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt [...], wobec J.L. i jej brata zamieszkującego pod ww. adresem w L. zapadł wyrok eksmisyjny z prawem do otrzymania lokalu socjalnego. Średni miesięczny dochód w 5-osobowym gospodarstwie domowym wnioskodawców w dacie złożenia wniosku wynosił 7.118,17 zł.

Przedmiotowy wniosek został zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową Urzędu w dniu [...] czerwca 2023 r. i uzyskał opinię negatywną.

Mając powyższe na względzie Zarząd Dzielnicy [...] negatywnie rozstrzygnął wniosek skarżących w oparciu o § 4, § 32 ust. i pkt 4 w związku ust. 8 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, tj. posiadanie przez skarżącą tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.

Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodzili się i wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i przyznanie im pomocy mieszkaniowej.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie § 4 w powiązaniu z § 5 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali oraz art. 32 w związku z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący podnieśli, że władze publiczne są zobowiązane art. 32 Konstytucji RP do równego traktowania wszystkich obywateli m.in. poprzez realizację powiązanego z art. 32, art. 75 ust. 1 zobowiązującego te władze do zaspakajania potrzeb mieszkaniowych obywateli.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odmówił skarżącym wnioskowanej pomocy z tego względu, że wynajmują (tzw. najem wolnorynkowy) razem z trójką dzieci lokal nr [...] przy ul. [...] w W. oraz z tego powodu, że J.L. posiada zameldowanie w L. i niezrealizowany wyrok eksmisyjny z 2011 r. Skarżący wskazali jednak, że fakt wynajmowania przez nich mieszkania wynika z tego, że gdzieś muszą z dziećmi mieszkać. Za sam wynajem płacą 1700 zł miesięcznie, do tego dochodzą jeszcze opłaty za media. Jest to dla skarżących zbyt duża kwota, a właściciel mieszkania chce ją jeszcze podwyższyć. Skarżący wyjaśnili, że wynajmują z trójką dzieci (dwóch chłopców i 15-letnia, dorastająca dziewczynka) 2 -pokojowe mieszkanie o pow. ogółem 45,79, w tym mieszkalnej 27,99 m.

Odnoszą się do meldunku skarżącej w lokalu w L., skarżący wyjaśnili, że skarżąca mieszka w W. od 2008 r. Do 2008 r. mieszkała w L. razem z babcią i bratem. W 2008 r. jej babcia zmarła i dostali razem z bratem eksmisję z tego mieszkania, ponieważ nie mieścili się w kręgu osób z art. 691 Kodeksu cywilnego. Po śmierci babci skarżąca przeprowadziła się do W. W 2013 r. urodził się pierwszy syn skarżących, wtedy na 2 lata zamieszkali w L., ale już pół roku po urodzeniu się drugiego syna, w 2015 r. wrócili do W. i od tamtej pory skarżący mieszkają tu nieprzerwanie, płacą tu podatki. W mieszkaniu po babci cały czas zamieszkuje brat skarżącej wraz z żoną i dwójką dzieci. Skarżąca utrzymywała tamtejszy meldunek tylko z tego względu, że osoby wynajmujące mieszkania nie chcą meldować lokatorów, a meldunek bywa potrzebny, np. aby otrzymać pracę. Brat zamierza wymeldować skarżącą z mieszkania, w którym ona nie mieszka od wielu lat. Skarżący dodali, że matka 15-letniej córki skarżącego z poprzedniego związku, nie żyje. Nadto skarżący jest osobą z niepełnosprawnością, mimo tego oboje skarżący pracują i starają się zapewnić dzieciom jak najlepsze warunki, dlatego starają się o pomoc mieszkaniową. Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała jest dla nich krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niniejsza sprawa mieści się w kategorii spraw wskazanych w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: P.p.s.a.) i podległych kognicji sądów administracyjnych, albowiem zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie (por. np.: uchwała NSA podjęta w składzie 7 sędziów z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie I OSP 4/08 oraz wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt I OSK 866/11 i wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 908/11; WSA w Olsztynie z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 649/11; WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 9/10; WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 760/15).

Dalej przypomnieć trzeba, że uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXIII/669/2019 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, będąca podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały, została wydana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 ze zm.). Wskazane przepisy zawierają upoważnienie dla rad gmin do uchwalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.), a także wskazują wymagany zakres uchwał określających te zasady.

Zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 4 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1.

W rozpoznawanej sprawie w istocie nie są sporne jej kluczowe okoliczności faktyczne wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i niekwestionowane przez skarżących. Z akt jasno wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w L. I Wydział Cywilny z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt [...], wobec J.L. zamieszkującej ówcześnie pod adresem w L. zapadł wyrok eksmisyjny z prawem do otrzymania lokalu socjalnego (pkt 1 i 2 sentencji wyroku). Nadto w pkt 3 wyroku Sąd wstrzymał opróżnienie lokalu przez skarżącą do czasu złożenia przez Gminę L. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Ponadto skarżąca posiada tytuł prawny – na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2023 r. – do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...].

Powyższe, niesporne okoliczności faktyczne i prawne, przesądzają zdaniem Sądu o zasadności rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną uchwałą.

Po pierwsze, kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma okoliczność wstrzymania w prawomocnym wyroku wykonanie eksmisji skarżącej do czasu zapewnienia jej lokalu socjalnego przez Gminę. Oznacza to, że potrzeby mieszkaniowe skarżącej muszą zostać zaspokojone przez daną jednostkę samorządu terytorialnego wobec konkretnej podstawy prawnej o charakterze aktu indywidulanego - prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Dostarczanie osobom eksmitowanym lokali socjalnych należy do zadań własnych samorządu terytorialnego i jest to instrument przewidziany w celu przeciwdziałania zjawisku bezdomności. Obowiązek gminy w tym zakresie ma charakter publicznoprawny. Prawomocny wyrok sądowy w sprawie o eksmisję, zastrzegający prawo do lokalu socjalnego, konkretyzuje ten obowiązek wobec oznaczonej w wyroku osoby (wyrok SN z 13.5.2015 r. V CA 2/15, Lex 1755921).

Nie można jednak pominąć, że skarżąca posiada zobowiązaniowy (obligacyjny) tytuł prawny do lokalu przy ul. [...] w W., w rozumieniu art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, co eliminuje ją z kręgu osób uprawnionych do uzyskania pomocy mieszkaniowej.

W ocenie Sądu, organ zasadnie odmówił skarżącym zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a zaskarżona uchwała znajduje potwierdzenie w powołanych w jej komparycji przepisach. Podnoszone przez skarżących w skardze zarzuty, w świetle analizy zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych nie mogą być skuteczne. Rozstrzygnięciu organu nie można przypisać dowolności. Opiera się ono bowiem na analizie dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także przeanalizowaniu sytuacji skarżących przez pryzmat przesłanek zawartych w uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali.

Reasumując, Sąd uznał, że sprawa - przed podjęciem zaskarżonej uchwały została prawidłowo wyjaśniona w kontekście istotnych uwarunkowań faktycznych i prawnych W takim przypadku zaskarżony akt może być uznany za odpowiadający prawu - przy uwzględnieniu zasady praworządności.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.