Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1372/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 102/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 102/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. sp. z o.o. w P. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] grudnia 2018 r. w godz. od 10:00 do 13:00 na [...] w miejscowości G. przeprowadzono kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego, kierowanym przez kierowcę zatrudnionego przez skarżącą spółkę, która jest licencjonowanym przewoźnikiem. W trakcie kontroli stwierdzono rozbieżność pomiędzy danymi zawartymi w zgłoszeniu SENT, a stanem faktycznym, w zakresie trasy wjazdu na terytorium Polski. Mianowicie w systemie SENT przewoźnik wpisał trasę wjazdu do Polski: C. – B., nr drogi [...] podczas gdy faktycznie wjazd do Polski nastąpił drogą [...] w G1., co potwierdził kierujący zespołem pojazdów.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku przewoźnika, poprzez zgłoszenie w rejestrze pod numerem referencyjnym danych, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2332 ze zm., dalej jako: "ustawa SENT"), niezgodnych ze stanem faktycznym.

Na skutek odwołania skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję organu złożyła skarżąca. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych treść art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. d ustawy SENT, z którego wprost wynika, że przewoźnik zobowiązany jest wskazać w zgłoszeniu miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju.

Sąd przypomniał, że w zgłoszeniu SENT przewoźnik wskazał jako miejsce wjazdu do Polski C. – B., nr drogi [...], zaś miejscem wjazdu na terytorium kraju były G1. [...]. Wobec tego przewoźnik naruszył treść art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. W ocenie Sądu nie miała tu znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność, że organy nie ustaliły przyczyn zmiany trasy, czy też nie wzięły pod uwagę, że Droga [...], podobnie jak [...], przebiega pomiędzy węzłem [...] oraz przygraniczną miejscowością G1. Wobec tego organ nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności podnoszone przez skarżącą spółkę i prawidłowo uznał, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT,

W ocenie Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Sąd miał na uwadze, że spółka została poinformowana przez organ o możliwości wykazania przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary, lecz z tej możliwości w toku prowadzonego postępowania nie skorzystała. Nie przedstawiła żadnego dokumentów, z których wynikałaby niemożność zapłaty kary.

Z kolei, w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga, jednakże jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc społeczną dla wnioskodawcy. W ocenie Sądu, organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Rozważania organu w tym zakresie pozwalają zdaniem WSA stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłoby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. O naruszeniu tej zasady, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika.

Dalej, według WSA, przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT ma charakter uznaniowy i organ nie przekroczył granic tego uznania. Nie mogą stanowić bowiem podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji obowiązków. Trudno w ocenie Sądu wymagać przy tym od organu, aby szczegółowo rozważał (także z urzędu i w każdym przypadku niezależnie od materiału dowodowego) występowanie w sprawie interesu publicznego w sytuacji, gdy jedynymi, wyłącznymi okolicznościami wskazywanymi przez skarżącą, jako podstawa do odstąpienia od ukarania jest sytuacja jednostkowego naruszenia przepisów i brak zaufania do działania organów. Sąd stwierdził, że strona nie wskazuje na okoliczności związane z jej sytuacją ekonomiczną, ta zaś nie wynika również z materiału dowodowego, który został przez organ zgromadzony z urzędu i przeanalizowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił ocenę organu, że sytuacja ekonomiczna przewoźnika umożliwia uregulowanie kary pieniężnej.

Według Sądu pierwszej po przeanalizowaniu okoliczności sprawy organy zasadnie uznały, że nie można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, gdyż nie wystąpiły wskazane w ustawie przesłanki.

II

Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu, która skutkowała nieodstąpieniem od wymiaru kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 o.p. oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny;

2. art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy SENT wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 22 ust. 2 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT z uwagi na błędne uznanie, że nie doszło do naruszenia ww. przepisów na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że zachodzą podstawy do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w przypadku, gdy wszystkie braki formalne zostały usunięte w trakcie kontroli, a jednocześnie nie zachodziła obawa uszczuplenia dochodów budżetowych Skarbu Państwa, podczas gdy organy w sposób niepełny i nieprawidłowy w okolicznościach sprawy zebrały i oceniły materiał dowodowy pozwalający na wymierzenie kary pieniężnej;

2. art. 151 zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy, na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy dokonały prawidłowej wykładni art. 22 ust. 2 ustawy SENT mimo, że doszło do rozszerzającej wykładni tego przepisu, a w konsekwencji wadliwym uznaniu, że brak było podstawy prawnej do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej;

3. art. 151 w powiązaniu z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w postaci ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego określonego w art. 22 ust. 3 ustawy SENT podczas gdy organy w sposób niepełny i nieprawidłowy zebrały i oceniły te przesłanki, a w konsekwencji wadliwe uznanie przez Sąd, że decyzje wydane zostały z poszanowaniem art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p.

Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, zasądzenie kosztów postępowania, a ponadto o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Wobec stawianych Sądowi pierwszej instancji zarzutów i ich uzasadnienia konieczne jest przypomnienie zasad postępowania kasacyjnego.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, w tym powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Granice skargi są bowiem wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego - i to w sposób opisany w stawianych zarzutach i ich uzasadnieniu - określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd kasacyjny uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w sposób określony w środku zaskarżenia w rzeczywistości zaistniały. NSA nie ma natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Tak więc, nawet gdyby sąd kasacyjny dostrzegł w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji nieprawidłowości, których nie objęła zarzutami strona wnosząca skargę kasacyjną, to wadliwości te nie mogłyby uzasadniać wniosku skargi kasacyjnej o uchylenie kontrolowanego orzeczenia.

Zakres kontroli wyznacza - co raz jeszcze wypada podkreślić - tylko autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. W związku z tym to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek jednoznacznego wskazania, które konkretnie przepisy prawa materialnego - z wyraźnym wskazaniem artykułu i jego ewentualnej jednostki redakcyjnej - zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem i w czym to uchybienie się przejawia. W przypadku zarzutu błędnej wykładnia konieczne jest wskazanie na czym polega wadliwe rozumienie przez Sąd pierwszej instancji przepisu i jak prawidłowo winien on być interpretowany. Prawidłowo sformułowany zarzut wadliwego zastosowania przepisu prawa materialnego wymaga wyjaśnienia, w czym strona wnosząca skargę kasacyjną upatruje niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Przy naruszeniu prawa procesowego należy zaś wskazać przepisy postępowania naruszone przez sąd, sposób tego naruszenia i istotny wpływ naruszenia na wynik sprawy, to jest na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Prawidłowo sformułowana skarga kasacyjna wymaga indywidualnego uzasadnienia każdego zarzutu, wobec każdego z przepisów, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 18 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 12/21 - wydany także w sprawie ze skargi kasacyjnej A. spółki z o.o. i opartej na zarzucie naruszenia tożsamych przepisów; v. też powołane tam orzecznictwo).

Podkreślić należy, że sprawy ze skargi kasacyjnej skarżącej, w podobnym stanie faktycznym i prawnym były już przedmiotem oceny ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 12/21 i z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt II GSK 565/21.

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej - z uwzględnieniem przedstawionych zasad postępowania kasacyjnego - skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie ma usprawiedliwionych podstaw, z podanych niżej przyczyn.

Tak więc na wstępie przypomnieć należy, że kontrolowaną przez Sąd pierwszej instancji decyzją organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy materialne ustawy SENT z dnia dokonania kontroli (tj. z dnia 11 grudnia 2018 r.) Stwierdził przy tym, że z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że przewoźnik zgłoszenie SENT - co do miejsca z daty rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju (art. 6 ust. 3 pkt 1) - uzupełnił, ale dane te były niezgodne ze stwierdzonym stanem faktycznym. W konsekwencji organ drugiej instancji podzielił stanowiska organu pierwszej instancji co do zastosowanych w sprawie przepisów prawa i wskazał na zasadność sankcjonowania stwierdzonych nieprawidłowości w zgłoszeniu SENT karą pieniężną na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Stan faktyczny sprawy - tak co do daty kontroli jak i jej wyniku, w szczególności co do stwierdzonych nieprawidłowości zgłoszenia SENT - nie był i nie jest sporny. Nie ulega też kwestii, że zastosowanie w sprawie winny znaleźć przepisy materialnoprawne obowiązujące w dacie kontroli. Tak więc stwierdzone w zgłoszeniu SENT uchybienie dotyczyło wymogu określonego w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. d ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 11 grudnia 2018 r.) zaś konsekwencje wskazania danych niezgodnych ze stanem faktycznym (innych niż dotyczące towaru) reguluje art. 24 ust. 1, a materia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej - o której mowa w art. 24 ust. 1 - została unormowana w art. 24 ust. 3 ustawy SENT.

Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji wskazał, iż obowiązek wskazania w zgłoszeniu miejsca i daty rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju określa, w dacie dokonania kontroli, znowelizowany ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, przepis art.6 ust.3 pkt 1 lit. d ustawy SENT. Zauważyć należy, że WSA jako przepis uzasadniający nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przywołuje treść art. 22 ust.2 ustawy SENT. Z kolei Sąd pierwszej instancji jako podstawę materialnoprawną rozważań co do istnienia w tej sprawie przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary jak i co do interpretacji pojęć ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego wskazuje treść art. 22 ust. 3 tej ustawy.

W tym stanie rzeczy poza sporem winno pozostawać to, że Sąd pierwszej instancji w odniesieniu do kwestii związanych z odstąpieniem od nałożenia kary powołał przepisy nieadekwatne do stwierdzonych wad zgłoszenia. Również poza sporem pozostaje okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega stwierdzonych uchybień.

W skardze kasacyjnej nie postawiono Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 22 ust. 3 przez jego nieprawidłowe zastosowanie tzn. przez zastosowanie w sprawie przepisu, który zastosowania nie mógł znaleźć.

Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT - jak wynika ze sposobu sformułowania całokształtu zarzutów i ich uzasadnienia - skarżąca kasacyjnie spółka wiąże z wykładnią tego przepisu i wadliwym zastosowaniem, ale będącym następstwem wadliwej wykładni.

Także zarzuty sformułowane jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania - dotyczących postępowania dowodowego (pkt 1-3) - zmierzają do kwestionowania zastosowania art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy SENT w kontekście okoliczności faktycznych sprawy w zestawieniu z wykładnią przesłanek odstąpienia od nałożenia kary.

Powyższe oznacza, że w rozpoznawanej sprawie w żadnej z podstaw kasacyjnych nie sformułowano pod adresem Sądu pierwszej instancji zarzutu wadliwego zastosowania przez ten Sąd przepisów nieadekwatnych do stanu sprawy, nieznajdujących zastosowania w sprawie i niestosowanych przez organ odwoławczy, który wydał skarżoną do WSA i kontrolowaną przez ten sąd decyzję.

Oczywiście Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że ustawodawca pojęciem ważnego interesu przewoźnika i pojęciem interesu publicznego - jako przesłankami odstąpienia od kar przewidzianych w ustawie SENT - posługuje się zarówno w art. 22 ust. 3 jak i art. 24 ust. 3 powołanej ustawy. Nie ulega jednak kwestii, że przepisy art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT to odrębne unormowania, dotyczą przesłanek odstąpienia od nałożenia odrębnych kar, za naruszenia odrębnie uregulowane obowiązków dotyczących zgłoszeń SENT. Skład orzekający NSA nie znajduje zatem podstaw do odstąpienia od zasady, że - ze względu na ograniczenia wynikające z reguł prawnych ustanowionych w art. 183 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani też w inny sposób uzupełniać, w szczególności modyfikować zarzucanego sposobu/formy naruszenia przepisu objętego podstawami kasacyjnymi.

Za bezprzedmiotowe skład orzekający NSA uznał zatem rozważania co do zasadności zarzutu wykładnia w konsekwencji zastosowania - w okolicznościach faktycznych sprawy - przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT, skoro nie dotyczy on kar za stwierdzone w sprawie zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (innych niż dane dotyczące towaru), a zatem nie ma podstaw do jego stosowania w sprawie, czego autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie mogły być ocenione jako usprawiedliwione.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.