Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 46/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, lit. b, lit. c, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego W. D. z dnia 1 marca 2024 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, ze bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w [...] na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W. D. (dalej także "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p.") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.

3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku z 1 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

We wskazanym wniosku z 1 marca 2024 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie kserokopii /skanu/ sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg

i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w [...] pod pozycją rejestru nr 1, 2 , 3 w 2023 r. Wskazał, że informację należy przesłać w pliku pdf pocztą elektroniczną na adres e-mail:[...] lub pocztą pod adres: [....].

W odpowiedzi z 6 marca 2024 r. KPP w [...] wskazał, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Podniósł, że zgodnie z art. 221

i kolejne Kodeksu postępowania administracyjnego ("K.p.a."), postępowanie skargowe ma charakter uproszczony, a jego przedmiotem nie pozostaje wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji, skierowanego do skarżącego. Jedynym zewnętrznym przejawem zakończenia postępowania skargowego jest doręczenie skarżącemu zawiadomienia

o sposobie rozpoznania skargi. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a żaden z przepisów nie reguluje uprawnienia skarżącego do dostępu do akt. Akta takiego postępowania są dokumentami o charakterze wewnętrznym i nie należy ich utożsamiać z aktami postępowania administracyjnego, których dostępność regulują przepisy art. 73 i art. 74 K.p.a. W konsekwencji, organ nie ma obowiązku udostępniania tych akt, umożliwiania sporządzania kopii lub notatek - nawet skarżącemu. Wnioskowane materiały nie stanowią również informacji publicznej i ich udostępnianie nie zostało poddane reżimowi u.d.i.p. Generalnie zasadą winno być, że udostępnieniu podlegają informacje, a nie akta, czy znajdujące się w nich dokumenty. Dalej, Organ podniósł, że określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" należy dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie są więc konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. KPP zauważył też, że jest to już kolejny wniosek Skarżącego dotyczący tego samego zakresu żądania, co należy potraktować jako nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej poprzez próbę korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne.

W wymienionej na wstępie skardze Skarżący podał, że nie jest stroną postępowań skargowych, do których Jego wniosek się odnosi, więc w żaden sposób nie dotyczą one Jego praw i interesów. Zwrócił uwagę, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zabrania powtórnego złożenia do organu wniosku o informacje, zwłaszcza w sytuacji, kiedy w dniu 13 sierpnia 2023 r. złożył do KPP w [...] tożsamy wniosek, jednak nie zostały Mu udostępnione wnioskowane sprawozdania. Powyższego nie można uznać za nadużycie prawa do informacji.

Skarżący podniósł, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne. Dokumenty wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym czynności podjętych na skutek złożonej przez stronę skargi powszechnej (Dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego), mieszczą się w zakresie art. 6 u.d.i.p. i podlegają udostępnieniu.

Zdaniem Skarżącego, sprawozdanie stanowi swoiste streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie Działu VIII Rozdziału 2 K.p.a.; zawiera analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzonych zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez funkcjonariusza organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego biurokratycznego załatwiania spraw oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi oficjalny dokument z postępowania skargowego, podpisany przez funkcjonariusza publicznego i złożony do akt sprawy i jako taki jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę KPP w [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów nie jest zobowiązany do udostępnienia dokumentów, które nie mają charakteru informacji publicznej. W najbardziej podstawowym znaczeniu treść sprawy publicznej należy identyfikować z działaniem, którego celem jest zaspokajanie zbiorowych, a nie indywidualnych potrzeb obywateli. O każdorazowej kwalifikacji konkretnego stosunku prawnego lub sytuacji i zaliczeniu ich do kategorii sprawy publicznej powinna decydować analiza jego treści i celu jej udzielenia. Nie podlegają udostępnieniu informacje, których ujawnienie jest regulowane innymi przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sprawowana przez sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tzn. kiedy organ zobligowany był do wydania decyzji, postanowienia bądź też do wydania jakiegoś innego aktu lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, a dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem jednak tych podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572). Wskazana bezczynność może więc dotyczyć także przypadku, gdy podmiot objęty zakresem działania ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) zobligowany był do udzielenia tego rodzaju informacji w drodze czynności materialno-technicznej bądź też do wydania decyzji o odmowie jej udzielenia czy też decyzji o umorzeniu postępowania. Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Ponadto, w myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jeśli chodzi o podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, to według art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., są to władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji – Dz. U. z 2024 r. poz. 145). Do podstawowych zadań tej formacji należą m. in.: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (pkt 1); ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (pkt 2); wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (pkt 4) czy kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych (pkt 6). W świetle powyższego nie może być więc wątpliwości co do tego, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i przez to jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jej posiadaniu i kwestia ta nie jest w sprawie sporna.

Spór dotyczy zaś tego, czy treść wniosku Skarżącego objęta jest zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem, czy żądane dane stanowią w istocie informację publiczną. Zdaniem Komendanta, wnioskowane materiały nie stanowią tego rodzaju informacji, a zatem ich udostępnienie nie zostało poddane reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zwrócił też uwagę, że udostępnieniu podlegają informacje, a nie akta, czy znajdujące się w nich dokumenty. Ponadto, pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Komendant ocenił też, że wystąpienie przez Skarżącego z wnioskiem należy uznać za nadużycie prawa do informacji publicznej, bowiem jest to już ponowny Jego wniosek o takim samym przedmiocie.

Natomiast Skarżący uważa, że wszelkie dokumenty wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym sprawozdanie z prowadzonego w trybie K.p.a. postępowania skargowego, podlegają udostępnieniu

w trybie u.d.i.p. jako mieszczące się w zakresie art. 6 tego aktu.

Przechodząc do rozstrzygnięcia tej kwestii należy podnieść, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Prawo do jej uzyskania stanowi konkretyzację unormowania zawartego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wedle którego, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Powyższe wskazuje na potrzebę szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, co potwierdza treść art. 6 u.d.i.p., wskazującego jedynie przykłady danych stanowiących informację publiczną. I tak, zgodnie z tym unormowaniem, udostępnieniu podlegają: informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (ust. 1 pk 2 lit. c), zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (ust. 1 pkt 3 lit. d), dane publiczne, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, lit. b, lit. c).

Jak wynika ze złożonego przez Skarżącego wniosku, zwrócił się On do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie kserokopii /skanu/ sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków Komendy Powiatowej Policji w [...] pod pozycją rejestru nr 1, 2, 3 w roku 2023.

W ocenie Sądu, kserokopia czy skan takiego sprawozdania stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem w dokumentach wytworzonych przez organ Policji w toku postępowania skargowego mieszczą się informacje o działalności tego organu. Poza tym, jako oświadczenie woli podpisane przez funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji, skierowane do innego podmiotu i złożone do akt sprawy sprawozdanie to stanowi dokument urzędowy.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego, czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy [tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17.05.2023 r. IISAB/Sz 33/23, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22.03.2019 r. I OSK 1280/17].

Odnosząc się do poglądu Organu, że udostępnieniu podlegają informacje, a nie akta, czy znajdujące się w nich dokumenty należy wskazać, że w uchwale z 9 grudnia 2013 r. (I OPS 7/13) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

To jednak, że akta danej sprawy jako całość nie stanowią informacji publicznej nie oznacza równocześnie, że zawarte w nich informacje publiczne nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Warunkiem jednak skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji na podstawie powyższych przepisów jest skonkretyzowanie wniosku (por. wyrok NSA z 8.05.2024 r. III OSK 1119/23). Wymóg ten został w niniejszej sprawie spełniony, bowiem Skarżący wyraźnie wskazał, przekazania jakiego konkretnego dokumentu z zakończonego postępowania skargowego się domaga. Tak sformułowany wniosek wskazuje więc na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się Skarżący. Dotyczył on zatem udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie prawa dostępu do jakiegoś zbioru, w którym tylko niektóre elementy mają walor takiej informacji.

Komendant podniósł też, że pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. W odniesieniu do tego wskazać trzeba, że Skarżący wyraźnie zaznaczył w złożonej do Sądu skardze, że nie jest stroną postępowań skargowych, do których Jego wniosek się odnosi. KPP w [...] powyższemu nie zaprzeczył. W orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu na unormowania poszczególnych procedur. Inne natomiast osoby, niż uczestnicy "spraw własnych" mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

KPP w [...] uznał też, że wystąpienie przez Skarżącego z wnioskiem należy uznać za nadużycie prawa do informacji publicznej, bowiem jest to już ponowny Jego wniosek o takim samym przedmiocie. W tym zakresie należy podnieść, że cel

i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej mogą mieć niewątpliwie znaczenie przy ocenie sposobu czynienia użytku przez wnioskodawcę z przysługującego mu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej. Z tym, że zjawisko nadużywania prawa dostępu do informacji publicznej może być brane pod uwagę nie na etapie dokonywania wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p., czyli na etapie odkodowywania normy prawnej wraz z jej percepcją dla ustalenia przedmiotowych granic prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, lecz na etapie późniejszym, tj. po stwierdzeniu, że wnioskowana informacja odpowiada ustawowemu pojęciu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu,

a zatem na etapie oceny prawidłowości korzystania z publicznego prawa dostępu do takiej informacji. Dopiero więc sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa. Stwierdzenie tego ostatniego winno następować w drodze wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (tak np. powołany wyżej wyrok NSA: z 8.05.2023 r. III OSK 1119/23 oraz wyrok NSA z 20.03.2024 r. III OSK 711/23) KPP w [...] nie może więc z jednej strony twierdzić, że dane żądane przez Skarżącego nie stanowią informacji publicznej, a z drugiej, że Skarżący dopuścił się nadużycia prawa do informacji publicznej. Są to bowiem stwierdzenia pozostające ze sobą w sprzeczności. Jak już bowiem wyżej podniesiono, nadużycie prawa do informacji publicznej odnosi się do danych stanowiących taką informację.

Nadto, skoro prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. Dlatego też ewentualne powołanie się na nadużycie prawa do informacji musi być zastrzeżone wyłącznie do przypadków skrajnych, w których wnioskodawca wykazuje się dużą dozą złej woli, a ilość i zakres objętych wnioskami informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 16.03.2021 r., III OSK 86/21). Tymczasem, w sprawie niniejszej Komendant w sposób ogólny wskazał na nadużycie przez Skarżącego prawa do informacji publicznej podając, że jest to już Jego kolejny wniosek w tym zakresie. Słusznie jednakże zauważył Skarżący, że owszem zwracał się już do KPP o to samo, jednak żądanych informacji nie uzyskał, dlatego wniosek ponowił. Trudno, zdaniem Sądu, tego rodzaju stan faktyczny uznać za nadużycie prawa do informacji publicznej. Nadużycie prawa najczęściej definiuje się jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów. Dochodzi do niego w razie wykorzystania żądanych informacji dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, a także dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji. Występowania tego rodzaju okoliczności w warunkach sprawy nie zostało stwierdzone.

Reasumując, skoro sprawozdanie - będące efektem podjętych przez organ Policji czynności na skutek złożonej przez określony podmiot skargi powszechnej unormowanej w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - zostało wytworzone w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań Policji, to mieści się ono w zakresie art. 6 u.d.i.p. i jako takie podlega udostępnieniu, oczywiście po zanonimizowaniu w nim takich danych, które udostępnieniu nie mogą podlegać jako objęte ochroną prywatności osoby fizycznej.

Tym samym, jako nieprawidłowe należy uznać stanowisko KPP w [...], który przyjął, że żądana przez Skarżącego informacja nie jest informacją publiczną i wystosował pismo zawiadamiające o takim stanowisku.

Tymczasem, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Dlatego Sąd zobowiązał KPP w [...] do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 1 marca 2024 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku, o czym orzekł w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Z kolei, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził w pkt II wyroku, że bezczynność, której dopuścił się KPP nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie bowiem takiej kwalifikowanej postaci bezczynności wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy się z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym tj. mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy. Powyższe zaś na gruncie niniejszej sprawy nie miało, w ocenie Sądu, miejsca. Wniosek Skarżącego pochodził bowiem z 1 marca 2024 r., a KPP odpowiedział na niego już 6 marca 2024 r. Organ nie zlekceważył więc wniosku, załatwiając go bez jakiejkolwiek zwłoki, tyle, że doszedł do nieuzasadnionego wniosku, że żądane informacje nie są informacją publiczną.

W pkt III wyroku Sąd orzekł zaś o zasądzeniu na rzecz Skarżącego od KPP w [...] kwoty 100 zł tytułem kosztów niniejszego postępowania tj. wpisu od złożonej skargi, czego podstawę stanowił art. 200 w zw. z art. 205 §1 P.p.s.a.

Sprawę niniejszą Sąd rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.