Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2748/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 § 1 pkt 5, art. 27 § 1, art. 7, art. 77, art. 80, art. 136 § 1, art. 138 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi M. G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO w [...], Kolegium organ odwoławczy) w decyzji z [...] września 2019 r., znak [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] marca 2019 r. znak [...].

W postanowieniu z [...] listopada 2019 r., znak [...] SKO w [...] po rozpatrzeniu wniosku J. M. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji [...] września 2019 r., znak [...] na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostowało błędy pisarskie w decyzji z [...] września 2019 r., znak [...] oraz odmówiło sprostowania w zakresie daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz średniej szerokości elewacji frontowej.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. M. o ustalenie warunków zabudowy złożonego w dniu 25 lutego 2018 r. w decyzji z [...] marca 2019 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na: rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działkach nr ew.: [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W.

W piśmie z 26 kwietnia 2019 r. M. i J. G. (dalej: skarżący) wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] marca 2019 r., zaskarżając ww. decyzję w całości. W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali, że organ I instancji nie przeprowadził analizy urbanistycznej w sposób należyty w zakresie określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej rozbudowy. Skarżący wyrazili swój stanowczy sprzeciw dotyczący dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej rozbudowy o wartości od 7,5 m do 8 m mierzonej od poziomu skarpy.

W uzasadnieniu decyzji z [...] września 2019 r. SKO w [...] wskazało, że z analizy wynika, że średnia wysokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 4,4 m przy wartościach tego parametru od 3 m do 8 m, natomiast wysokość kalenicy zawiera się w przedziale od 7,9 m do 11,4 m, dając średnią wynoszącą 9,5 m.

W ocenie Kolegium, organ I instancji uzasadnił odstępstwo od średniej wysokość elewacji frontowej dla obszaru analizowanego. Ustalone przez organ I instancji parametry dotyczące wysokości projektowanej rozbudowy nawiązują do wartości istniejących na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy podkreślił, że rozbudowa odbywać się będzie w kierunku działki skarżących, zaś ustalone parametry dotyczące wysokości są zbieżne z parametrami budynku znajdującego się na tej działce. Według SKO w [...], zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie.

W skardze M. G. i J. G. zaskarżyli w całości decyzję SKO w [...] z [...] września 2019 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. naruszenie prawa, stanowiące podstawę do wznowienia postepowania w postaci:

1. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. przez udział w wydaniu zaskarżonej decyzji pracowników SKO w [...], tj. B. G. i E. G., którzy brali udział w wydaniu decyzji SKO w [...] z [...] października 2018 r., znak [...], uchylającej do ponownego rozpoznania decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. Nr [...] z [...] lipca 2018 r., znak [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] m. W., co stanowi podstawę do wznowienia postepowania w oparciu o art. 145 § 1 pk 3 k.p.a.;

II. naruszenie innych przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ, na wynik sprawy w postaci:

1. art. 7, art. 8, art. 15, art. 75 §1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 w zw. z art. 136 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. przez brak rozpoznania istoty sprawy, albowiem organ II instancji utrzymał w mocy prawomocnie uchyloną uprzednio decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. Nr [...] z [...] lipca 2018 r. r., ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] m. W., a tym samym nie rozpoznał odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] marca 2019 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] m. W. - co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i brakiem ustosunkowania się przez organ II instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a tym samym dokonaniem pobieżnej i dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i brakiem wyjaśnienia, czy organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, sprowadzających się do tego, czy doszło do prawidłowego ustalenie średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego, następstwem czego jest błędne dopuszczenie wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu o czym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 nr 164 poz. 1588), co nakazuje orzeczenie zgodne z wnioskami skargi.

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których organ II instancji uznał, że organ I instancji w sposób trafny - na zasadzie wyjątku od zasady - odstąpił w analizie urbanistyczno-architektonicznej od parametrów średnich, albowiem powyższe nie wynika w sposób zrozumiały i nadający się do weryfikacji przez organy administracji rozstrzygające sprawę oraz sąd administracyjny ww. decyzji organu I instancji, co nakazuje orzeczenie zgodne z wnioskami skargi.

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i uznał, że organ I instancji w sposób zasadny oparł zaskarżoną decyzję na postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2019 r., w sytuacji, gdy pozostaje ono w oczywistej sprzeczności ze stanowiskiem [...] Konserwatora Zabytków z [...] maja 2017 r. m.in., które to stanowisko legło u podstaw wydania przez organ II instancji decyzji z [...] października 2018 r. uchylającej do ponownego rozpoznania decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lipca 2018 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] m. W., a nadto [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie uwzględnił parametru w postaci poziomu terenu nieruchomości skarżących, który jest znacznie niższy niż poziom działki o nr ewid. [...] - elewacja frontowa budynku skarżących znajduje się na podstawie skarpy, na poziomie której znajduje się planowany do rozbudowy i przebudowy istniejący budynek, co nakazuje orzeczenie zgodne z wnioskami skargi.

4. art. 138 § 2 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla których organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji, gdy nie wykonano wszystkich zaleceń dotyczących okoliczności, które należy uwzględnić przy ponownym badaniu sprawy, a które wiążą organ I instancji, tj. organ I instancji nie wyjaśnił w sposób zrozumiały i nadający się do weryfikacji przez organy administracji rozstrzygające sprawę oraz sąd administracyjny dlaczego w analizie urbanistyczno-architektonicznej odstąpił - na zasadzie wyjątku od zasady - od parametrów średnich, a nadto wydając decyzję nie miał na uwadze zaleceń konserwatorskich zawartych w piśmie [...] Konserwatora Zabytków z [...] maja 2017 r., a także nie uzasadnił poczynione przez siebie ustalenia, w kontekście tych zaleceń.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c, p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. na podstawie art. 135 p.p.s.a. wniesiono również o uchylenie w całości decyzji omanu I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego.

Na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, a w przypadku braku uwzględnienia tego wniosku przez organ, o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie art. 119 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto treść postawionych zarzutów i wskazano, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób zrozumiały i nadający się do weryfikacji przez organy administracji rozstrzygające sprawę oraz sąd administracyjny dlaczego w analizie urbanistyczno-architektonicznej odstąpił - na zasadzie wyjątku od zasady - od parametrów średnich. Zdaniem skarżących, w analizie nie uwzględniono parametru w postaci poziomu terenu nieruchomości skarżących, który jest znacznie niższy niż poziom działki o nr ewid. [...] - elewacja frontowa budynku skarżących znajduje się na podstawie skarpy, na poziomie której znajduje się planowany do rozbudowy i przebudowy istniejący budynek. Według skarżących, analiza jest błędna i w dalszym ciągu nie odpowiada treści § 5 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa analiza nie uzasadnia odstępstwa od średnich parametrów. Skarżący ponadto uważają, że organ I instancji nie wykonał zaleceń przedstawionych w piśmie [...] Konserwatora Zabytków z [...] maja 2017 r. Decyzja została oparta na postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2019 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z 14 lutego 2020 r. uczestnicy postępowania: J. i R. M. przedstawili stanowisko w sprawie zarzutów zawartych w skardze z 21 października 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO w [...] z [...] września 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] marca 2019 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja SKO w [...] z [...] września 2019 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I.1. skargi. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Sąd orzekający w tym składzie, według którego intencją wprowadzenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. było uniknięcie sytuacji, w której ten sam pracownik orzekałby w sprawie i rozpoznawał środek zaskarżenia od decyzji, w wydaniu której brał udział. Przepis ten stanowić ma gwarancję bezstronnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także przez organ; ma chronić bezstronność i obiektywizm orzekania. Nie można bowiem akceptować sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji następnie będzie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego (por. wyrok NSA 7 listopada 2019 r., I OSK 570/18, LEX nr 2757057). Również w orzecznictwie NSA wyrażono pogląd zgodnie z którym "sam fakt brania udziału w wydaniu decyzji kasacyjnej podjętej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., która nie została zaskarżona do sądu administracyjnego nie rodzi na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., obowiązku wyłączenia z mocy prawa członka samorządowego kolegium odwoławczego przy kolejnym rozpoznawaniu odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji wydanej na skutek wcześniejszej decyzji kasacyjnej" (por. wyrok NSA z 4 listopada 2014 r., sygn. II OSK 1736/13, LEX nr 1592127).

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w pkt II ppkt: 1,2,3 i 4 skargi wskazać należy w pierwszej kolejności, że SKO w [...] wypełniło obowiązki wynikające z treści art. 7, 77 i 80 k.p.a., gdyż dokonało czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i dokonało wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego kompetencji, gdyż dokonał czynności zmierzające do ustalenia, czy wystąpiły przesłanki do ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na: rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działkach nr ew.: [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że doszło do naruszenia: art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i 81 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., przez nierozpoznanie istoty sprawy, ponieważ organ II instancji utrzymał w mocy prawomocnie uchyloną uprzednio decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lipca 2018 r., a tym samym w ocenie skarżących organ odwoławczy nie rozpoznał ich odwołania od decyzji z [...] marca 2019 r. Z takim stanowiskiem skarżących nie można się zgodzić. Organ odwoławczy błędnie podał datę i numer decyzji organu I instancji. Błąd ten nie mógł mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Uszło uwadze skarżących, że SKO w [...] w postanowieniu z [...] listopada 2019 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostowało błędy pisarskie w decyzji z [...] września 2019 r. Zgodnie z treścią ww. przepisu, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zdaniem Sądu, błędy w treści decyzji SKO w [...] z [...] września 2019 r. były oczywiste, czyli widoczne na "pierwszy rzut oka" i nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych badań czy ustaleń. Sprostowanie w decyzji SKO w [...] z [...]września 2019 r. oczywistych omyłek służyło przywróceniu rzeczywistej woli tego organu w zakresie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z [...] marca 2019 r., z uwagi na to, że zachodziła pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie.

W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z uwagi na brak rozpatrzenia odwołania skarżących.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. z tego powodu, że brak jest w uzasadnieniu wskazania przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał, że organ I instancji w sposób trafny na zasadzie wyjątku od zasady odstąpił od wynikających z analizy parametrów średnich.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 23 sierpnia 2003 r. określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w tym linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych, jak również sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, obejmującego teren, którego funkcje zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Zastosowane przez organ odstępstwa od zasad ustalania warunków nowej zabudowy nie naruszają przepisów ww. rozporządzenia. Jak wynika z załącznika nr 2a do decyzji z [...] marca 2019 r., obszar analizowany został wyznaczony w odległości większej niż 50 m. Granice terenu analizowanego poszerzono w kierunku północno-wschodnim, aby objąć analizą część osiedla, która charakteryzuje się zabudową mieszkaniową jednorodzinną bliźniaczą, która powstała w podobnym okresie co zabudowa zlokalizowana na przedmiotowej działce. Analizą objęto 40 działek. W tabeli na str. 1-2 załącznika nr 2a do decyzji organu I instancji wymieniono działki ze wskazaniem ich powierzchni, wskaźników zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowych oraz wysokości w kalenicy dla zabudowanych działek. W analizie wyjaśniono na str. 4, że usytuowanie planowanej zabudowy zgodnie z wyrysowaną na załączniku 2b nieprzekraczalną linią zabudowy umożliwi racjonalne wykorzystanie działki inwestycyjnej i nie zaburzy dotychczasowego układu urbanistycznego osiedla.

W analizie na str. 4 uzasadniono odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek wskazując, że wskaźniki te są zróżnicowane. Połowa działek w obszarze analizowanym ma wskaźnik zabudowy wyższy niż średni, wyliczony dla tego terenu, a na większości z nich wskaźnik przekracza również wartość wnioskowaną przez inwestora. Z tych powodów uznano za zasadne ustalenie w niniejszej decyzji wskaźnika powierzchni zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Ustalenie w niniejszej sprawie szerokości elewacji frontowej budynku na podstawie średniej wartości tego parametru z uwzględnieniem tolerancji 20% (tj. od 9,04 m do 13,56 m) nie byłoby w ocenie organu właściwe, ponieważ górna wartość szerokości elewacji frontowej, wynosząca 13,56 uniemożliwiłaby realizację planowanej inwestycji ze względu na szerokość działki inwestycyjnej, która wynosi ok. 15 m. Uwzględniając średnią szerokość elewacji frontowych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wymiary działki na której projektowana jest inwestycja, a także akceptując oczekiwania inwestora przedstawione we wniosku organ wyraził stanowisko, że dla działki nr ew. [...] z obrębu [...] możliwe jest ustalenie szerokości elewacji frontowej budynku istniejącego i projektowanego do strony ul. [...] w granicach od 9,04 m do 12 m, co nie spowoduje zakłócenia ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa.

Uzasadniając ustalenie parametru obejmującego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej organ wyjaśnił, że z uwagi na to, że istniejąca część budynku usytuowana jest bezpośrednio od strony ul. [...] i pozostaje bez zmian (zarówno jego wysokość w kalenicy, jak i wysokość elewacji frontowej), a planowana rozbudowa odbywać się będzie w głąb działki oraz, że wysokość zabudowy w kalenicach i wysokość elewacji frontowych na działkach sąsiednich nie są jednolite, lecz tworzą uskok. Z tych powodów organ stoi na stanowisku, że można ustalić dla planowanej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu zgodnie z wnioskiem inwestora tj. maksymalnie 8 m. Jednocześnie nawiązując do wysokości elewacji frontowej budynku na działce sąsiedniej o nr ew. [...], która wynosi 7,5 m ustalono minimalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynoszącą 7,5 m. Organ wyjaśnił również z jakich powodów inwestycja nie wpłynie negatywnie na układ urbanistyczny Osiedla. W konsekwencji należy stwierdzić, że prawidłowo ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej rozbudowy wynoszącą od 7,5 m do 8 m (s. 6 analizy).

W rozporządzeniu z 26 sierpnia 2003 r. uregulowano zasada zgodnie z którą parametry zabudowy objętej decyzją o warunkach zabudowy ustala się w oparciu średnie wartości występujące w obszarze analizowanym. Wyjątkowo, możliwe jest odstępstwo od tej zasady, które uzasadnione być winno wynikami sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. W ocenie Sądu orzekającego w tym składzie, zastosowane odstępstwa od parametrów średnich wynikają z przedmiotowej analizy stanowiącej załącznik nr 2a do decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] marca 2019 r. i zostało prawidłowo uzasadnione. Organ uzasadnił przekonywującymi przesłankami zawartymi w przedmiotowej analizie urbanistyczno-architektonicznej powody zastosowanych odstępstw.

Odnosząc się do argumentu skarżących, że w analizie nie uwzględniono różnicy wysokości między budynkiem skarżących, a budynkiem inwestorów, wskazać należy, że ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji dokonano zgodne z treścią § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 sierpnia 2003 r. Organ ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej rozbudowy wynoszącą od 7,5 m do 8 m zachował kontynuację istniejącej wysokości zabudowy na działkach sąsiednich, za które należy uznać działki zabudowane położone możliwie najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ I instancji w sposób prawidłowy wydał decyzję, uwzględniając treść uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przedstawionego w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazał, że zawarte w projekcie decyzji warunki i zasady kształtowania terenu oraz zabudowy pozwolą na zachowanie historycznej formy osiedla [...]. Wskazać należy, że postanowienie uzgadniające organu konserwatorskiego ma charakter stanowczy i wiążący, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie ma kompetencji do weryfikowania merytorycznej treści tego postanowienia, szczególnie w zakresie, w jakim stanowisko organu współdziałającego jest konsekwencją realizacji kompetencji uznaniowych lub ocen bazujących na specjalistycznej wiedzy i doświadczeniu tego organu (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 534/18, LEX nr 3010704).

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "kontrolując prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. sądy administracyjne powinny mieć na uwadze, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. nie powinno następować automatycznie, po stwierdzeniu jakiegokolwiek naruszenia procedury administracyjnej, lecz po wykazaniu przez organ II instancji, że to naruszenie jest na tyle istotne, że powoduje konieczność ponownego jej przeprowadzenia ze względu na ochronę gwarantowanych, podstawowych uprawnień strony tego postępowania, w tym zachowania zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a." (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 3210/17, LEX nr 2526672). Nie można zgodzić się ze skarżącymi, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] z [...] września 2019 r. wskazano powody, dla których organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji na str. 4 uzasadnienia decyzji z [...] września 2019 r. wskazał, że ustalone przez organ I instancji parametry dotyczące wysokości projektowanej rozbudowy nawiązują do wartości istniejących na działkach sąsiednich. Wyjaśnić należy, że rozbudowa odbywać się będzie w kierunku działki skarżących. Ponadto ustalone parametry dotyczące wysokości są zbieżne z parametrami budynku znajdującego się na tej działce.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący braku wykonania wszystkich zaleceń obejmujących okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że wskazania (zalecenia), o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 k.p.a., wiążą organ jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych. Natomiast sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności, ocena dowodów w tym celu uzyskanych, jak i końcowa ocena prawna stanu faktycznego sprawy należy w takiej sytuacji do wyłącznej kompetencji organu I instancji (por. np. wyroki NSA: z 22 marca 2007 r. sygn. II OSK 502/06, LEX nr 339485 oraz z 27 lutego 2020 r., sygn. I OSK 2698/17, LEX nr 3027035).

Nie jest zasadny zarzut, że decyzja organu I instancji nie nadaje się do weryfikacji przez organ odwoławczy oraz sąd administracyjny. Decyzja Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] marca 2019 r. zawiera dwa integralne załączniki: jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i graficzna, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "część graficzna decyzji o warunkach zabudowy nie jest dokumentem o takim stopniu dokładności i szczegółowości jak projekt zagospodarowania terenu. Decyzja ta nie określa bowiem precyzyjnie usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, tak jak czyni to projekt zagospodarowania terenu"(por. wyrok NSA z 28 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 899/17, LEX nr 2446438). Nie można zarzucić organowi I instancji, że wydana decyzja nie nadaje się do weryfikacji przez organ odwoławczy i sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji do ponownego rozpatrzenia nie wystąpiły. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji i nie istniała konieczność powtarzania postępowania przed organem I instancji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.