Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 558/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14, art. 92a
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr BP.500.157.2023.1181.GD11.596731 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 maja 2023 r., nr WITD.DI.0152.XI1362/12/23, wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.t.d." lub "ustawa"), Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. D. - prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą T. - karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za naruszenia określone pod:

- lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę;

- lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny (lp. 5.6.1);

- lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut (lp. 5.11.1);

- lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis;

- lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia podczas przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie wynosi 24.050 zł, jednakże została ograniczona, na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., do kwoty

20.000 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. D. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr BP.500.157.2023.1181.GD11.596737 uchylił decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i orzekając co do istoty sprawy, nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; zwanej dalej "k.p.a."), art. 4, art. 7a, art. 14, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 1.5, lp. 5.6, lp. 5.11, lp. 6.3.8, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006; zwanego dalej "rozporządzeniem 561/2006"), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. UE L60 z 28.02.2014 r.; zwanego dalej "rozporządzeniem 165/2014"), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16; zwanego dalej "rozporządzeniem 581/2010").

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił przebieg postępowania wskazując w tym zakresie m.in., że na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 20 lutego 2023 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa B. D. prowadzącej działalność gospodarczą (T. W ww. okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy na podstawie: licencji wspólnotowej nr [...]1 na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną w dniu 7 marca 2019 r. z ważnością na okres do dnia 27 marca 2024 r. oraz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...]2, wydanej w dniu 23 maja 2008 r. przez Starostę S., z ważnością do dnia 23 maja 2038 r.

Przedmiotem kontroli były regulacje w zakresie: przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy; prowadzenia ewidencji czasu pracy, przestrzegania norm pracy w porze nocnej, udzielania przerwy o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców; przestrzegania obowiązujących przepisów z zakresu stosowania i używania tachografów oraz systematyczności pobierania danych cyfrowych z kart kierowców za okres objęty analizą czasu pracy kierowcy; posiadania przez zatrudnionych kierowców odpowiednich uprawnień i ważnych dokumentów. Zgodnie z okazanymi dokumentami w przedsiębiorstwie, w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli, przewozy wykonywało 13 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z dnia 24 marca 2023 r., nr [...]. Kontrolą objęto okres od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.

Następnie organ odwoławczy zacytował przepisy prawa krajowego i wspólnotowego mające zastosowanie w sprawie oraz odniósł się do poszczególnych naruszeń stwierdzonych w toku kontroli.

W zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art, 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że:

1) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 14 marca 2022 r., jednakże zmiana dotycząca wycofania pojazdu została zgłoszona dopiero w dniu 1 maja 2022 r., tj. po ustawowym terminie 28 dni na jej zgłoszenie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

2) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...] został zbyty w dniu 17 maja

2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

3) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...] został zbyty w dniu 23 czerwca 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

4) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 9 listopada 2021 r., jednakże zmiana dotycząca wycofania pojazdu została zgłoszona dopiero w dniu 1 maja 2022 r., tj. po ustawowym terminie 28 dni na jej zgłoszenie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

5) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...] został zbyty w dniu 4 lipca 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

6) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...] został zbyty w dniu 4 lipca

2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

7) pojazd o nr rej. [...] nie był zgłoszony do licencji wspólnotowej nr [...]1, zgodnie z oświadczeniem strony dotyczącym wykazu pojazdów znajdujących się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy przedmiotowy pojazd jest w posiadania strony oraz pojazdem tym były wykonywane międzynarodowe przewozy drogowe, co potwierdzają okazane dane cyfrowe z tachografu zainstalowanego w pojeździe - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

8) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. oraz protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 21 sierpnia 2019 r. został zdany przez stronę (najemca pojazdu) wynajmującemu wraz z wyposażeniem i dokumentacją w dniu 21 sierpnia 2019 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

9) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 7 czerwca 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

10) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 29 maja 2019 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

11) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 27 lipca 2020 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

12) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 14 marca 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

13) pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 5 kwietnia 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

14) pojazd o nr rej. [...] zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...] został zbyty w dniu 17 lutego 2020 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

15) pojazd o nr rej. [...] zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...]2 został zbyty w dniu 17 maja 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

16) pojazd o nr rej. [...] zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z okazaną fakturą VAT nr [...] został zbyty w dniu 23 czerwca 2022 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

17) pojazd o nr rej. [...] zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 15 marca 2023 r. został sprzedany w dniu 9 listopada 2021 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

18) pojazd o nr rej. [...] zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z okazaną umową najmu do jazd testowych z dnia 29 października 2018 r., nr [...] pojazd został wynajęty przez przedsiębiorcę od dnia 30 października 2018 r. do dnia 22 listopada 2018 r., jednakże zmiana danych nie została zgłoszona w ustawowym 28 dniowym terminie - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

19) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych do dnia jego sprzedaży w dniu 4 lipca 2022 r., strona zgłosiła przedmiotowy pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

20) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych do dnia jego sprzedaży w dniu 4 lipca 2022 r., strona zgłosiła pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

21) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

22) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

23) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

24) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

25) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, na podstawie okazanych danych cyfrowych ustalono, że pojazdem tym wykonywano przewozy drogowe co najmniej do dnia 1 kwietnia 2022 r. - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

26) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

27) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł;

28) pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]2 na wykonywane krajowego transportu drogowego rzeczy, zgodnie z wykazem pojazdów znajdujących się w dyspozycji strony pojazd był wykorzystywany do wykonywania przewozów drogowych, przedsiębiorca zgłosił pojazd tylko do licencji wspólnotowej nr [...]1 - kara pieniężna za to naruszenie to 800 zł.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 22.400 zł za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

W zakresie naruszenia niespełnienia wymogu dzielonego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że na podstawie przekazanych danych cyfrowych ustalił, że kierowca P. G. o godz. 11:46 w dniu 17 listopada 2022 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 57 minut, tj. od godziny 02:59 dnia 18 listopada 2022 r. do godziny 11:46 dnia 18 listopada 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 100 zł.

Ponadto, na podstawie przekazanych danych cyfrowych organ odwoławczy ustalił, że kierowca L. R. o godz. 04:11 w dniu 23 listopada 2022 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 51 minut, tj. od godziny 19:20 dnia 23 listopada 2022 r. do godziny 04:11 dnia 24 listopada 2022 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 9 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie to 100 zł.

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.

W zakresie naruszenia przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że na podstawie przekazanych danych cyfrowych ustalił, że:

1) kierowca P. G. w dniu 4 września 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 18:47 dnia 4 września 2022 r. do godziny 23:46 dnia 4 września 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

2) kierowca P. G. w dniu 19 września 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 20:17 dnia 19 września 2022 r. do godziny 02:33 dnia 20 września 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/ karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

3) kierowca M. J. w dniu 7 października 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 03:56 dnia 7 października 2022 r. do godziny 09:48 dnia 7 października 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

4) kierowca M. K. w dniu 4 września 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 18:30 dnia 26 października 2022 r. do godziny 00:50 dnia 27 października 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

5) kierowca M. K. w dniu 3 listopada 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 13:04 dnia 3 listopada 2022 r. do godziny 18:00 dnia 3 listopada 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

6) kierowca Ł. P. w dniu 3 października 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 18:15 dnia 3 października 2022 r. do godziny 23:25 dnia 3 października 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/ karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

7) kierowca P. S. w dniu 26 września 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 13 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 43 minuty w okresie od godziny 11:12 dnia 26 września 2022 r. do godziny 17:03 dnia 26 września 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych;

8) kierowca P. S. w dniu 3 października 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 15 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 45 minut w okresie od godziny 10:31 dnia 3 października 2022 r. do godziny 18:47 dnia 3 października 2022 r. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych.

Z uwagi na powyższe okoliczności, organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 800 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

W zakresie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, iż kierowca: P. G. na karcie kierowcy w dniu 13 września 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa, w którym rozpoczął dzienny okres pracy (brak 1 wpisu); M. J. na karcie kierowcy w dniu 8 września 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa, w którym rozpoczął dzienny okres pracy (brak 1 wpisu); M. K. na karcie kierowcy w dniu 23 listopada 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa, w którym rozpoczął dzienny okres pracy (brak 1 wpisu). Łącznie nie dokonano wymaganych przepisami prawa 3 wpisów.

Z uwagi na powyższe okoliczności, organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 150 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.

W zakresie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd (lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy, w tym dane cyfrowe z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], wskazuje, iż odczyt danych cyfrowych kierowcy nastąpił w dniu 11 sierpnia 2022 r. oraz w dniu 7 listopada 2022 r., po upływie 88 dni kalendarzowych, w tym 80 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, iż przedsiębiorca terminowo pobierał dane cyfrowe z kontrolowanego pojazdu.

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie przepisu lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.

Konkludując, organ odwoławczy wskazał, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w protokole kontroli naruszenia określone w załączniku nr 3 wyniosła 23.550 zł, jednakże mając na uwadze treść art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. należało karę pieniężną ograniczyć do kwoty 20.000 zł.

Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie, brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem strona nie wykazała, aby zaszły okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wskazał, że wszystkie stwierdzone przez organ pierwszej instancji przypadki naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. miały miejsce w okresie objętym kontrolą. Organ zaznaczył, że zdarzenie powodujące zmianę danych (takie jak zbycie pojazdu), których przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić do organu wydającego licencję nie musi mieć miejsce wyłącznie w okresie objętym kontrolą, bowiem w niniejszej sprawie stwierdzone naruszenia trwały także w okresie objętym kontrolą. Organ odwoławczy podniósł, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w sposób prawidłowy dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego ujawniając szereg naruszeń przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., których skutki w postaci braku zgłoszenia/aktualizacji danych rozciągały się na okres objęty kontrolą. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, zarzut strony wskazujący, iż kontrolowane pojazdy nie znajdowały się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy jest niezasadny, bowiem zdarzenia, które spowodowały naruszenia miały miejsce także w okresie objętym kontrolą.

Organ odwoławczy odnotował, że z przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wprost wynika, iż przedsiębiorca ma obowiązek zgłaszać wymagane zmiany w ustawowym terminie do organu, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Zatem, strona dokonująca zmiany danych w udzielonej licencji wspólnotowej nie może oczekiwać automatycznej zmiany danych w licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, zwłaszcza gdy wskazane uprawnienia zostały wydane przez osobne organy: licencja nr [...]2 przez Starostę S., a licencja wspólnotowa nr [...]1 przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Mając na uwadze zmianę ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku gdy przewoźnik drogowy posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydane przez organ inny niż Główny Inspektorat Transportu Drogowego (np. starostwo powiatowe lub urząd miasta) i dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji wspólnotowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a pojazd taki nie został zgłoszony do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, przewoźnik ma obowiązek zgłoszenia takiego pojazdu do zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy liczonym od dnia 1 marca 2022 r.

Przepisy regulujące wydawanie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy zostały uchylone ustawą z dnia z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz. 567) i zastąpione przepisami regulującymi zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zgodnie z uchylonym art. 5 ust. 2 ustawy o transporcie licencję udzielano na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy. Ze względu na długi okres ważności udzielanych licencji krajowych, przedsiębiorcy nadal wykonują przewozy drogowe w oparciu przepisy prawne regulujące wykonywanie przewozów na podstawie licencji krajowych na wykonywanie przewozów drogowych rzeczy. W zakresie udzielanych licencji krajowych stosuje się odpowiednio przepisy regulujące zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zatem okoliczność niezgłoszenia w terminie wymaganych ustawą danych do organu wydającego licencję krajową, jest naruszeniem przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. i podlega odpowiedniej sankcji.

Odnosząc się do zarzutu strony w zakresie nieuwzględnienia i nieprzeprowadzenia dowodu z treści decyzji administracyjnej wydanej w 2018 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącej analogicznych naruszeń jakie stwierdzono w niniejszym postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, że każda sprawa powinna być rozpatrywana indywidualnie, w oparciu o zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy. W ocenie organu odwoławczego, stosowanie przez stronę analogii w zakresie naruszeń stwierdzonych z sprawie zakończonej decyzją administracyjną z 2018 r., a naruszeń stwierdzonych podczas niniejszej kontroli, jest niezasadne, bowiem rozpatrywane sprawy nie tylko nie mają identycznego stanu faktycznego, lecz także stan prawny uległ zmianie.

Organ nie znalazł podstaw, aby uwzględnić zarzuty strony odnoszące się do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 107 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Strona w toku poradzonego postępowania przedłożyła dokumenty oraz złożyła wyjaśnienia, na podstawie których organ dokonał ustaleń faktycznych i prawnych. Natomiast uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji zawierało wszystkie wymagane elementy.

Odnosząc się do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, m.in. art. 7a, art. 8, art. 11a oraz art. 14, organ odwoławczy wskazał, że nie podziela argumentacji strony, bowiem nie stwierdził uchybień żadnych przepisów prawa materialnego. Organ podkreślił, że zmiana polegająca na zgłoszeniu zbycia dwóch różnych pojazdów do organu udzielającego licencji powinna być dokonana w odpowiednim (28 dniowym) terminie oraz zgłoszona do organu, który wydał licencję/zezwolenie, a jeżeli są to inne organy - to zmiana powinna być zgłoszona do obydwu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. D. zarzuciła decyzji Głównego Inspektora Transportu drogowego naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewykazanie w sposób merytoryczny, dokładny i przekonujący na czym polegał odmienny stan prawny i faktyczny w skarżonej decyzji oraz w decyzji

Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2018 r.,

nr BP.500.90.2018.0165.GD11.2264 uchylającej decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 marca 2018 r., nr WITD.DI.0152.XI0399/5/18;

2. art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się w wydanej decyzji do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa, a tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr BP.500.90.2018.0165.GD11.2264 Główny Inspektor Transportu Drogowego, w dokładnie takim samym stanie faktycznym i prawnym, uchylił decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w której jedynym naruszeniem było naruszenie określone pod Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.;

3. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 14 w zw. z art. 7a i art. 8 w zw. z art. 11a u.t.d., poprzez nie odniesienie i nieustosunkowanie się do argumentu skarżącej wskazującego, że termin określony w art. 14 u.t.d. nawiązuje wyłącznie do zmian danych, czyli do art. 7a i art. 8 u.t.d. Nie odnosi się do wymogu określonego w art. 11a u.t.d.;

4. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 14 w zw. z art. 7a ust. 4 pkt 2a u.t.d., poprzez nie odniesienie i nieustosunkowanie się do argumentu skarżącej wskazującego, że zmiana dotycząca zbycia dwóch różnych pojazdów może zostać zgłoszona do właściwego organu w jednym terminie - co znajduje odzwierciedlenie w treści ww. przepisów oraz informacji znajdującej się na stronie: https://www.gov.pl/web/gitd/wnioski-i-druki-do-pobrania-przewoz-rzeczy - wniosek IZDP oraz załącznik WPC.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości wraz z umorzeniem postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zaznaczyła, że skarga dotyczy wyłącznie naruszenia określonego pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowymi, w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

W ocenie skarżącej, decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2018 r. jest kluczowa dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem zapadła w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Odmienność rozstrzygnięć obu decyzji (w takim samym stanie faktycznym i prawnym) powoduje, w ocenie skarżącej, naruszenie zasady równości wobec prawa i powoduje naruszenie art. 8 k.p.a., którego treść nakazuje organom administracji pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. Dodatkowo, zdaniem skarżącej, naruszając treść art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy nie uzasadnił na czym polegał odmienny stan faktyczny obu spraw i w jakim dokładnie zakresie zmienił się stan prawny, który spowodował odmienność rozstrzygnięć.

Skarżąca podniosła, że treść art. 14 u.t.d. (obowiązek zgłoszenia zmiany danych) od 2013 r. nie uległa zmianie w sposób istotny - mający znaczenie dla niniejszej sprawy. Ustawą z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. poz. 567 z późn. zm.) wprowadzono 28 dniowy termin na zmianę danych w zezwoleniu od dnia ich powstania. Zatem w trakcie wydawania decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. obowiązywał stan prawny, który jest aktualny dla naruszeń w niniejszej sprawie. Ponadto naruszenia sankcjonowane decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r. zostały stwierdzone w okresie objętym kontrolą obejmującym zakres dat od 1 lutego 20217 r. do 30 listopada 20217 r., tj. okresu, w którym obowiązywał stan prawny, który jest aktualny w niniejszej sprawie. Za błędne, nieuzasadnione oraz pozbawione podstaw faktycznych i prawnych należy uznać, zdaniem skarżącej, uzasadnienie organu odwoławczego wskazujące, że stan faktyczny w sprawie zakończonej decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r. był odmienny.

Skarżąca zaznaczyła, że w odwołaniu wyraźnie przywołała stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyrażone i przedstawione w decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r., zgodnie z którym wszystkie wymienione pojazdy zostały zbyte przez stronę przed pierwszym dniem okresu objętego kontrolą. Dalej Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ pierwszej instancji nie mógł w przypadku takich pojazdów stwierdzić naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w wymaganym terminie, na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8. Jednocześnie GITD jednoznacznie stwierdził, że kara pieniężna za ten stan faktyczny została nałożona niezasadnie.

Zdaniem skarżącej, stan faktyczny i prawny w sprawie zakończonej decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r. oraz decyzją w niniejszej sprawie w zakresie przypadków wskazanych w ppkt: 1, 4, 8, 9, 10,11, 12, 14, 17, 18 naruszenia określonego pod Ip. 1 załącznika do protokołu kontroli [...], był tożsamy (identyczny).

Skarżąca podniosła, że trudno odnieść się do stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie przypadków opisanych w ppkt: 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26 naruszenia określonego pod Ip. 1 załącznika do protokołu kontroli [...] w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie odniósł się w sposób merytoryczny do argumentów i stanowiska skarżącej.

Skarżąca ponowiła argument zawarty w odwołaniu, a wskazujący, że 28 dniowy termin określony w art. 14 ustawy o transporcie drogowym nawiązuje wyłącznie do zmian danych czyli do art. 7a i art. 8 u.t.d. Nie odnosi się do wymogu określonego w art. 11a u.t.d.

Skarżąca zaznaczyła, że wymóg określony w art. 11a u.t.d. został wprowadzony ustawą z dnia 26 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 209), w której zgodnie z art. 11, w przypadku gdy przewoźnik drogowy dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji wspólnotowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a pojazd taki nie został zgłoszony do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, przewoźnik ma obowiązek zgłoszenia takiego pojazdu do tego zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem, zdaniem skarżącej, naruszenie obowiązku wyrażonego w art. 11a u.t.d. nie odpowiada naruszeniu określonemu pod Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. i nie koresponduje z tym naruszeniem - z tą pozycją w taryfikatorze.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się i nie ustosunkował do argumentu wskazującego, że w przypadkach opisanych w ppkt: 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26 naruszenia określonego pod Ip. 1 załącznika do protokołu kontroli [...] art. 11 ustawy o czasie pracy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 209) dawał możliwość zgłoszenia wszystkich zmian opisanych w ppkt: 19, 20, 21, 22,23, 24, 26 w jednym dniu - w jednym terminie. Uznać zatem należy, w ocenie skarżącej, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, nie odniósł się i nie ustosunkował do podnoszonego argumentu wskazującego, że organ powinien również rozważyć możliwość zakwalifikowania przypadków opisanych w ppkt: 19, 20, 21, 22,23, 24, 26 jako jeden przypadek.

Nadto, zdaniem skarżącej, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się i nie ustosunkował do stanowiska i argumentu wskazującego, że przypadki określone w ppkt: 5 i 6 naruszenia określonego pod Ip. 1 załącznika do protokołu kontroli [...] powinny zostać potraktowane jako jedna zmiana ponieważ, pomimo tego, że dotyczą dwóch różnych pojazdów to obowiązek powstał zmian danych powstał w tym samym terminie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r.,

poz. 935), zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie

w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Przeprowadzona bowiem w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa

w stopniu obligującym do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowej skarżąca uczyniła powyżej przywołaną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr BP.500.157.2023.1181.GD11596731, którą uchylono w całości decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 maja 2023 r., nr WITD.DI.0152.XI1362/12/23 i nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości 20.000 zł.

W podstawie prawnej zakwestionowanej decyzji wskazano między innymi przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 728), dalej przywoływana również jako "u.t.d." lub "ustawa" oraz naruszenia określone w lp. 1.5, lp. 5.6, lp. 5.11, lp. 6.3.8 i lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do niej.

Na wstępie, w związku z zarzutami skargi, należy zaznaczyć, że w niniejszym postępowaniu sąd administracyjny zgodnie z zakresem swojej kognicji dokonał oceny legalności ww. zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, w tym przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 lit. a-y u.t.d.

Natomiast art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków

lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł

do 12.000 zł za każde naruszenie (...).

Stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć kwot wskazanych w tym przepisie, poczynając od najniższej maksymalnej kwoty 20.000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych

za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.

Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny. Przy czym, penalizowane naruszenia dotyczą (odrębnie) podmiotów wykonujący przewóz drogowy oraz przewoźników drogowych w związku z wykonywaniem transportu drogowego.

Wskazane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady

- zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku

i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. (o czym w dalszej części uzasadnienia).

Nie było kwestionowane w sprawie, że w dniach 8 - 24 marca 2023 r. została przeprowadzona kontrola w przedsiębiorstwie skarżącej (T.), z której został sporządzony protokół kontroli z dnia 24 marca 2023 r., nr [...].

Przedmiotowy protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń (porównaj: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17). Stosownie do przepisu art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy i korzysta on, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy prawnej oraz domniemania wiarygodności ustaleń w nim zawartych. Wiarygodność ustaleń poczynionych w ww. protokole kontroli nie została skutecznie podważona.

W okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli, przewozy w przedsiębiorstwie skarżącej wykonywało 13 kierowców (okoliczność poza sporem). Natomiast kontrolą został objęty okres od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.

Istota sporu w niniejszej sprawie zasadniczo dotyczyła naruszenia określonego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Przedmiotowy przepis, będący zarazem materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi o niezgłoszeniu, w wymaganym terminie, w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Przedmiotowe naruszenie jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 zł.

Bezsporne było, że skarżąca posiada licencję wspólnotową [...]1 dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz licencję nr [...]2 na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydaną przez Starostę S. Co jest ważne w realiach niniejszej sprawy licencje zostały wydane przez dwa różne organy.

Przed dalszymi rozważaniami należy podkreślić, że skarżąca nie kwestionowała stanu faktycznego sprawy, jak i ciążącego na niej ww. obowiązku (zgłaszania zmiany danych). Nie negowała również ustaleń organu dotyczących pojazdów określonych w punktach od 1 do 28 zaskarżonej decyzji, jak też braku dokonania zgłoszenia zmian czy przekroczenia terminu do ich dokonania. Skarżąca jednak w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, podnosiła, że pojazdy wskazane w punktach: 1, 4, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 17 i 18 zaskarżonej decyzji nie znajdowały się "w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy w okresie objętym kontrolą" (okres od 1 kwietnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.). W zaistniałej sytuacji, zdaniem skarżącej, organ nie mógł nałożyć kary w odniesieniu do pojazdów, których w tym czasie to jest 1 kwietnia 2022 r. - 31 grudnia 2022 r. już nie miała (zostały wcześniej zbyte lub upłynął okres ich najmu). Pojazdy te powinny zatem zostać "wyłączone" z sankcji karnej. Na poparcie reprezentowanego stanowiska skarżąca powoływała się na wcześniejszą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr BP.500.90.2018.0165.GD11.2264, w której za pojazdy nie znajdujące się w okresie objętym kontrolą w dyspozycji prawnej nie zostały nałożone kary pieniężne (gdyż "zostały zbyte przez stronę przed pierwszym dniem okresu objętego kontrolą"). Jednocześnie skarżąca wskazywała na tożsamy stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy oraz sprawy z 2018 r., co nie zostało uwzględnione ani rozważone przez organy.

Powyższego poglądu skarżącej nie można podzielić.

Trzeba zaznaczyć, że kontrolą sądową w niniejszej sprawie, co zostało już podniesione na początku rozważań, została objęta decyzja organu z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr BP.500.157.2023.1181.GD11596731, w stosunku do której skarżąca wywiodła skargę. Przedmiotem natomiast oceny Sądu nie jest decyzja administracyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr BP.500.90.2018.0165.GD11.2264 przywołana przez skarżącą. Co prawda, jak twierdziła skarżąca obie decyzje dotyczyły naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 u.t.d., to nieuprawnione jest stanowisko skarżącej, która spodziewała się takiego samego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Przede wszystkim trzeba zgodzić się z organem, który odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia i nieprzeprowadzenia dowodu z treści decyzji administracyjnej z 2018 r., podniósł że każda sprawa powinna być rozpatrywana indywidualnie w oparciu o zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy i dokonane w nim ustalenia. Także słusznie organ wskazuje, że "stosowanie przez stronę analogii w zakresie naruszeń stwierdzonych w sprawie zakończonej decyzją administracyjną z 2018 r., a naruszeń stwierdzonych podczas niniejszej kontroli, jest niezasadne, bowiem rozpatrywane sprawy nie tylko nie mają identycznego stanu faktycznego, lecz także na przestrzeni lat stan prawny uległ zmianie". Mimo, że organ nie uzasadnił szerzej swojego stanowiska, to jednak trudno mówić o tożsamości obu spraw w sytuacji gdy ich stany faktyczne dotyczą chociażby odmiennych okresów kontrolnych. Decyzja z 2018 r. obejmuje okres kontrolny - od 1 lutego do 30 listopada 2017 r., zaś w rozpatrywanej sprawie - od 1 kwietnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.

Przekonanie skarżącej, że tylko w odniesieniu do pojazdów będących w prawnej jej dyspozycji w okresie kontrolnym organ może nałożyć karę pieniężną jest wadliwe.

Takie zachowanie się organu czyniłoby przeprowadzoną kontrolę iluzoryczną i sprzeczną z obowiązującymi zasadami prawa. Organy administracji działają na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.). W przypadku ujawnienia naruszeń prawa są zobowiązane do podjęcia stosownych działań i ustalenia następstw (konsekwencji) prawnych wobec określonego podmiotu, w tym wymierzenia kary pieniężnej. Przyjęta w k.p.a. zasada jest powtórzeniem zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Rację ma organ, że zdarzenie powodujące zmianę danych (np. zbycie pojazdu), które przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić do organu wydającego licencję, nie musi mieć miejsca wyłącznie w okresie objętym kontrolą. Niewątpliwie też skutki naruszeń w postaci braku zgłoszenia lub braku aktualizacji danych rozciągały się na okres objęty kontrolą. Należy wyjaśnić skarżącej, że objęcie przez organy kontrolą określonego czasu ma przede wszystkim na celu umożliwienie przygotowania przez przedsiębiorcę dokumentów (danych), które będą podlegać kontroli w czasie jej przeprowadzania. Jak również sprawnego i szybkiego przeprowadzenia kontroli. Nie oznacza to w żadnej mierze, że naruszenia stwierdzone podczas kontroli, a które wynikają z dokumentów przedstawionych organowi, mają się odnosić tylko do tego okresu czasu. Jak wynika z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi, skarżąca otrzymała zawiadomienie z dnia 8 lutego 2023 r. o zamiarze wszczęcia kontroli, w którym określony został okres objęty kontrolą ("od 01.04.2022 r. do 31.12.2022 r.") wraz z wykazem dokumentów do przygotowania przez skarżącą, w tym dokumentów z okresu objętego kontrolą (vide: - k. 12 - 14 akt admin.). Zatem w świetle dokonanych rozważań nie można postawić organowi zarzutu, że nałożył kary pieniężne również w odniesieniu do pojazdów, do których skarżąca nie posiadała już tytułu prawnego w sytuacji oczywistego i niekwestionowanego przez nią naruszenia obowiązku zgłoszenia zamiany danych.

Jak już zaznaczono, poza sporem było, że skarżąca legitymowała się zezwoleniem na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy - licencja nr [...]2 wydana przez Starostę S. (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.t.d.) oraz licencją wspólnotową - licencja nr [...]1 dotycząca międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy zarobkowego udzieloną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (art. 7 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Zatem prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, że obu tym organom jako właściwym, skarżąca zobowiązana była zgłaszać zmiany dotyczące danych podanych we wnioskach o uzyskanie zezwolenia i licencji. Nie można podzielić stanowiska, że zgłoszenie zmiany Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zwalnia z obowiązku dokonania zgłoszenia zmiany drugiemu organowi - Staroście.

Przepis art. 7a ust. 1 u.t.d., stanowi że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 307 i 1222), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

W myśl art. 7a ust. 2 u.t.d. wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera m.in. określenie rodzaju transportu drogowego (pkt 5), określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (pkt 6).

Zgodnie z art. 7a ust. 4 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej dołącza się m.in. wykaz pojazdów, o których mowa w ust. 7.

Stosownie do art. 7a ust. 7 u.t.d. po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

1) markę, typ;

2) rodzaj/przeznaczenie;

3) numer rejestracyjny;

3a) kraj rejestracji;

4) numer VIN;

5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

6) dopuszczalną masę całkowitą;

7) oświadczenie o wykorzystaniu pojazdu wyłącznie do transportu drogowego rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w przypadku gdy zgłoszonym pojazdem będzie wykonywany wyłącznie tego rodzaju transport.

Natomiast na podstawie art. 14 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej, lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Art. 14 u.t.d. jednoznacznie stanowi o obowiązku zgłaszania przez przedsiębiorcę zmiany danych "organowi, który udzielił" zezwolenia lub licencji. Również przepis lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., mówi wprost "o organie, który udzielił" zezwolenia lub licencji. Tym samym organ słusznie wywiódł, że również z ostatniej regulacji wynika, iż przedsiębiorca ma obowiązek zgłaszać wymagane zmiany w ustawowym terminie do organu, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. W konsekwencji strona dokonująca zmiany danych w udzielonej licencji wspólnotowej nie może oczekiwać automatycznej zmiany danych w licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Uprawnienia zostały bowiem wydane przez różne (osobne) organy: licencja nr [...]2 przez Starostę S., a licencja wspólnotowa nr [...]1 przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wobec brzmienia ww. przepisów istnienie obowiązku zgłaszania zmian danych obu organom nie powinno budzić wątpliwości. Jak zaznaczył organ, ze względu na długi okres ważności udzielanych licencji krajowych, przedsiębiorcy nadal wykonują przewozy drogowe w oparciu przepisy prawne regulujące wykonywanie przewozów na podstawie licencji krajowych na wykonywanie przewozów drogowych rzeczy.

Nadto, należy pamiętać, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję jest dopuszczalne tylko pojazdami, które zgłoszone zostały organowi właściwemu do udzielenia licencji. W orzecznictwie akcentuje się, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę do konkretnej licencji, która pozwala mu na wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego.

W tym zakresie uwzględnić należy, że na gruncie obowiązującego prawa działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu odpłatnych usług transportowych jest reglamentowana i aby uzyskać zezwolenie na jej prowadzenie należy spełnić szereg warunków, które zostały wprowadzone między innymi w celu zagwarantowania szeroko pojętego bezpieczeństwa wykonywanego transportu. Temu celowi służy przyjęte w u.t.d. rozwiązanie i wymóg, aby ubiegając się o licencję przewoźnika przedsiębiorca obowiązkowo wskazywał przy pomocy jakich pojazdów będzie wykonywał transport. Z tych samych względów dane te powinny być zatem na bieżąco aktualizowane. Tylko to pozwala bowiem na możliwość realnej weryfikacji, czy dany przedsiębiorca, który już uzyskał licencję, w dalszym ciągu spełnia warunki jej posiadania.

Zatem okoliczność niezgłoszenia w terminie wymaganych ustawą danych do organu wydającego licencję krajową, jest naruszeniem przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Przed dalszymi rozważaniami należy wskazać, że na stronie 5 skargi odnosząc się do art. 11a u.t.d., skarżąca przywołała brzmienie art. 11 ustawy z dnia 26 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i ustawy o czasie pracy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2022r., poz. 209, w skrócie jako "u.zm.t.d."), który wszedł w życie z dniem 1 marca 2022r. Zgodnie z art. 11 u.zm.t.d., w przypadku gdy przewoźnik drogowy dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji wspólnotowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a pojazd taki nie został zgłoszony do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, przewoźnik ma obowiązek zgłoszenia takiego pojazdu do zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Także w petitum skargi oraz w jej uzasadnieniu skarżąca odwoływała się do art. 11a u.t.d. (który dotyczy zakazu posiadania przez przedsiębiorcę większej ilości wypisów z zezwolenia lub licencji). W związku z zarzutami skargi, trzeba zauważyć, że przepis art. 11 u.zm.t.d. ma charakter regulacji przejściowej i odnosi się do terminu realizacji obowiązku poprzez jego przedłużenie w odniesieniu do pojazdu objętego jego dyspozycją. Modyfikuje jednocześnie pierwotnie przewidziany termin zgłoszenia zmiany danych (art. 14 u.t.d.). Przy czym skarżąca nie negowała, że w dacie kontroli, jak też w dacie w orzekania przez organy, w tym w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji (18 maja 2023 r.), nie dokonała zgłoszeń zmian w odniesieniu do pojazdów wymienionych w punktach 19, 20, 21, 22, 23, 24 i 26 zaskarżonej decyzji - Staroście S. W konsekwencji nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że naruszenie obowiązku wyrażonego w art. 11 u.zm.t.d., nie odpowiada naruszeniu lp.1.5 gdyż nie koresponduje z tą pozycją.

Wobec powyższego organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia zmiany danych w wymaganym terminie, jak również nie zgłosiła w wymaganym terminie zmiany danych do licencji organowi, który jej udzielił, co uprawniało organ do nałożenia sankcji wynikającej z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W podsumowaniu tej części rozważań trzeba przywołać stanowisko WSA w Poznaniu, który w wyroku z dnia 16 października 2024 r., w sprawie III SA/Po 388/24 wskazał, że "relewantny w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis art. 11 u.zm.utd (wyżej podano pełną nazwę aktu i publikator) określił przejściowo, że w przypadku gdy przewoźnik drogowy dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji wspólnotowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a pojazd taki nie został zgłoszony do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, przewoźnik ma obowiązek zgłoszenia takiego pojazdu do tego zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie, sankcjonowane jest - za każdą zmianę, jak stanowi lp. 1.5 zał. nr 3 do utd - karą pieniężną w wys. 800 zł".

Sąd ten trafnie podniósł, że celem obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 oraz z art. 11 u.zm.t.d. jest zapewnienie aktualności danych związanych z zawodowym wykonywaniem działalności transportowej, a przymuszenie przedsiębiorców do realizacji tego obowiązku poprzez zagrożenie wymierzeniem kary pieniężnej za brak jego wykonania w terminie ma zapewnić realizację tego celu. Także obowiązek zgłoszenia zmian obu organom i nałożenie kary pieniężnej z powodu jego nie wypełnienia było uprawnione. Pogląd ten należy w pełni zaaprobować.

Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez organ w tym zakresie. Należy podzielić zarówno ustalenia, jak i ocenę prawną dotyczącą omawianych naruszeń prawa. Nie doszło tym samym, tak jak podnoszono w skardze do naruszenia zasady pogłębiana zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jak też innych ogólnych zasad postępowania.

W skardze nie podważano ustaleń dotyczących pozostałych stwierdzonych podczas kontroli naruszeń w zakresie: lp. 5.6, lp. 5.11, lp. 6.3.8 i lp. 6.3.18 (stanowiły one podstawę wymierzenia kary pieniężnej przez organ pierwszej instancji). Przy czym organ drugiej instancji odstąpił od wymierzenia kary za naruszenie przepisu lp. 6.3.18. Sąd przyjmuje za prawidłowy ustalony przez organ stan faktyczny, jak i powołane przez niego przepisy. Należy zauważyć, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji, poczynił ponowne własne ustalenia w sprawie, które zasadniczo wynikały z dokumentów uzyskanych w toku kontroli przedsiębiorstwa. Ustalenia te nie nasuwają wątpliwości w odniesieniu do faktów, rodzaju i dat stwierdzonych naruszeń prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia te okoliczności, przez co ustalenia faktyczne należy uznać za prawidłowe. Trafna jest kwalifikacja prawna dostrzeżonych naruszeń i przypisane im poszczególne kary zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d. Nie zostały one zakwestionowane przez skarżącą.

Podsumowując, istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne zostały zbadane i znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd ocenił, że całość stanu faktycznego wynikała z dokumentów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane prawem elementy, zaś skarżąca nie dostarczyła ani nie wskazał na dowody, które jej mogłyby mieć wpływ na inną ocenę faktów wynikających z dowodów zgromadzonych przez organ.

W wniesionej skardze skarżąca zarzucała również, że organ w pełni nie odniósł się i nie ustosunkował się do argumentacji i stanowiska reprezentowanych przez nią w toku sprawy, w tym w odwołaniu. Sąd orzekający podziela dostrzeżoną przez skarżącą nieprawidłowość. Jednak należy podkreślić, że zaniechanie organu w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy, i co ważne, istnienia takiego wpływu na rozstrzygnięcie, skarżąca również nie wykazała. W przypadku bowiem powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak też do stwierdzenia jej nieważności, co może nastąpić tylko w przypadku wad kwalifikowanych rozstrzygnięcia (art.156 § 1 k.p.a.)

Niezależnie od powyżej omówionych zarzutów skarżąca wskazała na "art.11 ustawy o zmianie czasy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 209)" i na możliwość zgłoszenia zmian w jednym dniu oraz w jednym terminie w odniesieniu do naruszeń określonych w punktach 19, 20, 21, 22, 23, 24 i 26 zaskarżonej decyzji. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, nie można traktować ich jako "jeden przypadek". Dotyczą one różnych pojazdów i wiążą się z różnymi datami powstania obowiązku zgłaszania zmian. Przy czym, samego braku realizacji obowiązku w odniesieniu do poszczególnych pojazdów skarżąca nie negowała. Podobnie, jak faktu istnienia naruszeń w tym zakresie. Powołanie się na samą li tylko możliwość zgłoszenia zmian w jednym dniu i w jednym terminie w odniesieniu do pojazdów określonych w przedmiotowych punktach jest niewystarczające dla zmiany dokonanej przez organ kwalifikacji a w konsekwencji zmiany wysokości nałożonej kary.

Nadto, skarżąca podniosła również, że w przypadku dwóch (różnych) pojazdów określonych w punktach 5 i 6 zaskarżonej decyzji, obowiązek zgłoszenia zmian powstał w tym samym terminie. Zdaniem skarżącej, mogły one zatem zostać potraktowane jako jedna zmiana. Nawet gdyby przychylić się do tego stanowiska, to wysokość nałożonej z tego tytułu kary (2 x 800 zł), pozostaje to bez wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Jak prawidłowo podniósł organ łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w protokole kontroli naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 23.550 zł, z uwagi zaś na art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. kara pieniężna podlegała ograniczeniu do kwoty 20.000 zł. Pomniejszenie łącznej kary (23.550 zł) o kwotę 800 zł pozostaje bez wpływu na kwotę ograniczenia i wysokość ostateczniej wymierzonej kary pieniężnej.

Niezależnie o poczynionych uwag, należy stwierdzić, że organ trafnie zakwalifikował wszystkie stwierdzone naruszenia do właściwych pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. i odpowiednio, bo zgodnie zawartym tam taryfikatorem, obliczył i wymierzył kary za poszczególne naruszenia.

Odnosząc się końcowo do kwestii wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika wskazania wymaga, że odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie

w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d.

Zgodnie z tą regulacją, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności,

których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Nadto, na co zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyjmuje się również, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyroki NSA z 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20 i z 27 lipca 2023r., sygn. akt II GSK 583/20).

Podnoszony w kontekście art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. zarzut wymaga zatem rozważenia, czy w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca rzeczywiście nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia te nastąpiły wskutek zdarzeń

i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Przy czym, nie może budzić wątpliwości, że obowiązek wykazania istnienia okoliczności egzoneracyjnych czyli okoliczności uwalniających od ponoszenia odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, obciążał skarżącą spółkę. Zdaniem Sądu orzekającego, obowiązkowi temu skarżąca nie sprostała.

Nie może budzić wątpliwości, że skarżąca jest profesjonalnym podmiotem - przedsiębiorcą, którego obowiązuje podwyższony miernik starannego działania - art. 355 (1) § 2 k.c. Oznacza to obowiązek zachowania szczególnej staranności, jaka jest wymagana od profesjonalisty w podejmowanych przez niego działaniach (czynnościach gospodarczych). Z niestarannego czy nierzetelnego zachowania podmiot gospodarczy nie może wyprowadzać dla siebie korzystnych skutków. Skarżącą bowiem, będącą zawodowym przewoźnikiem obowiązuje podwyższony miernik starannego działania.

Organ dokonał więc prawidłowej oceny braku przesłanek z art. 92c ustawy, a stanowisko wyrażone w tym zakresie w zaskarżonej decyzji należy podzielić. Zachowanie się skarżącej w realiach rozpoznanej sprawy świadczy niewątpliwie o braku należytej staranności w wykonywaniu działalności gospodarczej, co miało wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń.

W sprawie nie mógł mieć ponadto zastosowania art. 189f k.p.a. odnoszący się do instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Zgodnie z treścią otwierającego ten dział Kodeksu postępowania administracyjnego art. 189a w § 2 pkt 1-6 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej; odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia; terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej; terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej; odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej; udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Ogólna reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Z treści art. 189a § 2 k.p.a. wynika przecież, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku u.t.d.) regulujących przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i odstąpienia od ich nałożenia wyłącza stosowanie przepisów całego działu IVa k.p.a., bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów.

Należy mieć bowiem na uwadze, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania

w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania.

Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c ust. 1 pkt 1-3 u.t.d. wynika, że w warunkach w nim określonych

nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa

w art. 92a ust. 1 tej ustawy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się.

Za uzasadniony zatem trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji

do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to,

że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. W związku z tym stosowanie art. 92c ust.1 u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa

w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a - jak podkreślono na wstępie

- dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane

w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne , że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny

(tak też: NSA we wskazanym wyżej wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 717/21).

Podsumowując, Sąd orzekający doszedł do przekonania, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało wymienionych w skardze w kontekście procesu gromadzenia i oceny materiału dowodowego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Organy przeprowadziły takie dowody, jakie w realiach sprawy były niezbędne do jej wyjaśnienia, podając jednocześnie skarżącej przesłanki, którymi się kierowały. W ocenie Sądu, organy prawidłowo też rozpatrzyły pozyskany materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest trafna, a uzasadnienie stanowiska wyrażonego w decyzjach organów obu instancji zawiera niezbędne elementy, co pozwoliło na jego analizę oraz ocenę rozumowania organów przez sąd administracyjny.

Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby przemawiać za istnieniem wad, pozwalających na jej uchylenie, ani tym bardziej za występowaniem wad kwalifikowanych. Trzeba pamiętać, że nie każde też stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała przede wszystkim ocenę legalności zapadłego rozstrzygnięcia, i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Jak już podniesiono, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).