Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 627/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 31 maja 2023 r. nr NS-HŻŻiPU.906.5.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 31.05.2023 r., Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach – dalej organ odwoławczy II instancji- po rozpoznaniu odwołania M. L. – dalej strona, skarżący- od decyzji z 28.02.2023 nr [...] wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 05.04.2022 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. po przeprowadzeniu kontroli sanitarnej w Sp. J. L. w dniu 09.03.2022 r. w hurtowni artykułów spożywczych, zlokalizowanej przy ul. [...] w R., wydał w dniu 05.04.2022r., decyzję nr [...], zakazującą wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów pn.: [...], [...], [...], których producentem jest M. L.

Decyzja wydana wobec Spółki L. nie została przez ten podmiot zakwestionowana i ta stała się ostateczna.

Pismem z dnia 05.05.2022 r. Skarżący, będący producentem ww. produktów, zwrócił się do PPIS w R. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 05.04.2022 r. nr [...] wydanej wobec Sp. J. L.

W piśmie Skarżący wniósł o cyt. "wznowienie ww. postępowania z uwagi na: brak brania udziału przeze mnie nie z własnej winy w postępowaniu, wyjaśnienie na jaw istotnych nowych okoliczności i dowodów w sprawie nieznanych organowi i wcześniejsze ostateczne rozstrzygnięcie sprawy przez inny Organ, uchylenie ww. decyzji oraz umorzenie postępowania w całości.

Pismem z dnia 26.05.2022 r. PPIS w R. zwrócił się do Skarżącego o doprecyzowanie o żądania i wskazanie czy jest to wniosek o wznowienie postępowania, czy też wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi z 14.06.2022 r. przedsiębiorca potwierdził, iż oba z wymienionych przez niego żądań są prawidłowe i wniósł o ich rozpatrzenie.

Z uwagi na zbieg dwóch postępowań nadzwyczajnych rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania mogło nastąpić dopiero po przeprowadzeniu przez organ wyższego stopnia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stąd 23.06.2022 r. PPIS w R. przekazał wniosek o stwierdzenie nieważności swojej decyzji do ŚPWIS, który na podstawie art. 28 K.p.a. uznał Skarżącego, za stronę postępowania gdyż produkty, których wprowadzania do obrotu zakazano, zostały wyprodukowane przez należącą do niego firmę. ŚPWIS uznał, że posiada on interes prawny do wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec decyzji PPIS w R., ponieważ skutki stwierdzenia nieważności decyzji mogą dotyczyć praw lub obowiązków producenta środków spożywczych. W dniu 03.08.2022 r. decyzją nr [...], ŚPWIS wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji PPIS w R. z dnia 05.04.2022 r. nr [...], którą przedsiębiorca zaskarżył do Głównego Inspektora Sanitarnego.

Główny Inspektor Sanitarny uznał, że M. L. nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją PPIS w R. z dnia 05.04.2022 r. nr [...] i uchylił decyzję ŚPWIS i umorzył postępowanie w sprawie.

Następnie PPIS w R. przeprowadził postępowanie wstępne dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego, wszczętego na podstawie zapisów protokołu kontroli sanitarnej nr [...] z dnia 09.03.2022 r., a zakończonego decyzją z 05.04.2022r. [...].

Organ wezwał składającego wniosek przedsiębiorcę do przedstawienia materiałów potwierdzających, fakt pozyskania wiedzy ww. decyzji w dniu 04.05.2022 r. oraz uzupełnienia braków formalnych podania, poprzez wskazanie i udowodnienie, kiedy dowiedział się o istnieniu nowych okoliczności i dowodów w dniu wydania skarżonej decyzji, a nieznanych organowi.

Pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 10.01.2023 r. wskazał datę 29.04.2022 r., jako termin uzyskania wiedzy o decyzji PPIS w R. i wniósł o przyjęcie tego terminu dla potrzeb toczącego się postępowania. Również ponownie wskazał jako przesłankę wznowienia postępowania brak udziału w postępowaniu oraz wyjście na jaw nowych okoliczności i dowodów w sprawie nieznanych organowi w postaci decyzji PPIS w N. n/N. z dn. 10.09.2021 r. nr [...] cofającej wobec Skarżącego decyzję nr [...] z dni 03.02.2020 r. w sprawie zatwierdzenia zakładu - magazyn dystrybucyjny z punktem sprzedaży wysyłkowej przez Internet, uchylonej decyzją PWIS w B. z dnia 22.11.2021 r., nr [...].

Organ I instancji w dniu 31.01.2023 r. postanowieniem wznowił postępowanie administracyjne uprzednio zakończone ostateczną decyzją z dnia 05.04.2022 r.

Po analizie okazanej dokumentacji PPIS w R. orzekł, że M. L. nie jest stroną postępowania, bowiem z żadnej normy prawa materialnego nie można wyprowadzić wniosku, że producent posiada interes prawny w prowadzonym przez organ postępowaniu, a jedynie interes faktyczny. W jego ocenie przedstawione przez przedsiębiorcę decyzje nie doprowadziłyby do odmiennego rozstrzygnięcia niż zaskarżona decyzja, dotycząca zakazu wprowadzania przez Sp. J. W. z siedzibą w R., do obrotu asortymentu produkowanego przez M. L. i w dniu 28.02.2023 r. decyzją nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 05.04.2022 r.

W odwołaniu Skarżący zwrócił się o uznanie przedmiotowej decyzji za niezasadną i uchylenie jej oraz umorzenie postępowania w całości.

Organ II instancji decyzją z dnia 31.05.2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PPIS w R. nr [...] z dn. 28.02.2023 r. podzielając w całości pogląd organu I instancji, iż Skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nr [...] z dnia 05.04.2022 r.

Organ II instancji wskazując na przyczynę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 - brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy wskazał, iż dotyczy ona nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania.

Nadmienił, iż odnosząc się do produktów, których decyzja z dn. 05.04.2022 r. dotyczy, to zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2022 r. poz. 2132 ze zm.) w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego (...), jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego. Po otrzymaniu ww. zgłoszenia Główny Inspektor Sanitarny przeprowadza postępowanie wyjaśniające. Przegląd rejestru produktów objętych powiadomieniem o pierwszym wprowadzeniu do obrotu, prowadzonego przez GIS wykazał, że w przypadku produktów: [...], [...] oraz [...], podmiot składający powiadomienie sam zrezygnował z wprowadzania produktów do obrotu, w związku z czym GIS odstąpił od przeprowadzania postępowania. Zważywszy na powyższe informacje, omawiane produkty nie mogą znajdować się w obrocie. PPIS w R. wydał w dniu 05.04.2022 r. gdyż, stosownie do art. 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w celu ochrony zdrowia i życia konsumentów, podjął decyzję zakazującą wprowadzania do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie spełniają wymagań określonych dla tych środków spożywczych. Decyzja z dnia 05.04.2023 r. dotyczyła zakazu wprowadzania przez spółkę W. sp. j. z siedzibą w R. do obrotu asortymentu produkowanego przez M. L..

Zaznaczył, iż zarzut braku udziału strony w postępowaniu może być postawiony wyłącznie wówczas, gdy osobie przysługiwał status strony. Jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który "żąda czynności organu" lub którego "dotyczy postępowanie". Jest bowiem oczywiste, że stroną postępowania administracyjnego można być tylko w sprawie określonej w art. 1 pkt 1 i 2, a zatem przesłanki zastosowania przepisów Kodeksu do konkretnej sprawy nie są w sensie ścisłym przesłankami uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego. Sprawa zakończona wydaniem spornej decyzji toczyła się wyłącznie z udziałem spółki L. sp. j. z siedzibą w R.. Pojęcie interesu prawnego, użyte w art. 28, w bezpośrednim rozumieniu oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny jest kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Organ wskazał, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r. w sprawie o sygn. akt I SA 1719/92 nakaz usunięcia środka spożywczego z obrotu, skierowany przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej do jednostki gospodarczej, w której środek ten się znajduje w celu jego sprzedaży, nie dotyczy w tym postępowaniu administracyjnym interesu prawnego producenta tego środka i ewentualnych sporów cywilnych pomiędzy producentem a sprzedawcą. W świetle powyższego w ocenie organu II instancji podzielając argumentację organu I instancji słusznie uznano, iż M. L. nie jest stroną postępowania, które toczyło się w sprawie zakazu wprowadzania do obrotu produktów [...], [...] oraz [...]. Bowiem z żadnego przepisu prawa nie wynika aby producent posiadał interes prawny w prowadzonym przez PPIS w R. postępowaniu administracyjnym. Odwołujący się posiada interes faktyczny, a to nie jest wystarczające aby uznać go za stronę tego postępowania, tym samym badanie przesłanki wznowieniowej wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 nie może zostać przeprowadzone.

W skardze do WSA w Gliwicach skarżący zakwestionował legalność wydanej decyzji i postawił zarzuty; naruszenia art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775: dalej jako kpa) poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiada statusu strony w przedmiotowej sprawie, a jednocześnie, iż: produkty skarżącego "nie przeszły pomyślnie procedury postępowania wyjaśniającego w Głównym Inspektoracie Sanitarnym" (vide strona 9 decyzji, akapit 2 zaskarżonej decyzji), podczas gdy postępowanie wyjaśniające w GIS zostało zakończone z uwagi na cofnięcie wniosku przez skarżącego (vide załączone pismo) - zgodnie z uzyskanym od ww. Organu pouczeniem, a tym samym nie przeprowadzono merytorycznie postępowania; skarżący będzie mógł ubiegać się o wznowienie niniejszego postępowania, jeśli wznowi procedurę przed GIS - podczas gdy żaden z przepisów obowiązującego prawa nie uzależnia statusu strony od wszczęcia innego postępowania; interes społeczny nakazuje pozbawienie skarżącego statusu strony w niniejszym postępowaniu, gdyż w ocenie Organu należy skarżącemu zakazać prowadzenia działalności - podczas gdy wobec skarżącego prowadzony był szereg postępowań oraz kontroli przez organy inspekcji sanitarnej i żadne z nich nie zakończyło się wydaniem prawomocnej i ostatecznej decyzji dotyczącej zakazu wprowadzania spornych produktów do obrotu, a żadna z kontroli interwencyjnych nie potwierdziła skarg konsumenckich a jedyne utrzymane w mocy wobec skarżącego decyzje dotyczyły reklamy produktów.

Podniósł, iż organ prezentuje emocjonalny i subiektywny stosunek do sprawy ("potencjalne zagrożenia dla zdrowia i życia konsumentów, szczególnie, iż są to noworodki i małe dzieci" - vide strona 9, akapit 2 zaskarżonej decyzji; i przyjęcie iż "działalność prowadzona przez ww. firmy odbywała się z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa żywnościowego"- vide strona 8, akapit 1 zaskarżonej decyzji - które to stwierdzenia pozbawione są dowodów i bazują jedynie na subiektywnym przekonaniu Organu) co ma uzasadniać ocenę o braku interesu prawnego skarżącego.

Postawiono także zarzuty naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa - poprzez stwierdzenie, że; uprzednie wydanie prawomocnej i ostatecznej decyzji w tożsamym stanie faktycznym i prawnym nie jest dla Organu wiążące i pozostaje bez znaczenia dla sprawy; decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. n. N. (dalej PPIS) z dnia 10 września 2021 r. nr [...] - uchylona decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej PWIS) nr [...] z dnia 22 listopada 2021 r. dotyczyła jedynie zatwierdzenia zakładu, podczas gdy z jej sentencji wprost wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia zakładu znajduje się w punkcie I ww. decyzji, zaś w punkcie III decyzji PPIS w N. n. N. nakazywała "wycofać z obrotu i sprzedaży wysyłkowej przez internet wszystkich produktów spożywczych opatrzonych marką [...]" (vide załączona sentencja ww. decyzji oraz decyzji PPIS w R. z dnia 5 kwietnia 2022 r.), decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. n. N. z dnia 18 grudnia 2020 r. nr [...] obowiązywała w dacie wydawania decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 5 kwietnia 2022 r., podczas gdy decyzja ta przestała obowiązywać w dniu 2 lipca 2021 r. a dalsze postępowanie w sprawie (tj. wyrok WSA w Bydgoszczy) nie dotyczyło czasu obowiązywania wskazanej decyzji, a zasadności jej wydania (przy czym w dacie orzekania GIS nie zaktualizował rejestru i nie umieścił w nim informacji o cofnięciu powiadomień przez skarżącego), niesłusznie uznano, iż bez znaczenie dla sprawy pozostaje wygaśnięcie decyzji PPIS w N. n. N. z dnia 18.12.2020 r., podczas gdy ww. decyzja stała się podstawą wydania decyzji przez PPIS w R. z dnia 5.04.2022 r.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z:

1. decyzji PPIS w N. n. N. nr [...] z dnia 18.04.2023 r.

2. postanowienia PWIS w B. z dnia 13.02.2023 r. w sprawie [...] na okoliczność przyznania przez organy inspekcji sanitarnej, że decyzja PPIS w N. n. N. z dnia 18.12.2020 r. przestała obowiązywać na skutek zakończenia postępowania przed GIS w wyniku cofnięcia przez skarżącego wniosków w dniu 2.07. 2021 r.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia 28 lutego 2023 r. i przekazanie sprawy do rozpoznania Organowi I instancji; orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W konsekwencji Sąd nie stwierdził podstawy do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz.1634 dalej "p.p.s.a." z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję PIPS w R. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 05.04.2022 r. zakazującą spółce L. Sp. J. wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów pn.: [...], [...], [...].

Organy obu instancji uznały bowiem, że żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia 05.04.2022 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną.

Uzasadniając legalność spornej decyzji należy mieć na uwadze, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy kontroli prawidłowości wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie jest to decyzja PIPS w R. nr [...] z dnia 05.04.2022 r. zakazującą spółce L. Sp. J. wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów pn.: [...], [...], [...]. Zgodnie z ogólną zasadą trwałości decyzji ostatecznych, wyrażoną w przepisie art. 16 § 1 K.p.a., decyzja taka może być wzruszona jedynie w wyjątkowych wypadkach – ściśle określonych w przepisach art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przepisy K.p.a. – w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Jak wynika bowiem z art. 149 § 1 K.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić w drodze postanowienia o wznowieniu postępowania. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji władny jest jedynie zbadać, czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy zostało wniesione z zachowaniem ściśle określonych w K.p.a. terminów (etap wstępny postępowania). Takie postanowienie stanowi podstawę do przejścia do następnego etapu postępowania, tj. postępowania wyjaśniająco – rozpoznawczego. Na tym to etapie właściwy organ bada przyczyny wznowienia oraz w przypadku stwierdzenia ich zaistnienia, rozstrzyga co do istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Po wydaniu wspomnianego postanowienia organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 K.p.a. I tak się też zgodnie z przepisami w sprawie stało.

W niniejszej sprawie istotne jest, że jako podstawę wznowienia postępowania skarżący podał przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Stosownie do powołanej regulacji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takiej sytuacji organ, rozpatrując dopuszczalność wznowienia na wstępnym etapie postępowania nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony

w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż okoliczność ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Kwestia legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. należy co do zasady do sfery materialnoprawnej, gdyż to przepisy prawa materialnego statuują legitymację materialną podmiotu żądającego wznowienia postępowania, a skoro tak, to nie jest dopuszczalne dokonanie oceny w zakresie prawa materialnego na etapie poprzedzającym wznowienie postępowania. Postępowanie wznowieniowe na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest prowadzone zarazem co do tego, czy wnioskodawca jest stroną z punktu widzenia materialnoprawnego, jak i co do spełnienia przesłanki z tegoż przepisu. Jeżeli bowiem okaże się, że wnioskodawca nie jest stroną (nie ma w sprawie interesu materialnoprawnego), to jednocześnie należy stwierdzić, że nie wystąpiła w sprawie faktycznie podstawa wznowienia, wymagana do przejścia przez organ wznowieniowy do rozpatrzenia sprawy co do istoty i wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. (por. wyroki NSA z 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06; z 6 maja 2010 r., II OSK 773/09; CBOSA). I tak też prawidłowo organ w sprawie postąpił zarówno I jak i II instancji.

Sąd podziela poglądy organów obu instancji, iż skarżący nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 05.2022r. PIPS w R. nr [...] zakazującą spółce L. Sp. J. wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów pn.: [...], [...], [...]. Przymiot strony skarżącej organy słusznie oceniły na podstawie art. 28 K.p.a. i prawidłowo uznały, że w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie zakazującą spółce L. Sp. J. wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów pn.: [...], [...], [...]. skarżący nie ma interesu prawnego. Stwierdzenie to jak wyżej wskazano jest równoznaczne ze stwierdzeniem braku przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem sądu stanowisko organu jest w tym zakresie prawidłowe i nie narusza art. 28 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Legitymacja do bycia stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tu w postępowaniu wznowieniowym) uzależniona jest od wykazania przez tę stronę normy prawa materialnego konstytuującej interes prawny strony oraz związku pomiędzy jej chronionym przez prawo interesem prawnym, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Istoty interesu prawnego należy bowiem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa.

Na gruncie art. 28 K.p.a. przyjmuje się, że gdy decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu - postępowanie dotyczy jego interesu prawnego. Gdy zaś decyzja rozstrzygająca o prawach i obowiązkach jednego podmiotu odnosi skutek wobec praw i obowiązków innego podmiotu – postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego innego pomiotu w sposób pośredni. Interes prawny ponadto musi być interesem własnym, konkretnym, indywidualnym, aktualnym, realnym i wywodzonych z konkretnych norm prawa. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną (por. wyrok NSA z 28 września 2009 r. sygn. akt II GSK 62/09; CBOSA).

Zdaniem sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że ma interes prawny do bycia stroną w postępowaniu zakazującym L. Sp. J. wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów pn.: [...], [...], [...] L., gdzie organy stwierdziły, iż produkty dopuszczone do obrotu nie były objęte procedurą określoną przepisami ustawy z dnia 25.08.2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia ( Dz. U. z 2020r. poz. 2021) przez podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy preparaty do obrotu.

Sp. J. L. był podmiotem, który nabywał od skarżącego w/w produkty, a który to wprowadzał po raz pierwszy na polski rynek produkty o nazwie [...], [...], [...]. Zatem skarżący miał jedynie interes faktyczny w prowadzonym przez PISS w R. postępowaniu, a nie interes faktyczny prawny. Wobec Skarżącego brak jest możliwości wskazania normy prawa materialnego mającej wobec niego zastosowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 05.2022r. przez PIPS w R. nr [...]. Skład orzekający w sprawie w całości podziela pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 15.04.1993r. sygn. akt I SA 1719/92, iż nakaz usunięcia środka spożywczego z obrotu przez PPIS do podmiotu u którego ten środek się znajduje nie dotyczy w tym postępowaniu administracyjnym interesu prawnego producenta tego środka. Pogląd ten w ocenie Sądu zachowuje aktualność w realiach niniejszej sprawy .

Podobnie słusznie organ uznały, iż w sprawie nie ma podstaw do wznowienia postepowania z uwagi na fakt wydania wobec Skarżącego decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. nad N. z dnia 10.09.2021r. cofającej decyzję nr [...] z dnia 3.02.2020r. w sprawie zatwierdzenia zakładu - magazynu dystrybucyjnego z punktem sprzedaży wysyłkowej przez internet, należącego do skarżącego M. L. oraz wykreślającej ten zakład z rejestru prowadzonego przez PPIS w N. nad N. w zakresie wprowadzania do obrotu przedmiotowych produktów. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ujawnione dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości, powinny mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz Stronie. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2023 r. o sygn. akt I SA/Bd 491/23). Skoro w niniejszej sprawie jak już wyżej wskazano Skarżący nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 05.04.2022 r [...] zatem i ujawnione dowody na, które się powołuje pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

W zakresie zarzutu skargowego dotyczącego naruszenia w sprawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a opisanego na stronie 3 skargi skład orzekający w sprawie zauważa, iż pozostawił go bez komentarza albowiem całość sporu związanego jest z kwestią wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 05.04.2022 r [...] w zakresie czego jednoznacznie wypowiedziano się powyżej.

W tym stanie rzeczy gdy zarzuty podnoszone w skardze dotyczące naruszenia przepisów prawa okazały się niezasadne na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.