Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 859/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. c)
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej A Spółki z o.o. z siedzibą w B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania S. S., właściciela P.W.P.U.H. "A" – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]r., nr [...], odmawiającą S. S., prowadzącemu działalność gospodarczą, pod wskazana wyżej firma, wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1), z uwagi na sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w złożonym odwołaniu S. S. - właściciel P.W.P.U.H "A" wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem odwołującego się, zaskarżona decyzja jest wadliwa z uwagi na naruszenie lub złą interpretację obowiązujących przepisów i w związku z tym powinna być uchylona. Organ pierwszej instancji błędnie bowiem ustalił stan faktyczny, gdyż uznał, że występuje niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ powołał się na zapisy, powstałe w wyniku przyjęcia Uchwały Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...]r. w sposób odmienny opisującej przeznaczenie działki, na której planowana jest inwestycja, niż przedstawiony inwestorowi z datą 30 marca 2015r. "Wypis z planu zagospodarowania Gminy B." (znak sprawy: [...]). Przyczyny, dla których w obrocie prawnym funkcjonują dwa załączniki do uchwały Rady Gminy, w różny sposób definiujące przeznaczenie tego samego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego w tym samym czasie, wymagają, zdaniem odwołującego, wyjaśnienia. Z punktu widzenia inwestora wprowadzają stan niepewności co do możliwości inwestycyjnych na danym terenie. Dokument późniejszy wskazuje na inny zapis m.p.z.p., który, zdaniem inwestora jest korzystniejszy dla zamierzenia inwestycyjnego. Odwołujący się uważa, że obowiązujący zapis m.p.z.p., przewidujący na tym terenie lokalizację usług, komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego, z uciążliwością nie przekraczającą granic terenu nie wyklucza budowli, której charakterystyka została przedstawiona na karcie informacyjnej złożonej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji. Planowana budowla to siłownia wiatrowa, o lokalnym znaczeniu (zasilenie w energię elektryczną zakładu produkcyjnego firmy "A"), o całkowicie innej konstrukcji w stosunku do znanych ferm wiatrowych, których konstrukcje wzbudzają wiele zastrzeżeń lokalnych społeczności, co nie ma miejsca w tym przypadku. Tzw. pionowa siłownia wiatrowa inż. Piskorza jest innowacyjnym rozwiązaniem technicznym na skalę światową. Siłownie wiatrowe w orzecznictwie sądowym klasyfikowane są jako urządzenia infrastruktury technicznej i jako takie stanowią funkcję uzupełniającą zarówno dla terenów usług "U" jak i terenów obsługi komunikacji samochodowej "KS" w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, co wyraźnie wskazano w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, wytwarzanie energii elektrycznej następować ma na potrzeby istniejącego już zakładu produkcyjnego, z możliwością jedynie komercyjnego jej wykorzystania na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015r., poz. 478). Takie przeznaczenie siłowni wiatrowej podkreśla jej charakter jako infrastruktury technicznej. Plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalane jeszcze w końcu XX wieku, nie przewidywały możliwości budowy siłowni wiatrowych o takich parametrach i rozwiązaniach technicznych, zarówno z przyczyn technicznych (takie urządzenia wówczas nie występowały) jak i prawnych (przepisy dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii zostały wprowadzone dopiero w zmianach do ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art. 10 ust. 2a, art. 15 ust.3 pkt 3a (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz.199 ze zm.). Odwołujący zaznaczył także, że jest to sprzeczne z zaleceniami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. (L 140/16 Dz.U. Unii Europejskiej 5.6.2009). Preambuła w p.(41) i (43) zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia działań umożliwiających angażowanie poszczególnych obywateli w wytwarzanie energii elektrycznej z OZE. Art. 13, p. l a i l c określają sposób realizacji tego celu poprzez właściwe planowanie przestrzenne oraz przyspieszenie procedur administracyjnych. Zatem, jeśli zapisy obowiązującego p.z.p. nie zawierają wyraźnych zakazów realizacji tego typu obiektów, to nie można odmówić wydania decyzji powołując się na cyt: "...niezgodność ..." zamierzenia z m.p.z.p.

Odwołujący się zarzucił także organowi I instancji błędne oznaczenie stron postępowania administracyjnego. Skoro oddziaływanie (uciążliwość) planowanego przedsięwzięcia nie przekracza granic działki, to zdaniem inwestora nie można uznać za stronę właściciela działki (nr ewidenc.: 88/2), nie przylegającej do działki inwestora (nr ewidenc.: 86/1).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołało się następnie na art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i wskazało, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie są wyodrębniane poprzez wskazanie ogólnych kryteriów, a poprzez indywidualne ich wyliczenia. Taką konstrukcję przyjmuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że dla planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie siłowni wiatrowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy ono bowiem do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6a ww. rozporządzenia - instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5, lokalizowane na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz.1397), z wyłączeniem instalacji przeznaczonych wyłącznie do zasilania znaków drogowych i kolejowych, urządzeń sterujących lub monitorujących ruch drogowy lub kolejowy, znaków nawigacyjnych, urządzeń oświetleniowych, billboardów i tablic reklamowych. Taka kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia dokonana została na podstawie danych zawartych w załączonej do wniosku karcie informacyjnej, w której wskazano, że planowana inwestycja znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego A.

Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. Z postanowień cytowanego przepisu wynika więc niezbicie, że zasadniczym kryterium, przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc organ administracji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Stwierdzenie braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjęty Uchwałą Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...]r. Zgodnie z treścią tego planu, teren inwestycji oznaczony jako działka nr 86/1 w miejscowości B. zlokalizowany jest na obszarze czterech jednostki urbanistycznych, oznaczonych symbolami: 05.4.U,KSp, - tereny usług oraz obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji-parkingu; 05.5 KGg - tereny komunikacji. Ogólnodostępna droga wewnętrzna wsi B.; 05.6.R -tereny rolne. Zakaz realizacji budynków; 05.7MN - tereny zabudowy mieszkaniowej. W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości, że teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze, dla którego ustalenia obowiązujące dla wszystkich opisanych wyżej jednostek planistycznych wyłączają możliwość realizacji siłowni wiatrowej (OZE).

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że poza sporem jest okoliczność, że siłownie wiatrowe klasyfikowane są jako urządzenia infrastruktury technicznej służące do produkcji energii elektrycznej, których celem jest następcze wprowadzenie tej energii do sieci energetycznej, nie zaś bezpośrednio wykorzystanie jej na potrzeby związane z podstawową funkcją terenu, na którym są budowane. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, nie ma podstaw do twierdzenia, że planowana inwestycja stanowi funkcję uzupełniającą dla terenów dla funkcji ustalonej w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem bowiem tereny oznaczone symbolem "05.4.U,KSp" są to tereny usług oraz obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji - parkingu. Szczegółowe więc przeznaczenie tej jednostki, w ocenie Kolegium, nie daje podstawy do uznania, że planowane zamierzenie będzie stanowiło kontynuację bądź uzupełnienie tak opisanej funkcji. Dopuszczonej zaś planem możliwości realizacji infrastruktury technicznej nie można oceniać w oderwaniu od podstawowej funkcji jednostki. W ocenie organu odwoławczego chodzi tu bowiem o urządzenia techniczne związane z obiektami budowlanymi, o których mowa w planie zapewniające możliwość użytkowania tych obiektów (usług oraz obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji - parkingu) zgodnie z ich przeznaczeniem. Analogicznie rzecz się przedstawia w przypadku przewidzianej planem możliwości realizacji infrastruktury technicznej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 05.7.MN.

W ocenie Kolegium, obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego winny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Istnienie sprzeczności z planem, zdaniem Kolegium, nie budzi także wątpliwości w odniesieniu do pozostałych terenów oznaczonych symbolem R, tj. terenów przeznaczonych do gospodarowania rolniczego. Plan zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do tej jednostki nie formułuje możliwości innego wykorzystania niż właśnie rolnicze, co oznacza, że planowana siłownia wiatrowa, która nie stanowi elementu zagospodarowania terenu pozwalającego na rolnicze jego wykorzystanie, jest wyłączona z możliwości lokowania na tym terenie.

Organ odwoławczy wskazał, że plany uchwalone kilkanaście lat wcześniej nie przewidują możliwości realizacji określonego typu inwestycji (np. siłowni wiatrowych, farm fotowoltaicznych czy stacji bazowych telefonii komórkowej). Skoro więc plan nie odnosi się do tych obiektów, to nie może on także formułować bezpośrednio zakazu ich realizacji, co nie oznacza, że na podstawie ustaleń każdego z takich planów realizacja tych przedsięwzięć będzie dopuszczalna. Przeciwnie, jak wykazano bowiem na przykładzie planu miejscowego, obowiązującego na terenie miejscowości B., już na podstawie podstawowego przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej możliwa jest ocena dopuszczalności takiej inwestycji. Po wtóre nie można też wykluczyć, że mimo wspominanego braku odwołania się w planie do omawianych przedsięwzięć, nie będzie podstaw do formułowania bezwzględnego zakazu ich lokalizacji. Można bowiem założyć, że tego rodzaju obiekty będą stanowiły uzupełnienie funkcji podstawowych planu bądź też nie będą pozostawały z nimi w kolizji (np. funkcja przemysłowa czy też określone rodzaje usług z dopuszczeniem realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania organ II instancji wskazał przede wszystkim, że ustalenie stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia odbywa się na ogólnych zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony.

Zdaniem Kolegium w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ I instancji stanął na stanowisku, że stronami prowadzonego postępowania są właściciele nieruchomości zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz właściciel działki nr 88/2. W ocenie Kolegium, działanie takie należy uznać za zasadne z uwagi na charakter planowanej inwestycji oraz wobec faktu, że działka nr 88/2 oddzielona jest od terenu inwestycji (działki nr 86/1) wąskim pasem gruntu stanowiącym użytek drogowy.

W ocenie Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz prawidłowej interpretacji wszystkich postanowień planu mających zastosowanie w tej sprawie, co musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Produkcji Usług i Handlu "A" Sp. z o.o. z siedzibą B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez bezzasadne uznanie, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE) w miejscowości B., gmina B. (działka nr ewid. 86/1), a w konsekwencji utrzymanie decyzji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności i prawdy obiektywnej, bez wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz bez oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, i ze związaną z tym sprzecznością istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

3. art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wyjaśnienia przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz sformułowania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji;

4. art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe określenie stron postępowania;

5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozpoznania niektórych zarzutów i brak odniesienia się do nich;

6. niezastosowanie prounijnej wykładni przepisów.

W uzasadnieniu skargi powtórzona argumentację tożsamą, z zawartą w uzasadnieniu odwołania, wskazując dodatkowo, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do następujących zarzutów odwołania: - odmiennej treści dokumentów opisujących przeznaczenie działki - tj. wypisu z planu przestrzennego zagospodarowania Gminy B. z dnia 30 marca 2015r. stanowiącego podstawę do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz dokumentu przywołanego w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji tj. uchwały Rady Gminy B. nr [...] z dnia [...]r.; - nieuwzględniania prounijnej interpretacji prawa; - sprzeczności wydanej decyzji z art. 140 k.c., określającym zakres prawa własności.

Odnośnie pierwszego z zarzutów skarżąca wyjaśniła, że Kolegium pominęło zupełnie rozbieżności w treści wskazanych dokumentów. W konsekwencji występujących rozbieżności w dokumentach na każdym z etapów niniejszego postępowania administracyjnego analiza zgodności planowanego przedsięwzięcia przeprowadzana była w oparciu o inne przeznaczenie terenu przedsięwzięcia w miejscowym planie przestrzennego zagospodarowania.

W ocenie skarżącej również zarzut niezastosowania prounijnej wykładni prawa został zupełnie pominięty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przedmiotowa siłownia wiatrowa, jak to zostało podkreślone w uzasadnieniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia to siłownia wiatrowa, o lokalnym znaczeniu (zasilenie w energię elektryczną zakładu produkcyjnego firmy "A"), o całkowicie innej konstrukcji w stosunku do znanych ferm wiatrowych, których konstrukcje wzbudzają wiele zastrzeżeń lokalnych społeczności, co nie ma miejsca w tym przypadku. Tzw. pionowa siłownia wiatrowa inż. P. jest innowacyjnym rozwiązaniem technicznym na skalę światową. Siłownia ta wspiera działania mające na celu ochronę środowiska, ma charakter akcesoryjny wobec dotychczasowej działalności skarżącej oraz ma charakter innowacyjny, co przemawia za wydaniem pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W ocenie skarżącej nierozpoznany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzut naruszenia art. 140 k.c., chroniącego prawo własności jest aktualny i na tym etapie postępowania. Przyjęta przez organy administracji w niniejszej sprawie interpretacja zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieprawidłowa, gdyż prowadzi do przyznania pierwszeństwa szeroko rozumianemu ładowi przestrzennemu na prawem własności w sytuacji, gdy okoliczności danego przypadku tego nie wymagają.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Wójta Gminy B. w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt normatywny powszechnie obowiązujący, zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony lub zmieniony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa.

Kolegium zauważyło, że istotnie przekazany w dniu 30 marca 2015r. inwestorowi wypis z m.p.z.p. pochodził z nieobowiązującego już planu miejscowego, który sytuował przedmiotowy teren w dwóch jednostkach planistycznych. Nie zmienia to jednakże faktu, że ustalenia dla tych jednostek także nie pozwalały na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siłowni wiatrowej (OZE), na co Kolegium zwracało uwagę w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prounijnej wykładni prawa, w ocenie Kolegium, jej stosowanie powinno mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do odpowiedzi co do treści przepisów prawa krajowego. W tym przypadku natomiast przepisy prawa miejscowego, stanowiące podstawę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań, zdaniem organów orzekających w tej sprawie, nie pozostawiały wątpliwości co do ich treści. Dokonywanie innej ich interpretacji prowadziłoby w istocie do rezultatów sprzecznych z efektami wykładni językowej.

Jeśli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 140 k.c. to, zdaniem Kolegium, on także nie jest zasadny. Skoro bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest na podstawie delegacji ustawowej, to ograniczenia w prawie własności wprowadzane tym planem są prawnie dopuszczalne. Ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa.

Ostatecznym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzekło o sprostowaniu zaskarżonej decyzji w zakresie daty jej wydania.

W załączniku do protokołu rozprawy, przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2015r., strona skarżącą popierając skargę, ponowiła argumentację w niej przedstawioną.

Uczestnicy postępowania Z. S. – K. i M. K. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, lecz nie z powodu zarzutów podniesionych dla jej uzasadnienia.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie kontrolowana decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, bowiem obarczone są wadą nieważności.

Stosownie do przepisu art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.

W warunkach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, iż stroną postępowania – wnioskodawcą w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań jest "A" Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w B.

Spółka wpisana jest do Krajowego Rejestru Sądowego i posiada osobowość prawną.

Zarówno decyzja zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały natomiast skierowane do "S. S., właściciela P.W.P.H.U.H. "A". Okoliczność, iż S. S. jest udziałowcem Spółki a jednocześnie prezesem jej zarządu, uprawnionym do reprezentacji, w żadnym razie nie zmienia faktu, iż samodzielnym podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym jak i w stosunkach cywilnoprawnych jest Spółka jako osoba prawna. Ona też, nie zaś S. S., ubiegała się w niniejszej sprawie o wydanie rozstrzygnięcia przez organy.

Wynikają z tego określone konsekwencje, a w tym i takie, że podmiotem praw i obowiązków jest spółka, a nie jej udziałowiec czy też prezes zarządu. Stąd też adresatem wszelkich nakazów i zakazów administracyjnych może być osoba prawna, a nie jej udziałowcy względnie jej organy. Wskazanie natomiast jako adresata decyzji osoby fizycznej, jak również skierowanie do niej decyzji jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie i powoduje, że taka decyzja jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Z nieważnością, o której mowa w cytowanym przepisie, mamy bowiem do czynienia w sytuacji, kiedy organ administracji decyzję kieruje do podmiotu, który nie jest stroną postępowania administracyjnego, przy czym słowo "kieruje" należy rozumieć jako kształtowanie sytuacji prawnej tego podmiotu, nałożenie na nią określonych praw lub obowiązków. Z decyzją kształtującą mamy zatem do czynienia nie tylko w sytuacji pozytywnego orzeczenia o przyznaniu prawa lub nałożeniu obowiązku, ale też kiedy organ odmawia stronie przyznania praw. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2014r., sygn. akt II OSK 478/13, z dnia 5 marca 2013r., sygn. akt II OSK 2079/11, z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 1935/11, z dnia 15 września 2011r., sygn. akt II OSK 1347/10 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2013r., sygn. akt II SA/Po 466/13, w Warszawie z dnia 19 września 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 76410, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Określając przy tym datę zaskarżonej decyzji, uwzględniono brzmienie ostatecznego postanowienia o jej sprostowaniu w tym zakresie.

Z uwagi natomiast na proceduralne wady zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedwczesne i niecelowe było odnoszenie się do merytorycznych zarzutów, związanych z prawidłowością zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a, zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej należnemu wpisowi sądowemu (200,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym ustalonemu w oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 490 ze zm.) na kwotę 240,-zł. oraz opłacie od pełnomocnictwa (17-zł.)

A. P.