Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1833/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1, 32 ust 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

VIISA/WA 1833/16

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.23), dalej "Kpa", oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290) po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] – pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową, biurową i garażami podziemnymi położonego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ na wstępie przywołał treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że spełnienie wymagań określonych w tym przepisie oraz złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (uchwała Rady m. [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Dz. Urz. Woj. [...] . z dnia 15.12.2014 r., poz. [...], ze zm.), na terenie oznaczonym jako 3.6.a U-B/MW(U), w rejonie 3 (par. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c planu miejscowego). Szczegółowe ustalenia dla tego terenu zawiera § 55 planu miejscowego i wymagania te zostały spełnione. Projektowane budynki usytuowane zostały przy granicy działki, co jest zgodne z § 14 pkt 5 planu miejscowego, który dopuszcza sytuowanie zabudowy wzdłuż obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy "w ostrej granicy działki" w stosunku do sąsiedniej zabudowy sytuowanej wzdłuż tych linii.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydent m. [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.

Analizując przedłożoną przez inwestora dokumentację organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny – zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz, po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, do spraw sanitarnohigienicznych oraz do spraw higieny i bezpieczeństwa pracy. W związku z określeniem dla przedmiotowej inwestycji III kategorii geotechnicznej inwestor przedłożył dokumentację geologiczno-inżynierską zatwierdzoną decyzją Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.

Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej braku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich w aspekcie nasłonecznienia pomieszczeń organ podał, iż działka skarżącej nr ew. [...]z obrębu [...] znajduje się na północ od działki inwestycyjnej (nr ew. [...] z obrębu [...]), po drugiej stronie ul. [...] . Obecnie jest to działka niezabudowana. Skarżąca twierdzi, że planuje zabudować swoją działkę budynkiem mieszkalnym, a realizacja inwestycji uniemożliwi lokalizację mieszkań na dwóch pierwszych kondygnacjach i być może na trzeciej, ze względu na niewystarczające nasłonecznienie. Argumentacja ta nie może być przedmiotem oceny, gdyż z akt postępowania nie wynika aby zostało wszczęte postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla skarżącej [...].

Polemizując ze stanowiskiem skarżącej dotyczącym braku możliwości zabudowy swojej nieruchomości z zachowaniem takich samych odległości od granicy, jak właściciel nieruchomości inwestycyjnej, który pierwszy podjął inwestycję, organ wyjaśnił, że na przedmiotowym obszarze usytuowanie budynków względem ulic określa plan miejscowy. Zgodnie z rysunkiem planu miejscowego, działka inwestora od strony działki skarżącej jest ograniczona nieprzekraczalną linią zabudowy, natomiast działka skarżącej po drugiej stronie ul. [...] – obowiązującą linią zabudowy. Obowiązująca linia zabudowy od strony północnej znajduje się bliżej terenu 4.9.KD-Z/p/, tj. odcinka ul. [...] pomiędzy działkami stron postępowania. Skoro skarżąca może, a nawet musi lokalizować zabudowę bliżej ul. [...] niż inwestor, to nie można powiedzieć, że uniemożliwia się skarżącej zabudowanie swojej nieruchomości "(...) z zachowaniem takich samych odległości od granicy, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję".

Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie można odnosić do nieistniejącej zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 30.05.2014 r., II OSK 3105/12 i z dnia 24.02.2015 r., II OSK 1772/13)

Podsumowując Wojewoda [...] podkreślił, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich, nie może to jednak ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 Prawa budowlanego. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn.. akt II OSK 672/05).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniosła [...] .

Decyzji zarzuciła:

1) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącej przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności uzupełnionego w toku postępowania odwoławczego projektu budowlanego

2) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zw. z art. 35 ust.1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor – [...] zaprojektował obiekt budowlany na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i bez poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, albowiem planowany obiekt na działce nr ew. [...] w przypadku jego realizacji spowoduje, że nie zostanie spełniony warunek zapewnienia co najmniej 1,5 godziny nasłonecznienia dla okien w budynku mieszkalnym na poziomie 2, 3 i najprawdopodobniej także 4, budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce budowlanej nr ew. [...] przy ul. [...] (w użytkowaniu wieczystym skarżącej), a realizacja takiej zabudowy z pomieszczeniami mieszkalnymi już od poziomu 2 (włącznie) wzwyż na działce ew. [...] jest przewidziana przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (przyjęty uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2014 r.)

3) naruszenie art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie zostały usunięte nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd kontrolował decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową, biurową i garażami podziemnymi na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...].

Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych zostało precyzyjnie określone w Rozdziale 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), który zawiera m. in. przepisy określające zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Granice postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza art. 35 ust. 1 cytowanej ustawy. Stosownie do jego treści, organ musi przede wszystkim ocenić zgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń.

Oznacza to, iż w przypadku gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z jego ustaleniami. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego planu, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy.

W ocenie Sądu, orzekające w kontrolowanym postępowaniu organy administracji wywiązały się z określonego powyższym przepisem obowiązku uznając, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (uchwała Rady [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Dz. Urz. Woj. [...] . z 15.12.2014 r., poz. [...], ze zm.), zw. dalej planem miejscowym.

Prawidłowo oceniono też zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy (ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych) jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie podstawą do sytuowania projektowanych budynków przy granicy działki jest § 11 pkt 5 planu miejscowego, który dopuszcza sytuowanie zabudowy wzdłuż obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy "w ostrej granicy działki" w stosunku do sąsiedniej zabudowy sytuowanej wzdłuż tych linii.

Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślić należy, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełnienia dalszych warunków, w tym przypadku zgody sąsiadów.

W kontekście obowiązku sprawdzenia przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn.. II OSK 940/07 wskazując, że "(...) w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji i funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust.1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało wiec ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

Oceniając w powyższym zakresie zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że nie narusza ona prawa.

Przechodząc do oceny podniesionych zarzutów wskazać należy, że podstawowy zarzut dotyczy naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich – art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis statuuje wymóg poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich stanowiąc, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1772/13 (cbois.nsa.gov.pl) "niewątpliwie właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu może domagać się poszanowania jego interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego, jak też uregulowań prawa konstytucyjnego. Niewątpliwie badanie tego zagadnienia wymaga wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu nie tylko istniejącej zabudowy, ale też możliwości zabudowy działek sąsiednich w przyszłości. Co do zasady zaznaczyć należy, że respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego".

Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być zatem interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne , a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Tylko w sytuacji gdy postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich.

W ocenie Sądu organ niewadliwie uznał, iż takich naruszeń w niniejszej sprawie nie ujawniono.

Dodatkowo wskazać należy, że działka nr [...] przy ul. [...] będąca w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki jest niezabudowana, a jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie sądowej w dniu 28 czerwca 2017 r., spółka [...] . uzyskała pozwolenie na budowę obiektu budowlanego o przeznaczeniu hotelowym (decyzja nieostateczna), co oznacza, że do tego rodzaju zabudowy nie mają zastosowania przepisy Działu II, Rozdziału 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem jak wynika z akt postępowania, projekt budowlany nie podlegał merytorycznym poprawkom.

Przypomnieć jednocześnie należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest wskazanie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 112/11).

Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową, biurową i garażami podziemnymi odpowiada prawu.

Niewadliwie organ uznał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, a przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowanie przestrzennego oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Podkreślić należy, że pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia tych przepisów.

Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.