Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1710/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędzia NSA Tomasz Bąkowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 850/19 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 850/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu BOT-E3 60 m w miejscowości P., działka nr [...], obręb [...], gmina K., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. B., zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niewyjaśniające należycie podnoszonych przez skarżącego zarzutów,

b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organów obu instancji pomimo naruszenia przez te organy art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 8, 9, 11, 75, 77, 80 k.p.a. przejawiającego się w:

– braku należytej analizy planu zagospodarowania przestrzennego przez organy obu instancji,

– nieustaleniu przez organy obu instancji, czy wybudowanie stacji bazowej według przedłożonego projektu pozwoli na ewentualne przyszłe przemieszczenie anten w innym kierunku,

– nieustaleniu, czy wartości EIRP wskazane w treści Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem oddziaływania na środowisko zostały wyliczone w sposób właściwy, w sytuacji, w której prawidłowe ustalenie wartości EIRP bezpośrednio rzutuje na konieczność uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia,

– niezweryfikowaniu ustaleń poczynionych przez projektanta i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie oświadczenia projektantów bez poczynienia jakichkolwiek własnych ustaleń w zakresie planowanego przedsięwzięcia w sytuacji, gdy organy obu instancji miały ustawowy obowiązek zweryfikowania przedstawianych przez Inwestora dokumentów,

c) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nie nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, ponieważ pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej pierwszej i drugiej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie we wspomnianym wyroku nie uchylił ich decyzji i nie przekazał sprawy od ponownego rozpoznania,

d) art. 147 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi,

2) przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany złożony przez inwestora zawierał stosowne uzgodnienia, wymagane w planie zagospodarowania przestrzennego,

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany złożony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c) art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2410) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji której dotyczy sprawa powinna być oceniana z uwzględnieniem art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy,

d) błędne zastosowanie art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: "rozporządzenie") w zw. z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

e) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140, 143, 144 k.c. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, pomimo jej sprzeczności z uzasadnionymi interesami osób trzecich pozostających w obszarze oddziaływania stacji bazowej.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna, w większości powielająca zarzuty podniesione wcześniej przed Sądem wojewódzkim, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Są to przepisy ustrojowe określające podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie ich ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, zakres właściwości sądu nie został naruszony, ponieważ zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z 27 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu.

Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu jest więc możliwe wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów w nim wymienionych, przy czym skarżący musi wskazać, jakich konkretnie elementów w nim brakuje oraz wykazać ich wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi, a więc zastosowania art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.), bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 k.p.a.). Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej ustaliły, że [...] lutego 2018 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (inwestor) o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu BOT-E3 60 m o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. w miejscowości P. na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gm. K. Do wniosku został dołączony projekt budowlany stacji bazowej komórkowej [...], zawierający m.in. opracowania dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia i oddziaływania projektowanej stacji bazowej na środowisko. Na etapie postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono Aneks nr 1 do kwalifikacji przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej [...] sporządzony [...] sierpnia 2018 r. oraz kolejny, sporządzony [...] listopada 2018 r. Opracowanie sporządzone w listopadzie 2018 r. uwzględnia sumowanie efektywnej mocy EIRP promieniowanej przez wszystkie anteny panelowe (sektorowe) przewidziane do zainstalowania w ramach danego azymutu, tj. 4 anteny o sumarycznej równoważnej mocy promieniowania znajdującej się w przedziale od 5 000 W do mniej niż 10 000 W. Zgodnie ze złożonym projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa wieży kratowej o konstrukcji stalowej typu BOT-E3 60m wraz z urządzeniami zlokalizowanymi w szafach systemowych oraz zasilaniem stacji. Projektowana wieża o całkowitej wysokości 61,95m n.p.t., stanowi konstrukcję nośną dla 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych. Poziom zawieszenia, azymut, a także równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) dla każdej z anten sektorowych inwestor określił w projekcie budowlanym i zawartych w nim opracowaniach.

Jak ustalił organ pierwszej instancji, planowana inwestycja zlokalizowana jest w specjalnym obszarze ochrony ptaków Natura 2000 pn. "Wybrzeże Trzebiatowskie". Starosta K. uznał więc, że projektowane przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na ten obszar i postanowieniem z [...] marca 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S. dokumentów wskazanych w art. 96 ust. ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w celu wydania opinii co do konieczności przeprowadzenia oddziaływania na obszar Natura 2000. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nie nałożył obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedmiotowego przedsięwzięcia.

Do materiału dowodowego sprawy dołączono też pisma stron postępowania, w których informowano o niewyrażaniu zgody na budowę stacji.

Organy wskazały też, że dla terenu planowanej inwestycji obowiązują ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kołobrzeg zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kołobrzeg Nr XVI/84/91 z dnia 30 grudnia 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego nr 3 z 29 lutego 1992 r.) ze zmianą zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy Kołobrzeg Nr XXXIV/189/97 z 30 grudnia 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego nr 4 z 25 lutego 1998 r.). Działka nr [...], obręb [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem RP o przeznaczaniu pod: tereny użytków rolnych – łąki, pastwiska, uprawy polowe. Jak wynika z ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszystkie analizowane działki, za wyjątkiem działki nr [...], znajdują się na terenie oznaczonym symbolem RP o przeznaczaniu pod: tereny użytków rolnych – łąki, pastwiska, uprawy polowe. Działka nr [...] (droga gminna) znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem KD (drogi). W ustaleniach planu nie ma jakichkolwiek zapisów dotyczących możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej lub instalacji radiokomunikacyjnych, jak również zakazu ich sytuowania na obszarze objętym planem. Miejscowy plan nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w postaci stacji bazowych.

Do projektu budowlanego inwestor dołączył kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzoną w czerwcu 2017 r., w której dokonano oceny projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej pojedynczych anten o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) do 2000 W. Osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki, na której usytuowana jest stacja bazowa (nr [...]) przebiegają nad terenem działek nr [...] i nr [...] (azymut 300°), nr [...] i nr [...] (azymut 180°), nr [...],[...] i [...] (azymut 70°).

W związku z powyższym uznać należy, że stan faktyczny sprawy został wnikliwie i dokładnie ustalony, a twierdzenia organów administracji architektoniczno-budowlanej znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych oraz przepisów postępowania administracyjnego.

Nie został też naruszony art. 147 § 1 p.p.s.a. – Sąd wojewódzki kontrolował w niniejszej sprawie decyzję o pozwoleniu na budowę, a nie uchwałę lub akt (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.), o których mowa w tym przepisie.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że sprowadzają się one przede wszystkim do zakwestionowania stanowiska Sądu wojewódzkiego, zgodnie z którym w niniejszej sprawie organy naruszyły przepisy, wydając kwestionowane pozwolenie na budowę. Ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie nie można się zgodzić.

Przede wszystkim, bez wątpienia przedłożony w sprawie projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania, jakie w tym zakresie nakłada na inwestora art. 35 Prawa budowlanego. Do projektu dołączono wszelkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia i analizy (także na wezwanie organów). Projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Plan miejscowy dla terenu, na którym realizowana ma być inwestycja nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w postaci stacji bazowych. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych w takiej sytuacji dopuszcza się lokalizowanie takich inwestycji, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Jak słusznie podkreślił Sąd wojewódzki, z dokonanej przez organ drugiej instancji analizy rysunków kwalifikacji przedsięwzięcia, z uwzględnieniem mapy do celów projektowych dla przedmiotowego terenu oraz aktualnych wydruków z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w K., uwzględniających lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...] (własność skarżącego kasacyjnie i jego żony) i mając na względzie ustalone warunki architektoniczne dopuszczalnych budynków mieszkalnych, tj. wysokość do 2,5 kondygnacji, dachy wielospadowe, wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów, nie występują miejsca dostępne dla ludności bez użycia sprzętu technicznego.

Prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 (czyli przekraczającej dopuszczalne normy), emitowany przez projektowane anteny, znajduje się w odległości do 77,7 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 44 m. Obejmuje działki nr [...],[...],[...],[...],[...] i nr [...]. Powyższe potwierdza, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika również, że najbliższa stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w odległości ok. 5,1 km od granic działki inwestycyjnej, nie zachodzi zatem zjawisko kumulowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny projektowanej stacji bazowej z emitowanymi przez inne stacje bazowe.

Prawidłowo zatem Sąd wojewódzki zaakceptował rozstrzygnięcia organów i stwierdził, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nie narusza ustaleń obowiązującego planu miejscowego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w tym interesu prawnego skarżącego i jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. Oddziaływanie stacji bazowej na teren działki stanowiącej własność skarżącego oraz pozostałych działek pozostających w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej nie utrudnia więc w żaden sposobu użytkowania i zabudowy tych nieruchomości.

Ponadto, analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne uwzględnia zmianę nachylenia poszczególnych anten od ich minimalnego do maksymalnego pochylenia i jednoznacznie przedstawiono w niej obszar, w którym występuje ponadnormatywne oddziaływanie. W opracowaniach przedstawiono metodologię obliczeń uwzględniającą izotropową moc promieniowania anten oraz funkcję tłumienia gęstości mocy pola przy zmianie kąta odchylenia od kierunku maksymalnego promieniowania w płaszczyźnie poziomej lub pionowej. W projekcie budowlanym i dołączonych opracowaniach określono jednoznacznie typy anten oraz wszystkie ich parametry techniczne niezbędne do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Nie można też zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że wydane w sprawie decyzje pozostają w sprzeczności z uzasadnionymi interesami osób trzecich, pozostających w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Z analizy wyrysów z mapy ewidencyjnej oraz rysunków kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy występowania pól elektromagnetycznych wynika, że budynek mieszkalny, posadowiony na działce skarżącego kasacyjnego, znajduje się poza zasięgiem oddziaływań projektowanej stacji bazowej. Ze złożonych przez inwestora opracowań wynika, że oś główna wiązki promieniowania znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 21,8 m nad poziomem terenu działki nr [...], natomiast prognozowany zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 44 m nad poziomem terenu. Prawidłowo zatem uznały organy, a za nimi Sąd wojewódzki, że projektowana stacja bazowa nie ograniczy również możliwości realizacji potencjalnej, dopuszczalnej na tym terenie zabudowy zagrodowej, której wysokość ustalono w planie miejscowym jako 2,5 kondygnacji. Projektowany maszt o wysokości 61,95 m n.p.t. znajduje się w odległości ok. 60 m od budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...] zatem w świetle § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie spowoduje jego przesłaniania.

Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, ale w razie spełnienia wskazanych w przepisach przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w tej sprawie, a Sąd wojewódzki w sposób prawidłowy ocenił wydane przez nie rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – orzekł jak w wyroku.