Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 722/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70 par. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 65 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: par. 4 ust. 1, 2, 5
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie Małgorzata Rysz NSA Janusz Zajda (spr.) Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 1090/11 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 1090/11 oddalił skargę W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją z [...] listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2005 r. w kwocie 2 350 zł z tytułu sprzedaży oleju opałowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że podatnik dokonywał sprzedaży oleju opałowego osobom fizycznym, od których przyjmował oświadczenia o przeznaczeniu ww. oleju na cele opałowe. Oświadczenia te nie zawierały pełnych danych wymaganych na podstawie przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 22 kwietnia 2004 r.).

Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z [...] października 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Stwierdził, że w sprawie z dniem 23 listopada 2010 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stosownie do art. 70 § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60; dalej: Op). Następnie wskazał, że pomimo stwierdzonych braków w oświadczeniach o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze, organ podatkowy pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania podatkowego dokonał weryfikacji wszystkich przedstawionych przez stronę oświadczeń za styczeń 2005 r., polegającej na przesłuchaniu świadków, tj. osób, których dane osobowe widnieją na oświadczeniach, oraz - jeśli było to konieczne - na potwierdzeniu danych osobowych i adresowych przez właściwe organy do spraw ewidencji ludności, a także właściwe urzędy skarbowe. Przeprowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowanie dowodowe wykazało, iż wszystkie oświadczenia przedstawione przez podatnika w badanym okresie rozliczeniowym, dotyczące sprzedaży 1 992 litrów oleju opałowego były nieprawidłowe po względem materialnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa.

Wskazał, że spór w sprawie dotyczy zasadności określenia skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. E. w S., podatku akcyzowego za styczeń 2005 r. w kwocie 2 350 zł, z tytułu sprzedaży oleju opałowego z naruszeniem warunków określonych w przepisach prawa podatkowego.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że zobowiązanie podatkowe za powyższy okres uległo przedawnieniu. W myśl art. 70 § 1 Op takie zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie zaś z art. 70 § 6 pkt 1 Op, w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2005 r., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Sąd stwierdził, że interpretując ten przepis należy również uwzględnić związek postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe z zobowiązaniem podatkowym objętym przedawnieniem.

Stwierdził także, że art. 70 § 6 pkt 1 Op wskazuje, iż zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego, takim zdarzeniem nie jest przedstawienie zarzutów określonej osobie (ad personam). Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia istotna jest data wszczęcia postępowania w sprawie związana z niewykonaniem tego zobowiązania, i to z dniem wszczęcia tego postępowania następuje skutek określony w ww. przepisie. Ściślej ujmując, to z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania następuje zawieszenie biegu przedawnienia. Stosownie natomiast do art. 303 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89 poz. 555 ze zm.; dalej: kpk) w związku z art. 113 § 1 ustawy z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.; dalej: kks) datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia.

Stwierdził, że przedawnienie zobowiązania podatkowego w sprawie następowało z dniem 31 grudnia 2010 r. Postanowieniem wydanym 23 listopada 2010 r. Urząd Celny w T. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchylaniu się od opodatkowania poprzez nieujawnienie w określonych terminach, w związku ze sprzedażą m.in. w styczniu 2005 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej z naruszeniem przepisów prawa podatkowego, wyrobów akcyzowych w postaci oleju opałowego, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy, tj. o przestępstwo określone w art. 54 § 2 w zw. z art. 6 § 2 kks (k. 181 akt adm.). Sąd wskazał, że z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, iż wszczęte dochodzenie jest związane z niewykonaniem zobowiązań podatkowych przez P.U.H. E. sp. z o.o. w S. Jednakże w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przyznał, że jest to pomyłka i że niewykonanie zobowiązania dotyczyło firmy P.U.H. E. W. M. w S.. Wskazują na to okresy, w których obydwie firmy prowadziły działalność gospodarczą. Firma P.U.H. E. W. M. zakończyła swoją działalność z dniem 31 grudnia 2005 r., natomiast P.U.H. E. Spółka z o.o. rozpoczęła składanie deklaracji podatkowych od stycznia 2006 r., co wskazuje na to, że w 2005 r. nie prowadziła ona działalności gospodarczej. Niezależnie od tego Sąd zauważył, że postanowieniem z 26 listopada 2010 r., wydanym na podstawie art. 313 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 325a kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, skarżącemu przedstawiono zarzut, że uchylił się od opodatkowania poprzez nieujawnienie w określonych terminach, w związku ze sprzedażą m.in. w styczniu 2005 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej z naruszeniem przepisów prawa podatkowego, wyrobów akcyzowych w postaci oleju opałowego, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy, tj. o przestępstwo określone w art. 54 § 2 w zw. z art. 6 § 2 kks. Treść tego postanowienia ogłoszono skarżącemu 7 grudnia 2010 r. (k. 274 akt adm.). Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zatem uznał, że w sprawie została spełniona przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymieniona w art. 70 § 6 pkt 1 Op.

W. M. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 134 ppsa poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy do kwestii związanych z zawieszeniem postępowania oraz pominięcie naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego tj.:

a) art. 65 ust. 1 i 2 art. 65 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: upa) w zw. z § 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia z 22 kwietnia 2004 r. poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie;

b) art. 70 § 6 pkt 1 Op poprzez przyjęcie, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego w sprawie uchylania się od opodatkowania P.H.U. B. Sp. z o.o. w S. skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.

W uzasadnieniu środka prawnego skarżący podniósł, że Sąd odniósł się tylko do kwestii zawieszenia postępowania. Zaakcentował przede wszystkim, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 23 stycznia 2004 r. i rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. nie zawierały instrumentów pozwalających sprzedawcy na weryfikację oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego, sprzedawca nie mógł też odmówić sprzedaży oleju opałowego. Skarżący podniósł również, że organ celny i Sąd administracyjny nie odniosły się w sposób należyty do materiału dowodowego wnioskowanego przez skarżącego. Przy ocenie zeznań świadków za podstawę rozstrzygnięć przyjęto jedynie tę część zebranego materiału dowodowego, która "obciążała" skarżącego tj. zeznania osób nabywających olej opałowy. Do pozostałej części materiału dowodowego, tj. zeznań B. G. oraz dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, nie odniesiono się. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją Sądu dotyczącą zawieszenia biegu przedawnienia. Wskazał, że od momentu przedstawienia zarzutów karnoskarbowych organ nie podejmował żadnych czynności dochodzeniowych, a zatem postanowienie o przedstawieniu zarzutów miało na celu jedynie zawieszeniu biegu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego, a także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem - zgodnie z art. 183 § 1 ppsa - nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, lecz w granicach skargi kasacyjnej, czyli ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku prawnym, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd ten nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że NSA nie może się domyślać argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna więc m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając zatem treść przepisu art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 ppsa należy stwierdzić, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie.

Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 134 ppsa.

Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu wskazać należy, że aby zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppsa mógł zostać rozpoznany i ewentualnie uznany za skuteczny powinien zostać powiązany z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/), bądź przepisami prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/). Wynika to z tego, że wobec postawionego zarzutu naruszenia tego przepisu NSA powinien zbadać, czy Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie przepisów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, a następnie pomimo dyspozycji wskazanego przepisu regulacji tej nie zastosował i zaskarżonej decyzji nie uchylił. W takim bowiem przypadku mogłoby dojść do naruszenia wskazanego w podstawie kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 ppsa. Autor skargi kasacyjnej nie powiązał jednak zarzutu naruszenia tego przepisu z żadnymi przepisami postępowania administracyjnego ani prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei § 2 tego artykułu stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej, mimo niepowołania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu zarzuca naruszenie art. 134 § 1 ppsa. Nakaz rozstrzygania "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Niezwiązanie sądu granicami skargi powoduje zaś, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym rozstrzygnięciem z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania. O naruszeniu przez sąd art. 134 § 1 ppsa można mówić wówczas, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a rzeczywiście zaistniały. Zauważyć jednak należy, że oparcie zarzutu skargi kasacyjnej na przepisie art. 134 § 1 ppsa, podobnie jak w przypadku zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, wiąże się z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które nie będąc powołanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę, jako przedmiot kontroli sądowej. Takie przepisy nie zostały jednak w powiązaniu z art. 134 § 1 ppsa wskazane.

Zauważyć ponadto należy, że autor skargi kasacyjnej uzasadniał naruszenie art. 134 § 1 ppsa nieuwzględnieniem całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych. Taka argumentacja w żadnej mierze nie może prowadzić do skutecznego wykazania naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przewidzianej w art. 134 § 1 ppsa zasady niezwiązania granicami skargi. Z uzasadnienia środka prawnego wynika bowiem, że jego autor kwestionował nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednak przepisu prawa, który miał być naruszony w związku z rzekomym ograniczeniem przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przepisem tym nie jest natomiast art. 134 § 1 ppsa.

Również za chybiony należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, w postaci art. 65 ust. 1 i 2 upa w zw. z § 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego.

Przede wszystkim wskazać należy, że oświadczenia, aby mogły być podstawą stosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, muszą zawierać wszystkie dane wymagane przepisami prawa, a zarazem muszą być rzetelne, tj. zawierać dane zgodne z rzeczywistością. Prawidłowo złożone, tj. poprawne formalnie i rzetelne oświadczenie o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, z woli ustawodawcy jest warunkiem zastosowania przez sprzedawcę obniżonej stawki podatku akcyzowego. Nałożenie na sprzedawcę oleju opałowego obowiązku uzyskania od jego nabywcy danych określonych w rozporządzeniu umożliwia organowi podatkowemu kontrolę rzeczywistego wykorzystania oleju opałowego na cele opałowe. Prawidłowe wywiązanie się z tego obowiązku uwalnia sprzedającego od odpowiedzialności podatkowej za rzeczywiste wykorzystanie oleju opałowego na cele inne, niż opałowe. Ustawodawca uzależnił zastosowanie przez podatnika preferencyjnej stawki podatkowej od prawidłowości oświadczenia złożonego przez nabywcę oleju opałowego, zawierającego deklarację o przeznaczeniu go na cele opałowe. Brak prawidłowych oświadczeń i to zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym powoduje, że niemożliwe jest opodatkowanie sprzedawanego oleju preferencyjną stawką akcyzy. Posiadanie wadliwych oświadczeń jest równoznaczne z brakiem oświadczeń prawidłowych, zatem uniemożliwia uznanie prawa podatnika do zastosowania preferencji podatkowych przy sprzedaży olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe. Na sprzedawcy ciąży zatem szczególny obowiązek związany z uzyskaniem tego dokumentu w sposób rzetelny, związany z prawidłowym doborem kontrahentów. Podatnik sprzedający olej opałowy powinien zatem dołożyć wszelkich starań, celem zgromadzenia rzetelnych oświadczeń nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego.

Uzyskanie oświadczeń, a także wypełnienie wszystkich warunków związanych z ich formalną i materialną poprawnością powinno być w całości spełnione na dzień powstania obowiązku podatkowego w akcyzie, a tym samym konkretyzacji, bądź to zwolnienia od podatku akcyzowego lub stosownej stawki podatkowej w tym podatku. Jak już podkreślono, zastosowanie preferencyjnej stawki celnej to uprawnienie, nie obowiązek podatnika. A zatem to strona musi wiarygodnie udokumentować fakt uprawniający ją do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej. Uzyskanie stosownego oświadczenia nie jest zatem wypełnieniem błahej formalności, tylko dopełnieniem warunku uprawniającego do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, który to warunek nie może być spełniony później przez uzupełnienie niepełnych oświadczeń lub wyjaśnienie błędów poprzez dowód z przesłuchania świadków na okoliczność treści oświadczeń. (por. wyroki NSA z 26 maja 2011 r., I GSK 239/10; I GSK 292/10; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 Op wymaga rozpatrzenia w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/1. Zgodnie z poglądem przedstawionym w tym wyroku przepis art. 70 § 6 pkt 1 Op wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe tylko wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Op.

Sąd pierwszej instancji błędnie natomiast uznał, że dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia istotna jest data wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, i to z dniem wydania postanowienia o wszczęciu tego postępowania następuje skutek określony w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 Op. Mimo że w świetle ww. wyroku TK nie można się zgodzić z tym stanowiskiem, to jednak zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 Op uznać należy za niezasadny, gdyż rozstrzygnięcie Sądu mimo błędnego uzasadnienia w tym zakresie odpowiada prawu. Jak wynika z akt administracyjnych postanowieniem z 23 listopada 2010 r. Urząd Celny w T. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchylaniu się od opodatkowania poprzez nieujawnienie przedmiotu opodatkowania, w związku ze sprzedażą w okresie od stycznia do grudnia 2005 r., w ramach prowadzonej działalności z naruszeniem przepisów prawa podatkowego, wyrobów akcyzowych w postaci oleju opałowego, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy w należnej wysokości. Natomiast postanowieniem z 26 listopada 2010 r. skarżącemu przedstawiono zarzut, że uchylił się od opodatkowania poprzez nieujawnienie w określonych terminach, w związku ze sprzedażą m.in. w styczniu 2005 r., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej z naruszeniem przepisów prawa podatkowego, wyrobów akcyzowych w postaci oleju opałowego, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy. Treść tego postanowienia ogłoszono skarżącemu 7 grudnia 2010 r. (k. 274 akt administracyjnych). W sprawie przedawnienie zobowiązania podatkowego następowało z dniem 31 grudnia 2010 r., a zatem ogłoszenie skarżącemu treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów 7 grudnia 2010 r. spowodowało, że spełniona została przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wymieniona w art. 70 § 6 pkt 1 Op.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ppsa oraz art. 204 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.