Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 2947/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1, art. 200, art. 203 pkt 1;
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 2 pkt 9, § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a;
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1301/17 w sprawie ze skargi Gminy O. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 maja 2017 r., nr ST3.4750.2.2017 w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty we wpłatach do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt I GSK 2947/18 w ten sposób, że w tenorze w miejsce słów "zasądza od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej" wpisać "zasądza od Ministra Finansów" 2. oddalić wniosek o sprostowanie wyroku w zakresie kwoty kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt I GSK 2947/18 w sprawie ze skargi Gminy O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1301/17 oddalającego skargę Gminy O. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 maja 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty we wpłatach do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin, uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzająca ją decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 29 grudnia 2016 r. oraz zasądził od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz Gminy O. kwotę 119. 131 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem procesowym z dnia 28 marca 2023 r. Minister Finansów wniósł o sprostowanie z urzędu pkt 3 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie oznaczenia organu, zobowiązanego do zapłaty kosztów postępowania oraz błędu rachunkowego co do kwoty kosztów postępowania.

W treści pisma pełnomocnik organu wskazał, że w dniu wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, organem występującym był Minister Finansów. Natomiast w pkt 3 wyroku, jako organ wskazano Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej. Ponadto wnosząc o sprostowanie błędu rachunkowego wskazano, że poszczególne kwoty składające się na koszty postępowania sądowego pierwszej i drugiej instancji nie sumują się do kwoty 119 131 zł zamieszczonej w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej "p.p.s.a" sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 193 p.p.s.a. przepis ten ma zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W wyniku oczywistej omyłki w tenorze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r., sygn. akt I GSK 2947/18 (pkt 3 wyroku) błędnie wskazano organ, od którego zasadzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Jako organ wskazano Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, podczas gdy organem właściwym w sprawie jest Minister Finansów.

Powyższy błąd stanowi omyłkę, którą należało skorygować w drodze instytucji sprostowania.

Odnosząc się do wniosku o sprostowanie zasądzonych od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, należy stwierdzić, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) – dalej: "rozporządzenie" oraz art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia. Ponadto wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 5.017.556 zł, co w związku z brzmieniem § 2 pkt 9 rozporządzenia określało stawkę minimalną na kwotę 25.000 zł.

W związku z powyższym na koszty postępowania w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wysokości 119. 131 zł składają się: wpis od skargi (50.176 zł) oraz wpis od skargi kasacyjnej (25.088 zł) oraz opłata za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), jak też opłata od wniesionego pełnomocnictwa udzielonego przez stronę skarżącą dla pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (17 zł). Ponadto na tę kwotę składają się kwoty wynikające z zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika strony skarżącej za udział w rozprawie przez Sądem pierwszej instancji (25.000 zł – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia) oraz dla pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną (18.750 zł - zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia), jako pełnomocnika, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji. Pozostaje to zgodne z brzmieniem wskazanych powyżej przepisów rozporządzenia.

Na marginesie należy wskazać, że pełnomocnik organu w zasadzie nie wskazał błędu rachunkowego, informując jedynie o tym, że poszczególne kwoty nie sumują się na zasądzoną kwotę zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe wyjaśnia wysokość zasadzonej kwoty, a wyszczególnione kwoty sumują się do jej wysokości – 119.131 zł.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu