Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1867/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2019 r., nr [...]; 2) uchyla postanowienie Prezydenta W. z [...] sierpnia 2019 r., [...], [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2020 r., nr 1[...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik US lub organ pierwszej instancji) nr [...] z [...] października 2019 r., wydanej wobec J. M. (dalej: skarżąca, strona) w przedmiocie odmowy umorzenia w całości zaległości podatkowej w kwocie 768,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 0,00 zł wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z [...] lutego 2018 r., ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2018.

Organy orzekające ustaliły w sprawie, co następuje:

Wnioskiem z 13 czerwca 2019 r., uzupełnionym 17 czerwca 2019 r., strona zwróciła się z prośbą o umorzenie w całości zaległości podatkowej w kwocie 786,00 zł (wraz z odsetkami za zwłokę) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej za 2018 r.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że trudna sytuacja uniemożliwia jej zapłatę zaległości podatkowej, ponieważ otrzymuje najniższą krajową emeryturę. Ponadto podała, że zaległość podatkowa powstała w czasie trwania zwolnienia lekarskiego powypadkowego (182 dni). Do wniosku złożyła "Oświadczenie o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej" z 13 czerwca 2019 r.

W toku postępowania, stosownie do art. 209 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1530 ze zm.), przekazał wniosek strony do Prezydenta [...] W. celem zajęcia stanowiska.

Prezydent [...] W. postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. nie wyraził zgody na umorzenie zaległego podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za rok 2018 w kwocie 768,00 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] października 2019 r., organ pierwszej instancji odmówił umorzenia w całości przedmiotowej zaległości podatkowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 34 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne z 20 listopada 1998 r., wobec nieuwzględnienia, że zaległość podatkowa powstała w czasie trwania zwolnienia powypadkowego,

2. art. 7a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 t.j., dalej: k.p.a.), poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony,

3. art. 7b k.p.a., poprzez brak współdziałania organów administracji publicznej,

4. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku z 2 kwietnia 2019 r. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego,

5. art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie występowania przesłanek "ważnego interesu podatnika" i interesu publicznego,

6. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

7. zasady prawdy obiektywnej (materialnej) w postępowaniu, poprzez brak oparcia się na stanie faktycznym i okolicznościach udowodnionych.

W piśmie z 5 lutego 2020 r. strona dokonała szczegółowego przedstawienia okoliczności sprawy i wskazała, że dostarczyła już dwa dokumenty: zaświadczenie lekarza rodzinnego - koordynatora leczenia powypadkowego oraz decyzję ZUS, które jej zdaniem, odnoszą się do kolejnego już zwolnienia powypadkowego 182 dni - przerwanego ww. decyzją ZUS ze wskazaniem na rentę powypadkową. Strona podniosła też, że nie z jej winy sprawa jest na etapie sądu pracy, gdzie przedmiotowa niezdolność do pracy, cały czas trwająca od wypadków do dnia dzisiejszego równa się ze zwolnieniem powypadkowym. Skarżąca argumentowała, że jej obecny stan zdrowia jest wynikiem obrażeń, których doznała jako poszkodowana w wypadkach komunikacyjnych sprzed lat. Niezdolność do pracy z tym związana trwa od chwili wypadków do teraz, co ma swoje odzwierciedlenie w zaświadczeniu prowadzącego lekarza rodzinnego. Strona powołała się również na opinię Centralnego Instytutu Ochrony Pracy - Państwowego Instytutu Badawczego, zgodnie, z którą występuje u niej brak możliwości psychofizycznych. Dodatkowo strona argumentowała, że nie zawiesiła działalności wcześniej, mimo braku dochodu, co wiąże się z decyzjami US, ponieważ, jak ją poinformowano, utraciłaby wszystkie prawa do świadczeń zdrowotnych i renty powypadkowej, zaś emerytura została na niej "wymuszona przez ZUS", a świadczenie powinno być rentą powypadkową "de facto przyznaną".

W piśmie z 19 lutego 2020 r. strona dodatkowo podniosła, że podczas analizy akt dostrzegła brak protokołów z dwóch jej spotkań z Dyrekcją UM, które są ważnymi dokumentami, wskazując jednocześnie na brak przedmiotu żądania, bowiem nie można pobierać podatku w czasie trwania zwolnienia lekarskiego, co zostało dwukrotnie zaznaczone przez samą Dyrekcję UM oraz pozostałych uczestników spotkania. Ponadto strona wskazała, że jest na etapie wnioskowania o ustalenie niepełnosprawności w działaniu przyczynowo-skutkowym, gdzie przyczyną są wypadki przy pracy w 2007 r. (karty wypadków w ZUS), a skutek - to powikłania dotyczące tychże wypadków w zakresie ortopedycznym, neurologicznym, psychologicznym, koordynowane przez lekarza rodzinnego.

Wymienioną na wstępie decyzją, Dyrektor IAS utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

Dyrektor IAS ustalił, że strona zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...]. Korzysta z pomocy Fundacji Dzieciom "[...]" przeznaczając nabyte środki pieniężne na leczenie stomatologiczne.

Organ odwoławczy wskazał, że strona w składanych zeznaniach podatkowych za lata 2016-2019 wykazała, odpowiednio:

1. w PIT-37 za 2016 rok:

- dochód: 7 954,38 zł,

- składkę ZUS: 0,00 zł,

- składkę zdrowotną: 875.70 zł,

- pobrane zaliczki na podatek: 1 433.00 zł,

- nadpłatę z roku poprzedniego: 777,00 zł.

Po odliczeniu od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pobranych zaliczek na podatek, a także uwzględnieniu kwoty nadpłaty z roku poprzedniego, strona dysponowała w 2016 roku kwotą 6.422,68 zł, co w ujęciu miesięcznym daje kwotę 535,22 zł.

2. w PIT-37 za 2017 rok:

- dochód: 12 365,08 zł,

- składkę ZUS: 0,00 zł,

- składkę zdrowotną: 1 670.00 zł,

- pobrane zaliczki na podatek: 2 226,00 zł,

- nadpłatę z roku poprzedniego: 1 433,00 zł.

Po odliczeniu od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pobranych zaliczek na podatek, a także uwzględnieniu kwoty nadpłaty z roku poprzedniego, strona dysponowała w 2017 roku kwotą 9.902,08 zł, co w ujęciu miesięcznym daje kwotę 825,17 zł.

3. w PIT-37 za 2018 rok:

- dochód: 19 959.06 zł,

- składkę ZUS: 28.15 zł,

- składkę zdrowotną: 1 548,10 zł,

- pobrane zaliczki na podatek: 1 484,00 zł.

- nadpłata z roku poprzedniego: 2 226,00 zł.

Po odliczeniu od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pobranych zaliczek na podatek, a także uwzględnieniu kwoty nadpłaty z roku poprzedniego, strona dysponowała w 2018 roku kwotą 19.124,81 zł, co w ujęciu miesięcznym daje kwotę 1.593,73 zł.

Dyrektor IAS wskazał dalej, że ze złożonego 13 czerwca 2019 r. "Oświadczenia o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej", wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe; stan konta bankowego strony na dzień złożenia oświadczenia wynosił 0,00 zł; a strona wykazała, iż:

- osiąga dochód z emerytury w wysokości: 1.492,00 zł,

- ponosi wydatki w wysokości: 3.097,43 zł, na które składają się: koszty eksploatacyjne (jak w poprzednim wniosku) w kwocie: 929,20 zł, telefon, opłaty abonamentowe w kwocie: 503,23 zł, ubezpieczenie w kwocie: 50,00 zł, inne w kwocie: 1.615,00 zł (w tym kredyt bankowy).

Dyrektor IAS ocenił, że do dyspozycji gospodarstwa domowego prowadzonego, po pokryciu kosztów zapewnienia podstaw egzystencji w skali miesiąca, nie tylko nie pozostaje żadna kwota, a występuje różnica pomiędzy dochodami a wydatkami, która wynosi (minus) 1.605,43 zł.

Zdaniem organu odwoławczego, sytuacja finansowa strony jest na tyle trudna, że wypełnia istnienie w przedmiotowej sprawie zarówno przesłanki ustawowe "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Organ podkreślił jednak, że postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Prezydent [...] W. nie wyraził zgody na udzielenie stronie wnioskowanej ulgi, a organ odwoławczy zobowiązany jest do bezwzględnego wzięcia pod uwagę braku tejże zgody, jest bowiem tym postanowieniem związany.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik US nie naruszył obowiązujących przepisów prawa, zasadnie odmówił stronie udzielenia wnioskowanej ulgi w zakresie umorzenia ww. zaległości podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zaskarżyła decyzję Dyrektora IAS w całości i wniosła o umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.

Podniosła, że środków pieniężnych z emerytury potrzebuje nie tylko na leczenie i rehabilitację powypadkową ale przede wszystkim na utrzymanie. Powołała się na bardzo wysokie koszty leczenia powypadkowego, które nie są objęte refundacją z NFZ, wyniki badań i zaświadczenie z PZP, gdzie mowa o progresji zarówno schorzeń somatycznych, jak i sfery psychicznej w związku ze zdiagnozowanym u niej zespołem stresu pourazowego, nasilonym znacznie po dwóch ostatnich nagłośnionych w mediach wypadkach komunikacyjnych w W. ewidentnie z winy kierowców, tak jak w przypadku wypadków których ona sama uległa.

Zdaniem strony organ podatkowy, pomimo że termin załatwienia niniejszej sprawy upływał 18 maja 2020 r., nie zawiadomił strony, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

W dalszej części skargi skarżąca, m.in., powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu oraz opisała swoją sytuację osobistą.

Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli sądu poddano decyzję Dyrektora IAS z [...] lipca 2020 r. wydaną na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, odmawiającą skarżącej umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 786,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej za 2018 r.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne z 20 listopada 1998 r., poprzez nieuwzględnienie, że zaległość podatkowa powstała w czasie trwania zwolnienia powypadkowego, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że zarzut ten jest chybiony. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest bowiem umorzenie zaległości podatkowych wynikających z ostatecznej decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 2018 r. W tym postępowaniu nie bada się zgodności z prawem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżąca od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lutego 2018 r. nie wniosła odwołania, decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna, a w konsekwencji wykonalna.

Odnośnie do zarzutów skargi naruszenia art. 7a, art. 7b oraz art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, zauważyć należy, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wyjaśnił stronie że w tej sprawie, dotyczącej ulgi podatkowej, nie mają zastosowania powołane przez skarżącą przepisy k.p.a., gdyż postępowanie podatkowe zostało uregulowane w Ordynacji podatkowej. W sprawie zatem sąd badał, czy nie doszło do naruszenia odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej, odnoszących się do analogicznych kwestii, co w powołanych powyżej przepisach k.p.a.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W uzupełnieniu powyższego unormowania, w §2 art. 67a Ordynacji podatkowej wskazano, że umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

Organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak należy postrzegać rozumienie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w Ordynacji podatkowej w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście wykładnia art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika i/lub interesu publicznego.

Dodatkowe ograniczenie, co do sposobu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia żądanej ulgi, wprowadza przepis art. 18 ust. 2 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 198 zez m.), który przewiduje, że w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wedle ust. 3 tego artykułu, na postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie wymienionych ulg nie przysługuje zażalenie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zgoda, o której mowa w tym przepisie, jest dodatkową - poza określonymi w art. 67a Ordynacji podatkowej - przesłanką materialnoprawną, która musi zostać spełniona, aby możliwe było uwzględnienie wniosku o udzielenie takiej ulgi.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 1 marca 2010 r. (sygn. akt II FPS 9/09) wskazał, że "Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 Ordynacji podatkowej, por. też wyrok NSA z 24 lipca 1996 r. sygn. akt I SA/Gd 311/96, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 44178). Bierze on pod uwagę przesłanki umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności, zwolnienia z obowiązku poboru czy też jego ograniczenia, wynikające z Ordynacji podatkowej (tak w uchwale Sądu Najwyższego z 22 października 1993 r. sygn. akt U AZP 21/92, opubl. w OSP z 1993 r., nr 9. poz. 174, tak też T. Dębowska-Romanowska w glosie do tej uchwały, opubl. tamże, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 1996 r. sygn. akt SA/Wr 1899/95. opub. w Prawie Gospodarczym z 1997 r.. nr 4 poz 19, S. Presnarowicz - op. cit., poglądy te zachowały aktualność, wyrażono je na tle tożsamo brzmiących przepisów art. 10 ust. 2 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin - tekst jedn. Dz. U. z 1998 r., nr 30, poz. 164 ze zm. i art. 9 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 1993 r o dochodach gmin i zasadach ich subwencjonowania w latach 1991-1993 oraz o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym - Dz.U. Nr 89,poz. 518 ze zm.). Niewyrażenie zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego skutkuje niemożnością wydania przez organ podatkowy decyzji pozytywnej dla podatnika (płatnika) z uwagi na brak jednej z przesłanek udzielenia ulgi (identycznie jak w przypadku braku ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego (por. także, np. wyrok NSA z 2 czerwca 2015 r., II FSK 867/15, orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie oznacza to jednak, że postanowienie to (o niewyrażeniu zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego) pozostaje poza kontrolą sądu. W powołanej powyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2010 r., II FPS 9/09, wskazano także, że postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega wprawdzie zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ale sąd ten powinien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325, dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu tej uchwały wyjaśniono, że postanowienie w przedmiocie zgody lub wniosku o udzielenie pomocy wskazanej w art. 18 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, jest klasycznym przykładem postanowienia wydawanego w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 18 ust. 2 tej ustawy nakazuje bowiem naczelnikom urzędów skarbowych, przy wydawaniu decyzji we wskazanym w tym przepisie przedmiocie, współdziałanie z organami samorządu terytorialnego. Konieczność współdecydowania jest w tym przypadku uzasadniona, nie tyle nakładaniem się właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, ile koniecznością zapewnienia gminie, jako beneficjentowi dochodów z tytułu określonych podatków, możliwości współdecydowania o ograniczeniu (bądź przesunięciu w czasie) osiąganych przez nią dochodów (z których realizuje ona zadania publiczne) z uwagi na przyznanie ulg czy zwolnień. Ta sfera stosunków społecznych została zatem poddana kompetencji dwóch różnych organów, choć ostateczne załatwienie sprawy powierzono tylko jednemu z nich – naczelnikowi urzędu skarbowego.

Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 Ordynacji podatkowej). Bierze on pod uwagę przesłanki umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności, zwolnienia z obowiązku poboru czy też jego ograniczenia, wynikające z Ordynacji podatkowej. Jego stanowisko nie dotyczy jednak wprost uprawnienia podatnika do skorzystania z jednej z ulg czy zwolnień, ale możliwości pogodzenia interesu finansowego (polityki finansowej) jednostki samorządu terytorialnego i indywidualnego interesu podatnika. Zgoda tego organu jest tylko jedną z przesłanek materialnoprawnych, bez spełnienia której rozstrzygnięcie wydane następnie przez organ, któremu powierzono ostateczne załatwienie sprawy, będzie niezgodne z prawem (art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej).

Co istotne, i co w tej sprawie należy podkreślić, niewyrażenie zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego skutkuje niemożnością wydania przez organ podatkowy decyzji pozytywnej dla podatnika z uwagi na brak jednej z przesłanek udzielenia ulgi (identycznie jak w przypadku braku ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego).

Oznacza to, że postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na udzielenie ulgi w podatku, który stanowi dochód jednostki samorządu terytorialnego, jest objęte kontrolą sądu w ramach sprawy ze skargi na decyzję właściwego organu podatkowego o odmowie udzielenia ulgi. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu powyżej powołanej uchwały NSA, że "zakres kontroli sądowej zakreślają (...) granice sprawy, a nie zarzuty skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.)" a więc sąd może – w razie stwierdzenia wadliwości odmowy zgody na udzieleniu ulgi – uchylić je na podstawie art. 135 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uchyla w takim przypadku również decyzję zaskarżoną (tak, np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1175/16).

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest wniosek o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej za 2018 r., należnego na rzecz [...] W., w kwocie 786,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo wystąpił, działając na podstawie art. 209 Ordynacji podatkowej, pismem z 19 czerwca 2019 roku do Prezydenta [...] W. o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie tej ulgi umorzeniowej.

W odpowiedzi, Prezydent [...] W., postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], [...] nie wyraził zgody na umorzenie zaległego podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za rok 2018 w kwocie 768,00 zł (postanowienie k. 58 akt administracyjnych). W uzasadnieniu organ ten wskazał, że skarżąca jest panną i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podatniczka uzyskuje stały dochód w postaci świadczenia emerytalnego w wysokości 1.492,00 zł netto miesięcznie. Stałe, ponoszone przez nią co miesiąc wydatki to kwota około 3.100,00 zł (czynsz, media, telefon, opłaty abonamentowe, ubezpieczenie, wyżywienie, lekarstwa, środki higieny i czystości i inne), strona nie wskazała źródła ich finansowania. Podatniczka zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. przy ul. [...], korzysta z pomocy Fundacji Dzieciom "[...]", przeznaczając nabyte środki pieniężne na leczenie stomatologiczne. Prezydent [...] W., analizując ważny interes skarżącej wskazał, że o istnieniu tego interesu powinny decydować zobiektywizowane kryteria, a nie samo subiektywne przekonanie podatniczki o potrzebie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Organ ten wskazał, że argumentacja wnioskodawczyni sprowadza się do twierdzenia, że skoro nie posiada ona środków wystarczających na zapłatę zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych opłacanym w formie karty podatkowej, to organ samorządowy powinien zaległości te umorzyć. Przyjęcie takiego poglądu podatniczki prowadziłoby do uszczuplenia wpływów budżetowych i uchylania się od odpowiedzialności podmiotów, które doprowadziły do powstania zaległości. W konsekwencji odpowiedzialność za takie działania podatników ponosiłoby całe społeczeństwo. Zdaniem tego organu, ustalony w sprawie stan faktyczny w zakresie jej sytuacji materialnej, nie wykazuje cech wyjątkowości. Ponadto zaległości podatkowe powstały w związku z prowadzoną zarejestrowaną przez stronę działalnością gospodarczą, a ich przyczyną było nieregulowanie zobowiązań podatkowych ustalonych decyzjami organu podatkowego. Sytuację taką należy odróżnić od takiej, w której podatnik wskutek zawiłości, a czasem różnych, nawet sprzecznych interpretacji przepisów, nie uiszcza podatku w należytej wysokości, bądź gdy z jakichś powodów nie jest takiego obowiązku w ogóle świadom. Odnosząc się do argumentacji wnioskodawczyni dotyczącej tego, że przedmiotowa zaległość podatkowa powstała podczas zwolnienia lekarskiego powypadkowego, czyli w jej ocenie brak jest przedmiotu żądania, Prezydent [...] W. wskazał, że zgodnie z informacją przekazaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w piśmie z 12 sierpnia 2019 r., strona nie złożyła w 2018 roku w organie podatkowym informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej zwolnieniem lekarskim, w tym powypadkowym. Ponadto strona do wniosku o umorzenie zaległego podatku nie przedłożyła żadnej dokumentacji medycznej, dotyczącej doznanych podczas wypadków komunikacyjnych w roku 2007 uszkodzeń ciała. Organ ten ostatecznie nie stwierdził istnienia interesu publicznego, ani ważnego interesu podatnika w udzieleniu ulgi.

Zdaniem sądu pierwszej instancji, postanowienie to jest wadliwe, bo organ samorządowy nie wykazał, że ważny interes podatnika (skarżącej) i interes publiczny, który na gruncie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie może być przeciwstawiany interesowi indywidualnemu, muszą ustąpić przed interesem finansowym gminy.

Przede wszystkim organ samorządowy nieprawidłowo wyłożył dwie przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, utożsamiając ważny interes podatnika tylko z sytuacją materialną skarżącej, a interes publiczny przeciwstawiając interesowi podatnika i łącząc go z powszechnością opodatkowania. Analiza tych przesłanek ograniczona została do wzmiankowania jedynie o sytuacji materialnej (finansowej) strony, bez jej rzetelnej analizy. Co więcej organ nie dokonał prawidłowej oceny sytuacji finansowej skarżącej. Nie wykazano przy tym w ogóle, jak zgoda na umorzenie zaległości (i ewentualne umorzenie) wpłynie na realizację zadań gminy, nie wykazano, że zgoda taka jest nie do pogodzenia z polityką finansową gminy.

Poza tym argumentacja zawarta w uzasadnieniu tego postanowienia nie jest ani przekonująca, ani wyczerpująca. Prezydent [...] W. analizując przesłanki do zastosowania wnioskowanej ulgi, całkowicie pominął sytuację zdrowotną skarżącej. Skoro twierdził, że strona nie przedstawiła dokumentacji dotyczącej jej stanu zdrowia, nie było przeszkód aby się o taką dokumentację zwrócił. Prezydent [...] W. pismem z 18 lipca 2019 r. zwrócił się jedynie do organu podatkowego pierwszej instancji o potwierdzenie kwoty zaległego podatku, nie uznał natomiast za stosowne zwrócić się o dokumentację zdrowotną skarżącej, co nie przerzedzało mu następnie zarzucić stronie, że tej dokumentacji nie przedłożyła (pismo k.42 akt administracyjnych). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca stanu zdrowia skarżącej.

Co do ważnego interesu podatnika należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż spełnienie tej przesłanki wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i (lub) osób zależnych od niego (np. wyrok NSA z 3 marca 2016 r., II FSK 2474/15). Ponadto NSA w wyroku z 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 31/08, podkreślił, że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych, uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, tak jak to błędnie uczynił organ samorządowy. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy postrzegać w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika w kontekście jego sytuacji życiowej.

Z kolei istnienia przesłanki interesu publicznego nie można wiązać wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, jak to uczyniono w postanowieniu organu samorządowego, uzależniać jej ziszczenie od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać jej przesłance ważnego interesu podatnika.

Zdaniem sądu, argumentacja Prezydenta [...] W. została w sposób nieuzasadniony zawężona w zakresie rozumienia przesłanki interesu publicznego. Wnioskowana ulga, stanowiąc wyłom od zasady terminowego płacenia podatków, tylko pozornie stawia w lepszej sytuacji podatników, korzystających z takiego zwolnienia, w stosunku do tych, którzy podatek obowiązani są płacić w terminie. Wbrew przekonaniu organu, ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, aby poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (wyrok NSA z 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06). Wprowadzenie do art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych będzie zbieżne z tymże interesem.

W konsekwencji ustalenie przez organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie wnioskowanej ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia, co oczywiste, także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11).

Odnoszenie rozumienia przesłanki interesu publicznego, określonej w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej wyłącznie do zasady, którą jest terminowe płacenie podatków, a także do nadzwyczajnych okoliczności powstania zaległości, jest nieuprawnionym zawężeniem tego pojęcia. W orzecznictwie wskazuje się, że wymienione w art. 67a § 1 Ordynaci podatkowej przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika, nie są wobec siebie konkurencyjne, ani też żadna z nich nie może w państwie prawnym być uznana z definicji za ważniejszą (wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 510/11).

Przypomnieć należy, że "interes publiczny" to także sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych (wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98).

Powyżej powołane stanowiska judykatury sąd orzekający w sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne.

W postanowieniu organu samorządowego ustaleń takich zabrakło. Organ ten błędnie ograniczył analizę przesłanki ważnego interesu podatnika do sytuacji materialnej skarżącej, nie wziął natomiast pod uwagę, jej sytuacji życiowej i stanu zdrowia, w tym przewlekłych schorzeń, tak natury fizycznej jak i psychicznej, co zostało potwierdzone w dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącą.

Dyrektor IAS prawidłowo ocenił w zaskarżonej decyzji, że sytuacja finansowa strony jest na tyle trudna, że wypełnia istnienie w przedmiotowej sprawie zarówno przesłanki ustawowe "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego".

Dochody skarżącej, skrupulatnie wyliczone w decyzji organu odwoławczego, nie zapewniają jej zabezpieczenia podstaw egzystencji. I tak, po odliczeniu od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pobranych zaliczek na podatek, a także uwzględnieniu kwoty nadpłaty z roku poprzedniego, strona dysponowała w 2016 roku kwotą 6.422,68 zł, co w ujęciu miesięcznym daje kwotę 535,22 zł. Po odliczeniu od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pobranych zaliczek na podatek, a także uwzględnieniu kwoty nadpłaty z roku poprzedniego, strona dysponowała w 2017 roku kwotą 9.902,08 zł, co w ujęciu miesięcznym daje kwotę 825,17 zł, a po odliczeniu od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz pobranych zaliczek na podatek, a także uwzględnieniu kwoty nadpłaty z roku poprzedniego, strona dysponowała w 2018 roku kwotą 19.124,81 zł, co w ujęciu miesięcznym daje kwotę 1.593,73 zł.

Organ odwoławczy prawidłowo też ocenił, że skarżąca jest osobą schorowaną, co potwierdza złożona do organów podatkowych dokumentacja, w tym dokumentacja medyczna. Skarżącą dotknęły traumatyczne zdarzenia losowe – poważne wypadki komunikacyjne (w komunikacji miejskiej), które skutkowały nie tylko utratą zdrowia fizycznego oraz psychicznego (bez rokowania na poprawę), ale także przyczyniły się do powstanie przedmiotowej zaległości podatkowej.

Dyrektor IAS prawidłowo dał wiarę argumentacji skarżącej dotyczącej ww. okolicznościom, jak też podnoszonej okoliczności, że strona podjęła działania w celu uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności. Okoliczności sprawy, w tym przedstawiona dokumentacja medyczna uprawdopodabnia, że takie orzeczenie o niepełnosprawności strona uzyska. Skarżąca posiada nieruchomość, która służy jej do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, strona nie posiada innego majątku nieruchomego, czy też wartościowego majątku ruchomego, którego sprzedaż umożliwiłaby spłatę przedmiotowej zaległości podatkowej; jest osobą samotną.

Powyższe okoliczności organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, uwzględnił, a wydając zaskarżoną decyzję oparł się na rzetelnie zgromadzonym materiale dowodowym, i dał wiarę twierdzeniom skarżącej, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że podobnie jak w ocenie organu pierwszej instancji, w sprawie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika". Dyrektor IAS wyraził jednoznaczną ocenę, że ewentualna zapłata przez skarżącą przedmiotowej zaległości podatkowej w kwocie 768,00 zł zachwieje podstawami jej egzystencji i zostanie dokonana kosztem zaspokojenia jej elementarnych potrzeb życiowych. Powyższe, co jednoznacznie stwierdził organ odwoławczy, a sąd tę ocenę podziela w całości, uzasadnia udzielenie wnioskowanej ulgi w całości. Nie leży w interesie publicznym obciążanie ponad miarę możliwości płatniczych podatników w szczególności w sytuacjach, w których dochody podatnika, w sytuacji ewentualnego uiszczenia w całości zaległości podatkowej, uniemożliwią mu zaspokojenie podstaw egzystencji, co z kolei może spowodować konieczność sięgania przez podatnika do środków z pomocy społecznej, celem ich zaspokojenia, a to z kolei uzasadnia występowanie przesłanki "interesu publicznego".

Zgodnie z poglądami orzecznictwa, interes publiczny bowiem to nie tylko potrzeba zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa (budżecie j.s.t..), ale także ograniczenie ewentualnych wydatków na np. zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc z opieki społecznej (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn.. akt III SA 830/00).

Dyrektor IAS podkreślił też w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe nie miały możliwości udzielenia wnioskowanej ulgi, bowiem postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Prezydent m. [...] W. nie wyraził zgody na udzielenia skarżącej wnioskowanej ulgi, a organy podatkowe obu instancji zobowiązane są do bezwzględnego uwzględnienia braku tej zgody, którą są związane – co wyjaśniono już powyżej.

Niemniej decyzje organów obu instancji oraz postanowienie Prezydenta [...] W. podlegały uchyleniu. Orzeczenia te bowiem naruszają w sposób istotny art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wskazano bowiem powyżej, organ samorządowy nie zbadał rzetelnie sytuacji zdrowotnej ani finansowej strony, pominął to, że skarżąca jest obecnie osobą schorowaną, co niewątpliwie ogranicza, jeśli nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia. Organ ten odmówił wyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej, koncentrując się właściwie na jednym aspekcie sprawy – okoliczności, że skarżąca ma źródło dochodu, co zdaniem sądu było nieuprawnione z przyczyn powołanych powyżej. Niedopuszczalne było też utożsamianie przez ten organ interesu publicznego z zasadą powszechności opodatkowania. Niewątpliwie każdy powinien płacić podatki, ale skoro prawo przewiduje odstępstwa od tej zasady, to rolą organu jest zbadać, czy nie zachodzą ku temu warunki. Okoliczności sprawy w tym kontekście należy analizować z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. W rezultacie organ samorządowy odmówił zgody, uniemożliwiając organom podatkowym udzielenia żądanej ulgi.

W wybranych przypadkach, w interesie publicznym może być umorzenie zaległości podatkowej wobec podatnika, który w przypadku uiszczenia zobowiązania publicznoprawnego będzie zmuszony do skorzystania z pomocy Państwa lub będzie korzystał z tej pomocy w szerszym zakresie. Taka wykładnia art. 67a Ordynacji podatkowej jest także zgodna z domniemaniem racjonalności ustawodawcy. Nie sposób bowiem przyjąć, że ustanawiałby on normy prawne, które nie dawałyby podstaw do umorzenia zaległości podatkowej w sytuacji, gdy podmiot, po opłaceniu podatku, zmuszony byłby do korzystania z pomocy finansowanej z budżetu Państwa. Niewątpliwie uznać należy, że samodzielne zaspokajanie potrzeb przez podatnika mieści się w zakresie pojęcia interesu publicznego, określonego w art. 67a Ordynacji podatkowej.

Wskazówek interpretacyjnych przy podejmowaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego należy też poszukiwać w treści rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy R(80)2 o wykonywaniu dyskrecjonalnych kompetencji przez władze administracyjne (J. Chlebny w: Z. Kmieciak, Postępowanie administracyjne w Europie, Warszawa 2010, s. 25). Zgodnie z tą rekomendacją, wydając decyzję w ramach uznania administracyjnego, organ administracji powinien nie tylko przestrzegać obowiązujących przepisów prawa, lecz także działać w sposób rozsądny i sprawiedliwy (fair and just). Działanie w sposób rozsądny i sprawiedliwy będzie więc miarą prawidłowości odmowy zgody na umorzenie zaległości.

Reasumując, powyższe kwestie wskazują na brak rzetelnego ustalenia przez organ samorządowy wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, jak również na brak pełnej ich oceny prawnej w świetle przesłanek zastosowania ulgi podatkowej, a także na dowolną ocenę już zebranych w sprawie dowodów i nienależyte uzasadnienie zajętego stanowiska. W rezultacie zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca także naruszają prawo. Uchybienia te stanowią naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jak też godzą w ogólną zasadę przekonywania zawartą w art. 124 tej ustawy i zasadę zaufania do organów podatkowych - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, sąd rozpoznający sprawę stwierdził, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem powyższych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie sprawy należało uznać, że doszło też do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego Ordynacji podatkowej.

Wadliwość postanowienia organu samorządowego przesądziła o niemożności uznania za zgodną z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS oraz decyzji poprzedzającej, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Po ponownym dokonaniu oceny w sprawie, w szczególności z rzetelnym uwzględnieniem sytuacji życiowej skarżącej oraz stanu jej zdrowia i sytuacji finansowej, organ samorządowy powinien odnieść także swoje ustalenia do sytuacji finansowej gminy, którą należy omówić, czego w postanowieniu zbrakło.

Organ samorządowy uwzględni także dokumentację złożoną przez stronę w postępowaniu odwoławczym, w tym zaświadczenie lekarskie z [...] listopada 2019 r. stwierdzające konieczność zapewnienia stronie stałej specjalistycznej opieki lekarskiej i rehabilitacji; oraz to, że strona nie rokuje na poprawę stanu zdrowia (k.102 akt administracyjnych), zaświadczenia o stanie zdrowia z [...] października 2018 r. wraz z opisem przewlekłych zaburzeń stwierdzonych u skarżącej (k.101 akt administracyjnych), rozpoznania z [...] kwietnia 2018 r. (k.100 akt administracyjnych), zaświadczenia lekarskiego z [...] lipca 2019 r. (k.99 akt administracyjnych), decyzji ZUS (k.98 akt administracyjnych), a także dokumentacji dotyczącej stanu zdrowia i sytuacji finansowej złożonej dotychczas w sprawie przed organem podatkowym pierwszej instancji.

W tej sytuacji, mając na uwadze zasadę określoną w art. 121 Ordynacji podatkowej w kontekście zastosowania ulgi określonej w art. 67a tej ustawy, organ samorządowy oraz organy obu instancji ponownie zbadają istnienie interesu publicznego i ważnego interesu skarżącej, a w przypadku uznania, że któryś lub oba wystąpiły, rozważą zasadność udzielenia ulgi w postaci całkowitego umorzenia zaległości podatkowej. Organy w tym zakresie wezmą pod uwagę sytuację majątkową, życiową i zdrowotną strony.

W sprawie strona została zwolniona od wpisu sądowego od skargi, natomiast wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu w ramach pomocy prawnej, zostanie rozpoznany w odrębnym orzeczeniu referendarz sądowego.

Sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. W związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa mazowieckiego, mając na uwadze, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), zarządzono zmianę trybu rozpoznania niniejszej sprawy na niejawny.