Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 124/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 119 pkt 4, art. 134 par. 1, art. 149 par. 1, par. 1a, par.  2, art. 151, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12 par. 1 i 2, art. 35 par. 1-3, par. 5, art. 36 par. 1 i 2, art. 37 par. 1 pkt 2 i par. 4, art. 122a
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi A. Ż. na przewlekłość postępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia "500 plus" 1. stwierdza, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sposób przewlekły prowadził postępowanie administracyjne, 2. stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wydania decyzji, 4. przyznaje od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącego A. Ż. sumę pieniężną w wysokości [...] [...]) złotych, 5. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z 18 lipca 2023 r. (data wpływu do organu – 2 sierpnia 2023 r.,

k - 12 akt sądowych) A. Z. (zwany dalej: "skarżącym"), wystąpił

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na przewlekłość Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej zwanego: "ZUS" lub "organem"),

w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia "500 plus"

z 21 marca 2022 r. oraz z 13 czerwca 2022 r. domagając się:

1. stwierdzenia przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ,

2. wydanie organowi polecenia do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie,

tj. 14 dni roboczych,

3. przyznania na rzecz skarżącego kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania,

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów tego postępowania.

Wnoszący skargę w jej uzasadnieniu wskazał, że złożył dwa wnioski

o świadczenie wychowawcze "500 plus", tj. z 21 marca 2022 r. oraz z 13 czerwca

2022 r., dotyczące różnych okresów świadczeniowych. Jak podniósł skarżący, organ po raz pierwszy wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentów 26 sierpnia 2022 r., czyli po pięciu miesiącach od złożenia wniosku o świadczenie. Po raz drugi organ wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentów 14 października 2022 r., czyli po 38 dniach od dnia uzupełniania przez skarżącego wymaganych dokumentów, co miało miejsce 9 września 2022 r. Przedstawione przez skarżącego dokumenty były wytworzone przez Sąd i skarżący nie miał wpływu na ich formę i treść. Według skarżącego, wnioski z dołączonych dokumentów są jednoznaczne: obie strony mają równe prawa rodzicielskie. Przewlekłość postępowania jest niczym nie uzasadniona.

W związku z powyższym skarżący w dniu 21 października 2022 r. wnioskował do organu o zastosowanie art. 122a k.p.a. Nadmienił skarżący, że wielokrotnie zwracał się do organu z prośbą o interwencję, czy nawet z prośbą o kontakt, które zostały zignorowane. Jak wskazał skarżący, w dniu 10 października 2022 r. złożył zażalenie na przewlekłość postępowania i do dnia dzisiejszego nie otrzymał na nie odpowiedzi. W dniu 13 lutego 2023 r. skarżący złożył do organu skargę na przewlekłość postępowania i również nie otrzymał, żadnej odpowiedzi.

Skarga na przewlekłość ZUS w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia "500 plus" za okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r., została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Sz 124/23. Natomiast pod sygn. akt II SAB/Sz 129/23 została zarejestrowana skarga na przewlekłość organu w sprawie przyznania wnioskowanego świadczenia na okres od 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r.

W odpowiedzi na skargę, organ zastępowany przez radcę prawnego, wniósł

o odrzucenie skargi, a w razie nie odrzucenia o jej oddalenie.

Organ podnosił iż przeprowadzonego w sprawie postępowania nie wynika ażeby na przewlekłość postępowania zostało wniesione przez skarżącego ponaglenie do Prezesa ZUS jako organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."). Odróżnić bowiem należy przewidzianą w k.p.a. instytucję "ponaglenia" od instytucji "zażalenia" uregulowanej w art. 141 - 144 k.p.a. Skoro ponaglenie wymagane nie zostało wniesione, to w związku z tym złożona skarga jest niedopuszczalna, o czym stanowi art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tego tytułu powinna zostać odrzucona (postanowienie WSA w Szczecinie z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 252/22).

Jak argumentował dalej organ, w razie nie odrzucenia skargi, powinna ona zostać oddalona. Zdaniem organu, z przebiegu prowadzonego postępowania nie można mówić o braku podejmowania przez organ czynności zmierzających do wyjaśnienia oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy. Mianowicie 21 marca 2022 r. skarżący złożył wniosek o świadczenie wychowawcze na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r. na dzieci C. Z. i T. Z.. Skarżący dołączył do wniosku PIT-37 za rok 2021, oświadczenie własne o sprawowaniu opieki nad dziećmi oraz postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 19 marca 2021 r., sygn. akt [...] dotyczące ogłoszenia upadłości. Z wyciągu z rejestrów zewnętrznych wynika, że na ww. dzieci świadczenie wychowawcze na podany wyżej okres, było przyznane i wypłacane przez organ gminy, na wniosek matki dzieci. W sprawie prowadzono postępowanie wyjaśniające co do złożonych ww. wniosków. Dnia 6 września 2022 r. skarżący przesłał dodatkowo rodzicielski plan wychowawczy zawarty między nim, a matką dzieci M. Z. (obecnie R. ) oraz ręcznie uzupełniony wniosek SW-R, w którym podał nowy numer rachunku bankowego do wypłaty świadczenia. Organ ustalił, że rodzicielski plan wychowawczy z 2 października 2017 r. nie został zatwierdzony przez sąd, wobec czego plan ten nie może zostać uwzględniony przy ustalaniu prawa do świadczenia. Pismem z 14 października 2022r. organ poinformował skarżącego o powyższych ustaleniach oraz jednocześnie wezwał o nadesłanie dokumentu potwierdzającego faktyczne lub naprzemienne sprawowanie opieki nad dziećmi. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z 21 października 2022 r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu na złożenie dodatkowych dokumentów do 18 grudnia 2022 r., a także wniosek o zastosowanie przy rozpatrywaniu jego sprawy art. 122a k.p.a. Ponadto skarżący ponownie nadesłał rodzicielski plan wychowawczy oraz dodatkowo protokół ze sprawy rozwodowej z 2 października 2017 r., sygn. akt [...], prowadzonej przez Sąd Okręgowy w K.. Następnie 6 grudnia 2022 r. skarżący nadesłał pismo,

w którym przedstawił swoją sytuację osobistą oraz wniósł o wydłużenie terminu

do dostarczenia stosownych dokumentów do 6 marca 2023 r., uzasadniając wniosek brakiem nadesłania przez Sąd Okręgowy odpisu porozumienia rodzicielskiego.

Jak podniósł organ, pomimo złożenia ww. wniosku o wydłużenie terminu

do 6 marca 2023 r., skarżący w dniu 13 lutego 2023 r., w kolejnym piśmie skierowanym do organu, skarży się na przewlekłość postępowania, żąda wydania decyzji w trybie pilnym, tj. do 7 dni od dnia otrzymania pisma i orzeczenia zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania w formie pisemnych przeprosin. Organ wskazał, że decyzją z 9 sierpnia 2023 r. odmówił skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na ww. dzieci na okres świadczeniowy od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r.

Według organu, nawet jeśli przyjąć, iż w konkretnym przypadku doszło do przewlekłości w działaniu organu, to nie miała ona charakteru rażącego. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie taka szczególna sytuacja nie zaistniała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") niniejsza sprawa, jako dotycząca przewlekłości postępowania administracyjnego, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest przewlekłość Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego, wniesionego drogą poczty elektronicznej w dniu 21 marca 2022 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego "500 plus" na dwójkę jego dzieci: T. Z. oraz C. Z., na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r. W sprawie jest bezspornym, iż mimo wystąpienia przez skarżącego z ponagleniem w dniu 6 grudnia 2022 r. do dnia wniesienia skargi, która wpłynęła do organu 2 sierpnia 2023 r., powyższy wniosek nie został rozpatrzony. Natomiast w odpowiedzi na skargę czyli przed dniem rozpatrywania skargi organ poinformował Sąd o zakończeniu powyższego postępowania administracyjnego w postaci wydania decyzji z 9 sierpnia 2023 r., dołączonej do przedłożonych Sądowi akt administracyjnych.

Sąd nie podziela stanowiska organu o niedopuszczalności przedmiotowej skargi z uwagi na niewyczerpanie przed jej wniesieniem środka w postaci ponaglenia

na przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno być wniesione do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. W ocenie Sądu, ww. wymóg wniesienia ponaglenia spełnia skierowane do organu pismo

z 6 grudnia 2022 r., w którym skarżący podnosił, że postępowanie w sprawie prowadzone jest w sposób przewlekły. O charakterze pisma nie decyduje nazwa pisma, ale jego treść. Niezależnie od tego, jakie znaczenie zostanie nadane pismu przez adresata powinno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. To z kolei oznacza, że bez względu na to, jak pismo zostanie zatytułowane, organ ma obowiązek nadać mu właściwy bieg, zgodny z jego treścią.

Stosowne do art. 37 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. zwanej dalej: "k.p.a."), to organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że pojęcie "przewlekłości" zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.. Przewlekłość ma miejsce, gdy "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy".

Z "przewlekłym prowadzeniem postępowania" mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania niezmierzającego – wbrew wynikającej z art. 12 k.p.a. zasadzie szybkości i prostoty postępowania – do bezpośredniego załatwienia sprawy. "Przewlekłe prowadzenie postępowania" ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to – w ocenie Sądu – także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Będą to zatem przypadki prowadzenia postępowania, jeszcze przed upływem terminu do załatwienia sprawy, tyle że w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. Zachowanie organu z puntu widzenia ewentualnej przewlekłości jest już ocenne, podobnie jak ocenna jest waga stwierdzonej przewlekłości (rażąca albo nie).

Sąd podkreśla, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest powoływana wyżej zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga zaakcentowania, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

W myśl art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia wychowawczego wpłynął do organu w dniu 21 marca 2022 r. W dniu 6 września 2022 r. skarżący dosłał organowi rodzicielski plan wychowawczy z 2 października 2017 r. Pierwsza czynność organu w badanej sprawie, prowadząca do jej załatwienia, została wykonana pismem z 14 października 2022 r. W tej dacie organ poinformował skarżącego o konieczności uzupełnienia braku wniosku, poprzez doręczenie dokumentu potwierdzającego sprawowanie przez skarżącego faktycznej naprzemiennej opieki nad dzieckiem. W piśmie tym organ wskazywał, iż z jego ustaleń wynika, że wypłacone jest świadczenie wychowawcze z innej instytucji w Polsce na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r., dla innej osoby uprawnionej. Jednakże takie ustalenie organu nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy. Sąd zauważa, że badając akta administracyjne według kolejności wydarzeń stwierdził, że organ już na wstępnym etapie prowadzenia sprawy powinien wyjaśnić, któremu z wnioskodawców przyznano świadczenie wychowawcze na ww. okres. Ustalenia takie wynikają dopiero z pisma kierowanego do ZUS przez Centrum Usług Opiekuńczych w K. z 8 grudnia 2022 r., w którym widnieje informacja,

że w okresie świadczeniowym 2021/2022 r nie było przyznane i nie było pobierane świadczenie wychowawcze na C. Z. i T. Z.. Powyższe wskazuje na to, że organ nie zintensyfikował działań już na pierwszym etapie postępowania, niezasadnie rozdzielił czynności w dużym odstępie czasu, które mógł zrealizować jednocześnie, aby sprawa mogła być rzetelnie wyjaśniona i załatwiona

w terminie krótszym. Wprawdzie w piśmie z 20 października 2022 r. skarżący zwrócił się do organu o przedłużenie terminu do 18 grudnia 2022 r. do uzupełnienia wniosku

o przedstawienie zatwierdzonego przez właściwy sąd porozumienia rodzicielskiego,

to już wówczas skarżący wnosił, aby uznać sprawę za załatwioną milcząco

w trybie art. 122a k.p.a. Natomiast z pisma skarżącego z 6 grudnia 2022 r. w sposób oczywisty wynikało jego żądanie zakończenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie dokumentów będących w posiadaniu organu. Jedynie z ostrożności procesowej skarżący wniósł wówczas o przedłużenie terminu do uzupełnienia dokumentów wskazując na niemożność otrzymania od właściwego sądu odpisu zatwierdzonego porozumienia rodzicielskiego. Organ dysponując ww. oświadczeniem skarżącego odstąpił jednak od załatwienia sprawy. Pomimo pisma ponaglającego skarżącego z 13 lutego 2023 r., organ nadal nie zmierzał do finalnego rozpatrzenia wniosku z 21 marca 2022 r. Dopiero, w dniu 9 sierpnia 2023 r., czyli po ponad 16 miesiącach od wpływu wniosku organ rozpoznał podanie skarżącego.

Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż organ po wpływie wniosku przez znaczny okres czasu (tj. ponad 6 miesięcy) nie podejmował żadnych działań zmierzających do jego rozpatrzenia. W szczególności nie wykonywał w tym okresie obowiązku wezwania strony do uzupełnienia podania. Następnie po 6 grudnia 2022 r. - przez długi okres 8 miesięcy, organ nie wykonywał żadnych istotnych czynności, mających znaczenie dla wyniku sprawy. Prowadzone postępowanie było tym samym rozwlekłe, niesprawne i trwało ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia.

Zatem Sąd uznał, iż w toku postępowania zaistniał będący przedmiotem skargi stan przewlekłości organu o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku).

Sąd uznał też na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że powyższa przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 21/19 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 16 czerwca 2021 r. sygn. akt. I SAB/Wr 495/21, że dokonując oceny czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.

W ocenie Sądu sytuacja, w której strona czeka na rozstrzygnięcie organu, sygnalizuje zainteresowanie jak najszybszym zakończeniem sprawy, czego organ nie dostrzega, ignorując istnienie prawem przewidzianych terminów, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Organ nie wykazał, aby racjonalnym była wielomiesięczna bierność w wyjaśnieniu kompletności wniosku skarżącego. Sąd uznał, że czas trwania kontrolowanego postępowania przekroczył rozsądne granice, naruszając prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Z uwagi natomiast na fakt, że w okresie pomiędzy wniesieniem skargi a datą jej rozpatrzenia przez Sąd organ wydał decyzję z 9 sierpnia 2023 r. w sprawie o przyznanie świadczenia 500 plus, czyni to bezprzedmiotową skargę w zakresie zobowiązania organu do rozparzenia wniosku. Tym samym postępowanie sądowe podlegało umorzeniu o czym Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku).

Jednocześnie w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.000 zł jako środka o charakterze dyscyplinującym (pkt IV sentencji wyroku). Ustalając wysokość tej sumy Sąd wziął pod uwagę potrzebę zrekompensowania stronie dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego sposobu rozpoznawania jej sprawy przez organ. Orzeczenie o tym środku jest, podobnie jak i o grzywnie, fakultatywne, tj. zostało oparte na uznaniu sędziowskim. Zastosowanie tych dodatkowych środków jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). Suma ta nie mogła być jednak przyznana w oczekiwanej przez skarżącego wysokości, gdyż ww. rekompensata nie jest równoważna z odszkodowaniem za poniesioną szkodę. Jej przyznanie zostało pozostawione uznaniu sądu administracyjnego i opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Nie znajdując podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w tej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).

Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl