Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 551/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Asesor WSA Anetta Makowska - Hrycyk, Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Protokolant Referent Tomasz Gołębiowski, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 r., sprawy ze skargi ze skargi R. K., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr BP.501.2429.2020.1284.DL1.80, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, , , , oddala skargę w całości.,


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2002 r. - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD) z 10 listopada 2020 r. w przedmiocie nałożenia na R. K. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz lp. 1.1. i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Kara ta stanowiła konsekwencję: wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że 24 sierpnia 2020 r. we W. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. B. (obywatel U.). Z ustaleń kontroli (udokumentowanej protokołem nr [...]) wynika, że kierowca wykonywał zarobkowy przewóz osób we W. z ul. [...] na ul. [...]. Przewóz zamówiony został za pomocą aplikacji [...]. Opłata za przejazd wyniosła 36,29 zł. W toku kontroli przesłuchano kierowcę, który potwierdził okoliczność wykonywania zarobkowego przewozu pasażera na ww. trasie, przy użyciu aplikacji [...] oraz odpłatny charakter usługi przewozu. Kierowca zeznał m.in. że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie R. K., ul. [...],[...] W. Wskazał, że zarejestrował się jakiś czas temu w aplikacji [...], po czym otrzymał wiadomość, że R. K. zaprasza go do współpracy jako partner. Wykonał wymagane badania lekarskie i orzeczenie psychologiczne, po czym podjął współpracę ze skarżącym. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej na pojazd o nr rej. [...] przedsiębiorcy R. Jednocześnie nie okazał żadnych innych uprawnień na wykonywanie przewozu osób.

Ponadto, z wykonanej przez kontrolujących podczas kontroli dokumentacji fotograficznej wynikało, że samochód marki [...] o nr rej. [...] nie był oznakowany jako taksówka (nie posiadał koguta "TAXI", nie posiadał też numeru bocznego, nie posiadał taksometru). Zamówienie przewozu za pomocą aplikacji [...], odpłatny charakter przewozu potwierdził także pasażer. Ponadto, kontrolujący zabezpieczyli zrzuty z ekranu telefonu pasażera z aplikacji potwierdzające m.in. datę i godzinę przejazdu, trasę przewozu, wysokość opłaty, markę pojazdu, imię kierowcy. Poza tym pasażer okazał wydruk faktury nr [...] z 24 sierpnia 2020 r. wraz z załącznikiem (tzw. umowa transportowa). Faktura została wystawiona przez [...] B.V. w imieniu R., ul. [...], [...] W. za usługę transportową 24 sierpnia 2020 r. na kwotę 36,29 zł. Jak wynika z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz z pisma Wydziału Transportu Urzędu Miejskiego Wrocławia z 28 października 2021 r. skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego przewozu drogowego osób taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta Wrocławia od 14 lutego 2020 r. do 14 lutego 2035 r. oraz figuruje w ewidencji przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Na dzień 24 października 2020 r. skarżący posiadał udzieloną 14 lutego 2020 r. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której miał zgłoszony pojazd marki [...] o nr rej. [...] posiadający nr boczny [...], a zatem pojazd którym dokonano przewozu.

W ocenie organów faktycznym wykonawcą przewozu był skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: R., ul. [...], [...] W.. W ocenie organów kierowca nie wykonywał przewozu osób taksówką, pojazd gdyż nie był oznakowany jako taksówka, a jednocześnie skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W konsekwencji organy uznały, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. i zakwalifikowały przewóz, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w wysokości stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Fakt uiszczenia zapłaty za przewóz przez pasażera jest bowiem niewątpliwy.

Dodatkowo, organ wskazał, że pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierowca wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli drogowej oraz dokumentacja fotograficzna pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tym samym pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał też wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdyż przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 781 § 2 k.c. oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej, co nie oznacza jednak, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji [...] stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Zatem nawet gdyby zamówienie usługi transportowej i ustalenie warunków jej wykonania oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie uznać za formę umowy o usługę transportową, to jednak nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez art. 18 ust. 4b u.t.d., gdyż oświadczenia w niej zawarte nie są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana w aplikacji kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie.

W zakresie zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji uznał za niezasadny zarzut pominięcia dowodów. Wskazał, że bezspornym jest, iż w toku postępowania pełnomocnik skarżącego przedłożyła oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy oraz umowę zlecenia z 28 sierpnia 2020 r., na co wskazał organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ I instancji słusznie stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności i dowodów, które wskazywałyby, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Okoliczność, iż z okazanych dokumentów wynika, że skarżący podpisał umowę zlecenia z kierowcą 28 sierpnia 2020 r. nie oznacza natomiast, zdaniem organu, że w chwili kontroli przewóz nie był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy. Co więcej, kierowca zeznał, że wykonywał przewóz w imieniu strony. Organ II instancji nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż usługa przewozu wykonywana poddanym kontroli pojazdem będącym w prawnym posiadaniu strony była wykonywana przez kierowcę bez wiedzy skarżącego, gdyż z danych z aplikacji [...] jednoznacznie wynika, że faktura nr [...] została wystawiona pasażerowi przez [...] B.V. w imieniu przedsiębiorcy R. K. Zdaniem organu, już samo wystawienie faktury wskazuje, że skarżący uczestniczył w wykonywanej usłudze przewozu. Dodatkowo, kierowca okazał do kontroli wypis z licencji wydany skarżącemu.

Organ II instancji wskazał, że jeżeli kontrolowany pojazd nie spełniał wymogów określonych w przepisach prawa dla taksówek (w tym § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, Dz.U. z 2016 r. poz. 2022), co wyłącza możliwość zakwalifikowania takiego przewozu jako wykonywanego taksówką. Jednocześnie w sytuacji, gdy pojazd jest samochodem osobowym albo może być kwalifikowany jako pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą konieczne jest uzyskanie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. Tymczasem poddany kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych (pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji [...], a nie na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej). Jednocześnie ww. pojazd nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego też organ uznał, że wykonywanie przewozu wymagało zatem uzyskania stosownego uprawnienia tj. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił zaskarżonej decyzji :

1. błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niezastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p..a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z 10 listopada 2020 r. pomimo, że organ ten niewłaściwie zastosował art. 5b ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie wykonywał 24 sierpnia 2020 r. przewozu taksówką, lecz przewóz okazjonalny samochodem osobowym, a zatem pojazdem, który nie spełnia wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 2 pkt 43 p.r.d., w sytuacji, gdy ten przewóz został wykonany jako krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką ("Licencja Taxi"), ponieważ:

a) Prezydent Miasta Wrocławia udzielił skarżącemu Licencji Taxi 14 lutego 2020 r. nr [...], do której zgłoszony został samochód osobowy skarżącego marki [...] o nr rej. [...] ("[...]"), którym wykonywany był przewóz w dniu 24 sierpnia 2020 r., a organ II instancji we własnym zakresie potwierdził ważność tych uprawnień na dzień przeprowadzenia kontroli, a kierujący [...] przedstawił wypis z Licencji Taxi,

b) przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego jest działalność taksówek osobowych (PKD 49.32.Z), skarżący jest wpisany do ewidencji przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką,

c) [...] spełniała wymogi określone w art. 2 pkt 43 p.r.d, co organ II Instancji przyznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - [...] posiadała numer boczny [...], opłata za przejazd w dniu 24 sierpnia 2020 r. była ustalona na podstawie aplikacji [...],

2. błędne zastosowanie art 138 § 1 pkt 1 k.p..a oraz niezastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p..a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z 10 listopada 2020 r. pomimo, że organ ten błędnie zastosował pkt 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. (niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji),

a) pkt 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji),

b) pkt 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. (za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4au.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy), w sytuacji gdy równocześnie organ I instancji uznał kontrolowany przewóz za przewóz okazjonalny wykonywany pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, a tym bardziej skarżący:

i. nie posiada takiej licencji (ponieważ licencja na przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób nie istnieje),

ii. nie zgłosił pojazdu wykonującego przewóz do licencji na przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu mniej niż 7 osób (ponieważ nie można zgłosić zmian do licencji, która nie istnieje).

III. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 18 ust. 4a u.t.d. poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym, gdzie pojazd skarżącego nie spełnia kryterium określonego w tym przepisie, albowiem nie jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a zatem skarżący nie wykonywał nim przewozu okazjonalnego,

2. art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez bezzasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej określonej w załączniku nr 3 (poz. 1.1 i 2,11) za wykonywanie przewozu okazjonalnego bez licencji i samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, podczas gdy w dniu kontroli skarżący posiadał Licencję Taxi, dokonywał przewozu taksówką, a zatem nie naruszył tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej: u.t.d.). Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9; 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

W rozpoznawanej sprawie organy – zdaniem Sądu – prawidłowo stwierdziły dwa naruszenia: wykonywanie wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji tj. naruszenie lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy tj. naruszenie sankcjonowane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Za naruszenie te organy nałożyły na skarżącego – mając na uwadze w art. 92a ust. 3 u.t.d. – karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Odnosząc się do istoty sporu wskazać należy, że skarżący kwestionuje przede wszystkim uznanie organów, że zarobkowy przewóz osób wykonywany 24 sierpnia 2020 r. stanowił przewóz okazjonalny. Skarżący konsekwentnie utrzymuje bowiem, że nie był to przewóz okazjonalny, lecz przewóz taksówką, wykonywany w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (PKD 49.32.Z), na który uzyskał stosowną licencję nr [...], pojazdem prawidłowo (zdaniem strony skarżącej) oznaczonym jako taksówka i numerem bocznym [...]. W konsekwencji powyższego, zdaniem skarżącego, skoro wykonywał przewóz oznaczoną taksówką w ramach licencji na taksówkę, to nie ciążył na nim obowiązek posiadania licencji na przewóz osób samochodem osobowym.

Sąd nie zgodził się jednak z twierdzeniami skarżącego, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i obowiązujących przepisach, a tym samym za prawidłowe uznał stanowisko organów.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c)po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadą - wynikającą z przytoczonego wyżej art. 5 ust. 1 u.t.d. – jest zatem, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (jako działanie faktyczne) wymaga odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji – odrębnej – co wymaga podkreślenia Sądu od pozostałych, udzielenie której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określona w art. 6 u.t.d.

Regulacja art. 12 ust. 2 u.t.d., w myśl której, licencja na krajowy transport drogowy osób m.in. samochodem osobowym nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany - taksówką (co wymaga podkreślenia Sądu) - na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d.

Potwierdza to istnienie podziału przewozów na przewozy okazjonalne i przewozy wykonywane taksówką. I co istotne każda z ww. formy przewozu wymaga (co już zostało przez Sąd powyżej wykazane) odrębnej licencji. Zgodnie z tytułem ustawy, wszystkie wskazane w niej formy i odmiany przewozu stanowią transport drogowy. Zatem przewóz okazjonalny nie jest czymś innym niż transport drogowy lecz stanowi jedną z jego uregulowanych ustawą form.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym protokołu kontroli i dokumentacji fotograficznej) wynika, że kontrolowanym pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierowca wykonywał zarobkowy przewóz osób we W. z ul. [...] na ul. [...]. Kurs zamówiony został przez aplikację [...]. Za wykonaną usługę została naliczona opłata 36,29 gr. Za ww. usługę wystawiona została faktura z 24 sierpnia 2020 r. (nr [...]) przez [...] B.V. w imieniu R., ul. [...], [...] W. W trakcie kontroli kierujący okazał wpis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną na ww. pojazd przedsiębiorcy R., nie okazał natomiast licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. A jak wynika z wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej oraz z treści zeznań kierowcy kontrolowany pojazd, którym wykonywano sporny przewóz, nie był oznakowany jako taksówka (tym samym taksówką nie był). Jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy pojazd ten "nie był wyposażony w taksometr, numery boczne są w bagażniku, a oznakowanie taxi zostało uszkodzone". Powyższe przeczy zatem twierdzeniom skargi, iż przewóz dokonywany był taksówką i posiadał numer boczny [...]. W konsekwencji powyższego – organy prawidłowo uznały – że okazana w trakcie kontroli licencja Taxi nie odpowiadała faktycznie wykonywanemu w dniu kontroli zarobkowemu przewozowi osób samochodem osobowym. Tym samym, prawidłowo organy przyjęły, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. i zakwalifikowały ten przewóz, jako wykonywany bez licencji, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. I bez znaczenia pozostaje tutaj okoliczność, że "przedmiotem działalności skarżącego jest działalność taksówek osobowych", gdyż w orzecznictwie ugruntowany jest podgląd zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji, traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (m.in. wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08; z 3 kwietnia 2019 r., II GSK 701/17 i 4 listopada 2009 r., II GSK 166/09). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło zatem nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w odnośnych ewidencjach i rejestrach, lecz rzeczywiście wykonuje odpłatnie (i choćby nawet jednorazowo) usługę przewozu osób lub rzeczy, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2020 r., VI SA/Wa 2359/19).

Sąd nie zgodził się nadto ze skarżącym, iż ww. przewóz nie stanowił "przewozu okazjonalnego". Z akt sprawy wynika, że kierowca opisaną usługę wykonywał pojazdem ([...] o nr. Rej. [...]), który nie był oznaczony jako "Taxi" (co istotne) i przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Skoro zatem stwierdzono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, to oznacza, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Powyższe oznacza, że skarżący dopuścił się także (na co słusznie wskazały organy) naruszenia sankcjonowanego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że sporny w sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, który nie spełniał wymogów wykonywania tego przewozu, określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., tj. nie był wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, warunki tego przewozu (wykonywanego w dniu kontroli) nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (umowa na przejazd została zawarta przez aplikację [...]), a przewóz został opłacony. Zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji [...] nie stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b) u.t.d., który wprost wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa. Skoro zatem materiał dowodowy potwierdza, że przejazd nie był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d., pojazdem, który był wyłącznie własnością skarżącego, to w konsekwencji za zasadne należy uznać wymierzenie skarżącemu, w imieniu i na rzecz którego sporny przewóz był wykonywany, kary pieniężnej za naruszenie sankcjonowane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że kontrolowany pojazd (wbrew ustaleniom organów) był jednak taksówką, gdyż wykonywał usługę transportu drogowego w oparciu o "licencję taksówkową", pojazdem zgłoszonym do tej licencji i spełniał (zdaniem strony) wymagania z art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym wskazać należy, że sama okoliczność zgłoszenia pojazdu do licencji na taksówkę nie przesądza jeszcze o tym, że pojazd ten rzeczywiście jest taksówką. Zgłoszony do tej licencji pojazd – aby móc uznać go za taksówkę - musi bowiem spełniać wymogi z art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), a których jak wynika z akt sprawy – wbrew twierdzeniom skargi - nie spełniała zgłoszona do licencji [...] o nr. rej. [...], którą wykonywany był przejazd w dniu kontroli. Z protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej oraz zeznań kierowcy wykonującego przewóz wynika, że kontrolowany pojazd nie został oznaczony jako taksówka (nie posiadał koguta "TAXI", nie posiadał też numeru bocznego, nie posiadał taksometru).

Z art. 2 pkt 43 p.r.d. wyraźnie natomiast wynika, że taksówka to "pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 i 209)".

Z kolei przepis § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) – dalej: rozporządzenie, określa obowiązkowe wyposażenie taksówki. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu taksówkę wyposaża się w:

1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje;

2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów;

3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz;

4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów;

5) (uchylony);

6) apteczkę doraźnej pomocy;

7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre);

8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom:

a) rozmieszczenie: na dachu,

b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu,

c) (uchylona),

d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza.

Dopuszcza się uzupełnienie światła, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, o dwa światła migające barwy żółtej samochodowej, umieszczone po obu stronach lampy we wspólnej obudowie. Światła te mogą być włączane i wyłączane odrębnym wyłącznikiem przez kierowcę taksówki w razie zagrożenia jego bezpieczeństwa (ust. 2). Dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom:

1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej i z prawej strony światła z napisem "TAXI";

2) barwa: biała lub żółta samochodowa;

3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności napisu "TAXI" (ust. 3).

Dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego (ust. 4).

W ocenie Sądu, w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób o kwalifikacji takiej działalności na potrzeby stosowania art. 5b ust. 1 u.t.d. decyduje rodzaj pojazdu, którym przewóz jest wykonywany. Aby uznać przewóz za przewóz wykonywany w ramach usługi transportu drogowego osób taksówką, pojazd którym usługa jest wykonywana musi spełniać wymagania nałożone przez ustawodawcę na taksówki, czyli wymagania ściśle dookreślone w art. 2 pkt 43 p.o.r.d., w tym warunki wskazane w § 24 pkt 1 rozporządzenia. Tym samym przyjąć należy, że pojazd nieposiadający jakichkolwiek cech charakterystycznych taksówki, w tym obowiązkowego wyposażenia, takiego jak światło z napisem "TAXI" nie tylko nie spełnia wymogów stawianych taksówkom, ale taksówką po prostu nie jest, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której w pojeździe stwierdzono brak koguta "TAXI", numeru bocznego, taksometru oraz brak użycia aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. W tym miejscu wskazania dodatkowo wymaga, że opłata za przewóz taksówką musi być ustalona na podstawie taksometru, w który pojazd jest wyposażony zgodnie z warunkami technicznymi dla taksówki albo, jeżeli nie ma taksometru, kierowca musi używać odpowiedniej aplikacji spełniającej warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób z dnia 28 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 954). W związku z tym, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy osób pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, ustala opłatę za tę usługę na podstawie aplikacji, która nie spełnia zakreślonych prawem warunków np. brak funkcji kasy rejestrującej sprzężonej z aplikacją, zostaje naruszony art. 13b ust. 1 u.t.d., a wykonywany przewóz nie może być uznany za przewóz drogowy taksówką, lecz winien być uznany za przewóz okazjonalny, który z kolei wymaga odrębnego uprawnienia (którego jak wynika z akt sprawy skarżący nie posiadał). I z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Przewóz był wprawdzie wykonywany pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, jednak niewyposażonym w koguta "TAXI", taksometr, a opłata za przejazd została pobrana bez użycia aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone przepisami prawa. Ponadto przewóz został zamówiony telefonicznie i nie był wykonywany na linii komunikacyjnej w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, a zatem także nie był przewozem regularnym, ani przewozem wahadłowym.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że opłata za przejazd została pobrana za pośrednictwem aplikacji moblinej [...] wskazać należy, że wymagania dotyczące aplikacji mobilnej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz.U. z 2020 r. poz. 954). Zgodnie z jego § 5 aplikacja zapewnia m.in. funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania spełniającą wymagania rozporządzenia Ministra Finansów z 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz.U. z 2020 r. poz. 957). Tymczasem skarżący ani w toku postępowania, ani w skardze nie przedstawiła dowodów świadczących o fakcie spełniania przez aplikację [...] w dniu kontroli wymagań określonych dla aplikacji mobilnej, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z 28 maja 2020 r.

Nie sposób się także zgodzić ze stroną skarżącą, że w przypadku braków w wyposażeniu taksówki skarżący powinien ponieść (jedynie) kary pieniężne za braki w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że ustalenie, czy miał miejsce przewóz taksówką, czy przewóz okazjonalny stanowi odrębną kwestią od stwierdzenia określonych naruszeń, które mają charakter następczy. Ustalenie okoliczności faktycznych sprawy jest czynnością poprzedzającą proces subsumpcji, a więc w tym przypadku przypisania skarżącemu naruszenia określonych przepisów. Samochód osobowy nieposiadający jakichkolwiek cech charakterystycznych taksówki, w tym obowiązkowego wyposażenia, takiego jak światło z napisem "TAXI" nie spełnia wymogów stawianych taksówkom, a skoro tak to trudno przyjąć, za skarżącym, że w chwili dokonywania odpłatnego przewozu pasażerów, przejazd ten był wykonywany właśnie taksówką, w konsekwencji tego organy prawidłowo przyjęły, że skarżący winien uiścić karę w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji.

Końcowo Sąd za chybiony uznał zarzut "błędnego zastosowanie art 138 § 1 pkt 1 k.p..a oraz niezastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z 10 listopada 2020 r. pomimo, że organ ten błędnie zastosował pkt 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. (niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji)", gdyż jak wynika z zaskarżonej decyzji z tego powodu na skarżącego nie została nałożona kara. Nałożone kary dotyczyły naruszeń l.p. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Końcowo wskazać należy, że zdaniem Sądu organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika 3 do u.t.d., za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 12.000 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.