Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1028/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 49b ust. 2 i 3,
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: 151, art. 190
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 25
journal: Dz.U. 2020 poz 471
law: Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
article: art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 40 par. 2, art. 44 par. 1-4, art. 142
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 49b ust. 1, art. 49h, art. 49f,
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 11 października 2022 r., nr [...], wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 49b ust. 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r., w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r., poz. 471), Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (zwany dalej: "organem II instancji" lub "ZWINB w Szczecinie") po rozpatrzeniu odwołania A. H. (zwanego dalej: "stroną" lub "skarżącym") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (zwanego dalej: "organem I instancji) z 21 lipca 2022r., nr [...], nakazującej stronie rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - przydomowej oranżerii służącej lokalowi mieszkalnemu nr [...], położonemu w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] wybudowanej na stropodachu części podziemnej zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych nadziałce nr [...], obr. [...], przy [...] w S..

W uzasadnieniu ww. decyzji organ II instancji wskazał na następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z 2 marca 2012 r. Wojewoda Zachodniopomorski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ś. z 11 października 2011 r., wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu

z przeznaczeniem na oranżerię w budynku przy ul. [...] w S., na działce nr [...], obręb [...] S. i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie sprzeciwu. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem zgłoszenia są wykonane roboty budowlane, polegające na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię, a nie zamiar ich wykonania.

Mając na względzie powyższe, w dniu 2 kwietnia 2012 r., organ I instancji przeprowadził oględziny ww. nieruchomości i stwierdził, że na tarasie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym zostały wykonane roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię.

W wyniku tych robót powstała oranżeria o powierzchni zabudowy 6,27 m2 (wymiary 448 cm x 140 cm) i wysokości od 2,20 m do 2,72 m. Obiekt posiada trzy przejrzyste ściany i jednospadowy przejrzysty dach, przylega do ściany zewnętrznej budynku. W trakcie oględzin organ I instancji ustalił, że inwestorem ww. robót budowlanych jest strona, właściciel mieszkania nr [...] w ww. budynku. W treści protokołu z kontroli zawarto informację, że oranżeria powstała późną wiosną w 2010 r. Informacja ta pochodziła od osób biorących udział w kontroli, nie zaś od inwestora budowy oranżerii.

W dniu 6 czerwca 2012 r., w siedzibie organu I instancji spisano protokół, w którym strona wskazała, że zabudowę tarasu wykonano po dokonaniu zgłoszenia, po upływie 30 dni od dokonania tej czynności, a decyzję Prezydenta Miasta S. z 11 października 2011 r., strona otrzymała w dniu 23 listopada 2011 r. Po odczytaniu protokołu strona podpisała go bez uwag.

Postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., organ I instancji nałożył na stronę, obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia:

- zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- szkiców lub rysunków obiektu wraz z wymaganiami opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wraz

z projektem zagospodarowania działki lub terenu wykonanego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane,

- potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii zaświadczeń, aktualnych na dzień opracowania projektu, o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz kopii decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanej przedmiotowej oranżerii do stanu zgodnego z prawem.

Postanowienie to zostało wysłane do stron postępowania, w tym do strony, na adres do korespondencji wskazany w piśmie z 20 stycznia 2012 r.

Wobec faktu niewykonania przez stronę obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, organ I instancji decyzją z 19 października 2012 r., nakazał stronie rozbiórkę wybudowanej oranżerii.

Po nieskutecznym wniesieniu odwołania od ww. decyzji (strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania), strona wystąpiła do ZWINB w Szczecinie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu I instancji z 19 października 2012 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzją z 5 lutego 2013 r. ZWINB w Szczecinie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z 19 października 2012 r. Strona, zastępowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od ww. decyzji ZWINB w Szczecinie z 5 lutego 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: "GINB"), decyzją z 25 marca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję ZWINB z 5 lutego 2013 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GINB z 25 marca 2013 r. WSA w Warszawie, wyrokiem z 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1081/13, oddalił skargę na decyzję GINB z 25 marca 2013 r. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej strony, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 225/14, uchylił wyrok Sądu I instancji z 25 października 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1081/13 oraz uchylił decyzję GINB z 25 marca 2013 r. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że nie można skutecznie wywieść niespełnienie obowiązku skoro stronie nie doręczono, zgodnie z przepisami prawa, postanowienia organu I instancji z 14 sierpnia 2012 r. Ustalenie czy wykonano roboty budowlane przed zgłoszeniem przesądza o dopuszczalności zastosowania nakazu rozbiórki. Takich ustaleń w sprawie brak. Nie daje takich podstaw protokół z oględzin, w którym zapisano o spostrzeżeniach osób, które nie zostały przesłuchane w charakterze świadków. W oględzinach nie uczestniczył skarżący, tym samym pozbawiono go możliwości obrony. W sprawie organy orzekające nie ustaliły stanu faktycznego, który dawał podstawy prawne do zastosowania art. 49b ust. 1 p.b. W konsekwencji naruszyły art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odmawiając zastosowania sankcji nieważności.

GINB decyzją z 13 stycznia 2016 r., będąc związany ww. wyrokiem NSA, uchylił decyzję ZWINB w Szczecinie z 5 lutego 2013 r. i stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z 19 października 2012 r. nakazującą stornie rozbiórkę oranżerii.

W obrocie prawnym pozostało postanowienie organu I instancji z 14 sierpnia

2012 r. nakazujące stronie przedłożenie, w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia, określonych dokumentów w celu umożliwienia inwestorowi doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, które - jak wskazał Sąd - nie zostało doręczone stronie, zgodnie z przepisami prawa.

Ponownie rozpatrujący sprawę organ I instancji, w dniu 28 lipca 2016 r. i w dniu 16 sierpnia 2021 r. przeprowadził, w obecności inwestora, oględziny zabudowy tarasu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w S., z przeznaczeniem na oranżerię. W trakcie tych oględzin dokonano ponownie pomiaru obiektu (wskazano jako ca 4,48m x 1,35 m w rzucie i wysokości zmiennej od ca 2,24 m - 2,67m). Do sporządzonego protokołu z 28 lipca 2016 r., skarżący oświadczył, "że w listopadzie 2011 r. rozpoczął roboty budowlane polegające na zabudowie części terenu przed lokalem nr [...]. Zabudowa została dokonana systemem P. - przez Firmę U. "z siedzibą w P. ". Wykonawca ww. robót, w oświadczeniu z 17 lutego 2022 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczył, że zabudowa powyższego tarasu"była montowana w pierwszej dekadzie listopada 2011 r. ".

Organ I instancji mając na uwadze, nieprawidłowość doręczenia stronie postanowienia organu I instancji z 14 sierpnia 2012 r., pismem z 27 kwietnia 2022 r. zobowiązał stronę oraz jej pełnomocnika będącego radcą prawnym do doręczenia dokumentów jednoznacznie poświadczających o prawie reprezentacji strony

i w konsekwencji wskazujących na prawidłowy adres do doręczeń.

W dniu 20 maja 2022 r. do organu I instancji wpłynął oryginał pełnomocnictwa udzielonego przez stronę r. pr. M. C., która potwierdziła przyjęcie pełnomocnictwa, i że jest jedynym pełnomocnikiem w niniejszej sprawie.

Organ I instancji przy piśmie przewodnim z 1 czerwca 2022 r., przesłał pełnomocnikowi strony, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, kopię postanowienia tego organu z 14 sierpnia 2012 r., o treści: "nakładam obowiązek na Pana A. H. zam. w [...] przy ul. [...] w miejscowości W. przedłożenie w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia niżej wymienionych dokumentów w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanej oranżerii na tarasie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym położonym na nieruchomości przy ul. [...] dz. nr [...] obręb [...] w S., do stanu zgodnego z prawem, tj.:

- zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- szkiców lub rysunków obiektu wraz z wymaganiami opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wraz

z projektem zagospodarowania działki lub terenu wykonanego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane,

- potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii zaświadczeń, aktualnych na dzień opracowania projektu, o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz kopii decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ".

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej wynika, że w dniu

14 czerwca 2022 r. została ona doręczona adresatowi.

Decyzją z 21 lipca 2022 r., organ I instancji działając na podstawie art. 49b ust. 3 p.b., nakazał rozbiórkę przedmiotowej oranżerii, ponieważ strona nie wywiązała się w terminie z obowiązku nałożonego ww. postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r.

Strona, zastępowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z 21 lipca 2022 r., której zarzuciła naruszenie:

1) art. 77 k.p.a. w zw. z art. 49h ust. 3 p.b. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz

art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, poprzez nakazanie stronie rozbiórki przydomowej oranżerii, w sytuacji, gdy ww. obiekt budowlany został wybudowany w roku 2011, na co został przedstawiony przez skarżącego materiał dowodowy;

2) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nierzetelne prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Autor odwołania podniósł, że organ I instancji swoją decyzję winien oprzeć o całość dokumentacji w sprawie, także tej z 2011 r. Nakładanie na stronę w 2022 r. jakiegokolwiek obowiązku przedstawienia dokumentacji nie ma sensu, gdyż organ ma ją w swoim posiadaniu, a od 2011 r. nic się w tej sprawie nie zmieniło. Poza tym pełnomocnik strony wskazał: "jeszcze raz organ doręczył jedynie postanowienie z dnia 14 sierpnia 2012 r. w roku 2022, w dacie tej nie miałam pełnomocnictwa. Jeśli już miałoby dojść do doręczenia mi postanowienia to winno ono być obarczone albo pismem przewodnim z informacją o doręczeniu decyzji z uwagi na brak możliwości wcześniejszego doręczenia, albo wydać powinno być w sprawie nowe postanowienie z daty 2022 r. ". Doręczenie pełnomocnikowi decyzji z 2012 r., w 2022 r., to działanie niedopuszczalne i mocno naruszające dobre zasady, jak i przepisy prawa.

Ponadto wnoszący odwołanie, przytaczając art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b., wskazał, że do budowy ogrodu zimowego jest potrzebne tylko zgłoszenie do odpowiedniego organu, jeśli wielkość takiego obiektu nie przekracza 35 m2. Wybudowana oranżeria spełnia warunki określone przepisami i została wzniesiona za przyzwoleniem wspólnoty mieszkaniowej.

Powołaną na wstępie decyzją z 11 października 2022 r. organ I instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 21 lipca 2022 r.

Organ II instancji wskazał, że przedmiot postępowania dotyczy oranżerii o wymiarach ca 4,48m x l,35m (pow. zabudowy ca 6,05 m2) i wysokości ca od 2,24 m do 2,67m, wybudowana przez stronę w listopadzie 2011 r., na tarasie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w S.. Według organu II instancji, okres budowy oranżerii w listopadzie 2011 r. był wielokrotnie potwierdzany przez stronę, która jest właścicielem ww. lokalu mieszkalnego.

Obiekt będący przedmiotem postępowania, organ II instancji zaklasyfikował, jako obiekt, wymieniony w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. (wolno stojący parterowy budynek gospodarczy, wiata i altana oraz przydomowa oranżeria - ogród zimowy,) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2, powierzchni działki). Obiekt ten w zw.

z art. 30 ust. 1 p.b., zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor mógł legalnie rozpocząć roboty budowlane, jeżeli po upływie 30 dnia od dnia złożenia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, co oznacza, że tylko 30. dniowe milczenie organu uprawniało inwestora do rozpoczęcia zamierzonych w zgłoszeniu robót budowlanych (art. 30 ust. 5 p.b.).

Organ II instancji zauważył, że o tym, czy decyzja wnosząca sprzeciw została wydana z zachowaniem ww. trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia przesądza data nadania decyzji o sprzeciwie w placówce operatora pocztowego, a nie data doręczenia sprzeciwu stronie postępowania. W przypadku wykonania robót budowlanych pomimo sprzeciwu wniesionego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej w terminie przewidzianym w przepisach p.b., takie roboty należy traktować tak samo, jak wykonane w stanie samowoli budowlanej.

Wskazując na akta sprawy, organ II instancji stwierdził, że Prezydent Miasta S., w ustawowym terminie, decyzją z dnia 11 października 2011 r., wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego w dniu 28 września 2011 r. przez stronę zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu lokalu z przeznaczeniem na oranżerię.

Organ II instancji wskazał, że z uzasadnienia decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2012 r. wynika, że: "W dniu 18 stycznia 2012 r. Pan A. H. przesłał drogą elektroniczną do organu odwoławczego potwierdzenie terminu montażu oranżerii (tj. dnia 25.11.2011 r. przy [...]). (...) Sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia z dnia 28.09.2011r. wniesiono dnia 11.10.2011r., tj. po 13 dniach, a po 15 dniach nadano przesyłkę zgodnie z art. 39 Kpa — przez swojego pracownika), pod wskazany przez inwestora adres w zgłoszeniu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że były dwie próby doręczenia, tj. w dniu 13.10.2011 r. oraz w dniu 14.10.2011r., awizowano na dzień 18.10.2011 r., następnie w dniu 26.10.2011r. adnotacja, że zwrot nie podjęto w terminie. Organ I instancji ponownie nadał przesyłkę, przez pocztę, w dniu 15.11.2011 r. pod wskazany przez inwestora adres w zgłoszeniu i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru inwestor odebrał przesyłkę dnia 24.11.2011 r.".

Według organu II instancji, strona mimo sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej, wykonała 25 listopada 2011 r. roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię. Fakt ten dowodzi, że strona dopuściła się samowoli budowlanej. W przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, zastosowanie mają przepisy art. 49b p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania. Organ I instancji postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., nałożył na stronę, obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia, umożliwiając inwestorowi zalegalizowanie samowoli. Postanowienie to, organ I instancji przesłał do stron postępowania w tym (po wykonaniu zaleceń NSA przedstawionych w wyroku o sygn. akt II OSK 225/14), do pełnomocnika wskazanego przez stronę. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 14 czerwca 2022 r. pełnomocnik strony odebrał to postanowienie. Z akt sprawy wynika, że strona nie przedłożyła wymaganych dokumentów.

Organ II instancji wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym, w związku z nowelizacją przepisów ustawy Prawo budowlane, procedura legalizacji odbywa się w oparciu o inne podstawy prawne, jednakże w art. 25 ustawy z 13 lutego 2020r. (Dz. U. z 2020r. poz. 471) o zmianie ustawy Prawo budowlane i innych ustaw, określono przepisy przejściowe do nowelizacji ustawy Prawo budowlane, obowiązującej od dnia 19 września 2020 r., w których zapisano "Do spraw uregulowanych ustawą zmienioną w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienionej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym ".

Dalej organ II instancji wskazał, na wynikające z art. 49b ust. 3 p.b., konsekwencje w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, tj. stosuje się wówczas przepis ust. 1, zgodnie z którym, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Ustosunkowując się do argumentów przedstawionych w odwołaniu,

organ II instancji wyjaśnił, że ustawa p.b. jednoznacznie określa procedury postępowania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. i nie pozwala organom nadzoru budowlanego na uznaniowe jej stosowanie. Postanowienie organu I instancji z 14 sierpnia 2012 r., zostało doręczone wraz z pismem przewodnim pełnomocnikowi strony w dniu 14 czerwca 2022 r. W piśmie przewodnim organ I instancji powołał się na wyrok NSA określający między innymi przyczyny uchylenia wydanej uprzednio decyzji o nakazie rozbiórki wybudowanej oranżerii, służącej lokalowi nr [...] w budynku przy ul. [...] w S.. Z akt sprawy wynika, że strona, zastępowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, który zapoznawał się z aktami sprawy, więc znana była mu treść dokumentów zawartych w aktach. Organ II instancji wskazał ponadto, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, zatem doręczenia postanowienia organu I instancji dokonano zgodnie z przepisami k.p.a.

Następnie organ II instancji, odniósł się do argumentu odwołania o tym, że w tej sprawie winno być wydane postanowienie datowane na 2022 r. Według organu II instancji, organ powiatowy nie mógł wydać ponownie postanowienia zmieniając datę jego wydania, ponieważ postanowienie z dnia 14 sierpnia 2012 r. nie zostało wycofane z obiegu prawnego. Pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują – według organu II instancji - potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

A. H., zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji

z 11 października 2022 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu

I instancji z 21 lipca 2022 r.

Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 77 k.p.a. w zw. z art. 49h ust. 3 p.b. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. p.b., poprzez nakazanie skarżącemu rozbiórki przydomowej oranżerii wybudowanej na stropodachu budynku położonego w S. przy [...], w sytuacji, gdy ww. obiekt budowlany został wybudowany

za przyzwoleniem wspólnoty,

2) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nierzetelnie prowadzone postępowanie w niniejszej sprawie, przede wszystkim w sytuacji, gdy decyzja wydana na podstawie sprzeciwu Prezydenta Miasta S.

z 11 października 2011 r. została uchylona, zatem nie może ta decyzja wpływać na działanie organów nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu skargi wnoszący ją podniósł, że uszło uwadze organu I instancji, że wybudowana przez stronę oranżeria została wzniesiona za przyzwoleniem wspólnoty mieszkaniowej. Argumentował, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. wprost stanowi, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane do budowy m.in. "wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o całkowitej powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki". Do budowy ogrodu zimowego jest potrzebne tylko zgłoszenie do odpowiedniego organu (urzędu miasta lub starostwa), jeśli wielkość takiego obiektu nie przekracza 35m2.

Skarżący uważa, że wzniesiona przez niego oranżeria spełnia warunki określone przepisami i została wzniesiona za przyzwoleniem wspólnoty mieszkaniowej. Argumentował, że orzecznictwo sądów administracyjnych zezwala na wznoszenie takich konstrukcji (wyrok NSA w sprawie II OSK 586/10). Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem istotnych przepisów k.p.a. oraz przede wszystkim p.b., zatem zaskarżona decyzja nie ma prawa się ostać. Charakter tych naruszeń powoduje, że zaskarżona decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92).

Skarżący podniósł, że organ wydając decyzję w dniu 11 października 2022 r. odmowną, powołuje się na pismo odmawiające (strona 9 decyzji) Urzędu Miasta S. z 1 października 2011 r. Skarżący podniósł, że pismo to otrzymał dopiero pod koniec listopada 2011 r., czyli, już po upływie 30 dni, od złożenia przez niego zgłoszenia o zamiarze zabudowania jego oranżerii. Zgłoszenia tego dokonał w Urzędzie Miasta w dniu 28 września 2011 r.

Ponadto jak wskazał skarżący, organ I instancji pisał sam do wykonawcy, pytając jego o datę zabudowy. Jednak organ II instancji nie wziął tego pod uwagę.

W dokumentach tych znajduje się także opinia architekta i inne dokumenty, które skarżący składał w celu legalizacji ww. oranżerii. Ponadto, w dokumentach tych, znajdują się dwa pisma informacyjne firmy budowlanej osiedla P. , Firmy P. z P.. W pismach tych skarżący był informowany o zakończeniu remontu jego tarasu i balkonów sąsiednich. Remont ten był wykonywany od połowy września do końca października 2011 r. Na miejscu tarasu, w tym czasie stało rusztowanie budowlane. Jak podkreśla skarżący kiedy dokonywał zgłoszenia o zamiarze zabudowania oranżerii, nie mogła stać oranżeria, stało rusztowanie budowlane. Jak podkreślał skarżący, legalizacji dokonuje się tylko wtedy, jeżeli dokonano zabudowy bez pozwolenia. W tym przypadku dokonując zabudowy po upływie 30 dni od zgłoszenia w Urzędzie Miasta, skarżący postąpił zgodnie z prawem. Na miejscu, gdzie dzisiaj stoi oranżeria, w czasie od połowy września do końca października 2011 r. stało na gołej płycie betonowej garażu (płyty chodnikowe i piasek pod płytami, były usunięte) rusztowanie budowlane. Płyta ta była także "uszczelnienia". Wszystkie te dokumenty, łącznie z ustaleniami obowiązującego miejscowego zagospodarowania przestrzennego, zostały przed laty już do organu I instancji przez skarżącego dostarczone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1327 ze zm.), w związku ze spełnieniem przesłanek w nim przewidzianych.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądowej jest zgodność z prawem zaskarżonego aktu, przy czym w sprawowaniu tej kontroli sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Sądowa kontrola sprawy, dokonana z uwzględnieniem ww. kryterium legalności działań organu administracji publicznej, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, nakazującej skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – przydomowej oranżerii.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 49b ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. zwanej dalej "p.b."), który nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2.

Zgodnie bowiem z art. 49b ust. 2 p.b., jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:

1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;

2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;

3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powołane przepisy obowiązywały do 19 września 2020 r., tj. do zmiany dokonanej ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471). Stosownie do art. 25 tej ustawy, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą p.b., wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej p.b. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

W ocenie Sądu, uwzględniając datę uruchomienia procedury legalizacji obiektu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie ww. regulacja temporalna.

W sprawie tej niesporne jest bowiem, że skarżący dokonał w dniu 28 września 2011 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię w budynku przy ul. [...] w S.. Do tego zgłoszenia sprzeciw wniósł Prezydent Miasta S. decyzją z 11 października 2012 r. Decyzja ta została następnie uchylona przez Wojewodę Zachodniopomorskiego decyzją z 2 marca 2012 r., który stwierdził, że przedmiotem ww. zgłoszenia były roboty budowlane wykonane, a nie zamiar wykonania robót. W decyzji tej organ wskazał, że 18 stycznia 2012 r. skarżący przesłał drogą elektroniczną do organu odwoławczego potwierdzenie terminu montażu oranżerii, tj. dnia 25 listopada 2011 r.

Zdaniem Sądu, w zaistniałej sytuacji organy w kontrolowanej sprawie prawidłowo uznały, że inwestor pomimo sprzeciwu, wykonał roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię. Tym samym dopuścił się samowoli budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 28 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak art. 29 p.b. zawiera wyjątki od zasady ogólnej wynikającej z art. 28 i enumeratywnie wyszczególnia rodzaje obiektów oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, ale nie jest możliwe stosowanie rozszerzającej interpretacji tego przepisu.

Należy więc uwzględnić, że w dacie zgłoszenia przez skarżącego ww. robót budowlanych, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 p.b. (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgłoszeniu właściwemu organowi podlegały roboty budowlane polegające na budowie wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego, wiaty i altany oraz przydomowej oranżeria - ogród zimowy,) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2, powierzchni działki). Trafnie organ II instancji wskazał więc, że przedmiotowa w sprawie zabudowa tarasu z przeznaczeniem na oranżerię była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale obiekt ten wymagał zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor mógł legalnie rozpocząć roboty budowlane, jeżeli po upływie 30 dnia od dnia złożenia zgłoszenia organ administracji architektoniczno- budowlanej nie wniósł sprzeciwu, co oznacza, że tylko 30 dniowe milczenie organu uprawniało inwestora do rozpoczęcia zamierzonych

w zgłoszeniu robót budowlanych (art. 30 ust. 5 p.b.).

Sąd podziela stanowisko zaskarżonej decyzji co do dochowania przez organ I instancji terminu do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych. Wniesienie sprzeciwu w terminie 30 dni nie obejmuje doręczenia stronie decyzji organu (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 427/13). Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta S. z 11 października 2011 r. wyrażająca sprzeciw do zamiaru robót budowlanych zgłoszonego przez skarżącego w dniu 28 września 2011 r., została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 § 1-4 k.p.a. Z decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, która ma walor prawomocności wynika, że próba doręczenia sprzeciwu miała miejsce w dniu 13 października 2011 r. oraz w dniu 14 października 2011r., awizowano na dzień 18 października 2011r., następnie w dniu 26 października 2011 r. z adnotacją – "zwrot nie podjęto w terminie". Za stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wyjaśnić trzeba, że nie należy daty wniesienia sprzeciwu

w rozumieniu art. 30 ust. 5 p.b. utożsamiać z datą dokonania doręczenia decyzji

o sprzeciwie stronie, gdyż to są dwie różne sprawy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnoszący sprzeciw w terminie 30 dni od doręczenia mu zgłoszenia, nie może być odpowiedzialny za to kiedy strona zdecyduje się odebrać w urzędzie pocztowym decyzję o sprzeciwie, doręczaną w trybie art. 44 k.p.a. Data faktycznego doręczenia decyzji w tym trybie ma znaczenie przy wnoszeniu odwołania, ale nie przy liczeniu terminu do wniesienia sprzeciwu (por. wyrok NSA z 11 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 299/13). W takiej sytuacji, nie mogła wypłynąć na wynik sprawy argumentacja skarżącego, że o wniesionym sprzeciwie dowiedział się 23 listopada 2011 r. Nie jest też trafny zarzut skarżącego, że decyzja (sprzeciw organu) z 11 października 2011 r. została uchylona przez Wojewodę Zachodniopomorskiego decyzją 2 marca 2012 r. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji, bowiem zgłoszenie skarżącego dotyczyło robót już wykonanych, a nie zamiaru wykonania robót. Nie był więc powodem uchylenia sprzeciwu brak obowiązku zgłoszenia robót, ale przedwczesne wykonanie robót budowlanych dotyczących zabudowy tarasu skarżącego.

Sąd wyjaśnia, że na gruncie sprawy nie znajduje zastosowania art. 49h p.b.

(Dz. U. z 2023 r., poz. 682), dotyczący uproszczonego postępowania legalizacyjnego, bowiem stosownie do art. 49f p.b., tryb ten jest przewidziany, gdy od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, co w sprawie nie miało jeszcze miejsca.

Na osi czasu należy uwzględnić, kolejność działań organu inspekcji nadzoru budowalnego w kontrolowanej sprawie.

Organ I instancji w dniu 2 kwietnia 2012 r., przeprowadził oględziny ww. nieruchomości skarżącego i stwierdził wykonane roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię. W dniu 6 czerwca 2012 r., w siedzibie organu I instancji spisano protokół, w którym strona wskazała, że zabudowę tarasu wykonała po dokonaniu zgłoszenia, po upływie 30 dni od dokonania tej czynności.

Postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., organ I instancji nałożył na stronę, obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia:

- zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- szkiców lub rysunków obiektu wraz z wymaganiami opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wraz

z projektem zagospodarowania działki lub terenu wykonanego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane,

- potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii zaświadczeń, aktualnych na dzień opracowania projektu, o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz kopii decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanej przedmiotowej oranżerii do stanu zgodnego z prawem.

Wobec faktu niewykonania przez stronę obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, organ I instancji decyzją z 19 października 2012 r., nakazał stronie rozbiórkę wybudowanej oranżerii. Decyzją z 5 lutego 2013 r. ZWINB w Szczecinie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z 19 października 2012 r. GUNB decyzją z 25 marca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję ZWINB w Szczecinie

z 5 lutego 2013 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1081/13, oddalił skargę na decyzję GINB z 25 marca 2013 r. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej strony, NSA wyrokiem z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 225/14, uchylił wyrok Sądu I instancji o sygn. akt VII SA/Wa 1081/13 oraz uchylił decyzję GINB z 25 marca 2013 r. NSA zakwestionował skuteczność doręczenia stronie ww. postanowienia z 14 sierpnia 2012 r. Dostrzegł też, że w oględzinach nie uczestniczył skarżący, tym samym pozbawiono go możliwości obrony. W sprawie organy orzekające nie ustaliły stanu faktycznego, który dawał podstawy prawne do zastosowania art. 49b ust. 1 p.b. GINB decyzją z dnia 13 stycznia 2016 r. uchylił decyzję ZWINB w Szczecinie z 5 lutego 2013 r. i stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z 19 października 2012 r. nakazującą stronie rozbiórkę oranżerii.

Zdaniem Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu II instancji, że w następstwie powyższych rozstrzygnięć, w obrocie prawnym pozostało postanowienie organu I instancji z 14 sierpnia 2012 r. nakazujące stronie przedłożenie, w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia, określonych dokumentów w celu umożliwienia doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a które to postanowienie - jak wskazał NSA - nie zostało doręczone stronie, zgodnie z przepisami prawa.

W ponownie toczącym się postępowaniu administracyjnym, wypełniając wskazania wynikające z ww. wyroku NSA (związanie organu na podstawie art. 190 p.p.s.a.), organ w dniu 16 sierpnia 2021 r. przeprowadził, w obecności inwestora, oględziny zabudowy tarasu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy

ul. [...] w S., z przeznaczeniem na oranżerię. W trakcie tych oględzin dokonano ponownie pomiaru obiektu (wymiary obiektu wskazano jako ca 4,48m x 1,35 m w rzucie i wysokości zmiennej od ca 2,24 m - 2,67m). Podkreślenia wymaga, że do sporządzonego protokołu z 28 lipca 2016 r., strona oświadczyła, że w listopadzie 2011 r. rozpoczęła roboty budowlane polegające na zabudowie części terenu przed lokalem nr [...]. Ustalenie to jest zbieżne z informacjami pochodzącymi od wykonawcy ww. robót, który w oświadczeniu z 17 lutego 2022 r. wskazywał, że zabudowa powyższego tarasu była montowana w pierwszej dekadzie listopada 2011 r. Nie miały znaczenia dla wyniku sprawy, powołane w skardze okoliczności prowadzenia robót budowlanych remontu tarasu i balkonów sąsiednich nieruchomości, wykonywane od połowy września do końca października 2011 r.

Sąd zauważa, że ww. postanowienie z 14 sierpnia 2012 r. wydane wówczas

na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., jak i postanowienie, o którym mowa w art. 48b ust.

1 p.b. (Dz. U. z 2023 r., poz. 682), nie jest zaskarżalne, co oznacza, że weryfikacja jego prawidłowości może nastąpić tylko w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. W odwołaniu od decyzji inwestor (strona) może również podnosić zarzuty w stosunku do postanowienia wydanego na podstawie art. 49b ust. 2 p.b. (art. 142 k.p.a.). Dopóki zatem przedmiotowe postanowienie nie zostało uchylone, dopóty było wiążące dla organu oraz stron kontrolowanego postępowania administracyjnego. Skoro postanowienie organu z 14 sierpnia 2012 r. pozostawało w obrocie prawnym, to przy braku istnienia okoliczności przeciwnych, obligowało organ, do wezwania strony do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 49b ust. 2 p.b., celem legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Skuteczność doręczenia skarżącemu postanowienia wydanego w trybie art. 49b p.b. nie budzi wątpliwości Sądu. W ponownie toczącym się postępowaniu administracyjnym, na skutek ww. wyroku NSA, organ I instancji uwzględnił, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a po wpłynięciu do akt administracyjnych pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu (patrz art. 40 § 2 k.p.a.), organ przesłał ponownie postanowienie z 14 sierpnia 2012 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 czerwca 2022 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych). W piśmie przewodnim z 1 czerwca 2022 r. dołączonym do ww. postanowienia organ zawarł informację, że doręcza je będąc związany treścią ww. wyroku. Oznacza, to że pełnomocnikowi skarżącego, wbrew wywodom skargi, należycie został wyjaśniony powód doręczenia przedmiotowego postanowienia.

Analiza akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, potwierdza prawidłowość ustalenia organów obu instancji, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych

na niego ww. postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r. Za nietrafne Sąd uznał argumenty skargi, w powołanej kwestii. Przepis art. 49b ust. 2 p.b., zawiera obowiązek przedłożenia, oprócz dokumentów wymaganych przy dokonywaniu zgłoszenia określonych w art. 30 ust. 2, 3 i 4 p.b., również projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor jest obowiązany przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy. Bez tego rodzaju dokumentów nie będzie możliwa zakończenie postępowania legalizacyjnego z powodzeniem dla inwestora. Nie może być uznane za wypełnienie tego obowiązku, powołane w skardze, uzyskanie zgody wspólnoty nieruchomości na prowadzenie prac budowlanych czy opinia architekta, które mają znajdować się w aktach sprawy.

Nieprzedłożenie przez inwestora w terminie 30 dni (od doręczenia postanowienia) dokumentów określonych przez organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 49b ust. 2 p.b., stanowi podstawę do wydania decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 p.b..

W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo uznał, że realizując roboty budowlane inwestor istotnie naruszył obowiązek wynikający z art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. W związku z powyższym zasadnie organ I instancji wdrożył postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49b p.b., nakładając obowiązki na inwestora, co w przypadku ich niewypełnienia w wyznaczonym terminie, skutkowało nakazem rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - przydomowej oranżerii.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzuty skargi okazały się niezasadne. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia, został zgromadzony prawidłowo i w zakresie pozwalającym na rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy w zgodzie z przepisami prawa materialnego, stanowiącymi podstawę wydania kontrolowanych w sprawie decyzji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.