Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 22/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2022 r. A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wojewody 1 w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W skardze wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2021 r. wystąpił do organu o takie zezwolenie i do dnia złożenia niniejszej skargi sprawa nie została załatwiona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda 1 wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Wojewoda nie prowadzi postępowania w ww. sprawie. Z rejestrów dostępnych organowi wynika natomiast, że postępowanie to prowadzone jest przez Wojewodę 2, który w dniu [...] lutego 2023 r. udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 23 lutego 2023 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania organu, którego skarga dotyczy – w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że jest nim wskazany w treści skargi Wojewoda 1. Wezwanie doręczono skarżącemu dnia 1 marca 2023 r., jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia pozostało ono bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi.

Na podstawie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Wobec powyższego należy podkreślić, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (są to sprawy dotyczące decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. spraw obejmujących indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinii zabezpieczających). Ponadto sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., rozpoznaje skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

To wszystko oznacza, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu administracji publicznej dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy swoim zakresem obejmuje ona działalność organu prowadzącą do wydania aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia, innego akt) podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przy czym zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy.

Tymczasem w skardze do tutejszego Sądu A.K. zarzucił Wojewodzie 1 bezczynność w załatwieniu jego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę pomimo braku uprzedniego zainicjowania przed tym organem postępowania administracyjnego w tym zakresie. Jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez organ, przed Wojewodą 1 nie toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku skarżącego. Jednocześnie skarżący nie wykazał, aby takie postępowanie przed skarżonym organem zainicjował. Natomiast wezwanie Sądu na podstawie zarządzenia z dnia 23 lutego 2023 r. skierowane do skarżącego pod rygorem przyjęcia, że skarżonym organem jest Wojewoda 1 (jak w treści skargi), pozostawione zostało bez odpowiedzi. Zatem zgodnie ze wskazanym rygorem przyjętym w wezwaniu, Sąd uznał, iż skarga dotyczy bezczynności Wojewody 1. Skoro jednak strona nie zainicjowała przed Wojewodą 1 postępowania to brak podstaw do skutecznego skierowania do Sądu skargi na bezczynność tego organu. W ocenie Sądu w takiej sytuacji zachodzi brak przedmiotu zaskarżenia, co czyni niniejszą skargę niedopuszczalną (zob. postanowienie NSA z dnia 21 marca 1991 r., SA/Wr 168/91).

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.