Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 415/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 i 3, art. 200, art. 205 § 2, art. 206
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącej A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, 3. zasądzić od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 272,60 zł (dwieście siedemdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez organ skarga A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę. Skarga powyższa wpłynęła do Wojewody Pomorskiego w dniu 23 października 2024 r.

W skardze strona wniosła o stwierdzenie bezczynności Wojewody Pomorskiego, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wskazał, że uwzględnił skargę w całości i decyzją z dnia 15 listopada 2024 r. udzielił zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej doręczając decyzję w dniu 16 listopada 2024 r. drogą elektroniczną. Wojewoda Pomorski wniósł o zwrócenie się przez Sąd do skarżącej z zapytaniem, czy podtrzymuje czy cofa skargę, a w przypadku podtrzymania skargi wniósł o umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a." oraz o odstąpienie od zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania ponad kwotę 200 zł z uwagi na fakt uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli oraz stopień zawiłości sprawy, wkład pełnomocnika skarżącej, przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, co uzasadnia miarkowanie kosztów należnych skarżącej, która złożyła 25 identycznych skarg.

Pełnomocnik skarżącej, wezwany do oświadczenia, czy podtrzymuje skargę, czy ja cofa, w piśmie z dnia 27 grudnia 2024 r. oświadczył, że z uwagi na uwzględnienie przez organ skargi w całości i wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca po wniesieniu skargi, cofa skargę. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w minimalnej stawce – 480 zł, zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł, zwrot kosztów uiszczonego wpisu od skargi – 100 zł, zwrot wydatków na koszty korespondencji pocztowej – 15,60 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce, gdy w toku postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W świetle art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.

Zgodnie zaś z art. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

W rozpatrywanej sprawie wystąpiły dwie przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Mianowicie, organ tuż po wniesieniu skargi skorzystał z trybu autokontroli przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględnił skargę, wydając decyzję, której domagała się skarżąca. W rezultacie powyższego pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Sąd uznał wspomniane oświadczenie za skuteczne i niepozostające w sprzeczności z prawem.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach postanowień z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt I OZ 431/19; z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II OZ 591/19 oraz z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II OZ 944/18 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że w przypadku wystąpienia zbiegu dwóch podstaw umorzenia postępowania sądowego, gdy obydwie te podstawy przewidują inny zakres orzeczenia o kosztach postępowania, nie ma przeszkód aby przyjąć, że jednocześnie będzie możliwy zwrot w całości uiszczonego wpisu sądowego oraz zwrot kosztów postępowania na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze fakt, że cofnięcie skargi nastąpiło wskutek jej uwzględnienia przez organ (co wynika wprost z treści pisma pełnomocnika skarżącej) Sąd uznał, że gdyby nie doszło do cofnięcia skargi, a sąd stwierdził skorzystanie przez organ z uprawnień autokontrolnych prowadzące do umorzenia postępowania sądowego, orzekłby o kosztach postępowania w całości na podstawie art. 200 w związku z art. 201 § 1 p.p.s.a.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w punkcie 2. postanowienia orzekł o zwrocie na rzecz strony skarżącej wpisu.

Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Mając powyższe na uwadze z uwagi na zwrot wpisu od skargi orzeczony w pkt. 2. sentencji postanowienia, Sąd w pkt. 3. orzekł o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącej jedynie kosztów zastępstwa procesowego, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wydatków na koszty korespondencji.

Sąd, kierując się treścią art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, uznał za zasadne zmniejszenie o 1/2 kosztów zastępstwa procesowego w stosunku do stawki minimalnej w wysokości 480 zł, a wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) i zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody Pomorskiego kwoty 240 zł.

Przepis art. 206 p.p.s.a. w przywołanym wyżej brzmieniu obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). W nowym stanie prawnym uznanie, że zaistniał uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części nie jest już uzależnione od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. W aktualnym brzmieniu tego przepisu możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w przypadku, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a., powiązano, tak jak w postępowaniu kasacyjnym (zob. art. 207 § 2 p.p.s.a.), z pojęciem niedookreślonym, jakie stanowi "uzasadniony przypadek".

W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego jest uzasadnione.

Powodem do wyrażenia powyższego zapatrywania jest okoliczność wniesienia przez pełnomocnika strony skarżącej wielu skarg w sprawach tożsamych, co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy, przy jednoczesnym niewielkim stopniu złożoności sprawy. Wskazują na to tożsame treści wniesionych skarg, co Sądowi jest wiadomym z urzędu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wywiedzenie skarg i reprezentowanie strony w sprawach o tożsamym stanie faktycznym oraz objętych jednolitą regulacją prawną uzasadnia miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika czyli dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy (zob. tej materii postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 544/16; z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 668/16 oraz z dnia 25 stycznia 2019 r.; sygn. akt I GZ 502/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zbieżne zarzuty i argumentacja skarg, jednolita regulacja prawna, a także prowadzenie sprawy przez tego samego pełnomocnika uzasadniały w stopniu wystarczającym miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika na poziomie 240 zł, mimo że w ww. przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie powinno ono wynosić 480 zł. Na pozostałe koszty zasądzone w pkt. 3. sentencji postanowienia składały się koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wydatków na koszty korespondencji w wysokości 15,60 zł udokumentowanych poprzez adnotację na kopercie, w której nadesłano pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 27 grudnia 2024 r. oraz poprzez oświadczenie zawarte w ww. piśmie o nadaniu odpisu pisma przesyłka poleconą na adres pełnomocnika organu.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt. 3. sentencji postanowienia, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. orzekł o zasądzeniu od Wojewody Pomorskiego na rzecz strony skarżącej kwoty 272,60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.