Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1161/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 2, 134 i 144
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. i G. K. na postanowienie nr 516/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2024 r., znak: WOB.7722.87.2024.KJAS w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1161/24

UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z 5 kwietnia 2024 r., znak: [...], wydanym m.in. na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał M. i G. K. wstrzymać prowadzenie – bez wymaganego pozwolenia na budowę – robót budowlanych przy budowie budynku magazynowego (nr 2) przylegającego od strony wschodniej do budynku handlowego (nr 1) na działce [...] w J.

Postanowieniem nr 516/2024 r. z 11 czerwca 2024 r., znak: WOB.7722.87.2024.KJAS, wydanym m.in. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie stwierdził, że zażalenie M. i G. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu, wskazując przy tym, że doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji nastąpiło 12 kwietnia 2024 r. (G. K. – osobiście, M. K. – dorosłemu domownikowi), siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał 19 kwietnia 2024 r., natomiast zażalenie nadano w placówce pocztowej 25 kwietnia 2024 r.

W skardze na powyższe postanowienie M. i G. K. wnieśli o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia ustaleń faktycznych co do tego, kiedy dokładnie postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone stronom, a przez to pominięcie faktu, że zostało ono doręczone również 15 maja 2024 r. i zaskarżone zażaleniem;

2) art. 134 w zw. z art. 141 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne zakończenie postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że postanowienie organu pierwszej instancji było dwukrotnie doręczane stronom i dwukrotnie było przedmiotem zażalenia, toteż w aktach administracyjnych powinny znajdować się dwa zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że z akt administracyjnych nie wynika, aby doręczenie nastąpiło również 15 maja 2024 r., zaś nawet gdyby nastąpiło, to drugie doręczenie nie powoduje ponownego otwarcia terminu do wniesienia zażalenia, jeśli pierwsze doręczenie wywołało skutek doręczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim trzeba zauważyć, że przesyłka zawierająca postanowienie organu I instancji została doręczona za pośrednictwem poczty polskiej osobiście G. K. w dniu 12 kwietnia 2024r. /k. 15 akt adm./. W tym samym dniu przesyłkę z postanowieniem dla M. K. odebrał dorosły domownik /k.14 akt adm/. Zatem ostatni dzień terminu dla złożenia zażalenia na przesłane postanowienie upływał w dniu 19 kwietnia 2024r. Tymczasem zażalenie obu wymienionych stron zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 25 kwietnia 2024r. Nie ulega zatem wątpliwości, że uchybiono terminowi, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a. Stanowisko organu jest zatem prawidłowe. Albowiem zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (...) uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co organ odwoławczy uczynił.

Trafnie też organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, że nawet gdyby nastąpiło powtórne późniejsze doręczenie postanowienia, to termin do wniesienia zażalenia liczyłby się od pierwszego doręczenia. "Gdy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla niej terminu do wniesienia odwołania. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2017 r. II SA/Po 283/17 LEX nr 2355486 , podobnie wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 kwietnia 2024 r. II SA/Ke 65/24 LEX nr 3730676, wyrok NSA z 14 litego 2008r., II OSK 10/07, publ. CBOSA, patrz tez wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r. II FSK 2556/11, LEX nr 1370477, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2010r. VII SA/Wa 2322/09, wyrok WSA w Opolu z dnia 15 stycznia 2013r. sygn.. akt II SA/Op 489/12, publ. CBOSA).

Reasumując, w ocenie Sądu uznać należało, że zaskarżone postanowienie wydane zostało po ustaleniu prawnych przesłanek do jego wydania, przewidzianych w art. 134 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a. i odpowiada przepisom prawa. Skoro skarżący złożyli zażalenie po upływie terminu do jego wniesienia, organ nie mógł przystąpić do jego rozpoznania, lecz zobowiązany był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia w drodze postanowienia, które zamyka drogę do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji.

Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.