Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 231/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 227
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. referent Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 grudnia 2023 r., nr 1601-IOA.4246.27.2023.6 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach do gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy) z dnia 4 grudnia 2023 r., nr 1601-IOA.4246.27.2023.6, wydana po rozpatrzeniu odwołania P. S. (dalej: strona, skarżący), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu (dalej: Naczelnik, organ I instancji) z dnia 26 lipca 2023 r. nr 388000-COP.4246.35.2023, nakładającą karę pieniężną w kwocie 400.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach do gier.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Funkcjonariusze Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu przeprowadzili 13 grudnia 2018 r. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 227) zwana dalej: u.g.h. w salonie gier "[...]", położonym w K. przy ul. [...]. W toku czynności kontrolnych funkcjonariusze ujawnili cztery automaty do gier: [...] i [...] oraz [...] nr [...] i [...] Na żadnym automacie nie stwierdzono umieszczonej informacji o numerze poświadczenia jego rejestracji ani o numerze decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach. Pracownik salonu okazał funkcjonariuszom cztery klucze serwisowe oraz cztery klucze do otwierania automatów, przy użyciu których kontrolujący otworzyli automaty i zatrzymali znajdującą się w nich gotówkę w kwocie 20 zł. Na wszystkich zatrzymanych urządzeniach przeprowadzono eksperyment procesowy polegający na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier (utrwalony w materiale wideo i protokole). W jego wyniku wykazano, że na automatach tych, można urządzać, w celach komercyjnych, gry losowe o wygrane rzeczowe. Na wszystkich urządzeniach znajdowały się naklejki zawierające numer urządzenia oraz informację, że "Właścicielem jest Spółka L. z o.o. ul. [...], [...] piętro, pokój [...], C. [...]".

Przesłuchani w charakterze świadka pracownicy zeznali: że automaty nie wypłacają wygranych, lecz są one wypłacane przez pracowników lokalu za uzyskane punkty, a świadek B. K. zeznała z kolei, że P. S. ją zatrudniał i wypłacał wynagrodzenie. Zabierał pieniądze wyjęte z automatów, załatwiał sprawy związane z działalnością salonu gier, poinstruował pracowników jak mają zachowywać się w trakcie kontroli, a pracownicy kontaktowali się z nim w sytuacjach awaryjnych. Do kontaktu ze skarżącym pracownicy mieli podany nr telefonu, a informację o kwocie pieniędzy znajdujących się w automacie mieli wysyłać za pośrednictwem aplikacji Telegram, gdzie wiadomości po jakimś czasie kasowały się.

Ustalono też, że lokal został wynajęty przez G. Sp. z o.o., która następnie podnajęła go L. Sp. z o.o. z C. (por. kopie umów w aktach sprawy).

Właściciel lokalu, w którym ujawniono automaty, K. K. zeznał, że automaty znajdowały się w nim przez okres co najmniej 3 miesięcy, tj. od listopada 2018 r. do stycznia 2019 r. Sprawami lokalu zajmował się jego ojciec, który z kolei zeznał, że ustalenia dotyczące wynajmu lokalu prowadził z mężczyzną, którego imienia i nazwiska nie pamięta, ale ma jego nr telefonu.

W toku postępowania organ ustalił, że właścicielem nr telefonu wskazanego przez świadków jest P. S.

W toku postępowania karnego-skarbowego biegły sądowy z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier, potwierdził w swojej opinii z dnia 2 lipca 2019 r., że gry rozgrywane na przedmiotowych urządzeniach spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Opinia ta dołączona została do materiału dowodowego.

Decyzją z dnia 26 lipca 2023 r., działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a), art. 90 ust. 1 pkt 1 i art. 91 u.g.h. Naczelnik nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 400.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na czterech ww. automatach do gier. Powołując w uzasadnieniu dokonane ustalenia uznał, że strona, działając bez koncesji, urządzała gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Stwierdził, że ujawnione w przedmiotowym lokalu automaty do gier były urządzeniami elektronicznymi, a rozgrywane na nich gry były o wygrane pieniężne lub rzeczowe i zawierały element losowości. Przedstawiając ustalenia dotyczące podmiotu urządzającego przedmiotowe gry, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., organ I instancji wyjaśnił, że urządzanie gier hazardowych na automatach to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych. Mogą być one wykonywane w ramach podziału zadań i funkcji pomiędzy współpracującymi podmiotami, co może wynikać np. z podpisanej umowy, zawartego porozumienia, czy poczynionych wcześniej ustaleń. Sankcja administracyjna może zostać natomiast nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Dla uznania danej osoby za "urządzającego gry na automatach", wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej jego aktywności w charakterystycznym zakresie, tj. udowodnienie wykonywania starań i zabiegów organizacyjnych. Stosownie do przyjętego stanowiska organ uznał, że przedstawione zeznania świadków, jak i samego P. S., zestawione z jego osobistym numerem telefonu jednoznacznie wskazują, że wykonywał on cały szereg czynności składających się na urządzenie gier na automatach wbrew przepisom ustawy. Z kolei okoliczność, że tytuł prawny do automatów będących przedmiotem postępowania mógł posiadać inny podmiot, tj. spółka L. z siedzibą w C., która podnajmowała lokal, nie przesądza o tym, że skarżący nie może być uznany za "urządzającego". Wymienione okoliczności wskazują jedynie, że kolejne podmioty były także urządzającymi gry w miejscu przeprowadzonej kontroli. W konsekwencji więc, na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) w związku z ust. 1 pkt 1 u.g.h., nałożono na P. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 400.000,00 zł, jako urządzającego gry na automatach do gier bez koncesji. Organ uznał przy tym, że nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary, stosownie do art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Od powyższej decyzji P. S. wniósł odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 u.g.h., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie wskutek uznania, że był podmiotem urządzającym gry i wymierzenia mu z tego tytułu kary pieniężnej;

- naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383) dalej w skrócie O.p. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego urządzającym gry;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że urządzał gry na automatach wskazanych w decyzji;

- błędne ustalenie, że na przedmiotowych automatach mogą być urządzane gry określone art. 2 ust. 3-5 u.g.h.;

- naruszenie art. 122 w związku z art. 197 O. p., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych dokonanych w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za urządzanie gier na przedmiotowych automatach.

Domagając się przeprowadzenia dowodów: z przesłuchania J. S. - prezesa spółki L., uzupełniającej opinii biegłego B. B.1 i przesłuchania B. B.1, na podstawie sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania argumentował, że nie wykonywał czynności związanych z eksploatacją ujawnionych w lokalu urządzeń na swój rachunek i swoje ryzyko i zakwestionował losowy charakter gier oferowanych na tych urządzeniach.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2023 r. Dyrektor orzekł o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków J. S. i B. B.1.

Decyzją z dnia 4 grudnia 2023 r., nr 1601-IOA.4246.27.2023.6, Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że bezspornie skontrolowane automaty do gier są urządzeniami elektronicznymi, a rozgrywane na nich gry były o wygrane pieniężne lub rzeczowe (wygrane punktowe pozwały na przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, jak również dawały możliwość rozpoczęcia nowej gry) i miały charakter losowy. Spełniały zatem warunki gier na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h. Odnosząc się do zakwestionowania w odwołaniu elementu losowości organ odwoławczy wyjaśnił, że losowość gier jest rozumiana, jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry. Wykładnia użytego w art. 2 ust. 5 u.g.h., określenia "charakter losowy" pozwala twierdzić, że odnosi się ono nie tylko do sytuacji, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także do sytuacji, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla gracza, choć nie jest obiektywnie przypadkowy, gdyż powstał jako pochodna zaprogramowania urządzenia w określony sposób. Tak więc nieprzewidywalność wyniku gry, brak pewności co do tego, jaki wynik padnie, wobec niemożności przewidzenia procesów zachodzących in concreto w danym urządzeniu, pozostaje immanentną cechą tego rodzaju gry na automacie. Jednocześnie zależność wyniku gry od przypadku - o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.g.h. nie oznacza, iż wynik ten zależy tylko i wyłącznie od przypadku. Powyższy przepis należy rozumieć w ten sposób, że z grą losową mamy do czynienia wówczas, gdy na jej wynik wpływa, poza różnymi innymi możliwymi czynnikami, przypadek jako szczególny i typowy wyróżnik gry losowej, bez względu na to, na jakim etapie gry ta przypadkowość ma miejsce i jaka była waga tego przypadku. Przedstawiony sposób interpretacji - przy założeniu konsekwentnego stosowania terminologii w ramach tego samego aktu prawnego przez racjonalnego ustawodawcę - odnieść trzeba do pojęć użytych w art. 2 ust. 3 u.g.h., z tym zastrzeżeniem, że dla kwalifikacji gry jako "gry na automatach" w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. nie jest konieczne, by gra była "grą losową", czy miała "charakter losowy". Wystarczy bowiem, że gra "zawiera element losowości". Skoro więc z ustaleń stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wynika, że sporne automaty służyły urządzaniu gier zawierających element losowości, to z perspektywy art. 2 ust. 3 u.g.h. bez znaczenia pozostaje okoliczność, w jakim stopniu wskazany element wpływał na wynik gry. Organ odwoławczy wyjaśnił, że eksperyment przeprowadzony 13 grudnia 2018 r. oraz opinia biegłego z dnia 2 lipca 2019 r. wykluczają uznanie spornych automatów za urządzenia nie hazardowe, w których wynik gier zależy jedynie od zręczności, zdolności, umiejętności czy wiedzy gracza. Opisując przebieg gier na automatach organ dostrzegł, że w wyniku czynności kontrolnych ustalono, że oferowane przez te automaty gry mają charakter losowy oraz umożliwiają uzyskanie wygranych rzeczowych w postaci kontynuacji gry. Tym samym gry oferowane przez przedmiotowe urządzenia są grami na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h. Na hazardowy charakter urządzanych gier oraz możliwość uzyskania wygranej pieniężnej wskazały również pracownice nielegalnego salonu gier na automatach B. B. i B. K., przeszkolone do ich obsługi. O braku losowego charakteru gry nie mogła przy tym świadczyć możliwość przewidzenia, czy ustalenia wyniku kolejnej gry dzięki funkcji "POMOC", lecz możliwość wpłynięcia na wynik przez osobę grającą. Ustalone okoliczności potwierdzają natomiast, że w grach urządzanych na przedmiotowych automatach nie mają znaczenia umiejętności i wiedza grającego, czy też jego predyspozycje intelektualne. Na uwzględnienie, zdaniem Dyrektora, nie zasługują również argumenty odwołania dotyczące błędnego ustalenia osoby urządzającej gry na automatach w przedmiotowym lokalu. Odnosząc się do tej kwestii wyjaśnił, że choć ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", to posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres tego pojęcia. Na ich podstawie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Urządzającym grę jest więc ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w grze na automatach prowadzonej bez koncesji. Uznanie danego podmiotu za "urządzającego gry", każdorazowo wymaga zatem uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka lub podmiot podejmował czynności, polegające m.in. na opisanych powyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Błędne jest natomiast zawarte w odwołaniu twierdzenie, że wyłącznie właściciel automatów może być uznany za urządzającego gry na tych automatach. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, że potwierdza on aktywny udział strony w urządzaniu gier na czterech automatach ujawnionych 13 grudnia 2018 r. w salonie gier "[...]" w K. Skarżący urządzając gry działał we własnym imieniu i na własny rachunek. Samodzielnie zajmował się sprawami przedmiotowego lokalu, a mianowicie: poszukiwał pracowników, decydował kogo zatrudni i ustalał warunki zatrudnienia, określał pracownikom obsługi lokalu, jakie czynności służbowe mają wykonywać, wypłacał pracownikom wynagrodzenia, zabierał z lokalu pieniądze wyjęte z automatów, załatwiał wszystkie sprawy związane z działalnością lokalu. Zebrane dowody i ustalone na ich podstawie okoliczności potwierdzają, że podjął aktywne działania w celu zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie eksploatacji i udostępnienia graczom automatów, a także umożliwiające prowadzenie na nich gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Odnosząc się do okoliczności, że to spółka L. była ostatecznym podnajemcą przedmiotowego lokalu, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma ona znaczenia gdyż sankcja na podstawie przepisów u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie i w tym samym czasie i miejscu. Jak przyjęto w orzecznictwie, przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Przy takiej wykładni należy uznać, że na etapie postępowania administracyjnego prawidłowo dokonano w sprawie niezbędnych ustaleń faktycznych oraz zastosowano przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W dalszej części uzasadnienia decyzji Dyrektor zwrócił również uwagę na fakt, że wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt [...], skarżący został uznany winnym tego, że w okresie co najmniej od 29 października do 13 grudnia 2018 r., w salonie gier "[...]" w K. przy ul. [...], wspólnie i w porozumieniu z J. S., urządzał i prowadził gry na czterech automatach do gier o nazwach: [...] nr [...] i [...] oraz [...] nr [...] i [...], określone w art. 2 ust. 3 u.g.h., wbrew art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1 u.g.h., przy czym uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu. Jako kolejną istotną kwestię organ odwoławczy wskazał również to, że skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry. Powołując regulacje art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. wyjaśnił, że co do zasady urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach może być realizowane po uzyskaniu koncesji, w precyzyjnie określonym i wydzielonym miejscu, jakim jest kasyno gry. O ile bowiem dopuszcza się możliwość urządzania gier na automatach w salonach gier (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.g.h.), to zgodnie z art. 5 ust. 1 u.g.h. prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach poza kasynem gry objęte jest monopolem państwa, a jego wykonywanie, zgodnie z art. 5 ust. 2, należy do Prezesa Rady Ministrów, który tworzy w tym celu jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. Oznacza to ostatecznie, że "podmioty prywatne" nie posiadają żadnego umocowania prawnego, a tym samym możliwości urządzania i prowadzenia gier na automatach poza kasynami gier. W świetle wszystkich przedstawionych ustaleń ostatecznie organ odwoławczy uznał, że spełniona została dyspozycja art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w związku z czym skarżący podlega karze pieniężnej w kwocie 400.000 zł, zgodnie z art. 89 ust. 4 pkt 1 u.g.h. Podzielił przy tym ocenę organu I instancji w zakresie braku zaistnienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o których mowa w art. 189f § 1 K.p.a. Wyjaśnił, że w przypadku podmiotów, na które nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 89 u.g.h. nie można mówić ani o znikomej wadze naruszenia prawa, ani tym bardziej, że podmioty te zaprzestały naruszenia prawa. Podmioty te same nie zaprzestają bowiem nielegalnej działalności, lecz to organ w wyniku przeprowadzonych czynności (zajęcie automatów do gier) uniemożliwia im dalsze kontynuowanie procederu. Co się zaś tyczy wagi naruszenia prawa w przypadku nielegalnego urządzania gier hazardowych, to zarówno Trybunał Konstytucyjny, Trybunał Sprawiedliwości UE, jak i sądy administracyjne w swoich orzeczeniach podkreślają specyfikę rynku gier hazardowych oraz obowiązek państwa do ochrony obywateli, w tym szczególności ochrony osób nieletnich przed negatywnymi skutkami gier hazardowych. Nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie również druga z przesłanek, warunkująca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej określona w art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. Nie stwierdzono bowiem, aby za to samo zachowanie prawomocną decyzją została na skarżącego wcześniej już nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej. Co się zaś tyczy prawomocnego ukarania za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnego skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, to jak uznał Trybunał Konstytucyjny odpowiedzialność karna i odpowiedzialność administracyjna nie są niekonstytucyjnym karaniem za to samo, są to różne skutki danego czynu naruszającego różne dobra prawnie chronione.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu P. S. zarzucił powyższej decyzji:

- naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. u.g.h. w związku z nałożeniem na skarżącego kary za urządzanie gier na automatach w sytuacji, gdy przedmiotowa spółka takich gier nie urządzała, albowiem gry dostępne na urządzeniach mają charakter logiczny, a nie losowy, a więc nie oferują gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.;

- naruszenie art. 120, art. 122, art. 123, art. 127 oraz art. 180, art. 188 w zw. z art. 200a O.p. polegające na braku uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Prezesa L. sp. z o.o. z siedzibą w C. – J. S. oraz dowodu z opinii jednostki badającej w rozumieniu art. 23 f u.g.h., co nie tylko pozbawia stronę skarżącą faktycznej inicjatywy dowodowej, ale również skutkuje pozostawieniem w aktach sprawy wyłącznie dowodów ukierunkowanych na potwierdzenie tezy organów, co prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz wymogu dopuszczenia wszystkich dowodów pozwalających ustalić stan faktyczny sprawy;

- rażące naruszenie art. 188 w zw. z art. 197 O.p., poprzez odmowę uwzględnienia kluczowego dla wydania orzeczenia wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej, o której mowa w art. 23f u.g.h. szczególnie, gdy dowód ten postanowiono zastąpić opinią sporządzoną przez biegłego sądowego w ramach postępowania karno-skarbowego, którą to opinię uznać jednak należy za oczywiście niekompletną i tym samym wątpliwą co do wartości merytorycznej i zaprezentowanych w niej wniosków - albowiem biegły w istocie spornych gier nie uruchomił, czyli ich nie zbadał, a swoje wnioski oparł nie na zbadaniu konkretnych gier, istotnych w sprawie, lecz w oparciu o jakiś materiał porównawczy, którego jednak w opinii nawet nie wskazano, co wyklucza możliwość jakiejkolwiek jego weryfikacji.

Domagając się przeprowadzenia dowodów z przesłuchania Prezesa L. Sp. z o.o. z siedzibą w C. – J. S., z opinii biegłego sądowego B. B.1 oraz z przesłuchania w charakterze świadka B. B.1 skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że nie był zatrudniony przez spółkę G. z/s w Ż., która zawarła umowę najmu lokalu, ani przez L. z/s w C., która była faktycznym dysponentem urządzeń, a z materiału dowodowego nie wynika, aby włączał czy wyłączał urządzenia do gier oraz zajmował się bieżącym nadzorem na automatami. Wywodził też, że gry oferowane na spornych urządzeniach, w lokalu przy ul. [...] w K., nie miały charakteru losowego ani nie zawierały elementu losowości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył swoje argumenty w zakresie uznania, że gry oferowane na spornych automatach miały charakter losowy, a skarżący był osobą urządzającą gry na spornych automatach. Wyjaśnił też, że przesłuchanie J. S. nie było kluczowe dla sprawy, podobnie jak nie miało znaczenia dla rozpoznania sprawy przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej. Zgromadzony materiał dowodowy był pełny i wystarczający, aby w sposób jednoznaczny wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności.

Przy piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2023 r. pełnomocnik Dyrektora przedłożył do akt sądowych:

- kopię prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt [...], uznającego skarżącego za winnego przestępstw skarbowych z art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2024 r. poz. 628) [dalej: K.k.s.] w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i pkt 3 K.k.s. w zw. z art. 9 § 1 K.k.s., w tym za winnego przestępstwa polegającego na urządzaniu i prowadzeniu - wspólnie i w porozumieniu z J. S. - gier na czterech automatach w lokalu salon Gier "[...]" mieszczącym się w K. przy ul. [...], w okresie od 29 października do 13 grudnia 2018 r., tj. urządzaniu i prowadzeniu gier określonych w art. 2 ust. 3 u.g.h. wbrew art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 u.g.h.; za które to czyny skarżącemu została wymierzona kara na podstawie przepisów K.k.s;

- kopię prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. Wydział [...] Karny Odwoławczy z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt [...], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt [...].

Jednocześnie w piśmie zawarto wniosek o dopuszczenie ww. wyroków jako uzupełniających dowodów na okoliczność, że P. S. urządzał i prowadził gry na spornych urządzeniach.

Na rozprawie w dniu 4 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i cofnął wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka S. oraz biegłego B.1 Podtrzymując uzasadnienie zarzutów skargi podkreślał naruszenie zasad podwójnego karania czyli penalizację tego samego urządzania gier nie tylko na postawie art. 107 Kodeksu karnego skarbowego, ale także art. 89 ustawy o grach hazardowych. Zarzucał, także naruszenie zakazu podwójnego karania za ten sam czyn, które narusza także art. 2 Konstytucji, art. 4 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 50 Karty Praw Podstawowych wreszcie odwołując się do orzeczenia NSA z 14 marca 2024 sygn. akt II GSK 1521/23, w którym przyjęto, że sankcja administracyjna jest też sankcją represyjną. Końcowo zwracał uwagę na kierunek zmian w prawie administracyjnym opisany w druku sejmowym nr 1163 z 2016 r.

Sąd na rozprawie dopuścił dowód z dokumentu na postawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej P.p.s.a., a to z wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. [...] oraz wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. [...] na okoliczność prawomocnego skazania skarżącego za przestępstwo karnoskarbowe, ustaleń faktycznych sądu karnego oraz oceny przeprowadzonych dowodów i przypisanych czynów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., który jednak nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania (art. 135 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie kontrolą sądowoadministracyjną objęta została decyzja Dyrektora z dnia 4 grudnia 2023 r., nr 1601-IOA.4246.27.2023.6, rozstrzygająca o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 400.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na czterech automatach do gier. Oceniając jej legalność Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Przedstawiając przyczyny tak dokonanej oceny wyjaśnić należy, że na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd dopuścił dowody z postępowania karnego prowadzonego m.in. przeciwko skarżącemu, w postaci wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt [...] oraz utrzymującego go w mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. Wydział [...] Karny Odwoławczy z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt [...].

Na mocy tych wyroków skarżący z dniem 14 grudnia 2023 r. prawomocnie został uznany winnym popełnienia m.in. czynu polegającego na tym, że w okresie od 29 października do 13 grudnia 2018 r., w lokalu salon gier "[...]" mieszczącym się w K. przy ul. [...], wspólnie i w porozumieniu z J. S., urządzał i prowadził gry na czterech automatach, określone w art. 2 ust. 3 u.g.h. wbrew art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 u.g.h. Za ten czyn - jako wypełniający znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 K.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 3 K.k.s. w zw. z art. 9 § 3 K.k.s., wymierzona też została skarżącemu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat oraz kara grzywny w wysokości 300 stawek dziennych.

W świetle tej okoliczności, istotną i sporną w niniejszej sprawie kwestię urządzania przez skarżącego gier hazardowych na przedmiotowych automatach bez wymaganej koncesji uznać należało za ostatecznie ustaloną i przesądzoną. W konsekwencji też, ocena organów w tym zakresie, jako zbieżna z prawomocnym wyrokiem, zdaniem WSA w Opolu nie może budzić wątpliwości. Uznać ją należy za prawidłową i jako stanowiącą ustawową podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a) ustawy.

Związanie wyrokiem karnym wynika z art. 11 P.p.s.a. w brzmieniu: ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Przepis art. 11 P.p.s.a wprowadza na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego instytucję rozszerzonej prejudycjalności wyroku karnego. W przepisie chodzi o te przypadki, w których istnienie wyroku karnego nie jest konieczną przesłanką rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, natomiast ma wiążącą moc dowodową w zakresie zawartych w wyroku karnym ustaleń faktycznych, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o administracyjnoprawnych skutkach zdarzeń. Ponieważ sąd administracyjny, poza wyjątkowymi przypadkami przewidzianymi w art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a., nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych, ograniczając się do badania poprawności trybu gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego przez organ administracyjny, jak również nie rozstrzyga sprawy administracyjnej (sprawy z zakresu administracji publicznej) co do istoty, tzn. nie ingeruje merytorycznie w treść stosunku administracyjnoprawnego (por. jednak art. 145a § 3, art. 146 § 2, art. 149 § 1b i art. 154 § 2 P.p.s.a.), to związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z art. 11 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego zgodnych z ustaleniami karnego wyroku skazującego.

Adresatami wskazanego przepisu są zatem pośrednio organy administracji publicznej, zaś sąd nie może czynić tym organom zarzutów naruszenia przepisów o przebiegu i wynikach postępowania dowodowego w sytuacji, gdy organy te przyjmują za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia zgodne z tymi, które zadecydowały o wydaniu wyroku skazującego za przestępstwo. Jednocześnie działanie art. 11 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawia, że sąd będzie musiał uznać za błędne ustalenia organów, o ile nie będą korespondowały z zasadą związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego. Sąd administracyjny musi uwzględnić w swoim orzekaniu prawomocny wyrok skazujący, a co najistotniejsze - nie ma prawa do jego kwestionowania czy odmiennych od sądu karnego ustaleń wynikających z takiego wyroku. Innymi słowy źródłem takich ustaleń pozostaje wówczas wyłącznie wyrok karny. Powoduje on niedopuszczalność ferowania odmiennych od niego ocen na podstawie jakiegokolwiek innego materiału dowodowego zebranego w danej sprawie poddawanej osądowi sądu administracyjnego, nawet gdyby w świetle tego materiału jako zasadne mogły jawić się ustalenia organów podatkowych odmienne od tych, które wynikają z wyroku sądu karnego. Sąd administracyjny jest związany ustaleniami zawartymi wyłącznie w prawomocnym wyroku skazującym wydanym w postępowaniu karnym. Sąd administracyjny, a pośrednio również organ administracji publicznej, jest związany wyłącznie zawartymi w sentencji skazującego wyroku karnego (por. art. 413 K.p.k.) ustaleniami co do popełnienia przestępstwa. Chodzi tutaj zatem o ustalenia faktyczne dotyczące podmiotu przestępstwa (osoby sprawcy), czynu przypisanego oskarżonemu oraz przedmiotu przestępstwa, a także miejsca i czasu jego popełnienia. Inne ustalenia faktyczne sądu karnego, dotyczące okoliczności ubocznych i zawarte w uzasadnieniu wyroku karnego, nie są wiążące dla sądu administracyjnego (chyba że chodzi o ustalenia stanowiące konieczną przesłankę określenia przestępstwa przypisanego oskarżonemu w sentencji wyroku). Sąd administracyjny jest uprawniony do oceny - tak jak i innych dowodów w sprawie - ustaleń sądu karnego zawartych w uzasadnieniu wyroku tego sądu. Samo uzasadnienie nie ma mocy wiążącej. Sąd administracyjny jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę jedynie ustaleń co do popełnienia przestępstwa zawartych w prawomocnym wyroku skazującym wydanym w postępowaniu karnym, co oznacza, że skorzystanie z innych dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu zostało pozostawione do oceny sądu administracyjnego. Sprawca przestępstwa skazany prawomocnie w procesie karnym - uczestnicząc w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze strony - nie może podważać ustaleń wyroku sądu karnego skazującego go za popełnienie przestępstwa, jak również nie może skutecznie podnosić zarzutu pozbawienia go możności obrony w procesie karnym (R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2023, art. 11 wraz z powołanym tam orzecznictwem i literaturą przedmiotu).

Na podstawie art. 107 § 1 K.k.s. kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry hazardowe, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

W opisie czynu zabronionego określonego w art. 107 § 1 K.k.s. ustawodawca posłużył się znamionami "urządzanie" i "prowadzenie". Przyjąć należy, że "urządzać" to więcej niż tylko "prowadzić", gdyż "urządzanie" jest pojęciem obszerniejszym treściowo. Obejmuje całość podjętych działań, jak np. układanie systemu i zasad gry, określanie wygranych, zatrudnienie i przeszkolenie pracowników, innymi słowy, zorganizowanie gry, a nie tylko jej prowadzenie. W judykaturze funkcjonuje ugruntowane stanowisko, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (I. Zgoliński [w:] A. Bułat, V. Konarska-Wrzosek, T. Oczkowski, I. Zgoliński, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2021, art. 107 i powołane tam orzecznictwo).

W rozumieniu ustawy o grach hazardowych, grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku (art. 2 ust. 1 u.g.h.). Grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 3-5 u.g.h.). Urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3 u.g.h.). Przez urządzenia do gier rozumie się wszelkie urządzenia, z wykorzystaniem których możliwe jest prowadzenie gry hazardowej oraz urządzenia, których działanie wpływa na prowadzenie gier (art. 4 ust. 3 u.g.h.). Prowadzenie działalności w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych, gry telebingo oraz gier na automatach poza kasynem gry jest objęte monopolem państwa (art. 5 ust. 1 u.g.h.). Monopol państwa w zakresie gier na automatach poza kasynem gry jest wykonywany w salonach gier na automatach (art. 5 ust. 1c u.g.h.). Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry [...] (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy [...] (art. 14 ust. 1 u.g.h.). Zakazane jest posiadanie automatów do gier z wyjątkiem: 1) podmiotu posiadającego koncesję na prowadzenie kasyna gry; 2) spółki wykonującej monopol państwa w zakresie gier na automatach w salonach gier (art. 15j ust. 1 u.g.h.). Automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1 zd. 1 u.g.h.).

W stanie niniejszej sprawy prawomocny wyrok sądu karnego wiążący Sąd meriti oraz organy Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: KAS) stwierdza między innymi, że P. S. urządzał w dniu kontroli (13 grudnia 2018 r.) w salonie gier "[...]" w K. przy ul. [...], gry na 4 automatach, z naruszeniem monopolu państwowego (art. 5 ust. 1 u.g.h.), bez wymaganej prawem koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), bez zatwierdzonego w koncesji regulaminu (art. 14 ust. 1 u.g.h.) i wbrew zakazowi eksploatacji takich automatów do gier przez podmiot nieposiadający koncesji (art. 23a u.g.h.). W ocenie WSA w Opolu, Sąd karny poczynił zatem ustalenia faktyczne i dokonał ich oceny w aspekcie wyczerpania znamion przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 K.k.s., który to przepis penalizuje zachowania takie jak opisane w zaskarżonej decyzji Dyrektora. Co istotne, ustalenia sądu karnego są tożsame z ustaleniami obecnie prezentowanymi przez Dyrektora. W sprawie niniejszej należy więc uznać za wiążąco ustalone (art. 11 P.p.s.a.) takie okoliczności jak fakt, że ujawnione automaty pozwalały na prowadzenie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a skarżący był urządzającym gry hazardowe bez koncesji. W sprawie znajduje zatem zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h., zgodnie z którymi karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, a wysokość kary pieniężnej wynosi w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu. Ustalenia Dyrektora i ich konsekwencje prawne znajdują więc umocowanie w ustawie.

Co do zarzutów skargi dotyczących zagadnień postępowania dowodowego przeprowadzanego przez organy obu instancji Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Relacje pomiędzy skarżącym a J. S., pełniącym funkcję Prezesa zarządu spółki L., zostały zakwalifikowane przez sąd karny jako działanie wspólnie i w porozumieniu, a aktywność samego skarżącego jako uczynienie sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałego źródła dochodu. Ustalenia te wiążą Sąd oraz organy KAS na mocy art. 11 P.p.s.a. Ewentualne przesłuchanie, w toku postępowania prowadzonego przez organy KAS, J. S. i P. S. nie było więc konieczne do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Dalej, w ocenie Sądu, teza dowodowa skarżącego zawarta we wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, zawarta w odwołaniu, wskazuje nie tyle na konieczność ponownego zbadania automatów, co raczej na próbę przeprowadzenia opinii biegłego w celu zbadania prawidłowości już sporządzonej opinii biegłego, z którą strona się nie zgadza. Strona wskazała bowiem na potrzebę sprawdzenia metodologii badań oprogramowania zainstalowanego w urządzeniach typu [...] i [...], stopnia zaawansowania tych badań, zakresu wiadomości specjalistycznych niezbędnych do przeprowadzania badań oprogramowania, sposobu prowadzenia gier na przedmiotowych urządzeniach i wniosków końcowych wynikających z wykonanych czynności badawczych. Strona wnioskowała zatem o sporządzenie opinii przez biegłego, który zweryfikowałby wcześniejszą opinię biegłego. Zdaniem Sądu tak sformułowany wniosek dowodowy nie zasługiwał na uwzględnienie. Ponadto skarżący nie złożył do akt sprawy administracyjnej prywatnej ekspertyzy sporządzonej przez biegłego B.1, do której organ odwoławczy musiałby się, zdaniem strony, odnieść. Stąd zarzuty skargi w tym zakresie pozostają niezasadne.

Podobnie bezpodstawne są zarzuty skargi dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych, polegających na nieuzasadnionym przypisaniu skarżącemu urządzania gier na automatach oraz nieposiadania przez oprogramowanie automatów cech typowych dla gier losowych. Kwestie te rozstrzygnął sąd karny w sposób wiążący, co opisano wyżej.

Sąd zauważa też, że organy KAS w wydanych decyzjach analizowały problem odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej na podstawie w art. 189f § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu takie rozważania były konieczne, ponieważ przepisy Działu IVa K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne" nie znajdują zastosowania tylko wtedy, gdy przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zostały uregulowane w przepisach odrębnych (art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a.). Sąd podziela też stanowisko Dyrektora, iż w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., ponieważ waga naruszenia prawa, którego dopuścił się skarżący, nie jest znikoma, a strona nie zaprzestała naruszania prawa, co wynika z wyroku sądu karnego. Słusznie Dyrektor podsumował, że restrykcyjne ograniczenia w urządzeniu gier hazardowych mają istotne znaczenie dla społeczeństwa i uzasadnione są nadrzędnymi względami interesu ogólnego. W tej sytuacji nie sposób uznać naruszania przepisów u.g.h. za naruszenie prawa znikomej wagi, gdyż godzą one w dobra szczególnie chronione. W zakresie przesłanki wcześniejszego ukarania z art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd również podziela stanowisko Dyrektora, że charakter i cel kary pieniężnej wynikającej z art. 89 u.g.h. jest inny niż kary z Kodeksu karnego skarbowego. W tej materii nie występuje tożsamość celów obu kar. Celem kary z art. 89 u.g.h. nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat. Z tego względu nie można mówić o naruszeniu zasady ne bis in idem, ponieważ tylko kara przewidziana w art. 107 K.k.s. ma charakter odwetowy. W przypadku zbiegu pieniężnej kary administracyjnej z art. 89 u.g.h. z sankcją karną z art. 107 K.k.s. występuje ten sam sprawca, natomiast czynem zagrożonym sankcją państwa jest, z jednej strony naruszenie porządku prawnego podlegające odpowiedzialności administracyjnej, z drugiej strony, w wyniku tego naruszenia, następuje naruszenie określonych dóbr prawnie chronionych podlegające odpowiedzialności karnej. Odpowiedzialność karna i odpowiedzialność administracyjna nie są niekonstytucyjnym karaniem za to samo, są to różne skutki danego czynu naruszającego różne dobra prawnie chronione (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12). W realiach niniejszej sprawy, odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej nie znajduje uzasadnienia aksjologicznego.

W kwestii nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach na kilka podmiotów Sąd stwierdził, że możliwa jest odpowiedzialność za dany delikt więcej niż jednej osoby, co ma zazwyczaj miejsce w przypadku istniejącego podziału obowiązków w ramach przedsięwzięcia dotyczącego urządzania gier na automatach (wyraźnego lub dorozumianego). Każda z tych osób ponosi przy tym własną odpowiedzialność, zaś przewidziana kara nie podlega podziałowi bądź stosunkowemu rozdzieleniu. Jest to bowiem kara administracyjna, określona w sposób sztywny i nakładana za stwierdzone obiektywnie naruszenie, niezależnie od winy. Sankcja taka może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie, co znajduje swoje uzasadnienie w potrzebie uwzględniania szerokiego podejścia do rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach", która jest motywowana zarówno przedmiotem jak i istotą regulowanych ustawą o grach hazardowych postępowań w sprawach nałożenia kary pieniężnej, jak i koniecznością zapewnienia realnego systemu kontroli oraz skuteczności przewidzianych przez ustawodawcę sankcji (wyrok NSA z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 2639/21). W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy brak było przeszkód do nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach na kilka podmiotów, a w tym na skarżącego.

Z opisanych wyżej powodów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.