Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1198/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1; art. 2 ust. 1; art. 4 ust. 1; art. 6; art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2; art. 366
journal: Dz.U. 2023 poz 742
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego (zwany dalej "Rektorem") decyzją z [...] marca 2023r. odmówił J. K. (zwana dalej "Skarżącą") udostępnienia informacji w zakresie: pytań i poprawnych odpowiedzi ze wszystkich egzaminów pisemnych, jakie przeprowadzono w ostatnich 10 latach (2013-2023), na wszystkich wydziałach studiów I i II stopnia oraz studiów jednolitych [...] Uniwersytetu Medycznego (zwany dalej "Uczelnią") w każdym z trybów nauczania, a także w Centrum Kształcenia Podyplomowego i w Szkole Doktorskiej. W podstawie prawnej powołano art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, zwana dalej "u.d.i.p.") i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022r., poz. 2000, zwany dalej "k.p.a.").

Rektor w uzasadnieniu wskazał, że Uczelnia jest publiczną szkołą wyższą, działającą na podstawie ustawy z 3 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020r., poz. 85, ze zm., zwana dalej "u.P.s.w.") i statutu. Posiada autonomię przynależną szkołom wyższym i jest państwową osobą prawną. Uczelnia nie dysponuje gotowym zestawieniem informacji w formie dokumentu, który mógłby zostać udostępniony Skarżącej, w celu realizacji jej wniosku z [...] lutego 2023r. Uczelnia nie dysponuje bazą pytań egzaminacyjnych z prawidłowymi odpowiedziami w żadnej formie - elektronicznej lub papierowej, a przygotowanie zestawienia informacji, jakiego domaga się Skarżąca, wymaga czasochłonnego zaangażowania wielu pracowników, w tym pracowników administracji i nauczycieli akademickich. W wykonaniu zestawienia musieliby uczestniczyć pracownicy różnych jednostek Uczelni. Informacja, o którą ubiega się Skarżąca, z uwagi na czasochłonność i zakres czynności, które należałoby wykonać i liczbę zaangażowanych pracowników do jej przygotowania, stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. NSA w wyroku z 4 sierpnia 2015r. sygn. akt I OSK 1645/14 stwierdził, że jakkolwiek "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady, wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez Skarżącą informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona.

Za informację przetworzoną uznaje się m.in. informację, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30 września 2015r. sygn. akt I OSK 1746/14), jest zatem jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2016r. sygn. akt I OSK 2658/14; 5 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 33/15), bądź też jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2012r. sygn. akt I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13; 3 października 2014r. sygn. akt I OSK 747/14).

Rektor podniósł, że nie dysponuje gotowym zestawieniem informacji - bazą pytań egzaminacyjnych wraz z prawidłowymi odpowiedziami w żadnej formie - elektronicznej lub papierowej, który mógłby udostępnić Skarżącej, w celu realizacji ww. wniosku z [...] lutego 2023 r., a przygotowanie takiego zestawienia informacji, wymaga czasochłonnego zaangażowania wielu pracowników, w tym pracowników administracji i nauczycieli akademickich. W wykonaniu zestawienia musieliby bowiem uczestniczyć pracownicy różnych jednostek organizacyjnych Uczelni, z uwagi na szeroki, ww. zakres wniosku, czasochłonność i zakres czynności, które należałoby wykonać oraz liczbę zaangażowanych pracowników, aby ją przygotować, stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Każdy nauczyciel akademicki, który przeprowadza egzaminy przygotowuje autorski zestaw pytań, a szczegółowa tematyka pytań na egzaminach zależy od osób przeprowadzających egzaminy. Przygotowanie informacji w zakresie objętym ww. wnioskiem oznaczałoby ustalenie: - na jakich wydziałach i jakiego przedmiotu prowadzone było nauczanie na przestrzeni 10 lat, - który nauczyciel przygotował dany egzamin na przestrzeni 10 lat (na wszystkich wydziałach studiów I i II stopnia, na wszystkich wydziałach studiów jednolitych, w Centrum Kształcenia Podyplomowego, w Szkole Doktorskiej), - czy dany nauczyciel jeszcze pracuje, a jeśli nie to należałoby ustalić osobę, która przejęła jego obowiązki, - a w przypadku, gdyby okazało się, że dany nauczyciel już nie pracuje, ustalenie, czy inny nauczyciel przejął pytania egzaminacyjne przygotowane w przeszłości oraz wystąpienie do wielu nauczycieli akademickich z zapytaniem, czy archiwizują pytania i odpowiedzi z danego roku, a jedynie w przypadku odpowiedzi pozytywnej poproszenie o udostępnienie pytań i poprawnych odpowiedzi, a w razie gdyby okazało się, że takie pytania i poprawne odpowiedzi są archiwizowane – sporządzenie zestawienia, po uprzednim ujednoliceniu zapewne niejednolitej pod względem jakości, formy i nośników (informacji).

Rektor w związku z tym - pismem z [...] marca 2023r., wysłanym i otrzymanym drogą elektroniczną [...] marca 2023r, poprosił Skarżącą o wykazanie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawia za udzieleniem informacji. Skarżąca nadesłała odpowiedź na ww. wezwanie [...] marca 2023r. (z jednodniowym przekroczeniem terminu), podnosząc, że wnioskowana informacja nie jest informacją przetworzoną, bo Uczelnia posiada rozwinięty aparat obsługujący sprawy biurowe, zatem ewentualne gromadzenie i przekazywanie informacji to nic nowego. Skarżąca, jako radca prawny wskazała, że wniosek kieruje we własnym imieniu, a szczególny interes publiczny, przemawiający za uzyskaniem żądanej informacji publicznej polega na tym, że celem Skarżącej miałoby być stworzenie "szerokiego opracowania naukowego, którego celem jest m.in.: - ustalenie metodologii tworzenia pytań egzaminacyjnych oraz odpowiedzi do nich, - porównanie poziomu merytorycznego poszczególnych egzaminów na przestrzeni lat, jak i pomiędzy poszczególnymi jednostkami naukowymi, - ustalenie, jak szybko egzaminatorzy reagują na zmieniające się warunki społeczne, ekonomiczne i prawne - jak szybko dostosowują kolejne egzaminy do zmieniających się warunków. Na podstawie uzyskanych informacji Skarżąca zaplanowała wydać "liczne opracowania naukowe". Wskazała, że posiada indywidualne możliwości interpretacji danych, co wynika z wieloletnich przygotowań do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Zdaniem Rektora z powyższego wynikało, że Skarżąca zamierzała wykorzystać informacje objęte wnioskiem na cele naukowe. Podkreśliła też, że wykonuje zawód zaufania publicznego – radcy prawnego. Z danych zawartych we wniosku wynikało, że zawód ten wykonuje w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej - kancelarii radcy prawnego. Rektor wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy z 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2022r., poz. 1166, zwana dalej "u.r.p.") - "wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej." Zgodnie natomiast z art. 2 u.r.p. "pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów podmiotów, na których rzecz jest wykonywana". W myśl natomiast art. 25 ust. 2 i 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego: "2. Radca prawny w ramach wykonywania zawodu może, z zastrzeżeniem ust. 1, wykonywać czynności pozostające z nim w bezpośrednim związku lub podporządkowane świadczeniu pomocy prawnej jako świadczeniu głównemu. 3. Działalność radcy prawnego, w szczególności zawodowa lub gospodarcza, niebędąca świadczeniem pomocy prawnej lub niepozostająca z nią w bezpośrednim związku, może być wykonywana jedynie z zastrzeżeniem ust. 1 i powinna być wyraźnie oddzielona od wykonywania zawodu radcy prawnego".

Zdaniem Rektora z ww. przepisów wynika, że działalność radcy prawnego, która nie jest świadczeniem pomocy prawnej powinna być oddzielona od wykonywania zawodu radcy prawnego. Stworzenie opracowania naukowego nie mieści się w pojęciu świadczenia pomocy prawnej.

Skarżąca, występując jako radca prawny i podkreślając wagę społeczną zawodu, utożsamiła jego wykonywanie z istnieniem szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji wskazanych we wniosku z [...] lutego 2023r. Zdaniem Rektora wykonywanie zawodu radcy prawnego nie wiąże się z otrzymaniem informacji w celu sporządzenia na ich podstawie opracowań naukowych, gdyż w żadnej mierze nie dotyczy wykonywania tego zawodu oraz może polegać wyłącznie na świadczeniu pomocy prawnej (czego nie należy mylić z wykonywaniem działalności przez radcę prawnego). Skarżąca nie wykazała, że przedmiotem jej działalności jest praca naukowa, a podkreśliła wykonywanie zawodu radcy prawnego, nawet w przypadku gdyby działalnością poboczną Skarżącej była praca naukowa to należy wskazać, że w tej sytuacji działała w swoim interesie, a nie interesie publicznym. Skarżąca nie wykazała też, że wynik Jej pracy ma usprawnić funkcjonowanie organów administracji.

Rektor wskazał też, że jednostki Uczelni nie posługują się jednolitą metodyką przygotowywania pytań - każda z nich ma w tym zakresie pełną autonomię. Nie można też ustalić metodyki testu, nie znając matryc testu, według których został stworzony oraz nie mając fachowego przygotowania pozwalającego ocenić trudność pytań. Również "porównanie poziomu merytorycznego poszczególnych egzaminów na przestrzeni lat, jak i pomiędzy poszczególnymi jednostkami naukowym", o którym mówi Skarżąca, bez posiadania wiedzy specjalistycznej (medycznej) z danego przedmiotu (np. [...], [...], [...], [...]) nie jest możliwe dla osoby nieposiadającej fachowej, specjalistycznej wiedzy z poszczególnych przedmiotów . Skarżąca jest prawnikiem i w tej roli występowała - nie wykazała, że jest pracownikiem naukowym, więc nie miałaby możliwości wykorzystania ewentualnie uzyskanych informacji w taki sposób, by wpłynęło to na poprawę funkcjonowania odpowiednich organów.

Rektor w związku z tym przyjął, że skoro z okoliczności sprawy nie wynikało istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, zasadna była odmowa udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskowała Skarżąca.

2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2023r. wniosła o uchylenie ww. decyzji Rektora i zobowiązanie Rektora do udostępnienia żądanych informacji w formie elektronicznej - na adres e-mail Skarżącej wskazany we wniosku z [...] lutego 2023r., stosownie do art. 10 ust. 2 u.d.i.p., w terminie 14 dni od daty wydania wyroku w sprawie oraz zasądzenie od Rektora na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. Zdaniem Skarżącej ww. decyzja Rektora naruszała:

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - przez nieprawidłową wykładnię, skutkującą uznaniem, że informacja objęta ww. wnioskiem stanowi informację przetworzoną, która zgodnie z ww. przepisem wymaga wykazania szczególnego interesu publicznego, ewentualnie przez nieprawidłową wykładnię, skutkującą uznaniem, że w stanie faktycznym nie doszło do należytego wykazania zaistnienia przesłanki do uznania żądania za szczególnie istotne dla interesu publicznego;

- art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. – przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego:

a) w postaci ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz odpowiedzi z [...] marca 2023r. na wezwanie Rektora z [...] lutego 2023r. i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uznania, że zakres żądanych informacji i ich udostępnienie wpłynie korzystnie na słuszny interes obywateli;

b) polegającą na uznaniu, że udostępniona Skarżącej informacja publiczna nie będzie mogła być poddana specjalistycznej analizie w zakresie obejmowanej materii i skutecznie wykorzystana w celu sporządzenia istotnego społecznie opracowania naukowego.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi, po przytoczeniu stanu sprawy, wskazała m.in., że uczelnie wyższe spełniają kryteria statuujące uznanie ich za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Potwierdza to stanowisko judykatury (wyrok WSA w Gliwicach z 14 lutego 2023r. sygn. akt III SAB/GI 425/22, LEX nr 3502661), co uzasadnia złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Rektor, oceniając stan faktyczny sprawy, dokonał rażąco błędnej analizy zakresu żądanych informacji, co doprowadziło do uznania, że stanowią one dane przetworzone i jako takie, do ich udostępnienia wymagane jest wykazanie ważnego interesu publicznego. W świetle ugruntowanego orzecznictwa i doktryny informacja przetworzona to taka, która nie istnieje w momencie złożenia wniosku o informację publiczną, lecz można ją wydobyć z dostępnych organowi danych, wykonując odpowiednie analizy i inną kreatywną pracę (wyrok WSA w Warszawie z 15 stycznia 2020r. sygn. akt II SA/Wa 1262/19). Żądane informacje istniały w momencie złożenia wniosku, a ich uzyskanie wymagało jedynie czasu oraz zasobów ludzkich, o czym informował Rektor w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadzało się wyłącznie do wykazania, że informacje nie zostaną jej udostępnione w trybie u.d.i.p. przez zakres żądanych informacji i konieczność zaangażowania dużej liczby pracowników Uczelni, w celu ich odszukania i zebrania oraz opracowania wyciągu zgromadzonych danych. Zdaniem Skarżącej zarówno treść decyzji, jak i wezwania z [...] lutego 2023r. błędnie uznano, że żądane dane stanowią informacje przetworzone. Informacje te już istnieją i nie wymagają przetworzenia. Czynności, którym Rektor błędnie przypisuje charakter "przetworzenia danych" polegają wyłącznie na ich skompletowaniu w jednym "miejscu" - bazie danych, co umożliwiłoby ich przekazanie Skarżącej.

Zdaniem Skarżącej przez wzgląd na zakres żądanych informacji, ich zgromadzenie i przygotowanie do przekazania, stanowiłoby niemałe wyzwanie organizacyjne i czasowej, jednakże składałoby się bezsprzecznie z opisywanych powyżej prostych czynności, nie mających charakteru przetwarzania. Do zebrania żądanych danych mogłoby dojść w wyniku przesłania przez poszczególnych wykładowców odpowiadających ich pracy fragmentów żądanych informacji do właściwego dziekanatu, co umożliwiłoby wykonanie ustawowego obowiązku bez podejmowania przez Rektora nadmiarowych czynności - w dodatku o charakterze rzeczywistego przetwarzania. Te możliwe do zorganizowania i wykonania czynności przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor. Podjęcie przez Rektora drogi, mającej na celu zgromadzenie danych w sposób wykraczający poza standardowe czynności i noszący cechy przetwarzania, nie wpływa na fakt, że informacji można udzielić bez ich przetwarzania. Brak więc było podstaw do obciążania Skarżącej obowiązkami, których - przy obraniu innej dostępnej drogi postępowania - nie byłoby konieczności realizowania (wykazywanie ważnego interesu publicznego).

Skarżąca wskazała, mimo ww. stwierdzeń, że w przypadku uznania, że zachodziła konieczność wykazania ważnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanych informacji, że jest praktykującym radcą prawnym i jednym z przedmiotów jej specjalizacji jest prawo oświatowe oraz zagadnienia związane z funkcjonowaniem szkolnictwa wyższego w Polsce. Rektor, wydając zaskarżoną decyzję, błędnie uznał, że ww. dane nie mogą zostać skutecznie wykorzystane do przeprowadzenia analizy wskazanej w piśmie z [...] marca 2023r. Niezrozumiałe było stanowisko Rektora o braku specjalistycznej wiedzy Skarżącej do wykorzystania zdobytych informacji przy sporządzaniu opracowań naukowych. Skarżąca jest w kontakcie z osobami - przedstawicielami świata akademickiego i osobami prowadzącymi aktywną praktykę w poszczególnych dziedzinach - które mogą uzupełnić w procesie badawczym wiedzę niezbędną na gruncie każdej z dziedzin. Skarżąca zarówno we wniosku, jak i w wyjaśnieniach, wskazywała na zakres badań, które prowadzi i cel w postaci usprawnienia systemu oświatowego i polskiej dydaktyki uniwersyteckiej. Nie miała możliwości wykazania przez udowodnienie, że opracowuje materiały mające na celu usprawnienie dydaktyki, skoro wnosiła o materiały niezbędne do stworzenia opracowań. Rektor bezpodstawnie uzależnia możliwość prowadzenia badań naukowych przez Skarżącą od statusu pracownika naukowego. Skarżąca nie wskazywała, że jest pracownikiem uczelni wyższej, bo nie wymagał tego rodzaj, charakter prowadzonych badań, ani żaden z przepisów ustawy. Przyjmując nawet stanowisko Rektora o konieczności posiadania specjalistycznej wiedzy w każdej z dziedzin, w jakiej żąda się informacji, należałoby liczyć się z tym, że żadna osoba nie będzie w stanie uzyskać tych informacji, bo uprawniony byłby tylko ten podmiot naukowo-dydaktyczny o identycznym profilu specjalizacyjnym. Mija się to całkowicie z celem badań naukowych i instytucji dostępu do informacji publicznej. W istocie informacja publiczna stawałyby się informacją automatycznie zastrzeżoną, co godzi w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 u.d.i.p.

3. Rektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie jest zasadna.

2. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Sąd w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

3. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżono decyzja odpowiadała prawu.

Warto zauważyć, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Konkretyzację powyższego prawa realizuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty.

Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów (wystąpień, opinii i ocen), odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów.

W sprawie bezsporną jest okoliczność, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Rektor jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Uczelnia jest uczelnią publiczną w rozumieniu u.P.s.w.

Rektor, zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 u.P.s.w., zarządza uczelnią i reprezentuje ją na zewnątrz. Stosownie do art. 366 u.P.s.w. władze publiczne zapewniają natomiast uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań. Rektor jest zatem podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie szkolnictwa wyższego i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Ustalenia ponadto wymagało, czy informacje objęte żądaniem Skarżącej posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. Należało zatem wyjaśnić, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowano w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym.

Udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Informacją publiczną jest również informacja o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c u.d.i.p.). Art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Na podstawie ww. przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich. W doktrynie wyrażany jest ponadto trafny pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Przy czym pojęcie "dokumentu" trzeba rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji publicznej za "dokument" w ogólności należy uznać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych.

Sąd w związku z tym uznał, że żądane przez Skarżącą w ww. wniosku z [...] lutego 2023r. dane dotyczące pytań i poprawnych odpowiedzi ze wszystkich egzaminów pisemnych, jakie przeprowadzono w ostatnich 10 latach (2013-2023), na wszystkich wydziałach studiów I i II stopnia oraz studiów jednolitych [...] Uniwersytetu Medycznego (zwany dalej "Uczelnią") w każdym z trybów nauczania, a także w Centrum Kształcenia Podyplomowego i w Szkole Doktorskiej - mieściły się w kategorii informacji publicznej.

Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że jawność pytań egzaminacyjnych z poszczególnych egzaminów na kolejnych etapach studiów stanowić będzie nie tylko wyraz jawności sfery publicznej, ale także narzędzie kontroli społecznej nad jakością wykonywanych przez dany podmiot usług publicznych, do których został powołany. W interesie uczelni publicznej, jak i społeczeństwa leży wysoka jakość kształcenia studentów. Poza tym jawność jest niezbędna do zachowania rzetelności, prawidłowości i sprawiedliwości przeprowadzanych egzaminów, a także zrównania szans wszystkich studiujących na danej uczelni. Jawność działalności, w tym upublicznienie pytań z egzaminów z poszczególnych sesji egzaminacyjnych może korzystnie wpływać na działalność oraz wizerunek uczelni publicznej, jako podmiotu motywującego studentów do lepszego i pełniejszego przygotowania się do przeprowadzanych egzaminów, a co za tym idzie - lepiej przygotowanych do wykonywanego zawodu po ukończeniu uczelni, co mogłoby przekładać się na dalsze korzyści dla samej jednostki edukacyjnej (por. np. wyroki WSA w: Szczecinie z 6 lutego 2019r. sygn. akt II SAB/Sz 163/18; w Gliwicach z 16 grudnia 2020r. sygn. akt III SA/Gl 629/20 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, z tego względu uznał, że żądane przez Skarżącą informacje są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bo mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.), w odniesieniu do danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Sąd, z uwagi na podnoszone w skardze zarzuty, za istotne uznał rozważenie czy Rektor prawidłowo odmówił Skarżącej udostępnienia ww. informacji publicznych, powołując się na informację publiczną przetworzoną.

Sąd w związku z tym wskazuje, że informacją publiczną przetworzoną jest taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30 września 2015r. sygn. akt I OSK 1746/14 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informacja przetworzona jest zatem jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2016r. sygn. akt I OSK 2658/14; 5 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 33/15 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), bądź też jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2012r. sygn. akt I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13; 3 października 2014r. sygn. akt I OSK 747/14 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd poglądy te podziela i uznaje za własne, a ponadto stwierdza, że prawidłowe było stanowisko Rektora wyrażone w zaskarżonej decyzji, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA z: 5 marca 2015r. sygn. akt I OSK 863/14; 4 sierpnia 2015r. sygn. akt I OSK 1645/14; 9 sierpnia 2011r. sygn. akt I OSK 977/11 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również stwierdzenia Rektora, co do nakładu pracy, wymaganego do realizacji ww. wniosku Skarżącej, wynikającego z potrzeby ustalenia: - na jakich wydziałach i jakiego przedmiotu prowadzone było nauczanie na przestrzeni 10 lat; - który nauczyciel przygotował dany egzamin na przestrzeni 10 lat (na wszystkich wydziałach studiów I i II stopnia; na wszystkich wydziałach studiów jednolitych; w Centrum Kształcenia Podyplomowego; w Szkole Doktorskiej); - czy dany nauczyciel jeszcze pracuje, a jeśli nie to która osoba przejęła jego obowiązki, a w przypadku gdyby okazało się, że dany nauczyciel już nie pracuje, czy inny nauczyciel przejął pytania egzaminacyjne przygotowane w przeszłości; oraz z potrzeby wystąpienia do wielu nauczycieli akademickich z zapytaniem, czy archiwizują pytania i odpowiedzi z danego roku, a jedynie w przypadku odpowiedzi pozytywnej poproszenie o udostępnienie pytań i poprawnych odpowiedzi; a w razie gdyby okazało się, że takie pytania i poprawne odpowiedzi są archiwizowane sporządzenie zestawienia, po uprzednim ujednoliceniu zapewne niejednolitej pod względem jakości, formy i nośników informacji - wskazywały, że żądana przez Skarżącą informacja miała charakter przetworzony. Liczba przeprowadzonych egzaminów oraz okres, za które miały być udostępnione dane, jak też wiążące się z tym czynności dotyczące informacji, które nie były ewidencjonowane (Rektor wskazywał, że nie dysponuje gotowym zestawieniem – gotową bazą pytań egzaminacyjnych wraz z prawidłowymi odpowiedziami w formie elektronicznej lub papierowej ani nie posługuje się jednolitą metodyką przygotowanych pytań) - czynią z żądanych przez Skarżącą informacji prostych informację przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (por. m.in. wyrok NSA z 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, w świetle przedłożonych przez Skarżącą wyjaśnień, Rektor trafnie przyjął, że Skarżąca nie wykazała w terminie istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie żądanej informacji publicznej.

Prawidłowo też Rektor przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zawód radcy prawnego, który Skarżącą wykonuje, polega na świadczeniu pomocy prawnej, czyli udzielaniu porad i konsultacji oraz występowaniu przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy, w celu ochrony prawnej interesów podmiotów (art. 2, art. 4, art. 6 ust. 1 u.r.p.). Racjonalnie też Rektor wskazał, że stworzenie opracowań naukowych nie mieści się w pojęciu świadczenia pomocy prawnej, a ponadto wykonywanie zawodu radcy prawnego i jego waga społeczna nie może być utożsamiana z istnieniem szczególnego istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 u.d.i.p. Wykonywanie zawodu radcy prawnego nie wiąże się z otrzymaniem informacji w celu sporządzenia na ich podstawie opracowań naukowych, gdyż w żadnej mierze nie dotyczy wykonywania tego zawodu oraz polega wyłącznie na świadczeniu pomocy prawnej (czego nie należy mylić z wykonywaniem działalności przez radcę prawnego). Skarżąca ponadto nie wykazała, że przedmiotem jej działalności jest praca naukowa, a nawet gdyby Jej działalnością poboczną była praca naukowa, to nie wykazała, że wynik Jej pracy ma usprawnić funkcjonowanie organów administracji.

Zdaniem Sądu nie sposób też zakwestionować spójnego i logicznego stanowiska Rektora prezentowanego w zaskarżonej decyzji, że nie jest możliwe ustalenie metodyki testu, gdy nie zna się matryc testu, według których egzaminator stworzył pytania, jak również, że Skarżąca nie powoływała się na wiedzę fachową specjalistyczną (medyczną, np. z zakresu fizjologii, histologii, interny, chirurgii) z poszczególnych przedmiotów, co pozwoliłoby na analizę wpływu tych warunków na zmiany dotyczące formułowania pytań testowych. Oceny te zdaniem Sądu mieszczą się w dyspozycji art. 80 k.p.a.

Sąd przyjął w związku z tym, że całokształt rozważań Rektora zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazywał, że nie jest możliwe udostępnienie Skarżącej wszystkich pytań egzaminacyjnych i poprawnych odpowiedzi ze wszystkich egzaminów pisemnych, jakie przeprowadzono w ostatnich 10 latach (2013-2023), na wszystkich wydziałach studiów I i II stopnia oraz studiów jednolitych Uczelni w każdym z trybów nauczania, a także w Centrum Kształcenia Podyplomowego i w Szkole Doktorskiej.

Warto też wskazać, że jakkolwiek Skarżąca podnosi, że przygotowane opracowania w oparciu o żądane dane mogą służyć pożytkowi ogólnemu, tym niemniej na podstawie podanych informacji nie sposób racjonalnie uznać, że Skarżąca miałaby możliwość wykorzystania uzyskanych ewentualnie danych w taki sposób by wpłynęło to na poprawę funkcjonowania odpowiednich organów, tym bardziej, że Skarżąca nie prowadzi działalności naukowej, a jedynie wykonuje zawód radcy prawnego. Dodatkowo wskazanie, że wnioskowane informacje są niezbędne do realizacji pracy naukowej Skarżącej bez podania, w jaki sposób żądane dane mogą usprawnić funkcjonowanie organów i podmiotów realizujących zadania publiczne nie oznacza wypełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Celem uzyskania informacji publicznej przetworzonej nie jest zaspakajanie indywidualnych potrzeb handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy innych.

Stwierdzić też trzeba, że skoro Rektor nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją i zasadnie zwrócił się do Skarżącej o wykazanie przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, z uwagi na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., mógł też w okolicznościach faktycznych sprawy przyjąć, że Skarżąca takiego szczególnie istotnego interesu publicznego nie wykazała. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego społeczności (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. 2016 r., str. 81). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lutego 2017r. sygn. akt I OSK 1068/16 wskazał, że zasadniczo obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje szeroko rozumianych organów państwa. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika jednak, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza tej informacji publicznej.

Sytuacja taka nie wystąpiła w sprawie, na co prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji. Okoliczność, na którą Skarżąca powołała w skardze, że wiele uczelni udostępniło Skarżącej analogiczne informacje, jak również okoliczność, że pytania egzaminacyjne są udostępniane na stronach internetowych innych uczelni, nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi, która dotyczy ściśle określonego żądania. Rektor, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej związany był treścią ww. wniosku Skarżącej. W sprawie o udostępnienie informacji publicznej to wnioskodawca decyduje o tym czego żąda od podmiotu zobowiązanego, to wnioskodawca określa granice żądania, wskazuje jakich dokładnie informacji domaga się udostępnienia i z jakiego okresu. Rektor nie miał zatem podstaw do modyfikowania w toku postępowania żądania wnioskodawcy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał racjonalne motywy, które przemawiały za odmową udzielenia wnioskowanej informacji Skarżącej.

Sąd w związku z tym przyjął, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze nie narusza ani art. 11 k.p.a., a ponadto spełnia ustawowe wymogi określone w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano dlaczego Rektor uznał żądane informacje za informacje przetworzone oraz wyjaśnił, dlaczego nieprzekonywujące są podane przez Skarżącą wyjaśnienia w zakresie wypełnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Uzasadnienie decyzji zawiera też wszystkie wymagane prawem elementy i przekonująco wskazuje, z jakich powodów żądana we wniosku informacja publiczna nie podlega udostępnieniu wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że o informacji przetworzonej można mówić wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste, będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem udostępnienia informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza takiej sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, który negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zespołu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych elementów i danych, których oczekuje wnioskodawca (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ. LEX nr 1068557, z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). Odmienna ocena Skarżącej w tym zakresie nie zmienia trafności stanowiska Rektora w sprawie i nie stanowi o naruszeniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jak również art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Ograniczenie w dostępie do informacji publicznej przetworzonej, ustanowione przez ustawodawcę w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie narusza art. 61 Konstytucji RP. Pamiętać należy, że prawo do informacji, o którym mowa w Konstytucji RP, nie jest prawem absolutnym. Ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej przetworzonej odpowiada art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017r. sygn. akt I OSK 1068/15, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

4. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.